Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2142/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2008 r sprawy ze skargi L. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 2142/07

Uzasadnienie

Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] sierpnia 2007 r. zostało cofnięte L. K. pozwolenie na broń palną myśliwską.

Decyzję wydano w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Organ administracji powziął bowiem informację o skazaniu posiadającego pozwolenie prawomocnym wyrokiem przez Sąd Rejonowy w A. z dnia [...] kwietnia 2007 r. w sprawie III K [...] za popełnienie przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. za nielegalne posiadanie amunicji. Organ Policji przy wydawaniu decyzji wziął pod uwagę pozytywną opinię o stronie z miejsca zamieszkania i z macierzystego koła łowieckiego lecz, jak stwierdził, okoliczności te nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie. Fakt nielegalnego wejścia w posiadanie amunicji spowodował bowiem, iż posiadacz pozwolenia na broń naruszył przepisy prawa w zakresie kategoryzującym go jako osobę wskazaną w art. 15 ust. 1 pkt u ww. ustawy.

Od tej decyzji L. K. odwołał się stwierdzając, że uznane powinno być za wystarczającą karę zatrzymanie mu broni przez rok. Podnosił nadto, iż jest myśliwym z dwudziestopięcioletnim stażem selekcjonera, pełni społeczną funkcję gospodarza obwodu nr [...] na terenie L., został odznaczony w 2005 r. przez Polski Związek Łowiecki Brązowym Medalem Zasługi Łowieckiej oraz odznaką za zasługi dla Województwa S. Znalezione w szafie myśliwskiej naboje innego kalibru niż posiadana broń były innych myśliwych (dwóch z nich już nie żyje), a pozostałe należały do broni myśliwych cudzoziemców, z którymi chodził na polowania. Nadto podkreślał, że nie miał żadnych intencji co do wykorzystania posiadanej amunicji, a nie miał świadomości, że posiadanie tej amunicji było nielegalne. Naboje były zostawione jako prezent w dowód szacunku i uznania do skarżącego jako myśliwego przez gości (myśliwych) z zagranicy.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2007 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ administracji stwierdził, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, nakazujący cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku stwierdzenia, że osoba ją posiadająca należy do kategorii osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, nakłada na organy Policji obowiązek wydania decyzji pozbawiającej uprawnionego takiego pozwolenia. Katalog przestępstw zawarty w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie jest zamknięty, zatem norma ta stanowi dla organów Policji wytyczną interpretacyjną w sprawach cofnięcia pozwolenia na broń, co daje możliwość oceny postępowania posiadacza broni pod katem dyspozycji tego przepisu. Strona popełniła przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu związane z amunicją. Nielegalnie posiadając amunicję sprzeniewierzyła się więc ustawie o broni i amunicji. Zatem w ocenie organu administracji popełnienie tego czynu daje uzasadnioną obawę także użycia w przyszłości broni sprzecznie z prawem. Fakt wieloletniego posiadania broni przez skarżącego powinien uwrażliwić go na przestrzeganie przepisów prawa, zwłaszcza dotyczących posiadania broni i amunicji. Ponieważ postępowanie L. K. godziło w porządek publiczny, w tym w przepisy ustawy o broni i amunicji, dlatego opinie na które się powoływał nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. K. wnosił o pozytywne rozpatrzenie sprawy.

W uzasadnieniu nadmienił, że w czasie przeszukania Policja znalazła w jego szafie pancernej, służącej do przechowywania broni, 5 naboi myśliwskich, nabój sztucerowy kal. 243, 2 naboje do winczestera, jeden nabój ślepy i naboje karabinowe mauzer. Wyjaśnił, że w kwietniu 2006 r. chory kolega myśliwy przyniósł mu amunicję by schował do szafy pancernej aby nie dostała się w niepowołane ręce. Pozostałą amunicję zostawili w samochodzie skarżącego myśliwi cudzoziemcy, których podprowadzał na polowania. Amunicję pozostawili bez wiedzy skarżącego dlatego schował ją do swojej szafy pancernej aby nie miały do niej dostępu osoby niepowołane. Podkreślał, że nie wiedział, iż takie zabezpieczenie amunicji było niezgodne z prawem. Prosił więc by wziąć pod uwagę jego dotychczasową niekaralność oraz to, że nie był również upominany, a także by wziąć pod uwagę posiadane dobre opinie i fakt uznania posiadanymi odznaczeniami łowieckimi i państwowymi.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji administracyjnej stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Stosownie do art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przy spełnieniu zatem przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne.

Skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu karnego za przestępstwo z art. 263 § 2 k.k. – posiadanie amunicji bez wymaganego zezwolenia.

Osoba posiadająca pozwolenie na dany rodzaj broni może posiadać amunicję wyłącznie przeznaczoną do tej broni. Stanowią o tym przepisy art. 9 ust. 1 i art. 14 ustawy o broni i amunicji. W myśl art. 9 ust. 1 tej ustawy broń palną i amunicję do tej broni, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 11 (dotyczy wyłącznie broni, na którą nie jest wymagane posiadanie pozwolenia), można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji (...).Amunicję natomiast można nabywać na podstawie legitymacji posiadacza broni lub świadectwa broni, wyłącznie dla tej broni, która jest określona w legitymacji albo na podstawie świadectwa broni i pisemnego zamówienia podmiotu uprawnionego do nabycia amunicji (art. 14 ustawy o broni i amunicji).

Skarżący tłumaczył, że wszedł w posiadanie przedmiotowej amunicji od kolegów, którzy przekazali mu ją by zabezpieczył naboje przed osobami nieuprawnionymi. Natomiast amunicję od myśliwych cudzoziemców otrzymał, jak twierdził w odwołaniu jako prezent, innym razem (w skardze) myśliwi ci, bez jego zgody i wiedzy pozostawili amunicję w samochodzie skarżącego, a więc zabrał ją by zabezpieczyć w posiadanej szafie na broń.

Wskazać zatem należy, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o broni i amunicji dopuszcza się zbywanie broni i amunicji do tej broni pomiędzy osobami posiadającymi pozwolenie na ten sam rodzaj broni.

Według ustaleń organów administracji amunicja zabezpieczona w domu L. K. nie byłą amunicją przeznaczoną do broni, na którą wydano mu pozwolenia. Zatem w świetle powołanych przepisów jest poza sporem, że skarżący nie miał uprawnienia do posiadania przedmiotowej amunicji.

L. K., posiadając pozwolenie na broń, był zobowiązany do przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji, będącej zbiorem podstawowych norm i przepisów prawa dotyczących zasad posiadania broni i amunicji. Tłumaczenie skarżącego o nieświadomości naruszenia wymienionych przepisów można było uznać jedynie jako świadczące o tym, że jego wiedza w zakresie obowiązujących go przepisów prawa, była co najmniej niedostateczna, nie powinien bowiem w ogóle przyjąć amunicji do broni, na którą nie miał pozwolenia. Jeżeli natomiast już znalazł się w posiadaniu takiej amunicji to powinien zachować się zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie (Dz. U. Nr 152, poz.1609) i zdeponować amunicję w jednostce organizacyjnej wymienionej w § 1 tego rozporządzenia.

Skarżący podkreślał, że jest wieloletnim i zasłużonym dla łowiectwa myśliwym, posiadającym również uprawienia selekcjonera. Od osoby takiej należy oczekiwać absolutnej znajomości przepisów dotyczących broni i amunicji. Tymczasem zachowanie skarżącego i jego tłumaczenie się nieświadomością obowiązków, jakie spoczywają na posiadaczu pozwolenia na bron, stawiają go na równi z osobami wskazanymi w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Należy bowiem zauważyć, iż przepis ten, stanowiąc o istnieniu uzasadnionej obawy użycia broni sprzecznie z prawem nie zastrzega, by ta obawa użycia broni wiązała się ze świadomym jej użyciem niezgodnie z prawem. Może zatem zaistnieć także skutkiem nieświadomości uprawnionego wynikającej z braku wiedzy co do obowiązujących przepisów, a taką nieświadomością przepisów ustawy o broni i amunicji wykazał się skarżący dopuszczając się nadto przestępstwa godzącego w porządek publiczny.

Organy obu instancji wyczerpująco zebrały wszystkie okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla dokonanego rozstrzygnięcia zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. oraz z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.).

Zdaniem Sądu, poczynione przez organy Policji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału, zaś dokonana ocena tego materiału i dowodów zgromadzonych w sprawie, w kontekście art. 80 k.p.a., nie budzi zastrzeżeń. Także prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego (art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji) oraz przepisy postępowania.

W związku z tym należy zgodzić się z oceną wyrażoną przez organy obu instancji i uznać, iż fakt nielegalnego posiadania amunicji przez osobę z wieloletnim doświadczeniem w zakresie posiadania pozwolenia broń palną, świadczy o braku poszanowania dla obowiązującego porządku prawnego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.