Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 324/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: § 10 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 1983 nr 65 poz 294
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.
article: § 11 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1367
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi Z.G. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r., nr [...], [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: SPWIS) utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. (dalej: PPIS) z dnia [...] r. nr [...] stwierdzającą u Z. G. brak choroby zawodowej - choroby centralnego układu nerwowego, układu bodźcotwórczego i przewodzącego serca oraz gonad wywołanych oddziaływaniem pól elektromagnetycznych wymienionej w poz. 19 wykazu chorób zawodowych.

W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm. - dalej jako k.p.a.), art. 235' ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1040 z późn. zm. - dalej jako k.p.) oraz § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 1983 r. nr 65 poz. 294 z późn. zm.) w zw. z § 11 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367 - dalej jako rozporządzenie RM).

Zaskarżona decyzja została wydana na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 634/15, uchylającego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (dalej: WSA) z dnia 27 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 1349/13, decyzję SPWIS z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję PPIS z dnia [...] r., nr [...] orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia u Z. G. choroby zawodowej centralnego układu nerwowego, układu bodźcotwórczego i przewodzącego serca oraz gonad wywołanych oddziaływaniem pól elektromagnetycznych wymienionej w poz. 19 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). W motywach tego wyroku NSA uznał, że organ odwoławczy przeprowadzając postępowanie obowiązany jest uwzględniać zasady wskazane w art. 7 i art. 77 k.p.a. Kierując się tymi założeniami NSA stwierdził, że organ odwoławczy rozpatrując sprawę nie ocenił całości zebranego w sprawie materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 k.p.a., nie przeprowadził wnikliwej analizy przedłożonych orzeczeń lekarskich i warunków pracy skarżącego oraz nie wskazał możliwych przyczyn choroby skarżącego prowadzących do wykluczenia zawodowego charakteru schorzenia. Spowodowane to było w dużej mierze ogólnikowymi i lakonicznymi orzeczeniami medycznymi, które nie wyjaśniły wątpliwości i jednoznacznie nie wykazały braku związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zatrudnieniem w warunkach szkodliwych a zachorowaniem. NSA podkreślił, że w orzeczeniach lekarskich powołano się na liczne pozazawodowe czynniki (depresja, przyjmowanie leków psychotropowych i przeciwbólowych, nadużywanie alkoholu, przewlekły nikotynizm, ciężka przewlekła ogólnoustrojowa choroba zapalna), jednakże w aktach sprawy stwierdzono brak wystarczających dowodów na ich występowanie u skarżącego. Dodatkowo w orzeczeniach wskazano na występowanie u skarżącego [...]. Choroba [...]. Wskazano, że choroba ta najprawdopodobniej uwarunkowana jest genetycznie. Jednakże NSA wskazywał na brak w aktach sprawy dokumentu, który potwierdzałby u skarżącego występowanie antygenu [...] (fragment genu, który predysponuje do zachorowania na to schorzenie). Zrodziło to wątpliwości odnośnie tego, czy pole elektromagnetyczne może powodować zaburzenia układu odpornościowego, a w konsekwencji tych zaburzeń wystąpienie [...]. NSA wskazał, że jednostki medyczne nie dysponowały dostateczną dokumentacją przez co nie mogły dokonać prawidłowej oceny narażenia zawodowego skarżącego, z której wynikałby rodzaj czynności wykonywanych przez skarżącego na zajmowanym stanowisku pracy, miejsca wykonywanych czynności i strefy w jakich skarżący wykonywał te czynności. W zaleceniach NSA wskazał na konieczność ustalenia czy były przeprowadzane pomiary PEM w strefach, w których pracował skarżący, jak również jaki był ich wynik i wskazania miejsc, w których pracował skarżący oraz stref, w których skarżący pracował i czasu przebywania w tych strefach.

Na skutek wyroku NSA, SPWIS, po przeprowadzeniu nowego postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję PPIS z dnia [...] r. nr [...] stwierdzającą brak podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w poz. 19 wykazu będącego załącznikiem do rozporządzenia RM z 1983 r.

W uzasadnieniu decyzji przedstawił następujący stan faktyczny i argumentację prawną.

Decyzją z dnia [...] roku nr [...] PPIS orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u strony choroby zawodowej centralnego układu nerwowego, układu bodźcotwórczego i przewodzącego serca oraz gonad wywołanych oddziaływaniem pól elektromagnetycznych wymienionej w poz. 19 wykazu chorób zawodowych. Podstawę wydania decyzji stanowiły wyniki postępowania wyjaśniającego narażenie zawodowe na pola elektromagnetyczne w środowisku pracy oraz orzeczenia lekarskie: z dnia [...] r., nr rejestru [...], o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wystawionego przez Poradnię Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (dalej: WOMP PChZ), z dnia [...] r., nr rejestru [...], o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wystawionego przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (dalej IMP i ZŚ) oraz opinii uzupełniającej - pismo IMP i ZŚ z dnia [...] r., nr [...], [...], z dnia [...]r., nr [...], o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wystawionego przez Instytut Medycyny Pracy [...] w L. (dalej: IMP), z dnia [...]r., nr [...], o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wystawionego przez WOMP PChZ oraz opinii uzupełniającej - pismo Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [...]r., nr [...]oraz z dnia [...]r., nr [...], o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wystawionego przez IMP i ZŚ.

W wyniku wydania wyroku przez NSA, PPIS w R. dokonał ponownej oceny narażenia zawodowego przez ustalenie stacji bazowych, przy których pracował skarżący i strefy, w której pracował oraz ustalił, czy były wykonywane pomiary PEM. Niniejsze ustalenia zostały zawarte w karcie oceny narażenia zawodowego z dnia [...] r. Stwierdzono, iż w okresie zatrudnienia w spółce A skarżący pracował przy budowie masztów i anten nadawczych od podstaw w warunkach braku narażenia na pola elektromagnetyczne oraz lokowaniu anten na obiektach istniejących, na których działały anteny nadawcze innych operatorów i występowały pola elektromagnetyczne. Następnie PPIS skierował stronę na badania do WOMP PChZ celem wydania nowego orzeczenia lekarskiego w oparciu o nowy materiał dowodowy. Ostatecznie strona zrezygnowała z przeprowadzenia badań. W związku z tym organ I stopnia zwrócił się do WOMP PChZ, a następnie do IMP i ZŚ o wydanie opinii wyłącznie na podstawie uzupełnionych danych o narażeniu zawodowym. Jednostki orzecznicze uznały, iż w świetle nowych dowodów w dalszym ciągu brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji złożył skarżacy stwierdzając, iż organ nie wykonał zaleceń zawartych w prawomocnych wyrokach sądów administracyjnych zapadłych w niniejszym postępowaniu. Ponadto, w opinii strony instytucje orzecznicze nie dysponują kompetentną osobą posiadającą odpowiednią wiedzę w zakresie pól elektromagnetycznych i ich wpływu na zdrowie człowieka. W związku z tym, skarżący wniósl o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia.

SPWIS wydając zaskarżoną decyzję za podstawę rozstrzygnięcia przyjął warunki, jakie powinny być spełnione do uznania zawodowej etiologii rozpoznanego schorzenia, biorąc pod uwagę definicję choroby zawodowej, określoną w art. 235' k.p., która stanowi, że za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

W postępowaniu odwoławczym, SPWIS zwrócił się pismem z dnia 30 kwietnia 2019 r. do Konsultanta Krajowego w dziedzinie medycyny pracy o wydanie merytorycznej opinii uzupełniającej w sprawie lub też ewentualnie o wskazanie podmiotu, który na podstawie specjalistycznej wiedzy medycznej z zakresu wpływu oddziałynia pól elektromagnetycznych na organizm człowieka, wyda taką opinię. W odpowiedzi z 21 listopada 2019 r. Konsultant Krajowy w dziedzinie medycyny pracy wskazał, że kompetentną jednostką do orzekania merytorycznego w sprawie potencjalnego narażenia zawodowego jest IMP. W związku z tym, organ II instancji skierował sprawę, za pośrednictwem WOMP PChZ, do IMP w L.. W opinii lekarskiej z [...]r., lekarze orzecznicy stwierdzili, iż brak jest związku pomiędzy zgłaszanymi przez stronę dolegliwościami, a narażeniem zawodowym i dlatego nie rozpoznano choroby zawodowej centralnego układu nerwowego, układu bodźcotwórczego i przewodzącego serca oraz gonad wywołanych oddziaływaniem pól elektromagnetycznych.

Strony zostały poinformowane pismem z 8 października 2020 r. w trybie art. 10 § 1 k.p.a. o prawie zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy przed wydaniem decyzji. Skarżący w piśmie z dnia 22 października 2020 r. podważył wiarygodność opinii IMP oraz zasugerował, że instytucja ta powinna być wyłączona z orzekania w jego sprawie z uwagi na prawdopodobny konflikt interesów, a jako dowód załączył pismo IMP z 11 kwietnia 2013 r., skierowane do Sądu Okręgowego w W. Ponadto skarżący był zdania, iż z uwagi na jego stan zdrowia konieczne jest przeprowadzenie kolejnych badań neurologicznych, psychologicznych, psychiatrycznych oraz endokrynologicznych. Skarżący sformułował również pięć zagadnień, które w jego opinii powinny być wyjaśnione przy wydaniu nowej opinii lekarskiej w jego sprawie.

W odpowiedzi na pismo skarżącego z 22 października 2020 r. organ odwoławczy wyjaśnił, iż opinia IMP została podpisana przez specjalistę medycyny pracy, a zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 18 czerwca 2010 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 110 poz. 736) specjalizacjami lekarskimi niezbędnymi do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych są m.in. medycyna pracy. W związku z tym organ wskazał, że opinia została sporządzona przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia w zakresie orzekania w sprawach chorób zawodowych. Ponadto organ odwoławczy ustalił, iż pomiędzy lekarzami orzecznikami a stroną nie zachodzi konflikt interesów.

Pismem z 29 grudnia 2020 r. strony zostały ponownie poinformowane w trybie art. 10 § 1 k.p.a. o prawie do zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy przed wydaniem decyzji. Pismem z 12 stycznia 2021 r. skarżący powtórzył żądania, które zawarł w poprzednim piśmie, będącym odpowiedzią na poprzednie zawiadomienie o prawie do zajęcia stanowiska.

Nie zgadzając się z decyzją organu odwoławczego Z. G. wniósł skargę do WSA w Gliwicach. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji wraz z decyzją organu pierwszej instancji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania zarzucił im naruszenie:

- art. 153, 170 p.p.s.a. poprzez zignorowanie stanowiska NSA wyrażonego w wyroku z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 634/15,

- art. 153 p.p.s.a. poprzez zignorowanie stanowiska WSA w Gliwicach wyrażonego w wyroku z dnia 11 września 2007, sygn. akt. IV SA/Gl 1410/06,

- art. 6 k.p.a. w zw. z art. 2, 7, 87 ust. 1 Konstytucji RP poprzez uznanie, iż pojawienie się w późniejszym czasie anizokorii zmian w mózgu, behawioralnych nie może być oceniane w postępowaniu o wydanie choroby zawodowej, ponieważ brak jest ku temu logicznych przesłanek a nie prawnych oraz medycznych, co naruszyło prawa strony w postępowaniu.

- art. 6 k.p.a. w zw. z art. 2, 7, 87 ust. 1 Konstytucji RP poprzez wydanie obu decyzji na podstawie pozaustawowych dokumentów,

- art. 8 § 1, 77 § 1, 80, 84, 107 § 3 k.p.a. poprzez akceptację uzyskanej pozaustawowej opinii sprzecznej z wiążącą organ oceną prawną wydanych w niniejszej sprawie wyroków.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że opinie lekarskie zostały sporządzone przez lekarzy nie będących specjalistami z konkretnych dziedzin medycyny, a jedynie po szkoleniach specjalistycznych. Skarżący zarzucił, że w opinii IMP zostały pominięte objawy, na które się uskarża bez wskazania powodów ich pominięcia. W związku z tym w jego opinii decyzje wydane przez organ I i II instancji nie zostały oparte na ustawowo wymaganych orzeczeniach lekarskich, które należało uzyskać w myśl wyroku NSA z dnia 7 grudnia 2016 roku. Strona wskazała, że organ powinien zlecić wykonanie nowej opinii lekarskiej wraz z uwzględnieniem:

- wykazania, że choroby zostały spowodowane wyłącznie przyczynami niepozostającymi w związku z pracą, ponieważ tylko to pozwala na obalenie domniemania związku przyczynowego warunków pracy ze stwierdzonymi schorzeniami,

- informacji dotyczącej wyników analizy dokumentacji lekarskiej badań wstępnych, okresowych skarżącego i występujących różnic stanu jego zdrowia w czasie zatrudnienia i po jego ustaniu,

- wskazania, na podstawie jakich dowodów wykluczono związek przyczynowo-skutkowy zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa z oddziaływaniem pola elektromagnetycznego, które wpływa na układ odpornościowy i jest czynnikiem środowiskowym,

- dokonania oceny stanu zdrowia przez lekarzy różnych specjalizacji w zakresie występowania u strony anizokorii, pisku w uszach, nietypowego zachowania powodującego konflikty z prawem, badanie gonad, zmiany pracy mózgu,

- odniesieniem się do dokumentacji i opinii psychiatry, u którego leczyła się strona,

- wskazaniem, jakie ilości wypijanego alkoholu brano pod uwagę sporządzając opinie lekarską.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Poprzedni wyrok NSA z 7 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 634/15, którym Sąd ten uchylił nie tylko wyrok WSA w Gliwicach z 27 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 1349/13, ale także rozpoznał sprawę i uchylił zaskarżoną decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. ukierunkował postępowanie w sprawie. Zgodnie bowiem z art. 193 p.p.s.a. w zw. z art. 153 tej ustawy ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.

W końcowej części uzasadnienia swego wyroku NSA stwierdził, że Brak przeprowadzenia rzetelnego postępowania epidemiologicznego i dokonania ustaleń w zakresie pracy skarżącego w narażeniu na zagrożenia zawodowe występujące w środowisku pracy oraz przebiegu pracy zawodowej skarżącego skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku i decyzji organów obu instancji. W takiej bowiem sytuacji nie można uznać wydanych orzeczeń lekarskich za miarodajne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

W wyroku tym Sąd zobowiązał organ sanitarny do ustalenia, czy były przeprowadzane pomiary PEM w strefach, w których pracował skarżący, jak również jaki był ich wynik i czas przebywania skarżącego w poszczególnych strefach. Dopiero po wykazaniu powyższych okoliczności, jak dalej argumentował NSA, jednostki medyczne będą w stanie dokonać prawidłowej oceny narażenia zawodowego skarżącego,

Wykonując te zalecenia, organ sanitarny pierwszej instancji przeprowadził ponowne postępowanie i ustalił stacje bazowe, przy których pracował skarżący, jak również strefy, w których pracował oraz ustalił, czy były wykonywane pomiary PEM, co zostało zawarte w karcie oceny narażenia zawodowego z dnia [...] r. PPIS w R. stwierdził, iż w okresie zatrudnienia skarżącego w Przedsiębiorstwie “A" pracował on przy budowie masztów i anten nadawczych od podstaw w warunkach braku narażenia na pola elektromagnetyczne oraz na kolokowaniu anten na obiektach istniejących, na których działały anteny nadawcze innych operatorów i występowały pola elektromagnetyczne. W postępowaniu wyjaśniającym ustalono, iż skarżący wykonywał pracę w następujących stacjach bazowych: RTCN (Radiowo Telewizyjne Centrum Nadawcze) S. oraz RTCN (Radiowo Telewizyjne Centrum Nadawcze) [...] na L., gdzie przebywał w okresach [...]r. Skarżący był zatrudniony na stanowisku instalatora okablowania - montera, a następnie montera kat. I, wykonywał pracę jako członek ekipy monterów, a następnie również pełnił funkcję tzw. brygadzisty w tych ekipach. Organ ustalił również, że nie przeprowadzono badań i pomiarów pól elektromagnetycznych występujących w środowisku pracy na stanowisku instalator okablowania - monter oraz monter kat. I przez Przedsiębiorstwo “A", gdyż zgodnie z obowiązującym prawem po uruchomieniu stacji bazowej oraz po każdej zmianie konfiguracji anten wykonywane są pomiary PEM, a następnie wyniki tych badań przekazywane były właścicielowi obiektu, na których wybudowana została stacja. Z badań i pomiarów przesłanych przez [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego dotyczących w/w stacji bazowych wynika, iż w stacji bazowej RTCN S. przy pełnej mocy doprowadzonej do anten UKF stwierdzono występowanie pola elektromagnetycznego (67-68 MHz) o wartościach strefy niebezpiecznej i zagrożenia oraz przy redukcji mocy dla anten UKF (88-107 MHz) występowanie pola elektromagnetycznego o wartościach strefy niebezpiecznej i zagrożenia. W karcie oceny narażenia zawodowego z dnia [...] r. wskazano, że podczas prac wykonywanych przez skarżącego w strefach występowania pola elektromagnetycznego dokonywano obniżeń mocy urządzeń lub wyłączano te urządzenia. Organ sanitarny ustalił również, iż przystępując do pracy u skarżącego brak było przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania w/w pracy.

Po dokonaniu powyższych ustaleń, nadal kierując się zaleceniami NSA, organ pierwszej instancji skierował skarżącego na badania do WOMP PChZ celem wydania nowego orzeczenia lekarskiego w oparciu o uzupełniony materiał dowodowy. Ponieważ skarżący zrezygnował z ponownych badań, jednostki orzecznicze WOMP PChZ oraz IMP i ZŚ w S. wydały, wyłącznie na podstawie uzupełnionych danych o narażeniu zawodowym, opinie, w których uznały, że brak jest przesłanek do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącego.

Organ sanitarny drugiej instancji, po wniesieniu odwołania przez skarżącego, zwrócił się pismem z dnia 30 kwietnia 2019 r. do Konsultanta Krajowego w dziedzinie medycyny pracy o wydanie merytorycznej opinii uzupełniającej w sprawie, ewentualnie o wskazanie podmiotu, który na podstawie specjalistycznej wiedzy medycznej z zakresu wpływu oddziaływania pól elektromagnetycznych na organizm człowieka, jednoznacznie rozstrzygnie kwestię potencjalnego narażenia zawodowego skarżącego. Krajowy Konsultant w zakresie medycyny pracy wskazał, iż kompetentnym organem do orzekania w tym zakresie jest IMP w L. Uwzględniając informacje zawarte w karcie oceny narażenia zawodowego z dnia [...] r., jak również analizie danych medycznych dostępnych w aktach sprawy IMP w L., w opinii lekarskiej z dnia [...]r., stwierdził, iż brak jest przesłanek do stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego.

Opierając się na przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, na otrzymanych opiniach kompetentnej jednostki medycznej, SPWIS zaprezentował argumentację przedstawioną przez lekarzy IMP w L. w uzasadnieniu swojej decyzji, uznając, iż nie ma podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej.

W ocenie składu sądzącego nie można w tym stanie sprawy zgodzić się z zarzutem skarżącego, iż w rozpoznawanej sprawie organy inspekcji sanitarnej w toku przeprowadzonego ponownie postępowania nie uwzględniły zawartych w wyroku z dnia 7 grudnia 2016 r. wskazań NSA. Przede wszystkim należy wskazać, że organ pierwszej instancji, zgodnie ze wskazaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skierował skarżącego na dodatkowe badania celem rozwiania wszelkich wątpliwości, co do związku objawów skarżącego z narażeniem zawodowym. To skarżący poprzez rezygnację z dodatkowych badań uniemożliwił organom przeprowadzenia pełnej oceny jego stanu zdrowia. Jednostki medyczne po otrzymaniu od organów sanitarnych karty oceny narażenia zawodowego z dnia [...] r. zgodnie uznały, iż brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącego. Zgodnie z powszechnie obowiązującym poglądem rozpoznanie chorób zawodowych należy do właściwości jednostek medycznych określonych w rozporządzeniu wykonawczym i organy inspekcji sanitarnej nie są uprawnione do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Orzeczenia jednostek organizacyjnych służby zdrowia w kwestii rozpoznania choroby zawodowej lub braku do tego podstaw są wiążące dla organów inspekcji sanitarnej, jeżeli zostały one wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 lutego 1998 r., I SA 1520/97, ONSA 1998/4/150, z dnia 23 lipca 2003 r., I SA 108/03, LEN nr 160259, z dnia 24 maja 2001 r., SA 1801/00,LEX nr 77663, z dnia 2 czerwca 1998 r., I SA 225/98, LEN nr 45827).

Nie można zgodzić się również z zarzutem skarżącego, iż orzeczenia lekarskie nie zostały wydane przez lekarzy specjalistów posiadających odpowiednie uprawnienia. Zgodnie bowiem z § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 czerwca 2010 r. w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych (Dz.U. 2010 nr 110 poz. 736) wydanym na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz.U. 1997 nr 96 poz. 593) specjalizacjami lekarskimi, niezbędnymi do wykonywania orzecznictwa lekarskiego w zakresie chorób zawodowych są: medycyna pracy, medycyna przemysłowa, medycyna morska i tropikalna, medycyna lotnicza, medycyna kolejowa oraz medycyna transportu. Lekarze orzecznicy wydający opinie w niniejszej sprawie posiadają specjalizację w zakresie medycyny pracy. Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie nie zachodzi wyjątek przewidziany w § 2 i 3 przytoczonego rozporządzenia, a zatem lekarze orzecznicy wydający opinię dotycząca stanu zdrowia skarżącego posiadali ustawowe uprawnienia do orzekania w kwestii rozpoznania choroby zawodowej u skarżącego.

Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej obecnie decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K., Sąd stwierdza, że w sprawie takiej jak ta nie jest możliwe wydanie decyzji po myśli skarżącego, a więc stwierdzającej chorobę zawodową, w sytuacji, gdy żaden z uprawnionych lekarzy orzeczników nie stwierdził związku pomiędzy warunkami pracy a chorobami skarżącego. Postępowanie to toczy się według zasad i procedury przewidzianej przepisami prawa, które zostały tu wskazane. Zasady te i procedury nie zostały naruszone i dlatego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.