Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1518/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 124
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Sędziowie sędzia WSA Monika Świercz, sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi E. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za grudzień 2015 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez E. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w W. (dalej "Skarżąca", "Spółka") jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za grudzień 2015 r. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy:

W dniu 1 stycznia 2016 r. Skarżąca złożyła do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. deklarację VAT-7 za grudzień 2015 r., wnosząc o zwrot podatku od towarów i usług w terminie określonym w art. 87 ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. poz. 1054 ze zm. - dalej: "u.p.t.u.") tj. 25 dni od dnia złożenia rozliczenia, w kwocie 2.382.346,00 zł. Termin ten upłynął w dniu 26 stycznia 2016 r.

W dniu 14 stycznia 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął kontrolę podatkową, mającą na celu m. in. sprawdzenie zasadności zwrotu podatku od towarów i usług za grudzień 2015 r.

W trakcie prowadzonej kontroli podatkowej organ podatkowy postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r., wydanym na podstawie art. 274b i art. 216 § 1 w związku z art. 292 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. - dalej: "O.p.") oraz w związku z art. 87 ust. 2 u.p.t.u. przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazany przez Skarżącą w deklaracji VAT-7 za grudzień 2015 r. w kwocie 2.382.346,00 zł do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia. W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ pierwszej instancji po wskazaniu faktycznych przyczyn warunkujących zastosowanie art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u. stwierdził, że postanowił o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2015 r. w kwocie 2.382.346,00 zł do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia Spółki.

Następnie, organ podatkowy postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. wydanym w trybie art. 216 w związku z art. 274b O.p. oraz art. 87 ust. 2 u.p.t.u. przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego przez Spółkę w deklaracji VAT-7 za grudzień 2015 r., w kwocie 2.382.346,00 zł, do dnia 30 stycznia 2017 r.

W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia, organ podatkowy po wskazaniu na okoliczności stanu faktycznego sprawy oraz odwołaniu się do art. 87 ust. 2 u.p.t.u. stwierdził, że w dniu [...] listopada 2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L., na podstawie postanowienia z dnia [...] listopada 2016 r. wszczął wobec Spółki postępowanie kontrolne. W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowił przedłużyć termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.

Pismem z dnia 7 grudnia 2016 r. Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie organu podatkowego, do Dyrektora Izby Skarbowej, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:

1) art. 274b w związku z art. 277 O.p. oraz art. 87 ust. 2 u.p.t.u., poprzez brak wskazania, jakie ważne przyczyny, po ponad roku prowadzenia czynności sprawdzających i weryfikacyjnych (w ramach czynności sprawdzających, a następnie kontroli podatkowej) uzasadniają dalsze przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym,

2) art. 120 i art. 125 O.p., poprzez nie respektowanie zasady szybkości postępowania, co przyczynia się do blokowania możliwości Skarżącej kontynuowania działalności gospodarczej,

3) postanowień 112 dyrektywy Rady i wykładni Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej do szóstej dyrektywy i Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z dnia 11 grudnia 2006 r. Nr L 347 s. 1 i nast.) poprzez naruszenie zasady proporcjonalności i neutralności VAT, związane z bezpodstawnym wstrzymaniem zwrotu podatku VAT.

Wskazując na powyższe, Spółka wniosła o pilne rozpoznanie sprawy i uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Po przeanalizowaniu akt sprawy oraz zapoznaniu się z argumentacją podniesioną przez Spółkę w zażaleniu Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2016 r.

Zdaniem organu odwoławczego, w zaistniałych okolicznościach faktycznych sprawy, obowiązujących przepisów prawa ustawy o VAT, przy uwzględnieniu ich wykładni dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 24 października 2016 r., sygn. akt I FPS 2/16, Naczelnik Urzędu Skarbowego zasadnie w skarżonym postanowieniu z dnia [...] listopada 2016 r. określił datę pewną, do której przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazany w deklaracji VAT-7 za grudzień 2015 r.

W rozpatrywanej sprawie, organ pierwszej instancji, jako podstawę prawną skarżonego rozstrzygnięcia wskazał art. 216 w związku z art. 274b O.p. oraz art. 87 ust. 2 u.p.t.u. W uzasadnieniu skarżonego postanowienia organ podatkowy odwołał się do wszczęcia w dniu [...] listopada 2016 r. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. postępowania kontrolnego wobec Spółki.

Ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu kontroli podatkowej, sporządzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego wynika, że w trakcie 67 dni kontroli w zakresie:

1) sprawdzenia zasadności zwrotu podatku od towarów i usług za grudzień 2015 r.,

2) ustalenia źródeł finansowania prowadzonej działalności gospodarczej,

3) realizacji obowiązków w zakresie ewidencji oraz aktualizacji danych wynikających z ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2012 r. poz. 1314 ze zm.) organ pierwszej instancji zgromadził dowody księgowe objęte kontrolą, a w celu potwierdzenia rzetelności sprzedaży i zakupu towarów oraz ustalenia kolejnych kontrahentów wystąpił:

a) w trybie art. 82 § 1 pkt 1) O.p. do kontrahentów z żądaniem przekazania informacji o zawartych transakcjach,

b) do naczelników urzędów skarbowych o przeprowadzenie czynności sprawdzających wobec kontrahentów,

c) do organów podatkowych o przekazanie wyników prowadzonych czynności wobec kontrahentów,

d) do administracji podatkowych krajów unijnych w sprawie przekazania informacji o przeprowadzonych transakcjach.

W przedmiotowym protokole kontroli podatkowej organ pierwszej instancji wskazując na wszczęcie postępowania kontrolnego w dniu 30 listopada 2016 r. wobec Spółki przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. stwierdził, że odstąpił od ustaleń w zakresie sprawdzenia zasadności zwrotu podatku od towarów i usług m. in. za grudzień 2015 r. oraz ustalenia źródeł finansowania prowadzonej działalności gospodarczej i zakończył przedmiotową kontrolę, a zgromadzone akta zobowiązał się przekazać do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy na dzień wydania skarżonego postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu, tj. [...] listopada 2016 r. istniały wątpliwości, co do zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym zadeklarowanego przez Spółkę w deklaracji VAT-7 za grudzień 2015 r. Zasadność powyższego wynika chociażby z braku dysponowania przez organ pierwszej instancji jakimikolwiek wynikami czynności sprawdzających wobec kontrahentów, o których przeprowadzenie wystąpił do naczelników urzędów skarbowych, a więc wynikami czynności sprawdzających odnoszących się do konkretnych transakcji objętych wnioskiem o zwrot VAT za grudzień 2015 r. Dodatkowo, o istniejących wątpliwościach w zakresie zasadności zwrotu VAT za ww. okres rozliczeniowy świadczy również wszczęcie postępowania weryfikacyjnego w postaci postępowania kontrolnego na podstawie przepisów ustawy o kontroli skarbowej.

Powyższe okoliczności, w świetle art. 87 ust. 2 u.p.t.u. należało uznać za zasadne przyczyny, stanowiące o przedłużeniu terminu zwrotu VAT za grudzień 2015 r.

Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. pismem z dnia [...] marca 2017 r. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie:

1) art. 87 ust. 2 u.p.t.u., poprzez przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym pomimo tego, że Spółka przedstawionymi w dniu 14 stycznia 2016 r. do weryfikacji kompletnymi i wiarygodnymi oraz obszernymi dokumentami i dowodami wykazała dokonanie transakcji zarówno kupna jak i sprzedaży towarów w grudniu 2015 r. i w świetle tych dowodów nie wystąpiły uzasadnione wątpliwości przemawiające za koniecznością dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku, których to wątpliwości organ podatkowy w zaskarżonym postanowieniu nie sprecyzował, a ponadto organ podatkowy przez rok prowadził kontrolę podatkową, w której zgromadził dokumentację potwierdzającą realizację transakcji,

2) art. 87 ust. 2 i ust. 6 u.p.t.u. oraz art. 121, art. 124 i art. 217 O.p. poprzez nie wskazanie w postanowieniu z dnia 30 listopada 2016 r., jakie wątpliwości spowodowały konieczność przedłużenia terminu zwrotu i nie spełnienie wymogów stawianych w tym zakresie przez wymienione przepisy prawa,

3) art. 87 ust. 2 i ust. 6 u.p.t.u., poprzez doręczenie postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wskazanego przez Spółkę w deklaracji VAT-7 za grudzień 2015 r. w dniu 30 listopada 2016 r. pełnomocnikowi Spółki, ustanowionemu do zastępowania jej w postępowaniu kontrolnym, a nie Spółce, chociaż rozpoznanie wniosku o zwrot VAT jest samodzielną czynnością, niezależną od kontroli podatkowej i adresatem tego postanowienia jest Spółka, a nie pełnomocnik ustanowiony do jej zastępowania w kontroli podatkowej,

4) art. 87 ust. 2 i ust. 6 u.p.t.u. poprzez opieszałe i nierzetelne dokonywanie czynności weryfikacyjnych i lekceważenie ustawowego i rozsądnego terminu zwrotu VAT, a przez to pozbawienie Skarżącej środków na kontynuowanie działalności gospodarczej, nie respektowanie wytycznych Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej do dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej dotyczących zwrotu VAT w rozsądnym terminie oraz zasady neutralności i proporcjonalności,

5) art. 120 i art. 125 O.p., poprzez nie respektowanie obowiązujących przepisów prawa oraz zasady szybkości postępowania i ograniczenia formalizmem.

W oparciu o powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał prezentowane w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora IS z dnia [...] lutego 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika US przedłużające Spółce termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2015 r. w wysokości 2.382.346,00 zł do dnia 30 stycznia 2017 r., wydane na podstawie art. 216 w związku z art. 274b O.p. oraz w zw. z art. 87 ust. 2 u.p.t.u. Istota sporu sprowadza się do zasadności przedłużenia terminu zwrotu podatku, co nastąpiło na podstawie postanowienia Naczelnika US z dnia [...] listopada 2016 r.

Na wstępie Sąd pragnie odnieść się do podniesionego w skardze zarzutu doręczenia przez Naczelnika US postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu VAT pełnomocnikowi Spółki, ustanowionemu do zastępowania jej w postępowaniu związanym z kontrolą podatkową w sytuacji, gdy powinno być ono doręczone Spółce. Należy wskazać, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Doręczenie to, jak należy przyjąć - zostało dokonane, Spółka wniosła w terminie zażalenie na to postanowienie, zatem Skarżąca nie doznała uszczerbku w swoich prawach (tak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy z 4 grudnia 2013 r. o sygn. akt I SA/Bd 775/13).

W zdaniu drugim art. 87 ust. 2 u.p.t.u. ustawodawca przewidział możliwość przedłużenia terminu zwrotu podatku. Z treści tego przepisu wynika wprost uprawnienie organu podatkowego do zbadania zasadności zwrotu podatku. Przesłanką przedłużenia terminu zwrotu VAT jest wymóg dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu podatku, a organ podatkowy podejmuje decyzję, czy zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania w ramach wyspecyfikowanych procedur wskazanych w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. tj.: czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, postępowania podatkowego czy postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej.

Warto przy tym zauważyć, że przesłanką przedłużenia terminu zwrotu jest stwierdzenie przez organ, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, co może niewątpliwie nastąpić w ramach powyższych czynności oraz, że przepisy ustawy o VAT w omawianym zakresie znajdują oparcie w treści art. 273 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1, dalej Dyrektywa 2006/112/WE). Zgodnie z tym przepisem, państwa członkowskie mogą, poza obowiązkami wymienionymi w tytule XI tej dyrektywy, nakładać inne obowiązki, jakie uznają za niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru VAT i zapobieżenia oszustwom podatkowym, powinny jednak czynić to w ramach przewidzianych prawem krajowym procedur i przy uwzględnieniu zasady proporcjonalności.

W rozpatrywanej sprawie, organ pierwszej instancji, jako podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia wskazał art. 216 § 1 w związku z art. 274b O.p. oraz art. 87 ust. 2 u.p.t.u.

W ocenie Sądu, wbrew stanowisku Skarżącej wskazującej na brak uzasadnionych wątpliwości przemawiających za koniecznością przedłużenia terminu i dodatkową weryfikacją zasadności zwrotu podatku, organy w sposób przekonujący i uzasadniony merytorycznie wskazały okoliczności uzasadniające wymóg dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku. Mianowicie, Naczelnik US powołując się na zastosowanie instytucji przedłużenia zwrotu podatku VAT wskazał na wszczęcie w dniu [...] listopada 2016 r. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. postępowania kontrolnego wobec Skarżącej. Natomiast Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na fakt niedysponowania przez organ pierwszej instancji, jakimikolwiek wynikami czynności sprawdzających wobec kontrahentów Spółki, o których przeprowadzenie wystąpił do naczelników urzędów skarbowych, a więc wynikami czynności sprawdzających odnoszących się do konkretnych transakcji objętych wnioskiem o zwrot VAT za grudzień 2015 r. Dodatkowo, o istniejących wątpliwościach w zakresie zasadności zwrotu VAT za ww. okres rozliczeniowy świadczy również wszczęcie postępowania weryfikacyjnego w postaci postępowania kontrolnego na podstawie przepisów ustawy o kontroli skarbowej.

W tych okolicznościach prawidłowo organ odwoławczy uznał powyższe okoliczności, za zasadne przyczyny w rozumieniu art. 87 ust. 2 u.p.t.u., stanowiące o przedłużeniu terminu zwrotu VAT za grudzień 2015 r. w trakcie prowadzonej kontroli podatkowej do dnia 30 stycznia 2017 r.

Sąd nie podziela zatem argumentacji Skarżącej, że nie było podstawy materialnoprawnej do wydania zaskarżonego postanowienia i wskazuje, że przedłużenie terminu zwrotu VAT w chwili wydania postanowienia przez organ pierwszej instancji miało uzasadnienie w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Dokumenty przedłożone przez Skarżącą stanowią punkt wyjścia do działań organów podatkowych, które weryfikują rozliczenia VAT, ale nie mogą stanowić przesądzającego znaczenia, gdy organ wskazuje, że ma uzasadnione wątpliwości, które chce sprawdzić w toku wskazywanych i podejmowanych czynności, uzasadnionych okolicznościami sprawy.

Podkreślić bowiem należy, że przepis art. 87 ust. 2 u.p.t.u. nie uzależnia możliwości wydłużenia terminu zwrotu VAT od wykazania przez organ, że zwrot ten był nienależny, ale od uznania, że konieczna jest weryfikacja (sprawdzenie) zasadności tego zwrotu (tak: WSA w Olsztynie w wyroku z 14 maja 2015 r. I SA/Ol 148/15), a ponadto, że postępowanie prowadzone w trybie art. 87 ust. 2 u.p.t.u. ma charakter postępowania wyjaśniającego i kończy się z momentem wszczęcia w sprawie postępowania podatkowego, ewentualnie dokonania zwrotu podatku (postanowienie NSA z 24 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1421/13). Zatem przedłużenie terminu może nastąpić także, gdy zwrot wykazany w deklaracji przez podatnika okaże się zasadny. Jedyną przesłanką do przedłużenia terminu do zwrotu VAT jest potrzeba dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu VAT. Organ podatkowy zatem trafnie zastosował art. 87 ust. 2 u.p.t.u., dokonując jego prawidłowej interpretacji i wskazując okoliczności, mogące świadczyć o możliwości wystąpienia nieprawidłowości w rozliczeniu podatku VAT za grudzień 2015 r.

Odnosząc się także do zarzutów skargi, zauważyć należy, jak trafnie powołał organ odwoławczy, że postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu nie rozstrzyga o zasadności wykazanej kwoty zwrotu, a jedynie pozwala odsunąć w czasie przysługujący podatnikowi zwrot (uchwała NSA z 24 października 2016 r. o sygn. akt I FPS 2/16, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 22 stycznia 2015 r. o sygn. akt I SA/Go 662/14 ).

W tym stanie rzeczy, organ drugiej instancji w sposób uprawniony przyjął, że przesłanką podjęcia postępowania kontrolnego mogły być podejrzenia, czy też wątpliwości, co do zasadności zwrotu. Skoro w rozpatrywanej sprawie organ podatkowy miał wątpliwości w zakresie zasadności zwrotu VAT, konieczne było przeprowadzenie postępowania weryfikacyjnego, które w niniejszej sprawie realizowane zostało w procedurze postępowania kontrolnego, dopuszczalnej przez art. 87 ust. 2 u.p.t.u.

Zdaniem Sądu, skoro organ dysponował materiałem wystarczającym do wydania rozstrzygnięcia w opisanym wyżej trybie z art. 87 ust. 2 u.p.t.u. i działał na podstawie prawa i w ramach przysługujących mu uprawnień, to jego działanie nie może być oceniane jako naruszające zasadę zaufania do organów podatkowych (zasada wyrażona w art. 121 O.p.). Prawidłowe także, choć lakoniczne, było uzasadnienie postanowienia wydanego przez organ pierwszej instancji. Wskazywało ono bowiem wystarczająco jednoznacznie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku.

Z tych względów brak też było podstaw, aby uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 217 O.p.

Okoliczność, że treść rozstrzygnięcia nie odpowiada oczekiwaniom Skarżącej w żaden sposób nie narusza art. 124 O.p. Okoliczność, iż Skarżąca nie została przekonana co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia nie oznacza naruszenia zasady przekonywania (wyrok WSA w Gliwicach z 29 września 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 895/15).

Podkreślić także należy, że odrębną kwestią od prawidłowości wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu VAT, gdy istnieją wątpliwości co do zasadności i samej kwoty zwrotu VAT wynikającej z deklaracji podatkowej, jest kwestia ewentualnej przewlekłości prowadzenia postępowania dotyczącego weryfikacji zwrotu VAT, czy też bezczynności organu w tym przedmiocie. Czym innym jest bowiem akt administracyjny w postaci postanowienia, wydany w toku czynności sprawdzających, czy kontrolnych w którym stwierdza się, że termin zwrotu VAT zostaje przedłużony, z uwagi na potrzebę wykonania dalszych czynności, a czym innym istnienie opieszałości organu podatkowego przy podejmowaniu czynności w postępowaniu weryfikacyjnym dotyczącym zwrotu VAT albo wręcz bezczynności. Kwestia przewlekłości postępowania lub bezczynności organu w tym zakresie może stanowić przedmiot odrębnej skargi do sądu administracyjnego, po spełnieniu wymogów formalnych do wniesienia skargi. Spółce, w celu wyeliminowania przedłużającego się postępowania o zwrot VAT, służą prawem przewidziane środki.

Zarzuty, że zaniechano przeprowadzenia postępowania sprawdzającego po złożeniu wniosku, czy też, że nie przystąpiono niezwłocznie do weryfikacji dostaw aby zakończyć czynności przed upływem terminu zwrotu podatku albo zarzuty w zakresie opieszałego i nierzetelnego dokonywania czynności weryfikacyjnych, Skarżąca może podnosić w drodze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ podatkowy. Zarzuty te nie podlegają rozpoznaniu niniejszym postępowaniu.

W związku z tym w rozpoznawanej sprawie Sąd nie był uprawniony aby odnieść się merytorycznie do stanowiska w powyższych kwestiach (ewentualnej przewlekłości postępowania bądź bezczynności organu), nawet gdyby taki stan rzeczy w sprawie zaistniał. Zauważyć przy tym należy, że w sprawie doszło do wydania postanowienia w zakresie przedłużenia terminu dokonania zwrotu VAT.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania oraz treść przytoczonych przepisów prawa, Sąd doszedł do przekonania, że zarzuty skargi naruszenia art. art. 87 ust. 2 i 6 u.p.t.u. oraz art. 120, 121, 124, art. 125 i art. 217 O.p. były niezasadne. Działając z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. Zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.