Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1795/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 35  par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart (spr.) WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2011 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. umarzającą postępowanie administracyjne z wniosku K. K. z dnia 8 października 1990 r. o potwierdzenie prawa do rekompensaty za nieruchomość pozostawioną poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Powyższa decyzja Wojewody [...] wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym.

K. K. pismem z dnia 14 września 1976 r. złożył do Urzędu Miejskiego w K. wniosek o sprzedanie mieszkania w K. przy ul. [...] z jednoczesnym zaliczeniem wartości nieruchomości pozostawionej za granicą.

Po rozpoznaniu tego wniosku Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] marca 1977 r. nr [...] orzekł o sprzedaży K. K. Iokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. [...], oznaczonego numerem [...] o powierzchni użytkowej [...] m², składającego się z trzech pokoi, kuchni i łazienki w domu wielomieszkaniowym za cenę (...)[...] zł.

Następnie w dniu 31 sierpnia 1990 r. K. K. złożył do Urzędu Miejskiego w K. wniosek o przyznanie uzupełniającego ekwiwalentu, odpowiadającego różnicy pomiędzy wartością nieruchomości pozostawionej w G. (obecnie [...]), a wartością mieszkania, które stało się jego własnością w wyniku decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 1977 r.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004 r. Prezydent Miasta K. przekazał - według właściwości - do Wojewody [...] ww. akta dotyczące sprawy zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r.

Pismem z dnia 21 września 2004 r. Wojewoda [...] zawiadomił K. K. o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy .

Następnie w dniu 4 października 2004 r. K. K. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o zawieszenie wszczętego postępowania do czasu zajęcia stanowiska przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie zgodności z Konstytucją RP ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o zaliczaniu na poczet ceny sprzedaży albo opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego (Dz. U. z 2004r. Nr 6, poz. 39).

Wojewoda [...] przychylił się do tego wniosku i działając w oparciu o art. 98 § 1 kpa zawiesił prowadzone postępowanie postanowieniem z dnia [...] października 2004 r. nr [...].

K. K. nie zaskarżył ww. postanowienia Wojewody [...].

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2004r. sygn. akt K 2/04 (Dz. U. z 2004r. nr 273 poz. 2722 ) stwierdził częściową niekonstytucyjność w/w ustawy. W wyniku tego uchwalona została nowa ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.), obowiązująca od dnia 7 września 2005r.

Pomimo w/w rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego, K. K. nie złożył wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania.

Wobec powyższego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] umorzył postępowanie administracyjne z wniosku K. K. z dnia [...] października 1990 r. o potwierdzenie prawa do rekompensaty za nieruchomość pozostawioną przez H. K. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w mieście G., woj. [...] (obecnie [...]).

Wojewoda stwierdził, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.), potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa.

Zaś art. 98 kpa stanowi, że jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania wszczętego na wniosek strony, żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, iż w przypadku zawieszenia postępowania na wniosek strony, postępowanie nie może zostać podjęte z urzędu, nawet jeżeli ustąpiła przyczyna jego zawieszenia.

W przedmiotowej sprawie postępowanie - wszczęte na wniosek K. K. - zostało zawieszone na jego żądanie w/w postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] października 2004 r. W terminie trzech lat od chwili zawieszenia tj. do dnia [...] października 2007 r., wnioskodawca nie zwrócił się o podjęcie postępowania.

W związku z tym wniosek dotyczący rekompensaty za tzw. mienie zabużańskie pozostawione przez H. K. Wojewoda uznał za wycofany. Ze względu na brak wniosku osoby uprawnionej, prowadzone postępowanie stało się bezprzedmiotowe i zostało umorzone - co wynika z art. 105 § 1 kpa stanowiącego, iż organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe.

Nie zgadzając się z tym stanowiskiem K. K. złożył odwołanie, w którym nie kwestionował faktu, iż nie złożył wniosku o "odwieszenie" zawieszonego postępowania. Podniósł tylko, że czuje się pokrzywdzony, iż organ tak późno wydał decyzję o umorzeniu postępowania – czym uniemożliwił mu złożenie kolejnego wniosku przed upływem ustawowego terminu tj. 31 grudnia 2008 r.

Po rozpoznaniu odwołania Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne z wniosku K. K. z dnia 8 października 1990 r. o potwierdzenie prawa do rekompensaty za nieruchomość pozostawioną poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Minister stwierdził, że K. K. w dniu 4 października 2004 r. złożył wniosek o zawieszenie postępowania, a następnie przed upływem 3 lat nie złożył wniosku o podjęcie przez organ I instancji ww. postępowania. Jak wynika z art. 98 § 2 kpa po upływie 3 lat taki wniosek uważa się za wycofany. Wobec faktu, iż ww. żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane - tym samym nie ma podstaw do jego prowadzenia i staje się ono bezprzedmiotowe.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył K. K.

W skardze powtórzył swoje stanowisko przedstawione w odwołaniu dodając, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na fakt, że organ nie wydał decyzji o umorzeniu postępowania w terminie jednego miesiąca od upływu trzech lat od dnia zawieszenia postępowania tj. do dnia [...] listopada 2007 r. Wówczas miałby jeszcze ponad rok czasu na złożenie ponownego wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty za nieruchomość pozostawioną przez H. K. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w mieście G., woj. [...] (obecnie [...]).

W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to,

że kontrola sądowo - administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. umarzającą postępowanie administracyjne z wniosku K. K. z dnia 8 października 1990 r. o potwierdzenie prawa do rekompensaty za nieruchomość pozostawioną poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Sąd w całości podzielił stanowisko i argumentację organów orzekających w sprawie odnośnie tego, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie - jako bezprzedmiotowe - podlega umorzeniu.

Postanowieniem z dnia [...] października 2004 r. Wojewoda [...] zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty za nieruchomość pozostawioną przez H. K. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Treść pouczenia zawiera informację, że jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane.

Ponieważ K. K. nie złożył wniosku o podjęcie przez organ I instancji zawieszonego postępowania w okresie trzech lat od chwili zawieszenia tj. do dnia [...] października 2007 r., dlatego też prawidłowo Wojewoda [...] uznał wniosek dotyczący rekompensaty za tzw. mienie [...] za wycofany i umorzył przedmiotowe postępowanie.

Faktem jest, że uczynił to nie w terminie przewidzianym w art. 35 § 3 kpa (jednego miesiąca), a dopiero po upływie prawie 2,5 roku. Bezspornym jest także fakt, że gdyby uczynił to wcześniej, wówczas K. K. mógłby ewentualnie złożyć kolejny wniosek w zakreślonym przez ustawę terminie tj. do dnia 31 grudnia 2008 r.

Jednakże - to uchybienie organu - jest tylko uchybieniem procesowym, które nie miało żadnego wpływu na treść zaskarżonych decyzji. Nie ma ono charakteru rażącego naruszenia prawa i nie może skutkować stwierdzeniem nieważności tychże decyzji - które są zgodne z prawem.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.

.