Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 704/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2009-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Barbara Stukan-Pytlowany /spr./ Sędziowie NSA Jacek Surmacz WSA Kazimierz Włoch Protokolant st.sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym na rozprawie w dniu 19 listopada 2009r. spraw ze skarg J. L. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2009r. nrnr: [...], [...], w przedmiocie odmowy uznania zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji administracyjnej - oddala skargi -


UZASADNIENIE

1. Skarżący J. L., z dnia 12 października 2006r., zgłosił zarzuty w postępowaniach egzekucyjnych, prowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na podstawie tytułów wykonawczych nr nr: [...] i [...], z dnia 6 października 2006r., wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Powołał się przy tym na art. 33 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r., nr 229, poz. 1954 ze zm.; powoływanej dalej jako ustawa egzekucyjna), podnosząc zarzut prowadzenia przedmiotowych postępowań egzekucyjnych przez niewłaściwy organ egzekucyjny i jednocześnie wnosząc o umorzenie postępowań egzekucyjnych. Pisma zawierające zarzuty wpłynęły do organu egzekucyjnego 19 października 2006r.

2. Komornik Skarbowy, działający z upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego pismem z dnia 25 października 2006r. nr [...], zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o wydanie postanowień w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, powołując się na art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej.

3. Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniami wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów z dnia [...] października 2006r. nr nr: [...] i [...], uznał zgłoszone zarzuty za bezzasadne. Postanowienia powyższe, na skutek rozpoznania zażaleń skarżącego, zostały uchylone postanowieniami Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2007r. nr nr: [...] i [...] a sprawy przekazano do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Z obszernych motywów postanowień organu odwoławczego wynika, że wierzyciel rozpatrujący zarzuty nie dopełnił obowiązku w zakresie dokonania wszechstronnych rozważań i ustalenia faktycznego miejsca zamieszkania zobowiązanego, a jednocześnie wskazał, że ustalenie tej okoliczności musi być poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym.

4. Naczelnik Urzędu Skarbowego, w charakterze wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów wypowiadał się jeszcze dwukrotnie. Postanowieniami

z dnia [...] lipca 2007r. nr nr: [...] i [...] uznał zgłoszone zarzuty za bezzasadne, które to postanowienia zostały uchylone postanowieniami Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2007r. nr nr [...] i [...] z uwagi na naruszenie przez organ instancji obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a następnie postanowieniami z dnia [...] grudnia 2007r. nr nr: [...] i [...], uznał zarzuty zgłoszone przez zobowiązanego za bezzasadne, które to postanowienia, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego zostały przez Dyrektora Izby Skarbowej utrzymane w mocy (postanowienia dnia [...] marca 2008r. nr nr [...] i [...]). Organ odwoławczy ostatecznie przychylił się do stanowiska, iż na dzień wystawienia, opisanych na wstępie, tytułów wykonawczych, miejscem zamieszkania zobowiązanego, w którym centralizowały się jego interesy życiowe i majątkowe był Ł., co oznacza że zarzuty zgłoszone przez zobowiązanego są bezzasadne.

5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na skutek rozpoznania skargi, na powyższe decyzje, wniesionej przez J. L. - wyrokiem z dnia 23 września 2008r. stwierdził nieważność zaskarżonych postanowień Dyrektora Izby Skarbowej (z dnia [...] marca 2008r. nr nr [...] i [...] a także pozostałych poprzedzających je postanowień tj:

- postanowień Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2007r. nr nr: [...] i [...],

- postanowień Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2007r. nr nr [...] i [...],

- postanowień Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2007r. nr nr: [...] i [...],

- postanowień Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2007r. nr nr: [...] i [...]

- postanowień Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2006r. nr nr: [...] i [...].

Uzasadniając, Sąd wskazał, że w sytuacji gdy wierzycielem i organem egzekucyjnym jest ten sam organ prowadzenie postępowania mającego na celu uzyskanie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów dotknięte jest wadliwością o charakterze kwalifikowanym – bezprzedmiotowością. Nie istnieje bowiem podstawa prawna do wydawania postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji wówczas, gdy tym wierzycielem jest sam organ prowadzący tę egzekucję. Powołał się przy tym na uchwałę składu siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2007r. I FPS 4/06 – opublikowaną w ONSAiWSA 2007r./5/112 stwierdzającą, że wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, o którym mowa w art. 34 ustawy egzekucyjnej, w przypadku gdy wierzycielem jest Skarb Państwa, reprezentowany przez kierownika statio fisci – naczelnika urzędu skarbowego, który jednocześnie jest organem egzekucyjnym, należy uznać za bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu tej uchwały jednoznacznie wskazano, że kierując się z jednej strony potrzebą sprawnego funkcjonowania organu egzekucyjnego, z drugiej zaś strony w niczym nie ograniczając prawa zobowiązanego do obrony jego interesu prawnego, przyjąć należy brak podstawy prawnej do wydawania postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji wówczas, gdy tym wierzycielem jest sam organ prowadzący tę egzekucję.

6. Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając już nie w charakterze wierzyciela lecz jako organ egzekucyjny postanowieniami z dnia [...] lutego 2009r. nr [...] i [...] odmówił uznania zgłoszonych zarzutów. Stwierdził, iż w dacie wszczęcia przez organ egzekucyjny egzekucji administracyjnej tj. w dacie doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego miejscem zamieszkania (ośrodkiem centrum życiowego) zobowiązanego był Ł., ul. K. o czym świadczą: zgłoszenie aktualizacyjne NIP-1 przedłożone przez skarżącego w których jako miejsce zamieszkania podał on Ł., fakt zarejestrowania działalności gospodarczej "E." pod adresem w Ł., fakt posiadania przez skarżącego rachunku bankowego w Banku [...] w Ł., fakt posiadania nieruchomości na terenie Ł. oraz zgłoszenie ich w Urzędzie Miejskim w Ł. nieruchomości do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, fakt zajmowania przez skarżącego funkcji członka zarządu w firmie "M." sp. z o.o. z siedzibą w Ł., oraz zajmowanie funkcji członka zarządu w firmie "B." z siedzibą w Ł. a także fakt zatrudnienia w tej firmie na stanowisku dyrektora handlowego, oraz członka rady nadzorczej. Wskazane fakty, w ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego, wskazują bezspornie, iż w dacie doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego miejscem jego zamieszkania, w rozumieniu art. 25 Kodeksu cywilnego, był Ł.

7. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanego na wyżej opisane postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawie odmowy uznania zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji administracyjnej, decyzjami z dnia [...] kwietnia 2009r. [...] oraz [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienia. Uzasadniając, przytoczył art. 22 §1 ustawy egzekucyjnej stanowiący, iż właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z nieruchomości ustala się według miejsca jej położenia. Właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 3 powołanej ustawy (art. 22 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji).

Powołując się na art. art. 25 ustawy z dnia 23.04.1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) stanowiący, iż miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu oraz na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30.03.2006 r. sygn. akt I OW 265/05 - opublikowane w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 198360, stwierdził iż dla przyjęcia że osoba zamieszkuje w danej miejscowości z zamiarem stałego pobytu, konieczne jest wystąpienie okoliczności pozwalających przeciętnemu obserwatorowi na wyciągnięcie wniosku, że określona miejscowość jest głównym ośrodkiem działalności danej dorosłej osoby fizycznej. W ocenie organu odwoławczego, zarówno złożona przez skarżącego informacja NIP-1 z dnia 25 maja 2004r. w której jako miejsce zameldowania wskazał on K. a jako miejsce zamieszkania oraz adres do korespondencji – Ł., jak również fakt nie stawiania się na wezwania organów podatkowych w K., wraz z informacją z Komisariatu Policji w K., iż skarżący pod wskazanym adresem zameldowania nie zamieszkuje a jedynie pojawia się sporadycznie - wskazują, iż ośrodek działalności życiowej skarżącego nie znajduje się na terenie K.

Skarżący wynajął mieszkanie na terenie Ł., w którym od 31 grudnia 2003r. zamieszkują jego żona i małoletnia córka, uczęszczająca do miejscowego gimnazjum. Na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 6 maja 2004 r. dokonanej przez Burmistrza Miasta [...], skarżący prowadził działalność gospodarczą pod firmą "E.", wskazując wyżej opisane mieszkanie jako adres prowadzenia tej działalności tj. adres siedziby firmy, adres do korespondencji, oraz miejsce przechowywania dokumentacji rachunkowej. Również deklaracje podatkowe VAT-7 z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej składane były w Urzędzie Skarbowym w Ł. W tymże mieszkaniu, w toku postępowania egzekucyjnego w dniu 10 października 2006r. spisano majątek zobowiązanego, której to czynności skarżący uczestniczył osobiście.

Ostatecznie organ odwoławczy uznał, iż centrum działań życiowych skarżącego w chwili wszczęcia postępowania egzekucyjnego znajdowało się w Ł., w konsekwencji czego podnoszone przez Skarżącego zarzuty dotyczące niewłaściwości miejscowej organu egzekucyjnego, nie zasługują na uwzględnienie.

8. W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonych postanowień podniósł zarzut naruszenia przepisu art. 19 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 §1 k.p.a. poprzez błędne dokonanie ustaleń faktycznych w przedmiocie ustalenia miejsca zamieszkania strony w sposób sprzeczny ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Podał iż sprawie karnej zakończonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. Wydział Karny z dnia 5 września 2007 r. sygn. akt [...], w której został oskarżony o złożenie nieprawdziwych danych o miejscu zamieszkania w deklaracji NIP-1 z dnia 25.05.2004r. tj. pomimo, iż faktyczne miejsce jego zamieszkania znajdowało się w K., podał iż zamieszkuje w Ł. - sąd karny uznając winę oskarżonego za nie budzącą wątpliwości, orzekł warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec oskarżonego na okres próby 1 roku.

Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów proceduralnych tj art. 150 w zw. z 148 §1 i 149 Ordynacji podatkowej poprzez nieuprawnione przyjęcie skuteczności doręczenia zastępczego, w sytuacji gdy nie wykazano spełnienia przesłanek do zastosowania tego rodzaju doręczenia, oraz naruszenie art. 130 § 3 Ordynacji Podatkowej poprzez całkowite pominięcie podniesionego w postępowaniu zarzutu nie wyłączenia organu – Naczelnika Urzędu Skarbowego w osobie J. S., którego łączyły ze stroną zażyłe stosunki zarówno służbowe jaki i prywatne.

9. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wnosząc o jej oddalenie w całości, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

10. W piśmie złożonym na rozprawie w dniu 19 listopada 2009r. skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w skardze oraz wniósł o uchylenie zaskarżonych postanowień.

11. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1270 ze zm.),- zwanej dalej p.p.s.a. ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy tak rozumianej kognicji sądu, przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

12. Przedmiotem sporu jest właściwość miejscowa organu egzekucyjnego, zakwestionowana przez skarżącego w piśmie z dnia 12 października 2006r. zawierającym zarzuty odnośnie do prowadzonego przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego. Jako że właściwość miejscowa organu zgodnie z art. 22 §2 ustawy egzekucyjnej, ustala się w oparciu o miejsce zamieszkania zobowiązanego, zatem kluczowe znaczenia dla rozstrzygnięcia sporu ma ustalenie miejsca zamieszkania J. L. w chwili wszczęcia tego postępowania tj. w chwili doręczenia mu tytułów egzekucyjnych nr: [...] i [...].

Kwestię miejsca zamieszkania osoby fizycznej reguluje art. 25 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym miejscem zamieszkania osoby fizycznej to miejsce, w którym osoba ta zwykle przebywa z zamiarem stałego zamieszkania, co należy rozumieć jako miejsce w którym koncentruje się aktywność życiowa i interesy strony. W orzecznictwie zwykło się przyjmować, iż o zamieszkiwaniu w jakiejś miejscowości można mówić wówczas, gdy występujące okoliczności pozwalają przeciętnemu obserwatorowi na wyciągnięcie wniosków, że określona miejscowość jest głównym ośrodkiem działalności danej dorosłej osoby fizycznej.

W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, do rozważenia pozostaje zatem czy aktywność życiowa strony, zogniskowała się w Ł. czy też w K. Z oboma ośrodkami łączą skarżącego pewne więzy, które, co nie zeszło z pola widzenia Sądu, skarżący zdaje się interpretować w zależności od łączących się z tym konsekwencji.

Za przyjęciem, iż ośrodkiem aktywności życiowej skarżącego jest K., przemawiają jedynie jego oświadczenia oraz fakt zameldowania, jednakże z przeprowadzonego przez policję wywiadu wynika, że skarżący nie przebywa stale pod podanym w K. adresem a jedynie sporadycznie odwiedza zamieszkującą tam matkę, a korespondencja kierowana do skarżącego jest każdorazowo przez nią odbierana.

Tymczasem za przyjęciem, iż aktywność życiowa skarżącego skoncentrowana jest w Ł. przemawia szereg okoliczności faktycznych, z których najpoważniejsza to stwierdzenie, iż skarżący pod podanym na terenie Ł. adresem po prostu przebywa. Jak ustaliły organy podatkowe, skarżący wynajął w Ł. mieszkanie, w którym zamieszkują jego żona i ucząca się w miejscowej szkole córka. Adres tego lokalu figuruje w rejestrze jako adres prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, pojawia się również na wystawianych przez skarżącego fakturach, oraz jako adres zamieszkania deklarowany dla potrzeb Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Jak ustaliła miejscowa policja, skarżący pod tym adresem jest znany. Pod tym adresem również osobiście odbierał kierowaną do niego korespondencję oraz osobiście uczestniczył w czynności egzekucyjnej. Posiada również nieruchomość na terenie Ł. Pomimo, iż każda z powyższych okoliczności rozpatrywania oddzielnie nie przesądza w kwestii miejsca zamieszkania skarżącego, to łącznie dają one obraz relacji łączących skarżącego z tymże miejscem, który w odbiorze przeciętnego obserwatora pozwala na wyciągnięcie wniosku, iż głównym ośrodkiem życiowym skarżącego jest Ł.

Sąd podziela również stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, w odniesieniu do wyroku sądu karnego. Tenże wyrok, mający za przedmiot rozstrzygnięcia kwestię miejsca zamieszkania skarżącego w roku 2004r. nie może mieć bezpośredniego przełożenia na istotną w sprawie kwestię ustalenia miejsca jego zamieszkania w 2006r., która to kwestia podlega ocenie na podstawie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego

Podniesione w skardze zarzuty należy ocenić jedynie jako polemizowanie z ustaleniami organu podatkowego. Każda z okoliczności podnoszonych przez skarżącego, tj. np. przypadkowe, dokonane przy okazji wizyty u córki, podjęcie korespondencji w Ł. czy też, dokonywane przez osobę trzecią, konsekwentne umieszczanie łańcuckiego adresu na wystawianych fakturach – mogłyby wskazywać na pozorny jedynie związek skarżącego z Ł., gdyby jednocześnie istniały okoliczności faktyczne świadczące o przeniesieniu ośrodka interesów życiowych skarżącego do K. Tymczasem, w przedmiotowej sprawie, związek skarżącego z tym miastem wynika jedynie z jego deklaracji.

Wskazać przy tym należy, iż istotą miejsca zamieszkania, jest nie tyle subiektywny zamiar strony koncentrowania własnych interesów w określonej miejscowości, co odpowiednia emanacja tegoż zamiaru wobec osób postronnych, pozwalająca im na odniesienie jednoznacznego wrażenia w kwestii miejsca zamieszkania strony.

Oceniając ogół zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należy zgodzić się z organem podatkowym, iż wielość powiązań skarżącego z Ł. przy jednoczesnym braku faktycznych powiązań z K. pozwalają na odniesienia wrażenia, iż ośrodkiem interesów życiowych skarżącego jest Ł. Ocena organów podatkowych w kwestii miejsca zamieszkania skarżącego jest zatem poprawna.

13. Skarżący podniósł ponadto, iż w sprawie od momentu wniesienia zarzutów istnieją dwie przesłanki niedopuszczalności egzekucji –niewłaściwość organu oraz nie istnienie egzekwowanego obowiązku, co związane jest z nie wprowadzeniem do obrotu prawnego decyzji podatkowych. Zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku skarżący opiera na twierdzeniu, że nie dochowano trybu doręczenia zastępczego decyzji podatkowych, co powoduje iż decyzje, jako nie doręczone podatnikowi - nigdy nie weszły do obrotu prawnego. Zarzut ten nie jest uzasadniony. Decyzje podatkowe zostały doręczone w trybie doręczenia zastępczego określonego w art. 150 Ordynacji podatkowej na adres: Ł. ul. K. wskazany przez skarżącego w deklaracji NIP – 1 z dnia 25 maja 2004r. jako adres zamieszkania. Skarżący wskazał ten adres również jako adres siedziby jego firmy i adres do korespondencji. Należy również zauważyć, że doręczenie na ten adres decyzji podatkowych z dnia [...] sierpnia 2006r., stanowiących podstawę wystawienia w/w tytułów egzekucyjnych, nastąpiło na rok przed wydaniem przez Sąd Rejonowy w Ł. opisanego już wyroku w sprawie karnej. W związku z powyższym należy stwierdzić iż kwestionowane doręczenia zostały dokonane na adres właściwy i w sposób prawem przewidziany – a zatem skutecznie.

14. Podniesiony został również zarzut naruszenia zaskarżonymi postanowieniami art. 210 § 4 w związku z art. 235 i 239 Ordynacji podatkowej. Zarzut ten skarżący uzasadnia pominięciem w uzasadnieniu zaskarżonych postanowień podniesionego w zażaleniu z dnia 26 lutego 2009r. zarzutu nie wyłączenia organu – Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. w osobie J. S. po myśli art. 103 § 3 Ordynacji podatkowej. Jak wynika z wyjaśnień Dyrektora Izby Skarbowej, zawartych w odpowiedziach na skargi – J. S. nie sprawuje funkcji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. od ponad dwóch lat. Postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego jako organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów zostały wydane [...] lutego 2009r. a zatem w czasie, gdy J. S. od dawna nie sprawował funkcji organu egzekucyjnego. Nie zachodziły więc okoliczności uzasadniające z urzędu wyłączenie organu egzekucyjnego a wniosku o wyłączenie byłego Naczelnika Urzędu Skarbowego w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym skarżący we właściwym czasie nie złożył. Wprawdzie organ odwoławczy w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień nie odniósł się do tego zarzutu zażalenia jednakże z uwagi na jego oczywistą niezasadność, co Sąd wyżej stwierdził, nie jest to uchybienie mogące mieć wpływ na wynik sprawy.

15. Z uwagi na powyższe skargi, jako niezasadne, podlegają oddaleniu na postawie art. 151 p.p.s.a.