Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 2355/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono wniosek o zawieszenie postępowania
Powołane przepisy: article: art. 125 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 7 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o zawieszenie postępowania sądowego w sprawie ze skargi kasacyjnej R. [...] sp. z o.o. z/s w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawa z dnia 4 marca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3620/15 w sprawie ze skargi R. [...] sp. z o.o. z/s w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 24 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie braku oprocentowania od nadpłaty w opłacie za bark sieci postanawia oddalić wniosek o zawieszenie postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej z dnia 23 czerwca 2016 r. R. [...] sp. z o.o. (dalej: "Spółka") wniosła o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu rozstrzygnięcia toczącego się postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji z 7 października 2009 r. [...], wskazując jako podstawę zawieszenia art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: "P.p.s.a"). W uzasadnieniu wniosku wskazała, że kluczową kwestią dla ustalenia tego, czy Spółce należna jest kwota oprocentowania nadpłaty z tytułu uiszczonej opłaty za brak sieci za 2006 r. jest wcześniejsze ustalenie, czy decyzja nadpłatowa została wydana w sposób zgodny z prawem (na podstawie art. 74a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749, dalej jako O.p.), a nadpłata została zwrócona w terminie, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 2 O.p. czy też bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa, a tym samym zachodzą przesłanki do stwierdzenia jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Strona podniosła, że jeżeli toczące się obecnie postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nadpłatowej zakończy się jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego, art. 77 § 1 pkt 2 O.p. nie znajdzie zastosowania, a Spółce należne będzie oprocentowanie od powstałej nadpłaty na zasadach wynikających z art. 78 § 3 pkt 1 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z dyspozycją art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zagadnienie wstępne (prejudycjalne) występuje w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Oznacza to, że między daną sprawą sądowoadministracyjną a innym postępowaniem, o którym stanowi przepis, istnieć musi związek tego rodzaju, że wynik, toczącego się już postępowania, będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona. Innymi słowy rozstrzygnięcie w tej drugiej sprawie, wtedy tylko upoważniać będzie do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, kiedy podjęte w niej rozstrzygnięcie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, która ma być zawieszona.

W rozpoznawanej sprawie Spółka wnosi o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego ze względu na toczącą się sprawę w zakresie stwierdzenia decyzji nadpłatowej w opłacie za brak sieci w 2006 r.

Należy zwrócić uwagę na następujący stan faktyczny:

Wyrokiem z 20 maja 2009 r. (sygn. akt IV SA/Wa 225/09), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 27 listopada 2008r. i poprzedzającą ją decyzję z 26 maja 2008 r. określającą skarżącej wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za rok 2006 w kwocie 11.028.701,37 zł. W związku z zawartym w pkt 2 sentencji tego wyroku stwierdzeniem, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, skarżąca wnioskiem z 14 września 2009 r. wystąpiła o zwrot opłaty za brak sieci. W wyniku rozpoznania powyższego wniosku organ decyzją z 7 października 2009 r. – na podstawie m. in. art. 74a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (obecnie: Dz. U. z 2015 r., poz. 613) i art. 17 ust. 3 ustawy z 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (obecnie: Dz. U. z 2015 r., poz. 140) oraz art. 104 K.p.a. - stwierdził nadpłatę w wysokości 11 028 701,37 zł z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. wniesionej przez skarżącą oraz 2 516 659 zł z tytułu odsetek za zwłokę zapłaconych przez skarżącą, tj. w łącznej wysokości 13 545 360,37 zł. W wyniku wydania tej decyzji stronie skarżącej została zwrócona 6 listopada 2009 r. nadpłata w wysokości 13 545 360, 37 zł. Biorąc pod uwagę fakt, że decyzją z 7 października 2009 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska orzekł o stwierdzeniu nadpłaty w wysokości 11 028 701,37 zł z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. wniesionej przez skarżącą oraz 2 516 659 zł z tytułu odsetek za zwłokę zapłaconych przez skarżącą, tj. w łącznej wysokości 13 545 360, 37 zł oraz, że nadpłata w wysokości 13 545 360, 37 zł została skarżącej zwrócona 6 listopada 2009 r., należy zauważyć, że okoliczności stwierdzenia nadpłaty i jej zwrotu są na obecnym etapie postępowania okolicznościami prawnie wiążącymi. Decyzja ta jest decyzją ostateczną. Nie została ona zaskarżona, w związku z tym nie istnieje inne toczące się postępowanie, stanowiące przesłankę z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 i art. 131 w związku z art. 193 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji