Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 319/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Tomasz Smoleń / spr./ Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2016 r. spraw ze skarg K. W. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2015 r. - nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 rok, - nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 rok, - nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 rok, - nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 rok, oddala skargi.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skarg K. W. (dalej Skarżący) są decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO lub Kolegium) z dnia [...] grudnia 2015 r.;

1) nr [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r.,

2) nr [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r.,

3) nr [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r.,

4) nr [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r.

1) Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], Prezydent Miasta ustalił K. W. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. w kwocie 318 zł,

2) decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], Prezydent Miasta ustalił K. W. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r. w kwocie 326 zł,

3) decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], Prezydent Miasta ustalił K. W. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. w kwocie 335 zł,

4) decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], Prezydent Miasta ustalił K. W. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. w kwocie 345 zł.

W uzasadnieniach decyzji Prezydent wskazał, że ustalając podatek oparł się na danych wynikających z ewidencji gruntów oraz na pisemnym wyjaśnieniu podatnika wskazujących powierzchnie budynków mieszkalnych jako 64,62 m2 i 16,42 m2, budynki gospodarcze o pow. 17,92 m2 i 214,45 m2. Organ podatkowy ustalił jako podstawę wymiaru podatku rolnego własność gruntów działki nr 15/1 (obecnie 261 - obr. [...]) o pow. 2,4277 ha składających się z użytków rolnych o pow. 1,4277 ha sklasyfikowanych jako grunty orne R IIIa o pow. 1,1415 ha, grunty orne - R IIIb o pow. 0,8684 ha, grunty orne – R IVa o pow. 0,1413 ha, pastwiska trwałe Ps III o pow. 0,0450 ha, grunty rolne zabudowane - B-Ps III o pow. 0,1875 ha, i grunty pod rowami W o pow. 0,440 ha. W związku ze zmianą w ewidencji gruntów i budynków dotyczącą powierzchni oraz użytków i klas działki nr 15/1, z dniem 1 sierpnia 2013 r. powierzchnia działki wynosi 2,4338 ha, co organ I instancji uwzględnił w decyzjach podatkowych za 2013 r.

Od tych decyzji odwołania wniósł K. W. zarzucając, iż wydane zostały z naruszeniem prawa, bez zgromadzenia niezbędnych dowodów i wyjaśnienia istotnych dla sprawy zagadnień. Odwołujący podniósł zarzut naruszenia prawa z uwagi na wydanie decyzji w sytuacji nie przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność położenia opodatkowanego gruntu w obszarze terenu górniczego Z. W szczególności wskazał, że organy podatkowe nie uwzględniły tego, że działka stanowiąca przedmiot opodatkowania objęta jest działalnością przedsiębiorcy górniczego posiadającego stosowne koncesje i decyzje dotyczące lokalizacji i budowy zakładu górniczego pn. "Budowa Kopalni G. Z. Z.". W ocenie strony opodatkowana działka jakkolwiek pozostaje użytkami rolnymi, to ze względu na zmianę przeznaczenia na - prowadzenie działalności gospodarczej przez inny podmiot winna obciążać podatkiem ten podmiot. W pismach procesowych składanych w toku postępowania odwoławczego podatnik podnosił kolejne zarzuty dotyczące faktycznego korzystania przez przedsiębiorcę górniczego z gruntu. W piśmie z dnia 19 października 2015 r. odwołujący podkreślił, że w wypadku przedsiębiorcy górniczego jego tytuł do gruntu należy określić jako posiadanie samoistne. I to na nim spoczywa obowiązek podatkowy. Podniósł, że organy administracyjne zobowiązane były do dokonania zmian w ewidencji gruntów, w tym ujęcia okoliczności prowadzenia działalności górniczej na działkach, które wpływają na zmianę ich sposobu użytkowania. Nadto zarzucił powoływanie się przy ustalaniu zakwestionowanych podatków na niewiążącej ewidencji gruntów i budynków przez organ I instancji. Zwrócił uwagę, iż faktyczny posiadacz gruntów PGNiG Oddział w [...] nie jest obciążony żadnymi podatkami, zaś właściciel, który przez zajęcie gruntów pod budowę zakładu górniczego KGZ Z. w R. przy stworzeniu poważnej strefy zagrożenia pożarowego i wybuchowego i licznymi ograniczeniami związanymi ze strefą ochronną - jest tymi podatkami obciążany.

SKO decyzjami z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] - utrzymało w mocy zaskarżone decyzje. W uzasadnieniach Kolegium podało, że dla ustalenia rodzaju i wysokości zobowiązania podatkowego znaczenie ma ewentualne zajęcie gruntu rolnego na działalność gospodarczą. Odnosząc się do twierdzeń podatnika w tym zakresie, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że nawet w sytuacji ustalenia, iż na opodatkowanej działce znajdują się budowle zakładu górniczego, okoliczność ta nie będzie skutkowała zmianą samego podatnika. Skutkiem zajęcia nieruchomości rolnej na prowadzenie działalności gospodarczej jest faktycznie to, że zmienia się rodzaj i tym samym wysokość podatku (z uwagi na to, że podatnik zobowiązany jest zapłacić podatek od nieruchomości w miejsce podatku rolnego, a stawka podatku jest wówczas liczona od 1 m2 gruntu zajętego na działalność gospodarczą), lecz podatnikiem jest nadal właściciel nieruchomości, niezależnie od tego, że działalność gospodarczą prowadzi inny podmiot. W zakresie opodatkowania gruntu rolnego Kolegium wskazując na art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm., zwanej dalej u.p.o.l.) - podało, że wyłącza się możliwość opodatkowania gruntu podatkiem rolnym lub leśnym w sytuacji zajęcia ich na prowadzenie działalności gospodarczej. Wyjaśniło, że treść tego przepisu jest spójna z treścią art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1381 ze zm.), który również jako wyjątek od opodatkowania podatkiem rolnym gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych - wskazuje grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Kolegium wyjaśniło, że pojęcia "zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej" nie można jednocześnie utożsamiać z pojęciem "związania z prowadzeniem działalności gospodarczej" zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przedstawiło definicje zawarte w słowniku języka polskiego, zgodnie z którymi przez pojęcie "gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" należy rozumieć faktyczne wykonanie konkretnych czynności, działań na gruncie powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jak wynika z dokumentów zawartych w aktach sprawy sytuacja "zajęcia" opodatkowanego gruntu na działalność gospodarczą nie miała miejsca. Kolegium przychyliło się do stanowiska sądów administracyjnych wyłączających możliwość traktowania gruntów strefy jako z założenia "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej". Grunt objęty strefą ochronną jest bowiem zajęty wyłącznie "na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej" (tzn. "służy jej" będąc z działalnością związany), co nie jest jednak wystarczającą przesłanką do stwierdzenia "zajęcia" gruntu dla prowadzenia działalności gospodarczej.

W ocenie Kolegium nie zasługuje na uwzględnienia zarzut podatnika, iż w wypadku opodatkowanych nieruchomości zakład górniczy jest posiadaczem samoistnym gruntów i tym samym podatnikiem. W rozpoznawanej sprawie to K. W. jest właścicielem gruntu, co powoduje, że podmiot, który w jego ocenie uniemożliwia mu wykonywanie działalności rolniczej nie może być uznany za posiadacza samoistnego. Nie ulega wątpliwości, że w rozstrzyganej sprawie PGNIG S.A. lub jakikolwiek inna osoba lub podmiot określany w odwołaniu jako "zakład górniczy", nie uznawały i nie uznają się za właściciela opodatkowanego gruntu.

Konkludując Kolegium stwierdziło, że także w sytuacji przyjęcia błędnej interpretacji, którą podnosi podatnik, tj. uznania, iż w stanie faktycznym sprawy z uwagi na wydane koncesje i pozwolenia na budowę oraz ustalenie strefy ochronnej, nastąpiło zajęcie nieruchomości rolnych na prowadzenie działalności gospodarczej, to K. W. z tytułu własności działki rolnej, zobowiązany byłby do zapłaty podatku, przy czym byłby to wówczas podatek od nieruchomości. W ocenie SKO interpretacja przyjęta przez odwołującego niezależnie od tego, że jest błędna, jako dla niego niekorzystna skutkowałaby również naruszeniem art. 234 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; zwanej dalej O.p.), tj. naruszeniem zakazu reformationis in peius z uwagi na pogorszenie sytuacji strony.

K. W. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) skargi na decyzje SKO z [...] grudnia 2015 r. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]- wnosząc o uchylenie decyzji I i II instancji i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zwrot poniesionych kosztów według norm przepisanych.

Skarżący zarzucił naruszenie;

1) art. 120 O.p. przez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego,

2) art. 121 O.p. przez prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, oraz zbagatelizowanie przeciwdowodów i wniosków przedstawionych przez skarżącego,

3) art. 122 O.p. przez jego niezastosowanie sprowadzające się do tego, iż organ podatkowy nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało tym, iż nie został w sprawie zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy. Poza tym, brak dokonania całościowej analizy orzecznictwa sądowego dotyczącego kwestii będącej przedmiotem postępowania w zakresie budowli górniczych i zastąpienie jej sieciami gazowymi - co podważyło obiektywizm, bezstronność i właściwe zastosowanie prawa,

4) art. 124 O.p. przez nie przekonanie i nie wykazanie istnienia powiązań o charakterze techniczno-funkcjonalnym, oraz organizacyjnym przedsiębiorcy i funkcjonującej budowli zakładu górniczego KGZ Z. w R.,

5) art. 187 § 1 O.p. przez brak wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, 6) art. 191 O.p. przez dokonanie wybiórczej oceny dowodów,

7) art. 194 § 3 O.p. przez jego błędne interpretowanie i niewłaściwe zastosowanie, iż podstawą prowadzonego postępowania dowodowego, przeciwko treści dokumentu urzędowego, nie mogą być inne dokumenty i dowody (nawet prawomocne orzeczenia), aniżeli te z jakich powstała uchylona-niewiążąca ewidencja gruntów i budynków dla obr. [...],

8) art. 210 § 1 pkt 4, 6 oraz § 4 O.p. przez nie wskazanie podstawy prawnej decyzji oraz nie zawarcie w decyzji prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego,

9) § 46 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków w związku z art. 22 ust. 2 i art. 21 prawa geodezyjnego i kartograficznego przez od szeregu lat zaniechania wprowadzania zmian wynikających z decyzji właściwych organów, prawomocnych orzeczeń i aktów notarialnych,

10) art. 1.3.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane,

11) art. 2, 5, 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

12) zasady sprawiedliwości społecznej i przyzwoitości.

W uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższe zarzuty. W jego ocenie, przedstawione i przyjęte dowody oraz podstawa rozstrzygnięć jest przedwczesna, bezprawna, a postępowania bezprzedmiotowe.

Reasumując stwierdził, że wypis z ewidencji gruntów przedstawiony przez przedsiębiorcę górniczego i potwierdzony przez Prezydenta Miasta wykazał, że skarżący nie posiada gruntu rolnego - w związku z tym prowadzone postępowania są bezprzedmiotowe.

Organy obu instancji nie zgromadziły właściwego materiału dowodowego i nie wyjaśniły podnoszonych przez stronę argumentów. Skarżący przedstawił dokumenty urzędowe właściwych organów do ich sporządzenia, które nie zostały uwzględnione w dokumentacji geodezyjnej.

Ewidencja gruntów i budynków na której organ się opiera jest nieaktualna od co najmniej kilkunastu lat, co można stwierdzić po wydanych decyzjach, orzeczeniach, opracowaniach geodezyjnych, a nawet aktach notarialnych i innych przedstawionych dowodów w postępowaniu podatkowym. To organ podatkowy ustała podatnika, budowle dla celów podatkowych i grunty związane z działalnością gospodarczą. Tym zadaniom nie sprostało SKO.

Podkreślił, że działka nr 15/1 obr. [...] stanowi jedynie fragment większej całości zakładu górniczego. Nadto przed Sądem Najwyższym prowadzona jest sprawa wprowadzenia tzw. "bocznym wejściem" diametralnej zmiany danych ewidencyjnych i przebiegu granic (w ramach oznaczenia nieruchomości) za pomocą sądu wieczysto- księgowego do sygn. akt I CZ 90/15. Z tego również względu prowadzone postępowanie powinno być zawieszone na podstawie art. 201 § 1 O.p.

W odpowiedzi na skargi SKO wniosło o ich oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji.

W dniu 10 czerwca 2016 Skarżący złożył pismo procesowe z załącznikami, w którym odniósł się do odpowiedzi na skargę wniesioną przez SKO.

Na rozprawie w dniu 14 czerwca 2016 r. WSA postanowił połączyć do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy oznaczone sygn. akt I SA/Rz 319/16, I SA/Rz 320/16, I SA/Rz 321/16, I SA/Rz 322/16 i prowadzić je pod sygn. akt I SA/Rz 319/16.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd kontroluje zaskarżone decyzje w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) - dalej: P.p.s.a., nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Kontrolę tę wykonują pod względem zgodności z prawem, jednakże nie posiadają uprawnień do dokonywania ustaleń faktycznych, stanowiących podstawy rozstrzygnięcia administracyjnego. Tak więc w następstwie wniesienia skargi Sąd nie rozpatruje sprawy na nowo, jest natomiast związany ustaleniami organu administracyjnego, badając jedynie czy zostały one poczynione w sposób prawidłowy, z zachowaniem wszystkich wymogów, przewidzianych przez przepisy prawa procesowego.

Skargi nie są zasadne.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnikami podatku od nieruchomości są między innymi osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 ( niemającego w niniejszej sprawie znaczenia );

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych (...).

Tak samo w przypadku podatku rolnego (art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatku rolnym).

Podstawą wymiaru podatków i świadczeń są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków - art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Zatem z mocy powyższego przepisu organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Pogląd o wiążącej mocy powyższego przepisu dla ustalenia wysokości podatku ukształtowany jest zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w literaturze przedmiotu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2010 r. I SA/Lu 684/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r. III SA/Po 363/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010r. II FSK 1243/08) i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela.

W sprawie bezspornym jest, że Skarżący był właścicielem działki 15/1 położonej w obrębie [...], sklasyfikowane jako grunty orne o powierzchni 2,4277 ha. W dniu 1 sierpnia 2013 r. organ podatkowy otrzymał zawiadomienie o zmianie w ewidencji gruntów i budynków nr 1/2013 dotyczące zmiany użytków i klas działki nr 15/1, położonej w dzielnicy Z. I - obręb [...] oraz założeniu kartoteki dla budynków. Zmiany dokonano na podstawie dokumentu KERG [...] - modernizacja ewidencji gruntów obrębu [...]. Modernizacja ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] została zakończona informacją Prezydenta Miasta z dnia 7 czerwca 2013 r. i została ogłoszona w Dz. Urz. Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. poz. [...]. Z dniem 12 lipca 2013 r. ww. dane stały się wiążące. Do tego momentu wiążą dane zawarte w tej ewidencji przed zmianą. Dlatego z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków wynika, że wg stanu do lipca 2013 r. Skarżący był właścicielem działki nr 15/1 położonej w obrębie 117 sklasyfikowany jako grunty rolne, której powierzchnia wynosiła 2,4277 ha, natomiast zgodnie z modernizacją z dnia 12 lipca 2013 r. powierzchnia ww. działki wynosiła 2,4338 ha gruntów rolnych.

Bezsporne jest także powierzchnia użytkowa budynków mieszkalnych oraz związanych gospodarczo z rolnictwem, w położonych w obrębie[....] działka nr 261, przy ulicy U. [...], a to:

1. Budynek mieszkalny drewniany - dwuizbowy, w tym o wysokości od 1,40 m do 2,20 m o powierzchni użytkowej 32,84 m², do opodatkowania 16,42 m²,

2. Budynek mieszkalny murowany - czteroizbowy o powierzchni użytkowej 64,62 m²,

3. Budynki gospodarcze związane z rolnictwem, w tym o wysokości od 1,40 m do 2,20 m o powierzchni użytkowej 35,84 m² w, do opodatkowania 17,92 m² w i powyżej 2,20 m o powierzchni użytkowej 214,46 m².

Uwzględniając moc dowodową ewidencji gruntów i budynków, należało prawidłowo ocenić wydane przez organ decyzje określające łączne zobowiązania pieniężne w oparciu o te zapisy, a jako bezprzedmiotowe uznać twierdzenia podnoszone przez Skarżącego w jego pismach w składanych w sprawie wraz z dołączonymi do nich załącznikami.

Organy podatkowe w sposób prawidłowy ustaliły, że działka nr 15/1 w 2013 r. objęta była zadaniem inwestycyjnym pod nazwą "Budowa kopalni gazu ziemnego Z.“. Jednakże na przedmiotowej działce w latach 2009 - 2014, nie były wykonywane żadne prace z tym związane, co zostało ustalone w oparciu o pismo PGNiG z dnia 16 lipca 2014 r. Ponad decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2006 r., ograniczono sposób korzystania z nieruchomości poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie gazociągu m.in. przez działkę nr 15/1. Z materiału dowodowego wynika, że w stosunku do działki nr 15/1 nie było i nie jest prowadzone postępowanie administracyjne w sprawie rekultywacji przedmiotowej działki, co wynika z pisma Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa w Urzędu Miasta z dnia 16 lipca 2014 r. Odnosząc się zatem do kwestii możliwości wykorzystania rolniczego gruntu, należy zaakceptować ocenę organów podatkowych, że skoro żadne prace na przedmiotowym gruncie w latach 2009 - 2014 nie były prowadzone, gruntu mogło być wykorzystywany rolniczo. Grunt ten nie był także zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Prace rekultywacyjne nie były prowadzone, gdyż nic w stanie faktycznym na gruncie nie uległo zmianie.

W ocenie Sądu chybiony jest zarzut, że podatnikiem podatku w stosunku do przedmiotowej działki powinno być PGNiG jako samoistny posiadacz.

Zgodnie z art. 336 K. c. samoistnym posiadaczem jest, ten kto nią faktycznie włada jak właściciel, a zatem ten, kto wykonuje w stosunku do rzeczy czynności, które uchodzą za czynności związane z prawem własności i równocześnie towarzyszy mu wola władania rzeczą jak właściciel.

W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2006 r. PGNiG uzyskała jedynie prawo do założenia i przeprowadzenia przez działki Skarżącej gazociągów przesyłowych, ograniczając w tym zakresie prawo korzystania z tych nieruchomości przez ich właścicieli.

Wyraźnie wynika z decyzji, że jest to ograniczone prawo do korzystania z nieruchomości w granicach z niej wynikających, a ponadto PGNiG nie ma zamiaru władania nieruchomościami, a jedynie skorzystanie z nich na czas potrzebny do realizacji zamierzania budowlanego, dla którego konieczne jest prawo wejścia na te nieruchomości. Jest to zatem uprawnienie ograniczone w czasie jak i przestrzeni. Należy podkreślić, że w stosunku do działki 15/1 w przysługującego jej prawa PGNiG nie skorzystała.

Za nieuzasadnione uznać również należy zarzuty dotyczące zajęcia nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej. Rację mają organy, że przyjęcie powyższego oznaczałoby konieczność zastosowania wyższej stawki podatku, jak dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, co w konsekwencji pogorszyłoby sytuację Skarżącej, prowadząc do naruszenia zakazu reformationis in peius. Nie mogłoby natomiast oznaczać, czego domaga się Skarżąca, przerzucenia obowiązku podatkowego na PGNiG. Właścicielem działek pozostaje Skarżąca, wynika to zarówno z zapisów ewidencji gruntów i budynków, jak również deklaracji o gruntach, nieruchomościach i obiektach budowlanych złożonej przez Skarżącą.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że podatek od nieruchomości ma charakter podatku majątkowego, co oznacza, że obowiązek jego zapłaty wiąże się z samym faktem własności (posiadania) nieruchomości i nie ma znaczenia czy nieruchomość ta jest wykorzystywana przez właściciela (posiadacza) i w jaki sposób. Ewentualne przeszkody czy ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości mogą być podstawą dochodzenia roszczeń cywilnoprawnych.

Należy podkreślić, że chęć przerzucenia obowiązku podatkowego na inny podmiot, jakim jest PGNiG nie znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach. Z powyższych względów Sąd uznał postępowanie organów podatkowych i wydane rozstrzygnięcie za zgodne z prawem, a zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów za bezpodstawny i na podstawie art. 151 orzekł jak sentencji wyroku.