Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 9/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: Art. 3, 8  ust. 1, 39
journal: Dz.U. 2015 poz 163
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie WSA Ewa Michna WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant Aleksandra Grabiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2017 r. sprawy ze skarg J. L. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 października 2016 r. znak [...] z dnia 11 października 2016 r. znak [...] z dnia 11 października 2016 r. znak [...] w przedmiocie zasiłku celowego I. skargi oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata W. W. kwotę 720,00 (słownie: siedemset dwadzieścia) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 11 października 2016 r., [...], po rozpatrzeniu odwołania J. L. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2016 r. ([...]) orzekającej o przyznaniu zasiłku celowego w wysokości 150,00 zł z przeznaczeniem na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie za miesiąc sierpień 2016 r., na podstawie art. 3, 8 ust. 1, 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.), §2 ust. 1 i 3 pkt 3, §7 uchwały [...] Rady Ministrów z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie przyjęcia programu osłonowego dotyczącego udzielania mieszkańcom Gminy pomocy w zakresie dożywiania (Dz. Urz. Woj. z 2014 r., poz. 415 ze.) oraz art. 138 §1 pkt 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Decyzją z dnia 11 października 2016 r., [...], po rozpatrzeniu odwołania J. L. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2016 r. ([...]) orzekającej o przyznaniu zasiłku celowego w wysokości 150,00 zł z przeznaczeniem na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie za miesiąc wrzesień 2016 r., na podstawie art. 3 ust, 8 ust. 1, art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.), §2 ust. 1 i 3 pkt 3 , §7 Uchwały [...] Rady Miasta z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie przyjęcia programu osłonowego dotyczącego udzielania mieszkańcom Gminy pomocy w zakresie dożywiania (Dz. Urz. Woj. z 2014 r., poz. 4150 oraz art. 138 §1 pkt 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Decyzją z dnia 11 października 2016 r., [...] po rozpatrzeniu odwołania J. L. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2016 r. ([...]) orzekającej o przyznaniu zasiłku celowego w wysokości 150,00 zł z przeznaczeniem na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie za miesiąc październik 2016 r. na podstawie art. 3 ust, 8 ust. 1, art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.), §2 ust. 1 i 3 pkt 3 , §7 Uchwały [...] Rady Miasta z dnia [...] 2014 r. w sprawie przyjęcia programu osłonowego dotyczącego udzielania mieszkańcom Gminy pomocy w zakresie dożywiania (Dz. Urz. Woj. z 2014 r., poz. 4150 oraz art. 138 §1 pkt 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzjami z dnia [...] 2016 r. Prezydent Miasta przyznał J. L. zasiłek celowy w wysokości 150 zł. z przeznaczeniem na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie za wskazane w nich miesiące.

Uzasadniając rozstrzygnięcia organ podał, że strona znajduje się w trudnej sytuacji bytowej i nie jest w stanie samodzielnie zaspokoić niezbędnych potrzeb życiowych, m.in. zakupić żywności. Ponieważ dochód strony nie przekracza kwoty 150% kryterium dochodowego zasadne jest przyznanie J. L. zasiłku celowego na zakup żywności w celu przygotowania jednego posiłku dziennie. Organ I instancji wyjaśnił również, że zasiłek został przyznany z uwagi na umiejętność racjonalnego gospodarowania środkami finansowymi. Organ I instancji wskazał także, że świadczenie jest współfinansowane z dotacji przekazanej przez Wojewodę Małopolskiego w ramach wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w realizacji zadania dożywiania dzieci i zapewnienia posiłku osobom tego pozbawionym "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014-2020.

Od powyższych decyzji odwołanie złożył. J. L. wskazując, iż kwota zasiłku powinna być wyższa. Podniósł, iż dla niego przygotowanie posiłku w domu jest udogodnieniem, gdyż cierpi na schorzenia narządu ruchu oraz że organ I instancji nie przedstawił "zasad kalkulacji przyznanego zasiłku".

Z kolei uzasadniając ww. decyzje z dnia 11 października 2016 r. Samorządowe Kolegium odwoławcze podało, co następuje:

Z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 30 czerwca 2016 r. wynika, że J. L. ma 54 lata, mieszka sam, nie ma osób zobowiązanych do alimentacji, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Leczy się neurologicznie.

Osiąga miesięczny dochód w wysokości 634,00 zł. Decyzjami z dnia [...] 2016 r. J. L. otrzymał zasiłek celowy w kwocie 500 zł na dofinansowanie do zakupu muszli klozetowej i kosztów jej montażu, zasiłek celowy w kwocie 60.00 zł. na dofinansowanie do opłat za energię elektryczną, oraz zasiłek okresowy w kwocie 30,00 zł.

Odnosząc się do kwestii związanej z przyjętą przez Organ I instancji stawką 5,00 zł za dzień i brakiem uzasadnienia tej kwestii w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji, stawka 5,00 zł dziennie jest kwotą, która - obiektywnie rzecz biorąc - umożliwia zakup jednego gorącego posiłku w barze mlecznym lub zakup surowców na przygotowanie takiego posiłku. Potwierdzają to ogólnodostępne cenniki towarów i usług (w tym ceny posiłków w barach mlecznych). Zatem pomoc finansowa w wysokości 5,00 zł za dzień stanowi adekwatną pomoc, która pozwala w sposób realny częściowo zaspokoić potrzebę związaną z brakiem żywności - w ramach celów określonych w § 7 Uchwały [...] Rady Miasta z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie przyjęcia programu osłonowego dotyczącego udzielania mieszkańcom Gminy pomocy w zakresie dożywiania (zasiłek na zakup posiłku lub żywności) oraz w art. 39 ust. 2 ww. ustawy (zasiłek celowy może pokrywać w całości lub w części koszty związane z zakupem żywności).

Decyzja dotycząca przyznania zasiłku celowego jak również określenia jego wysokości jest z mocy prawa decyzją podejmowaną w granicach tzw. uznania administracyjnego, po dokonaniu właściwego ustalenia stanu faktycznego i jego oceny. Oznacza to, że świadczenia pieniężne z pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego nie mają charakteru obligatoryjnego i nie są zastępczym środkiem utrzymania osób lub rodzin. Sam fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej świadczenia (zasiłku celowego) i w wysokości zgodnej z oczekiwaniami i żądaniami. Tym samym spełnienie kryteriów, w tym również finansowych, przez osobę ubiegającą się o zasiłek nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie świadczenia w wysokości, którą sama określa, a wręcz przeciwnie, organ rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego musi mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19.05.2015r., sygn. akt III SA/Kr 2021/14).

Nadto zaskarżonych decyzji nie można rozpatrywać w oderwaniu od faktu, że J. L. objęty jest systematyczną pomocą z MOPS w formie zasiłku okresowego oraz zasiłków celowych, w tym na żywność. Organy pomocy społecznej nie są obowiązane do pokrycia wszystkich potrzeb wnioskodawcy, lecz mają jedynie wspomóc go materialnie w ciężkiej sytuacji życiowej (art. 3 ust. 1 ww. ustawy). Pomoc ta ma mieć charakter doraźny i nie może stanowić źródła utrzymania. Stąd w przypadku wielokrotnego występowania o świadczenia organ może uwzględnić tylko te, które w danej sytuacji są najistotniejsze (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. II SA/Po 995/12).

Za odmową przyznania zasiłku celowego w większym rozmiarze przemawia także interes społeczny. Należy zwrócić uwagę, iż w wyniku pauperyzacji społeczeństwa, do Ośrodków Pomocy Społecznej wpływa większa ilość wniosków, a przy ograniczonych możliwościach finansowych MOPS musi mieć na uwadze cel i wysokość przyznawanych zasiłków, tak, aby zaspokoić potrzeby jak największej liczby osób potrzebujących. Wobec tego za nieprawidłowe należałoby uznać działania organu, polegające na finansowaniu potrzeb tylko jednej lub kilku rodzin, z pominięciem pozostałych uprawnionych rodzin, chociażby sytuacja materialna albo zdrowotna tej rodziny lub tych rodzin była najtrudniejsza.

Odnosząc się do zawartego w odwołaniach od przedmiotowych decyzji wniosku o przyznanie pomocy prawnej z urzędu, Kolegium wyjaśniło, iż nie ma takich kompetencji. Pomoc prawna może być bowiem przyznawana w postępowaniach przed sądami.

Na powyższe rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego J. L. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, podnosząc, że kwestionowane decyzje nie odnosiły się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu. Decyzje te powielają decyzje organu I instancji.

W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

W dniu 4 stycznia 2017 r. Przewodniczący Wydziału zarządził rozdzielenie sprawy ze skargi J. L. na decyzje Samorządowego Kolegium odwoławczego i wpisanie jej pod sygn. akt:

III SA/Kr 9/17 na decyzję z dnia 11 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego,

III SA/Kr 10/17 na decyzję z dnia 11 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego,

III SA/Kr 11/17 na decyzję z dnia 11 października 2016 r. na [...] w przedmiocie zasiłku celowego.

Na rozprawie w dniu 19 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 111§2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. u. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) postanowił połączyć sprawy o sygn. akt III SA/Kr 9/17, III SA/Kr 10/17 i III SA/Kr 11/17 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. III SA/Kr 9/17.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a.

Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami, należało uznać, że zarówno decyzja organu odwoławczego jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.

Zgodnie z art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.), dalej u.p.s. zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w tym na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności (ust. 1 i 2).

W świetle §7 Uchwały [...] Rady Miasta z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie przyjęcia programu osłonowego dotyczącego udzielania mieszkańcom Gminy pomocy w zakresie dożywiania - w przypadku braku możliwości zapewnienia gorącego posiłku lub gdy przyznanie pomocy w tej formie byłoby nieuzasadnione z uwagi na sytuację osobistą lub rodzinną, można udzielić pomocy w formie świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności. Prawo do świadczenia w postaci zasiłku celowego w zakresie określonym w ust. 1 przysługuje w sytuacji, gdy dochód na osobę lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150% kryterium dochodowego.

Z akt sprawy wynika, że dochód skarżącego wynosi 634 zł, a więc niewątpliwie spełnia on przesłanki do przyznania mu opisanego świadczenia, gdyż dochód ten jest mniejszy od 150 % kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. (461 zł).

Wskazać należy, że użyty w art. 39 u.p.s. zwrot "może" oznacza, że zasiłek celowy nie jest świadczeniem obligatoryjnym, lecz fakultatywnym. Organ nie ma bowiem obowiązku przyznania świadczenia nawet wówczas, gdy wnioskodawca spełnia przesłanki ustawowe do otrzymania zasiłku, choć może to uczynić według własnego uznania. Inaczej mówiąc, konstrukcja art. 39 u.p.s. oparta jest na uznaniu administracyjnym. Jakkolwiek przyznanie zasiłku celowego ma charakter uznaniowy, to jednak nie powinno oznaczać dowolności. Organ przy wydawaniu decyzji o charakterze uznaniowym obowiązany jest do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy. Dopiero przeprowadzona w taki sposób analiza stanu faktycznego sprawy stanowi materiał będący podstawą do wydania decyzji o charakterze uznaniowym. Jak wskazano powyżej, redakcja art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. daje organom administracji szeroki zakres uznania. Nie zmienia to jednak faktu, że w każdym przypadku organ zobligowany jest do wnikliwej oceny stanu faktycznego z perspektywy określonych w przepisie przesłanek. Ocena taka, przeprowadzona z uwzględnieniem wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, winna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Brak prawidłowego uzasadnienia, zwłaszcza decyzji o charakterze uznaniowym, uniemożliwia bowiem ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego.

Spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o zasiłek celowy z art. 39 u.p.s. nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie tego świadczenia w wysokości, którą sama określi. Wprost przeciwnie - zainteresowany musi liczyć się z tym, że organ odmówi przyznania mu tego świadczenia lub jego wysokość będzie inna niż ta, którą określił w złożonym wniosku. Wysokość, jak i samo przyznanie świadczenia uzależnione są od możliwości finansowych organu przyznającego pomoc oraz ilości innych osób potrzebujących i zamieszkujących na terenie danej gminy. Ponadto organ, oceniając sytuację materialną danej osoby, może wybrać sposób i formę pomocy najbardziej adekwatną, zważając na ograniczone możliwości pomocy społecznej jako instytucji. Jednocześnie organ musi uwzględniać wysokość przyznanych już świadczeń i dokonywać stosownego rozdziału środków tak, aby z pomocy społecznej skorzystała jak największa liczba potrzebujących, gdyż tylko takie postępowanie jest zgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz zasadami wynikającymi z art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s. Nie może zatem swojej pomocy skoncentrować na finansowaniu potrzeb tylko jednej osoby, choćby jej sytuacja materialna, czy też zdrowotna była najtrudniejsza (por. wyroki sądów administracyjnych o sygn. akt I OSK 2696/14 , I OSK 2261/15, I OSK 404/15, I OSK 3364/15, dostępne w internetowej bazie orzeczeń cboisa.gov.pl).

W przypadku decyzji uznaniowych kontrola sądowa ograniczona jest do zbadania, czy w toku podejmowania decyzji organ administracji nie przekroczył granic swobodnego uznania, a więc czy zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. dokonano ustalenia stanu faktycznego, a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 k.p.a. Uznaniowy charakter rozstrzygnięcia wyłącza natomiast zasadniczo sądową kontrolę wydanej decyzji z punktu widzenia jej celowości czy słuszności, gdyż jest to domena zastrzeżona dla swobodnego uznania organu administracji (por. III SA/Kr 1325/15, dostępny j.w.). Kontrola sądowa decyzji uznaniowych sprowadza się zatem wyłącznie do oceny, czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających znaczenie w sprawie oraz, czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Sąd nie może natomiast wkraczać w sferę zastrzeżoną do kompetencji organów administracyjnych, a więc – o ile prawidłowo przeprowadzono postępowanie – nie może kwestionować wysokości przyznanego świadczenia.

W niniejszej sprawie nie można zarzucić organom administracji naruszenia obowiązujących przepisów przy rozstrzyganiu wniosku skarżącego o przyznanie mu świadczenia na zakup żywności, a w konsekwencji nie można zarzucić organom przekroczenia granic uznania administracyjnego. Poza sporem jest – co wynika z przeprowadzonego w dniu 30 czerwca 2016 r. wywiadu środowiskowego oraz dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy – że skarżący jest osobą prowadzącą samodzielne gospodarstwo domowe, której dochód wynosi 634 zł. Bezsporne jest również, że decyzjami z dnia [...] 2016 r. ([...] i [...]) przyznano skarżącemu zasiłki na dofinansowanie do leków w kwocie 180 zł, dofinansowanie do zakupu odzieży – 80 zł , dofinansowanie do opłat za energię – 20 zł, a decyzjami z dnia [...] 2016 r. ([...] i [...]) przyznano skarżącemu zasiłek celowy w kwocie 500,00 zł na dofinansowanie do zakupu muszli klozetowej oraz kosztów montażu i w kwocie 60,00 zł na dofinansowanie do opłat za energię elektryczną, jak również zasiłek okresowy w kwocie 30,00 zł miesięcznie od dnia 1 maja 2016 r. do dnia 31 stycznia 2019 r. (akta adm. k.1212, 1213, 1242, 1243).

Z powyższego wynika, że przyznanie skarżącemu pomocy w postaci i wysokości wskazanej w wymienionych na wstępie decyzjach jest uzasadnione sytuacją, w jakiej skarżący się znajduje i jakkolwiek pomoc ta została przyznana w wysokości niesatysfakcjonującej stronę, to jej zakres nie był określony w sposób dowolny. Organy administracji obu instancji przyznając opisane świadczenie pieniężne wzięły pod uwagę ustaloną, niekwestionowaną sytuację zdrowotną skarżącego oraz sytuację materialną i jego potrzeby. Wskazać przy tym należy, że choć skarżący nie uzyskał świadczenia pieniężnego w satysfakcjonującej go wysokości, to nie został pozbawiony wsparcia ze strony organu pomocy społecznej. Wskazać trzeba, że przyznając beneficjentowi pomoc w postaci kwoty pieniężnej na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie organy pomocy społecznej nie są zobligowane żadnym przepisem prawa do przedstawienia zasad kalkulacji przyznanego zasiłku, czyli w przypadku zasiłku na zakup jednego posiłku – zasad kalkulacji potwierdzającej, że za przyznaną kwotę możliwe jest przygotowanie jednego posiłku dziennie. Brak także podstaw do twierdzenia, że wysokość takiego zasiłku winna - w przeliczeniu na jeden posiłek - odpowiadać wartości jednego bloczka na zakup posiłku w barze mlecznym, tj. kwocie 6 zł. Czym innym jest bowiem przyznanie pomocy w postaci bloczka na zakup posiłku w barze mlecznym a czym innym przyznanie zasiłku celowego na okres jednego miesiąca w postaci kwoty na przygotowanie jednego posiłku dziennie przez beneficjenta. Wynika to nie tylko z zestawienia rodzaju owych świadczeń, ale także z treści § 7 ust. 1 Uchwały Rady Miasta z dnia 15 stycznia 2014 r. nr [...] (wydanej na podstawie m.in. art 110 ust. 10 u.p.s., oraz art. 18 ust. 2 pkt. 15 i art. 40 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, Dz.U. 2016.446 tj.), zgodnie z którym: "W przypadku braku możliwości zapewnienia gorącego posiłku lub gdy przyznanie pomocy w tej formie byłoby nieuzasadnione z uwagi na sytuację osobistą lub rodzinną można udzielić pomocy w formie świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności". Ani z przepisów u.p.s. regulujących przyznanie zasiłku celowego, ani z treści ww. uchwały nie wynika, aby wysokość kwoty zasiłku przyznanego na przygotowanie jednego posiłku dziennie miała odpowiadać wartości jednego bloczka na zakup posiłku w barze mlecznym. W przypadku bowiem przyznania pomocy w formie zasiłku a nie bloczka, organy muszą brać pod uwagę nie tylko realną możliwość przygotowania przez beneficjenta posiłku za przyznaną kwotę, ale również możliwości wynikające z wielkości środków, którymi dysponują.

Mając na względzie rozmiar pomocy udzielonej skarżącemu ze środków organu pierwszej instancji, zarzuty skargi są bezpodstawne. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ odwoławczy prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, a ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym oraz odzwierciedlenie w treści uzasadnień decyzji, sporządzonych zgodnie z art. 107 kpa.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skarg, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargi oddalił.

Orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu znajduje natomiast uzasadnienie w art. 250 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" w związku z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714).