Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 658/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 1 ust. 2 pkt 2, 92c ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności.

M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] listopada 2019 r. nr [...] nałożył na R. B. karę pieniężną w wysokości 11. 200 zł. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło:

- wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, przyrząd rejestrujący, czujnik ruchu, urządzenie zewnętrzne GNSS lub urządzenie wczesnego wykrywania na odległość, nieposiadające świadectwa homologacji typu lub tachograf lub wyżej wymieniony element składowy tachografu, który został podrobiony lub przerobiony;

- wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie;

- niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis.

Powyższe naruszenia stwierdzono w dniu [...] sierpnia 2019 r. podczas kontroli drogowej na drodze krajowej nr 12 w miejscowości R., pojazdu marki Volvo o nr rej. [...] oraz naczepy marki Schmitz Cargobull AG o nr rej. [...]. Dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów przekraczała 3,5t. Pojazdem kierował M. S. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy. Kierowca wykonywał przewóz w imieniu i na rzecz R. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą R. B. Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe T. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z [...] sierpnia 2019 r.

Odwołanie od tej decyzji wniósł R. B. i zarzucił naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 i 80 K.p.a., przez nie wyjaśnienie stanu faktycznego oraz wyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego. W szczególności skarżący zarzucił, że naruszenie w postaci przerobienia tachografu nie zostało potwierdzone opinią biegłego. Podkreślono, że znaleziony podczas kontroli drogowej przewód z gniazdem USB nie był próbą przerobienia tachografu. Na dowód powyższego załączono do odwołania kserokopie faktur z kalibracji oraz naprawy tachografu.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] lipca 2020 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 10.100 zł.

W uzasadnieniu decyzji odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, przyrząd rejestrujący, czujnik ruchu, urządzenie zewnętrzne GNSS lub urządzenie wczesnego wykrywania na odległość, nieposiadające świadectwa homologacji typu lub tachograf lub wyżej wymieniony element składowy tachografu, który został podrobiony lub przerobiony, tj. naruszenia z Ip. 6.1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy podał, że w przedmiotowym pojeździe zainstalowano tachograf marki Stoneridge Electronics 900208R7.6/24R08 nr ser. [...]. Ostatnia kalibracja tachografu miała miejsce 15 lipca 2019 r. i została wykonana przez warsztat R. z siedzibą w B. W trakcie kontroli stwierdzono, że w pojeździe w kabinie kierowcy znajdował się dodatkowy przewód z gniazdem USB. Przewód podłączony był do szyny CAN powiązanej z tachografem co zostało stwierdzone przez uprawnionego instalatora z serwisu tachografów. Z danych zawartych na karcie kierowcy i na tachografie wynika, że w dniu [...] sierpnia 2019 r. przed zatrzymaniem pojazdu do kontroli kierowca zarejestrował po odpoczynku trwającym 6 godzin i 20 minut - 1 minutę jazdy przed samym zatrzymaniem pojazdu do kontroli. Podczas jazdy trwającej do 1 minuty pojazd przemieścił się 200 m., tj. tyle ile wynosi droga przebyta pojazdem od momentu podania sygnału zatrzymania do momentu zatrzymania pojazdu do kontroli. Mając na uwadze powyższe zasadne, zdaniem organu odwoławczego, było nałożenie kary pieniężnej za przerobienie tachografu w wysokości 10.000 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, tj. naruszenie z lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy stwierdził, że ujawnione niedozwolone przerobienie tachografu wypełnia znamiona dwóch naruszeń lp. 6.1.2 oraz lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do ustawy. Niedozwolone przerobienie tachografu zawsze będzie bowiem powiązane z utratą ważności poprzedniego badania okresowego. Zdaniem organu odwoławczego nie można nałożyć kary pieniężnej za naruszenie lp. 6.1.5 w przypadku, gdy została ona nałożona za naruszenie lp. 6.1.2. W takim bowiem przypadku doszłoby do ukarania przedsiębiorcy dwa razy za to samo naruszenie. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy odstąpił od nałożenia kary pieniężnej za to naruszenie.

Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis, tj. naruszenie z lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, podano że po analizie zawartych na karcie kierowcy danych cyfrowych ustalono, że Mirosław Sobecki nie wprowadził symbolu państwa, w którym rozpoczął i zakończył dzienny okres pracy w dniach 09, 20.08.2019 r. Zaś w dniach 01 i 21.08.2019 r. kierowca wprowadził wymagane symbole. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100 zł za przedmiotowe naruszenie.

Odnosząc się do zarzutów odwołania i przedłożonych faktur organ odwoławczy podniósł, że w sytuacji gdyby nierejestrowanie aktywności kierowcy na karcie kierowcy oraz w pamięci urządzenia rejestrującego wynikało z usterki, zostałoby to stwierdzone podczas oględzin wykonanych podczas kontroli drogowej. Nadto wskazano, że z faktury VAT nr [...] wynika, że naprawa miała miejsce w dniu 7 września 2019 r., a więc ponad tydzień po kontroli. W związku z powyższym nie można uznać, że nierejestrowanie danych było spowodowane awarią.

Nadto organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie art. 92b ustawy, nie znajdzie zastosowania bowiem ustawodawca daje możliwość zastosowania tego przepisu tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie takie naruszenia nie miały miejsca. Jako, że w niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu, to także brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy. Podniesiono, że do naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Odwołujący w toku postępowania nie wskazał żadnych okoliczności nadzwyczajnych lub nieprzewidzianych, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania art. 92c ustawy.

Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wniósł R. B. i zarzucił naruszenie:

- art. 7 w zw. z art. 77 i 80 K.p.a., przez nie wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nie wyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego;

- stwierdzenie, że kontrolowany samochód nie był wyposażony w tachograf posiadający legalizację, wbrew przedłożonej fakturze z 15 lipca 2019 r., potwierdzającej dokonanie legalizacji zgodnie z wytycznymi art. 23 rozporządzenia UE nr 165/2014 w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym;

- przyjęcie, że urządzenie tachografu zostało przerobione w sposób zakłócający jego pracę, co nie zostało stwierdzone przez biegłego w trybie art. 84 K.p.a.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi zarzucono, że Główny Inspektor Transportu Drogowego, w niewielkiej części uchylił decyzję pierwszej instancji, faktycznie nie odnosząc się do stawianych zarzutów, tj. braku udokumentowania przerobienia zamontowanego tachografu i stwierdzenia np. opinią przeprowadzoną w trybie art. 84 K.p.a. podstawy zastosowania kar pieniężnych. Zdaniem skarżącego stan faktyczny sprawy oraz posiadane przez niego dokumenty dyskwalifikują skarżoną decyzję. Faktem jest, że przedmiotowy samochód został zakupiony jako używany i przewód z gniazdem USB, istniał w tym samochodzie w dacie zakupu. Skarżący podał, że z informacji uzyskanej po kontroli z serwisu VOLVO, wynika że gniazdo USB, podłączone do szyny CAN, montowane jest celem podłączenia urządzeń GPS monitorujących lokalizację, przebieg i zużycie paliwa. Sam kabel z gniazdem nie zakłóca w żadnej mierze pracy tachografu i nie jest nielegalny. Powyższe potwierdza fakt, że tachograf posiadał aktualną kalibrację wykonaną zgodnie z przepisami. Faktem bezspornym natomiast jest, że przedmiotowa kalibracja tachografu wynikała z naprawy przez autoryzowany serwis VOLVO w dniu 15 lipca 2019 r. w zakresie "pomiaru instalacji elektrycznej tachografu, sprawdzanie zasilania. Sprawdzenie i konserwacja złącz elektrycznych". Powyższe prace serwisowe wynikały ze stwierdzenia błędów w pracy tachografu, którego pomiary wskazywały na ewentualną kradzież paliwa przez kierowcę, co wynikało z iloczynu ilość przejechanych kilometrów i normy zużycia paliwa. Dokonane prace serwisowe oraz kalibracja miały usunąć ewentualne nieprawidłowości. Istniejący w dacie kontroli przewód z końcówką USB nie jest i nie był próbą przeróbki tachografu, a wskazane uchybienia nie istnieją wobec faktu, że tachograf nie był przerobiony, posiadał homologację oraz kalibrację przez osobę uprawnioną.

Nadto skarżący zarzucił, że organy obu instancji odmówiły mu udostępnienia zgromadzonego materiału dowodowego w szczególności protokołu z przesłuchania kierowcy i opinii uprawnionego instalatora z serwisu tachografów. Zarzucono, że w przedmiotowej sprawie osoba, na której rzekomej wiedzy się oparto, nie jest biegłym, gdyż dla jej powołania nie wydano postanowienia, a demontażu dokonano przez osoby nieznane z imienia i nazwiska, a mimo to organy wydały decyzję tylko i wyłącznie na nieznanej z formy opinii.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 29 września 2020 r. skarżący podał, że z aktu oskarżenia skierowanego przeciwko kierowcy M. S., wynika odmienny stan faktyczny w stosunku do wynikającego z protokołu kontroli stanowiącego podstawę wymierzenia kary w sprawie niniejszej. Wobec powyższego skarżący wniósł o

1. dołączenie w celach dowodowych akt sprawy wszczętej przed Sądem Rejonowym w R. II Wydział Karny sygn. akt [...], celem ustalenia przebiegu zdarzeń z [...] sierpnia 2019 r., których okoliczności mogą mieć wpływ na odpowiedzialność określoną zaskarżoną decyzją;

2. wezwanie na rozprawę i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka kierowcy celem ustalenia faktycznego przebiegu kontroli, skutkującej skarżoną decyzją.

Skarżący podniósł, że w sprawie karnej przedstawiony został inny stan faktyczny. A mianowicie kierowcy oskarżonemu o naruszenie art. 315 K.k. zarzucono, że po zauważeniu kontrolujących w odległości około 1 m od miejsca zatrzymania usunął z samochodu (wyrzucił) urządzenie, którym zakłócał pracę tachografu. Skarżący podniósł, że z żadnych akt nie wynika, aby odnaleziono urządzenie zakłócające. W sprawie niniejszej nie ma o tym mowy a zarzuca się przerobienie tachografu i włączanie go i wyłączanie według własnego uznania, co jest sprzeczne z kalibracją wynikająca z naprawy przez autoryzowany serwis. Do akt dołączono akt oskarżenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2020 r. uchylająca decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2019 r. w całości i nakładająca na R. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą R. B. Przedsiębiorstwo Handlowo – Usługowe T., karę pieniężną w łącznej wysokości 10.100 zł. Organ odwoławczy odstąpił od nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1.000 zł za naruszenie, o którym mowa w lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, orzekając w tym zakresie na korzyść skarżącego, zbędne jest więc dalsze szczegółowe omawianie tego naruszenia. Należy jednak wyjaśnić, że sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że naruszenie polegające na niedozwolonym przerobieniu tachografu z lp. 6.1.2. załącznika, wyczerpywało przesłanki naruszenia określonego w lp. 6.1.5 załącznika i nie było podstaw do przypisywania skarżącemu dodatkowego naruszenia, polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie. Słusznie zatem GITD uchylił decyzję organu pierwszej instancji na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., orzekając jednocześnie co do meritum sprawy, tj. nakładając na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.100 zł tylko za dwa naruszenia z lp. 6.1.2 i 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Przechodząc do oceny legalności nałożenia kary za naruszenie polegające na przerobieniu tachografu podać należy, że kara w tym zakresie została nałożona na podstawie przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa). Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy, podmioty wykonujące przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem ponoszą odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Obowiązki lub warunki przewozu drogowego to - zgodnie z art. 4 pkt 22 ustawy - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej i wiążących Polskę umów międzynarodowych, wymienionych w art. 4 pkt 22 litera a-y ustawy.

Obowiązek stosowania w pojazdach wykonujących przewozy drogowe tachografów wynika z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 2014 r., s.1). Rozporządzenie określa obowiązki i wymogi w odniesieniu do budowy, instalacji, użytkowania, sprawdzania i kontrolowania tachografów stosowanych w transporcie drogowym (art. 1 ust. 1). Tachografy muszą spełniać wymogi rozporządzenia pod względem budowy, instalacji, użytkowania i sprawdzania (art. 1 ust. 2).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia, tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim używanych do przewozu drogowego osób lub rzeczy oraz do których zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 2006 r., s.1).

Jest poza sporem, że kontrolowany przewóz rzeczy podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006, wykonywany był bowiem zespołem pojazdów, którego całkowita masa przekraczała 3,5 tony (art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 561/2006).

Zgodnie z art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy obowiązani są do zapewnienia poprawnego działania i właściwego użytkowania tachografów. Jednocześnie przepis art. 32 ust. 3 wprowadza zakazy, mające na celu zapobieżenie nieprawidłowościom w użytkowaniu tachografów. Przepis ten stanowi: "Zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach".

Z przytoczonego przepisu wynika, że zakazana jest każda forma manipulowania tachografem, a więc zakaz ten dotyczy wszelkich urządzeń czy przedmiotów użytych do zakłócania pracy tachografu oraz wszelkich sposobów ich użycia i zastosowanych technik, jeżeli miałoby to prowadzić do sfałszowania, zlikwidowania lub zniszczenia danych, rejestrowanych przez tachografy.

Z akt sprawy wynika, że w trakcie kontroli w dniu [...] sierpnia 2019 r. ujawniono w kabinie kierowcy dodatkowy przewód z gniazdem USB. Przewód był podłączony do szyny CAN powiązanej z tachografem, co zostało potwierdzone przez uprawnionego instalatora z serwisu tachografów. Na podstawie danych zawartych na karcie kierowcy i na tachografie ustalono, że w dniu [...] sierpnia 2019 r. przed zatrzymaniem pojazdu do kontroli kierowca zarejestrował po odpoczynku trwającym 6 godzin i 20 minut - 1 minutę jazdy przed samym zatrzymaniem pojazdu do kontroli. Podczas jazdy trwającej do 1 minuty pojazd przemieścił się 200 m., tj. tyle ile wynosi droga przebyta pojazdem od momentu podania sygnału zatrzymania do momentu zatrzymania pojazdu do kontroli. Powyższe w ocenie sądu świadczy o tym, że do tachografu musiało być podłączone urządzenie, które powodowało zatrzymanie czasu jazdy kierowcy. Taka ingerencja, jak słusznie ocenił to organ, miała na celu nierejestrowanie rzeczywistych danych w pamięci urządzenia jak i na karcie kierowcy, a co za tym idzie naruszeń czasu pracy kierowcy. Organy prawidłowo zatem przyjęły, że powyższe stanowi o wypełnieniu dyspozycji art. 92a ust. 1 ustawy i pozwala na przypisanie skarżącemu naruszenia wymienionego w lp. 6.1.2. załącznika nr 3 do ustawy, które należy do grupy naruszeń określonych w lp. 6.1. załącznika, dotyczących "naruszenie zasad i warunków wyposażenia pojazdu w tachograf".

Zasadności tego rozstrzygnięcia nie podważają zarzuty skargi. Przede wszystkim na uwzględnienie nie zasługuje stanowisko, że nierejestrowanie aktywności kierowcy na karcie kierowcy oraz w pamięci urządzenia rejestrującego wynikało z usterki w tachografie. Słusznie podniósł organ odwoławczy, że gdyby taka usterka miała miejsce, to zostałaby stwierdzona w trakcie inspekcji w uprawnionym warsztacie dokonanej w ramach czynności kontrolnych, w związku z czym teza, jakoby tachograf uległ awarii, nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Nadto z dołączonych do akt faktur wynika, że naprawa miała miejsce w dniu 7 września 2019 r., a więc ponad tydzień po kontroli.

W odniesieniu natomiast do zgłoszonego przez skarżącego zarzutu dotyczącego nie powołania biegłego w celu stwierdzenia przerobienia tachografu, zauważyć należy, że w toku kontroli, przedmiotowe naruszenie zostało potwierdzone w sposób jednoznaczny przez uprawnionego instalatora z serwisu tachografów. W konsekwencji zgłoszony przez skarżącego wniosek dowodowy nie zasługiwał na uwzględnienie z uwagi na fakt, że okoliczność powyższa została stwierdzona uprzednio innym dowodem. Jak wskazuje się przy tym w orzecznictwie: wynikające z art. 78 K.p.a. uprawnienie do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu przez stronę podlega ograniczeniu pod względem celowości i konieczności zapewniania szybkości postępowania, w szczególności zaś gdy nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń (vide: m.in. wyrok NSA z 30 sierpnia 2018 r., II GSK 1397/18, Lex nr 2568874, lub wyrok WSA w Białymstoku z 26 kwietnia 2018 r., II SA/Bk 31/18, Lex nr 2493374). Nieprzeprowadzenie przez organ odwoławczy dowodu dla wyjaśnienia okoliczności już stwierdzonych przez organ pierwszej instancji nie jest naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy (vide: m.in. wyrok WSA w Warszawie z 20 lutego 2018 r. , IV SA/Wa 2262/17, Lex nr 2589334).

Ustaleń organów nie podważa także dołączony przy piśmie procesowym z 29 września 2020 r. akt oskarżenia skierowany przeciwko kierowcy M. S. Wbrew temu co podnosi skarżący nie wynika z niego odmienny stan faktyczny w stosunku do tego wynikającego z protokołu kontroli stanowiącego podstawę wymierzenia kary w sprawie niniejszej. W ocenie sądu akt oskarżenia potwierdza fakt przerobienia tachografu. Kierowca został bowiem oskarżony o to, że w dniu [...] sierpnia 2019 r. używał przerobionego tachografu, w ten sposób, że przed rozpoczęciem jazdy dokonał wyłączenia tachografu, co spowodowało nieprzerwanie rejestrowania odpoczynku, w sytuacji gdy w rzeczywistości pojazd był w ruchu. Nadto z aktu oskarżenia wynika, że wyłącznik z tzw. Pendrivem tuż przed kontrolą został wyrzucony przez kierowcę przez prawe okno do przydrożnego rowu. Stąd też w aktach sprawy brak informacji o samym urządzeniu zakłócającym.

W sprawie bezsporne są okoliczności dotyczące naruszenia z lp.6.3.8. załącznika do ustawy, polegającego na niespełnieniu wymogu wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis. Stąd stwierdzić należy, że zasadnie organy nałożył karę pieniężną w wysokości 100 zł.

Podkreślić należy, że na każdym etapie postępowania stronie umożliwiono zapoznanie się ze zgromadzonymi dowodami, zaś skarżący w postępowaniu tym czynnie uczestniczył. W szczególności wbrew zarzutom skargi nie można przyjąć, że odmówiono skarżącemu udostępnienia zgromadzonego materiału dowodowego, w tym protokołu z przesłuchania kierowcy oraz opinii uprawnionego instalatora z serwisu tachografów. Odnosząc się do tego podać należy, że skarżący w dniu 22 listopada 2019 r. zwrócił się do organu pierwszej instancji o udostępnienie wszystkich akt zgromadzonych w sprawie. Następnie skarżący w dniu 2 grudnia 2019 r. wniósł o sporządzenie i doręczenie scanu protokołu kontroli k.1-21 wg wykazu. W dniu 6 grudnia 2019 r. organ pierwszej instancji przesłał drogą elektroniczną wnioskowany dokument wraz z załącznikami. W kolejnym piśmie z 19 grudnia 2019 r. skierowanym już do Głównego Inspektora Transportu Drogowego skarżący zwrócił się o przesłanie zdjęć instalacji podłączonej do tachografu która miałby powodować dysfunkcję, opinii biegłego na podstawie której wydano decyzję i protokołu przesłuchania kierowcy. Wnioskowane do udostępnienia dokumenty, były już skarżącemu udostępnione przez organ pierwszej instancji. Stąd też słusznie przyjął organ odwoławczy, że ponowne przesyłanie skutkowałoby tylko przedłużeniem postępowania.

Sąd podzielił stanowisko organu, że z uwagi na charakter naruszenia prawa, przepis art. 92b ust. 1 ustawy, nie miał w niniejszej sprawie zastosowania. Zgodnie z tym przepisem, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzenia nr 561/2006, rozporządzenia nr 3821/85, Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087), a także prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. W świetle powołanego unormowania zgodzić należy się ze stanowiskiem, że hipoteza tego przepisu odnosi się wyłącznie do naruszeń z zakresu przestrzegania przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerw i okresów odpoczynku kierowców, a nie do ingerencji w działanie urządzeń rejestrujących (por. wyrok NSA z 30 lipca 2015 r., II GSK 1581/14, pub. CBOSA). Norma ta nie ma zatem zastosowania do naruszeń związanych z niewłaściwym użytkowaniem tachografu, czy też z ingerencją w jego działanie.

Prawidłowe jest także stanowisko organu o braku podstaw do zastosowania w sprawie niniejszej przepisu art. 92c ust. 1 ustawy, który stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

W powołanym wyżej przepisie chodzi tylko i wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane, niedające się przewidzieć, a nie związane z doborem pracowników. Manipulowanie urządzeniami rejestrującymi i nierejestrowanie wszystkich okresów aktywności przez kierowców nie jest okolicznością, której profesjonalny podmiot organizujący przewozy nie mógłby przewidzieć. Przeciwnie, jest to jedna z okoliczności, którą podmiot wykonujący przewozy i posługujący się w tym celu osobami trzecimi musi mieć zawsze na uwadze. Powinien w związku z tym podejmować działania mające na celu zapobieżenie dopuszczaniu się przez kierowców ingerencji w pracę urządzeń rejestrujących ich czas pracy. Z akt sprawy nie wynika, by skarżący organizował jakiekolwiek szkolenia dotyczące obowiązków kierowców, wagi przestrzegania przepisów z zakresu transportu drogowego i konsekwencji ich naruszenia. Skarżący nie przedstawił także wewnętrznych uregulowań, wskazujących na wprowadzenie systemu kontroli, który miałby zapobiec naruszeniom przepisów przez kierowców.

Rejestrowanie rzeczywistej aktywności kierowcy jest podstawowym i zamierzonym celem regulacji prawnych dotyczących czasu pracy kierowców. Jakiekolwiek ingerowanie w dane dotyczące czasu pracy kierowców zagraża bezpieczeństwu ruchu, gdyż czas pracy kierowcy i okresy przerw w kierowaniu pojazdem mają bardzo istotne znaczenie dla pozostałych uczestników ruchu drogowego.

Prawidłowe jest zatem stanowisko organów co do braku podstaw do zwolnienia skarżącego z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia.

W ocenie sądu zaskarżona decyzja nie narusza także przepisów postępowania. Organy wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7, art. 75 i art. 77 § 1 K.p.a.) i oceniły te dowody zgodnie z art. 80 K.p.a. Podkreślić przy tym należy, że zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez niego materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem. Wyrazem należytej oceny dowodowej jest natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację, w której organ prawidłowo umotywował wydane rozstrzygnięcie, przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy oraz wyjaśnił na podstawie jakich dowodów zdecydował o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej. GITD odniósł się również do zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu. Skarga zaś, poza zaprezentowaną w jej treści polemiką z prawidłowymi ustaleniami dokonanymi przez organy administracji publicznej, nie zawiera żadnych przekonywujących argumentów, uzasadniających zaprezentowane w niej stanowisko. Należy przy tym podkreślić, że ani niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji (co więcej nie poparte żadnymi logicznymi argumentami lub dowodami), nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi.

W wyniku dokonanej kontroli, sąd doszedł zatem do wniosku, że w zaistniałym stanie faktycznym nie nastąpiło naruszenie powołanych w skardze przepisów prawa, a zatem wszystkie podniesione w skardze zarzuty, okazały się niezasadne. Sąd zaś nie doszukał się innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Z tych też powodów sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2019 r. poz. 2325 ze zm.).