Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2256/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 169, art. 154, art. 255 ust. 1 pkt 3 i ust. 4, art. 256 ust. 1, art. 255(1) ust. 3 pkt 5, art. 154
journal: Dz.U. 2017 poz 776
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 8
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1292
law: Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców - tekst jedn.
article: art. 20, art. 22
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędzia WSA Joanna Wegner Protokolant st. spec. Patrycja Kumicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej "organ", "UP" lub "Urząd Patentowy") decyzją z dnia [...] października 2018 r., nr [...], działając na podstawie art. 169 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 776), dalej "p.w.p.", oraz art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p, po rozpoznaniu na rozprawie wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej "wnioskodawca" lub "uczestnik") o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER o nr [...] udzielonego na rzecz D.M. (dalej "uprawniony" lub "skarżący"), stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego na sporny znak towarowy z dniem [...] czerwca 2008 r. oraz przyznał wnioskodawcy od uprawnionego kwotę 1.900 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 18 kwietnia 2016 r. wpłynął do Urzędu Patentowego wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, który służy do oznaczania usług w klasach 41 i 44, a mianowicie: usługi w zakresie organizacji i prowadzenia imprez i zawodów sportowych i rozrywkowych, usługi w zakresie organizowania i prowadzenia dyskotek, usługi klubów nocnych, użytkowanie i wynajmowanie obiektów sportowych, doradztwo w zakresie sportu i rekreacji, nauczanie i edukacja w zakresie sportu i rekreacji poprzez świadczenie usług instruktorskich i trenerskich, usługi klubów sportowych (klasa 41), usługi fizykoterapeutyczne, usługi kąpielowe i masażu, usługi salonów kosmetycznych (klasa 44). Wnioskodawca wskazał jako podstawę prawną art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. i zażądał stwierdzenia wygaśnięcia spornego znaku z dniem [...] czerwca 2008 r. Podkreślił, że uprawniony nie używa spornego znaku towarowego w Polsce dla towarów i usług objętych wnioskiem.

W przedmiotowej sprawie Urząd Patentowy udzielił prawa ochronnego na sporny znak towarowy decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. Wnioskodawca zażądał stwierdzenia wygaśnięcia przedmiotowego prawa ochronnego z dniem [...] czerwca 2008 r. Zatem, uprawniony był obowiązany wykazać używanie znaku od następnego dnia po dacie udzielenia prawa ochronnego na ten znak towarowy, czyli od dnia [...] czerwca 2003 r.

Zdaniem organu, fakt, że między wnioskodawcą a uprawnionym toczyły i nadal toczą się spory sądowe, nie może dowodzić istnienia złej wiary wnioskodawcy. Dlatego też należało merytorycznie ocenić wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa, który okazał się uzasadniony.

Przede wszystkim organ stwierdził, że w zakresie części usług objętych przedmiotowym wnioskiem takich jak usługi fizykoterapeutyczne, usługi salonów kosmetycznych, usługi masażu sklasyfikowanych w klasie 44 uprawniony nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność stosowania spornego znaku.

W zakresie zaś usług z klasy 41 uprawniony przedłożył szereg dowodów, jednak UP uznał, iż nie świadczą one o rzeczywistym używaniu spornego znaku. W szczególności uprawniony powołał się na stosowanie znaku w ramach działalności sieci klubów fitness oznaczanych [...]. Przy czym, przedłożone na tę okoliczność dowody świadczą o używaniu oznaczenia, które różni się w elementach odróżniających od spornego znaku, a więc nie może świadczyć o rzeczywistym używaniu spornego znaku.

Uprawniony powołał się także na prowadzenie parku snowboardowego pod oznaczeniem [...] i organizowania innych wydarzeń sportowych. Na dowód czego przedłożył artykuły dotyczące tego parku, jednak nie zawierały one spornego znaku towarowego, a w treści artykułów znajdowały się informacje dotyczące sportów zimowych. Zdaniem organu, o rzeczywistym używaniu spornego znaku nie mogą świadczyć również zeznania świadka K.G., które nie były poparte dodatkowym materiałem dowodowym. Ponadto, świadek nie potrafił w sposób kategoryczny określić, czy sporny znak był stosowany jako materiał promocyjny w zakresie usług sportowo-rekreacyjnych, czy też dla napojów energetycznych Tiger, które nie są objęte ochroną spornego znaku. Zeznania świadka nie mogą również świadczyć o rzeczywistym używaniu spornego znaku dla żadnej z usług objętych jego ochroną w związku z istnieniem zespołu rajdowego. Całokształt rozpatrywanego materiału dowodowego nie pozwalał na ustalenie jaki konkretnie znak, gdzie, dla jakich towarów lub usług, w jakim okresie oraz rozmiarze był stosowany. Nie kwestionując okoliczności, iż od 2011 r. działa drużyna rajdowa o nazwie [...], UP uznał, że dane te nie pozwalają na ustalenie używania spornego znaku w istotnym dla sprawy okresie. Organ podkreślił, że bez znaczenia dla sprawy są także zeznania świadka o bliżej nieokreślonym wsparciu wydarzeń sportowych, w tym w zakresie e-sportu, wspieranego od 2017 r, czyli po dacie wszczęcia niniejszego postępowania.

W ocenie UP, również dowody powołane przez uprawnionego na okoliczność używania spornego znaku towarowego przez prowadzenie pubu pod nazwą [...] nie dowodzą używania znaku w zakresie którejkolwiek z usług objętych ochroną w klasie 41. Oznaczenie przedstawione zarówno na szyldzie nad wejściem do pubu jak i nad barem było postrzegane oraz zapamiętane przez klientów jako informacja o pochodzeniu usług tego lokalu. Zdaniem organu różni się ono bardzo wyraźnie od spornego znaku towarowego, z uwagi na odmienność elementów zarówno słownych jak i graficznych. Natomiast oznaczenie znajdujące się na antresoli, w kącie, wśród zdjęć oraz plakatów trudno uznać za stosowanie w funkcji znaku towarowego, ponieważ ma ono charakter wyłącznie reklamowy i odnosi się do nieistotnego dla sprawy okresu sprzed rejestracji spornego znaku. Ponadto, objęte ochroną spornego znaku towarowego usługi klubów nocnych i usług organizowania oraz prowadzenia dyskotek nie są miejscem określonym jako pub. Tym samym działalność pubu nie może świadczyć o stosowaniu spornego znaku w zakresie usług objętych ochroną.

Skarżący powołał się także na używanie spornego znaku towarowego w formie przypinki promocyjnej i na okoliczność używania znaku TIGER w latach 2004-2007 dla usług w klasie 41, w tym dla usług edukacyjnych w zakresie sportu i rekreacji, kursów edukacyjnych związanych z ubezpieczeniami. Zdaniem Urzędu Patentowego na przypince znajduje się element ze spornego znaku, tj. słowo TIGER w stylizacji odręcznego podpisu, nie jest to jednak sporny znak towarowy, jak również brak związku pomiędzy usługami objętymi ochroną znaku a przypinką. W szczególności dotyczy to usług kursów edukacyjnych związanych z ubezpieczeniami, które w rzeczywistości nie są objęte prawem ochronnym na sporny znak towarowy, zatem pozostają bez związku z rozpatrywanym zakresem żądania.

Uprawniony podniósł również, że sporny znak towarowy był używany w postaci nie tylko zarejestrowanej, ale także w postaci różniącej się w elementach nie zmieniających charakteru odróżniającego, tak jak stanowi art. 169 ust. 4 pkt 1 p.w.p. Przy czym stwierdził, że znak TIGER był używany z różnymi modyfikacjami elementów graficznych znaku lub w postaci słownej i nie jest przy tym istotne, że sporny znak towarowy jest znakiem słowno-graficznym, o określonej postaci graficznej, skoro ta postać nie wpływa na charakter odróżniający znaku. Zdaniem uprawnionego, jedynym elementem odróżniającym przedmiotowego znaku jest jego element słowny TIGER (akta administracyjne, tom III, k. 624 i 625).

Organ nie podzielił stanowiska uprawnionego, ponieważ jego zdaniem wszystkie elementy graficzne, jak i słowne kreują znak towarowy znamienny charakterem odróżniającym, który podlega ochronie i jest prawem wyłącznym uprawnionego, analogicznie do art. 120 ust. 1 i 2 p.w.p.

Na decyzję Urzędu Patentowego uprawniony wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zostało zarzucone naruszenie:

- art. 169 ust. 4 pkt 1 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji wadliwe zastosowanie w zakresie pojęcia "nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty", polegające na uznaniu, że za używanie znaku w rozumieniu tego przepisu można uznać jedynie stosowanie oznaczenia tożsamego (a więc nie różniącego się w elementach odróżniających),

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257) dalej "k.p.a.", w zw. art. 169 ust. 4 pkt 1 p.w.p., polegające na błędnej ocenie materiału dowodowego oraz na bezzasadnym oddaleniu wniosków dowodowych o przesłuchanie świadków i strony,

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na bezzasadnym oddaleniu wniosków dowodowych o przesłuchanie świadków i strony oraz na zaniechaniu rozpatrzenia całokształtu przedłożonego przez skarżącego materiału dowodowego i podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w konsekwencji naruszenie zasady prawdy obiektywnej,

- art. 169 p.w.p. w zw. z art. 5 ustawy z dnia 23 kwietnia 1963 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1025), dalej "k.c.", art. 20 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.), dalej "Konstytucja" i art. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo Przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r. poz. 646), dalej "u.p.p.", poprzez ich błędna wykładnię i brak zastosowania w zakresie pojęcia "prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy", co doprowadziło organ do mylnej konkluzji, że wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia znaku był dopuszczalny mimo, że został złożony w złej wierze,

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na błędnej ocenie materiału dowodowego, wskutek dokonania błędnej wykładni art. 169 p.w.p. w zw. z art. 5 k.c., art. 20 Konstytucji i art. 2 u.p.p., co doprowadziło do uznania, że przedstawione w niniejszej sprawie dowody nie są wystarczające dla stwierdzenia złej wiary wnioskodawcy, podczas gdy na tę okoliczność przedstawiono szereg orzeczeń sądów polskich i unijnych, w których potwierdzone są działania w złej wierze przez wnioskodawcę względem skarżącego,

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez błędne ustalenia stanu faktycznego polegające na uznaniu, że usługi klubów nocnych oraz usługi w zakresie organizowania i prowadzenia dyskotek nie mogą być świadczone w pubach lub barach, a w konsekwencji skutkujące naruszeniem zasady prawdy obiektywnej,

- art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2553 ust. 5 p.w.p. polegające na bezzasadnym oddaleniu wniosków o przesłuchanie świadków jako złożonych po upływie terminu prekluzyjnego, podczas gdy ich powołanie w terminie wcześniejszym nie było możliwe, ponieważ dopiero na rozprawie w dniu [...] lutego 2018 r. z zeznań świadków K.P. i K.G., skarżący pozyskał dodatkowe informacje o szczegółach współpracy w ramach agencji marketingowej [...], jak również działań podejmowanych w parku sportów zimowych [...] w C. oraz przez zespół rajdowy [...].

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. uczestnik wniósł o oddalenie skargi.

Natomiast pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. skarżący poparł wszelkie dotychczasowe wnioski i twierdzenia, wnosząc o pominięcie argumentacji uczestnika jako nieistotnych dla rozpoznawanej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana przez sąd administracyjny, następuje pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej " p.p.s.a."

Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż rozstrzygnięcie dokonane przez Urząd Patentowy jest prawidłowe i nie narusza obowiązującego w tym zakresie prawa, a podniesione zarzuty są niezasadne.

W myśl art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia wniosku w dniu [...] kwietnia 2016 r. o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER o nr [...], prawo ochronne na znak towarowy wygasa również na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania;

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, Urząd Patentowy na wniosek każdej osoby wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy.(art.169 ust.2 p.w.p). Wymóg wykazania interesu prawnego w złożeniu wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego wynikającego ze znaku towarowego został zniesiony przez ustawodawcę na podstawie art.2 ust.2 przepisów przejściowych i końcowych wprowadzonych ustawą z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2015 r., poz.1616). Wnioskodawca nie był więc zobowiązany do wykazania interesu prawnego składając wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego ze spornego w sprawie znaku towarowego.

Jak wynika z powyższego prawo ochronne na znak towarowy zgodnie z art.169 ust.1 pkt 1 p.w.p. wygasa na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. Celem instytucji wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, o jakim mowa w tym artykule jest więc eliminowanie praw ochronnych na te oznaczenia, które nie są używane w sposób rzeczywisty w obrocie gospodarczym przez dłuższy, określony w ustawie, czas. Ważne jest więc żeby znak towarowy był używany w sposób rzeczywisty.

Pojęcie rzeczywistego używania znaku towarowego było rozważane również w orzecznictwie m.in. NSA w wyroku z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 70/06 wyraził pogląd, iż obowiązkowi rzeczywistego używania znaku czyni zadość tylko takie używanie, które pozostaje w związku fizycznym lub pojęciowym z towarem lub usługą. Oznacza to konieczność nakładania zarejestrowanego oznaczenia na towar i wprowadzania do obrotu. Zgodnie zaś z wyrokiem NSA z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt II GSK 173/06 używanie znaku towarowego powinno pozostawać w zgodzie z działalnością przedsiębiorstwa, zaś obowiązkowi rzeczywistego używania czyni zadość jedynie używanie znaku w obrocie gospodarczym.

W doktrynie podkreśla się, iż rzeczywiste używanie znaku towarowego oznacza konkretne działanie, mające za przedmiot znak, a polegające na jego realnym odniesieniu do określonego towaru lub usługi. Chodzi o korzystanie ze znaku w sposób odpowiadający jego podstawowej funkcji (oznaczenia pochodzenia towarów lub usług).

Używanie rzeczywiste ma polegać na bezpośrednim udostępnieniu towarów lub usług ich odbiorcom. Obowiązek używania wymaga pełnego korzystania ze znaku, przez udostępnienie towarów lub usług ze znakiem ich odbiorcom (por. Obowiązek używania znaku towarowego, Studium z prawa polskiego na tle prawnoporównawczym, M. Trzebiatowski, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2007, s. 95 -101). Znak jest rzeczywiście używany wówczas, gdy korzysta się z niego zgodnie z jego podstawową funkcją, jaką jest zagwarantowanie, że towary i usługi, dla których został zarejestrowany są dostępne w obrocie i pochodzą z określonego przedsiębiorstwa, z wyłączeniem przypadków używania o charakterze symbolicznym, mającym na celu jedynie utrzymanie praw do znaku towarowego. Przy czym dokumenty przedstawiane w sprawie w charakterze materiału dowodowego na wykazanie rzeczywistego używania znaku muszą zawierać informacje pozwalające na ustalenie daty użycia znaku, formy, w jakiej znak został użyty, rodzaju towarów, dla jakich użyto znaku, oraz zakresu terytorialnego jego użycia (zob. M. Trzebiatowski, Obowiązek używania znaku towarowego. Studium z prawa polskiego na tle prawnoporównawczym, Warszawa 2007, s. 471-472, 476-488, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt. II GSK 2477/17).

Zgodnie zaś z art. 169 ust. 6 p.w.p. w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie wygaśnięcia prawa ochronnego, obowiązek wykazania używania znaku towarowego lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. A zatem to Uprawniony powinien był wykazać, iż używał znaku towarowego na terytorium Polski w sposób rzeczywisty poprzez nakładanie oznaczenia na towar i wprowadzanie tak oznaczonych towarów do obrotu. Znak towarowy został zarejestrowany do oznaczania usług z klas 41 i 44, więc wykazanie używania znaku obejmować powinno usługi objęte prawem ochronnym.

Natomiast artykuł 154 p.w.p. wskazuje, iż używanie znaku towarowego polega w szczególności na:

1) umieszczaniu tego znaku na towarach objętych prawem ochronnym lub ich opakowaniach, oferowaniu i wprowadzaniu tych towarów do obrotu, ich imporcie lub eksporcie oraz składowaniu w celu oferowania i wprowadzania do obrotu, a także oferowaniu lub świadczeniu usług pod tym znakiem;

2) umieszczaniu znaku na dokumentach związanych z wprowadzaniem towarów do obrotu lub związanych ze świadczeniem usług;

3) posługiwaniu się nim w celu reklamy.

W art. 169 ust. 4-5 p.w.p. zawarte są wskazówki określające formy używania znaku oraz wskazujące, jakie formy używania znaku nie wypełniają pojęcia rzeczywistego używania znaku.

Zgodnie z art.169 ust.4 przez używanie znaku, w rozumieniu ust. 1, rozumie się również używanie znaku:

1) różniącego się od znaku, na który udzielono prawa ochronnego, w elementach, które nie zmieniają jego odróżniającego charakteru;

2) przez umieszczanie znaku na towarach lub ich opakowaniach wyłącznie dla celów eksportu;

3) przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego;

4) przez osobę upoważnioną do używania znaku wspólnego albo znaku wspólnego gwarancyjnego.

Nie uważa się natomiast za używanie znaku w sposób rzeczywisty używania znaku w reklamie towaru, który nie jest dostępny na rynku krajowym ani nie jest w kraju wytwarzany na potrzeby eksportu.(art.169 ust.5 p.w.p.)

Zatem nie każda forma używania znaku zawarta w art. 154 p.w.p. jest wystarczająca dla zachowania prawa ochronnego. Korzystanie ze znaku tylko w działalności wewnątrzorganizacyjnej, umieszczanie znaku w dokumentacji produkcyjnej lub instrukcjach wewnętrznych nie stanowi rzeczywistego używania. Tak samo nie można uznać za rzeczywiste używanie znaku towarowego, zastosowanie znaku w firmie, nazwie handlowej czy też używanie znaku wyłącznie w reklamie.

Postępowanie związane z wygaśnięciem prawa ochronnego na znak towarowy z powodu jego nieużywania poddane jest trybowi spornemu (art. 255 ust. 1 pkt 3 p.w.p.). Zgodnie z art. 255 ust. 4 p.w.p. Urząd Patentowy rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. Urząd Patentowy RP, wydając zaskarżoną decyzję administracyjną, był związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy (vide: art. 256 ust. 1 p.w.p.). Wyjaśnić należy, iż do postępowań prowadzonych przez UP mają zastosowanie częściowo regulacje prawne zawarte w p.w.p., a częściowo i niejednokrotnie z modyfikacjami przepisy k.p.a. Taka procedura postępowania wynika z powołanego art.256 ust.1 p.w.p. zgodnie z którym, do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. Odpowiednie stosowanie danych przepisów nie oznacza zawsze bezpośredniego ich stosowania (por. wyrok NSA z dnia 2 września 2009 r., II GSK 18/09, LEX nr 596679). Oznacza to, że rozważając, które przepisy będą miały zastosowanie wprost, które z odpowiednimi modyfikacjami, a które w ogóle nie będą miały zastosowania, należy wziąć pod uwagę cechy wyróżniające danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 16 lipca 2010 r., I OSK 1088/10, LEX nr 594885; zob. także wyrok NSA z dnia 20 lipca 2011 r., II GSK 647/10, LEX nr 1083332; wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 marca 2009 r., VI SA/Wa 2531/08, LEX nr 531544; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2007 r., VI SA/Wa 2175/06, LEX nr 322733).

Odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego powinno uwzględniać specyfikę i cel postępowania spornego przez Urząd Patentowy

RP, a także wyjątki wprost wynikające z przepisów omawianej ustawy - Prawo własności przemysłowej.

Rozpoznając więc zarzuty skargi, w zakresie naruszenia przepisów postępowania Sąd jest związany w postępowaniu ze skargi, o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego znaku towarowego, nie tylko przepisami p.w.p ale również przepisami k.p.a., które nakładają na organ określone obowiązki procesowe, choć w ograniczonym zakresie. Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 2945/14 w myśl art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, (...) jednakże wymaga podkreślenia, iż w postępowaniu spornym Urząd Patentowy nie zbiera materiału dowodowego. Taka powinność, z uwagi na kontradyktoryjność tego postępowania, spoczywa na stronach, nie zaś na Urzędzie Patentowym (por. art. 255 1 ust. 3 pkt 5 p.w.p.).W konsekwencji, do postępowań spornych toczących się przed UP, nie ma zastosowania art.7 k. p .a, którego naruszenie podniesiono w skardze.

Uczestnik postępowania wnioskując o wygaśnięcie prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy podniósł zarzut nieużywania znaku w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego w dniu [...] czerwca 2003 r. i stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego wynikającego ze znaku towarowego TIGER nr [...] z dniem [...] czerwca 2008 r. W tym też zakresie organ prowadził postępowanie.

Dokonując sądowej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, iż za bezzasadny jest zarzut wskazany w pkt I skargi dotyczący naruszenia art. 169 ust. 4 pkt 1 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że za używanie znaku w rozumieniu powyższego przepisu, można uznać jedynie stosowanie oznaczenia tożsamego.

Zdaniem Sądu Skarżący prezentując powyższe stanowisko opiera się w istocie, na jednym wyjętym z kontekstu stwierdzeniu organu i pomija w tym aspekcie obszerne wywody Urzędu Patentowego dotyczące używania znaku towarowego w rozumieniu art. 169 ust. 4 pkt 1 p.w.p. w postaci różniącej się od zarejestrowanej, ale niezmieniającej odróżniającego charakteru znaku. Chodzi mianowicie o zdanie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w brzmieniu użytym na stronie 42 decyzji: " Za takie używanie może być uznane jedynie stosowanie oznaczenia tożsamego (a więc nie różniącego się w elementach odróżniających (...)" W ocenie Sądu zdanie to nie zawiera tezy podnoszonej w skardze. UP odniósł bowiem tożsamość znaków do elementów odróżniających, a nie wszystkich elementów znaku jak sugeruje Strona skarżąca. Tezie tej przeczy również dalsze uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w którym UP szczegółowo wyjaśnił, że: "Używanie zmodyfikowanego znaku w sposób przewidziany przez ustawodawcę w art. 169 ust. 4 pkt 1 p.w.p. musi odpowiadać zawartej w tym przepisie przesłance, tj. zachowaniu odróżniającego charakteru znaku". Organ wyjaśnił również, że za używanie w rozumieniu art. 169 ust. 4 pkt 1 p.w.p. w postaci różniącej się od zarejestrowanej, ale niezmieniającej odróżniającego charakteru znaku, należy traktować używanie znaku tożsamego, co w rozumieniu tej normy prawnej oznacza używanie znaku nieidentycznego, ale nieróżniącego się w elementach odróżniających. Szczegółowo również organ wyjaśnił dlaczego używanie znaków towarowych przywołanych przez Skarżącego jako używanie spornego znaku TIGER nie spełnia przesłanek przepisu art. 169 ust. 4 pkt 1 p.w.p,, a tym samym nie może zostać uznane za jego używanie w rozumieniu p.w.p.( strony : 19, 23, 27 i 31 uzasadnienia zaskarżonej decyzji).Odnosząc się w kolejności, do przeciwstawionych przez uprawnionego znaków, trafnie organ, w ocenie Sądu uznał, że dowody złożone przez Stronę dotyczą używania znaku [...], który różni się w elementach odróżniających od znaku spornego, a więc dowody te nie mogą świadczyć o rzeczywistym używaniu spornego w sprawie znaku, w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Ponadto Sąd podziela stanowisko organu, iż dystynktywnym elementem znaku jest nie tylko słowo TIGER ale także fantazyjne i charakterystyczne przedstawienie stylizowanej głowy tygrysa. Jest ona jednym z dominujących elementów spornego znaku, a element graficzny w postaci tygrysiego łba niewątpliwie nie zostanie pominięty przez potencjalnego odbiorcę. Co do oznaczenia [...], które jest stosowane w sieci fitness to również trafnie organ przyjął, iż jest ono całkowicie odmienne od spornego znaku towarowego TIGER o numerze [...]. Podobnie w ocenie Sądu należało się odnieść do oznaczenia [...], którego analiza wskazuje na odmienny charakter odróżniający oznaczenia, a tym samym nie jest możliwe uznanie używania oznaczenia [...] za używanie znaku o nr [...]. W rozpoznawanej sprawie Uprawniony powołał się na używanie znaków wskazanych w aktach tom I, k.37,117,188, tom III, k. 352, które w istocie stanowią element znaku spornego, tj. element graficzny w postaci słowa TIGER zapisanego w stylizowanej formie. W ocenie Sądu organ trafnie wskazał, analizując poszczególne znaki, iż różnica pomiędzy zarejestrowanym znakiem towarowym TIGER o nr [...], a znakami powołanymi przez uprawnionego polega na usunięciu elementów graficznych, tj. głowy tygrysa, elipsy oraz zastosowania odmiennego koloru, co bezpośrednio wpływa na strukturę znaku i jego zdolność odróżniającą, i prowadzi do wniosku, że powoływane przez Stronę oznaczenia nie mogą świadczyć o stosowaniu spornego znaku towarowego, bowiem różnią się one na tyle istotnie od spornego znaku, że należy je uznać za inne oznaczenia.

Organ odniósł się również do oznaczenia przedstawionego na k. 349 akt, tom II, zamieszczonego zarówno w szyldzie nad wejściem do pubu jak i nad barem i trafnie stwierdził, iż różni się ono bardzo wyraźnie od spornego znaku towarowego, z uwagi na odmienność elementów zarówno słownych jak i graficznych.

W ocenie Sądu stanowisko to i uzasadnienie zaskarżonej decyzji wbrew wywodom skargi nie świadczą o błędnej wykładni art.169 ust.4 p.w.p. Przy czym podkreślenia wymaga, że UP odniósł się szczegółowo do każdego z przywołanych przez Skarżącego znaków na okoliczność używania spornego znaku, zarówno do znaku [...] jak i do znaku [...] jak również do znaku stylizowanego na odręczny podpis obecnego na k. 37, 117 i 188 tom I oraz na k. 352 tom II akt oraz do znaków obecnych w [...].

W ocenie Sądu nie sposób podzielić stanowiska Skarżącego, że element słowny TIGER jest jedynym elementem, którego ewentualna modyfikacja mogłaby skutkować zmianą charakteru odróżniającego całego znaku. Dla oceny które elementy znaku towarowego należy uznać za odróżniające, jak trafnie wskazano w piśmie procesowym uczestnika postępowania, brać również należy pod uwagę dokumentację zgłoszeniową, w szczególności zawarty w niej opis samego Uprawnionego tj. elementów zarówno graficznych jak i słownych znajdujących się w znaku.

Sąd podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie, że wszystkie elementy graficzne jak i słowne kreują znak towarowy znamienny charakterem odróżniającym, który podlega ochronie. W konsekwencji przyjąć należy, że przedmiotem porównania jest zarejestrowana postać znaku, a ustalenia podjęte przez organ należało, skonfrontować z dokumentacją ich rejestracji,

Zgłaszający w opisie znaku zamieszczonym w tej dokumentacji wskazał, że znak towarowy przedstawia stylizowany rysunek głowy tygrysa z umieszczonym z jego lewej strony stylizowanym napisem "Tiger", Litera "T", napisu "Tiger" posiada długą i przykrywającą cały napis kreskę górną. Litera " T" napisu " Tiger" jest duża, zaś pozostałe litery napisu są małe. Napis " Tiger " opasany jest z prawej strony łukowo ukształtowaną linią tworzącą fantazyjny rysunek litery "D". Całość obwiedziona jest eliptycznie zawiniętą linią, przerywaną miejscami fragmentami rysunku i napisu. Zastrzeżenie barw: żółta- rysunek, napis, linie łukowa i eliptyczna, czarna na tło.

Ten właśnie opis trafnie UP wziął pod uwagę przy ocenie elementów odróżniających spornego w sprawie znaku.

Nie sposób też zgodzić się ze Skarżącym jakoby stylizowana głowa tygrysa w znaku Spornym nie miała charakteru wyróżniającego czy dominującego. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę, podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie powoływanym zarówno przez Uprawnionego jak i Wnioskodawcę, z którego wynika, że wymóg rzeczywistego używania zarejestrowanego znaku towarowego spełnia zarówno używanie go łącznie z innym znakiem towarowym bądź jako części innego znaku towarowego, jak również używanie znaku w postaci niezmieniającej jego odróżniającego charakteru. Jednakże używanie niezmieniające odróżniającego charakteru oznacza używanie znaku wraz z innymi dodatkowymi elementami, a nie poprzez odjęcie odróżniającego elementu, jakim jest w rozpoznawanej sprawie głowa tygrysa, opisana w decyzji organu. W zaskarżonej decyzji trafnie wyjaśniono, że dystynktywnym/ odróżniającym elementem w omawianym znaku jest nie tylko słowo TIGER ale także fantazyjne i charakterystyczne przedstawienie stylizowanej głowy tygrysa. W konsekwencji odjęcie tego elementu, jak to czyni Strona skarżąca i posługiwanie się jedynie elementem słownym TIGER nie spełnia przesłanek używania znaku w postaci różniącej się od zarejestrowanej ale niezmieniającej odróżniającego charakteru znaku.

Za bezzasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 169 p.w.p. w związku z art. 5 k.c., art. 20 Konstytucji RP i art. 2 Prawa Przedsiębiorców (pkt VI petitum skargi).

W ocenie Strony skarżącej Wnioskodawca złożył wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia spornego znaku w złej wierze i wniosek ten jest niedopuszczalny. Trudno podzielić to stanowisko skoro legitymacja do zgłoszenia żądania wygaśnięcia prawa jest ujęta szeroko, co wprost wynika z art. 169 ust. 2 p. w. p. Wnioskodawca, jak wskazał Sąd na wstępie nie musi wykazywać interesu prawnego w złożeniu wniosku. Niemniej wskazać należy, iż w sprawie niniejszej z żądaniem stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego wystąpiła spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, a więc aktywny przedsiębiorca, który z mocy panującej w Unii Europejskiej zasady swobody przepływu kapitału, towarów i usług ma nieskrępowaną możliwość prowadzenia swej działalności także w Polsce i z powołaniem się na panującą tutaj swobodę. Wynika ona nie tylko z art. 2 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r., poz. 1292), ale jest zagwarantowana w art. 20 i 22 Konstytucji. Ponadto Skarżący nie wykazał, w czym ta zła wiara w niniejszej sprawie miałaby się przejawiać. Ogólne stwierdzenie, że [...] działa w złej wierze składając wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia jest nie wystarczające. Skarżący, nie wykazał również, iż kroki prawne firmy [...] podejmowane wobec Skarżącego są niedopuszczalne prawnie. Każda ze spraw do których odwołuje się Strona dotyczy innego stanu faktycznego i nie pozostaje w związku z rozstrzygnięciem w niniejszej sprawie. Art.169 ust.2 p.w.p. nie warunkuje, złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego ze znaku towarowego od dobrej lub złej wiary Wnioskodawcy. Podnoszona więc w skardze argumentacja, w tym zakresie, odwołująca się między innymi do postępowań sądowych toczących się między stronami, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W konsekwencji za bezzasadne należało również uznać zarzuty podniesione w pkt VII skargi.

Przechodząc do podniesionych w skardze kolejnych naruszeń przepisów postępowania, Sąd chciałby wskazać, iż w przedmiotowej sprawie organ prawidłowo dokonał analizy całego materiału dowodowego oraz prawidłowo ocenił, iż sporny znak nie był używany w okresie, wskazanym we wniosku o wygaśnięcie prawa ochronnego, dla oznaczania usług objętych tym prawem.

W ocenie Sądu nie można Urzędowi Patentowemu w niniejszej sprawie przypisać żadnych uchybień w tym zakresie. Dopuszczono bowiem wszystkie o istotnym znaczeniu, dowody zgłoszone przez strony i dokonano ich rzetelnej, wnikliwej oceny popartej analizą wynikających z nich dat, relacji gospodarczych, decyzji procesowych innych sądów i organów czy innych istotnych w sprawie zdarzeń. Zaakcentować wypada, że Urząd Patentowy nie tylko dokonał oceny każdego ze zgłoszonych dowodów odrębnie, ale dokonał wszechstronnej, łącznej analizy materiału dowodowego w jego całokształcie. Nie można organowi przypisać w tym zakresie braku obiektywizmu ani też sprzeczności z logiką czy doświadczeniem życiowym. Obszerna, ale jednocześnie klarowna, stanowcza i przekonująca argumentacja została zamieszczona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyjaśnia ona precyzyjnie przyczyny podjętego rozstrzygnięcia z powołaniem się na ustalone fakty i stosowane przepisy prawa materialnego. Nieuzasadnione z tych przyczyn pozostają zarzuty naruszenia art.8, art. 77 § 1, art. 80 k. p. a. podnoszone w pkt ll-V, VII-IX petitum skargi. Nie można organowi także zarzucić naruszenia art. 77 § 4 k. p. a., bowiem w sprawie nie pominięto żadnych danych należących do notorii powszechnej bądź urzędowej. Natomiast art 7 k.p.a. jak już Sąd wskazywał wyżej nie ma w sprawie zastosowania, z uwagi na kontradyktoryjność postępowania w niniejszej sprawie. Spośród wymienionych w art. 154 pkt 1 - 3 p. w. p. przykładowo wskazanych form korzystania ze znaku towarowego żadna nie została zaprezentowana w tej sprawie jako rzeczywista, faktycznie podjęta czynność przez uprawnionego. Można rzec, że odwrotnie niż twierdzi skarżący, to uwzględnienie żądania w tej sytuacji stanowiłoby naruszenie prawa. Wykazanie okoliczności korzystania ze znaku, jak i - ewentualnie ważnych powodów zaprzestania tej aktywności obciążało uprawnionego. Podejmując akcję obronną przed utratą spornego znaku winien on był przede wszystkim skoncentrować się na tym, konkretnym znaku, który stanowił przedmiot niniejszego postępowania. Przedstawiane dowody zmierzać powinny do wykazania tego, iż to znak słowno-graficzny "TIGER" był w sposób rzeczywisty używany. Tymczasem w aktach sprawy brak dowodów potwierdzających tę tezę. Podjęte przez stronę skarżącego działania, które miały zmierzać do zachowania prawa także nie odnosiły się bezpośrednio do spornego znaku.

Nie można wreszcie zgodzić się z argumentacją skarżącego, że ten sam trzon słowny "TIGER" występujący w znaku spornym oraz innych znakach, o odróżniającej się jednak nazwie i formie graficznej pozwala na zastąpienie obowiązku używania znaku spornego używaniem tych innych, podobnych znaków. Nie ma tu miejsce bowiem posługiwanie się utrwaloną nazwą skróconą, czy wręcz skrótem słownym, lecz innymi, posiadającymi własną ochronę prawną znakami. Są to wyodrębnione w procesie rejestracji osobne oznaczenia, których w żadnym wypadku nie można stosować przemiennie. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 marca 2009 r., sygn. akt II GSK 762/08.

W ocenie Sądu zarzuty procesowe podnoszone przez Skarżącego wynikają z błędnej wykładni art. 169 ust. 4 pkt 1 p. w. p. i nie mogły być skuteczne.

Organ prawidłowo również stwierdził, że zeznania świadka K.G., których błędną ocenę Strona zarzuca w pkt II skargi, nie dowodzą w ocenie Sądu, rzeczywistego używania znaku dla żadnej z usług objętych jego ochroną w związku z istnieniem zespołu rajdowego. Zeznania świadka rozpatrywane samodzielnie jak również z całokształtem rozpatrywanego materiału nie pozwalają w ocenie Sądu, na ustalenie jaki konkretnie znak, gdzie, dla jakich towarów lub/i usług, w jakim okresie oraz rozmiarze był stosowany. Zeznania świadka nie dostarczyły również informacji aby [...] używał spornego znaku, w jakim rozmiarze ale przede wszystkim o podmiocie, który znaku używał. Świadek nie wiedział kto jest właścicielem [...], z kim zawarł umowę o pracę, kto jest menadżerem. Trafnie więc zeznania świadka zostały uznane za niewiarygodne. Podobnie należy odnieść się do dowodów z zeznań świadka A.D. (stanowiących zarzut ich błędnej oceny również w pkt II skargi), który zeznawał na okoliczność używania znaku w ramach prowadzonego w G. [...]. Organ, zdaniem Sądu, zeznania tego świadka ocenił prawidłowo. Świadek potwierdził, iż w [...] nie odbywały się dyskoteki ani nie był to klub nocny. Ponadto jak wskazał organ na stronie 27 decyzji oznaczenie to jest zupełne odmienne od znaku omawianego w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów naruszenia art. 7, 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. w zw. z art. 169 ust. 4 pkt 1 p.w.p. podniesionych, z uwagi na oddalenie wniosków dowodowych o przesłuchanie świadków i strony przez organ, Sąd nie podziela stanowiska Strony skarżącej, iż oddalenie wniosków dowodowych o przesłuchanie świadków wskazanych w punkt. III.34 i V.53 uzasadnienia skargi nastąpiło z naruszeniem powołanych przepisów.

Na wstępie wskazać trzeba, że wszyscy świadkowie o których przesłuchanie wnosił Skarżący i zostały przez organ oddalone organ (pkt III i V skargi), mieli zeznawać na okoliczność używania innych, różniących się w elementach odróżniających znaków aniżeli znak nr [...], o czym już była mowa wyżej . Nie jest też tak, że organ w ogóle nie przesłuchał świadków na tę okoliczność, jednakże stwierdził, że na podstawie ich zeznań nie można ustalić aby sporny znak był używany. Przesłuchiwanie zatem kolejnych 17 osób na okoliczności nieprzydatne do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy prowadziłoby jedynie do przedłużenia postępowania. Ponadto część z wnioskowanych świadków przedstawiła swoje stanowisko na piśmie i z treści ich pisemnych oświadczeń wynika, że A.M., T.W. oświadczyli, że oznaczeniem [...] posługiwała się sieć klubów fitness, a więc trudno uznać, iż są to okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika również, aby Skarżący został zobowiązany do udowodnienia, iż używał znaku spornego na przestrzeni ostatnich 18 lat, a więc związane z powyższym zarzutem argumenty, nie mogły być uznane za zasadne. Tezie tej przeczy też treść wniosku z [...] kwietnia 2016 r, o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER o nr [...], który wyraźnie wskazywał datę [...] czerwca 2008 r. jako datę z którą Wnioskodawca domagał się stwierdzenia wygaśnięcia spornego znaku, przy czym decyzja organu udzielająca ochrony spornemu znakowi została wydana [...] czerwca 2003 r. Wbrew zarzutom skargi sformułowanym również w jej pkt V, w ocenie Sądu organ zasadnie oddalił wnioski Skarżącego o przesłuchanie 16 świadków i strony. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji UP oddalił wnioski dowodowe o przesłuchanie świadków na okoliczność używania znaku [...] w ramach sieci klubów fitness, gdyż w przedmiotowej sprawie nie budziło wątpliwości, że były to usługi fitness pod znakiem [...], jednak nie dotyczyły używania spornego w sprawie znaku z uwagi na stwierdzone między nimi różnice (str. 33 uzasadnienia decyzji). Ponadto z ostrożności procesowej organ przesłuchał świadka K.P., która potwierdziła, że znak [...] używany przez kluby [...], stosowany był w postaci różniącej się od znaku Spornego w elementach odróżniających.

Za zasadne należało również uznać oddalenie wniosków przez organ o przesłuchanie świadków w odniesieniu do usług prowadzenia pubu, nie mieszczących się w wykazie usług omawianego w sprawie znaku bowiem z tego względu przesłuchanie tych świadków dotyczyło okoliczności nieistotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Bezzasadne są też w ocenie Sądu zarzuty naruszenia przepisów postępowania art. 77 § 1 k.p.a. oraz art.80 k.p.a. poprzez błędne ustalenia stanu faktycznego dotyczącego usług klubów nocnych oraz usług w zakresie organizowania i prowadzenia dyskotek w pubach lub barach (pkt VIII skargi).Organ prawidłowo ocenił, iż pub/bar świadczy inne usługi aniżeli dyskoteki czy kluby nocne. Znak sporny został zgłoszony do ochrony [...] kwietnia 1999 r., a więc w czasie obowiązywania VII Edycji Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług z 1998 r. Zgodnie z edycją VII Klasyfikacji nicejskiej usługi barów/restauracji/kawiarni/kafeterii znajdowały się w klasie usługowej 42, nie zaś w klasie 41 w której zgłoszone zostały usługi dyskotek i klubów nocnych objętych spornych między Stronami znakiem.

Tymbardziej, że zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego (https://sjp.pwn.pl/szukaj/pub.html) pub to bar, w którym podaje się głównie piwo i drobne przekąski, W pubie nie organizuje się zwyczajowo dyskotek czy pokazów tanecznych jak w nocnych klubach. Klub nocny bowiem zgodnie z definicją słownikową to tokal rozrywkowy czynny wyłącznie w nocy (https://sjp.pwn.pl/szukaj/klub%20nocny.html)

Podobnie należy się odnieść do wniosku o przesłuchanie świadków powoływanych na okoliczność używania spornego znaku przez [...] Sp. z o.o., bowiem nie dotyczyły one okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, już choćby z tego względu, iż znak o nr [...] nie obejmuje swym zakresem usług ubezpieczeniowych.

Co do zarzutów podnoszonych przez Stronę w pkt IV petitum i uzasadnienia skargi Sąd chciałby wskazać, iż trudno podzielić stanowisko Strony skarżącej, iż faktury świadczące o nabyciu przez [...] określonych dóbr mogą świadczyć o używaniu znaku TIGER nr [...]. Dowody więc przedstawione przez Stronę skarżącą na używanie znaku [...] nie mogą służyć do oceny rzeczywistego używania znaku TIGER nr [...]. Przy czym nie jest błędne stwierdzenie organu, że używanie rzeczywiste, musi być używaniem znaku wobec odbiorców towarów czy usług uprawnionego. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w wytycznych dotyczących rozpatrywania spraw przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pkt 2.3.2, w którym wskazano, że znak musi być używany publicznie i na zewnątrz w kontekście działalności handlowej mającej na celu uzyskanie korzyści gospodarczej, a takie używanie ma służyć zapewnieniu rynku zbytu dla towarów i usług, które znak przedstawia (12/03/2003, T-174/01, Silk Cocoon, EU:T:2003:68, § 39; 30/04/2008, T-131/06, Sonia Rykiel, EU:T:2008:135, § 38).

Urząd prawidłowo też ocenił, że oświadczenie A.M. nie odnosi się do okoliczności używania spornego znaku, ponieważ w świetle całokształtu materiału dowodowego wynika, że klub [...] nie używał spornego znaku lecz znaku [...], który różni się od niego w elementach odróżniających.

Za niezasadny również Sąd uznał zarzut nieustalenia przez organ czasokresu z jakiego pochodzą dowody. Skoro drużyna rajdowa [...] działa od 2011 r., to trafnie Urząd Patentowy stwierdził, że nie jest to okres relewantny dla przedmiotowego postępowania, w którym Wnioskodawca żądał stwierdzenia wygaśnięcia znaku z datą [...] czerwca 2008 r. Podobnie należy uznać za trafne stwierdzenie Urzędu na stronie 25 zaskarżonej decyzji, że bez znaczenia w sprawie pozostają zeznania świadka K.G. dotyczące e-sportu, ponieważ Skarżący wspiera tę działalność od 2017 r.

Nie znajdują też potwierdzenia w aktach sprawy zarzuty skargi, iż organ mógł oprzeć rozstrzygnięcie w sprawie, na pojedynczych materiałach sprzed daty rejestracji lub po dacie z jaką Wnioskodawca żądał stwierdzenia wygaśnięcia znaku. Ponadto skoro zgodnie z powołanymi wyżej przepisami p.w.p. używanie znaku musi być rzeczywiste, to pojedynczy album Tygrys czy ulotka dotycząca jednej walki z J.G. nie stanowią o rzeczywistym używaniu znaku towarowego tymbardziej, w odniesieniu do zarejestrowanego wykazu usług.

Reasumując ocena UP z której wynika, że sporny między stronami znak nie był nigdy używany, a dowody jakie przedstawił Skarżący odnoszą się do innych znaków, różniących się w elementach zmieniających charakter odróżniający nie jest oceną dowolną i mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art.80 k.p.a. Ponadto dowody przedstawione przez Skarżącego spoza okresu objętego wnioskiem, nie dotyczą spornego znaku i są to pojedyncze materiały odnoszące się do jednostkowych sytuacji, które nie świadczą o rzeczywistym używaniu znaku w okresie 5 letnim, o którym mowa w art.169 ust.1 pkt 1 p.w.p.

Zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, art.8, art.77 §1 k.p.a. w zw. z art. 2553 ust. 5 p.w.p. wskazany w pkt IX skargi, poprzez bezzasadne oddalenie wniosków o przesłuchanie świadków jako złożonych po upływie terminu prekluzyjnego, również w ocenie Sądu nie zasługuje na aprobatę.

Jak w wynika z akt sprawy w przypadku sześciu świadków Skarżący wnioskował o ich przesłuchanie, 8 maja 2018 r., bowiem konieczność ich przesłuchania stwierdził na rozprawie w dniu 26 lutego 2018 r., nie uzasadnił jednak w wiarygodny sposób, zwłoki w ich zgłoszeniu. Skarżący nie wykazał, iż w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki na wyznaczenie terminu prekluzyjnego ze względu na nadmierne przewlekanie postępowania. Wskazać należy, że wbrew twierdzeniom Skarżącego nie miał on obowiązku wykazać używania znaku na przestrzeni ostatnich 18 lat, na co wskazywał Sąd we wcześniejszej części uzasadnienia. W ocenie Sądu ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ miał podstawy do przyjęcia, iż postępowanie zostanie bezpodstawnie wydłużone, skoro Skarżący wiedząc o świadkach już w lutym 2018 r., wnioski zgłosił dopiero 8 maja 2018 r.

Ponadto wobec przesądzenia przez Sąd, iż wnioskowanych 6 świadków zeznawać miało na okoliczność, że [...] oferował usługi fitness jednak pod znakiem różniącym się w elementach odróżniających, podobnie usługi świadczone przez [...] oraz [...], zeznania świadków w tym zakresie, nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Reasumując, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja ani poprzedzające je postępowanie administracyjne nie są dotknięte wskazanymi w skardze, ani żadnymi innymi uchybieniami procesowymi. Nie naruszono także przepisów ustawy Prawo własności przemysłowej. Konkludując, Urząd Patentowy RP wydając zaskarżoną decyzję działał zgodnie z prawem.

Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w wyroku.