Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 416/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marta Pająkiewicz - Kremis po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2020 r. w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Prezydenta Miasta W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 19 sierpnia 2020 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, skarżący Z. R. zawarł skargę na:

1) postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] (nr [...]), odmawiające wznowienia postępowania na wniosek Z. R. z dnia 21 maja 2020 r. w sprawie, w której decyzją z dnia [...] (nr [...]) Prezydent W. przyznał Z. R. zasiłek okresowy w kwocie 418 zł, na okres od 1 kwietnia 2020 r. do 30 czerwca 2020 r.;

2) postanowienie Prezydenta W. z dnia [...], nr [...], odmawiające wznowienia postępowania na wniosek z dnia 21 maja 2020 r.

domagając się stwierdzenia nieważności obu postanowień i ich uchylenia ze skutkiem ex tunc.

W skardze skarżący zawarł również wniosek o zwolnienie go z kosztów sądowych w całości.

Zawarta w piśmie Z. R. z dnia 19 sierpnia 2020 r . skarga na postanowienie Prezydenta W. z dnia [...], nr [...], odmawiającego wznowienia postępowania na wniosek z dnia 21 maja 2020 r., została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Wr 416/20

Zarządzeniem z dnia 6 listopada 2020 r. Sąd wezwał skarżącego do wskazania, w terminie 7 dni, czy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...], odmawiające wznowienia postępowania na wniosek z dnia 21 maja 2020 r., zostało oznaczone prawidłowym numerem, tj. nr [...], czy też, wskazany przez skarżącego w skardze numer tego postanowienia ma charakter omyłki, a prawidłowym numerem tego postanowienia jest numer [...].

Podobne wezwanie Sąd skierował również do organu administracji publicznej zobowiązując go do wyjaśnienia, czy podany w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] (nr [...]) numer postanowienia organu pierwszej instancji ([...]) jest prawidłowy, jako że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] o numerze: [...].

Pismem z dnia 19 listopada 2020 r. (z odnotowanym wpływem do Sądu w dniu 26 listopada 2020 r.) organ poinformował (k. 21 akt sądowych), że podany w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] (nr [...]) numer postanowienia organu pierwszej instancji ([...]) jest błędny, a prawidłowym numerem tego postanowienia jest numer – [...].

Ostatecznie Sąd przyjął, że przedmiotem skargi w sprawie jest postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] o numerze: [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić z uwagi na jej niedopuszczalność.

Obowiązujące przepisy co do zasady przewidują dwuinstancyjną kontrolę rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracyjne. Sądowa kontrola orzeczeń wydanych przez organy administracyjne jest natomiast dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej - p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie natomiast do art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

Obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że w każdym przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (odwołania, zażalenia) od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, kontrola sądowa rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą rozstrzygnięcia wydanego przez organ drugiej instancji.

W sprawie, wniesiona przez stronę skarga z dnia 19 sierpnia 2020 r. obejmowała m.in. Postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] nr [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej nr 1 we W. z dnia [...], nr [...], przyznającej stronie zasiłek okresowy od 1 kwietnia 2020 r. do 30 czerwca 2020 r., w kwocie 418 zł.

Zgodnie z pouczeniem zawartym w końcowej części tego postanowienia, na postanowienie to stronie przysługiwało prawo wniesienia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., z czego - jak wynika z akt administracyjnych sprawy - skarżący skorzystał.

Mając na uwadze, że objęte punktem 2) skargi z dnia 19 sierpnia 2020 r. orzeczenie organu administracji publicznej (tj. postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] nr [...]) nie nosi cech ostateczności, skarga na to rozstrzygnięcie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji postanowienia.

Odnosząc się do wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy, wskazać należy, że zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Powołany przepis art. 247 p.p.s.a. wprowadza samodzielną, negatywną przesłankę przyznania stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stanowi on, że prawo to nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi, co oznacza, że ocena tego zagadnienia dokonywana jest w oderwaniu od sytuacji materialnej strony (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 14 lutego 2014 r., sygn. akt II FZ 1622/13, 5 marca 2014 r., sygn. akt I OZ 143/14, dostępne na stronie - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako: CBOSA). O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 719/19, CBOSA). Chodzi zatem o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. W szczególności dotyczy to przypadku, w którym skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OZ 802/12 oraz z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt I OZ 146/14, CBOSA).

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie II sentencji postanowienia.