Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1437/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 185 par 1, art. 207 par 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par 1, art. 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 13 ust 1 pkt 3, art. 13k ust 1
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Dąbek Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 3397/14 w sprawie ze skargi G. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 lutego 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3397/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi G. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej: 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2011 r. w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3000 (trzy tysiące) złotych z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd w dniu [...] września 2011 r. o godzinie 16:30:20 czasu UTC po autostradzie A4, na odcinku węzeł Balice I - węzeł Szarów; 2. stwierdził, że decyzje, o których mowa w pkt 1 nie podlegają wykonaniu oraz zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów zastępstwa prawnego.

Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia.

Decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył na G. M. karę pieniężną w wysokości 81.000 zł tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej za przejazdy:

1) w dniu [...] sierpnia 2011 r. o godzinie 13:33:22 czasu UTC, po drodze krajowej nr 18, na odcinku Olszyna (granica państwowa) - Golnice (bramownica kontrolna: [...]);

2) w dniu [...] sierpnia 2011 r. o godzinie 15:38:08 czasu UTC, po autostradzie A4, na odcinku Zgorzelec (granica państwowa) - węzeł Bielany Wrocławskie (bramownica kontrolna: [...]);

3) w dniu [...] sierpnia 2011 r. o godzinie 18:23:24 czasu UTC, po autostradzie A4, na odcinku węzeł Balice I - węzeł Szarów (bramownica kontrolna: [...]);

4) w dniu [...] sierpnia 2011 r. o godzinie 20:13:41 czasu UTC, po autostradzie A4, na odcinku Zgorzelec (granica państwowa) - węzeł Bielany Wrocławskie (bramownica kontrolna: [...]);

5) w dniu [...] sierpnia 2011 r. o godzinie 17:25:19 czasu UTC, po drodze ekspresowej S3, na odcinku węzeł Klucz - Gorzów Wielkopolski (węzeł Gorzów Południe) (bramownica kontrolna: [...]);

6) w dniu [...] sierpnia 2011 r. o godzinie 16:49:28 czasu UTC, po autostradzie A4, na odcinku węzeł Balice 1 - węzeł Szarów (bramownica kontrolna: [...]);

7) w dniu [...] sierpnia 2011 r. o godzinie 23:03:22 czasu UTC, po autostradzie A4, na odcinku Zgorzelec (granica państwowa) - węzeł Bielany Wrocławskie (bramownica kontrolna: [...]);

8) w dniu [...] września 2011 r. o godzinie 17:16:53 czasu UTC, po drodze krajowej nr 18, na odcinku Olszyna (granica państwowa) - Golnice (bramownica kontrolna: [...]);

9) w dniu [...] września 2011 r, o godzinie 18:01:59 czasu UTC, po autostradzie A4, na odcinku Zgorzelec (granica państwowa) - węzeł Bielany Wrocławskie (bramownica kontrolna: [...]);

10) w dniu [...] września 2011 r. o godzinie 18:49:56 czasu UTC, po autostradzie A4, na odcinku Zgorzelec (granica państwowa) - węzeł Bielany Wrocławskie (bramownica kontrolna: [...]);

11) w dniu [...] września 2011 r. o godzinie 03:57:48 czasu UTC, po autostradzie A4, na odcinku węzeł Balice I - węzeł Szarów (bramownica kontrolna: [...]);

12) w dniu [...] września 2011 r. o godzinie 16:30:20 czasu UTC, po autostradzie A4, na odcinku węzeł Balice I - węzeł Szarów (bramownica kontrolna: [...]);

13) w dniu [...] września 2011 r. o godzinie 02:05:20 czasu UTC, po autostradzie A4, na odcinku Zgorzelec (granica państwowa) - węzeł Bielany Wrocławskie (bramownica kontrolna: [...]);

14) w dniu [...] września 2011 r. o godzinie 02:48:19 czasu UTC, po autostradzie A4, na odcinku Zgorzelec (granica państwowa) - węzeł Bielany Wrocławskie (bramownica kontrolna: [...]);

15) w dniu [...] września 2011 r. o godzinie 17:45:19 czasu UTC, po drodze krajowej nr 18, na odcinku Olszyna (granica państwowa) Golnice (bramownica kontrolna: [...]);

16) w dniu [...] września 2011 r. o godzinie 18:26:10 czasu UTC, po autostradzie A4, na odcinku Zgorzelec (granica państwowa) - węzeł Bielany Wrocławskie (bramownica kontrolna: [...]);

17) w dniu [...] września 2011 r. o godzinie 19:09:50 czasu UTC, po autostradzie A4, na odcinku Zgorzelec (granica państwowa) - węzeł Bielany Wrocławskie (bramownica kontrolna: [...]); .

18) w dniu [...] września 2011 r. o godzinie 03:51:15 czasu UTC po autostradzie A4, na odcinku węzeł Balice I - węzeł Szarów (bramownica kontrolna: [...]); .

19) w dniu [...] września 2011 r. o godzinie 08:00:05 czasu UTC, po drodze ekspresowej S6, na odcinku węzeł Gdynia (skrzyżowanie z ul. Morską) - węzeł Rusocin (A1) (bramownica kontrolna: [...]);

20) w dniu [...] września 2011 r. o godzinie 19:27:08 czasu UTC, po drodze ekspresowej S3, na odcinku węzeł Klucz - Gorzów Wielkopolski (węzeł Gorzów Południe) (bramownica kontrolna: [...] );

21) w dniu [...] września 2011 r. o godzinie 21:51:36 czasu UTC, po drodze ekspresowej S3, na odcinku węzeł Sulechów - węzeł Nowa Sól (bramownica kontrolna: [...]);

22) w dniu [...] września 2011 r. o godzinie 09:36:24 czasu UTC, po autostradzie A4, na odcinku węzeł Balice I - węzeł Szarów (bramownica kontrolna: [...]);

23) w dniu [...] września 2011 r. o godzinie 16:32:30 czasu UTC, po autostradzie A4, na odcinku węzeł Balice I - węzeł Szarów (bramownica kontrolna: [...]);

24) w dniu [...] września 2011 r. o godzinie 19:52:05 czasu UTC, po autostradzie A4, na odcinku Zgorzelec (granica państwowa) - węzeł Bielany Wrocławskie (bramownica kontrolna: [...]);

25) w dniu [...] września 2011 r. o godzinie 00:53:10 czasu UTC, po autostradzie A4, na odcinku Zgorzelec (granica państwowa) - węzeł Bielany Wrocławskie (bramownica kontrolna: [...] );

26) w dniu [...] października 2011 r. o godzinie 01:09:44 czasu UTC, po autostradzie A4, na odcinku Zgorzelec (granica państwowa) - węzeł Bielany Wrocławskie (bramownica kontrolna: [...] );

27) w dniu [...] października 2011 r., po autostradzie A4, na odcinku węzeł Kleszczów- węzeł Murckowska.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drodze krajowej wymienionej w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. 2011 r., Nr 80, poz. 433 ze zm.), bez uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Pełnomocnik strony złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc, iż naruszone zostały art. 8 i 9 k.p.a poprzez uniemożliwienie stronie dokonania zapłaty za przejazd, wskutek błędnego pouczenia o działaniu urządzenia viaBox, a następnie nałożenie na stronę sankcji za niedokonanie tych czynności. Wskazał również, iż naruszono art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.; dalej w skrócie: u.d.p.) oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2011 r., Nr 80, poz. 433 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b, art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265; zwanej dalej w skrócie: u.t.d.), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez pełnomocnika strony od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] października 2011 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.000 (słownie: trzy tysiące) złotych z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd w dniu [...] września 2011 r. o godzinie 16:30:20 czasu UTC, po autostradzie A4, na odcinku węzeł Balice I - węzeł Szarów utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ ponownie rozpoznając sprawę, wskazał, iż w dniu [...] października 2011 r., na autostradzie A4, na odcinku węzeł Kleszczów - węzeł Murckowska inspektor Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli mobilnej zespół pojazdów: samochód ciężarowy marki Dodge o nr rej. [...] wraz z przyczepą ciężarową marki Humbaur o nr rej. [...]. Pojazdem samochodowym kierował G. M. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 t. Obecność urządzenia viaBox nie została zarejestrowana przez skaner urządzenia kontrolnego znajdującego się na wyposażeniu mobilnej jednostki kontrolnej Inspekcji Transportu Drogowego. Następnie w trakcie kontroli pojazdu stwierdzono, że urządzenie służące do pobierania opłat elektronicznych znajduje się w pojeździe, lecz nie było ono zamontowane we właściwy sposób, przewidziany w instrukcji obsługi urządzenia viaBox - pozwalający na prawidłowe automatyczne naliczanie opłaty elektronicznej za przejazd odcinkami płatnymi dróg krajowych.

Podczas kontroli drogowej w celu ustalenia, czy okazane urządzenie viaBox jest przypisane do kontrolowanego pojazdu ciężarowego dokonano skanowania urządzenia viaBox skanerem znajdującym się na wyposażeniu mobilnej jednostki kontrolnej Inspekcji Transportu Drogowego. W wyniku powyższego ustalono, że urządzenie o nr 011137A6AE3 działa i jest przypisane do kontrolowanego pojazdu ciężarowego. Kontrolowany zespół pojazdów mieści się w klasie pojazdów pomiędzy powyżej 3, 5 tony do 12 ton z możliwością przejścia na pojazd poniżej 3, 5 t (sam pojazd samochodowy). W toku dalszych czynności kontrolnych dokonano sprawdzenia statusu urządzenia viaBox poprzez naciśnięcie przycisku, kontrolnego przez mniej niż 2 sekundy. Stwierdzono, iż status urządzenia viaBox jest ustawiony na pojazd lub zespół pojazdów do 3, 5 tony, tj. po naciśnięciu przycisku kontrolnego jednokrotnie zapalał się wskaźnik w kolorze zielonym. Powyższy sygnał oznacza, że urządzenie viaBox działa prawidłowo. Natomiast w przypadku zadeklarowania przyczepy powyższy wskaźnik powinien sygnalizować działanie wraz ze wskaźnikiem drugim. W tym przypadku brak było sygnalizacji drugiego wskaźnika. Na podstawie informacji uzyskanych z systemu centralnego oraz rozmowy telefonicznej z przedstawicielem spółki Kapsch Telematic Services Sp. z o. o. ustalono, że na kontrolowany pojazd o nr rej. [...] zawarta jest umowa na pojazd lub zespół pojazdów poniżej 3,5 tony z możliwością zmiany klasy pojazdu na pojazd powyżej 3,5 tony do 12 ton. Ustalono zatem, że urządzenie viaBox było sprawne. Stwierdzono również, że możliwa była zmiana systemu pracy urządzenia na pojazd podlegający opłacie powyżej tj. powyżej 3, 5 tony do 12 ton.

Organ wskazał, że z systemu centralnego uzyskano informację, iż z kontrolowanym zespołem pojazdów powiązany jest incydent zanotowany w dniu [...] wrześnią 2011 r. o godzinie 16:30:20 czasu UTC, na autostradzie A4, na odcinku węzeł Balice I - węzeł Szarów. Treść incydentu: "brak komunikacji z OBU". A zatem pomimo, że kontrolowany zespół pojazdów poruszał się odcinkiem drogi krajowej nr 18, nie wniósł opłaty. Pomimo, iż na kontrolowany pojazd ciężarowy zostało zarejestrowane urządzenie viaBox, to w momencie przejazdu przez ww. bramownicę opłata elektroniczna nie była uiszczana. Powyższe mogło być spowodowane nieprawidłowym zamontowaniem urządzenia viaBox w pojeździe lub brakiem zadeklarowania przyczepy.

Organ wskazał, iż biorąc pod uwagę fakt braku komunikacji pomiędzy skanerem urządzenia kontrolnego, a urządzeniem viaBox znajdującym się w kontrolowanym pojeździe, brak zadeklarowania przyczepy oraz zanotowany w systemie centralnym incydent stwierdzono, iż za przejazd kontrolowanego zespołu pojazdów nie była uiszczana opłata elektroniczna za przejazd po drogach krajowych.

Odcinek drogi krajowej, po którym ustalono poruszanie się kontrolowanego pojazdu został wyszczególniony w załączniku nr 2 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej.

W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, iż podczas kontroli przesłuchano stronę. Kierowca G. M. zeznał, że przejazdów zespołem pojazdów składającym się z samochodu ciężarowego o nr rej. [...] oraz przyczepy ciężarowej o nr rej. [...] w dniach, w których zostały zarejestrowane incydenty przez bramownice znajdujące się na płatnych odcinkach dróg krajowych dokonywał on sam. Wszelkie przejazdy ww. zespołem pojazdów są realizowane przez niego. Strona wskazała, że nie wiedziała o źle ustawionym urządzeniu viaBox tj. ustawionym na sam pojazd do 3, 5 t. ponieważ w instrukcji, którą otrzymała wraz z urządzeniem nie było nic napisane o konieczności przełączenia urządzenia na tryb pojazd plus przyczepa, czyli zespół pojazdów powyżej 3,5 t Kierowca oświadczył, że zgodnie z załączoną do urządzenia ulotką przed każdym wjazdem sprawdzał, czy urządzenie funkcjonuje prawidłowo i znajdują się na jego koncie pieniądze. W związku z powyższym uważał, że urządzenie działa prawidłowo i są pobierane środki pieniężne.

Organ ponownie rozpoznając sprawę stwierdził, iż okoliczności podniesione przez skarżącego nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ustawodawca nie przewidział bowiem okoliczności pozwalający na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13 k ust. 1 i 2 u.d.p. w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej. Z tych względów przyczyny z powodu których opłata nie została uiszczona nie są okolicznościami istotnymi dla rozpoznania sprawy administracyjnej. Odpowiedzialność administracyjna, przewidziana w ustawie o drogach publicznych nie jest oparta na zasadzie winy, lecz powstaje w wyniku obiektywnego stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.

Jak zeznał świadek podczas przesłuchania, strona przed wystąpieniem pierwszego naruszenia poruszała się z urządzeniem viaBox ustawionym na tryb z przyczepą, a więc operowała urządzeniem w sposób prawidłowy. Późniejsze wystąpienie naruszeń było więc wynikiem nieprawidłowego operowania przełącznikiem przez kierowcę. Odnosząc się do kwestii braku komunikacji z urządzeniem viaBox organ wyjaśnia, że odnotowanie takiego komunikatu prawdopodobnie było spowodowane nieprawidłowym zamontowaniem urządzenia viaBox. Położenie luzem urządzenia viaBox na desce rozdzielczej, stwierdzone podczas kontroli spowodowało, że skaner urządzenia kontrolnego nie wykrył obecności urządzenia viaBox w pojeździe. Jeżeli taka sytuacja nie miała charakteru incydentalnego, niewłaściwe zamontowanie urządzenia mogło powodować zakłócenia w komunikacji. W taki przypadku z powodu nienawiązania komunikacji pomiędzy urządzeniem viaBox, a bramownicą opłata elektroniczna nie może być pobrana. Jednakże w danej sprawie jako powód nie pobrania opłaty operator wskazał brak zmiany trybu pracy na urządzeniu viaBox.

Zdaniem organu złożone przez pełnomocnika strony wnioski dowodowe nie mają znaczenia dla rozpoznania sprawy, gdyż nie dotyczą udowodnienia okoliczności istotnych dla rozpoznania sprawy, albowiem ustawodawca nie przewidział okoliczności pozwalających organowi na odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej za naruszenia wynikające z przepisu art. 13k ust. 1 udp.

Zgodnie z zeznaniami świadka R. S. wydano instrukcję obsługi urządzenia viaBox, a z okoliczności sprawy wynika, że to kierowca niewłaściwie operował przełącznikiem.

Skarżący nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że w niniejszej sprawie organ administracji nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego do czego zobowiązany jest na podstawie art. 7 i 77 k.p.a., nie wykazując należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Zebrane natomiast w sprawie dowody ocenił z naruszeniem zasady zawartej w art. 80 k.p.a. tj. swobodnej oceny dowodów. W konsekwencji uzasadnienia wydanych decyzji nie spełniają wymogów określonych w art.107§ 3 k.p.a.

WSA podniósł, iż elektroniczny system poboru opłat z dniem 1 lipca 2011 r. zastąpił system "winietowy". Obowiązek ponoszenia powyższej opłaty spoczywa na korzystającym z dróg krajowych lub ich odcinków, natomiast sankcja za naruszenie tego obowiązku nakładana jest na kierującego pojazdem, na co wskazuje wykładnia normy prawnej - art. 13k ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 137 ze zm.), za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu Samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 1 udp za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną: bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3.000 zł.

Sąd pierwszej instancji wskazał, iż podstawę wydania decyzji stanowiły ustalenia kontroli przeprowadzonej w dniu [...] października 2011 r., na autostradzie A4, na odcinku węzeł Kleszczów - węzeł Murckowska przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Inspektorzy GITD zatrzymali do kontroli mobilnej zespół pojazdów: samochód ciężarowy marki Dodge o nr rej. [...] wraz z przyczepą ciężarową marki Humbaur o nr rej. [...]. Pojazdem samochodowym kierował G. M. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 t. Obecność urządzenia viaBox nie została zarejestrowana przez skaner urządzenia kontrolnego znajdującego się na wyposażeniu mobilnej jednostki kontrolnej Inspekcji Transportu Drogowego.

W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Sąd zgadza się ze stanowiskiem, że odpowiedzialność administracyjna, przewidziana w ustawie o drogach publicznych nie jest oparta na zasadzie winy, lecz powstaje w wyniku obiektywnego stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego. Jednocześnie nie można jednak podzielić poglądu, że przyczyny z powodu których opłata nie została uiszczona nie są okolicznościami istotnymi dla rozpoznania sprawy administracyjnej, zwłaszcza jeżeli przyczyny te mogą leżeć po stronie operatora systemu.

Zdaniem Sądu, strona skarżąca konsekwentnie w toku postępowania administracyjnego podnosiła, że nie mogła dokonać zapłaty za przejazd, wskutek błędnego pouczenia o działaniu urządzenia viaBox. Pełnomocnik skarżącego podkreślał, że w instrukcji nie została zawarta informacja o konieczności zadeklarowania - przyczepy poprzez naciśnięcie dłużej niż dwie sekundy przycisku na urządzeniu, gdyż dopiero wtedy będzie pobierana opłata. Natomiast instrukcja uzupełniająca do instrukcji obsługi urządzenia viaBox nie została właścicielce pojazdu nigdy doręczona. Strona stosowała się do instrukcji obsługi przekazanej mu wraz z urządzeniem i uruchomiła urządzenie w sposób w niej opisany w celu wykonania obowiązków wynikających z ustawy. Zdaniem pełnomocnika strona umożliwiła pobór opłaty elektronicznej.

WSA uznał, iż bezsporne jest, że w dniu, w którym stwierdzono nieuiszczenie przez skarżącego opłaty za przejazd po drodze krajowej, na koncie były wystarczające środki pieniężne do jej uiszczenia.

W ocenie Sądu zgodzić należy się ze stroną skarżącą, że dla ustalenia odpowiedzialności administracyjnej skarżącego decydujące znaczenie ma okoliczność o jakiej treści pouczenie w zakresie uiszczania opłat za przejazd drogą krajową bądź autostradą otrzymał oraz dlaczego urządzenie viaBox nie nawiązywało komunikacji z bramownicą.

WSA wskazał, iż przesłuchiwany w trakcie postępowania świadek stwierdził, że strona przed wystąpieniem pierwszego naruszenia poruszała się z urządzeniem viaBox ustawionym na tryb z przyczepą, a więc operowała urządzeniem w sposób prawidłowy. Późniejsze wystąpienie naruszeń było więc wynikiem nieprawidłowego operowania przełącznikiem przez kierowcę. Przyczyną nieuiszczenia był brak zmiany trybu pracy urządzenia viaBox z pojazdu lekkiego (poniżej 3, 5 t) na pojazd ciężki (powyżej 3, 5 t). Jednocześnie świadek wskazał, że powodem braku komunikacji mogło być niewłaściwe zamontowanie urządzenia viaBox. Natomiast ustawienie urządzenia viaBox na tryb bez zadeklarowanej przyczepy nie wpływa na brak komunikacji. Jako przyczynę udzielenia rozbieżnych odpowiedzi świadek wskazał skomplikowany charakter sprawy i dużą ilość naruszeń do sprawdzenia. Ponadto świadek zeznał, że od początku działania systemu do urządzenia viaBox dołączana była instrukcja obsługi wraz z informacją uzupełniającą odnoszącą się do sposobu przechodzenia na tryb pojazdu z przyczepą. Wedle umowy taka informacja zawarta jest również na stronie internetowej operatora systemu oraz udzielana przez konsultantów telefonicznego centrum obsługi klienta. W dalszej części swojego uzasadnienia WSA podniósł, iż w oficjalnym stanowisku Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. wskazała, że powodem niepobrania opłaty elektronicznej za wskazany przejazd był brak zmiany trybu pracy (z poniżej 3, 5 t na powyżej/równa się 3, 5 t) przez użytkownika na urządzeniu viaBox lub brak urządzenia w pojeździe. Instrukcja obsługi wraz z instrukcją uzupełniającą dołączana była do każdego urządzenia viaBox, wydawanego w punktach obsługi klienta przy rejestracji urządzenia, od początku działania systemu. Z początkiem września do urządzenia dołączana była nowa instrukcja zawierająca informacje z pierwszej instrukcji oraz instrukcji uzupełniającej. W ocenie organu natomiast brak komunikacji z urządzeniem viaBox spowodowany był nieprawidłowym zamontowaniem urządzenia viaBox. Położenie luzem urządzenia viaBox na desce rozdzielczej, stwierdzone podczas kontroli spowodowało, że skaner urządzenia kontrolnego nie wykrył obecności urządzenia viaBox w pojeździe. WSA wskazał, iż pomimo tych rozbieżności co do przyczyn braku komunikacji z urządzeniem viaBox, organ nie podjął działań mających na celu ich wyjaśnienie uznając stanowisko Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. za wystarczające.

Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego dopuścił się naruszenia wskazanych wyżej przepisów postępowania - poprzez niewyjaśnianie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy.

WSA podkreślił, iż rolą organu nie było ustalenie okoliczności pozwalających organowi na odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej za naruszenia wynikające z przepisu art. 13k ust. 1 u.d.p., albowiem jak słusznie zauważył organ takich ustawodawca nie przewidział, lecz ustalenie czy skarżący w ogóle podlegał karze.

W ocenie Sądu biorąc pod uwagę bardzo dotkliwe skutki finansowe takiej decyzji, powyższe okoliczności powinny być udowodnione w sposób nie budzący wątpliwości.

Według oceny Sądu nieuprawniony jest także przyjęty przez organ sposób rozumienia w/w przepisów pozwalający na kumulację kar pieniężnych za jeden czyn polegający na przejeździe danym odcinkiem drogi krajowej bez wniesienia opłaty elektronicznej w pełnej wysokości, w zależności od liczby tzw. bramownic znajdujących się na tym odcinku, które zarejestrowały brak pełnej wysokości opłaty.

Sąd pierwszej instancji podniósł, iż wykładnia językowa przepisu art. 13h ust. 1 u.d.p. prowadzi do wniosku, że karze podlega "przejazd po drodze krajowej". Przepis ten nie przewiduje możliwości wielokrotnego wymierzenia kary za jeden przejazd danym odcinkiem drogi. Zastosowanie tego rodzaju kary musiałoby mieć swoje wyraźne umocowanie w prawie. Z uwagi zaś na sankcyjny charakter przepisu art. 13h ust. 1 u.d.p. nie jest, zdaniem Sądu dopuszczalne stosowanie dowolnej wykładni tego rodzaju przepisu. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego dopuścił się naruszenia prawa materialnego tj. art. 13h ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nakładając na skarżącego kilkakrotnie karę pieniężną za przejazd po tej samej drodze krajowej.

Główny Inspektor Transportu Drogowego złożył skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie Sądu pierwszej instancji. Domagając się uchylenia w całości zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi strony, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skargą kasacyjną zarzucono wyrokowi:

1. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 133 § 1, art 134 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w niczym nieuzasadnionym przyjęciu przez Sąd I instancji, że w rozpatrywanej sprawie skarżący został kilkakrotnie ukarany za jeden czyn polegający na przejeździe płatnym odcinkiem autostrady A4 węzeł Balice I - węzeł Szarów w dniu [...] września 2011 r. bez wniesienia opłaty elektronicznej w pełnej wysokości, z uwagi na liczbę tzw. bramownic znajdujących się na tym odcinku drogi, podczas gdy na skarżącego nałożona została wyłącznie jedna kara za wskazane naruszenie, tj. za przejazd tym konkretnym płatnym odcinkiem autostrady A4 węzeł - Balice I - węzeł Szarów w dniu [...] września 2011 r., bez uiszczenia opłaty elektronicznej, które to naruszenie zostało zarejestrowane w systemie elektronicznego poboru opłat o godzinie 16:30:20 czasu UTC przez jedną tylko bramownicę kontrolną;

2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. - Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej także k.p.a.), przejawiające się w przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ nie zebrał i nie ocenił należycie całego materiału dowodowego w sprawie, albowiem nie wyjaśnił okoliczności o jakiej treści pouczenie w zakresie uiszczania opłat elektronicznych za przejazd drogą krajową otrzymał skarżący oraz dlaczego urządzenie viaBox nie nawiązywało komunikacji z bramownicą, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w sposób niewątpliwy wynikało, że fakt braku komunikacji urządzenia z bramownicami do poboru opłat mógł być spowodowany wyłącznie okolicznością nieobecności urządzenia w pojeździe podczas przejazdu lub jego niewłaściwym umiejscowieniem (co potwierdziły ustalenia kontroli drogowej), uniemożliwiającym nawiązanie komunikacji, skoro takowej nie było, albowiem sam brak zmiany trybu pracy (z poniżej 3,5 tony na powyżej/równa się 3,5 tony) przez użytkownika nie skutkowałby w żadnym razie całkowitym brakiem komunikacji pomiędzy urządzeniem viaBox a bramownicą, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, a jedynie samym tylko niepobraniem opłaty, na co wbrew wątpliwościom Sądu wskazywały jednoznacznie wyjaśnienia spółki Kapsch Telematic Services i zeznania jej pracownika, wobec czego organ słusznie przyjął, że skarżący podlegał karze za stwierdzone naruszenie;

3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a. oraz art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13 ha ust. 1, art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm., zwana dalej także u.d.p.), poprzez stwierdzenie, że organ nie wyjaśnił należycie okoliczności faktycznych sprawy, gdyż rolą organu nie było ustalenie okoliczności pozwalających na odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie, gdyż ustawodawca takowych nie przewidział, lecz ustalenie czy skarżący w ogóle podlegał karze, czego organ nie uczynił, podczas gdy z materiału dowodowego i okoliczności sprawy wynikało, że do naruszenia doszło wskutek braku komunikacji urządzenia viaBox z bramownicą do poboru opłat zainstalowaną na odcinku autostrady A4 węzeł Balice I - węzeł Szarów w dniu [...] września 2011 r., które mogło być spowodowane wyłącznie zaniedbaniem skarżącego polegającym na braku urządzenia w pojeździe lub jego niewłaściwym umiejscowieniem, a nie samą tylko jego nieprawidłową obsługą wobec czego skarżący podlegał odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie;

4. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art, 13 ust. 1 pkt 3, art. 13ha ust. 1, art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p., w związku z § 3 ust. 2 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2011 r. w sprawie trybu, sposobu i zakresu kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej (Dz. U. Nr 133, poz. 773), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie, przejawiające się w przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ dokonał błędnej wykładni ww. przepisów i w sposób nieuprawniony dopuścił się kumulacji kar pieniężnych za jeden czyn polegający na przejeździe odcinkiem autostrady A4 węzeł Balice I - węzeł Szarów w dniu [...] września 2011 r. w zależności od liczby tzw. bramownic znajdujących się na tym odcinku, podczas gdy skarżącemu wymierzona została tylko jedna kara pieniężna za wskazane naruszenie, tj. jeden przejazd danym odcinkiem autostrady A4 węzeł Balice I - węzeł Szarów określonym w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 433 ze zm.), który miał miejsce w dniu [...] września 2011 r. o godzinie 16:30:20 czasu UTC, i co odpowiadało dyspozycji normy prawnej zamieszczonej w art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych;

5. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13ha ust. 1, art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie, przejawiające się w przyjęciu przez Sąd I instancji, z jednej strony, że ustawodawca nie przewidział okoliczności pozwalających organowi na odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej na podstawie ww. przepisów, z drugiej zaś stwierdzenie, że karze w trybie tych przepisów w ogóle nie podlega takie zaniedbanie kierującego pojazdem, który poprzez niewłaściwe zamontowanie bądź brak urządzenia viaBox w pojeździe doprowadza do braku komunikacji tego urządzenia z systemem poboru opłat, przez co nie dochodzi do jej uiszczenia za przejazd danym odcinkiem drogi krajowej;

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Skarga ta została oparta zarówno na zarzutach naruszenia prawa materialnego, przez niewłaściwe zastosowanie, jak i mających wpływ na wynik sprawy zarzutach naruszenia przepisów postępowania.

Istota wskazanych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów sprowadza się w istocie do dwóch kwestii wymagających rozstrzygnięcia. Pierwsza dotyczy stanowiska Sądu I instancji, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego dopuścił się naruszenia prawa materialnego, tj. art. 13k ust. 1 ustawy o drogach publicznych, nakładając na skarżącego kilkakrotnie karę pieniężną za przejazd po tej samej drodze krajowej. Przepis ten nie przewiduje bowiem możliwości wielokrotnego wymierzenia kary za jeden przejazd danym odcinkiem drogi. Sąd I instancji uznał, że z uwagi na sankcyjny charakter tego przepisu nie jest możliwa jego dowolna wykładnia.

Rzecz jednak w tym, iż Sąd I instancji nie podjął nawet próby wykazania, iż taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. W sprawie tej na skarżącego została nałożona kara z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd w dniu [...] września 2011 r. o godzinie 16:30:20 czasu UTC po autostradzie A4, na odcinku węzeł Balice I – węzeł Szarów (bramownica kontrolna: [...]). W tym dniu bramownice kontrolne odnotowały jeszcze jeden incydent związany z nieuiszczeniem przez skarżącego opłaty elektronicznej: o godzinie 03:57:48 czasu UTC, po autostradzie A4, na odcinku węzeł Balice I - węzeł Szarów (bramownica kontrolna: [...]). Z powyższego wynika, iż nie był to ten sam przejazd. Miały one jednak miejsce na tym samym płatnym odcinku autostrady, w tym samym dniu lecz w różnych kierunkach.

Podkreślić przy tym należy, iż w sytuacji gdyby się okazało, iż organ nałożył na skarżącego "kilkakrotnie karę pieniężną za jeden przejazd danym odcinkiem drogi", to zbędne byłyby rozważania Sądu I instancji dotyczące niewyjaśnienia przez organ innych "okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy". Ponadto Sąd I instancji stwierdził "(...) iż rolą organu nie było ustalenie okoliczności pozwalających organowi na odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej za naruszenia wynikające z przepisu art. 13k ust. 1 u.d.p., albowiem jak słusznie zauważył organ takich ustawodawca nie przewidział, lecz ustalenie czy skarżący w ogóle podlegał karze".

Zgodnie z art. 13k ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy, za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną: bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3.000 zł.

Sąd I instancji nie wskazał jednak na żadne uchybienia organu w zakresie ustaleń niezbędnych do zastosowania art. 13k ust. 1 omawianej ustawy.

Zamiast tego Sąd I instancji uznał działanie organu "za niedopuszczalne z punktu widzenia zasad prowadzenia postępowania administracyjnego", gdyż pomimo rozbieżności co do przyczyn braku komunikacji z urządzeniem viaBox, organ nie podjął działań mających na celu ich wyjaśnienie, uznając stanowisko Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. za wystarczające.

Według tego ostatniego stanowiska powodem niepobrania opłaty elektronicznej za wskazany przejazd był brak zmiany trybu pracy (z poniżej 3,5 t na powyżej/równa się 3,5 t) przez użytkownika na urządzeniu viaBox lub brak urządzenia w pojeździe.

Natomiast w ocenie organu brak komunikacji z urządzeniem viaBox spowodowany był nieprawidłowym zamontowaniem urządzenia viaBox. Położenie luzem urządzenia viaBox na desce rozdzielczej, stwierdzone podczas kontroli spowodowało, że skaner urządzenia kontrolnego nie wykrył obecności urządzenia viaBox w pojeździe.

Jak z powyższego wynika wyłączną przyczynę nieuiszczenia przez skarżącego wymaganej opłaty elektronicznej za przejazd płatnym odcinkiem autostrady stanowił brak komunikacji urządzenia viaBox z bramownicą systemu poboru opłat.

Dla Sądu I instancji sam fakt braku tej komunikacji nie mógł stanowić wystarczającej przesłanki do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, w sytuacji gdy organ nie wyjaśnił należycie, czy ten brak komunikacji był spowodowany "brakiem zmiany trybu pracy urządzenia", o jakim mowa w stanowisku Spółki Kapsch Telematic, czy też nieprawidłowym zamontowaniem urządzenia viaBox.

Rozważając powyższe rozbieżności Sąd I instancji nie odniósł się w żaden sposób do konsekwencji jakie może spowodować ustalenie przez organ przyczyn braku komunikacji urządzenia znajdującego się w pojeździe z bramownicą rejestrującą przejazd.

Innymi słowy, Sąd I instancji zarzucając organowi brak wyczerpującego zebrania i oceny całego materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) nie podał, czy uzupełnienie tego materiału dowodowego we wskazanych przez Sąd kierunkach będzie miało znaczenie dla ustalenia, czy skarżący podlegał karze.

Sąd I instancji sam przecież już wcześniej przyznał, iż "rolą organu nie było ustalenie okoliczności pozwalających organowi na odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej za naruszenia wynikające z przepisu art. 13k ust. 1 u.d.p., albowiem takich ustawodawca nie przewidział".

Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. O odstąpieniu w całości od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego zadecydowało to, że na sesji w tym dniu zostało rozpoznanych kilka tożsamych spraw tej samej strony, co wiąże się z mniejszym nakładem pracy pełnomocnika organu.