Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 396/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-05-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art.87 par. 1-4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżących K.B., E. B. i S.B. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi K. B., E. B. i S.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 rok postanawia : - odmówić przywrócenia terminu -


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 9 marca 2011 r. skarżący K.B., E.B. i S.B. zostali wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi na decyzję SKO w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 rok, w kwocie 200,00 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia – pod rygorem odrzucenia skargi.

Odpisy wezwania zostały doręczone wszystkim skarżącym w dniach: 14 marca 2011 r. (dotyczy skarżących K. B. i S.B.) oraz 15 marca 2011 r. (dotyczy skarżącego E. B).

Wpis od skargi został uiszczony na rachunek bankowy WSA w Krakowie w dniu 13 maja 2011 r. W dniu 19 maja 2011 r. skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia w/w wpisu. W uzasadnieniu podali, że w dniu 15 marca 2011 r. skarżąca K.B. odebrała przesyłkę z WSA w Krakowie zaadresowaną do E.B., która jak się później okazało zawierała wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. Dzień wcześniej wezwania skierowane do pozostałych skarżących odebrał syn W. Wpis od skargi w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 395/11 został uiszczony w dniu 16 marca 2011 r. Z uwagi na fakt, ze skargi na trzy decyzje SKO z dnia 8 grudnia 2010 r. oraz z dnia 22 grudnia 2010 r. zostały złożone w jednym piśmie, skarżący byli przekonani, że wezwanie do uiszczenia wpisu od tych skarg także zostało przez Sąd wysłane w jednym egzemplarzu dla każdej ze stron oraz że skargi będą rozpatrywane w ramach jednego postępowania. Dlatego dokonano wpłaty 200 zł, zamiast 600 zł do czego skarżący byli wzywani i z czego zdali sobie sprawę po uzyskaniu informacji w tut. Sądzie w dniu 12 maja 2011r. Skarżący K. i E. B. skontaktowali się z radcą prawnym, któremu w dniu 11 maja 2011 r. udzielili pełnomocnictwa do reprezentowania w sprawie. Od pełnomocnika dowiedzieli się, że rozprawa wyznaczona na dzień 12 maja 2011 r. dotyczy tylko decyzji SKO w sprawie podatku od nieruchomości za 2006 r. W dniu 12 maja skarżący uzyskali w tut. Sądzie informację, że skargi na decyzje SKO w sprawie podatku za rok 2005 i 2007 zostały przyjęte do rozpoznania i opatrzone sygnaturami akt I SA/Kr 394/11 i I SA/Kr 396/11. Pomimo wezwania do uiszczenia wpisu od skargi nie zostały one jednak w tych sprawach uiszczone. Wtedy skarżący K. i E. B. zdali sobie sprawę, że wraz z wezwaniem do uiszczenia wpisu w sprawie I SA/Kr 395/11 otrzymali również wezwania do uiszczenia wpisu w pozostałych dwóch sprawach. Po powrocie do domu i rozmowie z synem S. skarżący doszli do wniosku, że syn wyrzucił pozostałe wezwania przed tym jak mieli możliwość zapoznania się z nimi. Syn choruje na schizofrenię paranoidalną i nie zdaje sobie sprawy z działań, które mimowolnie wykonuje. W związku z czym nie mieli podstaw przypuszczać, że skarga została podzielona na trzy odrębne sprawy. Obecnie S.B. pozostaje pod stałą opieką lekarza psychiatry w związku z czym faktycznie wszystkie czynności w toczących się postępowaniach administracyjnych podejmuje za pośrednictwem rodziców. Skarżący wskazali, że nie mieli podstaw przypuszczać, że sprawa skarg na decyzje SKO została rozdzielona na trzy skargi. Nie znali także wysokości wpisów sądowych, która to wiedza pozwoliłaby się im zorientować, że tak rzeczywiście się stało. Stan ten stał się przyczyną nieuiszczenia opłaty od skargi przez S.B.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast z treścią art. 87 §1 – 4 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Na wstępie wskazać należy, iż Sąd przyjął, w oparciu o twierdzenia skarżących zawarte we wniosku o przywrócenie terminu, iż zachowali oni siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Wniosek złożyli bowiem w ciągu siedmiu dni od dowiedzenia się o fakcie nieopłacenia skargi. Uiścili również wpis od skargi, a więc dokonali czynności, której nie dokonali w terminie.

Rozpoznając zatem merytorycznie wniosek o przywrócenie uchybionego przez skarżących terminu do uiszczenia wpisu od skargi, Sąd stwierdza, iż nie została spełniona przesłanka warunkująca jego przywrócenie, jaką jest uprawdopodobnienie braku winy w jego uchybieniu.

Jak podkreśla się w orzecznictwie (np. wyroki NSA: z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99; Lex nr 40381; z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98; Lex nr 39797; z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; Lex nr 55307) o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i trwała aż do wystąpienia z wnioskiem o jego przywrócenie. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się nadzwyczajne okoliczności, takie jak np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Podkreślić należy, iż strona jest zobligowana do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy.

W niniejszej sprawie skarżący uzasadniają wniosek faktem, że nie mieli świadomości, że skargę na trzy decyzje SKO w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2005 – 2007, którą wnieśli w jednym piśmie rozdzielono na trzy sprawy. W związku z tym byli pewni, że wezwanie do uiszczenia wpisu również zostanie wysłane w jednym egzemplarzu dla każdej ze stron. Z wniosku o przywrócenie terminu wynika także, że wpis został uiszczony z konta E.B. do sprawy o sygn. akt I SA/Kr 395/11, gdyż tylko z tym wezwaniem mieli możliwość zapoznania się. Pozostałe wezwania zostały wyrzucone przez S.B. chorującego na schizofrenię paranoidalną, która to choroba powoduje, że nie zdaje sobie sprawy z działań, które mimowolnie wywołuje. Nie mieli oni zatem możliwości zapoznania się z nimi.

Zdaniem Sądu przedstawione przez skarżących przeszkody nie stanowią uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Twierdzenia te należy bowiem uwiarygodnić, czyli wskazać takie okoliczności, które prowadzą do przypuszczenia, że dane zdarzenia rzeczywiście miały miejsce i stanowiły obiektywną przeszkodę, której nie dało się przezwyciężyć w terminie wskazanym do dokonania czynności. Sąd zauważa, że wezwania we wszystkich trzech sprawach dotyczących podatku od nieruchomości za lata 2005 – 2007 zostały wysłane do każdego ze skarżących. Każda z przesyłek zawierała trzy wezwania o uiszczenie wpisu, tzn. do każdej ze spraw. Wynika to ze zwrotnych potwierdzeń odbioru, gdzie widnieje informacja, że przesyłka zawiera "odpisy zarządzeń o wpisie oraz odpisy odpowiedzi na skargi". Skoro zatem K.B. przekazała mężowi przesyłkę z Sądu, to zawierała ona trzy wezwania do uiszczenia wpisu we wszystkich trzech sprawach. Twierdzenie, że syn S. wyrzucił pozostałe wezwania zanim mieli oni możliwość zapoznania się z nimi nie jest zatem wiarygodne. Z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu wynika poza tym, że skarżący wiedzieli, że syn W. odebrał przesyłki skierowane do K.B. i S.B.. Gdyby nawet przyjąć, że te przesyłki zostały wyrzucone przez skarżącego S.B., to nic nie stało na przeszkodzie, aby skontaktować się telefonicznie z Sądem i uzyskać informację dotyczącą tej korespondencji. Sąd zwraca także uwagę, że w zarządzeniach o wezwaniu do uiszczenia wpisu Sąd wskazał numery oraz daty decyzji, których te wezwania dotyczą. Mimo że w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 394/11 data została określona błędnie (wskazano 22 grudnia 2010 r. zamiast 8 grudnia 2010 r.), to we wszystkich trzech wezwaniach wskazano prawidłowe numery decyzji. Wynikało z nich zatem, że każde z wezwań dotyczy jednej decyzji SKO. A zatem pozwalało to na rozeznanie, że każde z wezwań dotyczy innej decyzji, a w konsekwencji możliwe było ustalenie w jakiej sprawie wpis należy uiścić. Pouczono przy tym skarżących o konsekwencjach prawnych nieuiszczenia wpisu, jak również zawarto informację, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących zwalnia pozostałe osoby z obowiązku jego uiszczenia. Jeszcze raz podkreślić należy, że ewentualne wątpliwości dotyczące wezwania o uiszczenie wpisu skarżący mogli wyjaśnić np. telefonicznie w tut. Sądzie.

Podsumowując, Sąd stwierdza, że nieopłacenie skargi w niniejszej sprawie nie było wynikiem przyczyny niemożliwej do przezwyciężenia przez skarżących. Brak należytej staranności przy załatwianiu swoich spraw nie może być uznany za okoliczność wyłączającą winę.

W związku z powyższym na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.