Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1610/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6293 Przejęcie gospodarstw rolnych
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 1
journal: Dz.U. 1977 nr 32 poz 140
law: Ustawa z dnia 27 października 1977 r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Ewa Kręcichowst-Durchowska (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Anna Siwonia-Rybak po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 69/17 w sprawie ze skargi Z. B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie przejęcia gospodarstwa rolnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie przejęcia gospodarstwa rolnego oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z [...] października 2016 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w S. z dnia [...] sierpnia 1979 r. nr [...] o przejęciu na własność Państwa części nieruchomości wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego położonego we wsi S., stanowiącego własność Z. B., oznaczonej jako działka ew. nr [...]/2 o pow. 0,52 ha.

Z. B. była właścicielką gospodarstwa rolnego położonego we wsi S. o łącznej pow. 0,7759 ha, które nabyła Aktem Własności Ziemi z [...] lutego 1975 r., składającego się w dacie nabycia z 5 parcel oznaczonych nr [...]/3, [...]/4, [...]/2, [...]/8 i [...]/13. Ostatnie trzy parcele zmieniły oznaczenie geodezyjne na działkę nr [...], która z kolei uległa podziałowi na działki nr [...]/1 (o pow. 0,15 ha) i [...]/2 (o pow. 0,52 ha). Podział działki nr [...] nastąpił w związku z decyzją Wojewody R. z [...] listopada 1979 r. podjętą w przedmiocie zatwierdzenia projektu wymiany gruntów na terenie wsi S.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 1979 r. Naczelnik Gminy w S., w następstwie rozpoznania wniosku Z. B. z dnia 6 czerwca 1979 r., orzekł na podstawie art. 53 ustawy z dnia 27 października 1977 r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin (Dz.U. Nr 32, poz. 140 – dalej jako "ustawa") o odpłatnym przejęciu na rzecz Państwa, części owego gospodarstwa rolnego obejmującej nieruchomość opisaną jako działka nr 1595/2 o pow. 0,52 ha.

Wnioskiem z dnia 30 listopada 2015 r. Zofia Buksińska wystąpiła o stwierdzenie nieważności tej decyzji, podnosząc, że w jej ocenie była ona bezprawna, a jedynym jej celem było uzyskanie dogodnych gruntów dla miejscowej Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej.

Decyzją z dnia [...] października 2016 r., po przeprowadzeniu postępowania nieważnościowego, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w S. oceniając, że nie jest ona obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, ani żadną inną wadą wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a. Odwołując się do treści art. 53 ustawy, Minister wywodził, że wszystkie wymienione w tym przepisie przesłanki warunkujące odpłatne przejęcie nieruchomości zaistniały. Przejęcie to nastąpiło bowiem od właścicielki nieruchomości, ta nie spełniała wówczas warunków do uzyskania emerytury lub renty inwalidzkiej na podstawie powołanej ustawy. Miała ona wówczas 30 lat, a brak jest dowodów pozwalających na wyprowadzenie wniosku, że mogła być w tym czasie zaliczona do I lub II grupy inwalidzkiej na podstawie powyższej ustawy. Złożyła także – jednoznaczny w swojej treści - wniosek o odpłatne przejęcie na własność Państwa działki nr [...]/2.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Z. B. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc iż w dacie wydawania decyzji przez Naczelnika Gminy w S., działka oznaczona nr [...]/2 nie istniała, gdyż powstała dopiero z dniem uprawomocnienia się decyzji Wojewody R. z dnia [...] listopada 1979 r. zatwierdzającej projekt wymiany gruntów we wsi S. Tym samym Naczelnik Gminy orzekał o działce nieistniejącej.

Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał swoją poprzednią decyzję w mocy, podzielając przywołaną w niej argumentację. Zwrócił także uwagę, że przedmiotem rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 53 ustawy mogła być całość lub część nieruchomości wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego, a nie działka ewidencyjna. W tym kontekście zatem dopuszczalne jest traktowanie przyjętego w decyzji Naczelnika Gminy rozstrzygnięcia jako odnoszącego się do przejęcia części nieruchomości o pow. 0,52 ha z nieruchomości obejmującej pierwotną działkę nr [...] o ogólnej pow. 0,67 ha.

Wskazywał nadto na fakt oznaczenia nieruchomości jako działki nr [...]/2 przez jej właścicielkę we wniosku z 6 czerwca 1979 r., co prowadzić musi do wniosku, że owo oznaczenie – zawarte w projekcie wymiany gruntów – musiało być jej znane jeszcze przed zatwierdzeniem tego projektu.

Na powyższą decyzję Z. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 8, 9, 75 § 1, 77 § 2, 78 § 1 i art. 80 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę, wskazanym wyżej wyrokiem wskazał, że skarga jest niezasadna.

Na wstępie podkreślił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem szczególnym, gdyż jego przedmiotem jest ustalenie, czy na podstawie ściśle określonych przesłanek, wbrew wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasadzie trwałości decyzji administracyjnych, można takie rozstrzygnięcie wzruszyć. Skoro zaś stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od zasady stabilności decyzji, może mieć ono miejsce jedynie w przypadku, gdy badana w tym trybie decyzja dotknięta jest w sposób oczywisty przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu tym nie rozstrzyga się więc ponownie istoty sprawy (tu kwestii przejęcia odpłatnego części nieruchomości rolnej na rzecz Państwa), ale jedynie ocenia legalność wydanego w niej rozstrzygnięcia, na gruncie obowiązujących w dacie jego wydawania przepisów, w kontekście ustalonego wówczas przez organy stanu faktycznego.

Sąd pierwszej instancji wskazał m.in., że przyczyny, w których skarżąca upatruje kwalifikowanej wady prawnej decyzji Naczelnika Gminy w S., prowadzącej do jej nieważności, tkwić mają natomiast w niewłaściwym oznaczeniu przejętej nieruchomości, a to w związku z tym, że tworząca ją działka nr [...]/2 (ujęta w decyzji) została geodezyjnie wyodrębniona z działki nr [...] dopiero po wydaniu tej decyzji, co związane było z kolei z prowadzonym wówczas na terenie wsi S. postępowaniem w przedmiocie wymiany gruntów, zakończonym decyzją Wojewody R. z dnia [...] listopada 1979 r. To zaś oznaczać ma, że w dacie jej podejmowania ([...] sierpnia 1979 r.) brak było przedmiotu (nie istniała działa o nr [...]/2), w stosunku do którego Naczelnik Gminy mógł prowadzić postępowanie administracyjne, a w konsekwencji wydana przezeń merytoryczna decyzja była niewykonalna i rażąco naruszała prawo.

Zdaniem Sądu, ze stanowiskiem tym jednak nie sposób się zgodzić. Jak bowiem zasadnie zauważał Minister, przedmiotem odpłatnego przejęcia w trybie art. 53 ustawy z dnia 27 października 1977 r. mogła być cała lub część nieruchomości wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego, a nie działka ewidencyjna. Nieruchomość zaś to część powierzchni ziemskiej stanowiąca odrębny przedmiot własności (art. 46 § 1 k.c.). W tej sytuacji nawet jeśli oznaczenie geodezyjne części należącej do rolnika nieruchomości gruntowej przywołane w tej decyzji (w tym wypadku opisanej jako działka nr [...]/2) nie było zbieżne z jej oznaczeniem funkcjonującym w ówcześnie prowadzonym dla nieruchomości rejestrze gruntów (ze względu na niewydzielenie jej w tym czasie z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]), nie oznacza to, że sam przedmiot rozstrzygania nie istniał, a przez to decyzja tak go definiująca rażąco naruszała prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Tym bardziej, że w świetle treści ujętego w decyzji Naczelnika Gminy w S. rozstrzygnięcia, identyfikacja owego przedmiotu nie nastręcza jakichkolwiek trudności. Godzi się bowiem zauważyć, że poza wspomnianym geodezyjnym oznaczeniem, podano w nim zarówno lokalizację części przejmowanej odpłatnie nieruchomości (wieś S.), jej areał (0,56 ha), a także pozycję rejestru gruntów, pod którą ona figuruje (134) – vide pkt 1 sentencji. O rażącym zaś naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z utrwalonym w tym względzie poglądem judykatury, decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – a więc skutki, które wywołuje decyzja niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 1683/11 Lex nr 1356965). Żadna z tych przesłanek w niniejszej sprawie nie zachodzi.

Nie ma również racji skarżąca, że kontrolowana przez Ministra decyzja obarczona była wadą trwałej niewykonalności. (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.). Ta bowiem ma miejsce wówczas, gdy czynności składające się na treść obowiązków i uprawnień zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Przy czym niewykonalność ta musi istnieć już w dacie wydania decyzji, zaś przeszkody ją powodujące trwają cały czas, aż do stwierdzenia jej nieważności. Takie zaś w rozpoznawanej sprawie nie występują. Nie jest nią zwłaszcza posłużenie się przez organ nieadekwatnym do obiektywnie istniejącego w dacie orzekania oznaczeniem geodezyjnym przejmowanej części nieruchomości.

Niezależnie od powyższego formułowane obecnie przez skarżącą zarzuty dotyczące niewłaściwego oznaczenia przez Naczelnika Gminy przedmiotu rozstrzygnięcia, muszą budzić o tyle zdziwienie, że w tożsamy sposób ów przedmiot definiowała skarżąca w swoim wniosku z dnia 6 czerwca 1979 r o przejęcie nieruchomości rolnej, a wydanej w jego uwzględnieniu decyzji, mimo że była jej doręczona, przez 36 lat nie kwestionowała. Świadczyć to może, na co słusznie zwracał uwagę Minister, że opracowany już wówczas projekt podziału tej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] mógł być jej znany i akceptowany.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Z. B., zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie zarzuciła naruszenie:

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 98 k.p.a. (brzmieniu obowiązującym w 1972 r.) w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy, poprzez błędna wykładnię tych przepisów polegająca na przyjęciu, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w S. z dnia [...] sierpnia 1979 r. nr [...], w sytuacji gdy decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż wniosek, w oparciu o który została wydana decyzja dotyczył nieruchomości (działki) nieistniejącej w dniu jej podpisania, a sama decyzja dotyczyła działki, która w dniu jej wydania także nie istniała, co implikowało konieczność wydania przez organ administracji decyzji umarzającej postępowanie, z uwagi na jego bezprzedmiotowość, a nie decyzji rozstrzygającej sprawę co do meritum, a więc decyzja z [...] sierpnia 1979 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 1 ustawy, poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na przyjęciu, w stanie faktycznym sprawy skarżąca złożyła wniosek w rozumieniu art. 53 ust. 1 ustawy, w sytuacji gdy wniosek ten nie określał jednoznacznie na rzecz jakiego podmiotu skarżąca wnosi o przekazanie gospodarstwa rolnego (Państwo, czy spółdzielnia produkcyjna), co powoduje, ze nie zostały spełnione przesłanki z art. 53 ust. 1 ustawy, a decyzja z [...] sierpnia 1979 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Z uwagi na stawiane zarzuty, skarżąca kasacyjnie wniosła:

- o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania;

- zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postepowania wg. norm przepisanych;

- rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto argumentację uzasadniającą stawiane zarzuty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a".), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna jest niezasadna.

Kwestionowane w sprawie decyzje zostały wydane w ramach postępowania nieważnościowego, czyli jednego z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego, mającego na celu kontrolę prawidłowości ostatecznej decyzji Naczelnika Gminy w S. z dnia [...] sierpnia 1979 r. nr [...].

Na wstępie wskazać należy, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 k.p.a. Dlatego może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przedmiotem postępowania nieważnościowego nie jest powtórne rozstrzygnięcie sprawy załatwionej decyzją merytoryczną. W tym postępowaniu organ ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości zastosowania prawa. Obowiązkiem organu w postępowaniu nieważnościowym jest dokonanie oceny, czy w świetle zaistniałego stanu faktycznego w sposób prawidłowy znalazły zastosowanie obowiązujące normy prawne, czy też wydanie decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślić należy, że oceny zgodności z prawem, czyli zaistnienia przesłanki nieważnościowej należy dokonywać według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego i obowiązującego w dacie wydania kwestionowanej decyzji.

Przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji, którą rozważano w stanie faktycznym sprawy była przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., czyli wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., to naruszenie oczywiste, łatwo dostrzegalne, wyraźne, niewątpliwe, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi zatem w przypadku gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (wyrok NSA 21 sierpnia 2001 r., sygn. akt II SA 1726/00, Lex nr 51233). W orzecznictwie wskazuje się, że w sposób rażący można naruszyć jedynie przepis prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. W przeciwnym wypadku przy możliwej różnej interpretacji przepisu charakter naruszenia nie może być postrzegany jako rażący (por. np. wyroki NSA: z dnia 7 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 90/17; z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. akt I OSK 2049/16; z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 3435/15; z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt II OSK 336/16 - opubl. na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – dalej jako "CBOSA"). Rozstrzygające dla uznania naruszenia prawa za rażące jest to, że rodzaj tego naruszenia i jego skutki powodują, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa (zob. np. wyroki NSA: z 28 czerwca 2011 r., sygn. II GSK 725/10, z 29 czerwca 2011 r., sygn. II OSK 1046/10, z 18 października 2016 r., sygn. I OSK 1923/15, publ. CBOSA).

W niniejszej sprawie żaden z zawartych w tej skardze zarzutów proceduralnych nie wytyka błędu w ustaleniach faktycznych. A skoro tak, to Naczelny Sąd Administracyjny jest zobligowany przyjąć, że stan faktyczny sprawy przedstawia się w taki sposób, jak wynika to z ustaleń zaakceptowanych przez Sąd I instancji. W szczególności należy więc przyjąć, że Z. B. była właścicielką gospodarstwa rolnego położonego we wsi S. o łącznej pow. 0,7759 ha, które nabyła Aktem Własności Ziemi z dnia [...] lutego 1975 r., składającego się w dacie nabycia z parcel oznaczonych nr [...]/3, [...]/4, [...]/2, [...]/8 i [...]/13. Ostatnie trzy parcele zmieniły oznaczenie geodezyjne na działkę nr [...], która z kolei uległa podziałowi na działki nr [...]/1 (o pow. 0,15 ha) i [...]/2 (o pow. 0,52 ha). Podaniem z dnia 6 czerwca 1979 r. wniosła o odpłatne przejęcie części należących do niej gruntów rolnych, oznaczając je jako działkę nr [...]/2 o powierzchni 0,52 ha oraz zaakceptowała ustaloną za nią cenę w wysokości 18.720,00 zł. Nie spełniała ona wówczas określonego przez ustawodawcę kryterium wieku uprawniającego do emerytury. Miała bowiem niespełna 31 lat. W tym okresie nie była zaliczona do I lub II grupy inwalidów i nie pobierała renty inwalidzkiej. Decyzją z dnia [...] sierpnia 1979 r. nr [...] Naczelnik Gminy S. orzekł o przejęciu na własność Państwa części nieruchomości wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego położonego we wsi S., stanowiącego własność Z. B., oznaczonej jako działka ew. nr [...]/2 o pow. 0,52 ha.

Materialnoprawną podstawę decyzji Naczelnika Gminy w S. z [...] sierpnia 1979 r., stanowił art. 53 ust. 1 ustawy 27 października 1977 r. - o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin (Dz.U. Nr 32, poz. 140 – dalej jako "ustawa"), zgodnie z którym, jeżeli właściciel gospodarstwa rolnego nie spełnia warunków do uzyskania emerytury lub renty inwalidzkiej na podstawie ustawy, nieruchomości wchodzące w skład gospodarstwa rolnego mogą być na jego wniosek w całości lub w części przejęte odpłatnie przez Państwo. Zatem odpłatne przejęcie nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego w całości lub w części uzależnione było od złożenia przez ich właściciela w tym przedmiocie wniosku przy jednoczesnym braku spełnienia przezeń warunków do uzyskania emerytury lub renty inwalidzkiej na podstawie ustawy. Te zaś określone były - jeśli chodzi o emeryturę - w art. 2 powołanej ustawy, a w odniesieniu do renty inwalidzkiej w jej art. 10. Uzyskanie prawa do emerytury przez rolnika uwarunkowane zostało spełnieniem m.in. kryterium wieku, który w przypadku kobiet ustalony został na 60 lat, względnie 55 lat, jeśli była ona kombatantem (art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy). Z kolei dla uzyskania renty inwalidzkiej koniecznym było spełnienie m.in. wymogu zaliczenia rolnika do I lub II grupy inwalidów (art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy).

Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego, nieruchomość to część powierzchni ziemskiej stanowiąca odrębny przedmiot własności. Jest też oczywiste, że konkretna nieruchomość może składać się z jednej bądź kilku działek. Bezsporne jest w niniejszej sprawie, że podział działki nr [...] nastąpił w związku z decyzją Wojewody R. z dnia [...] listopada 1979 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu wymiany gruntów na terenie wsi S. Wskazać jednak należy, i co wynika z przepisu art. 53 ust. 1 ustawy, przedmiotem przejęcia na rzecz Skarbu Państwa mogła być cała lub część nieruchomości wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego. Dopuszczalne więc było przejęcie decyzją z dnia [...] sierpnia 1979 r., z nieruchomości obejmujacej ówczesną działkę nr [...] o powierzchni 0,67 ha, części nieruchomości o powierzchni 0,52 ha. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej istniał zatem przedmiot, o którym orzekała decyzja i dlatego postępowanie nie było bezprzedmiotowe i powinno ulec umorzeniu. Prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji, że treść pkt 1 sentencji decyzji Naczelnika Gminy w S. powoduje, iż identyfikacja przedmiotu rozstrzygnięcia nie nastręcza jakichkolwiek trudności. Poza bowiem geodezyjnym oznaczeniem, podano w nim zarówno lokalizację części przejmowanej odpłatnie nieruchomości (wieś S.), jej areał (0,56 ha), a także pozycję rejestru gruntów, pod którą ona figuruje (134).

Podkreślić należy, że skarżąca kasacyjnie złożyła w dniu 6 czerwca 1979 r. wniosek o odpłatne przejęcie części należących do niej gruntów rolnych i nie spełniała warunków do uzyskania emerytury i renty inwalidzkiej, zatem zaistniały przesłanki do wydania decyzji, na podstawie art. 53 ust. 1 ustawy.

Nie bez znaczenia jest także w niniejszej sprawie okoliczność, i na co wskazuje organ i Sąd pierwszej instancji, że sama skarżąca we wniosku z dnia 6 czerwca 1979 r. o przejęcie nieruchomości rolnej, określając przedmiot rozstrzygnięcia, wskazała na fakt oznaczenia części jej nieruchomości jako działkę o nr [...]/2 i decyzji z dnia [...] sierpnia 1979 r , która była jej doręczona, przez 36 lat nie kwestionowała.

Z przyczyn wskazanych wyżej jako niezasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 98 k.p.a. (brzmieniu obowiązującym w 1972 r.) w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy.

Nie może także uzasadniać przesłanki rażącego naruszenia prawa fakt nie wskazania przez skarżącą we wniosku, na rzecz jakiego podmiotu wnosi o przekazanie gospodarstwa rolnego, zauważyć należy bowiem, że takiego wymogu nie zawiera przepis art. 53 ust. 1 ustawy. Dlatego nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 1 ustawy.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skoro w tej sprawie zarzuty skarżącej kasacyjnie są nieusprawiedliwione, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu, to Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.