Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 636/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
659
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Stwierdzono przewlekłość postępowania  administracyjnego i że przewlekłość postępowania  miała charakter rażący

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska (spr.), Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Janusz Walawski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 marca 2018 r. sprawy ze skargi J.K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie wniosku z dnia 24 października 2013 r. 1. stwierdza, że organ dopuścił się przewlekłości, 2. stwierdza, że przewlekłość organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. wymierza Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych grzywnę w wysokości 500 (słownie: pięćset) złotych; 4. zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącej J.K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynęło pismo J. K. z [...] października 2013 r., zwanej dalej skarżącą, z pytaniem: "czy zgodne z ustawą o ochronie danych jest żądanie sądu, abym na »świstku« nieostemplowanym i nie podpisanym (...) podała swoje dane osobowe. (...). W piśmie wyjaśniającym Prezesa Sądu Rejonowego w [...] jest podane, że dane są niezbędne do realizacji wypłaty zadośćuczynienia zasądzonego mi przez Sąd Okręgowy w [...] za przewlekłość w postępowaniu sądowym, nie wypełniłam tego świstka, ale otrzymałam przekaz pocztowy z zasądzona kwotą. Jeśli te dane były niezbędne do wypłaty zadośćuczynienia, czy to znaczy, że moje dane zostały pozyskane przez sąd w sposób nielegalny, ponieważ otrzymałam zadośćuczynienie? Bardzo proszę o sprawdzenie zgodności poczynań sądu z ustawą o ochronie danych osobowych (...) proszę moje pismo traktować jako skargę".

W piśmie uzupełniającym skargę skarżąca zawnioskowała: "(...) chce wiedzieć dlaczego SR w [...] przesyłał mi »świstki« żądając abym podała swoje dane na nich, po wystąpieniu do Sądu Okręgowego w [...] o nadanie klauzuli wykonalności dostałam odszkodowanie zadośćuczynienie za skargę na przewlekłość w ciągu dwóch - trzech dni, w jaki sposób SR w [...] wszedł w posiadanie moich danych osobowych, gdyż we wszystkich pismach wskazywano niemożność wypłaty bez podania danych osobowych. Pomimo, że nie podałam swoich danych, po wystąpieniu do SO w [...] o klauzulę wykonalności natychmiast przesłano mi zadośćuczynienie, z jakiego źródła pochodzą moje dane i czy to jest legalne zdobywanie danych".

Skarżąca załączyła do skargi kopię pustego druku zawierającego pola do wypełnienia przez podanie danych w zakresie: nazwisko, imiona, imię ojca, imię matki, miejsce urodzenia, data, PESEL, NIP, miejsce zamieszkania, gmina/dzielnica, ulica, nr domu, nr mieszkania, kod, miejscowość, urząd skarbowy (numer, ulica, kod, miejscowość), powiat, województwo, podpis.

W toku postępowania przeprowadzonego przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w sprawie Prezes Sądu wyjaśnił, że w systemie informatycznym SAWA Wydział Cywilny, w związku ze sprawą sygn. akt [...], przetwarzane są dane osobowe skarżącej w postaci imienia, nazwiska i miejsca zamieszkania, uzyskane ze złożonego przez nią pozwu. Obecnie dane te są przechowywane z uwagi na zakończenie postępowania w instancji. W systemie informatycznym SAWA Wydział Karny przetwarzane są dane osobowe skarżącej w postaci imienia, nazwiska i miejsca zamieszkania, uzyskane z wniesionego przez nią zażalenia, w związku ze sprawami o sygn. akt [...] i [...]. Obecnie są one przechowywane z uwagi na zakończenie postępowania w instancji. Nadto w związku ze sprawą sygn. akt [...] Sąd przetwarza dane osobowe skarżącej w postaci imienia, nazwiska, miejsca zamieszkania, daty urodzenia, imienia ojca, imienia matki. Obecnie dane te są przechowywane z uwagi na zakończenie postępowania w instancji. Dane w postaci imienia, nazwiska i adresu skarżącej uzyskano z wniesionego przez nią zażalenia, natomiast Prezes Sądu nie był w stanie wskazać, skąd uzyskano dane w postaci imienia ojca i matki oraz daty urodzenia.

W związku ze sprawą sygn. akt [...] Sąd przetwarza dane osobowe skarżącej w postaci imienia, nazwiska, miejsca zamieszkania, daty i miejsca urodzenia, imienia ojca, imienia matki, nazwiska panieńskiego matki, numeru PESEL, uzyskane z wniosku o ukaranie złożonego przez Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Dane te obecnie są przechowywane z uwagi na zakończenie postępowania w instancji. W związku ze sprawą sygn. akt [...] Sąd przetwarza dane osobowe skarżącej w postaci imienia, nazwiska i miejsca zamieszkania, uzyskane z wniesionego przez nią zażalenia, obecnie są one wykorzystywane do wysyłania zawiadomień według przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89. poz. 555 ze zm.).

Prezes Sądu wyjaśnił, że w ww. przypadkach dane osobowe skarżącej były przetwarzane na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych jedynie w celu rozpoznania ww. spraw. Jako przykładowe czynności wskazano: doręczanie wezwań, zawiadomień, odpisów orzeczeń, zarządzeń i innej korespondencji w tych sprawach.

Nadto wskazał, że dane osobowe skarżącej są przetwarzane w systemie informatycznym SAWA Oddział Administracyjny pod następującymi symbolami klasyfikacyjnymi: [...] (imię, nazwisko, adres zamieszkania - teczka spraw); [...] (imię, nazwisko, adres zamieszkania i nr dowodu osobistego, PESEL, data i miejsce urodzenia w związku z dołączonym do pisma przewodniego załącznikiem w postaci kopii protokołu przesłuchania z Posterunku Policji w [...] - teczka spraw); [...] (imię, nazwisko, adres zamieszkania - teczka spraw); [...] (imię, nazwisko, adres zamieszkania - teczka spraw); [...] (imię, nazwisko, adres zamieszkania oraz data urodzenia i PESEL w związku z dołączonym do pisma przewodniego załącznikiem w postaci kopii dokumentacji medycznej - teczka spraw); [...] (imię, nazwisko, adres zamieszkania - teczka spraw); [...] (imię i nazwisko - teczka spraw); [...] (imię, nazwisko, adres zamieszkania). Ponadto dane osobowe skarżącej przetwarzane są w aktach papierowych trzech ksiąg wieczystych. Dane osobowe skarżącej, których dotyczy jej skarga do GIODO, są przetwarzane przez Sąd w systemie informatycznym Albit Biegli w zakresie jej imienia i nazwiska, miejsca zamieszkania, numeru i adresu urzędu skarbowego.

Prezes Sądu wyjaśnił, że Sąd Rejonowy w [...] wnosił o podanie przez skarżącą danych w postaci imienia matki, imienia ojca, miejsca urodzenia, daty urodzenia, numeru PESEL i NIP, numer urzędu skarbowego i jego adresu, powiatu i województwa w celu wypłacenia na rzecz skarżącej zadośćuczynienia za przewlekłość postępowania w sprawie o sygn. akt [...], zasądzonego przez Sąd Okręgowy w [...]. Wskazano: "Początkowo Sąd potrzebował tych danych do wystawienia dokumentu PIT 8C. Jednakże po uzyskaniu opinii radcy prawnego odstąpiono do wystawienia dokumentu PIT 8C, a zatem nie było dalszej konieczności uzyskania danych w postaci imienia matki i ojca, daty i miejsca urodzenia, numeru PESEL i NIP oraz numeru urzędu skarbowego i jego adresu". Podano, że do wypłaty skarżącej zadośćuczynienia za przewlekłość postępowania Sąd Rejonowy w [...] wykorzystał posiadane dane w postaci imienia, nazwiska oraz adresu, które uzyskano z I Wydziału Cywilnego z systemu SAWA. Podkreślono, że do celu wypłaty zadośćuczynienia nie wykorzystano danych w postaci imienia matki i ojca, daty i miejsca urodzenia, numeru PESEL i NIP. Dodano, że numer i adres urzędu skarbowego ustalono na podstawie miejsca zamieszkania skarżącej. Wskazano, że pomimo tego, że w systemie informatycznym SAWA Wydział Karny znajdowała się część wyżej wymienionych danych, to nie zostały one przekazane do innego zbioru, dlatego też skarżąca początkowo wzywana była do ich podania. Do wypłaty zadośćuczynienia nie zostały pozyskane dane w postaci imienia matki i ojca, daty i miejsca urodzenia, numeru PESEL i NIP z systemu informatycznego SAWA Wydział Karny oraz z teczek znajdujących się w Oddziale Administracyjnym".

Pismem z [...] maja 2015 r. skarżąca podniosła: "Czy Biuro GIODO zwróciło się do Urzędu Skarbowego w [...], ulica [...],[...] z zapytaniem jakie dane zostały podane przez Sąd Rejonowy w [...] w związku z wypłatą zadośćuczynienia? Czy w aktach sprawy jest odpowiedź z Urzędu Skarbowego w [...]?". Skarżąca, nawiązując do "nieostęplowanego i niepodpisanego świstka", który dołączyłam do skargi, na jakim Sąd Rejonowy w [...] zażądał ode mnie danych osobowych. Czy taki druk do uzyskiwania danych jest zgodny z ustawą o ochronie danych".

Skarżąca pismem z [...] stycznia 2016 r. złożyła do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania i niezałatwienie sprawy w terminie.

W tym stanie faktycznym Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wydał decyzję administracyjną z [...] stycznia 2016 r. (znak: [...]) odmawiającą uwzględnienia wniosku.

W dniu [...] lutego 2016 r. do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynął wniosek skarżącej z dnia [...] lutego 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z [...] września 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) oraz art. 12 pkt 2, art. 22 i art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 922) – dalej ustawa, utrzymał w mocy decyzję własną z [...] stycznia 2016 r.

Decyzja GIODO z [...] września 2017 r. stała się przedmiotem skargi z [...] października 2017 r. J. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jednocześnie skarżąca wniosła o stwierdzenie przewlekłości i bezczynności organu w sprawie skargi złożonej [...] października 2017 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że wydał decyzje administracyjne rozstrzygające w przedmiocie skargi J. K. w obu instancjach. Zatem Generalny Inspektor nie uchylał się od rozstrzygnięcie przedstawionej przez skarżącą sprawy, zaś postępowanie prowadził w sposób rzetelny i wnikliwy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej: P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

Stosownie do treści art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a.

Stosownie do treści art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.

W przypadku skargi na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego) o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzystał ze środka przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania służy stronie zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w brzmieniu przed 1 czerwca 2017 r. – art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. zmiana ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935).

W niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki formalnoprawne wniesienia skargi. Skarżąca wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a., co potwierdza pismo z dnia [...] stycznia 2016 r. – zatytułowane wprawdzie jako zażalenie, ale prawidłowo zakwalifikowane jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Jak podkreśla się w orzecznictwie, w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, to sąd administracyjny, na podstawie okoliczności sprawy, a zwłaszcza toku postępowania administracyjnego ocenia, czy w sprawie wystąpiła bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania oraz na podstawie tej oceny - stosownie do okoliczności sprawy - podejmuje rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 149 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12; 4 września 2015 r., sygn. akt II OZ 753/15; publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę procesową strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" pojmowane jest jako prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70). Również w orzecznictwie sądowym przewlekłe prowadzenie postępowania określane jest jako nieefektywne. Wskazuje się bowiem, że przewlekłość obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12; postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12; publ. j.w.).

W niniejszej sprawie skarżąca wnosząc skargę do Sądu i zarzucając Generalnemu Inspektorowi opieszałość w rozpoznaniu jej skargi z dnia [...] października 2013 r., posłużyła się pojęciem "bezczynności i przewlekłości". Natomiast w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. wskazała, że "mam nadzieję, że otrzymam tę decyzję bez zbędnej przewlekłości". Sąd, mając na względzie zasadę określania charakteru pisma na podstawie jego treści merytorycznej i sposobu formułowania zarzutów, nie zaś na podstawie tytułu pisma, potraktował skargę J. K. jako skargę na przewlekłość postępowania administracyjnego prowadzonego przez Generalnego Inspektora w sprawie ochrony danych osobowych skarżącego. Za takim zakwalifikowaniem przedmiotowej skargi przemawiało przede wszystkim czas trwania postępowania, nieterminowego (w dużych odstępach czasu) działania organu, niczym nieuzasadnionej zwłoki w podejmowaniu poszczególnych czynności, co wskazuje na na przewlekłość działania organu w rozpatrywaniu sprawy skarżącej. Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania dopuszczalna jest także wówczas, gdy organ wydał już decyzję, jednakże w ocenie strony postępowanie prowadzone było w sposób przewlekły (por. wyrok NSA z dnia 21 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 2630/15; publ. j.w.).

Skarga J. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych jest zasadna.

Postępowanie w tej sprawie zostało zainicjowane skargą, która wpłynęła do Generalnego Inspektora w dniu [...] października 2013 r. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r., zatem po upływie 6 miesięcy, organ wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, co skarżąca uczyniła pismem z dnia [...] kwietnia czerwca 2014 r., które wpłynęło do organu w dniu [...] maja 2014 r. Kolejne czynności procesowe Generalny Inspektor podjął w dniu [...] lipca 2014 r. informując J. K., że podjął działania w sprawie oraz poprzez wystąpienie do Prezesa Sądu Rejonowego w [...] o udzielenie wyjaśnień w przedmiocie przetwarzania danych osobowych skarżącej. Wyjaśnienia Prezesa Sądu wpłynęły do GIODO w dniu [...] lipca 2014 r. Organ nie podejmował w sprawie żadnych innych czynności procesowych mających na celu ustalenie okoliczności faktycznych do [...] kwietnia 2015 r. kiedy to poinformował skarżącą o przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie, które doprowadziło do ustalenia, że nie doszło do nielegalnego pozyskania jej danych osobowych przez Sąd, a zetem dalsze prowadzenie postępowania jest bezprzedmiotowe. W piśmie z [...] kwietnia 2015 r. (data wpływu [...] kwietnia 2015 r.) skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu i wyraziła nadzieję, że otrzyma decyzję w niniejszej sprawie bez zbędnej przewlekłości. GIODO [...] maja 2015 r. poinformował skarżącą, że na podstawie zebranego materiału dowodowego zostanie wydana decyzja oraz pouczył o treści art. 10 i 73 § 1 k.p.a. Skarżąca [...] maja 2015 r. skierowała kolejne pismo do organu przedstawiając swoje stanowisko, a [...] stycznia 2016 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Decyzja Generalnego Inspektora w pierwszej instancji została wydana w dniu [...] stycznia 2016 r. Decyzja ta stała się przedmiotem wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, który wpłynął do organu w dniu [...] lutego 2016 r. Dopiero pismem z [...] sierpnia 2017 r. organ powiadomił strony o zakończeniu postępowania odwoławczego i uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a., a następnie [...] września 2017 r. wydał decyzję ostateczną w niniejszej sprawie.

W sprawie tej nie ma wątpliwości, że od dnia wystąpienia przez skarżącą ze skargą do GIODO pismo z [...] października 2013 r. (data wpływu do organu w [...] października 2013 r.) do dnia wydania orzeczenia przez organ w dniu [...] września 2017 r. upłynęło prawie 3 lata i 11 miesięcy, a zatem termin określony w art. 35 § 3 k.p.a. nie został zachowany.

Jednocześnie z akt postępowania administracyjnego wynika, że występowały w tym czasie przerwy, których na podstawie akt sprawy nie sposób usprawiedliwić. GIODO po wpłynięciu skargi [...] października 2013 r. dopiero [...] kwietnia 2014 r. (po prawie 6 miesiącach) zwrócił się do skarżącej o uzupełnienie jej braków. Skarżąca braki skargi uzupełniła [...] maja 2014 r.(data wpływu), zaś organ [...] lipca 2014 r. podjął pierwszą i ostatnią czynność zmierzającą do wyjaśnienia sprawy – zwrócił się do Sądu Rejonowego w [...] o złożenie pisemnych wyjaśnień. Po otrzymaniu odpowiedzi [...] lipca 2014 r. aż do [...] kwietnia 2015 r. tj. przez ponad 8 miesięcy organ nie podjął żadnych czynności. Kolejna niczym nieuzasadniona przerwa w działaniach organu wystąpiła od [...] maja 2015 r. do [...] stycznia 2016 r. (8 miesięcy), kiedy została wydana decyzja CIODO w pierwszej instancji. Wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, który wpłynął do organu [...] lutego 2016 r. rozpoznawany był przez GIODO do [...] września 2017 r. tj. przez 1 rok i ponad 7 miesięcy. W tym okresie organ podjął jedną czynność [...] sierpnia 2017 r. kierując do stron pismo informujące o zakończeniu postępowania odwoławczego i uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a.

W świetle powyższego jest bezsporne, że organ prowadził postępowanie w sposób przewlekły, a to przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Od dnia złożenia skargi przez J. K. do dnia wydania ostatecznej decyzji przez GIODO minęło ponad 3 lata i 11 miesięcy. Uchybienie przepisowi art. 35 § 3 k.p.a. jest oczywiste i nie jest usprawiedliwione okolicznościami sprawy.

W ocenie Sądu, zarówno czas trwania postępowania ze skargi J. K. w przedmiocie przetwarzania danych osobowych jak i brak po stronie organu w toku trwania postępowania zintensyfikowanych działań, które wskazywałyby jednoznacznie, że faktycznie zmierzał do jak najszybszego zakończenia postępowania, lecz na przeszkodzie stanęła okoliczność, która usprawiedliwiałaby choćby czasowy brak działania, powodują, że konieczne stało się stwierdzenie, iż przewlekłe prowadzenie postępowania miało charakter rażącego naruszenia prawa. Brak działania organu w wyżej wskazanych okresach ponad 2 lata i 7 miesięcy powoduje, że przewlekłość ta przybiera postać kwalifikowaną.

Nie chodzi przy tym o samo rażące naruszenie art. 35 § 3 k.p.a., który wyznacza terminy prowadzenia postępowania administracyjnego, czy przepisu art. 12 k.p.a. statuującego zasadę szybkości postępowania, które to uchybienia są oczywiste, ale przede wszystkim o rażące naruszenie art. 8 k.p.a. Zdaniem Sądu, w sprawie tej doszło do rażącego naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organu władzy publicznej.

Jednym z podstawowych zadań organu administracji publicznej jest rozstrzyganie co do istoty indywidualnych spraw w drodze decyzji administracyjnej. Pogląd wyrażony w odpowiedzi na skargę, że organ nie uchylał się od rozstrzygnięcia przedstawionej przez skarżącą sprawy, zaś postępowanie prowadził w sposób rzetelny i wnikliwy Sąd częściowo podziela. Tym niemniej, czasu opóźnienia w niniejszej sprawie nie można usprawiedliwić, bowiem organ mając już zgromadzony materiał dowodowy, o czym zresztą strony zawiadamiał, w dalszym ciągu przez wiele miesięcy nie kończył postępowania i nie wydawał decyzji administracyjnej.

Organ zaniechał przy tym realizacji obowiązku powiadomienia skarżącej o przedłużeniu postępowania ze wskazaniem terminu jego zakończenia oraz wyjaśnienia przyczyn przedłużenia postępowania. Jednocześnie z akt sprawy nie wynika, aby w toku postępowania organ podejmował zintensyfikowane działania, które wskazywałyby jednoznacznie, że faktycznie zmierzał do jak najszybszego jego zakończenia.

Na wysokość grzywny orzeczonej z urzędu (500 zł), poza oceną stopnia rażącej bezczynności, wpływ ma także postrzeganie danego organu (który był bezczynny) w systemie organów Państwa i to jaka jest jego rola w kształtowaniu świadomości poszanowania prawa w społeczeństwie. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w zakresie wydawanych przez siebie decyzji jest centralnym organem administracji rządowej. W tym zakresie powinności organu zobowiązanego są oczywiste.

Z tych też wszystkich wskazanych wyżej powodów wymierzenie grzywny w wysokości wskazanej w wyroku jest uzasadnione.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a w zw. z art. 119 pkt 4 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt 2 wyroku wydano na podstawie art. 149 § 1a. P.p.s.a. Podstawą wymierzenia grzywny stanowi przepis art. 149 § 2 P.p.s.a. – pkt 3 wyroku. Podstawą orzeczenia o kosztach postępowania był przepis art. 200 P.p.s.a.