Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1588/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 29 ust 2 pkt 15 , art. 30 ust 1 pkt 3 lit b , art. 30 ust 7 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2017 r. sprawy ze skargi "A. ." Spółka z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 13 października 2016 r., znak [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej "A. " Spółka z o.o. w W. kwotę 980 ( dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z 17 maja 2016 r., znak: [...] na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 prawa budowlanego wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia wykonania robót budowlanych określonych przez inwestora A. spółka z o.o. z siedzibą w W. jako instalacja urządzeń teletechnicznych stacji bazowej telefonii komórkowej, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnej A. Sp. z o.o. o oznaczeniu [...], ul.[...] w K. , działka nr [...] obr. [...] i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu organ wskazał, że obszar pola elektromagnetycznego emitowany przez projektowane anteny obejmuje tereny nad działkami sąsiednimi i może występować w miejscach dostępnych dla ludności, wpływając tym samym na możliwość zagospodarowania nieruchomości gruntowych. Zdaniem organu I instancji, inwestycja może spowodować wprowadzenie ograniczeń lub uciążliwości dla działek sąsiednich, w związku z czym właściwa analiza obszaru oddziaływania inwestycji, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, winna być przedmiotem postępowania prowadzonego w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W oparciu o powyższe, na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 Pb Prezydent Miasta K. , nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.

A. Sp. z o.o. złożyła odwołanie, zarzucając naruszenie:

- art. 7, 8, 77 oraz 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. z uwagi na brak rzetelnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy m.in. nie określenie czy wymagała ona uzyskania pozwolenia na budowę czy zgłoszenia czy też opierania się na treści dokumentu prywatnego zatytułowanego "Kwalifikacja przedsięwzięcia zgodnie Rozporządzeniem Rady Ministrów z. dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko" w kwestii czy zasięg występowania pól elektromagnetycznych przekroczy teren inwestycji w sytuacji, gdy ten dokument służy wyłącznie do oceny czy rozpatrywana instalacja będzie zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko,

- art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przedstawionych przez skarżącą i dowolne ustalenie, iż projektowana inwestycja może spowodować wprowadzenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich;

- art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. oraz 8 k.p.a. poprzez nie działanie przez organ I instancji w granicach prawa i w formach wskazanych przez prawo, co spowodowało prowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, iż nie pogłębiało to zaufania obywateli do organów Państwa,

- art. 30 ust. 7 pkt 4) ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, czyli wniesienie sprzeciwu do zgłoszonych przez spółkę robót budowlanych z uwagi na wprowadzenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy nie dawał podstawy, aby stwierdzić, iż inwestycja ta może spowodować wyżej opisane skutki.

W uzasadnieniu powołując się na orzecznictwo sądowe wyjaśniono, że wykonanie stacji bazowej telefonii komórkowej na budynku nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Roboty budowlane będą podlegać zgłoszeniu, gdy wysokość planowanego urządzenia (konstrukcji wsporczej wraz z antenami) przekroczy 3m. W przeciwnym wypadku - zaprojektowanie urządzenia do wysokości 3m. Zdaniem odwołującego, nie będzie obligowało inwestora do żadnej formy zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej. Ponadto odwołujący podniósł, że organ I instancji nie wskazał z jakich przepisów prawa wywiódł twierdzenie, iż planowane zamierzenie spowoduje chociażby potencjalne ograniczenia prawa przyszłego inwestora na działkach znajdujących się w strefie oddziaływania obiektu. Zdaniem wnioskodawcy, Prezydent Miasta K. nie wykazał w stopniu wystarczającym przyczyn nałożenia na zgłaszającego obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w oparciu o art. 30 ust. 7 pkt 4 Pb. Podkreślił też, że w miejscach dostępnych dla ludności planowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie będzie generowała pól elektromagnetycznych o poziomach przekraczających dopuszczalne, zatem nie sposób zarzucić jej, że będzie wprowadzać, utrwalać lub zwiększać uciążliwości dla terenów sąsiednich.

Wojewoda [...] decyzją z 13.10.2016r. nr [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż przedmiot sporu został sklasyfikowany zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb i jako urządzenie montowane na obiekcie o wysokości konstrukcji wsporczej do 4,5 m, zgłoszone Prezydentowi Miasta K. , w myśl art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Pb. W przyjętej procedurze poprzedzającej rozpoczęcie robót budowlanych, jedyną stroną postępowania mógł zostać tylko inwestor. W zakresie zawartych danych w dokumencie pn. Kwalifikacja przedsięwzięcia, w której wnioskodawca zawarł analizę położenia w przestrzeni wektorów osi głównych wiązek, z uwzględnieniem otoczenia stacji bazowej - istniejących obiektów budowlanych - długość osi uzależniona jest od równoważnej mocy promieniowanej izotropowe EIRP i wynosi 70m rozchodząc się w trzech różnych azymutach: 20°, 140°, 285°. W opracowaniu uwzględniono również możliwość pochylenia osi wiązki. Celem opracowania było wykazanie że oś wiązki nie będzie znajdowała się w miejscach dostępnych dla ludności przez które należy rozumieć; wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego (art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska - Dz.U.2013.1232). Weryfikacja przedstawionej dokumentacji pozwala jednoznacznie stwierdzić, że osie głównych wiązek promieniowania wychodzą poza obręb działki nr [...] obr. [...] (do której skarżący posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) obejmując swoim zasięgiem nieruchomości położone w pobliżu projektowanej stacji bazowej. Powyższe potwierdzają opisy oraz rysunek nr 1: Rzut poziomy osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych stacji bazowej. Oznacza to, że inwestycja oddziałuje na tereny sąsiednie, natomiast w kontekście omawianej problematyki nie ma znaczenia, czy generowane przez nią promieniowania występują w miejscach dostępnych dla ludności (w zależności od analizy istniejącej lub przyszłej zabudowy), ponieważ nawet spełnienie standardów środowiskowych nie oznacza braku generowania oddziaływań na działki sąsiednie.

Wg organu idea inwestycji zapewniająca możliwość korzystania z sieci telekomunikacyjnej i co do zasady generująca zasięg na pewnym większym obszarze, nie może być uzasadnieniem do pozbawienia właścicieli działek objętych tym oddziaływaniem, czynnego uczestnictwa w postępowaniu w sprawie, a następnie możliwości skorzystania z narzędzia procesowego jakim jest odwołanie decyzji administracyjnej. Jako strony postępowania winni oni wiedzieć, że pionowy zasięg ich własności gruntowej zostanie ograniczony. W przypadku przyjęcia zgłoszenia przez organ administracji poza inwestorem, nikt o inwestycji nie jest informowany, co w sytuacji wprowadzenia ograniczeń na terenach sąsiednich naruszałoby zasady określone w art. 7, 8 a w szczególności art. 9 kpa. Brak możliwości wzięcia udziału w postępowaniu zgłoszeniowym przez inne strony postępowania stanowi bowiem ograniczenie uprawnień właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców tych nieruchomości. Zgłaszający poprzez realizację zamierzeń inwestycyjnych na nieruchomości, co do której posiada prawo do dysponowania na cele budowlane, nie może ograniczać bądź pozbawiać właścicieli nieruchomości sąsiednich możliwości korzystania z przysługującej im własności gruntu, bez ich wiedzy. Dotyczy to tak dotychczasowego korzystania jak i przyszłego korzystania z gruntu. Powyższego nie zmienia nawet stanowisko (przewodnik) Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska pn.: Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko -przewodnik po rozporządzeniu Rady Ministrów (T. Wilżak, W-wa 2011), z którego wynika, że określenie odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny dokonuje się dla istniejącego stanu zagospodarowania terenu. Stanowisko to bowiem winno być uwzględniane przy kwalifikacji przedsięwzięcia i jedynie w sytuacji, braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na danym terenie. Nie wpływa natomiast na ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji i tym samym kręgu osób, które winny uczestniczyć w postępowaniu jak strony. Organ wskazał na art. 28 ust. 2 Pb w zakresie określenia stron, jak i definicję obszaru oddziaływania obiektu z art. 3 pkt 20 Pb. Wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia obszaru w otoczeniu obiektu budowlanego, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa, które wprowadzają określonego rodzaju ograniczenia w zakresie zagospodarowania, w tym zabudowy tego terenu. W procesie zmierzającym do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu nie chodzi o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu, lecz o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora w związku z zamierzeniem budowlanym. Obszar oddziaływania obiektu budowlanego to także teren, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa. Kwestia obszaru oddziaływania obiektu nie jest zależna od tego, czy oddziaływanie zamierzonej inwestycji przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz z samego już faktu oddziaływania. Obszar oddziaływania obiektu budowlanego to także teren, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa. Przymiot strony w prawie budowlanym nie jest zależny od tego, czy oddziaływanie zamierzonej inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz z samego faktu oddziaływania na przestrzeń objętą prawem do nieruchomości sąsiednich. Obszar oddziaływania obiektu nie może być utożsamiany tylko i wyłącznie z brakiem zachowania przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi czy z zakresu ochrony środowiska. Obiekt budowlany może wprowadzać określone ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z przepisami techniczno-budowlanymi i co za tym idzie, że nie można będzie uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę (cyt. za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, z dnia 9 listopada 2015 r., sygn. akt: II SA/Kr 996/15). W ocenie organu działki sąsiednie, nad którymi zgodnie z opracowaniem przedłożonym przez inwestora, znajduje się pole elektromagnetyczne, winny być objęte obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a osoby, które są umocowane art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, jako strony postępowania, winny w nim uczestniczyć. Uznać bowiem należy, że następuje ograniczenie w zagospodarowaniu ich nieruchomości. Udział tych osób może nastąpić tylko w ramach postępowania o pozwolenie na budowę.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A. Sp. z o.o. zarzucając naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. z uwagi na jego zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy sprzeciw do zgłoszonych robót budowlanych został bezzasadnie wniesiony przez organ I instancji, co winno skutkować jego uchyleniem;

- art. 7, 8, 77 § l oraz art. 107 § 3 w zw. z 11 k.p.a. poprzez nie dokonanie istotnych ustaleń i nie wyjaśnienie, a co najmniej nie zawarcie tego w uzasadnieniu decyzji, w tym zakresie nie dokonali określenia charakteru inwestycji, która stanowi przedmiot zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji nie ustalili, czy inwestycja ta podlega obowiązkowemu zgłoszeniu w świetle Prawa Budowlanego, czy też ewentualnie objęta jest ustawowym obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, bądź zwolniona jest z tego obowiązku, a także nie ustaliły czy ta inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięcia mogące znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, które nie są bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynikają z tej ochrony, w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w, ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, również nie ustaliły jakie nieruchomości stanowią tereny sąsiednie, jakie konkretnie ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich może wprowadzić realizacja robót zgłaszanych przez A. , czy ewentualne oddziaływanie inwestycji nad obszarami ponad działkami sąsiednimi będzie przekraczać normy statuowane przez przepisy obowiązującego prawa oraz czy będzie występować w miejscach dostępnych dla ludności,

- art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przedstawionych przez skarżącą w niniejszym postępowaniu i dowolne ustalenie, iż anteny inwestycji A. będą generować oddziaływania mogące znajdować się w miejscach dostępnych dla ludności wpływając na możliwość zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, a także, że miejsca dostępne dla ludności są niemożliwe do ustalenia w razie braku obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

- art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez nie działanie w postępowaniu administracyjnym przez organ I i II instancji na podstawie i w granicach prawa,

- art. 15 k.p.a. poprzez brak dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy zwłaszcza w kontekście zarzut zawartego w odwołaniu Skarżącej o naruszeniu art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przedstawionych przez Skarżącą w niniejszym postępowaniu i dowolne ustalenie, iż anteny inwestycji A. będą generować oddziaływania mogące znajdować się w miejscach dostępnych dla ludności wpływając na możliwość zagospodarowania nieruchomości sąsiednich.

- art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20) P.b. poprzez zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy w procedurze zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych nie ma miejsca ustalanie obszaru oddziaływania obiektu na potrzeby określenia kręgu stron postępowania, gdyż stroną tego postępowania jest jedynie inwestor,

- art. 29 ust. 2 pkt. 15) P.b. w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 c P.b. poprzez niezastosowanie i wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych, które zwolnione są z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a wymagają jedynie zgłoszenia z uwagi na wysokość elementów instalacji radiokomunikacyjne] przekraczającej 3 metry;

- art. 30 ust. 7 pkt 4) P.b. poprzez zastosowanie w sytuacji, gdy realizacja planowanych robót budowlanych nie wprowadzi, nie utrwali bądź zwiększy ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich,

- art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2013 roku, póz. 1232 ze zm.), poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu w sytuacji braku planu miejscowego dla danego obszaru"(...) działki sąsiednie, nad którymi zgodnie z opracowaniem przedłożonym przez inwestora, znajduje się pole elektromagnetyczne, winny być objęte obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji (...)".

W uzasadnieniu podkreślono, iż zakres zgłoszonych przez A. robót budowlanych zwolniony był z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. i roboty nie stanowią budowy obiektu budowlanego. ale instalowanie urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym, stąd nie rozważa się w odniesieniu do nich "obszaru oddziaływania obiektu". Nie znajduje również w przepisach obowiązującego prawa ani w orzecznictwie sądowym uzasadnienia pogląd Wojewody [...], że w trybie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych mogą być realizowane jedynie takie inwestycje, których oddziaływanie (nie sprecyzowane ponadto przez ten organ) zamyka się w obszarze działki inwestycyjnej, co do której wnioskodawca legitymuje się prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Żaden z przepisów P.b., za wyjątkiem art. 29 ust. 1 pkt 1a P.b., a zwłaszcza art. 29 ust. 2 wskazujący przypadki zwolnienia danych robót budowlanych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, nie statuuje takiego wymogu, więc należy uznać, że jest on wynikiem nadinterpretacji organu odwoławczego. Ustawodawca nie kierował się takimi wytycznymi określając katalog robót zwolnionych z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, ale uwzględniał stricte budowlane aspekty powodujące, że budowa czy roboty budowlane wskazane w art. 29 ust. 1 i 2 P.b. są mniej skomplikowane do wykonania niż te wymagające uzyskania pozwolenia na budowę. Twierdzenie organu II instancji tym bardziej jest błędne, gdyż wszystkie budowy i roboty budowlane, też te wymienione w art. 29 ust. 1 i 2 P.b. mają jakieś oddziaływanie, które co do zasady nie zamyka się w granicach działki inwestycyjnej, więc tego rodzaju okoliczność nie stanowiła żadnej przesłanki do wydzielenia kategorii czynności zwolnionych z obowiązku wydania pozwolenia na budowę, a wymagających jedynie dokonania zgłoszenia zamiaru ich wykonania. Jedyną kategorią prac wskazanych w art. 29 P.b., których przesłanką zwolnienia z uzyskania pozwolenia na budowę jest okoliczność, aby obszar oddziaływania mieścił się w całości na działce lub działkach, na których zostały zaprojektowane jest budowa wolno stojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych (zob. art. 29 ust l pkt la P.b.), do czego z oczywistych względów nie zalicza się przedmiot niniejszego zgłoszenia A. . Podkreślono także, iż w/w przepisy nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Wojewoda [...] nie wykazał także, że wskutek realizacji robót objętych przedmiotowym zgłoszeniem nastąpią jakiekolwiek konkretne ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowie, nieruchomości położonych w otoczeniu nieruchomości, na której mają być roboty A realizowane. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego wynika przeciwny wniosek, a mianowicie, iż roboty te nie kwalifikują się do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (ani zawsze ani potencjalnie), choć organ I instancji błędnie twierdził, że należy je tak kwalifikować. Z tego materiału wynika także, pole elektromagnetyczne o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m2 generowane przez anteny A. nie będzie znajdować się w miejscach dostępnych dla ludności, a tym samym nie będzie ograniczać czy uniemożliwiać zabudowy nieruchomości sąsiednich. Wskazano także na uzasadnienie wyroków WSA w Krakowie z dnia 7 listopada 2016r. sygn. II SA/Kr 1107/16 oraz II SA/Kr 1384/16.

W oparciu o to wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.

Wniesienie skargi skutkuje uchyleniem decyzji organu II instancji, mimo że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Kluczowym dla rozstrzygnięcia sprawy jest ocena, czy przedsięwzięcie, którego dotyczy zgłoszenie może być wybudowane na podstawie zgłoszenia, czy też koniecznym jest uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę. Sąd rozpoznający sprawę wyraża pogląd, że w przypadku takiej inwestycji zawsze konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Takie stanowisko przesądza o bezzasadności zarzutów skargi jak i samej skargi. Niezgodność z prawem zaskarżonej decyzji wynika natomiast z faktu, że organ II instancji bezpodstawnie uznał, że przedmiotowa inwestycja może być realizowana w oparciu o zgłoszenie.

W przedmiotowej sprawie organ orzekł na podstawie art. 30 ust. 7 pkt. 4 prawa budowlanego (dalej: "uPb"). Podkreślić jednak należy, że wniesienie sprzeciwu i nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w oparciu o art. 30 ust. 7 uPb, może dotyczyć tylko takich budów lub robót budowlanych, które są objęte obowiązkiem zgłoszenia z mocy prawa, co wynika z art. 29 w zw. z art. 30 ust. 1 uPb. Nie można nałożyć takiego obowiązku, jeżeli z mocy prawa budowa lub wykonanie określonych robót budowlanych wymagają pozwolenia na budowę (wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2004 r., IV SA 162/03, LEX nr 158969). Jeżeli inwestor miał zamiar realizować określone roboty budowlane na podstawie dokonanego zgłoszenia, a wymagały one pozwolenia na budowę, to organ powinien wnieść sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1.

Jak wynika ze zgłoszenia i dołączonej dokumentacji projektowej (w szczególności str. [...] kwalifikacji przedsięwzięcia), zgłoszenie dotyczy budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, na dachu istniejącego budynku. W skład projektowanej stacji bazowej wchodzą urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo- odbiorcze zlokalizowane w szafach aparaturowych umieszczonych na dachu budynku oraz 6 anten sektorowych i 1 anteny radioliniowej, umieszczonych na konstrukcji wsporczej.

W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, tak określonego przedsięwzięcia nie można uznać za podlegającego obowiązkowi zgłoszenia w związku z treścią art. 29 ust. 2 pkt. 15 uPb. Mimo pełnej świadomości Sądu, co do istnienia orzeczeń, które tak je kwalifikują, Sąd rozpoznający sprawę, w całej rozciągłości podziela poglądy wyrażone w szczególności w wyroku NSA z dnia 26 kwietnia 2016 roku, sygnatura II OSK 1999/14, LEX nr 2111135. W jego uzasadnieniu, wskazane zostały wyczerpująco i na wielu płaszczyznach wraz z odwołaniem się do innych wyroków NSA poglądy, z których w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej zawsze wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

Zgodnie z tezą do w/w wyroku:

1. Już sam fakt, iż przedsięwzięcie inwestora przede wszystkim polega na zamontowaniu na stałe trzech masztów i zainstalowaniu na tych masztach anten jako urządzeń telekomunikacyjnych oraz zamontowaniu pozostałego sprzętu pozwalającego na sprawne i właściwe korzystanie z tak wykonanej stacji telefonii komórkowej, wystarczyć może do uznania, że na tak opisane zamierzenie inwestor winien uzyskać pozwolenie na budowę.

2. W sytuacji, gdy w sprawie nie ma wątpliwości, iż na budowę sieci telekomunikacyjnej inwestor winien uzyskać pozwolenie na budowę, to na rozbudowę takiej sieci, która polega właśnie na budowaniu stacji bazowych i dzięki temu poszerzaniu obszaru działalności takiej sieci - budowa kolejnej stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi rozbudowę tej sieci i jako taka również wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do niniejszej sprawy, w powołaniu się na poglądy wyrażone w uzasadnieniu w/w wyroku, należy wskazać, że do budowy stacji bazowej telefonii komórkowej nie może znaleźć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 uPb i związany z tym przepisem art. 30 ust. 1 pkt 3 lit.b. Zgodnie z nimi odpowiednio: "Pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywania robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych" oraz "zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4 uPb budowa (...) i wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych". Choć pojęcie instalacji nie zostało zdefiniowane w Prawie budowlanym wśród prac określających roboty budowlane (art. 3 pkt 7 uPb) to ustawodawca posługuje się nim, tworząc katalog robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 2 pkt 6, 14, 15 uPb). W odniesieniu do części z nich (pkt 14, 15 cyt. wyż. przepisu), wskazano wyraźnie, że roboty polegające na instalowaniu wykonywane są na obiektach budowlanych. To doprecyzowanie, szczególnie w odniesieniu do instalowania urządzeń (pkt 15) nakazuje przyjąć, że analizowany zwrot dotyczy robót budowlanych wykonywanych na istniejących już obiektach, które służą za nośnik do owej instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane.

Planowana przez skarżącą Spółkę inwestycja nie może być jednak uznana za urządzenie zainstalowane na dachu budynku. Urządzenie budowlane to urządzenie łącznie spełniające następujące cechy: a) jest to urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym; b) urządzenie to zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej nie spełnia warunku opisanego wyżej pod literą b) - celem budowy tej stacji nie jest zapewnienie samej możliwości użytkowania budynku mieszkalnego zgodnie z jego przeznaczeniem. Budynek ten może funkcjonować niezależnie od posadowienia na jego dachu tejże stacji (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 listopada 2013 r., II OSK 1407/12, publik. CBOSA.nsa.gov.pl).

Przedmiotowa stacja bazowa nie jest bowiem elementem wyposażenia budynku mieszkalnego, ani też nie jest urządzeniem związanym funkcjonalnie z takim budynkiem. Stanowi ona odrębny od budynku obiekt budowlany, składający się z urządzenia przekaźnikowego, wież antenowych i anten. Tworzy ona samodzielną i odrębną w stosunku do budynku całość techniczno-użytkową, składającą się z szeregu poszczególnych elementów, połączonych w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do określonego użytku.

Dlatego jej realizacja musi być poprzedzona uzyskaniem pozwolenia na budowę. W ślad za poglądem wyrażonym w wyroku NSA z dnia 26 kwietnia 2016 roku, sygnatura II OSK 1999/14, podkreślić też należy, że skoro na budowę sieci telekomunikacyjnej inwestor winien uzyskać pozwolenie na budowę, to na rozbudowę takiej sieci, która polega właśnie na budowaniu stacji bazowych i dzięki temu poszerzaniu obszaru działalności takiej sieci - budowa kolejnej stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi rozbudowę tej sieci i jako taka również wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lipca 2014 r., II OSK 371/13, LEX nr 1519388).

Dodać też należy, że w przywołanym już wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 listopada 2013 r., II OSK 1407/12, podkreślono że nowelizacja przepisów Prawa budowlanego przez ustawę z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, poprzez zmianę przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15, który do 17 lipca 2010 r. który po dokonanej zmianie brzmi, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych, doprecyzowała jedynie rodzaj urządzeń, jakie można zainstalować na budynku bez pozwolenia na budowę. Nie został natomiast zmieniony zakres pojęcia "urządzenia". Konkludując NSA wskazał, że mając świadomość rozbieżności w orzecznictwie, w jego ocenie budowa stacji bazowej wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, bądź bezpośrednio w oparciu o art. 28 Prawa budowlanego, bądź też pośrednio poprzez konieczność zastosowania art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego i wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji.

W związku z powyższym, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji orzeknie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylając decyzję organu I instancji w części, obejmującej rozstrzygnięcie dotyczące podstawy prawnej i wyrzeczenia o nałożeniu obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, oraz w tym zakresie orzeknie co do istoty sprawy, modyfikując podstawę prawną rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu decyzji, uwzględni ponadto powyżej przedstawione poglądy prawne.

Kończąc należy też wskazać, że niniejsze rozstrzygnięcie Sądu nie narusza zasady wynikającej art. 134 § 2 p.p.s.a. W wyniku rozstrzygnięcia Sądu, zarówno sytuacja prawna jak i faktyczna strony skarżącej nie ulega zmianie, gdyż istniejący obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, wynika jedynie z innej podstawy prawnej.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.