Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2349/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 3 pkt 1, art. 26 ust. 1, art. 102 ust. 5 pkt 24
journal: Dz.U. 2008 nr 164 poz 1027
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2011 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zgody na przeprowadzenie kompleksowej terapii obrzęku limfatycznego poza granicami kraju oddala skargę


UZASADNIENIE

J. K., skarżący w niniejszej sprawie, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej Prezes NFZ) Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie niewyrażenia zgody na przeprowadzenie kompleksowej terapii obrzęku limfatycznego poza granicami kraju - w ośrodku F. w Niemczech.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 26 ust. 1 oraz w związku z art. 25 ust. 3 pkt 1 z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 164, póz. 1027 z późn. zm) – zwanej dalej "ustawą o świadczeniach", § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu (Dz. U. Nr 249, póz. 1867 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 k.p.a.

Powyższa decyzja była konsekwencją wyroku WSA z dnia 23 listopada 2009 r. VI SA/Wa 1475/09.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Skarżący złożył wniosek do Prezesa NFZ o przeprowadzenie poza granicami kraju leczenia lub badań diagnostycznych, których nie przeprowadza się w Polsce tj. o przeprowadzenie kompleksowej terapii obrzęku limfatycznego w ośrodku – F. w Niemczech.

Z opinii lekarza wnioskującego - dr. hab. n. med. [...] - specjalisty chirurgii ogólnej i naczyniowej z W. w W. wynika, że u skarżącego występuje masywny obrzęk limfatyczny kończyny dolnej prawej, komplikowany nawracającą różą przyranną. Ponadto ww. specjalista podniósł, iż chory jest leczony zachowawczo od 10 lat w kraju i pomimo tego nie stwierdzono poprawy, a choroba ma charakter postępujący. Z uwagi na fakt, iż nasilenie zmian może doprowadzić do inwalidztwa ruchowego, wskazane jest przeprowadzenie u pacjenta kompleksowej terapii obrzęku limfatycznego metodą Dr Asdonka w zagranicznym ośrodku wskazanym we wniosku z uwagi na brak analogicznych placówek w Polsce.

W opinii z dnia [...] kwietnia 2009 r. wyrażonej we wniosku (IV b) dr. n. med. [...] – konsultant wojewódzki w dziedzinie chirurgii naczyniowej dla województwa [...] zaznaczył, że brak jest w kraju stacjonarnego ośrodka leczenia obrzęku limfatycznego wskazując jednocześnie, iż schorzenie nie zagraża życiu chorego, a nadto istnieje możliwość leczenia skarżącego w kraju w trybie ambulatoryjnym w P. w K. Zdaniem ww. konsultanta wojewódzkiego leczenie stacjonarne pozwala na zwiększenie jego intensywności, ale stosowane zabiegi są podobne do tych, które można stosować ambulatoryjnie.

Do wniosku dołączono opinię lekarską dr med. [...] z ww. Ośrodka w Niemczech. W opinii tej wskazano, że stosowana przez klinikę metoda leczenia zwana metodą doktora Asdonka, która miałaby być stosowana u skarżącego polega na skojarzonym postępowaniu przeciwobrzękowym obejmującym m.in. zabiegi drenażu limfatycznego, kompresyjne bandażowanie kończyn, terapię ruchową w kompresji, zabiegi fizjoterapeutyczne, ćwiczenia relaksacyjne pobudzające odpływ chłonki, udział w szkoleniach medycznych na temat obrzęku limfatycznego.

Organ ustalił, że wnioskowane leczenie, zawierające powyżej wskazane elementy terapii przeciwobrzękowej może być przeprowadzone w ramach świadczeń realizowanych przez świadczeniodawców na podstawie umów zawartych z OW NFZ w rodzaju - rehabilitacja lecznicza, w ramach takich zakresów świadczeń jak rehabilitacja ogólnoustrojowa w warunkach stacjonarnych, rehabilitacja ogólnoustrojowa w warunkach oddziału dziennego, fizjoterapia ambulatoryjna, Prezes NFZ w piśmie z dnia [...] kwietnia 2010 r. zwrócił się do dr n. med. [...] - z-cy dyrektora ds. lecznictwa "R." (dalej [...] "R.")z prośbą o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie.

Po przeprowadzeniu 4 – dniowej konsultacji diagnostycznej skarżącego w powyższym ośrodku, uzyskano nieznaczną poprawę sprawności, redukcję obrzęku na łydce (15 cm poniżej szczytu rzepki) o 3 cm oraz zmianę konsystencji obrzęku z twardej na twardo-miękką.

W uzasadnieniu swojej decyzji Prezes NFZ wskazał, iż w przypadku skarżącego kompleksowa terapia obrzęku limfatycznego może zostać przeprowadzona w ośrodku krajowym, tj. w [...] "R." a fakt ten został bezspornie potwierdzony w opiniach specjalistów z tegoż ośrodka, które zostały wydane po osobistym zapoznaniu się z aktualnym stanem zdrowia skarżącego, a także po przeprowadzeniu obserwacji reakcji organizmu pacjenta na zastosowane, podczas pobytu diagnostycznego, leczenia przeciwobrzękowego. Organ podkreślił przy tym, że "R." specjalizuje się w rehabilitacji pacjentów z obrzękami limfatycznymi. Stosowany w tym ośrodku program rehabilitacji powstał przy współudziale specjalistów z wiodących ośrodków onkologicznych i rehabilitacyjnych w Polsce oraz na bazie doświadczeń ośrodków zagranicznych, a personel prowadzący leczenie przeszkolony został w stosowaniu nowoczesnych metod leczenia obrzęków limfatycznych. Dodatkowo, w piśmie z dnia [...] sierpnia 2010 r. konsultant krajowy w dziedzinie rehabilitacji medycznej - dr. n. med. [...], zajął stanowisko, którym jednoznacznie potwierdził możliwość przeprowadzenia wnioskowanego leczenia na terenie kraju oraz brak konieczności leczenia skarżącego w ośrodku zagranicznym.

Powyższe ustalenia, potwierdzające możliwość wykonania leczenia przez ww. ośrodek w [...] w ocenie Prezesa NFZ były niebudzącym wątpliwości dowodem ustalającym brak przesłanki wynikającej z dyspozycji art. 26 ust. 1 ustawy o świadczeniach, tj. braku możliwości przeprowadzenia leczenia lub badań diagnostycznych na terenie kraju oraz niezbędności udzielenia takiego świadczenia w celu ratowania życia lub poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy.

Reasumując Prezes NFZ podkreślił, iż postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w niniejszej sprawie, w oparciu o uzyskane opinie lekarzy specjalistów z zakresu rehabilitacji medycznej, chirurgii naczyniowej i angiologii pozwoliło ustalić, iż w kraju istnieje możliwość przeprowadzenia leczenia odpowiedniego do stanu zdrowia skarżącego w [...] "R.".

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie, skarżący zarzucił:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 26 ustawy o świadczeniach oraz § 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badanie diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące odmową udzielenia zgody na leczenie poza granicami kraju, w sytuacji gdy wnioskowane leczenie jest jednym ze świadczeń przewidzianych przez ustawodawstwo państwa członkowskiego, którego terytorium skarżący zamieszkuje i nie może on być poddany skutecznemu leczeniu w terminie zwykle niezbędnym dla uzyskania leczenia w państwie członkowskim zamieszkania, uwzględniając aktualny stan jego zdrowia, z uwagi na brak specjalistycznego ośrodka w kraju, zajmującego się kompleksową diagnostyka i leczeniem;

- art. 38 i 68 Konstytucji RP poprzez naruszenie prawa skarżącego do ochrony życia lub zdrowia, poprzez odmowę udzielenia zgody na przeprowadzenie leczenia poza granicami kraju, mimo braku specjalistycznego ośrodka w Polsce zajmującego się leczeniem obrzęku limfatycznego, bowiem leczenie podjęte w [...] "R." nie przyniosło efektów w postaci widocznej poprawy stanu zdrowia.

W uzasadnieniu skarżący argumentował także że Prezes NFZ ma obowiązek wyrażenia zgody na leczenie osoby podlegającej ubezpieczeniu w Polsce w innym państwie członkowskim, gdy zainteresowany nie może zostać poddany leczeniu w kraju w terminie zwykle niezbędnym dla uzyskania leczenia. Na poparcie swojego stanowiska powołał się na orzecznictwo ETS-u. Nadto podniósł, iż [...] "R." specjalizuje się w rehabilitacji kobiet po mastektomii.

Prezes NFZ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) -dalej p.p.s.a.

Ponieważ w niniejszej sprawie był już wydany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wobec powyższego ocena prawna i wskazania zawarte w wyroku z dnia 23 listopada 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1475/09 zgodnie za treścią 153 p.p.s.a. wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem postępowania. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że "Obowiązkiem Prezesa NFZ jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, które pozwoli na ocenę możliwości lub ich braku wykonania wnioskowanego świadczenia na terenie kraju, mając na uwadze stan zdrowia wnioskodawcy i dotychczasowy 10-letni okres leczenia oraz brak w kraju ośrodka realizującego leczenie fizykalne metodą Asdonka. Dotychczasowe twierdzenie Prezesa NFZ, iż leczenie skarżącego może być realizowane w kraju zarówno w placówkach lecznictwa otwartego, jaki również zamkniętego pozostaje w sprzeczności z treścią wniosku sporządzonego przez lekarza kierującego dr hab. n.med. [...], opinią konsultanta wojewódzkiego dr n. med. [...] który potwierdza, że leczenie stacjonarne jest intensywniejsze, a wskazana we wniosku klinika "jest jedną z niewielu w Europie zajmującą się leczeniem obrzęków...".

W ocenie Sądu orzekającego w tej sprawie zalecenia zawarte w wyroku z dnia 23 listopada 2009 r. zostały przez organ wykonane prawidłowo. W tym miejscu należy również wskazać, że zmienił się stan faktyczny w sprawie, gdyż jak wynika z akt administracyjnych na chwilę obecną istnieje możliwość leczenia w Polsce Skarżącego w ośrodku [...] "R." (dalej [...] "R.").

Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji podstawą prawną jej wydania był art. 26 ust.1 w związku z art. 25 ust. 3 pkt 1 ustawy o świadczeniach i § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu. Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o świadczeniach Prezes Funduszu może skierować wnioskodawcę do przeprowadzenia poza granicami kraju leczenia lub badań diagnostycznych, których nie przeprowadza się w kraju, kierując się niezbędnością udzielenia takiego świadczenia dla ratowania życia lub poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy. Jak wynika z brzmienia przepisu omawiana decyzja jest uznaniowa (Prezes NFZ może skierować), a możliwość jej podjęcia uwarunkowana jest wcześniejszym ustaleniem istnienia jednocześnie dwóch przesłanek:

1/ wnioskowane świadczenie musi być niezbędne dla poprawy stanu zdrowia pacjenta,

2/ musi to być takie świadczenie, którego nie udziela się w kraju.

Dopiero, gdy istnienie tych dwóch przesłanek jest prawidłowo ustalone, otwiera się dla Prezesa NFZ możliwość wydania decyzji uznaniowej o wyrażeniu zgody na leczenie (diagnozowanie) za granicą lub odmowie takiej zgody (por. wyrok NSA z dnia z dnia 5 sierpnia 2009 r. II GSK 993/08, niepubl.). Postępowanie dowodowe powinno więc być przeprowadzone w takim zakresie, aby występowanie obu wskazanych przesłanek zostało wyjaśnione. W ocenie składu orzekającego w tej sprawie postępowanie zostało w niniejszej sprawie przeprowadzone w sposób prawidłowy.

Oceniając prawidłowość działania organu w kontrolowanym postępowaniu należy mieć na względzie, że postępowanie o skierowanie na leczenie za granicą jest sformalizowane. Procedurę jego prowadzenia określa rozporządzenie Ministra Zdrowia z 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badanie diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycia koszt transportu (Dz. U. nr 249 z 2007 r. poz. 1867). Zgodnie z § 4 ust.1 rozporządzenia wniosek o skierowanie na leczenie za granicą wypełniają specjaliści z danej dziedziny medycyny z tytułami profesora lub stopniami naukowymi doktora habilitowanego. Zgodnie z § 4 ust. 2 p. 2 rozporządzenia specjaliści ci oceniają możliwość wnioskowanego leczenia w kraju oraz niezbędność świadczenia w celu ratowania życia lub poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy.

Jest niesporne, że wypełniający wniosek dr. hab. n. med. [...] -specjalisty chirurgii ogólnej i naczyniowej z W. w W. stwierdził, że u skarżącego występuje masywny obrzęk limfatyczny kończyny dolnej prawej, komplikowany nawracającą różą przyranną. Ponadto ww. specjalista podniósł, iż chory jest leczony zachowawczo od 10 lat w kraju i pomimo tego nie stwierdzono poprawy, a choroba ma charakter postępujący. Z uwagi na fakt, iż nasilenie zmian może doprowadzić do inwalidztwa ruchowego, wskazane jest przeprowadzenie u pacjenta kompleksowej terapii obrzęku limfatycznego metodą Dr Asdonka w zagranicznym ośrodku wskazanym we wniosku z uwagi na brak analogicznych placówek w Polsce

Zgodnie z § 8 ust. 3 rozporządzenia przed wydaniem decyzji Prezes NFZ może zasięgnąć opinii konsultanta krajowego w danej dziedzinie medycyny. Zasięganie takiej opinii ma na celu skonfrontowanie opinii wnioskujących lekarzy z opinią lekarza (konsultanta krajowego) mającego najpełniejszą i aktualną wiedzę na temat możliwości leczenia w kraju.

Wykonując zalecenia zawarte w wyroku z dnia [...] listopada 2009 r. oraz mając na względzie treść przywołanego powyżej § 8 ust. 3 Rozporządzenia Prezesa NFZ, Prezes NFZ zwrócił się do konsultanta krajowego dr n. med. [...] w dziedzinie rehabilitacji medycznej z zapytaniem czy:

1. czy proponowana przez klinikę niemiecką metoda leczenia przeciwobrzękowego, zwana metodą doktora Asdonka, polegająca na skojarzonym postępowaniu przeciwobrzękowym jest porównywalna z metodami leczenia przeciwobrzękowego stosowanymi w [...] "R."?

2. czy skuteczność leczenia przeciwobrzękowego stosowanego w [...] "R." i ośrodku niemieckim jest porównywalna?

3. czy biorąc pod uwagę aktualny stan zdrowia i dotychczasowy przebieg choroby pana J. K. wnioskowane leczenie może zostać przeprowadzone w ww. ośrodku w [...]?

Reakcją na powyższe zapytanie było zwrócenie się przez konsultanta krajowego do Dyrektora NFZ [...] "U." Pani dr n. med. [...] z zapytaniem o przyjęcie skarżącego Pana J. K. na badania konsultacyjne do [...] celem badania klinicznego oraz udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy chory wymaga leczenia w [...], a jeśli tak, to czy ośrodek podejmie się tego leczenia i jak przewiduje realizację tej terapii.

Jak wynika z akt administracyjnych skarżący w dniach [...] maja 2010 r. przebywał w [...].

Po 4 dniach leczenia uzyskano nieznaczną poprawę sprawności, redukcję obrzęku na łydce /15 cm poniżej szczytu rzepki/ o 3cm oraz zmianę konsystencji obrzęku z twardej na twardo- miękką.

Powyższe efekty krótkiego pobytu diagnostyczne sugerują sens przeprowadzenia terapii trwającej 4-6 tygodni połączonej z doborem odzieży uciskowej i nauki jej stosowania.

Termin przyjęcia chorego na leczenie będzie ustalony po uzyskanie zgody NFZ i poza obowiązującą kolejką. W przypadku braku po leczeniu satysfakcjonującego chorego efektu istnieje nadal możliwość podjęcia terapii za granicą. Trzeba jednak pamiętać o przewlekłym, nawrotowym charakterze schorzenia.

Jednocześnie wyznaczono termin przyjęcia skarżącego na powyższe leczenie na dzień [...] stycznia 2011 r. jednakże z karty informacyjnej (k 8 a/a) wynika, że skarżący przebywał w ośrodku od [...] sierpnia do [...] września 2010 r.

O powyższych ustaleniach został przez Prezesa NFZ poinformowany lekarz wnioskujący tj. pan dr hab. n med. [...], który w piśmie z dnia [...] lipca 2010 r. (a/a) skierowanym do Prezesa NFZ wskazał, że z uwagi na fakt funkcjonowania w kraju ośrodka specjalizującego się w leczeniu przewlekłego obrzęku limfatycznego – [...], w którym uzyskiwane są podobne wyniki leczenia jak w ośrodkach pozakrajowych, skarżący powinien być skierowany do powyższego ośrodka.

Jednocześnie konsultant krajowy w dziedzinie rehabilitacji medycznej dr n. med. [...], w związku z odpowiedzią uzyskaną od z-cy Dyrektora ds. Leczniczych [...] "U." , Pani dr n med. [...] i próbą terapii skarżącego w [...] w [...], które to leczenie rokuje dobry końcowy efekt, adekwatny do schorzenia, nie wyraził zgody na leczenie skarżącego poza granicami kraju (pismo z dnia [...] czerwca 2010 r.). Również w piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r. konsultant krajowy w dziedzinie rehabilitacji medycznej negatywnie zaopiniował leczenie skarżącego w Niemczech.

Pamiętać należy, że zgodnie z art. 26 ustawy o świadczeniach celem leczenia za granicą jest poprawa stanu zdrowia wnioskodawcy, zatem organ badając istnienie przesłanek do udzielenia zgody musi ustalić, czy uzyskanie poprawy stanu zdrowia jest możliwe w Polsce. W aktach znajdują się dokumenty potwierdzające możliwość wnioskowanego leczenia w Polsce, a więc w ocenie składu orzekającego w tej sprawie nie doszło do naruszenia art. 26 ustawy o świadczeniach. Jak również § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badanie diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycia koszt transportu. Podkreślenia wymaga również, że lekarze specjaliści, których opinie były brane przez prezesa NFZ pod uwagę są profesjonalistami w swojej dziedzinie i wszyscy oni wskazali na możliwość leczenia skarżącego w Polsce.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 38 i 68 Konstytucji RP. Wydając zaskarżoną decyzję Prezes NFZ nie neguje konieczności leczenia pacjenta i nie ogranicza pacjentowi dostępu do leczenia i opieki medycznej. W ocenie Sądu z uwagi na szczupłość zasobów finansowych NFZ leczenie poza granicami kraju powinno być stosowane u chorych, u których nie ma możliwości leczenia w kraju. Podkreślenia wymaga również, że równość wszystkich obywateli Polski w dostępie do świadczeń medycznych finansowanych ze środków publicznych nie oznacza możliwości dowolnego dysponowania tymi środkami przez pacjentów poprzez wskazanie w jakim ośrodku za granicą mają być one wydawane (podobne stanowisko zajął WSA w Warszawie w wyroku z dnia 16 kwietnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1/10).

W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia w niniejszym postępowaniu przepisów Unii Europejskiej.

Obowiązek dokonania oceny wniosku w zakresie istnienia przesłanek, o których mowa w przepisach o koordynacji (art. 20 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego - DZ. U. UE. L. 04.166.1 z późn. zm. oraz art. art. 22 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie - Dz.U.UE.L.97.28.1/1, Dz. U. UE-sp.05-3-3/1) odnosi się do procesowania wniosku oraz wydania decyzji w trybie art. 25 ustawy o świadczeniach, zgodnie z którym Prezes Funduszu wydaje świadczeniobiorcy, osobie uprawnionej do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji lub osobie, o której mowa w art. 12a, zwanym dalej "wnioskodawcą", na wniosek wnioskodawcy, jego przedstawiciela ustawowego lub małżonka, instytucji właściwej, instytucji miejsca zamieszkania, instytucji miejsca pobytu lub instytucji łącznikowej w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), zwanym dalej "podmiotem uprawnionym", zgodę na przeprowadzenie leczenia lub badań diagnostycznych albo kontynuację leczenia lub badań diagnostycznych w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), w przypadkach o których mowa w przepisach o koordynacji.

Wniosek w niniejszej sprawie rozpatrywany był w oparciu o art. 26 ustawy o świadczeniach.

Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.