Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 627/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6,  art. 220 par. 3,
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 listopada 2021 r. sprawy ze skargi V. K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

V. K. wniósł w dniu 2 lipca 2021 r. (data wpłynięcia do organu) skargę kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w sprawie rozpatrzenia jego wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę.

W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału I z dnia 27 lipca 2021 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w kwocie 100 zł oraz do złożenia dowodu wniesienia ponaglenia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwania wraz z odpisem odpowiedzi na skargę została doręczona upoważnionemu pracownikowi (zgodnie z adnotacją na zwrotnym potwierdzeniem odbioru - k. 11 akt sądowych) w dniu 27 sierpnia 2021 r. Termin na uiszczenie wpisu sądowego oraz uzupełnienie braków formalnych upłynął z dniem 3 września 2021 r. (piątek). Do dnia dzisiejszego skarżący nie wykonał wskazanych w wezwaniu czynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane może być i toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Nadto, zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. warunkiem dopuszczalności skargi do sądu jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania tryb zaskarżenia został określony w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) i wiąże się z koniecznością uprzedniego wniesienia ponaglenia (wcześniej zażalenia) do organu wyższego stopnia. Co istotne, ponaglenie zarzucające przewlekłość organu należy złożyć w toku trwającego postępowania. Jak bowiem wskazał – w postanowieniu z dnia 2 września 2020 r. (sygn. akt II OSK 3732/18) Naczelny Sąd Administracyjny - wniesienie ponaglenia ustawodawca łączy ze stanem zawisłości sprawy w danej instancji i przez to trzeba je rozumieć jako środek służący do zwalczania przewlekłości działania organu i tym samym finalnego zakończenia postępowania administracyjnego.

Stosownie zaś do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku opłatą sądową jest m.in. wpis od skargi (art. 212 § 1 p.p.s.a.). Jednocześnie stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z powołanej regulacji wynika, że opłacenie skargi w terminie i w kwocie wskazanej przez Sąd stanowi warunek, którego spełnienie jest konieczne dla nadania jej dalszego biegu.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (w tym skargi i przesłanych akt) nie wynika aby przed wniesieniem skargi skarżący złożył ponaglenie na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę postępowania z jego wniosku. Skarżący nie przedstawił także w wyznaczonym przez Sąd terminie dowodów potwierdzających, że przed wniesieniem skargi kwestionującej brak działania organu, wyczerpane zostały dostępne środki zaskarżenia. W tej sytuacji uznać należało, że skarżący nie wyczerpał trybu zaskarżenia przewidzianego w art. 37 p.p.s.a. Zatem w konsekwencji skarga jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6.

Niezależnie od powyższego skarga nie mogła być rozpoznana także z tego powodu, że skarżący nie uiścił wpisu od skargi. Odpowiednie wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 sierpnia 2021 r., w skutek czego zakreślony 7 dniowy termin upłynął w dniu 3 września (piątek) 2021 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia wpis nie został uiszczony. Należy również zaznaczyć, że skarżący został pouczony o rygorze odrzucenia skargi w przypadku niewykonania zarządzenia.

W tych okolicznościach brak było podstaw do uwzględnienia oświadczenia skarżącego o z dnia 5 sierpnia 2021 r. o cofnięciu skargi, a w konsekwencji do umorzenia postępowania. Co prawda ustawodawca przyznaje stronie skarżącej prawo cofnięcia skargi ze skutkiem wiążącym dla sądu, jednak należy podkreślić, że tego rodzaju czynność procesowa może dotyczyć wyłącznie skargi, która została skutecznie wniesiona, a więc takiej, która wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne (vide: T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2005, str. 291). Tymczasem w niniejszej sprawie skarga, przede wszystkim z powodu niedopuszczalności nie mogła skutecznie wszcząć postępowania sądowego.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 oraz 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.