Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1269/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 57 par. 1 i 4; 58  par. 1, 129  par. 2; 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) NSA Tadeusz Michalik Protokolant Sekretarz sądowy Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2008r. sprawy ze skargi W.R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...], Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta B., po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...], przyznał W. R.(R.) zasiłek celowy w wysokości łącznie [...],- zł. z przeznaczeniem na zakup poduszki i materaca do spania oraz określił, że wypłata tego zasiłku zostanie dokonana przelewem na konto bankowe. Doręczenie tej decyzji nastąpiło w dniu [...], co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych.

W odwołaniu wniesionym, za pośrednictwem poczty, w dniu [...] (data stempla pocztowego) W. R. wyraził niezadowolenie z treści powyższej decyzji i nie zgodził się z przekazaniem zasiłku celowego do banku.

Zaskarżonym postanowieniem, z dnia [...] nr [...], wydanym na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Zastępcy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu wskazało, że organ pierwszej instancji prawidłowo pouczył o przysługującym W. R. (R.) środku odwoławczym w postaci odwołania i terminie jego złożenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. Zaznaczyło, że powyższa decyzja została doręczona w dniu [...] na wskazaną przez W. R. skrytkę pocztową, a jej odbiór został potwierdzony własnoręcznym jego podpisem, w związku z tym, ustawowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu [...] ([...]). Jednakże odwołanie zostało wniesione za pośrednictwem poczty, w dniu [...], a więc z jednodniowym uchybieniem terminu przewidzianym do jego wniesienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podniosło, że 14-dniowy termin, wynikający z art. 129 § 2 K.p.a. jest terminem ustawowym i nie może być przedłużany przez organ administracji publicznej, który jest zobowiązany z urzędu do uwzględnienia faktu jego upływu. W konsekwencji nie można rozpoznać odwołania złożonego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, bowiem stanowiłoby to rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

W skardze na powyższe postanowienie W. R. stwierdził, iż nie zgadza się z decyzją Zastępcy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. z dnia [...] nr [...] i sprecyzował merytoryczne zarzuty dotyczące jej treści oraz domagał się wyciągnięcia konsekwencji wobec osób, które nie uwzględniły wszystkich jego potrzeb zgłoszonych podczas wywiadu środowiskowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Na rozprawie w dniu [...] skarżący podniósł, że jego zdaniem, przypadające w czasie biegu czternastodniowego terminu dni wolne od pracy podlegają odliczeniu od tego terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Zaznaczyć trzeba, że rozpoznając skargę na postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia środka odwoławczego Sąd nie jest uprawniony do oceny merytorycznych kwestii związanych z prawidłowością decyzji Zastępcy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. z dnia [...] nr [...], bowiem nie miały one wpływu na treść podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia. Oznacza to, że zarzuty skarżącego dotyczące przyznania zasiłku celowego, sposobu jego wypłaty oraz związana z tym argumentacja nie mogą być przedmiotem rozpoznania przez Sąd.

W niniejszym postępowaniu Sąd był uprawniony jedynie do zbadania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, wydanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K..

Problematyka związana z wnoszeniem środków odwoławczych od rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji publicznej uregulowana została w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie K.p.a.

Zaskarżone postanowienie ma charakter formalnoprawny. Podstawą jego wydania był przepis art. 134 K.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W związku z tym od razu podkreślić przyjdzie, że w procedurze administracyjnej, dokonywanie określonych czynności procesowych ograniczone jest zwykle ustawowym terminem, którego uchybienie wywołuje określone w przepisach skutki.

Przepis art. 129 § 2 K.p.a. przewiduje, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Wniesienie odwołania po terminie oznacza, iż jest ono zwrócone przeciwko ostatecznej decyzji, jako że bezskuteczny upływ terminu do wniesienia odwołania wywołał już jej ostateczność, a to nie jest dopuszczalne.

W rozpoznawanej sprawie, organ pierwszej instancji w decyzji z dnia [...] nr [...] zawarł właściwe pouczenie o przysługującym skarżącemu prawie wniesienia odwołania oraz sposobie i terminie jego wniesienia.

W tym miejscu stwierdzić należy, że ostatni dzień czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej, doręczonej skarżącemu w dniu [...], upływał z dniem [...] ([...]). Okoliczności tej nie kwestionuje skarżący i potwierdza ją zwrotne potwierdzenie odbioru tej decyzji, dokonane na odpowiedni numer skrytki pocztowej, w dniu [...], które znajduje się w aktach administracyjnych.

Poza sporem jest również okoliczność, iż wniesienie odwołania od powołanej decyzji nastąpiło w dniu [...] ([...]), tj. po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności procesowej.

W przepisach procedury administracyjnej, zawartych w K.p.a., ustawodawca uregulował sposób obliczania terminów, wobec czego niedopuszczalne jest stosowanie innych sposobów niż wskazane w tych przepisach, w szczególności w art. 57 § 1 i 4 K.p.a., zgodnie z którym tylko w sytuacji, gdy koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie, jako że ostatni dzień czternastodniowego terminu upływał we wtorek tj. dnia [...].

Odnosząc się do stanowiska skarżącego zaprezentowanego na rozprawie, iż przypadające w czasie biegu czternastodniowego terminu dni wolne od pracy podlegają odliczeniu od tego terminu należy wyjaśnić, iż Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela utrwalony w orzecznictwie sądowym pogląd, iż "do okresu objętego terminem wlicza się wszystkie dni, w tym wolne od pracy, jeżeli nie przypadają one w ostatnim dniu terminu" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 401/05 - zbiór orzeczeń Lex nr 19760, czy też uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego, sygn. III CZP 8/03, OSN IC 2004, nr 1, poz. 1). W tej sytuacji stanowisko skarżącego nie mające oparcia prawnego należało uznać za chybione.

Jednocześnie podkreślić trzeba, że organ administracji publicznej na podstawie art. 58 § 1 K.p.a. przywraca termin do wniesienie środka odwoławczego na prośbę osoby zainteresowanej, jeśli uprawdopodobni ona, iż uchybienie to nastąpiło bez jej winy. Brzmienie przywołanej regulacji nie pozostawia wątpliwości, że istotą wniosku o przywrócenie terminu jest wyrażenie żądania o rozpatrzenie środka odwoławczego pomimo braku zachowania terminu przewidzianego do jego wniesienia. Natomiast warunkiem uwzględnienia takiego wniosku jest wskazanie okoliczności, które uprawdopodobnią brak winy strony w tej kwestii, a nadto jednoczesne dopełnienie czynności, dla której termin ten był określony (art. 58 § 2 K.p.a.).

Tymczasem skarżący wypełnił tylko jeden z obowiązków, a mianowicie wniósł odwołanie, czyli dopełnił czynności, dla której był wyznaczony termin. Jednakże z powołanego przepisu art. 58 § 1 i 2 K.p.a. wynikają jeszcze dwa obowiązki, które muszą być łącznie spełnione, a mianowicie należy uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, a prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi do dokonania określonej czynności procesowej.

W świetle przedstawionego powyżej stanu faktycznego sprawy taka prośba skarżącego nie została sformułowana. Skarżący nie wskazał w tym względzie żadnych dowodów, jak również nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Zatem brak jest dwóch powyżej wymienionych przesłanek, co bezwzględnie uniemożliwia usprawiedliwienie niezachowania terminu do złożenia odwołania. Tym samym organ odwoławczy, w oparciu o treść art. 134 K.p.a. w związku z art. 129 § 2 K.p.a., był zobowiązany wydać postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

Zaznaczyć przyjdzie, że w skardze do Sądu skarżący podniósł jedynie zarzuty dotyczące rozstrzygnięcia w zakresie przyznania zasiłku celowego i sposobu jego wypłaty, a nie odniósł się w żaden sposób do treści zaskarżonego postanowienia, jak również na żadnym etapie postępowania nie wskazał okoliczności usprawiedliwiających uchybienie terminu do wniesienia odwołania, ani też zarzutów świadczących, że organ drugiej instancji naruszył prawo wydając zaskarżone postanowienie.

Z przedstawionych wyżej powodów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można było zarzucić organowi odwoławczemu naruszenia przepisów prawa.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę należało oddalić, co orzeczono w sentencji.