Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 429/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 119 pkt2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 4, art. 5 ust. 2a, art. 22, art. 27 ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2407
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Asesor WSA Anna Dębowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 marca 2021 r. sprawy ze skargi R.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego oddala skargę. dc


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 22 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2407 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.p.p.w.d.", Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z [...] r., nr [...], znak: [...] o odmowie przyznania R.G. prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko K.G..

W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że decyzją z [...] r. Prezydenta Miasta Z. odmówił R.G. prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko K.G.. Organ pierwszej instancji uznał, że w sprawie nie ma miejsca opieka naprzemienną. Materiał dowodowy sprawy wskazuje, że córka skarżącego zamieszkuje zarówno u ojca jak i u matki, co sprawia, że oboje rodzice spełniają warunki do przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na ich małoletnią córkę. Organ pierwszej instancji nie dał wiary oświadczeniu skarżącego, że córka mieszka tylko u niego, a matkę odwiedza okazjonalnie. Pracownik socjalny dwukrotnie zastał w miejscu zamieszkania matki córkę K. Zarówno w miejscu zamieszkania matki, jak i ojca K.G. posiada własne łóżko, biurko oraz odzież. Do kontaktów w sprawach szkolnych wskazani są oboje rodzice i oboje kontaktują się z wychowawcą. Na wywiadówki przychodzi matka dziecka i to jej adres wskazany jest jako miejsce zamieszkania córki. Organ pierwszej instancji poddał w wątpliwość oświadczenie skarżącego, że wyłącznie on sprawuje opiekę nad K.G.. Organ pierwszej instancji wskazał, że skarżący twierdził, że w grudniu 2018 r. jego żona wyprowadziła się z domu, a córka pozostała pod jego adresem zamieszkania i wyłączną opieką. 15 stycznia 2019 r. (w czasie kiedy świadczenie wychowawcze na córkę pobierała matka) osobiście dostarczył zaświadczenie o swoim dochodzie osiągniętym z tytułu zatrudnienia. Nie zgłosił wówczas, że to on sprawuje osobistą opiekę nad dzieckiem, a wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego złożył dopiero w listopadzie 2019 r., tj. po upływie 11 miesięcy. W związku z powyższym, w ocenie organu pierwszej instancji, oboje rodzice sprawują faktyczną opiekę nad K.G. i spełniają warunki do przyznania świadczenia. Wobec zbiegu prawa obojga rodziców do świadczenia wychowawczego na K.G., zgodnie z treścią art. 22 u.p.p.w.d. świadczenie należne jest matce dziecka, bowiem złożyła wniosek o ustalenie tego prawa jako pierwsza 8 lipca 2019 r.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, że to on sprawuje wyłączną opiekę nad K.G. na dowód czego załączył oświadczenia rodziców koleżanek córki, rodziny, sąsiadów oraz córki. Dodał, że K.G. stwierdziła, że jest podstępem zwabiana, szantażowana i manipulowana przez matkę, a wizyty u matki zbiegają się z wizytami pracownika MOPS-u. Skarżący wskazał również, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z córką, ponosi całkowity koszt jej utrzymania w zakresie wyżywienia, kupna leków, ubioru, szkoły i rozrywki (kino, jazda konna). Decyzja organu pierwszej instancji jest krzywdząca dla jego córki.

Organ drugiej podzielając stanowisko organu pierwszej instancji stwierdził, że w sprawie nie ma miejsca opieka naprzemienna. U.p.p.w.d. nie zawiera legalnej definicji opieki naprzemiennej. Definicji tej nie zawierają również przepisy k.r.o. oraz k.c. Potwierdzenie istnienia pieczy naprzemiennej wynika z art. 5821 § 4, art. 59822 oraz art. 7562 § 1 pkt 3 k.p.c. W każdym z tych uregulowań mowa jest o "orzeczeniu, w którym sąd określił, że dziecko będzie mieszkać z każdym z rodziców w powtarzających się okresach". W materiale dowodowym sprawy brak jest orzeczenia sądu, które wskazywałoby, że opieka nad K.G. sprawowana jest przez rodziców naprzemiennie. Pozostawanie dziecka pod opieką naprzemienną nie jest kwestią mogącą podlegać interpretacji stron lub organu, prowadzącego postępowanie administracyjne, a fakt ten musi wynikać wprost z orzeczenia sądu. W materiale dowodowym sprawy brak jest orzeczenia sądu, które wskazywałoby, że opieka nad K.G. sprawowana jest przez rodziców naprzemiennie. W przypadku zbiegu prawa rodziców do świadczenia wychowawczego istotnym kryterium dla jego przyznania nie jest rozstrzygnięcie o władzy rodzicielskiej, ale faktyczne sprawowanie opieki nad dzieckiem, w tym rzeczywiste przebywanie dziecka u danego rodzica. Należy się przy tym posłużyć kilkoma kryteriami, które pozwolą na jednoznaczne ustalenie, który z rodziców rzeczywiście tę opiekę sprawuje, takimi jak: posiadanie władzy rodzicielskiej, wspólne zamieszkiwanie i przebywanie z dzieckiem, zaspokajanie jego potrzeb bytowych, wychowawczych i emocjonalnych, wychowanie i utrzymanie. Spośród kryteriów, od których spełnienia zależy uznanie, że dana osoba, mieszcząca się w katalogu osób uprawnionych, o jakim mowa w art. 4 ust. 2 u.p.p.w.d., sprawuje opiekę nad dzieckiem, znaczące miejsce zajmuje kryterium wspólnego zamieszkiwania z dzieckiem, gdyż to wspólne zamieszkiwanie dziecka z małżonkiem, rodzicem lub opiekunem faktycznym, a nie pochodzenie dziecka jako element jego stanu cywilnego, determinuje przyznanie świadczenia. Beneficjentem świadczenia jest rodzic dziecka zamieszkujący wspólnie z dzieckiem, sprawujący nad nim faktyczną opiekę. Dziecko powinno pozostawać na utrzymaniu uprawnionego do świadczeń rodzica, zaś otrzymane świadczenie musi być przeznaczone na to dziecko. Na gruncie przepisów k.r.o. określone zostały elementy składające się na sprawowanie pieczy nad dzieckiem, które niewątpliwie korelują z pojęciem sprawowania faktycznej opieki nad dzieckiem, badanej na gruncie u.p.p.w.d., a warunkującej prawo do świadczenia wychowawczego. W ramach tych elementów wyróżnić należy obowiązek rodziców wychowania dziecka i kierowania nim, a także obowiązek troski o zapewnienie dziecku odpowiednich warunków egzystencji i troskę o jego bezpieczeństwo. W ocenie organu drugiej instancji, organ pierwszej instancji wykazał w sposób niebudzący wątpliwości, że opieka faktyczna nad K.G. sprawowana jest przez oboje rodziców. W aktach sprawy znajdują się cztery wywiady środowiskowe przeprowadzone u każdego z żyjących w rozłączeniu rodziców dziecka, które wraz z ich oświadczeniami oraz wyjaśnieniami uzyskanymi ze szkoły, do której uczęszcza, stanowią materiał dowodowy pozwalający na uznanie, że okoliczności sprawy zostały prawidłowo ustalone przez organ pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika, że K.G. i R.G. są małżeństwem w trakcie sprawy rozwodowej. Postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Ł. [...] Wydział Cywilny z [...] r., w sprawie sygn. akt [...] udzielono K.G. zabezpieczenia roszczenia poprzez zobowiązanie R.G. do łożenia przez czas trwania procesu na utrzymanie rodziny kwoty 1 000 zł, w tym 300 zł na rzecz K.G. i 700 zł na rzecz K.G.. Postanowieniem z [...] r. w sprawie o sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w S. Wydział [...] Cywilny zmienił określone wyżej postanowienie w ten sposób, że obniżył do kwoty 700,00 zł alimenty na rzecz K.G.. Jednocześnie udzielono K.G. zabezpieczenia poprzez powierzenie jej na czas trwania procesu o rozwód pieczy nad małoletnim dzieckiem stron i ustalono, że w tym czasie miejscem zamieszkania K.G. będzie miejsce zamieszkania jej matki. Udzielono ponadto powództwu zabezpieczenia z urzędu poprzez ograniczenie władzy rodzicielskiej stron nad K.G. na czas trwania procesu poprzez ustanowienie nad jej wykonywaniem nadzoru kuratora. W ocenie organu drugiej instancji, materiał dowodowy sprawy wskazuje, że córka skarżącego zamieszkuje zarówno u niego, jak i u matki. Oboje rodzice łożą na utrzymanie dziecka i równocześnie sprawują nad nim opiekę. Okoliczności sprawy nie potwierdzają jednocześnie prawdziwości oświadczeń skarżącego, zgodnie z którymi K.G. od 22 grudnia 2018 r. zamieszkuje tylko z nim i pozostaje na jego utrzymaniu. 15 stycznia 2019 r. (w czasie kiedy świadczenie wychowawcze na córkę pobierała matka) skarżący osobiście dostarczył zaświadczenie o swoim dochodzie osiągniętym z tytułu zatrudnienia i nie zgłosił wówczas, że to on sprawuje osobistą opiekę nad dzieckiem. Wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego złożył dopiero w listopadzie 2019 r., tj. po upływie 11 miesięcy. Organ drugiej instancji podkreślił, że nie kwestionuje faktu sprawowania przez skarżącego opieki nad córką. Oświadczenia załączone przez skarżącego do odwołania potwierdzają, że K.G. przebywa pod adresem zamieszkania ojca. Nie przeczy temu również matka dziecka dodając, że nie jest jej zamiarem utrudnianie kontaktów ojca z córką. Jednakże opieka nad K.G. sprawowana jest przez oboje rodziców jednocześnie. Fakt, że również matka sprawuje opiekę nad córką potwierdza postanowienie Sądu Okręgowego w S. Wydział [...] Cywilny z [...] r., sygn. akt [...] wydane już po zakończeniu postępowania przed organem pierwszej instancji, zgodnie z którym na czas trwania procesu o rozwód pieczę nad małoletnim dzieckiem stron powierzono matce i ustalono, że w tym czasie miejscem zamieszkania K.G. będzie miejsce zamieszkania jej matki. Wobec zbiegu prawa obojga rodziców do świadczenia wychowawczego na K.G. w sprawie znajduje zastosowanie art. 22 u.p.p.w.d. Świadczenie wychowawcze należne jest matce dziecka, bowiem wniosek o ustalenie prawa do niego złożyła jako pierwsza 8 lipca 2019 r. Organ drugiej instancji podniósł nadto, że matka dziecka przedstawiła dowody realizacji celu tego świadczenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję R.G. wniósł o jej zmianę poprzez przyznanie świadczenia.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że córka mieszka z nim na stałe, a do matki chodzi tylko w odwiedziny, średnio co drugi dzień. Dodał, że córka nie chce mieszkać z matką, czego dowodem jest odmowa realizacji zabezpieczenia poprzez wyprowadzenia się do matki podczas próby przymusowego odebrania dziecka. Matka nie łoży na potrzeby córki środków uzyskiwanych z otrzymywanych świadczeń. Trwoni świadczenia na własne potrzeby.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

8 lutego 2021 r. organ administracji wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

10 lutego 2021 r. skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Skarżący wskazał również, że postanowieniem z [...] r., sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w S. [...] Wydział Cywilny zmienił zabezpieczenie i przyznał mu na czas trwania procesu pieczę nad małoletnią córką K.G.. Od 19 lutego 2020 r. jest więc rodzicem "pierwszoplanowym" dla małoletniej córki, a co za tym idzie, to jemu winny być wypłacane świadczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.".

Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W rozpoznawanej strony zgodnie wniosły o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Zaistniała zatem przesłanka, o jakiej mowa w art. 119 pkt 2 p.p.s.a., do rozpoznania sprawy w tym trybie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu odpowiednio w całości albo w części.

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję, sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że o prawo do świadczenia wychowawczego na dziecko K.G. w okresie świadczeniowym 2019/2021 ubiegali się oboje rodzice: matka K.G. i ojciec R.G.. Przy czym wniosek K.G. wpłynął do organu pierwszej instancji już 9 lipca 2019 r. i pismem z 23 września 2019 r. K.G. została poinformowana o przyznaniu świadczenia (k. 43-45). Wniosek skarżącego wpłynął natomiast do organu pierwszej instancji znacznie później, bo dopiero 4 listopada 2019 r.

Zgodnie z art. 4 u.p.p.w.d. celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych (ust. 1). Świadczenie wychowawcze przysługuje matce albo ojcu, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu matki albo ojca (ust. 2 pkt 1). Nie budzi wątpliwości, że przepisy u.p.p.w.d. nie pozwalają na przyznanie prawa do świadczeń wychowawczych na dzieci jednocześnie jednemu i drugiemu rodzicowi, za wyjątkiem sytuacji określonej w art. 5 ust. 2a, w myśl którego w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia wychowawczego ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty przysługującego za dany miesiąc świadczenia wychowawczego. Poza sporem jest, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła sytuacja, o której stanowi art. 5 ust. 2a u.p.p.w.d. W wypadku, gdy brak jest orzeczenia sądu zgodnie, z którym dziecko jest pod opieką naprzemienną, zbieg uprawnień obojga rodziców do świadczeń wychowawczych reguluje przepis art. 22 u.p.p.w.d. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku zbiegu prawa rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka do świadczenia wychowawczego, świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Jeżeli opieka nad dzieckiem sprawowana jest równocześnie przez oboje rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, świadczenie wychowawcze wypłaca się temu, kto pierwszy złoży wniosek. W przypadku gdy po złożeniu wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego przez rodzica, opiekuna prawnego dziecka lub opiekuna faktycznego dziecka drugi rodzic, opiekun prawny dziecka lub opiekun faktyczny dziecka złoży wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego w związku z opieką nad tym samym dzieckiem, organ właściwy ustala kto sprawuje opiekę i w tym celu może zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w celu ustalenia osoby sprawującej opiekę nad dzieckiem. Przepisy art. 15 ust. 2 i 3 stosuje się. Ustawa o pomocy społecznej w proceduralnym zakresie, w tym w zakresie wywiadu środowiskowego, odsyła do ustawy o świadczeniach rodzinnych, tj. do art. 23 ust. 4 lit. e.

W niniejszej sprawie organy administracji, stosownie do art. 22 u.p.p.w.d., podjęły właściwe działania w celu ustalenia kto sprawuje opiekę nad dzieckiem i wyciągnęły właściwy wniosek na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, że opieka jest sprawowana przez oboje rodziców równocześnie.

Rodzinny wywiad środowiskowy został dwukrotnie przeprowadzony u każdego z rodziców małoletniej K.G. – u K.G. 20 listopada i 18 grudnia 2019 r., u skarżącego 20 listopada i 19 grudnia 2019 r. Podczas przeprowadzania wywiadów u K.G. K.G. odwiedzała matkę. Nie była natomiast obecna podczas wywiadów przeprowadzanych u skarżącego. Z wywiadów tych wynika, że w mieszkaniu matki ma swój pokój wyposażony w łóżko, biurko oraz komodę na ubrania. Podczas wywiadu przeprowadzanego u K.G. 18 grudnia 2019 r. K.G. oświadczyła, że przybory szkolne nosi w plecaku lub zostawia w szkole. Odzież stosowną do pory roku nosi w torbie podręcznej, którą bierze ze sobą w zależności, od tego czy przebywa u matki czy ojca. K.G. okazała paragony i potwierdzenia przelewów dotyczące zakupu wyprawki, tj. plecaka, obuwia, zeszytów, stroju gimnastycznego. Paragony te wraz z potwierdzeniami przelewów za zakupu dokonywane za pośrednictwem sieci Internet znajdują się w aktach administracyjnych sprawy o sygn. akt II SA/Łd 430/20 ze skargi R.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia dobry start. Skarżący tego rodzaju dowodów nie przedłożył, chociaż twierdził, że to on poniósł koszty wyprawki szkolnej i tylko on wyłącznie ponosi koszty utrzymania córki, zaś K.G. otrzymywane świadczenia "trwoni" na własne potrzeby. Z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego 20 listopada 2019 r. u skarżącego, który znajduje się w aktach administracyjnych sprawy sygn. akt II SA/Łd 430/20 także wynika, że w pokoju małoletniej brakowało biurka, książek oraz podręczników. Według oświadczenia skarżącego biurko miało być w renowacji, a podręczniki córka miała trzymać w szkole. Podczas wywiadu przeprowadzanego u skarżącego 19 grudnia 2019 r. pracownik socjalny stwierdził, że małoletnia posiada swój pokój, w którym znajduje się biurko, łóżko, szafa z ubraniami. W pokoju brakowało książek, podręczników szkolnych, zeszytów, przyborów piśmienniczych. Skarżący oświadczył, że książki i zeszyty córka zostawia w szkole. Podczas wywiadów środowiskowych K.G. oświadczyła, że córka zamieszkuje u niej co drugi tydzień zgodnie z jej wolą i wtedy ponosi koszty jej utrzymania. Jest w kontakcie z wychowawcą i dyrektorem szkoły. Jest członkiem Rady Rodziców. Podczas wywiadu przeprowadzonego 18 grudnia 2019 r. K.G. przedłożyła również postanowienia Sądu Okręgowego w S. z [...] r., sygn. akt [...] oraz Sądu Apelacyjnego w Ł. z [...] r., sygn. akt [...], których przedmiotem było udzielenie K.G. zabezpieczenia roszczenia poprzez zobowiązanie skarżącego do łożenia przez czas trwania procesu na utrzymanie rodziny, tj. K.G. i małoletniej córki K.G.. Postanowieniem z [...] r., sygn. akt [...], wydanym już wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji [...] r., Sąd Okręgowy w S. udzielił K.G. zabezpieczenia poprzez powierzenie jej na czas trwania procesu o rozwód pieczy nad małoletnim dzieckiem K.G. i ustalił, że w tym czasie miejscem zamieszkania małoletniego dziecka K.G. będzie miejsce zamieszkania jego matki K.G.. Skarżący podczas wywiadu przeprowadzonego 19 grudnia 2019 r. oświadczył, że 10-11 grudnia 2019 r. córka nocowała u matki.

W ocenie sądu, załączone do odwołania oświadczenia K.G., rodziców jej znajomych, sąsiadów i rodziny potwierdzają jedynie sprawowanie przez skarżącego tej opieki. Nie mogą natomiast stanowić wystarczającego dowodu, że K.G. tej opieki równocześnie z nim nie sprawowała. Należy też zwrócić uwagę, że ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy sygn. akt II SA/Łd 430/20 pisma Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr [...] w Z. wynika, że córka skarżącego ma w szkole szafkę, w której może pozostawić podręczniki. W szkole podano jako adres jej zamieszkania A 10/14 w Z., a więc adres K.G., zaś adres skarżącego, tj. ul. B 18a w Z. jako adres zameldowania. Wychowawca klasy nie miał wiedzy, z którym z rodziców zamieszkuje K.G.. Nie wiedział także kto opłacił składkę na Radę Rodziców.

Zdaniem sądu, w rozpoznawanej sprawie organy administracji prawidłowo przeprowadziły postępowanie. Wszechstronnie zebrały i rozważyły zebrany materiał dowodowy, zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., czemu dały wyraz w uzasadnieniach wydanych decyzji, które odpowiadają wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Zebrany w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji materiał dowodowy stanowił wystarczająca podstawę do stwierdzenia, że opieka była faktycznie sprawowana równocześnie przez oboje rodziców, a więc zaistniał zbieg praw do świadczenia matki i ojca dziecka. Zasadnie organy administracji stwierdziły, że w sprawie zaistniała określona w art. 22 u.p.p.w.d. podstawa do uznania, że świadczenie należy wypłacać K.G., gdyż pierwsza złożyła wniosek. W związku z tym za prawidłowe uznać należy stanowisko organów administracji, że zachodzi podstawa do odmowy przyznania skarżącemu prawa do świadczenia wychowawczego na podstawie art. 22 u.p.p.w.d.

Należy przy tym wyjaśnić, że okoliczność wydania przez Sąd Okręgowy w S. [...] r. postanowienia o zmianie postanowienia tego sądu z [...] r. w sprawie sygn. akt [...] w przedmiocie zabezpieczenia roszczenia poprzez powierzenie mu na czas trwania procesu o rozwód pieczy nad małoletnim dzieckiem K.G. i ustalenie, że w tym czasie miejscem zamieszkania będzie miejsce zamieszkania skarżącego nie może mieć wpływu na dokonaną przez sąd administracyjnym w niniejszej sprawie ocenę zaskarżonej decyzji. Postanowienie to zostało bowiem wydane wiele miesięcy po wydaniu zaskarżonej decyzji ([...] r.) i świadczy jedynie o tym, że stan faktyczny i prawny już po jej wydaniu mógł ulec zmianie. Sąd administracyjny, jak zaś już na wstępie wskazano, orzekając bada legalność zaskarżonej decyzji i ocenia zgodność z obowiązującymi w dacie jej podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Co więcej, z przedłożonej przez skarżącego kopii postanowienia z [...] r. nie wynika nawet, czy postanowienie to jest prawomocne. Dodać nadto jednak należy, że okoliczność ta może stanowić podstawę podjęcia przez organ właściwy odpowiednich działań. Stosownie bowiem do art. 27 ust. 1 u.p.p.w.d. organ właściwy oraz wojewoda mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić prawo do świadczenia wychowawczego, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna mająca wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego, członek rodziny nabył prawo do świadczenia wychowawczego w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, osoba nienależnie pobrała świadczenie wychowawcze lub wystąpiły inne okoliczności mające wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego. Zmiana rozstrzygnięcia dotyczącego prawa do świadczenia wychowawczego na korzyść strony nie wymaga jej zgody (art. 27 ust. 2 u.p.p.w.d.). Skarżący może również złożyć wniosek o przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego na kolejny okres.

Z przytoczonych wyżej względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

dc