Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 203/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Protokolant Referent Radosław Dudek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2020 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania M. L. (dalej: skarżąca) od decyzji Prezydenta Miasta L. (dalej także: Prezydent) z [...] r., znak: [...], o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji i polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, zjazdem, wewnętrznym układem komunikacyjnym oraz niezbędnymi urządzeniami budowlanymi na działkach nr ewid. [...] położonej w L. przy ul. S. [...] i [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1-5 i art. 64 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm., dalej także: u.p.z.p.) w zw. z § 3, § 5, § 6 i § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588; dalej także: rozporządzenie)

– utrzymało w mocy tę decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, iż Prezydent odmówił uwzględnienia wniosku skarżącej o ustalenie warunków zabudowy, podkreślił, że opisana wyżej inwestycja nie spełnia wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. z powodu braku kontynuacji cech i wskaźników kształtowania oraz zagospodarowania terenu. Z przeprowadzonej analizy urbanistycznej wynika bowiem, iż podstawową formą zagospodarowania obszaru analizowanego jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Występują tu budynki w różnym układzie: wolnostojącym, bliźniaczym i szeregowym. Nieliczne budynki mieszkalne wielorodzinne usytuowane są jedynie przy ul. Z. , w znacznej odległości od terenu objętego wnioskiem. Żadna działka dostępna z ul. S. nie jest zabudowana budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi. Ponadto projektowana zabudowa przekracza wyznaczone na podstawie opisanej analizy urbanistycznej średnie wskaźniki w zakresie: powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki (terenu), szerokości elewacji frontowej oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej.

Organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko organu pierwszej instancji i jego uzasadnienie. Kolegium wskazało, że niedochowanie przez planowaną inwestycję warunków tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, precyzyjnie określonych przez Prezydenta, uniemożliwiało w rozstrzyganej sprawie wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podniosło, że choć w obszarze analizowanym istnieje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna zlokalizowana przy ul. Z. (drodze wojewódzkiej), to nie jest ona dostępna z tej samej drogi publicznej, co planowana zabudowa dostępna z ul. S. (drogi gminnej). Zabudowy te łączy ze sobą tylko funkcja mieszkaniowa, ale poza tym są to dwa odrębne i znacznie różniące się od siebie w niniejszej sprawie typy zabudowy. Ponadto zabudowa wielorodzinna przy ul. Z. a także przy ul. J. nie tworzy z ekstensywną zabudową jednorodzinną ul. [...] urbanistycznej całości.

W skardze do Sądu na powyższą decyzję Kolegium skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. art. 7, 77 § 1, 80 w zw. z 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasad postępowania określonych w tych przepisach;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta z 28 listopada 2019 r.;

- art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. w zw. z art. 64 Konstytucji poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja nie spełnia zasady dobrego sąsiedztwa i w konsekwencji odmowę ustalenia warunków zabudowy, co narusza istotę prawa własności i wolności zagospodarowania;

- § § 3, 5, 6, 7 rozporządzenia poprzez uznanie, że wnioskowana inwestycja nie spełnia warunków w zakresie kontynuacji parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy: wielkości powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i w konsekwencji odmowę warunków zabudowy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą ustalenia skarżącej warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, zjazdem, wewnętrznym układem komunikacyjnym oraz niezbędnymi urządzeniami budowlanymi na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], przy ul. S. [...] i [...] w L..

Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 tej ustawy, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 u.p.z.p. stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do oceny stanowiska Kolegium, że planowania przez skarżącą inwestycja nie spełnia wymogu kontynuacji funkcji, stanowiącego konieczną przesłankę ustalenia warunków zabudowy, to jest tzw. zasady dobrego sąsiedztwa.

Istotą tej zasady jest, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Wynika to z konieczności zachowania wymagań ładu przestrzennego, przez który rozumie się ukształtowanie przestrzeni tworzące harmonijną całość i uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 u.p.z.p.).

Z brzmienia powołanego przepisu wynika jednoznacznie, że przez działkę sąsiednią w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy rozumieć nieruchomość zabudowaną, położoną w najbliższym otoczeniu nieruchomości objętej inwestycją, a przede wszystkim dostępną z tej samej drogi publicznej. Jakkolwiek w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że sąsiedztwo, o jakim mowa w tym przepisie należy rozumieć co do zasady szeroko, to trzeba mieć na względzie, że warunek kontynuacji funkcji, określony w tym przepisie, nie może być interpretowany w sposób dowolny, dopuszczający w istocie każdego rodzaju zabudowę. Trzeba pamiętać, że przepis ten, odczytywany w łączności z pozostałymi normami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymaga zagwarantowania "dobrego sąsiedztwa" w zakresie zarówno znajdujących się w obszarze analizowanym obiektów, cech zagospodarowania terenu oraz cech architektonicznych obiektów budowlanych. Przepis ten wprowadza zatem obowiązek dostosowania funkcji projektowanego obiektu do funkcji obiektów istniejących. Z tego względu wyklucza on możliwość wprowadzenia na określonym, ocenianym przez organy obszarze, funkcji niezgodnej z funkcją już istniejących obiektów. Ratio legis cytowanego przepisu jest zapewnienie zagospodarowania przestrzeni pozwalającego na harmonijne warunki korzystania z prawa własności wszystkich nieruchomości położonych w sąsiedztwie planowanej inwestycji.

Opisane warunki, jak trafnie oceniły organy obu instancji, nie zostały w niniejszej sprawie spełnione. Dlatego też prawidłowo uczyniły te organy odmawiając ustalenia warunków zabudowy dla projektowanej przez skarżącą inwestycji.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że sposób wyznaczenia obszaru służącego wyznaczeniu spełnienia opisanego wyżej warunku regulują przepisy powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. (§ 3 ust. 1 rozporządzenia).

Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.

Obszar analizowany winien obejmować teren tworzący pewną całość urbanistyczną, a określenie granic tego obszaru powinno być dokonywane nie w sposób automatyczny, ale zgodnie ze specyfiką urbanistyczną. Zasadniczo wyznacza się więc obszar analizowany w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a rozszerzanie granic obszaru analizowanego powinno być traktowane wyjątkowo i następować tylko wówczas, gdy przemawiają za tym ważne względy i musi być przekonująco uzasadnione w decyzji o warunkach zabudowy (zob. przykładowo wyrok NSA z 21 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 984/2011). Niedopuszczalne jest zatem poszerzanie obszaru analizowanego wyłącznie celem poszukiwania obiektów o podobnej funkcji celem pozytywnego załatwienia wniosku inwestora. Takie działanie prowadziłoby do nieuprawnionego obejścia zasady "dobrego sąsiedztwa".

§ 5 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego.

W myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%.

Zgodnie z § 7 ust. 1-3 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich; Wysokość tę mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku, przy czym jeśli przebiega ona na działkach sąsiednich tworząc uskok, przyjmuje się jej średnią wielkość w obszarze analizowanym.

We wszystkich tych przypadkach dopuszczalne jest wyznaczenie innych wskaźników zabudowy, gdy wynika to z treści analizy urbanistycznej (zob. § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 rozporządzenia).

W rozpoznawanej sprawie organy administracji obu instancji prawidłowo oparły swe rozstrzygnięcia na wynikach "Analizy uwarunkowań zagospodarowania terenu" sporządzonej, stosownie do art. 60 ust. 4 u.p.z.p., przez mgr inż. arch. W. B. (k. 64-70 akt adm. I inst.).

Z "Analizy..." wynika, w odniesieniu do wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, że wielkość powierzchni zabudowy na działkach położonych w obszarze analizowanym zawiera się w przedziale od 0,6% do 45,8% i średnio wynosi 21,9%; wskaźnik określono dla działek dostępnych z ul. S. zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wskaźnik zabudowy obejmujący stosunek powierzchni planowanej zabudowy do powierzchni działek planowanych dla przedmiotowej inwestycji wynosi 28,3%, a biorąc pod uwagę jedynie powierzchnię objętą opracowaniem 34,91%. Oba wskaźniki dotyczące powierzchni zabudowy przekraczają ustaloną średnią dla analizowanego w sprawie obszaru.

Rozważając kwestię szerokości elewacji frontowej w obszarze analizowanym stwierdzono, że wielkość ta dla budynków mieszkalnych usytuowanych w analizowanym obszarze mieści się w granicach: 6,5 m - 58.0 m i średnio wynosi 12,9 m. a uwzględniając dopuszczoną przepisem tolerancję 20% nie powinna przekroczyć 15.5 m; Wnioskowana szerokość elewacji frontowej projektowanych dwóch budynków mieszkalnych wynosi natomiast 45 m. Istotna różnica w rozpiętości elewacji istniejących budynków do projektowanych świadczy wyraźnie o odmienności przestrzennej zabudowy jedno i wielorodzinnej.

Trafnie przy tym oceniło Kolegium, że bezrefleksyjne, przypadkowe mieszanie takich form prowadzi do chaosu w zagospodarowaniu obszaru. Jeszcze raz należy podkreślić, że przy ul. S. brak jest zabudowy wielorodzinnej, co wyraźnie obrazowane jest poprzez zestawienie istniejących szerokości elewacji frontowych budynków jednorodzinny lub bliźniaczych z projektowanymi budynkami wielorodzinnymi, blokami.

Odnosząc się do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (mierzonej od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku) stwierdzono w "Analizie", że istniejąca w obszarze analizowanym zabudowa osiąga wysokość I-IV kondygnacji nadziemnych, a wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków mieszkalnych obejmuje zakres od 2,0 m do 12,5 m, co daje średnio 6,7 m. Inwestor wnioskuje natomiast o usytuowanie przy ul. [...] dwóch budynków o wysokości górnej krawędzi elewacji frotowej 15,0 m. W przypadku realizacji tego przedsięwzięcia budowlanego budynki wielorodzinne dominowałyby nad istniejącymi nie tylko w odniesieniu do szerokości elewacji frontowej, ale również jej wysokości.

Zasadnie też organy zwróciły uwagę, że w obszarze analizowanym istnieje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna zlokalizowana przy ul. Z. (drodze wojewódzkiej), która nie jest dostępna z tej samej drogi publicznej, co planowana zabudowa dostępna z ul. S. (drogi gminnej). Sąd podziela bowiem argumenty przywołane w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Po pierwsze, zabudowy te łączy ze sobą tylko funkcja mieszkaniowa, ale poza tym są to dwa odrębne i znacznie różniące się od siebie w niniejszej sprawie typy zabudowy, na co wskazał organ pierwszej instancji. Jak wskazał prawidłowo organ odwoławczy, zabudowa wielorodzinna przy ul. Z. , a także przy ul. J. nie tworzy z ekstensywną zabudową jednorodzinną ul. S. urbanistycznej całości. Parametry zabudowy wielorodzinnej w zakresie wielkości powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (mierzonej od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku) przeniesione z ul. Z. lub J. do których należałoby w przypadku decyzji ustalającej warunki zabudowy nawiązać, kolidują z tymi parametrami istniejącymi przy ul. S. i niewątpliwie zaburzyłyby, w przypadku realizacji planowanej zabudowy wielorodzinnej, ład przestrzenny.

Prawidłowo organy obu instancji, stosując się do art. 61 ust. 1 pkt 1 in principio u.p.z.p. wzięły pod uwagę w niniejszej sprawie parametry budynków znajdujących się aktualnie przy ul. S. w L.. Poza sporem jest, że na obszarze analizowanym znajduje się przede wszystkim zabudowa jednorodzinna, stąd też nowa zabudowa nie zachowuje zastanego w danym terenie ładu przestrzennego (ładu istniejącego wzdłuż ul. S. ). Planowana inwestycja stanowi wprawdzie kontynuacje funkcji mieszkaniowej, jednakże parametry nowej zabudowy w odniesieniu do parametrów występujących w terenie analizowanym, takie jak: wielkość powierzchni nowej zabudowy w stosunku do terenu inwestycji, szerokość elewacji frontowej, wysokość są sprzeczne z istniejącym zagospodarowaniem działek dostępnych z tej samej drogi publicznej – drogi gminnej – ul. S. co należycie oceniły organy. Trzeba zaś pamiętać, ze zabudowa wielorodzinna i zabudowa jednorodzinna różnią się względem siebie co do parametrów i cech zabudowy. Organy miały obowiązek uwzględnić te odmienności przy ocenie spełnienia koniecznego warunku, jakim jest kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Mając powyższe na względzie, zasadnie organy te oceniły, że projektowana inwestycja nie spełnia warunku określonego w powołanym art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Po drugie zasadne było stanowisko Kolegium, które jako niezgodne z zasadą dobrego sąsiedztwa oceniło możliwości ustalania parametrów planowanego przedsięwzięcia budowlanego w odwołaniu do istniejących już budynków wielorodzinnych dostępnych z ul. Z. lub ul. J. Okoliczność, iż inne podmioty uzyskały pozwolenia na budowę dla budynków wielorodzinnych lokalizowanych i mających obsługę komunikacyjną przez ul. J. (na działkach sąsiadujących z inwestycją nr ewid. [...] i [...]) nie daje podstaw do wyznaczania tych parametrów w oparcie o cechy i wymiary tych ciągle jeszcze niezrealizowanych bloków. Analizę przeprowadza się bowiem wyłącznie w stosunku do zastanego, istniejącego stan zagospodarowania przestrzennego, a nie inwestycje planowanych lub będących dopiero w trakcie realizacji. Dodatkowo nie można porównywać planowanych wskaźników (rozmiarów) inwestycji w odniesieniu do innych budynków wielorodzinnych niedostępnych z ul. S. , gdyż nie znajduje to uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa.

Zdaniem Sądu, powoływanie się przez skarżącą na realizację budynków mieszkalnych wielorodzinnych na opisanych działkach przy ul. J. nie może być zatem uwzględnione, skoro są to inwestycje nieukończone. Z tego powodu nie były one brane pod uwagę przy przeprowadzaniu analizy. Niekwestionowane jest zarazem, jak zauważyło Kolegium, że znajdują się one przy ślepym odgałęzieniu ul. J. , które nie ma bezpośredniego połączenia z ul. S. . W orzecznictwie i w doktrynie wyrażono przy tym pogląd, który Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela, że organ popełnia błąd w sytuacji, gdy w ramach obszaru analizowanego bierze pod uwagę zamierzenia budowlane, które nie zostały jeszcze zakończone. Należy w tym zakresie uwzględniać jedynie zabudowę faktycznie istniejącą. Bezsprzecznie bowiem odmienne założenie mogłoby prowadzić do naruszenia wymagań ochrony ładu przestrzennego (por. wyrok WSA w Poznaniu z 26 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 436/15; M. J. Nowak, Kluczowe problemy przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy – zasada kontynuacji funkcji i dobrego sąsiedztwa, LEX/el. 2016, nr 3).

Nie sposób jednocześnie nie zauważyć, że choć, zgodnie z art. 87 ust. 3 u.p.z.p., 31 grudnia 2003 r. utracił moc poprzednio obowiązujący na analizowanym obszarze miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta L., zatwierdzony uchwałą Nr [...] Miejskiej Rady N. w L. z [...] r. w sprawie uchwalenia Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Obszaru Funkcjonalnego L. Zespołu Miejskiego z późniejszymi zmianami Uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...] r. [...], to w świetle norm tego planu działki skarżącej położone były w obszarze przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniowa jednorodzinną. Ponadto stosownie do regulacji studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta L., przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miasta L. z [...] r., obszar planowanej inwestycji znajduje się w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, terenie zieleni oraz w strefie Ekologicznego Systemu Obszarów Chronionych (ESOCH).

W ocenie Sądu, organy obu instancji wyjaśniły w sprawie wszystkie istotne dla jej rozstrzygnięcia okoliczności, zgodnie z art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Uzasadnienia decyzji tych organów odpowiadają wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy innych przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Organy prawidłowo zastosowały zatem normy prawa materialnego oraz procesowego, nie naruszając przy tym konstytucyjnej zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3) ani zasady ochrony prawa własności (art. 64).

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) skargę oddalił.