Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2402/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2,  art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.) Ewa Marcinkowska Protokolant referent stażysta Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant [...] Policji, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja

1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: kpa, decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], cofnął M. J. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. wymieniony złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji.

Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa, art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2011 r.

W uzasadnieniu wymienionej decyzji organ wskazał, że w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, tj. co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie w sprawie cofnięcia M. J. pozwolenia na broń palną myśliwską zostało wszczęte z uwagi na uzyskanie przez organ I instancji informacji, iż prowadzone jest w stosunku do niego postępowanie karne o czyn z art. 284 § 2 kk. W toku postępowania strona przedłożyła organowi I instancji kserokopię wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. sygn. akt [...] (prawomocnego od dnia 23 grudnia 2010 r.), dotyczącego popełnionego przez nią czynu z art. 284 § 2 kk. Na podstawie ww. wyroku w stosunku do M. J. zostało orzeczone warunkowe umorzenie postępowania na okres próby lat 2 oraz środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w wysokości [...] zł na rzecz [...].

Komendant Główny Policji podniósł, że oceniając sprawę M. J. nie był związany treścią prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego [...] co do zastosowanej instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego o czyn z art. 284 § 2 kk (przywłaszczenie). Mógł on, co uczynił, ocenić to orzeczenie w kontekście dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ II instancji zaznaczył, że istotny w tym postępowaniu jest nie tylko sposób rozstrzygnięcia sprawy karnej przez sąd, czy rodzaj i wymiar zastosowanej kary, a rodzaj czynu i okoliczności jego popełnienia.

Z wyroku Sądu Rejonowego [...] wynika, że M. J. popełnił przestępstwo z art. 284 § 2 kk, które stanowi czyn z katalogu przestępstw przeciwko mieniu. W ocenie organu odwoławczego, fakt popełnienia powyższego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni. Okoliczność, że w stosunku do strony orzeczono warunkowe umorzenie postępowania karnego na okres próby 2 lat, nie ma znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, ponieważ przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy nie uzależnia istnienia obawy możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego od rodzaju i wymiaru orzeczonej przez sąd karny za przestępstwo, czy też zastosowanych środków probacyjnych.

Komendant zauważył, że cofnięcie pozwolenia na broń nie jest dodatkową karą, a jedynie administracyjno-prawnym skutkiem naruszenia przez stronę przepisów materialnego prawa karnego.

W ocenie organu odwoławczego, ustalenie, iż strona dopuściła się czynu godzącego w mienie, to że wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne za ten czyn znajduje się w obrocie prawnym, potwierdza spełnienie dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, co, zgodnie z treścią jej art. 18 ust. 1 pkt 2, wyklucza możliwość posiadania przez stronę pozwolenia na broń palną.

Pismem z dnia 03 października 2011 r. M. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2011 r. nr [...], wnosząc o jej "unieważnienie".

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja jest zbyt krzywdząca, odbiera mu ona bowiem możliwość uprawianego od przeszło 30 lat hobby oraz eliminuje z dotychczasowego grona przyjaciół i kolegów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy zostały spełnione przez skarżącego przesłanki uzasadniające cofnięcie mu pozwolenia na broń myśliwską.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który znajduje zastosowanie w sprawie niniejszej, w myśl regulacji zawartej w art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Aby więc możliwym było cofnięcie pozwolenia na broń, jej posiadacz musi należeć do kategorii osób skazanych prawomocnym wyrokiem za ww. przestępstwa, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, lub też sposób postępowania czy cechy charakteru posiadacza broni rodzą uzasadnioną obawę, iż mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

Podkreślenia także wymaga to, iż prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do kategorii praw i wolności obywatelskich. Jest to bowiem uprawnienie ściśle reglamentowane i to także w zakresie korzystania z prawa przyznanego już wcześniej prawomocną decyzją administracyjną. Z powyższego punktu widzenia, warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania, winny być badane w sposób restrykcyjny. Możliwość cofnięcia pozwolenia na broń nie może zaś być postrzegana jako zamach na swobody obywatela, a jedynie jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (patrz wyrok NSA z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1296/07).

Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, iż organ administracji prawidłowo zakwalifikował rodzaj popełnionego przez skarżącego przestępstwa, jako spełniającego dyspozycję przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, czyli jako budzący uzasadnioną obawę, iż posiadacz broni może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skarżący dopuścił się bowiem czynu przestępnego opisanego jako przestępstwo przeciwko mieniu. Popełnienie tego rodzaju czynu ustawodawca uznał zaś za jednoznaczne z zaistnieniem ww. obawy.

Za okoliczność pozostającą bez wpływu na rozstrzygnięcie uznać należy to, iż skarżący nie został skazany w postępowaniu karnym, a jedynie umorzono w stosunku do niego warunkowo postępowanie karne. Takie rozstrzygnięcie sadu karnego przesądza bowiem, iż skarżący dopuścił się zarzucanego mu przestępnego czynu. To zaś jest okolicznością wystarczającą dla organu, w celu dokonania oceny skarżącego, pod kątem dawania przez niego rękojmi prawidłowego i zgodnego z prawem korzystania z posiadanej broni.

W podobnym brzmieniu wypowiadał się Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 30 października 2008 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1296/07 stwierdzając, iż: "warunkowe umorzenie postępowania jest takim szczególnym środkiem odpowiedzialności karnej, który zakłada popełnienie przestępstwa, a także istnienie winy sprawcy i nakazuje jedynie odstąpienie od skazania i poddanie się sprawcy przestępstwa stosownym obowiązkom próby". W świetle powyższego uznać należy, iż warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec skarżącego, nie sprawia, iż uzasadniona obawa użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub interesu publicznego została usunięta. Obawy tej nie znosi także, podnoszona w skardze okoliczność, otrzymania przez skarżącego pozytywnej opinii z koła łowieckiego, miejsca zamieszkania, oraz iż nie narusza on zasad prawidłowego przechowywania broni. Powyższe okoliczności nie pozbawiają czynu, którego dopuścił się skarżący, cech naganności, prowokujących wniosek o istnieniu uzasadnionej obawy, o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 przedmiotowej ustawy.

W tym stanie sprawy, uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

-----------------------

3