Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1659/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1 i art. 145 par. 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 64 ust. 2 k.p.a, art. 15 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 2, pkt 8 ustawy z 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym . D. U.  2003 nr 80, poz. 717)
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Leszczyński /spr./ Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Leszek Kamiński Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 26 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 224/08 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla budowy kompleksu usługowo-handlowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 224/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla budowy kompleksu usługowo-handlowego. Wyrok powyższy zapadł w następujących okolicznościach sprawy.

Decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta Tomaszów Mazowiecki z dnia [...] czerwca 2008 r. o ustaleniu z wniosku [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P., warunków zabudowy dla budowy kompleksu usługowo-handlowego w obrębie ulic [...] i [...] w T.M.

Kolegium wyjaśniło, iż wydana na wniosek inwestora, Spółki [...] decyzja, ustalająca warunki zabudowy opierała się na przyjęciu przez organ gminy i inwestora, że istnieje prawna dopuszczalność wydania decyzji o warunkach zabudowy dla wielkopowierzchniowego obiektu handlowego na zasadzie art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w sytuacji, gdy brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a studium uwarunkowań i warunków zagospodarowania gminy nie przewiduje obszarów lokowania wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić, gdyż na gruncie art. 15 ust. 3 pkt 4 w związku z art. 10 ust. 2 pkt 8 i ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przyjąć trzeba, że powstanie przedmiotowego obiektu handlowego na określonym obszarze o powierzchni powyżej 2000 m.kw. uzależnione jest i wymaga uchwalenia przez radę gminy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wymóg taki wynika wprost z powołanych przepisów ustawy, która w art. 10 ust. 2 pkt 8, obliguje do wskazania takich obszarów w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, co z kolei skutkuje stosownie do art. 10 ust. 3 w/w ustawy przystąpieniem do opracowania miejscowego planu, a następnie wyznaczeniem na podstawie ustaleń studium granic tych terenów w miejscowym planie, stosownie do art. 15 ust. 3 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. O możliwości powstania takiego obiektu nie może więc przesądzać decyzja organu gminy o warunkach zabudowy. Złożenie wniosku o wydanie takiej decyzji w obecnym stanie prawnym obliguje organ do zawieszenia postępowania w tym przedmiocie i wyłącza uznaniowość organu. Ulokowanie i powstanie przedmiotowego obiektu handlowego może nastąpić wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdy uwzględni się jednocześnie ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Tomaszów Mazowiecki objętego uchwałą Rady Miejskiej z dnia 1 sierpnia 2006 r. w sprawie zatwierdzenia zmiany studium. W akcie tym widnieje natomiast przepis, iż "w granicach administracyjnych miasta nie przewiduje się lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m.kw.", zatem ulokowanie inwestycji strony w drodze administracyjnej decyzji ustalającej warunki zabudowy wbrew art. 62 ust. 2 ustawy, wbrew ustaleniom studium musi być postrzegane jako rażące naruszenie prawa obligujące do stwierdzenia nieważności omawianej decyzji. Kolegium zwróciło też uwagę, iż wydając decyzję o warunkach zabudowy organ nie przeprowadził wnikliwej analizy spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ustawy.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółka [...] wniosła o uchylenie powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Strona zarzuciła Kolegium, iż wbrew art. 7 k.p.a. nie wzięło pod uwagę słusznego interesu strony, nie odniosło się do okoliczności i twierdzeń Spółki przedstawionych w piśmie z dnia [...] września 2008 r., co stanowi o naruszeniu art. 77 ust. 1 i art. 7 k.p.a. Nadto formułując sentencję decyzji oraz jej uzasadnienie Kolegium nie wypełniło przesłanek z art. 11 k.p.a. Strona podniosła też, iż organ dopuścił się wadliwej interpretacji art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazywała również, iż w ustalonym stanie faktycznym i prawnym nie można mówić o rażącym naruszeniu przepisów prawa, gdyż nie mieści się w nim błędna wykładnia przepisów.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2008 r. Przywołując ustalony w sprawie stan faktyczny i prawny Kolegium podkreśliło, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy dla wielkopowierzchniowego obiektu handlowego, wydana na wniosek Spółki [...], pozostaje w rażącej sprzeczności z zasadami wynikającymi z art. 10 ust. 2 pkt 8, art. 15 ust. 3 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tereny rozmieszczenia takich obiektów winny być wskazane w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W świetle powyższego brak regulacji prawnej dla wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla takiego obiektu. Nadto ustawodawca w art. 62 ust. 2 ustawy nakazał w przypadku gdy wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, obligatoryjne zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy do czasu uchwalenia planu. W dalszej części uzasadnienia Kolegium powtórzyło argumentację zawartą w uzasadnieniu utrzymanej w mocy decyzji własnej, wskazując, iż wobec powyższego oraz w świetle ukształtowanego orzecznictwa sądów administracyjnych zarzuty i wnioski strony nie znajdują uzasadnienia.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, Spółka [...] z siedzibą w P. zarzuciła naruszenie art. 10 ust. 2 pkt 8 i art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 156 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Uzasadniając strona powtórzyła argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasową argumentację i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalając skargę wskazał, że nie dopatrzył się naruszeń prawa, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Należy podzielić stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego o braku prawnej dopuszczalności sytuowania wielkopowierzchniowego obiektu handlowego w oparciu o decyzję warunkach zabudowy, wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sytuacji, gdy brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie przewiduje obszarów lokowania wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, a co za tym idzie rażącego naruszenia prawa w przypadku wydania decyzji o warunkach zabudowy dla takiegoż obiektu.

Sąd wskazując na treść art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaakceptował stanowisko organu co do warunków powstania wielkopowierzchniowego obiektu handlowego, co z kolei jest podstawą dla wyznaczenia granic terenów na których mogą one powstawać w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w myśl art. 15 ust. 3 pkt 4 cytowanej ustawy. Sąd powołał się na linię orzeczniczą w tym zakresie (wyroki NSA: z dnia 11 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 87/07; z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1699/06; z dnia 8 października 2007 r. sygn. akt II OSK 291/07). Tym samym, skoro wolą ustawodawcy wyrażoną w przepisach art. 15 ust. 3 pkt 4 i art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest lokalizacja obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m.kw. tylko wówczas, gdy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wyznaczone zostaną granice terenów pod budowę takich obiektów, to nie może być wydana decyzja o warunkach zabudowy na podstawie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tymczasem w okolicznościach przedmiotowej sprawy taka decyzja o warunkach zabudowy została wydana przez Prezydenta Miasta Tomaszów Mazowiecki w dniu [...] czerwca 2008 r.

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości ustalenie przez Kolegium, że inwestycja dotyczy obiektu handlowego o powierzchni powyżej 2000 m.kw., że dla terenu miasta Tomaszowa Mazowieckiego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Tomaszów Mazowiecki, objętym uchwałą Nr LX 502/06 Rady Miejskiej Tomaszowa Mazowieckiego z dnia 1 sierpnia 2006 r. w sprawie zmiany studium, nie przewiduje się w granicach administracyjnych miasta lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni powyżej 2000 m.kw.. Wobec powyższego SKO w Piotrkowie Trybunalskim zasadnie uznało, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] czerwca 2008 r. dla inwestora [...] T.M. Spółki z o.o. z siedzibą w P., stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W skardze kasacyjnej, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, [...] T. M. Spółka z o.o. z siedzibą w P. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania podług norm przepisanych, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust 3 pkt 4 w zw. z art. 10 ust 2 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż dla obszarów rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m.kw obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wynikające z powyższego błędne zastosowanie art. 62 ust 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynikające z wadliwego uznania, iż w zaistniałym stanie faktycznym wystąpiły podstawy do zawieszenia przez Prezydenta Miasta Tomaszowa Mazowieckiego postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy,

2. przepisów postępowania, tj.

- art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., mimo że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydana z naruszeniem art. 15 ust 3 pkt 4 w zw. art. 10 ust 2 pkt 8 i art. 62 ust 2 ustawy o planowaniu (o których mowa powyżej) oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegającym na błędnym uznaniu, iż decyzja Prezydenta Miasta Tomaszowa Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2008 r. znak [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co w myśl wskazanego przepisu k.p.a. stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania o stwierdzenie jej nieważności z urzędu. Naruszenie przez Sąd pierwszej instancji ww. norm miało zdaniem Skarżącego istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem uznanie przez Sąd, iż SKO naruszyło normę wyrażoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. skutkowałoby koniecznością uchylenia decyzji SKO i umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Tomaszowa Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2008 r. znak [...], wobec stwierdzenia braku podstawy do jego wszczęcia,

- art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., w zw. art. 64 ust 2 k.p.a. polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, nie zastosował środka określonego w ustawie na gruncie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., mimo, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] grudnia 2008 r. SKO [...] została wydana z naruszeniem znajdującego odpowiednie zastosowanie art. 64 ust 2 k.p.a., polegającym na niewezwaniu strony do uzupełnienia braków formalnych pełnomocnictwa do złożenia w imieniu Spółki [...] T. M. Sp. z o.o wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przez co usankcjonowano postępowanie SKO prowadzone na skutek wadliwie wniesionego wniosku.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał m.in., że art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy odczytywać jako przepis, który określa, jakie elementy winny zostać określone w studium. Wyróżnia on wśród nich: 1) obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń podziału nieruchomości, 2) obszary rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2, 3) obszary przestrzeni publicznej. W takim ujęciu widzimy, iż ustawodawca wcale nie zalicza obszarów rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2 do kategorii obszarów dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz wskazuje jedynie, że kwestia obszarów rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2 powinna zostać uregulowana w studium. W ocenie skarżącego kasacyjnie nie można zgodzić się z oceną Sądu I instancji, który popiera interpretację SKO, twierdzącego, iż obowiązek sporządzenia miejscowego planu w stosunku do terenów na których obiekt handlowy o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m.kw ma być posadowiony, wynikał wprost z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, odwołując się do argumentów wskazanych w decyzjach administracyjnych. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego wadliwego pełnomocnictwa wskazało, iż zostało to wyjaśnione na rozprawie przez WSA w Łodzi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do unormowania art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił sąd, określić ich charakter na gruncie art. 174 pkt 1 lub pkt 2 p.p.s.a. oraz zamieścić uzasadnienie uchybień zarzucanych sądowi.

Skarga kasacyjna podnosi zarzuty naruszenia zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania, w związku z czym kontroli kasacyjnej należy poddać najpierw te ostatnie. Jeden z nich jest zarzutem niezależnym od pozostałych, podczas gdy drugi jest związany z zarzutem naruszenia prawa materialnego.

Samodzielnym zarzutem naruszenia przepisów postępowania jest zarzut niewłaściwej kontroli legalności działania administracji przez Sąd I instancji, opierający się na nieuwzględnieniu w toku tej kontroli faktu niezastosowania przez Kolegium art. 64 § 2 k.p.a., co polegało na zaniechaniu wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych pełnomocnictwa spółki [...]. W wyniku tego zaniechania postępowanie przed Kolegium prowadzone było na skutek wadliwie wniesionego wniosku.

Zarzut powyższy w ocenie Składu Orzekającego nie może być uznany za zasadny przede wszystkim dlatego, że autor skargi kasacyjnej nie wypełnił wymogu, określonego jednoznacznie w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Na gruncie tego przepisu bowiem, jedynie takie naruszenie przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać potencjalny istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, może odnieść zamierzony skutek. Niezależnie zatem od wskazania istoty zarzutu, strona skarżąca kasacyjnie winna przeprowadzić argumentację w kierunku wykazania takiego wpływu podniesionego uchybienia na treść orzeczenia, a ponadto, w kierunku wykazania poprzez odwołanie się do oszacowania skali tego wpływu, że wpływ ten mógł być istotny dla treści tego rozstrzygnięcia. Dopiero spełnienie tych warunków daje podstawę do rozważenia zasadności tego zarzutu przez Skład Orzekający.

W przypadku powyższego zarzutu autor skargi kasacyjnej nie wykazał, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli że między naruszeniem art. 64 § 2 k.p.a. a treścią zaskarżonego wyroku Sądu zachodzi związek przyczynowy, a także nie uprawdopodobnił wpływu tego związku przyczynowego na treść orzeczenia sądu. Nie przeprowadził zresztą w tym kierunku żadnej argumentacji w uzasadnieniu skargi. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania, przy konstruowaniu których nie wykazano, aby mogły one mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku i tym samym, że kształtowały one lub współkształtowały treść tego wyroku, a tym bardziej, które nie stały się przedmiotem odpowiedniej argumentacji, nie mogą być uznane za usprawiedliwione. (por. np. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., sygn. akt FSK 5/2004 – LexPolonica; wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., sygn. akt FSK 6/2004 – LexPolonica czy wyrok NSA z dnia 7 września 2004 r., sygn. akt FSK 112/2004 – LexPolonica). Już tylko z tego powodu zarzut skargi kasacyjnej oparty na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie może być uwzględniony

Wskazany wyżej brak odpowiedniej argumentacji jest istotny zwłaszcza wobec faktu, że strona skarżąca kasacyjnie powiązała to uchybienie z naruszeniem art. 3 § 1 p.p.s.a., który to przepis określa zakres kognicji sądów administracyjnych, nie wskazując na konkretne formy tej kontroli działalności organów administracji publicznej. Dla skuteczności tego zarzutu niezbędne jest zatem powiązanie treści tego przepisu z jakimś innym przepisem proceduralnym, aby istota naruszenia jakiegoś aspektu tej kontroli mogła nabrać konkretnej treści i kontekstu, w jakim należy badać niezrealizowanie zadania wyznaczonego przez ten przepis. Takim przepisem mógłby być np. art. 141 § 4 czy art. 134 § 1 p.p.s.a. Strona skarżąca jednak nie odwołała się do takich przepisów, powołując art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., który także, jako przedmiot zarzutu kasacyjnego, wymaga powiązania z przepisem wskazującym na konkretny rodzaj naruszenia, który uzasadniałby przyjęcie, że Sąd I instancji na jego podstawie powinien był uchylić zaskarżoną decyzję.

Niezależnie od uwag powyższych należy wskazać, że zarzut naruszenia art. 64 § 2 k.p.a., nie podniesiony w skardze do Sądu I instancji, został przez ten Sąd dostrzeżony, czego wyrazem jest treść protokołu rozprawy. Wyjaśnienie, złożone przez pełnomocnika spółki stało się zatem składnikiem podstawy wyrokowania przez ten Sąd, a treść wyroku (oddalenie skargi) implikuje przyjęcie przez ten Sąd, iż pełnomocnictwo było udzielone prawidłowo i umocowany pełnomocnik (Prezes Spółki) mógł ją reprezentować w postępowaniu prowadzonym w wyniku złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Wobec faktu, że kwestia reprezentacji spółki z o.o. na gruncie art. 205 kodeksu spółek handlowych jest przedmiotem rozbieżności orzeczniczej (por. np. uchwala SN a dnia 23 sierpnia 2006 r., III CZP 68/06 Lex nr 190509 oraz wyrok SN z dnia 6 listopada 2008 r., III CSK 209/08,), oraz różnych stanowisk doktryny (wyrażonych m.in. w glosach do powyższej uchwały: np. A. Kidyby, Glosa 2007/2/18, T. Kurnickiego, Prawo Spółek 2007/6/49, Z. Kuniewicza, Rejent 2007/5/135), należy uznać, iż kwestia reprezentacji nie miała istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wprawdzie Sąd I instancji (co niewątpliwie stanowi uchybienie) nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na rozumowanie, które przyjął, uznając (co wynika z protokołu rozprawy) reprezentację spółki za prawidłową, to jednak brak ten, nie będąc w skardze kasacyjnej wskazanym w kontekście odpowiedniej podstawy i możliwości istotnego wpływu na treść orzeczenia, nie może prowadzić do podważenia zasadności i zgodności z prawem samego wyroku.

Także drugi zarzut naruszenia przepisów postępowania nie jest zasadny. Odnosi się on do błędnego zakwalifikowania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji spółki jako rażąco naruszającej prawo na gruncie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Niezależnie od faktu, że powyższy przepis k.p.a. traktowany jest jako przepis materialnoprawny w kontekście kontroli prowadzonej w stosunku do postępowania o stwierdzenie nieważności, to w ocenie Składu Orzekającego, na gruncie analizy argumentów podniesionych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, należy stwierdzić ich całkowitą niezasadność. Sąd I instancji poprawnie bowiem wskazał na wyjątkowy charakter postępowania o stwierdzenie nieważności, przyjmując ostre kryteria rażącego naruszenia prawa, które w jego ocenie zostały należycie wykazane przez Kolegium w zaskarżonych decyzjach administracyjnych. Strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała, że nietrafność dokonanej przez Kolegium kwalifikacji decyzji ustalającej warunki zabudowy z punktu widzenia rażącego naruszenia prawa wiązał się istnieniem rozbieżności orzeczniczych, zwłaszcza odnośnie do wykładni terminu "rażące naruszenie prawa" czy też treści wskazanych art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.).

Nietrafne jest też przyjęcie przez autora skargi kasacyjnej, iż o rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie w przypadku naruszenia prawa materialnego, co ogranicza możliwość zakwalifikowania w ten sposób naruszenia przepisów proceduralnych. Niezależnie od niezasadności powyższej tezy, nie ma ona zastosowania w ramach niniejszej kontroli kasacyjnej, bowiem wskazane wyżej przepisy u.p.z.p. są przepisami materialnymi. Najbardziej istotne dla wyniku kontroli kasacyjnej jest jednak to, że naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 przez Sąd I instancji nie zostało w skardze kasacyjnej wykazane.

Mogłoby to mieć miejsce jedynie wówczas, gdyby zasadny okazał się zarzut naruszenia przez ten Sąd prawa materialnego w postaci błędnej wykładni art. 15 ust. 3 pkt 4 i art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., w wyniku czego, jak twierdzi autor skargi kasacyjnej, błędnie zastosowano art. 62 ust. 2 tej ustawy.

Zarzutowi temu nie można przypisać zasadności. W ocenie Składu orzekającego, Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni tych przepisów, zasadnie akceptując wynik wykładni przeprowadzonej przez SKO. Treść przepisów art. 15 ust. 3 pkt 4 i art. 10 ust. 2 pkt 8 i art. 10 ust. 3 u.p.z.p., ustalana w ramach interpretacji łącznej, jednoznacznie bowiem wskazuje, iż brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie przewiduje obszarów lokowania wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, nie umożliwia ustalenia warunków zabudowy dla takiego obiektu w postaci wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy na gruncie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W tym kontekście także należy widzieć niezasadność zarzutu naruszenia art. 62 ust. 2 ustawy. Niezależnie od faktu, jak zauważa Kolegium, że nie zostały spełnione także wymogi określone w przepisie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w ramach poddanej kontroli w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, przedmiotowy obiekt należy do obiektów, które na gruncie art. 10 u.p.z.p. poddane są szczególnej procedurze uzyskiwania warunków zabudowy zarówno co do umieszczenia takich obiektów na terenie gminy jak i co do granic terenów pod zabudowę takich obiektów handlowych, wykluczającej drogę decyzji ustalającej warunki zabudowy. Sąd przeprowadził w tym zakresie zwięzłą, ale wystarczającą i spójną argumentację, prowadzącą do afirmacji wyników postępowania administracyjnego prowadzonego na gruncie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Biorąc pod uwagę powyższą argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu mimo częściowo błędnego uzasadnienia, skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił.