Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 886/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Głównego Urzędu Miar
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: par 34
journal: Dz.U. 2004 nr 77 poz 730
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów  pomiarowych.
article: par 11, par 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 108 poz 1014
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny  odpowiadać taksometry elektroniczne.
article: art 2 ust 2 pkt 2, art 8n ust 4 pkt 3, art 24 ust 2 pkt 2, art 24, art 24a ust 4, art 4 pkt 13, pkt20 i pkt 8
journal: Dz.U. 2004 nr 243 poz 2441
law: Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek Sędzia NSA Joanna Kabat -Rembelska Sędzia del. WSA Maria Jagielska (spr.) Protokolant Anna Wróblewska po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Głównego Urzędu Miar od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 27 maja 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 581/08 w sprawie ze skargi B.C. na decyzje Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...], [...] grudnia 2007 r. nr [...], [...] grudnia 2007 r. nr [...], [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za czynności urzędowe w zakresie miar 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od B.C. na rzecz Prezesa Głównego Urzędu Miar kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 581/08 - po rozpoznaniu skargi B.C. - uchylił zaskarżone decyzje Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...], [...], [...] oraz poprzedzające je decyzje Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w W. dnia [...] października 2007 r. w przedmiocie opłaty za sprawdzenie taksometrów elektronicznych.

Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.

Skarżący – B.C. złożył wnioski o przeprowadzenie ponownej legalizacji taksometrów elektronicznych wraz z formularzami ustalania wysokości opłaty należnej za wydanie przez organ dowodów legalizacji przyrządów pomiarowych. Stawka opłaty za legalizację taksometrów została obliczona na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. Nr 229, poz. 2309 oraz Dz. U. z 2005 r. Nr 182, poz. 1530), zwane dalej rozporządzeniem.

Decyzjami z dnia [...] października 2007 r. Naczelnik Urzędu Obwodowego Miar w W. na podstawie art. 21 § 4 w zw. z § 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 24 ust 1, ust. 2 pkt 2 i ust 6, art. 24a ust 2 i 3 ustawy z dnia 11 maja 2001 Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r., Nr 243, poz. 2441 ze zm.) dalej jako P.om. oraz rozporządzenia, określił wysokość zobowiązania podatkowego w związku z nieuiszczeniem w terminie opłat legalizacyjnych.

Po rozpatrzeniu odwołań od powyższych decyzji, w których skarżący podnosił że zmiana układu taryf nie jest czynnością legalizacyjną, Prezes Głównego Urzędu Miar (GUM) decyzjami z dnia [...] grudnia 2007 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji. Organ w uzasadnieniu podniósł, że skarżący zobowiązany był na podstawie art. 24a ust 3 pkt 1 P.om. wnieść opłatę za sprawdzenie taksometrów elektronicznych. Organ I instancji słusznie wskazał jako podstawę ustalenia wysokości opłaty cyt. rozporządzenie. Organ nie podzielił poglądu skarżącego, że sprawdzenie taksometru elektronicznego jest jedynie czynnością techniczną, do której nie jest wymagana obecność organów. Wskazał, że zgodnie z § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (Dz. U. Nr 108, poz. 1014) – dalej rozporządzenie w sprawie wymagań metrologicznych, taksometr powinien być skonstruowany i wykonany w sposób umożliwiający nałożenie cech zabezpieczających, które uniemożliwią, bez ich naruszenia, dostęp do urządzenia programującego i ingerencję w program taksometru. Cechy zabezpieczające taksometru, który uzyskał świadectwo legalizacji chronią przed nieuprawnioną ingerencją osób trzecich i ich nieuszkodzenie gwarantuje, że taksometr spełnia wymagania metrologiczne, przez czas ważności świadectwa. W przypadku zmiany układu taryf, które są wprowadzone do oprogramowania taksometru elektronicznego przez nieuprawnione osoby, taksometr podlega sprawdzeniu w zakresie dokonanych zmian. Organ wskazał, że zgodnie z § 11 rozporządzenia w sprawie wymagań metrologicznych taksometr powinien umożliwiać dokonywania zmian układu taryf za pomocą przycisków taksometru lub za pośrednictwem interfejsu przy użyciu układu programującego, przy czym zmiany te powinny zostać potwierdzone w świadectwie legalizacji ponownej. Dokonywane są wtedy odpowiednie wpisy, dla których ważności niezbędna jest pieczątka organu. Taka konieczność wynika również z faktu, że dokonanie zmiany układu taryf nie jest możliwie bez stwierdzenia, iż nie zostały uszkodzone cechy zabezpieczające, bez sprawdzenia jaki był układ taryf, przed rozpoczęciem w tym zakresie zmian do taksometru – pod nadzorem osoby stwierdzającej zmianę układu w świadectwie legalizacji ponownej oraz sprawdzeniu czy taksometr prawidłowo działa po wprowadzeniu zmian w układzie. Sprawdzenie zmiany układu taryf, o ile taksometr prawidłowo działa, jest potwierdzane wpisami w świadectwie legalizacji ponownej, a ponadto ponownie jest umieszczana cecha zabezpieczająca. Odnosząc się do zarzutu niekonstytucyjności organ stwierdził, że określenie wysokości opłat nastąpiło w granicach i na podstawie obowiązującego prawa, które organ ma obowiązek stosować.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględniając skargi i uchylając wszystkie zaskarżone decyzje oraz decyzje utrzymane nimi w mocy, stwierdził że opłata, której legalność kwestionował skarżący nie została wprowadzona na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 24a ust 4 w zw. z art. 24 ust 2 pkt 2 P.om. W przepisach tych ustawodawca jedynie nałożył natomiast obowiązek opłaty za wydanie dowodu legalizacji albo za wykonanie czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany, nie zaś – jak stanowi uwaga nr 1 działu IV – załącznika do rozporządzenia za sprawdzenie taksometru tylko w zakresie zmiany opłat lub układu taryf na nowe, w urzędzie lub punkcie legalizacyjnym. Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 217 Konstytucji RP nakładanie podatków, innych danin publicznych, określenie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Przepisy aktu wykonawczego mogą więc jedynie, w ramach wyznaczonych powyższą normą konstytucyjną oraz w zakresie określonym w przepisach ustawy stanowiących delegację do wydania takiego aktu, regulować kwestie szczegółowe dotyczące trybu realizacji uprawnień bądź obowiązków wynikających wprost z ustawy. WSA w W. stwierdził, że zmiana układu taryf jest tylko czynnością techniczną, nie zaś legalizacyjną, o której mowa w art. 4 pkt 8 w związku z pkt 13 P.om., a zatem nie obejmuje badania wymagań technicznych i metrologicznych, które powinien spełniać przyrząd pomiarowy. W konsekwencji Sąd I instancji uznał, iż przepis zawarty w uwadze nr 1 działu IV pkt 13 załącznika do rozporządzenia wprowadzający opłatę za sprawdzenie taksometru elektronicznego tylko w zakresie zmiany opłat lub układu taryf na nowe, w urzędzie lub punkcie legalizacyjnym – pozostaje w sprzeczności z ustawą, jak i z art. 217 Konstytucji RP i wobec tego nie powinien być stosowany. Zgodnie z art. 92 Konstytucji rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania, zaś upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Sąd wskazał, że organy są wprawdzie zobowiązane do stosowania wszystkich przepisów rozporządzenia, jednakże rozpoznając przedmiotową sprawę będą związane oceną dokonaną przez Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej Prezes Głównego Urzędu Miar zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- błędną wykładnię art. 4 pkt 8 w zw. z art. 4 pkt 13 P.om. i przyjęcie przez Sąd, że sprawdzenie w zakresie zmiany układu taryf w taksometrze elektronicznym na nowe jest w istocie tylko wyłącznie czynnością techniczną, nie zaś czynnością legalizacyjną i nie obejmuje badania wymagań technicznych oraz metrologicznych, które powinien spełniać przyrząd pomiarowy;

- błędną wykładnię i przyjęcie, że sprawdzenie w zakresie zmiany układu taryf na nowe nie obejmuje swym zakresem art. 24 ust. 2 pkt 2 oraz delegacji zawartej w art. 24a ust. 4 P.om., a tym samym, że opłata zawarta w uwadze nr 1 do pkt 13 lp. IV załącznika "Wysokość opłat za wydanie przez organy administracji miar i podległe im urzędy, dowodu legalizacji pierwotnej (z wyłączeniem legalizacji jednostkowej) albo ponownej przyrządów pomiarowych" do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy nie znajduje swej podstawy w ustawie Prawo o miarach;

- art. 8k ust. 2 pkt 5 i art. 8n ust. 4 pkt 3 P.om. poprzez jego niezastosowanie przez Sąd do ustalonego w sprawie stanu faktycznego i w konsekwencji pominięcie, że legalizacja traci ważność w przypadku uszkodzenia albo zniszczenia cechy legalizacji lub cechy zabezpieczającej, co było niezbędne do dokonania zmiany układu taryf;

2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 106 § 3 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie dowodu z "Opisu budowy i działania taksometru elektronicznego CEZAR", które jednoznacznie wskazuje na fakt, że zmiana układu taryf na nowe nie jest możliwa bez naruszenia cechy zabezpieczającej, bez wskazania w uzasadnieniu przyczyny jego pominięcia;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 4 pkt 8 i pkt 13 oraz art. 8k ust. 2 pkt 5 P.M. poprzez przyjęcie przez Sąd, że zmiana układu taryf jest czynnością techniczną, ale powodującą uszkodzenie cechy zabezpieczającej, co determinuje konieczność dokonania czynności legalizacyjnej zgodnie z dyspozycją art. 8k ust 2 pkt 5 ustawy P.om.;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez uznanie przez Sąd, że Prezes GUM dopuścił się naruszenia prawa materialnego, w sytuacji braku podstaw do uznania skargi za zasadną, bowiem Prezes GUM prawidłowo zastosował przepisy art. 24 ust 2 pkt 2 i art. 24a P.om.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyjaśnienia organu skupiają się wokół tezy, iż sprawdzenie w zakresie zmiany układu taryf na nowe jest legalizacją ponowną o której mowa w art. 4 pkt 8 w zw. z art. 4 pkt 13 P.om. w zw. z tym, iż wydany jest nowy dowód legalizacji. Podkreślił, że zmiana układu taryf na nowe bez udziału organów administracji miar, spowodowałaby, że świadectwo legalizacji ponownej nie zawierałoby aktualnych, nowych wartości, co byłoby sprzeczne z § 11 oraz załącznikiem nr 4 stanowiącym wzór świadectwa legalizacji ponownej do rozporządzenia a ponadto nastąpiłoby uszkodzenie cech zabezpieczających, co powoduje, że świadectwo legalizacji ponownej wydanej na 25 miesięcy traci ważność. Tym samym usunięcie zabezpieczenia (plomby) powoduje konieczność dokonania legalizacji ponownej, która podlega opłacie.

Wobec powyższego, zdaniem Prezesa GUM, zasadne było pobranie opłat za dokonana czynność legalizacyjna, zgodnie z art. 24 ust 2 pkt 2 oraz zgodnie z rozporządzeniem, które zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 24a ust 4 P.om.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną B.C., podzielając stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku WSA w W., wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do regulacji art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc wszakże z urzędu pod uwagę te okoliczności, które przesądzają o nieważności postępowania. Nie stwierdzając istnienia przesłanek nieważności postępowania, dokonując następnie kontroli rozstrzygnięcia sądu wojewódzkiego pod kątem zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej należało stwierdzić, iż jest ona uzasadniona.

Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia zarówno prawa procesowego, jak też materialnego.

Wskazując na podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej zarzucił, iż Sąd I instancji, uchylając zaskarżone decyzje oraz decyzje utrzymane nimi w mocy, naruszył art. 145 § 1 pkt 1 a) p.p.s.a. błędnie uznając, iż Prezes GUM dopuścił się naruszenia prawa materialnego w sytuacji, gdy organ prawidłowo zastosował przepis art. 24 ust. 2 pkt 2 i art. 24 a P.om.

Zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego sprowadzają się do błędnego przyjęcia, że czynność zmiany taryf jest wyłącznie czynnością techniczną, co powoduje, iż nie mieści się ona w wśród wyszczególnionych w art. 24 ust. 2 pkt 2 P.om. czynności, a zatem nie dotyczy jej delegacja z art. 24a ust. 4 P.om., co oznacza, że opłata za te czynności nie znajduje podstawy prawnej w ustawie

W rozpatrywanej sprawie kluczową kwestią jest prawidłowość dokonanej przez Sąd I instancji oceny charakteru czynności polegającej na zmianie układu taryf taksometru jako niepodlegającej opłacie wyszczególnionej w L.p. IV pkt 13 uwaga nr 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu I instancji stwierdzenie co do tego, że wskazana czynność jest wyłącznie czynnością techniczną nie jest przekonujące i nasuwa zasadnicze wątpliwości.

Zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 2 P.om. opłaty pobiera się za czynności wydania dowodu legalizacji albo za wykonanie czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany. Legalizacja, stosownie do art. 4 pkt 13) P.om. oznacza zespół czynności obejmujących sprawdzenie, stwierdzenie i poświadczenie dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania techniczne i metrologiczne. Każdy przyrząd pomiarowy stosowany przy pobieraniu opłat podlega prawnej kontroli metrologicznej, a więc sprawdzeniu, czy dany przyrząd spełnia wymagania metrologiczne i techniczne określone w przepisach. Kontrola ta wykonywana jest przez uprawnione organy administracji miar i poza zatwierdzeniem typu przyrządu pomiarowego, co dla rozpatrywanej sprawy jest bez znaczenia, może mieć ona postać legalizacji pierwotnej (jednostkowej) lub ponownej. Ta ostatnia odnosi się do przyrządów pomiarowych wprowadzonych do obrotu lub użytkowania. Ze stanu faktycznego w jakim orzekał Sąd I instancji wynika, iż wnioski, które złożył do organu administracji miar skarżący B.C. dotyczyły przyrządu pomiarowego – taksometru – już użytkowanego i posiadającego legalizację. Okoliczność ta nie jest sporna między stronami, tak jak niesporne jest, iż skarżący domagał się sprawdzenia taksometru w zakresie zmiany układu taryf, wnioskując o legalizację ponowną.

Analizując treść art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy, to poza opłatami za dokonanie wszystkich czynności prowadzących do uzyskania dowodu legalizacji (świadectwa legalizacji zgodnie z art. 4 pkt 20 P.om.), przepis przewidział opłaty za czynności sprawdzenia przyrządu pomiarowego, ograniczając je do tych, kiedy z uwagi na niespełnienie wymagań czy to technicznych czy metrologicznych (art. 4 pkt 8 P.om.) przez przyrząd pomiarowy nie może on zostać zalegalizowany. Sąd I instancji stwierdził, że sprawdzenie taksometru co do zmiany taryf nie wymaga wydawania odrębnego świadectwa legalizacji ponownej, lecz dokumentowane jest wyłącznie potwierdzeniem w wydanym już świadectwie legalizacji. Przyjmując tak, Sąd nie wziął pod uwagę i nie rozważył ani okoliczności faktycznych jakie istniały w badanej sprawie, a które miały zasadniczy wpływ na zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepisu § 11 rozporządzenia w sprawie wymagań metrologicznych, zgodnie z którym zmiana układu taryf powinna zostać potwierdzona w świadectwie legalizacji ponownej. W zależności od ustaleń faktycznych w badanej sprawie ujawnienie, o którym mowa w § 11 cyt. rozporządzenia może być wyłącznie wpisem w ważnym cały czas świadectwie legalizacji ponownej, a może poprzez potwierdzenie zmiany w świadectwie legalizacji ponownej, które utraciłoby ważność, stanowić nowe, zaktualizowane świadectwo. Co ważne Sąd I instancji nie powołał żadnego dowodu z akt administracyjnych, który stanowiłby materialny wyraz dokonanej przez organ czynności, za który naliczona została opłata nie jest zatem znana treść dokonanego przez organ w świadectwie legalizacyjnym wpisu. WSA w W. nie dokonał również oceny dokonanych czynności sprawdzenia zmiany układu taryf jako ewentualnie mieszczących się wśród czynności sprawdzenia z art. 24 ust. 2 pkt 2 P.om., za które pobierane są opłaty.

Tymczasem z obowiązujących przepisów wynika, że czynności organu administracji miar w zakresie sprawdzenia zmiany układu taryf mogą być czynnością podlegającą opłacie. Zgodnie z § 2 pkt 1) rozporządzenia w sprawie wymagań metrologicznych, taksometrem jest elektroniczny przyrząd pomiarowy, który służy do obliczania według ustalonych taryf, należności za długość drogi przebytej przez taksówkę, a poniżej prędkości granicznej, za czas wynajęcia taksówki. Rozporządzenie precyzuje wymagania, jakim powinien odpowiadać taksometr i tak między innymi § 6 pkt 2 lit "a" i "b" stanowią, iż taksometr powinien być skonstruowany i wykonany w sposób umożliwiający nałożenie cech zabezpieczających, które uniemożliwią, bez ich naruszenia: dostęp do wnętrza taksometru, a w szczególności do urządzeń przeznaczonych do regulacji (...) oraz dostęp do urządzenia programującego i ingerencję w program taksometru. Ten elektroniczny przyrząd pomiarowy ma zaprogramowane wszystkie właściwe mu elementy składowe określone w § 3 rozporządzenia w sprawie wymagań metrologicznych, m.in. zespół drogi do obliczania według ustalonych taryf należności za długość drogi przebytej, a nałożona cecha zabezpieczająca, o której mowa w § 6 pkt 2) tego rozporządzenia ma uniemożliwiać dostęp do programatora. Usunięcie cechy zabezpieczającej powoduje, że taksometr przestaje odpowiadać wymaganiom mu stawianym przez obowiązujące przepisy i podlega na podstawie art. 8k ust. 2 pkt 5) legalizacji ponownej. Konfrontując taki stan faktyczny z czynnościami, które podejmuje organ administracji miar, a które na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 2 P.om. podlegają opłacie, stwierdzić należy, że jeżeli przyrząd pomiarowy, który przestał spełniać wymagania i w związku z tym nie może być zalegalizowany podlega sprawdzeniu, to opłata za dokonaną czynność sprawdzenia będzie zgodna z prawem. Jeżeli więc, w zależności od rodzaju taksometru, wprowadzenie nowego układu taryf związane jest z usunięciem cechy zabezpieczającej, to czynność sprawdzenia, której dokonuje organ administracji miar polega na ocenie, czy w trakcie dokonywania zmiany układu taryf nie uległy zmianie inne, stałe dane metrologiczne. W zależności od wyniku sprawdzenia, organ administracji miar może odmówić legalizacji i tak się dzieje jeśli przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań, lub może w przypadku gdy przyrząd odpowiada wymaganiom, wydać nowy dowód legalizacji, a w każdym przypadku czynności sprawdzenia zakończone jednym ze wskazanych zdarzeń będą podlegały opłacie.

Co w przedmiotowej sprawie jest istotne i ma podstawowe znaczenie dla jej wyniku, a czego nie dostrzegł Sąd I instancji, to wymagająca, na podstawie załączonych do akt sądowych akt sprawy – ocena okoliczności - czy poddane zmianie układu taryf, a następnie sprawdzeniu przez organ, taksometry wymagały dla dokonanej zmiany zdjęcia lub uszkodzenia cech zabezpieczających, czy też nie. Warto w tym miejscu zauważyć, iż zgodnie z art. 8n ust. 4 pkt 3 P.om. legalizacja traci ważność w przypadku uszkodzenia albo zniszczenia cechy legalizacyjnej lub cechy zabezpieczającej. Zakładając, iż taksometry skarżącego zostały w celu wprowadzeniu nowego układu taryf pozbawione cechy zabezpieczającej, to przyjąć należałoby, iż nie posiadały ważnego dowodu legalizacji – w tym przypadku legalizacji ponownej. Dokonane sprawdzenie co do prawidłowości działania taksometru po zmianie układu taryf i niezmienności innych danych, skutkujące wpisem upoważnionego organu administracji miar nie może być w takiej sytuacji traktowane inaczej, niż nowy dowód legalizacji ponownej. Wniosek, iż po uszkodzeniu cech zabezpieczających przyrządu pomiarowego posiadającego przed uszkodzeniem legalizację ponowną, przyrząd taki podlega ponownej legalizacji, należy wyprowadzić również z obowiązującego w dacie wydania zaskarżonych decyzji § 34 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych ( Dz. U. Nr 77, poz. 730 ). Zgodnie z tym przepisem przyrządy pomiarowe powinny być zgłaszane do legalizacji ponownej po uszkodzeniu cech legalizacji lub zabezpieczających nałożonych na przyrząd podczas poprzedniej legalizacji.

Reasumując, należy zgodzić się zatem z zarzutem naruszenia przez Sąd I instancji prawa procesowego, przez uchylenie zaskarżonych decyzji oraz decyzji utrzymanych nimi w mocy w sytuacji, gdy nie został przez ten Sąd do końca oceniony stan faktyczny i prawny jaki miał miejsce w przedmiotowej sprawie, a który miał podstawowe znaczenie dla oceny prawidłowości zastosowania przez organ prawa materialnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zbyt pochopnie przyjął, iż dokonana przez organ czynność miała charakter wyłącznie techniczny, nie mieściła się wśród czynności wyszczególnionych w art. 2 ust. 2 pkt 2 P.om., przez co nie podlegała określeniu w rozporządzeniu jako czynność odpłatna, co skutkowało odmową zastosowania przepisu rozporządzenia w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podlegle im urzędy i w konsekwencji uchyleniem decyzji.

W toku ponownego rozpoznania sprawy Sąd I instancji, związany oceną prawną zawartą w niniejszym wyroku, będzie zobowiązany do dokonania pełnej oceny okoliczności faktycznych jakie miały miejsce w przedmiotowej sprawie, a które mają zasadniczy wpływ na wynik sprawy tj. na prawo do ustalenia opłat na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 2 P.om. i ustalenia wysokości zobowiązania.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).