Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 565/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 53 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.16, art. 20, art. 4, art. 3, art. 17, art. 101
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2011 r. sprawy ze skargi M.L. – M. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] r., nr VI.50.2011 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części Placu [...] oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. W dniu [...] lutego 2011 r. Rada Miasta podjęła uchwałę nr VI.50.2011 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części Placu [...]. Została ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 22 kwietnia 2011 r. nr 49, poz. 948 i weszła w życie po upływie 30 dni od dnia jej ogłoszenia, to jest 23 maja 2011 r.

Pismem z dnia [...] maja 2011 r. (data wpływu do organu 4 maja 2011 r.) mieszkańcy i właściciele nieruchomości mieszczących się przy ul. [...] oraz Placu [...], wśród nich skarżąca, wezwali Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa poprzez stwierdzenie nieważności wyżej wskazanej uchwały.

W odpowiedzi na wezwanie mieszkańców, pismem z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], Przewodniczący Rady Miasta poinformował, że Rada Miasta na XIV sesji w dniu [...] czerwca 2011 r. pozostawiła wezwanie z dnia [...] maja 2011 r. bez rozpoznania.

Wobec powyższego M.L.-M. zaskarżyła uchwałę Rady Miasta z dnia [...] lutego 2011 r. nr VI.50.2011 do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie przepisów obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które nastąpiło podczas tworzenia planu objętego uchwałą w zakresie ładu przestrzennego, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, walorów ekonomicznych przestrzeni oraz potrzeb interesu publicznego. Jednocześnie wniosła o unieważnienie zaskarżonej uchwały.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że jako współwłaścicielka kamienicy nr 40 przy ul. [...], położonej w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru objętego przedmiotową uchwałą, protestuje przeciw przeznaczeniu, w wyżej wskazanym planie, działek nr [...] położonych przy Placu [...] oznaczonych symbolem U1 pod zabudowę usługową.

Stwierdziła, że planowana na tych działkach zabudowa i jej funkcja będzie zlokalizowana na tyłach budynków mieszkalnych nr 34, 36, 38, 40, 42 położonych wzdłuż ulicy [...] i przylegać będzie bezpośrednio do budynku mieszkalnego położonego przy Placu [...], a jej usytuowanie na osi północ południe spowoduje całkowite zacienienie elewacji budynków przy ul. [...] nr 34, 36, 38, 40, 42, a także zacienienie oficyny położonej za budynkiem mieszkalnym położonym przy Placu [...]. Według skarżącej mieszkania położone w tym obszarze praktyczne zostaną pozbawione dostępu do światła dziennego. Ponadto zostaną zlikwidowane istniejące miejsca parkingowe przeznaczone dla mieszkańców i będzie utrudniony dojazd do budynków - również dla służb ratunkowych, bowiem droga wewnętrzna oznaczona na planie jako KDW nie spełnia parametrów drogi - jest to faktycznie chodnik o szerokości 1,5 metra i na pewno, zdaniem skarżącej, nie jest to odpowiednia szerokość dojazdu dla służb ratunkowych.

Skarżąca wskazała, że planowana na wyżej wymienionych działkach zabudowa i jej funkcja w sposób zdecydowany przyczyni się do pogorszenia warunków zamieszkania w kamienicach w tym rejonie poprzez znacznie zintensyfikowanie zabudowy (dogęszczenie), likwidację istniejącej zieleni, wzrost hałasu i innych uciążliwości wynikających z funkcjonowania w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy o takim charakterze i takiej intensywności. W ten sposób naruszy ład przestrzenny w tym historycznym zakątku miasta.

M.L.-M. stwierdziła również, że planowana zabudowa jest sprzeczna z historyczną zabudową, która w tym miejscu nigdy nie była tak wysoka (co najwyżej parterowa z poddaszem). Nadto zwiększą się zagrożenia pożarowe, co przy tak znacznym zagęszczeniu zabudowy 70% (co dopuszcza plan podczas gdy na sąsiadujących terenach takie zagęszczenie nie przekracza 60%), ma istotne znaczenie dla bezpieczeństwa ludzi zamieszkujących w bezpośrednim sąsiedztwie (odległości, drogi ewakuacyjne, stopień oszklenia ścian).

Zdaniem skarżącej nieprawidłowo i zbyt blisko budynków nr 34, 36, 38, 40, 42 położonych wzdłuż ulicy [...] od strony drogi wewnętrznej KDW została wyznaczona nieprzekraczalna linia zabudowy, a to oznacza, że plan łamie przepisy dotyczące lokalizowania budynków wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także przepisy ustawy o drogach publicznych i wynikające z niej rozporządzenia.

M.L.-M. wskazała, że argumenty podnoszone przez mieszkańców nie zostały uwzględnione przez Radę Miasta, a został uwzględniony jedynie interes indywidualny właścicieli terenu. W ocenie skarżącej postępowanie planistyczne związane z uchwaleniem skarżonego planu zostało przeprowadzone w sposób wadliwy i z naruszeniem przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - co uzasadnia jego uchylenie.

2. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie. Organ stwierdził, że zaskarżona uchwała została przedstawiona Wojewodzie, który pismem z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej jako u.p.z.p.) stwierdził jej zgodność z prawem.

Organ podkreślił, że w uzasadnieniu wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały Rady Miasta skarżąca nie wykazała sprzeczności uchwały z przepisami prawa (który to wymóg stawia przepis art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym). Powołała się jedynie na naruszenia, które jej zdaniem miały miejsce podczas tworzenia planu zagospodarowania przestrzennego.

Zdaniem organu skarżąca w głównej mierze zaskarżyła ust. 1 i 2 § 18 przedmiotowej uchwały, w zakresie ustalenia przeznaczenia działek [...] położonych przy Placu [...] oznaczonych symbolem U1 pod zabudowę usługową związaną z handlem, gastronomią, z administracją firm, biur, banków, organizacji społecznych i politycznych, związaną z usługami rzemieślniczymi wraz z przynależnym zagospodarowaniem terenu. Wobec czego postawiła zarzut naruszenia przepisów obowiązującej ustawy o planowaniu przestrzennym, które nastąpiło podczas tworzenia planu objętego uchwałą. Zarzut ten, zdaniem organu, pomimo powiązania go z przedmiotową uchwałą, w rzeczywistości odnosi się do planu zagospodarowania przestrzennego i procedury jego tworzenia oraz uzgadniania.

Organ stwierdził, że w stosunku do zaskarżonej uchwały Rady Miasta zarzut skarżącej nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy, bowiem zaskarżona uchwała w § 18 rozdziału 4 zawiera szereg ustaleń, które regulują kwestie poruszone przez M.L.-M..

Organ podkreślił, że zaskarżona uchwała przewiduje utworzenie odpowiedniej liczby miejsc parkingowych, natomiast szerokość drogi wskazanej na planie oznaczeniem KDW została określona na 8 metrów przy wjeździe z terenu oznaczonego symbolem KD oraz 3 metry w najwęższym miejscu, tym samym spełnia wymagane dla dojazdów parametry - w tym pożarowe. Na przedmiotowym terenie znajdowała się wcześniej zabudowa, która została wyburzona z uwagi na stan techniczny budynków, tym samym nowa zabudowa nie tyle zagęści zabudowę w przedmiotowej strefie, ile przywróci gęstość zabudowy do stanu poprzedzającego. Natomiast ustalenia dotyczące wysokości, linii zabudowy, gabarytów oraz rodzaju dachu zostały uzgodnione z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.

Zdaniem organu spór w postępowaniu, które zostało przywołane przez skarżącą w uzasadnieniu skargi dotyczył kwestii proceduralnych, a rozstrzygnięcia w tamtej sprawie nie mają wpływu na istotę niniejszego postępowania.

Organ podkreślił, że projekt planu zagospodarowania przestrzennego stanowiący załącznik do przedmiotowej uchwały został poddany opinii Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej, która w piśmie z dnia [...] lutego 2009 r. nie wniosła do niego żadnych uwag. Stwierdził również, że uchwała Rady Miasta nr VI.50.2011 z dnia [...] lutego 2011 r. nie tylko nie naruszyła przepisów prawa, ale i niejako zadośćuczyniła obawom skarżącej, określając odpowiednie normy, zgodnie z którymi powinien powstać plan zabudowy przedmiotowych działek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.).

Sąd uwzględniając skargę na uchwałę rady gminy, orzeka o nieważności tej uchwały albo stwierdza, że wydana została z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności (art. 147 p.p.s.a.). Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. Przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii rażących naruszeń, np. w razie podjęcia uchwały przez organ niewłaściwy, braku podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwego zastosowania przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury jej uchwalania.

4. Na wstępie wskazać należy, że przedmiotowa skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z treścią tego przepisu każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z analizy akt zgromadzonych w przedmiotowej sprawie wynika, że skarżąca poprzedziła wniesienie skargi wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, a skarga wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. w terminie określonym w art. 53 § 2 p.p.s.a.

Odnosząc się do legitymacji M.L. – M. do zaskarżenia przedmiotowej uchwały wskazać należy, że dotyczy ona miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części Placu [...], sąsiadującej z nieruchomością położoną przy ul. [...], której współwłaścicielem jest skarżąca. Pozwala to przyjąć, że posiada ona interes prawny w zaskarżeniu tej uchwały do sądu administracyjnego. Przyjmuje się bowiem w orzecznictwie, że skargę na uchwałę, w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, może złożyć właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości znajdującej się na terenie objętym taką uchwałą lub na terenie z nim sąsiadującym (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., II OSK 1675/09, LEX nr 582854).

Zaznaczyć jednak należy, że przymiot strony w postępowaniu zmierzającym do oceny legalności uchwały dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtowany jest na szczególnych zasadach. Ocena taka może być dokonana po stwierdzeniu naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia i w zależności od jego rodzaju skarga może, ale nie musi być uwzględniona. Uwzględnienie skargi dotyczącej uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzależnione jest bowiem od jednoczesnego naruszenia materialnoprawnego interesu prawnego skarżącego i naruszenia obiektywnego porządku prawnego.

W szczególności może zaistnieć sytuacja, w której przeznaczenie określonej nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego będzie miało wpływ na możliwość zagospodarowania nieruchomości nie objętej tym planem, bądź nieruchomość objęta planem może zostać przeznaczona pod tego rodzaju inwestycje, których realizacja uniemożliwi lub ograniczy możliwość zagospodarowania nieruchomości nie objętej planem w jej dotychczasowy sposób. Zaistnienie takiej sytuacji należy jednak wykazać w sposób nie budzący wątpliwości.

Wskazać także należy, że w istocie interes skarżącej może dotyczyć jedynie określonego zakresu uchwały, to jest części Placu [...] (działek [...] położonych przy Placu [...] oznaczonych symbolem U1 pod zabudowę usługową związaną z handlem, gastronomią, z administracją firm, biur, banków, organizacji społecznych i politycznych, związaną z usługami rzemieślniczymi wraz z przynależnym zagospodarowaniem terenu), bowiem tylko ten zakres dotyka sfery uprawnień właścicielskich, które, zdaniem skarżącej, zostały naruszone.

5. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej uchwały są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Oznacza to, że plan zagospodarowania przestrzennego, w sposób pośredni lub bezpośredni wpływa na sposób wykonywania tego prawa.

Należy podkreślić, że prawo własności jest w Rzeczypospolitej Polskiej chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. 1 Konstytucji RP) oraz poprzez przepisy Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Nie oznacza to jednakże, że jest ono prawem absolutnym i bezwzględnym. Konstytucja RP dopuszcza bowiem w art. 64 ust. 3 możliwość ograniczenia praw właścicielskich. Jest to możliwe jednakże na podstawie przepisów ustawy i w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej – w stosunku do chronionej wartości – ingerencji w sferę praw i wolności. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów wymienionych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, dla których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych.

Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wprowadzają przepisy szeregu ustaw. Między innymi taką ustawą, która dopuszcza wprowadzenie ograniczeń w korzystaniu z własności nieruchomości jest ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Również art. 140 Kodeksu cywilnego stanowi, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. Tak więc wyraźnie z powyższego wynika, że granice prawa własności zakreślają w pierwszym rzędzie przepisy ustaw.

6. Zgodnie z doktrynalną koncepcją władztwa planistycznego, mającą umocowanie w przepisie art. 4 u.p.z.p., organom gminy przysługuje prawo władczego rozstrzygnięcia co do przeznaczenia terenu pod określone funkcje, nawet wbrew woli właścicieli gruntów objętych planem (por. Z. Niewiadomski, Planowanie przestrzenne. Zarys systemu, W-wa 2003, s. 90).

W myśl art. 3 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym m. in. uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Plan miejscowy uchwala rada gminy (art. 20 u.p.z.p.). Tak więc ewentualne ograniczenia prawa własności powstałe na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mają swoje źródło w ustawie, tak jak wymaga tego Konstytucja RP, a zatem ograniczenia wykonywania prawa własności wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są prawnie dopuszczalne.

Wskazać należy, że tryb sporządzania planu odnosi się do sekwencji czynności podejmowanych przez organy gminy. Katalog tych czynności został określony w art. 17 u.p.z.p. Zgodnie tym przepisem wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno:

- ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia;

- zawiadamia, na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu;

- sporządza projekt planu miejscowego rozpatrując wnioski, o których mowa w pkt 1 wraz z prognozą oddziaływania na środowisko;

- sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36 u.p.z.p.;

Nadto występuje o:

a) opinie o projekcie planu do:

– gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art. 8 u.p.z.p., komisji urbanistyczno-architektonicznej,

– wójtów, burmistrzów gmin albo prezydentów miast, graniczących z obszarem objętym planem, w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym,

– regionalnego dyrektora ochrony środowiska,

– właściwych organów administracji geologicznej w zakresie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych,

– Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w zakresie telekomunikacji,

– właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska w zakresie lokalizacji nowych zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii, zmian, o których mowa w art. 250 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, w istniejących zakładach o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii i nowych inwestycji oraz rozmieszczenia obszarów przestrzeni publicznej i terenów zabudowy mieszkaniowej w sąsiedztwie zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii, w przypadku gdy te inwestycje, obszary lub tereny zwiększają ryzyko lub skutki poważnych awarii,

– właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, oraz

b) uzgodnienie projektu planu z:

– wojewodą, zarządem województwa, zarządem powiatu w zakresie odpowiednich zadań rządowych i samorządowych,

– organami właściwymi do uzgadniania projektu planu na podstawie przepisów odrębnych,

– właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę,

– właściwymi organami wojskowymi, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa,

– dyrektorem właściwego urzędu morskiego w zakresie zagospodarowania pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani,

– właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych,

– ministrem właściwym do spraw zdrowia w zakresie zagospodarowania obszarów ochrony uzdrowiskowej,

– właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz

c) zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne;

Ponadto:

- wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień oraz ogłasza o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami;

- wyznacza w ogłoszeniu, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia planu;

- rozpatruje uwagi w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania;

- wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia;

- przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag.

Zaniechanie którejś z wyżej wskazanych czynności może stanowić istotne naruszenie trybu, skutkujące nieważnością uchwały w całości lub w części.

Mówiąc o trybie procedury uchwalenia planu, trzeba mieć na uwadze kolejno podejmowane czynności planistyczne, określone przepisami ustawy, gwarantujące możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie wniosków i uwag) i pośrednio do kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Pojęcie zaś zasad sporządzania planu wiąże się z merytorycznymi wartościami i wymogami kształtowania polityki przestrzennej.

7. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należało stwierdzić, że zaskarżona uchwała spełnia wszystkie wymagania jakie nakładają na nią przepisy u. Przed uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego Rada Miasta, sporządziła prognozę skutków finansowych, prognozę oddziaływania na środowisko, przedstawiła właściwym organom projekt uchwały do zaopiniowania, jednocześnie informowała mieszkańców o kolejnych etapach postępowania. Następnie odniosła się do uwag zgłaszanych przez mieszkańców oraz wyrażonych przez organy opiniodawcze.

Do zaskarżonej uchwały załączono wymaganą przepisami prawa mapę w skali 1:500 (art. 16 u.p.z.p.), rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag oraz rozstrzygnięcie o sposobie realizacji zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej.

Uchwalony plan jest również zgodny z zapisami studium, co stwierdził również Wojewoda, któremu plan przedstawiono.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej, że argumenty podnoszone przez mieszkańców nie zostały uwzględnione przez Radę Miasta, a został uwzględniony jedynie interes indywidualny właścicieli terenu wskazać należy, że zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., plan uchwala się "rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu". Jednakże z tego unormowania nie można wyprowadzać wniosku, że owo rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag staje się częścią planu miejscowego i że podlega ocenie legalności łącznie z całą uchwałą przyjmującą plan miejscowy. Tak też się w niniejszej sprawie stało. Sposób rozpatrzenia uwag nie miał zatem wpływu na zgodność planu z prawem (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 grudnia 2010 r., II SA/Kr 828/10, publ . LEX nr 753661).

Odnośnie twierdzeń skarżącej, że zostaną zlikwidowane istniejące miejsca parkingowe przeznaczone dla mieszkańców i będzie utrudniony dojazd do budynków również dla służb ratunkowych wskazać należy, że w zaskarżonym planie kwestie te uregulowano zgodnie z wymogami procedury planistycznej.

Również kolejny zarzut skarżącej, że planowana na wyżej wskazanych działkach zabudowa i jej funkcja w sposób zdecydowany przyczyni się do pogorszenia warunków zamieszkania w kamienicach w tym rejonie poprzez znacznie zintensyfikowanie zabudowy (dogęszczenie), likwidację istniejącej zieleni, wzrost hałasu i innych uciążliwości wynikających z funkcjonowania w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy o takim charakterze i takiej intensywności, jest bezzasadny. Stwierdzić bowiem należy, że tak szczegółowe kwestie jak dostęp światła czy intensywność hałasu rozstrzygane będą w kolejnym etapie inwestycyjnym, a mianowicie na etapie wydania pozwolenia na budowę.

8. W zakresie związanym z tymi zarzutami zaskarżona uchwała w § 18 rozdziału 4 zawiera szereg ustaleń dokonanych zgodnie z prawem, które regulują kwestie podnoszone przez skarżącą. Mianowicie w § 18 ust. 3 pkt I planu określono, że na przedmiotowych działkach nakazuje się:

a) dostosowanie charakteru i skali usługowej działalności gospodarczej do wielkości działki budowlanej w celu zapewnienia właściwej obsługi w zakresie dojazdów, miejsc parkingowych, placów manewrowych, składowania odpadów,

b) prowadzenie tylko takiej działalności gospodarczej, która nie wywołuje uciążliwości dla otoczenia w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego,

c) prowadzenie takiej działalności gospodarczej, która nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku według przepisów odrębnych,

Z kolei w § 18 ust. 3 pkt 2 planu określono, że ustala się wprowadzenie nowej zabudowy pod warunkiem

a) nawiązania do historycznej parcelacji poprzez podkreślenie jej architektonicznymi podziałami brył lub elewacji,

b) dostosowania do gabarytów zabudowy historycznej pod względem skali, geometrii dachów, bryły (wysokości kondygnacji dostosowane do wysokości kondygnacji budynku zlokalizowanego przy placu [...], podziałów architektonicznych, linii zabudowy, materiału wykończenia zewnętrznego i pokryć dachowych.

W tym zakresie pozytywną opinię wydał Wojewódzki Konserwator Zabytków.

W § 18 ust. 5 pkt 1 planu określono, że parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy ustala się w ten sposób by:

a) gabaryty zabudowy formą architektoniczną i wysokością dostosować do sąsiedniej zabudowy historycznej, w celu harmonijnego wkomponowania w istniejącą

zabudowę,

b) budynki kształtować tak, aby dach w części przyległej do budynku przy placu [...] oraz od strony elewacji głównej był spójny w zakresie wysokości i kształtu z dachem budynku przy placu [...] (najwyższy punkt elewacji frontowej - gzyms wieńczący winien znajdować się na wysokości gzymsu budynku przy placu [...] oraz, aby dachy budynków projektowanych obniżyć od strony, zabudowy przy ul. [...] o jedną kondygnacje.

Zaskarżony plan określa także utworzenie odpowiedniej liczby miejsc parkingowych, natomiast szerokość drogi wskazanej na planie oznaczeniem KDW została określona na 8 metrów przy wjeździe z terenu oznaczonego symbolem KD oraz 3 metry w najwęższym miejscu, tym samym spełnia wymagane dla dojazdów parametry - w tym pożarowe.

W tym zakresie w opinii Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej wyrażonej w piśmie z dnia [...] lutego 2009 r. brak uwag co do ustaleń planu.

9. Odnosząc się do wynikającego z treści skargi, prezentowanego w całym postępowaniu, stanowiska skarżącej jako współwłaściciela nieruchomości zlokalizowanej w obszarze uchwalonego plany podkreślić należy, że żaden przepis prawa nie statuuje zasady status quo, czy niezmienności otoczenia. Władztwo planistyczne należy bowiem do gminy i to jej, w granicach prawa, przysługuje kompetencja do określania zakresu i przedmiotu danej zmiany. Konieczne jest też zaznaczenie, że w sferze publicznoprawnej granice dopuszczalnej ingerencji władczej w prawo własności wyznaczają przepisy prawa administracyjnego. Granice dopuszczalnej ingerencji władczej w zakresie prawa własności, ograniczonej w wyniku przyznania władzy samorządu gminnego kompetencji kształtowania ładu przestrzennego przez stanowienie przepisów prawa miejscowego (miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), wyznaczają zatem przepisy materialnego oraz procesowego prawa administracyjnego, które nie zostały w niniejszej sprawie naruszone (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., II OSK 1308/10, publ. LEX nr 746459).

Zaznaczyć przy tym należy, że z dokumentów planistycznych wynika, iż na przedmiotowym terenie znajdowała się wcześniej zabudowa, która została wyburzona z uwagi na stan techniczny budynków. Zabudowa przewidziana planem jest zatem w pewnym sensie przywróceniem stanu poprzedniego.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej uchwały w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała zatem, że jest ona zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu istotnym mającym wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga jako bezzasadna, podlegała oddaleniu.