Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 542/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 7,77 par 1 i 80 , 107 par 3 , 107 par 3 , art. 11
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 102
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 145 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder ( spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Maria Mysiak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 października 2016 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu uchyla zaskarżone postanowienie w części dotyczącej zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywanym dozorem oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu za okres od [...] do [...] ponad kwotę [...] zł ([...] złote).


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia

[...] r. nr [..] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2

w zw. z art. 123 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619) oraz § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2011 r., Nr 46, poz. 23), po rozpatrzeniu zażalenia Z. S. na postanowienie Starosty G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu [...] p nr rej [...] o numerze[...] , uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i orzekło o przyznaniu Z. S., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "[...] " w G., kwoty [...] zł brutto tytułem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] .

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że w dniu [...] r. w trybie

art. 130a ust. 2 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym (wg stanu prawnego na dzień 14 października 2007 r.) wydana została dyspozycja usunięcia tego pojazdu marki [...]. Pojazd został przetransportowany na parking strzeżony Z. S.. Pojazd nie został odebrany przez właściciela. W dniu [...] r. Sąd Rejonowy w G. orzekł przepadek wskazanego pojazdu na rzecz Powiatu G. (sprawa o sygn. akt[...] ).

W dniu [...] r. przedsiębiorca Z. S. wystąpił z wnioskiem

o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu, jako podstawę do wypłaty wnioskowanych kwot wskazując uchwałę nr VIII/83/07 Rady Powiatu w G. oraz umowy zawierane od [...] r. z Powiatem G. na przechowywanie pojazdów. Za parkowanie pojazdu od dnia [...] r. Z. S. przedstawił fakturę nie podając uzasadnienia wysokości podanej stawki za dzień przechowywania. Kwota objęta żądaniem strony wynosi [...] zł brutto.

W postanowieniu z dnia [...] r. Starosta uzasadnił, że przyznając należności za dozór musi mieć możliwość weryfikacji podanej kwoty, a więc ustalenia, czy są to rzeczywiste wydatki związane z wykonaniem dozoru, a do tego czy są to wydatki konieczne. Z. S. nie przedstawił w toku postępowania dowodów uzasadniających żądane kwoty. Organ I instancji stwierdził, że przyjęte we wniosku strony kwoty nie mogły zostać uwzględnione. Stawka dotycząca okresu przechowywania do dnia [...] r. wynosiła odpowiednio [...] zł za dzień przechowywania, [...] zł i została podana przez stronę w oparciu o uchwałę Rady Powiatu w G.. Jednakże zdaniem organu I instancji opłaty określone uchwałą rady powiatu mają charakter sankcyjny i dotyczą parkowania pojazdów usuniętych z drogi na koszt ich właścicieli uprawnionych do odebrania pojazdów w ustawowym terminie. Dla właściciela usuniętego pojazdu konieczność wniesienia przy odbiorze pojazdu opłaty za usunięcie i przechowanie pojazdu jest sankcją za naruszenie przepisów. Opłata w tej wysokości nie może więc dotyczyć Powiatu G., na rzecz którego pojazd przechodzi w trybie art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W odniesieniu do pozostałych kwot podanych przez stronę dotyczących okresu od [...] zł organ I instancji uznał, że są one tożsame z kwotami określonymi w umowach zawartych z Powiatem G., jednakże dotyczących przechowywania pojazdów usuniętych z dróg na podstawie art. 130a w czasie obowiązywania tych umów. Zgodnie z tymi umowami i w odniesieniu do tych pojazdów starosta wypłacał wynagrodzenie na podstawie przedstawionej faktury po zakończeniu okresu przechowywania, zgodnie z zawartą umową. Bez znaczenia pozostawał fakt, czy właściciel odbierze pojazd czy też go nie odbierze i sąd orzeknie przepadek na rzecz powiatu. Właściciel parkingu otrzymywał wynagrodzenie wypłacane na podstawie faktury przedstawianej zgodnie z zapisem zawartej umowy cywilnoprawnej. Organ I instancji podał także, że przedsiębiorca, żądając we wniosku zwrotu kosztów i wynagrodzenia za dozór, wskazał różne dobowe stawki cenowe za dozór nad pojazdem, a więc w stosunkach tego samego rodzaju zastosował różne stawki. Jednakże nie wykazał przy tym żadnych dowodów, które pozwoliłyby przyjąć za zasadne takie zróżnicowanie wysokości żądanych kwot. Ponadto organ I instancji podkreślił, że pojazd, którego dotyczy postanowienie już w momencie przetransportowania na parking miał znikomą wartość. Biegły powołany do dokonania oceny technicznej i oszacowania wartości użytkowej pojazdu przejętego na rzecz Powiatu G. stwierdził, że badany pojazd kwalifikuje się na złom oraz nie posiada wartości użytkowej i handlowej. Skoro wartość przechowywanego pojazdu odpowiadała wartości złomu, a tym samym i ryzyko gospodarcze dozorcy związane z odpowiedzialnością za utratę, pogorszenie lub zniszczenie dozorowanego przedmiotu było znikome.

Zdaniem organu I instancji, osoba sprawująca dozór może domagać się wyrównania tylko tych wydatków, które zabezpieczały rzecz przed pogorszeniem wartości. Inne wydatki - niecelowe i zbędne czyli niekoniecznie nie mogą zostać zwrócone. Zgodnie z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dozorca oprócz uprawnień, ma również obowiązki polegające na przechowywaniu ruchomości z taką starannością, aby nie straciła na wartości. Jeżeli przyjąć, że strona swoje obowiązki wykonywała prawidłowo, to już w momencie przyjęcia pojazdu na parking jego wartość można uznać za minimalną i za minimalny należy też uznać wkład pracy strony w dozorowanie pojazdu. Nie ulega wątpliwości, że dozór nad pojazdem ograniczał się wyłącznie do pozostawienia go na ogrodzonym parkingu. Ponadto czynnikiem determinującym wysokość wynagrodzenia jest również czas przechowywania pojazdów, cena miesięcznego parkowania na komercyjnym parkingu strzeżonym, która wynosi [...] zł oraz oferta z dnia [...] r. dotycząca wyznaczenia przez Starostę G. jednostek zajmujących się przechowywaniem pojazdów. Według organu I instancji, wobec niewykazania przez stronę koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór poniesionych w odniesieniu do objętego żądaniem strony pojazdu, ustalenie stosownej kwoty poprzez nawiązanie do stawki, według której było kalkulowane wynagrodzenie strony w ramach zawartej naczelnikiem urzędu skarbowego umowy cywilnej, będzie prawidłowe.

Biorąc pod uwagę rodzaj i wartość ruchomości, warunki dozoru i czas jego trwania, starosta wyliczył, że pojazd marki [...] p przechowywano od dnia

[...] r. do dnia [...] r., tj. [...] zł.

Z. S. wniósł zażalenie na postanowienie Starosty, kwestionując przyznane wynagrodzenie jako ustalone w sposób dowolny, z naruszeniem postanowień wcześniej zawartych z Powiatem G. umów. Skarżący zarzucił nadto organowi I instancji naruszenie przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu zażalenia Z. S. podniósł, że koszty wynagrodzenia za dozór pojazdów określone w ustawie Prawo o ruchu drogowym, uchwałach Rady Powiatu oraz umowach zawartych z Powiatem G. i innymi organami państwa nie zawierały parametru "wartości pojazdu", jako czynnika warunkującego wysokość wynagrodzenia za jego dozór. Jedynym i wyłącznym parametrem określającym koszty wynagrodzenia za dozór był i jest czas jego przechowywania na parkingu. Takie też zapisy znajdują się w aktach uchwałodawczych Rady Powiatu oraz zawartych umowach z parkingiem strzeżonym. Dlatego też przywoływanie w tym miejscu innych czynników w postaci: ryzyka gospodarczego, wkład pracy ze strony dozorcy, dodatkowe umiejętności i kwalifikacje, czy stan techniczny pojazdu, jest nieuprawnione i nie mające podstawy prawnej w omawianej kwestii. Skarżący zarzucił organowi I instancji brak uzasadnienia dla stosowania różnych stawek wynagrodzenia za dozór pojazdu w zależności od podmiotu zobowiązanego do ich uiszczenia. Skarżący podał też jakie stosował stawki wynagrodzenia za dozór i podkreślił, że koszt dozoru pojazdu w tej sprawie ustalił w kwocie [...] zł, uwzględniając kwoty wynikające z umów zawartych z Powiatem G. z dnia [...]r., [...] r., [...] r. Średni koszt dozoru pojazdu wyniósł kwotę [...] zł brutto, co stanowi ona 30 % wysokości stawek za dozór pojazdów dla innych organów administracji państwowej. Skarżący podkreślił, iż skoro organ kolegialny powiatu podjął stosowne uchwały, a organ zawarł umowę określającą podstawę, wymogi, koszty i wzajemne obowiązki dotyczące usługi przechowywania pojazdów,

to winien przestrzegać postanowień tych umów, nie zaś próbować dowolnie zaniżać ustalone stawki według własnego uznania.

W uzasadnieniu opisanego na wstępie postanowienia z dnia [...] r. Kolegium ustaliło wynagrodzenia za dozór spornego pojazdu według następujących reguł.

W okresie poprzedzającym zawarcie umów ze Starostą G., tj. w okresie

od dnia [...] r. (w czasie, kiedy zobowiązanym w analizowanym zakresie pozostawał Skarb Państwa), dla ustalenia wynagrodzenia przyjęto stawkę [...] zł obowiązującą w umowie wiążącej skarżącego z Urzędem Skarbowym. Następnie w okresie od dnia [...] r.

- [...]

- co daje kwotę łączną [...] zł.

Dla tak przyjętych stawek ustalona została należność w wysokości [...] zł za dozór pojazdu marki [...] p.

Zdaniem organu odwoławczego, pozostając przy powyższym wskazać należy,

iż nie ma podstaw prawnych do uwzględnienia okresu przechowywania pojazdu po dniu [...] r., w którym to skarżący bezprawnie odmówił jego wydania na żądanie organu I instancji.

Odnosząc się do podniesionego w zażaleniu zarzutu nieuwzględnienia wskazanej przez skarżącego stawki, Kolegium wyjaśniło, iż przedstawienie faktury opiewającej na określone kwoty, jak też powołanie stawki ustalonej w stosunkach

z innymi podmiotami korzystającymi z usług skarżącego, których istota jest zgoła odmienna od istoty przechowania pojazdu na parkingu strzeżonym w ramach wyznaczenia w trybie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie wyczerpuje kryterium wykazania poniesionych kosztów związanych z przechowywaniem pojazdów. Jak słusznie zauważył organ I instancji umowy z Policją, Prokuraturą, czy też z Sądem muszą uwzględniać dodatkowe obowiązki dozorcy zmierzające do utrzymania pojazdu w stanie niepogorszonym, tymczasem umowy z podmiotami realizującymi zadania w zakresie zapewnienia miejsca przechowywania pojazdów usuniętych z dróg w trybie art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym ograniczają się de facto do zapewnienia bezpiecznego miejsca parkowania pojazdów.

Prokurator Okręgowy w S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., mocą którego uchylono postanowienie Starosty G. z dnia [...] r. i przyznano Z. S. kwotę [...] zł brutto tytułem zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] , w części w dotyczącej ustalenia wynagrodzenia oraz zwrotu wydatków za okres od [...] r., tj. ponad kwotę .[..] zł.

Postanowieniu temu Prokurator zarzucił naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

a) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., polegające na wydaniu rozstrzygnięcia

w przedmiocie zwrotu wydatków oraz wynagrodzenia za dozór w okresie

od [...] r. bez zgromadzenia niezbędnego materiału dowodowego w tym zakresie w sytuacji braku umowy wiążącej stronę

z Powiatem G. po [...] r. i oparcie orzeczenia na dowolnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;

b) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. polegającego na wydaniu postanowienia zawierającego istotne braki w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego rozstrzygnięcia, na skutek niewyjaśnienia powodów ustalenia stawki w kwocie [...] zł za okres od [...] r. tytułem zwrotu wydatków oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy p.p.s.a. skarżący wniósł o uchylenie zakwestionowanego postanowienia w części dotyczącej ustalenia wynagrodzenia za okres od [...] r., tj. ponad kwotę [...] zł.

Uzasadniając skargę Prokurator wskazał, że w pierwszej kolejności zakwestionowania wymaga sposób ustalenia przez SKO w S. stawki wynagrodzenia w okresie od [...] r. Nie ulega wątpliwości, że dozorca żądając przyznania wynagrodzenia winien wskazać w jaki sposób kwota ta została obliczona i co się na nią składa. Skoro strona nie wykazała wzrostu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, to tym samym nieuprawnionym jest podwyższenie stawki dobowej za ten okres, a tak właśnie uczyniło Kolegium w niniejszej sprawie. Organ II instancji przyjął w sposób zupełnie dowolny, sprzeczny z zasadą wyrażoną w art. 80 k.p.a., iż stawka ta wynosi [...] zł, przy czym kwota ta nie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Kolegium ustalając tak istotnie zwiększoną stawkę w stosunku do obowiązującej w poprzednim roku pominęło fakt, iż w tym czasie nie doszło do żadnego zwiększenia obowiązków czy nakładów ze strony Z. S. (a przynajmniej strona tego nie wykazała). Pominęło również fakt, iż tak długotrwałe dozorowanie pojazdu, który z każdym kolejnym rokiem istotnie traci wartość, zaś ostatecznie w 2014 r. - zgodnie z opinią rzeczoznawcy - praktycznie nie przedstawia żadnej wartości nie może generować zwiększonych kosztów. Koszty te mogą - co najwyżej - pozostawać bez zmian. Nadto ustalenie należnego wynagrodzenia winno zostać poprzedzone rozpoznaniem lokalnego rynku usług parkingowych w tymże okresie, czego w niniejszej sprawie zabrakło. Organ I instancji nie zgromadził niezbędnego materiału dowodowego w zakresie stawek przyjmowanych w tym okresie przez przedsiębiorców prowadzących tego rodzaju działalność na terenie G. czy okolic. Jedyne ustalenie dotyczące przedsiębiorcy z G. pochodziło z poprzedniego okresu i poczynione zostało na potrzeby innej sprawy. Kolegium akceptując tak ograniczony materiał dowodowy, który nadto oceniło w sposób dowolny dopuściło się naruszenia prawa procesowego,

tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., co miało wpływ na treść orzeczenia. Poza tym Kolegium w uzasadnieniu postanowienia nie wyjaśniło powodów, dla których przyjęło, iż stronie w podanym okresie należy się stawka 9 zł, przez co naruszyło art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wskazało, iż ustalenie wynagrodzenia za dozór pojazdu, przy braku ustawowych kryteriów, oparte jest na ocenie stawek obowiązujących w danych stosunkach. Przy obliczaniu należności wynikających

z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji należy odpowiednio i w ograniczonym zakresie stosować art. 836 kc, wedle którego jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, iż zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia. Ustalenie zatem spornego wynagrodzenia wymaga analizy stawek parkowania pojazdów obowiązujących w konkretnym okresie czasu przez podmioty prowadzące parkingi strzeżone. Dokonując ustaleń w zakresie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdów, w analogicznych sprawach i pokrywających się okresach właściwe jest odwołanie się do stawek zaakceptowanych przez Starostę G. w umowach zawartych z Przedsiębiorcą. Stawka 9 zł uwzględniona za okres od dnia 1 stycznia 2014 r. jest stawką wskazaną w umowie Starosty G. z [...] – G. I., wyznaczonym do realizacji przedmiotowej usługi na terenie Gminy N.. Kolegium uwzględniło ww. okoliczność jako znaną z urzędu. Kolegium wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Przedmiotem skargi złożonej przez Prokuratora Okręgowego w S.

w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w S. uchylające w całości postanowienie organu I instancji, i przyznające Z. S. kwotę [...] zł brutto tytułem zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] , który przeszedł na własność Skarbu Państwa w trybie art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym.

Prawną podstawę przyznanego z tego tytułu wynagrodzenia stanowił art. 102

§ ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1619) oraz § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2011 r. Nr 46, poz. 23).

Zgodnie z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny przyznaje, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Zwrot kosztów parkowania następuje po ustaleniu koniecznych wydatków i wynagrodzenia poniesionych przez konkretnego dozorcę w stosunku do określonego przedmiotu.

Poza sporem w sprawie pozostają ustalenia dotyczące stawek wynagrodzenia za dozór ww. pojazdu w okresie od dnia 13 stycznia 2008 r. do 31 grudnia 2013 r., dokonane w oparciu o zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy. Prokurator zakwestionował natomiast ustalenie wysokości wynagrodzenia przyznanego Z. S. za okres od [...] r., za który organ odwoławczy, bez wyjaśnienia podstaw, przyjął stawkę 9 zł za jeden dzień przechowywania pojazdu.

Analiza akt wykazała, że zarzuty zgłoszone w skardze w powyższym zakresie, dotyczące naruszenia przez organ II instancji art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz

art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. są zasadne.

Trafnie dostrzegł Prokurator, że rozstrzygnięcie Kolegium w przedmiocie zwrotu wydatków oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu w okresie od [...] r. nastąpiło bez zgromadzenia niezbędnego materiału dowodowego i w oparciu o dowolną ocenę posiadanego w sprawie materiału dowodowego, a motywy tego rozstrzygnięcia zawierają istotne braki w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego, na skutek niewyjaśnienia powodów ustalenia stawki w kwocie 9 zł za podany okres tytułem zwrotu wydatków oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu.

Należy wyjaśnić, że w orzecznictwie podkreśla się, że wydatki konieczne związane z wykonywaniem dozoru muszą być konkretne i muszą odnosić się do danego dozorcy i określonego pojazdu (patrz: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 585/09, z dnia 2 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 62/08, z dnia 20 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 1797/06,

z dnia 8 września 2006 r., sygn. akt I OSK 1185/05, niepublikowane). Ponadto,

z dyspozycji art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że dozorca nie tylko powinien wskazać konieczne wydatki poniesione za dozór konkretnego pojazdu, ale musi również przedstawić sposób obliczenia tych kwot. Dopiero wtedy, gdy dozorca zgłaszający roszczenie z tytułu zwrotu wydatków koniecznych nie przedstawi żadnych dowodów i wyliczeń dotyczących wydatków poniesionych za dozór konkretnego pojazdu, konieczne jest ich ustalenie w drodze dowodów podejmowanych przez organ z urzędu. Dowody te w sprawach dozoru mogą odnosić się do kosztów ponoszonych przez podmioty prowadzące tego rodzaju działalność.

Tymczasem zaskarżone przez Prokuratora postanowienie rzeczywiście nie zawiera wskazania źródła, w oparciu o które organ uznał za należną Z. S. kwotę 9 zł za dobę przechowywania pojazdu za okres od [...] r. Okoliczność ta nie wynika również z materiału dowodowego sprawy. Organ odwoławczy odniósł się jedynie ogólnie do ustaleń w tym zakresie

w innych podobnych sprawach, uznając je za znane organowi z urzędu. Dopiero

w odpowiedzi na skargę wskazano, iż taka stawka została ustalona w umowie zawartej przez Starostę G. z innym przedsiębiorcą przechowującym na podstawie umowy ze Starostą pojazdy usunięte z drogi w trybie art. 130 a Prawa o ruchu drogowym – G. I.

W ocenie Sądu, stanowi to istotne uchybienie wskazanych przez Prokuratora zasad procedury administracyjnej ujętych w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., zgodnie z którymi organy orzekające w danej sprawie podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, są zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie dopiero ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona.

Ponadto organ zobowiązany jest uzasadnić swoje rozstrzygnięcie, według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Tymczasem, jak słusznie zauważył skarżący, Kolegium nie wyjaśniło powodów i podstaw, dla których przyjęło dobową stawkę za przechowanie pojazdu w wysokości 9 zł w podanym okresie, przez co naruszyło nie tylko art. 107 § 3 k.p.a., ale też wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadę przekonywania.

Organ nie może w uzasadnieniu stwierdzić, że określone stawki czy stosunki ekonomiczne są mu znane z urzędu i odwoływać się do innych postępowań, jeśli nie dotyczy to okoliczności powszechnie znanych.

Kolegium trafnie wskazało, iż w niniejszej sprawie wynagrodzenie należne prowadzącemu parking i przechowującemu na nim pojazdy umieszczone na podstawie art. 130 a Prawa o ruchu drogowym, z braku szczegółowych uregulowań prawnych w tym zakresie winno być ustalone przy uwzględnieniu treści art. 836 Kodeksu cywilnego, tj. winno odpowiadać wynagrodzeniu przyjętemu w stosunkach tego rodzaju. Ustalenie tego wynagrodzenia wymagało zatem zgromadzenia w aktach sprawy materiału, w oparciu o który dokonano analizy przyjętych na danym rynku lokalnym stawek za parkowanie pojazdów, poprzedzone rozpoznaniem lokalnego rynku usług parkingowych. Ustalenia powinny zatem znaleźć odzwierciedlenie w materiale dowodowym. Organ odwoławczy zasadę tę zastosował na wcześniejsze okresy, natomiast uchybił jej w odniesieniu do okresu zakwestionowanego przez Prokuratora, przyjmując stawkę nie znajdującą oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien uwzględnić przedstawione wyżej uwagi. Winien mieć również na uwadze, iż zasada ustalenia wynagrodzenia z uwzględnieniem art. 836 kodeksu cywilnego nie może polegać na mechanicznym odwołaniu się do stawek przyjętych w innych umowach. Zasada ta ma charakter subsydiarny. Wysokość wynagrodzenia powinna być kształtowana

z uwzględnieniem uwarunkowań każdej konkretnej sprawy, a w szczególności nakładu pracy, kosztów i odpowiedzialności dozorcy. Dlatego ustalając dla przedsiębiorcy należne wynagrodzenie za okres po 1 stycznia 2014 r., w kwocie znacznie wyższej niż przyjęto dla okresu poprzedzającego, organ powinien wskazać przesłanki przemawiające za takim wzrostem.

Z podanych powyżej przyczyn skargę należało uwzględnić i uchylić postanowienie w zaskarżonej części, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).