Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 203/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-04-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art 61§1,§3,§5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 27 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA - Joanna Wojciechowska po rozpatrzeniu w dniu [...] r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za okres od [...] r. wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

M. S., pismem z dnia [...] r., wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r., Nr [...], wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania wyroku w sprawie.

Uzasadniając swój wniosek skarżąca wskazała, że nie jest w stanie zapłacić niezwłocznie, wymierzonej zaskarżoną decyzją tytułem odpowiedzialności subsydiarnej, kwoty [...] zł powiększonej o odsetki skarbowe. Jak bowiem można domniemywać, na podstawie doświadczenia życiowego, żaden przeciętny człowiek (podatnik) nie jest w stanie jednorazowo, a przy tym bez ryzyka poniesienia niepowetowanej straty zapłacić takiej kwoty. Strona podała, że zarówno ona, jak i jej małżonek są zatrudnieni na podstawie umów o pracę, ich zarobki są przeciętne, na utrzymaniu mają dwoje dorastających dzieci. Przy czym, w ocenie skarżącej (cyt.) "przytaczanie kwot dochodów i wydatków nie wydaje się być sensowne, gdyż warunki życia na S. i w P. dość znacznie się różnią, zwłaszcza pod względem struktury wydatków i stąd nie wydaje się, by liczbami dało się zobrazować sytuację przeciętnej rodziny".

Wnioskodawczyni podniosła również, że (cyt.) "rozumiana hipotetycznie zapłata <> tak poważnej sumy pieniędzy wymuszałaby na mnie zaciągnięcie kredytu (inna rzeczą jest ocena mojej zdolności kredytowej)". Natomiast w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, zapłata należności środkami pochodzącymi z kredytu oznaczałaby dla strony niepowetowaną stratę, albowiem nawet odsetki skarbowe nie wyrównałyby odsetek bankowych. Ponadto ryzyko niepowetowanej straty zwiększa fakt, że rozliczenie pomiędzy bankami polskimi i słowackimi odbywają się w euro, stąd zagrożeniem mogą być także różnice kursowe. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca przywołała także stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. wyrażone w postanowieniu z dnia [...] r., sygn. akt [...] (Lex nr 356705), sprowadzające się zdaniem strony do stwierdzenia, że "W przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. chodzi o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, biorąc pod uwagę treść art. 61 § 3 P.p.s.a., zaistnienie chociażby jednej z wymienionych w nim przesłanek uzasadnia wstrzymanie skarżonego aktu, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku, poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Natomiast w przypadku, gdy wnioskodawca w uzasadnieniu wniosku nie odniesie się do nich w sposób pozwalający na uznanie, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, okoliczności te nie mogą być przedmiotem domniemań sądu (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1100/08, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach).

Po analizie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że brak jest postaw do jego uwzględnienia. Wniosek strony nie został bowiem przekonywująco uzasadniony. Sam wywód skarżącej, że nie posiada ona dostatecznych środków finansowych na jednorazowe uregulowanie należności w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę, oraz że ona i jej małżonek są zatrudnieni na podstawie umów o pracę, a ich zarobki są przeciętne, zaś na utrzymaniu mają dwoje dorastających dzieci, jest bowiem zbyt ogólnikowy, niepoparty wyczerpującą argumentacją ani dokumentami źródłowymi, dotyczącymi zwłaszcza sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Podkreślić przy tym należy, że sama skarżąca wyraźnie uchyliła się od podania jakichkolwiek danych liczbowych, które umożliwiłyby ocenę, czy położenie w jakim obecnie znajdują się ona i jej bliscy, jest typowe dla "przeciętnej rodziny", czy też gorsze lub lepsze. Takiego działania strony, nie można zaś tłumaczyć podnoszoną przez nią "odmiennością warunków życia na S. i w P.". Wskazania wymaga również, że konieczność poniesienia ciężaru finansowego, wynikająca z zaskarżonej decyzji, jak i ewentualny brak środków finansowych na jednorazowe uregulowanie tej należności, nie mogą stanowić same przez się podstawy do wstrzymania wykonania decyzji, gdyż warunkiem takiego wstrzymania jest nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania obowiązku zapłaty należności pieniężnych.

Za równie ogólnikową i nieprzekonywującą należy uznać argumentację skarżącej odnoście wyrządzenia stronie znacznej szkody, w przypadku zaciągnięcia przez nią kredytu na spłatę przedmiotowej należności. W ocenie wnioskodawczyni, szkoda ta ma być następstwem zarówno różnicy pomiędzy wysokością odsetek bankowych a wysokością odsetek skarbowych, zwracanych przez organ podatkowy w przypadku uwzględnienia skargi przez Sąd, jak również różnic kursowych euro. Tymczasem skarżąca nie podała żadnych danych, które pozwalałyby na przyjęcie, iż jest w ogóle w stanie zaciągnąć taki kredyt oraz informacji na temat warunków zaciągania kredytów w słowackich bankach. Strona wskazała jedynie, że jednorazowa zapłata "wymuszałaby" na niej zaciągnięcie takiego kredytu i dodała enigmatycznie, że (cyt.) "inną rzeczą jest ocena mojej zdolności kredytowej". Jednocześnie stwierdzić należy, że choć rozliczenia dokonywane w walutach obcych niosą za sobą ryzyko związane z różnicami kursowymi, to jednakże - wbrew stanowisku skarżącej - owe różnice nie zawsze mają charakter ujemnych różnic kursowych.

Na marginesie wskazać również trzeba, że opisana powyżej argumentacja strony zasadniczo opiera się na przyjęciu, że jej skarga jest zasadna, zaś zaskarżona decyzja zostanie uchylona przez Sąd. Tymczasem niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowią dwie różne kwestie. Sąd, rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek, obejmującym jedynie dwie okoliczności: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie bada natomiast poprawności zaskarżonego aktu, albowiem oparcie rozstrzygnięcia w zakresie ochrony tymczasowej na niezgodności decyzji z prawem niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej.

W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił jak na wstępie.