Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 550/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Dnia 2 grudnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Asesor Monika Krzyżaniak /spr./, Protokolant asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Wojewody [..] z dnia [..] Nr [..] w przedmiocie wymeldowania 1/ uchyla zaskarżoną decyzję, 2/ orzeka, że do czasu uprawomocnienia się wyroku zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 550/04

UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [..] Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960) oraz art. 104 k.p.a. orzekł o wymeldowaniu D. K. z pobytu stałego w Ł. przy ul. A. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż w dniu 17 grudnia 2002r. M. K. poinformowała organ właściwy do spraw meldunkowych, że jej mąż D. K. od dnia 15 sierpnia 2002r. nie zamieszkuje w lokalu A w Ł. i wniosła o wymeldowanie męża. Organ wskazał, iż podjęte zostały czynności mające na celu ustalenie faktycznego miejsca zamieszkania D. K., w wyniku których stwierdzono, że nie zamieszkuje on w lokalu B w Ł., jak wynikało to z wniosku M. K., i nie mieszka również przy ul. C w miejscowości U., gdzie przebywa wtedy, gdy odwiedza córkę. Wskazano, iż o nieobecności D. K. w miejscu stałego zameldowania świadczy kontrola meldunkowa dokonana w dniu 8 września 2003r., natomiast fakt nie zamieszkiwania przez niego w lokalu A w Ł. od miesiąca sierpnia 2001r. dokumentuje szczegółowo Sąd Apelacyjny w Ł. I Wydział Cywilny w postanowieniu z dnia [..] sygn. akt [..], dołączonym do akt sprawy. Dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego organ meldunkowy uznał, iż w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka opuszczenia lokalu. Organ pierwszej instancji wskazał, iż z mocy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, osoba, która opuszcza miejsce stałego pobytu jest zobowiązana wymeldować się w organie gminy prowadzącym ewidencję mieszkańców i podać swój nowy adres. Jeżeli obowiązek ten nie zostanie spełniony, organ do spraw ewidencji mieszkańców uzyskuje uprawnienie do wydania, na wniosek strony lub z urzędu, decyzji o wymeldowaniu tej osoby. Przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych określa, zdaniem organu, dwa odrębne stany faktyczne, w których organy gminy obowiązane są do wydania z urzędu lub na wniosek decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego: 1/ osoba podlegająca wymeldowaniu utraciła uprawnienia wymienione w art. 9 ust. 2 ustawy i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego, 2/ osoba bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim, co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego jej miejsca pobytu nie można ustalić. Organ dodał, iż rozważając sprawę w aspekcie spełnienia przesłanek wymienionych w pierwszym stanie faktycznym, w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002r. w sprawie o sygn. akt. K 20/21 (Dz. U. Nr 78, poz. 716), art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest niezgodny z art. 51 ust. 1 i art. 83 w zw. z art. 2 Konstytucji RP, co oznacza, że utracił swą moc. Podał, iż wobec powyższego nie jest już wymagana do kumulatywnego spełnienia przesłanka utraty uprawnienia do przebywania w lokalu, wymieniona w pierwszym stanie faktycznym, a uprawnienia do lokalu nie są już przedmiotem rozważań organu meldunkowego. Organ wskazał jednocześnie, iż w sprawie bezspornym jest, że uprawnienia do spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu A w Ł. posiadają M. K. i D. K., zgodnie z wydaną w dniu [..] decyzją przydziału lokalu. Zdaniem organu, nie ulega wątpliwości, iż dalsze zameldowanie D. K. w przedmiotowym lokalu stanowi fikcję meldunkową, ponieważ od dawna nie koncentruje on swoich spraw życiowych w tym lokalu, a umieszczenie tam przez w/wymienionego kilku rzeczy osobistych świadczy o pozorowaniu zamieszkania w tym lokalu na użytek toczącego się postępowania o wymeldowanie. Organ podał, iż zarzuty D. K. dotyczące uniemożliwienia mu korzystania ze spornego lokalu nie znalazły potwierdzenia ani w zgromadzonym materiale dowodowym ani w działaniach wymienionego, a raczej ich braku.

W odwołaniu od powyższej decyzji D. K. wniósł o jej uchylenie w całości i o oddalenie wniosku M. K. o wymeldowanie go z lokalu mieszkalnego A. Wskazał, iż w mieszkaniu nie może przebywać na stałe nie dlatego, że nie chce, ale dlatego, że został z niego wyrzucony przez żonę. Zdaniem wnoszącego odwołanie, rozstrzygniecie w tej sprawie oparte jest wyłącznie na dowodach sprzyjających wnioskodawczyni, bez wysłuchania jego argumentów i przy bezzasadnej dyskryminacji korzystnych dla niego dowodów. W odwołaniu zawarty został wniosek o przesłuchanie trzech, wskazanych w nim osób.

Decyzją Nr [..] z dnia [..] Wojewoda [..], działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Oceniając spełnienie przesłanki opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego organ wskazał, iż co do faktycznego opuszczenia lokalu, to z sytuacją taką mamy do czynienia, gdy osoba dobrowolnie rezygnuje z zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, zatem zrywa z nim wszelkie więzi, koncentrując swe centrum życiowe w innym miejscu. Przyjmuje się, że do faktycznego opuszczenia lokalu dochodzi w razie przebywania z zamiarem stałego pobytu w innym miejscu. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że poczynione ustalenia pozwoliły przyjąć, iż spełnione są ustawowe przesłanki zawarte w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Za bezzasadne, zdaniem organu, należy uznać zarzuty D. K., iż decyzja organu pierwszej instancji jest tendencyjna, oparta wyłącznie na dowodach korzystnych dla M.K. Ustalenia organu pierwszej instancji oparte zostały na różnorakich dowodach, a przede wszystkim na podstawie zeznań świadków, dokumentach z kontroli meldunkowych sporządzonych przez pracowników Referatu Spraw Społecznych Delegatury Ł – B., jak i funkcjonariuszy Policji. Organ dodał, iż na każdym etapie postępowania odwołujący się miał możliwość udziału w postępowaniu i z tego prawa korzystał, zgłaszając również świadka. Organ odwoławczy wezwał dwóch świadków zamieszkałych w Ł., a zgłoszonych przez Ww. w odwołaniu, którzy jednak nie stawili się i organ uznał, że brak zeznań tych świadków nie daje podstawy do dalszego przedłużania postępowania, ponieważ nie wpływa w istocie na treść decyzji. Zdaniem organu, obiektywne okoliczności sprawy, takie jak trwająca sprawa rozwodowa, silne zantagonizowanie stron, świadczą o tym, że powrót D. K. do przedmiotowego lokalu i wspólne zamieszkiwanie z żoną jest niemożliwy. Sporadyczne przychodzenie do lokalu oraz pozostawienie w nim pewnych przedmiotów na potrzeby toczącego się postępowania administracyjnego, nie można utożsamiać z faktycznym zamieszkiwaniem w lokalu. Wskazano, iż z uwagi na fakt, że w postępowaniu dotyczącym realizacji obowiązku meldunkowego chodzi o zapewnienie zgodności zapisów w aktach ewidencji ludności z rzeczywistym pobytem osób, na których ciąży obowiązek zameldowania się lub wymeldowania, orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji o wymeldowaniu D. K. z pobytu stałego.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł D. K. i zażądał uchylenia decyzji Wojewody [..] z dnia [..]., podając, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa procesowego, a w konsekwencji także materialnego, tj. art. 15 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Ponownie podkreślił, iż nie miał i nie ma zamiaru opuszczenia swojego miejsca zamieszkania, a poczynienia jego żony spowodowały, iż wbrew własnej woli został pozbawiony dachu nad głową. Wskazał, iż nie związał się na stałe z żadnym innym miejscem, gdyż mieszkanie przy ul. A nadal traktuje jako centrum spraw życiowych. Podniósł, że składał wnioski dowodowe w zakresie istotnych dla sprawy okoliczności, lecz Urząd Wojewody [..] nie dokonał w tej sprawie żadnych ustaleń. Zdaniem skarżącego rozstrzygniecie organu oparte zostało w głównej mierze na połowicznym i jednostronnie zgromadzonym przez organ pierwszej instancji materiale dowodowym. Podał, iż w postępowaniu odwoławczym, podobne jak w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, pozbawiony został możliwości obrony swoich praw.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [..] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazano, iż zarzut pozbawienia skarżącego możliwości obrony swoich praw należy uznać jako nieuzasadniony, gdyż w toku całego postępowania D. K. wykazywał aktywność jako strona i składał pisma i oświadczenia, których treść była wykorzystywana przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy. Świadkowie, wskazani przez skarżącego zostali wezwani przez organ odwoławczy, jednak nie stawili się i organ uznał, że zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do merytorycznego rozpoznania sprawy, natomiast wezwanie świadka zamieszkałego w Kaliszu przedłużyłoby jedynie termin zakończenia sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie Sąd, oceniając legalność zaskarżonej decyzji, stwierdził, iż organy administracji publicznej naruszyły w sposób istotny przepisy prawa procesowego, a naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 10 k.p.a organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. W myśl natomiast § 3 tego przepisu Organ administracji publicznej obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1. Czynny udział strony przejawia się w szczególności w postępowaniu wyjaśniającym, co dla ochrony praw strony ma istotne znaczenie, ponieważ zapewnia jej wpływ na ustalenie stanu faktycznego, a przez to wpływ na stosowanie norm prawa materialnego lub procesowego. W interesie strony może, bowiem leżeć współdziałanie z organem w celu ustalenia pewnych faktów czy dowodów, a uniemożliwienie ich przedstawienia spowodować może wadliwe ustalenie stanu faktycznego.

Niezapewnienie stronie udziału w postępowaniu powoduje więc konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego z jej udziałem, przy czym należy podkreślić, iż naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jest kwalifikowaną wadą procesową i w sprawach zakończonych decyzją ostateczną stanowi podstawę do wznowienia postępowania na wniosek strony.

Jeżeli strona działa przez pełnomocnika, to od chwili doręczenia organowi pełnomocnictwa pełnomocnik powinien być zawiadomiony o wszystkich czynnościach i wzywany do udziału w nich, co zapewnia prawidłowy udział strony w postępowaniu. Pominięcie przez organ pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym, a postępowanie przeprowadzone z naruszeniem ogólnej zasady udziału strony w postępowaniu jest postępowaniem wadliwym w zakresie ciążącego na organie obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, iż bezspornym jest fakt udzielenia w dniu 13 marca 2003r. przez D. K. pisemnego pełnomocnictwa adwokatowi B. R. do prowadzenia sprawy nr[..] – karta 46 akt sprawy. Z wyjaśnień złożonych przez skarżącego przed sądem administracyjnym wynika, iż pełnomocnictwo to nie zostało przez niego odwołane w toku postępowania przed organem pierwszej i drugiej instancji. Z akt sprawy wynika jednocześnie, iż zarówno decyzja Prezydenta Miasta Ł. Nr [..] z dnia [..], jak i decyzja Wojewody [..] Nr [..] z dnia [..]. doręczone zostały jedynie skarżącemu - druki "potwierdzenie odbioru" k. 71 i 93. Z powyższego wynika wniosek, iż zaniechanie przez organy administracji państwowej doręczenia ustanowionemu w postępowaniu administracyjnym pełnomocnikowi strony decyzji stanowiło naruszenie art. 32 k.p.a. oraz art. 40 § 2 k.p.a. w związku art. 109 § 1 k.p.a.

Sąd nie uznał argumentacji pełnomocnika organu, przedstawionej na rozprawie w dniu 2 grudnia 2004r., iż przedmiotem pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego w dniu 13 marca 2003r. było wyłącznie prowadzenie sprawy we wszystkich instancjach sądowych. W pełnomocnictwie wyraźnie podany został numer sprawy administracyjnej dotyczącej wymeldowania skarżącego z pobytu stałego i pełnomocnictwo to złożone zostało do akt administracyjnych, wobec czego należało przyjąć, iż zamiarem D. K. było, aby właśnie przed organami meldunkowymi reprezentował go wskazany w pełnomocnictwie adwokat. Żadna sprawa sądowa dotycząca wymeldowania skarżącego z pobytu stałego nie była przecież jeszcze w toku. Należy przypuszczać, iż w momencie złożenia przez stronę pełnomocnictwa organ nie miał wątpliwości, co do wynikających z niego uprawnień, gdyż jak wynika z notatki służbowej, sporządzonej przez Inspektora Urzędu Miasta Ł. Delegatury Ł. (bez daty) w marcu 2003r. adwokat B.R., po okazaniu stosownego pełnomocnictwa, dokonała przeglądu materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie nr[..] – k. 47 akt sprawy. Ponadto, zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie czyni zadość innym niż wskazane w § 1 wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, organ administracji winien wezwać wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Skoro zatem, złożone przez skarżącego pełnomocnictwo organ uważał za niewłaściwe, winien powiadomić o tym stronę i wezwać ją lub pełnomocnika do przedłożenia prawidłowego pełnomocnictwa. W aktach sprawy brak jest dowodów na to, by organ zwracał się do strony lub pełnomocnika z żądaniem przedłożenia prawidłowego pełnomocnictwa. Takie postępowanie organów stanowiło istotne naruszenie prawa procesowego, w szczególności wyrażonej w art. 9 k.p.a. zasady należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania.

Dodatkowo, należy zauważyć, iż sam sposób prowadzenia postępowania dowodowego w niniejszej sprawie, sprzeczny był z ogólnymi zasadami odnoszącymi się do postępowania administracyjnego, jak również nie odpowiadał wymogom, określonym m.in. w art. 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1 i 2, 79 § 1 i 2 k.p.a. Zgodnie z ostatnim z powołanych przepisów strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. Strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia. W rozpoznawanej sprawie przeprowadzane były zarówno dowody z zeznań świadków, jak i oględziny lokalu, w którym skarżący zameldowany był na pobyt stały, jednak w aktach sprawy brak jest dokumentów świadczących o fakcie zawiadomienia strony lub też wskazanego przez nią pełnomocnika o miejscu i terminie przeprowadzenia tych czynności. Na rozprawie w dniu 2 grudnia 2004r. skarżący oświadczył, iż nigdy nie był powiadamiany o miejscu i terminie przesłuchania świadków. Powyższe, w zestawieniu z okolicznością nie przesłuchania przez organ drugiej instancji świadków wskazanych przez skarżącego w odwołaniu z dnia 28 października 2003r., prowadzi do wniosku, że zarzut skarżącego o pozbawieniu go w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, jak i odwoławczym możliwości obrony swoich praw, należy uznać za zasadny. Zgodnie z art. 78 § 1 i 2 k.p.a. żądania strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba, że mają one znaczenie dla sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ odwoławczy uznał, że brak zeznań świadków wskazanych przez skarżącego "nie daje podstawy do dalszego przedłużania niniejszego postępowania, ponieważ nie wpływa w istocie na treść decyzji". Podana przez organ przyczyna odmowy przeprowadzenia dowodów, zgłoszonych przez stronę postępowania, nie może zostać uznana za zasadną, gdyż nie mieści się w dyspozycji art. 78 § 2 k.p.a.

Zdaniem Sądu, również dokumenty z przeprowadzonych w toku postępowania kontroli meldunkowych nie mogą stanowić podstawy do uznania, iż D. K. dobrowolnie opuścił miejsce pobytu stałego, bez dokonania obowiązku wymeldowania. Na dokumentach tych brak jest adnotacji o godzinie przeprowadzenia kontroli meldunkowej, natomiast z akt sprawy wynika, iż w godz. 8.00 - 16.00 skarżący przebywa na terenie posesji przy ul. D, gdzie posiada własny zakład usługowo – produkcyjny. Wobec powyższego, przeprowadzenie przez organy administracji publicznej kontroli meldunkowych w podanych godzinach, uprawdopdabnia jedynie fakt przebywania skarżącego w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej.

Wobec zmiany, od dnia 1 maja 2004r., treści przepisu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 96, ostatnia zmiana: Dz. U. z 2004r. Nr 93, poz. 887), jedyną przesłanką do wydania przez organy gminy, na wniosek strony lub z urzędu, decyzji w sprawie wymeldowania osoby z pobytu stałego w danym lokalu, jest fakt opuszczenia przez tę osobę miejsca pobytu, trwający ponad dwa miesiące, bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się. Oznacza to, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ nie będzie oceniał przesłanki posiadania uprawnień do lokalu, z którego wymeldowanie ma nastąpić, dlatego też Sąd nie ustosunkował się w treści niniejszego uzasadnienia do zarzutów skarżącego odnoszących się do posiadania przez niego uprawnień do lokalu nr A

Należy dodać, iż wobec tego, że zgodnie z aktualnym brzmieniem cytowanego wyżej przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ w toku postępowania, którego przedmiotem jest wymeldowanie osoby z pobytu stałego, bada jedynie fakt opuszczenia przez tę osobę miejsca pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania, to postępowanie wyjaśniające w tym zakresie powinno być prowadzone w sposób niezwykle staranny, tak by fakt dobrowolnego opuszczenia lokalu połączony z zamiarem przeniesienia centrum swoich spraw życiowych do innego miejsca, nie budził wątpliwości.

W rozpoznawanej sprawie, Sąd uznał, iż organ administracji publicznej bezzasadnie pominął w toku prowadzonego postępowania pełnomocnika skarżącego, jak również nie wykazał, że podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, ani też nie wykazał, że w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, czym naruszył przepisy art. 7, 10 § 1, 32, 40 § 2, 77 § 1, 78 § 1 i 2, 79 § 1 k.p.a., i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), uchylił zaskarżoną decyzję.

Uwzględniając treść art. 152 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym, w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, Sąd stwierdza, iż do czasu uprawomocnienia się wyroku zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.