Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 668/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 5,6, 9b
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant ref. staż. Anna Dziosa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2012 r. sprawy ze skargi U.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2011 roku o nr [...].


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] wydaną na

podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i

dowodach osobistych Prezydent W. orzekł o odmowie zameldowania

U. W. na działce nr [...] na terenie

[...] przy ul. [...] w W.

W uzasadnieniu decyzji Prezydent W. powołał się na art. 9b pkt

2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zgodnie z którym, adres

określa się przez podanie: w gminach, które uzyskały status miasta - nazwy miasta

(dzielnicy), ulicy, numeru, domu i lokalu, nazwy województwa oraz kodu pocztowego.

Z akt sprawy wynika, że kompleks [...] nie ma

nadanego numeru porządkowego. Ponadto U. W. wniosła o

zameldowanie na działce nr [...] na terenie ww. ogrodów przy ul. [...] w

W. W związku z powyższym Prezydent W. wskazał, że nie jest

możliwe określenie adresu w rozumieniu art. 9b cytowanej ustawy.

Na skutek wniesionego przez U. W. odwołania Wojewoda

[...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] uchylił

decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując

m.in. na konieczność podjęcia przez Prezydenta W. "kroków

zmierzających do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie nadania numeru

porządkowego dla budynku, w którym U. W. chce dokonać

zameldowania na pobyt stały".

Po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, zgodnie

ze wskazówkami zawartymi w decyzji Wojewody [...], organ I instancji

decyzją z dnia [...] Listopada 2011 r. nr [...] orzekł o odmowie

zameldowania U. W. na pobyt stały na działce nr [...] na terenie

[...] przy ul. [...] w W.

Od powyższej decyzji U. W. złożyła odwołanie do Wojewody

[...].

Decyzją z dnia [...] lutego 2012r. Nr [...] Wojewoda

[...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. -

Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.

zw. w dalszej części k.p.a) w związku z art. 47 ust. 2 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia

1

Sygn. akt IV SA/Wa 668/12

10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U.

z 2006r. nr 139, poz. 993 ze zm. zwanej w dalszej części "ustawą") po rozpatrzeniu

odwołania U. W. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...]

listopada 2011r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że we wniosku o

zameldowanie na pobyt stały U. W. wskazała następujący adres:

ul. [...] w W., działka nr [...]. Z akt sprawy wynika, iż zarówno U.

W., jak i wiceprezes [...] – D.

C. oświadczyli, że na terenie ww. ogrodów na działce nr [...] znajduje się

budynek mieszkalny przystosowany do całorocznego zamieszkiwania. Przy czym

D. C. oświadczył do protokołu, że nigdy nie występował o nadanie

numeru porządkowego działkom położonym przy ul. [...] w W.

Natomiast z notatki służbowej sporządzonej w dniu [...] maja 2011 r. przez

urzędników, którzy udali się na ul. [...] w W. wynika, że jest to niewielka

uliczka znajdująca się między ulicami [...]. U zbiegu ulic

[...] znajduje się budynek mieszkalny oznaczony nr

porządkowym [...] od ulicy [...]. Za tym budynkiem (poruszając się ulicą

[...]) po stronie nieparzystej, znajdują się budynki mieszkalne oznaczone od nr

[...] do nr [...]. Natomiast kompleks [...] zajmuje całą [...] stronę ulicy [...] w W. i nie ma tam żadnego budynku mieszkalnego /k-11/.

Pismem z dnia [...] września 2011 r. Delegatura Biura Administracji i Spraw

Obywatelskich [...] W. zwróciła się do Delegatury Biura

Geodezji i Katastru [...] W. z prośbą o nadanie z

urzędu numeru porządkowego budynkowi znajdującemu się na działce nr [...] na

terenie [...] przy ulicy [...] w W.

Z pisma z dnia 29 września 2011 r. wynika, że zgodnie z art. 47a ust. 1 pkt 1 ustawy

z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., nr 193,

poz. 1287 j.t.) ustalanie numerów porządkowych oraz zakładanie i prowadzenie

ewidencji miejscowości, ulic i adresów należy do zadań gminy. Zgodnie z art. 47a

ust. 4 pkt 5 lit. a ewidencja miejscowości, ulic i adresów zawiera dane adresowe

określające numery porządkowe budynków mieszkalnych oraz innych budynków

przeznaczonych do stałego lub czasowego przebywania ludzi, w tym

szczególności budynków: biurowych, ogólnodostępnych wykorzystywanych na cele

2

Sygn. akt IV SA/Wa 668/12

kultury i kultury fizycznej, o charakterze edukacyjnym, szpitali i opieki medycznej oraz

przeznaczonych do działalności gospodarczej, wybudowanych w trakcie budowy i

prognozowanych do wybudowania. W związku z tym, że na terenie, który stanowi

[...], nie jest ujawniony w ewidencji gruntów i

budynków żaden budynek, w świetle przywołanych powyżej przepisów, nie jest

możliwe ustalenie numeru porządkowego dla nieruchomości (działek).

Zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych

organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie

zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych

dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych

obowiązkiem meldunkowym. Z kolei ust. 2 wyżej wskazanego artykułu stanowi, że

jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub

wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. W myśl art. 9 b ust. 1 ustawy o

ewidencji ludności i dowodach osobistych zameldowania dokonuje się pod

oznaczonym adresem, przy czym pojęcie adresu objaśniono w ust. 2 - gdy chodzi o

miasta jest to nazwa miasta (dzielnicy), ulica, numer domu i lokalu, nazwa

województwa oraz kod pocztowy. Zameldowanie lub wymeldowanie osoby może

zatem w ocenie organu nastąpić wyłącznie w nieruchomości, która została

zidentyfikowana w odpowiedniej dokumentacji. Taką dokumentację stanowi m. in.

księga wieczysta nieruchomości, jak również dane zawarte w katastrze

nieruchomości prowadzonym przez właściwą jednostkę organizacyjną w urzędzie

gminy. Niedopuszczalnym jest zatem zameldowanie osoby w określonym budynku,

jeżeli brak jest dokumentów wskazujących na istnienie takiego budynku w rejestrach.

W niniejszej sprawie ustalono zaś, że adres pod którym U. W. chce

dokonać zameldowania na pobyt stały, tj. działka nr [...] na terenie [...] przy ul. [...] w W., nie istnieje.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Warszawie U. W. wskazując, że w 2001 r w

Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego złożyła wyjaśnienie dotyczące

okoliczności bezprawnego pobudowania budynku. Została wówczas ukarana

mandatem za użytkowanie budynku mieszkalnego bez wymaganego pozwolenia,

dotyczącego domku na działce [...] nr [...] na terenie [...],

działka nr [...] z obrębu [...]. 0 tym fakcie został powiadomiony Wydział

Architektury i Budownictwa [...]. Z uwagi na to, że nie posiada

Sygn. akt IV SA/Wa 668/12

żadnego innego lokalu, zamieszkała w tym miejscu na stałe. Podniosła, że działka nr

[...] mieści się na terenie [...] - nr działki [...] w obrębie [...] przy ulicy [...] (nie [...]) w W. z kodem pocztowym [...] w

województwie [...]. Ma zatem ona konkretny adres, który pozwala na

identyfikację obiektu znajdującego się na jej terenie. Oznaczenie adresowe wskazuje

bowiem dokładnie nazwę miasta, ulicę, oraz numer nieruchomości.

Skoro zatem lokal, który zamieszkuję posiada adres, a więc spełnia przesłankę z art.

9 b ustawy o ewidencji, a Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego nałożył na

mnie mandat za bezprawne użytkowanie budynku mieszkalnego jak również,

[...] posługuje sie takim adresem istnieje

adres i budynek.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując

stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między

innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153

poz. 1270 ze zm. zwanej w dalszej części P.p.s.a. ), sprowadzają się do kontroli

działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli

zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także

prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody

[...] z dnia [...] lutego 2012r., którą działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1

k.p.a, w związku z art. 47 ust. 2 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o

ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. nr 139, poz. 993 ze zm.

zwanej w dalszej części "ustawą") utrzymał w mocy decyzję Prezydenta

W. z dnia [...] listopada 2011r., orzekającą o odmowie zameldowania

skarżącej na pobyt stały na działce nr [...] na terenie [...] przy ul. [...] w W.

4

Sygn. akt IV SA/Wa 668/12

Rozpoznając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności podkreślić należy, iż

zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10

kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139

poz. 993 ze zm.). Ustawa w art. 5 nakłada na każdego obywatela polskiego

przebywającego na terytorium RP obowiązek zameldowania się w miejscu pobytu

stałego, przy czym pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości

pod określonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1).

Stosownie do art. 10 ust. 1 cyt. ustawy osoba, która przebywa w określonej

miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana

zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby,

licząc od dnia przybycia. W świetle tego przepisu w powiązaniu z art. 6 ust. 1 ustawy,

pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod

oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania z wolą

koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka

osobistych i majątkowych interesów (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2001 r., V SA

1496/00, LEX nr 54454).

W art. 9b ustawodawca wskazał, że adres w gminach, które uzyskały status

miasta określa się poprzez podanie: nazwy miasta, ulicy, numeru domu i lokalu,

nazwy województwa oraz kodu pocztowego.

Należy jednak mieć na uwadze, iż zgodnie z art. 9 ust. 2b ustawy, zameldowanie

w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu

pobytu w danym lokalu. Celem ewidencji ludności jest zatem odzwierciedlanie przez

właściwe organy w stosownym rejestrze danych faktycznych o rzeczywistym

zamieszkiwaniu i przebywaniu osób pod wskazanym adresem. Z punktu widzenia

celów ewidencji ludności warunek legitymowania się prawem do lokalu przez osobę

dopełniającą zameldowania stracił na znaczeniu na skutek wyroku Trybunału

Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 (Dz. U. Nr 78, poz. 716

oraz OTK ZU 2002 Nr 3 poz. 34). W wyroku tym stwierdzono niekonstytucyjność art.

9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, który dla skuteczności zameldowania wymagał

przedstawienia dokonanego przez właściciela (zarządcę) pisemnego potwierdzenia

uprawnienia zainteresowanego do przebywania w lokalu.

Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd prezentowany w dotychczasowym

orzecznictwie sądów administracyjnych, iż faktyczne przebywanie w pomieszczeniu

będącym [...] na działce [...] o stosownym numerze, położonej na

5

Sygn. akt IV SA/Wa 668/12

nieruchomości przy danej ulicy, uzasadnia uwzględnienie wniosku o zameldowanie.

Zgłoszenie takie pozwala na realizację funkcji ewidencji ludności, gdyż umożliwia

ustalenie dokładnego miejsca pobytu osób przebywających w [...] (por. wyrok

Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2002 r. sygn. akt II SA/Łd

1963/00, OSP 2003, Nr 5 poz. 69, s. 297-299 z glosą aprobującą B. Adamiak).

W zaskarżonej decyzji orzeczono o odmowie zameldowania skarżącej na pobyt

stały w budynku usytuowanym na działce nr [...] przy ul. [...] w W., wskazując, iż adres taki nie istnieje, zaś

w katastrze nieruchomości na terenie [...] nie jest uwidoczniony żaden

budynek. "Niedopuszczalnym zatem w ocenie organu jest zameldowanie osoby w

określonym budynku, jeżeli brak jest dokumentów wskazujących na istnienie takiego

budynku w rejestrach".

Rozpoznając niniejszą sprawę należy pokreślić, że rolą organów meldunkowych

jest jedynie zbadanie rzeczywistego pobytu wnioskodawcy we wskazanym przez

niego pomieszczeniu pod oznaczonym adresem. Ze znajdującego się w aktach

sprawy protokołu kontroli meldunkowej wynika zaś, że na wskazanej przez skarżącą

działce nr [...] znajduje się murowany budynek mieszkalny z użytkowym poddaszem,

w którym przebywa stale skarżąca. Podnoszona zatem przez organy okoliczność, iż

budynek ten nie figuruje w katastrze nieruchomości nie może stanowić przesłanki

uzasadniającej odmowę zameldowania skarżącej w budynku, który jak same

wskazują organy nie tylko w rzeczywistości istnieje ale jest również zamieszkowany

przez skarżącą .

Ponadto z akt sprawy wynika, że w zgłoszeniu pobytu stałego skarżąca podała

jedynie ul. [...] bez nr [...], jak wskazują organy. Pod adresem ul. [...] W. znajduje się [...] (karta 1 akt administracyjnych sprawy). Tym samym

nie ulega wątpliwości, iż podany przez skarżącą adres funkcjonuje w obrocie

prawnym (siedziba [...]), a wysyłana pod ten adres

korespondencja jest skutecznie doręczana, co wskazuje, iż nie ma problemów z

identyfikacją podmiotu znajdującego się pod wskazanym przez skarżącą adresem,

który nie zawiera numeru budynku, a jedynie nazwę ulicy.

Mając zatem powyższe na uwadze Sąd uznał, że podany przez skarżącą adres

(działka nr [...] na terenie [...] przy ul.

[...] w W., [...]) wbrew stanowisku prezentowanemu

6

Sygn. akt IV SA/Wa 668/12

przez orzekające w sprawie organy spełnia wszelkie wymogi niezbędne do

precyzyjnego wskazania miejsca pobytu skarżącej.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na

podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit a) p.p.s.a orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji, oraz

w oparciu o art. 135 p.p.s.a decyzję organu I instancji.

7