Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3146/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3,145,183,184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7,8,9
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 70 b ust. 1
journal: Dz.U. 1991 nr 95 poz 425
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant: starszy inspektor sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Wojewódzkiej Komendy Ochotniczych Hufców Pracy w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Ke 587/15 w sprawie ze skargi [...] Wojewódzkiej Komendy Ochotniczych Hufców Pracy w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Ke 587/15 oddalił skargę [...] Wojewódzkiej Komendy Ochotniczych Hufców Pracy w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] maja 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

W uzasadnieniu wyroku WSA w Kielcach wskazał, że:

Decyzją z dnia [...] maja 2015r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzkiej Komendy Ochotniczych Hufców Pracy w K. od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 2015r. odmawiającej przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika U. G., zatrudnionego w celu nauki zawodu "fryzjer", poniesionych w okresie od 14 listopada 2011r. do 13 listopada 2014r. przez [...] Wojewódzką Komendę OHP w K. - na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] maja 2015r. wniosła [...] Wojewódzka Komenda Ochotniczych Hufców Pracy w K., która zarzuciła naruszenie:

- art. 70b ustawy o systemie oświaty poprzez nieuprawnione przyjęcie, iż pomoc na dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych przyznawana w trybie w/w art. 70b może być przyznana tylko jako pomoc de minimis, która jest formą pomocy publicznej, w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia powyższego przepisu sprowadza się do uznania, iż w sytuacji gdy pomoc udzielana jest podmiotowi, który nie wykonuje działalności gospodarczej - w tym OHP - to nie stanowi ona pomocy publicznej de minimis i nie wymaga przedkładania dokumentów dotyczących pomocy publicznej, w tym zaświadczeń o pomocy de minimis,

- art. 37 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej polegające na utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie przyznania skarżącemu dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych w sytuacji, gdy art. 37 nie znajduje zastosowania do jednostki OHP - jako podmiotu, który nie jest przedsiębiorcą, ubiegającego się o udzielenie przedmiotowego dofinansowania.

- art. 6 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. polegające na prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą praworządności oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów publicznych

- art. 138 ust 1 pkt 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji pomimo, iż decyzja winna być zmieniona, względnie uchylona.

Wskazując na powyższe naruszenia wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając skargę za niezasadną wskazał, że stan faktyczny w sprawie nie jest sporny. Skarżąca w okresie od 14 listopada 2011r. do 13 listopada 2014r. zatrudniała młodocianego pracownika – U. G., która w tym samym okresie przyuczała do zawodu "fryzjer". We wniosku o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika [...] Wojewódzka Komenda Ochotniczych Hufców Pracy w K., jako podstawę prawną ubiegania się o przyznanie tego dofinansowania wskazała art. 70b ust. 7 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty, zwanej dalej ustawą. Spór w sprawie dotyczy tego, czy skarżąca jako podmiot ubiegający się o przyznanie dofinansowania na podstawie tego przepisu miała obowiązek przedłożyć dokumenty, niezbędne przy ubieganiu się o pomoc de minimis, czy też z takiego obowiązku jest zwolniona.

Wskazany we wniosku o przyznanie dofinansowania art. 70b ust. 7 ustawy nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej do przyznania takiego świadczenia, bowiem tego dofinansowania dotyczy cały art. 70b. Jego ustęp 7 wskazuje jedynie, że dofinansowanie jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od zdania przez młodocianego pracownika egzaminu i że do wniosku należy dołączyć kopie dokumentów potwierdzających spełnienie warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 (a więc potwierdzających posiadanie kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego), kopii umowy o pracę z młodocianym pracownikiem oraz kopii dyplomu lub świadectwa potwierdzającego zdanie egzaminu. Te dokumenty zostały przez stronę skarżącą złożone.

Zgodnie z ust. 8 tego artykułu, dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika jest finansowane ze środków Funduszu Pracy. Poczynając od 1 września 2012r. do art. 70b ustawy o systemie oświaty wprowadzono ustęp 11, w którym stwierdzono, że dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, stanowi pomoc de minimis udzielaną zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006, str. 5); od 8 lipca 2014r. ust. 11 odwołuje się do rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz.Urz. UE L 352 z 24.12.2014, s.1) lub rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz.Urz.UE L 352 z 24.12.2013, s.9).

Wprowadzeniu przepisu art. 70b ust. 11 nie towarzyszyło rozstrzygnięcie przez ustawodawcę kwestii intertemporalnego jego stosowania. W sprawie niniejszej wejście w życie tego przepisu nastąpiło w trakcie realizowania przez młodocianego pracownika umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego. Należy jednak stwierdzić, że w dacie wejścia w życie przepisu art. 70b ust. 11 nie zakończyło się jeszcze przygotowanie zawodowe młodocianego pracownika – U. G., nie miała ona jeszcze zdanego egzaminu zawodowego, nie rozpoczął biegu termin na złożenie wniosku o przyznanie dofinansowania. W dacie wejścia w życie ust. 11 art. 70b ustawy, sytuacja strony nie była na tyle ukształtowana, by miała podlegać ochronie poprzez zastosowanie przepisów obowiązujących w chwili zawierania umowy o pracę z młodocianym (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24 kwietnia 2014r. sygn. II SA/Bk 11/14). Należy zatem uznać, że w sprawie ma zastosowanie przepis art. 70b ust. 11 ustawy.

Przepis art. 70b nie zawiera normy prawnej, z której wynikałoby, że jeśli chodzi o Ochotnicze Hufce Pracy, to mogą one domagać się przyznania dofinansowania na podstawie art. 70b ustawy o systemie oświaty, ale nie w ramach pomocy de minimis; innymi słowy, że art. 70b ust. 11 nie ma zastosowania do skarżącej. Treść tego przepisu jest wyraźna i jednoznaczna, nie pozostawia miejsca na interpretację, jak próbuje to wykazać skarżący. Zaprezentowany w skardze sposób odczytania zawartego w art. 70b ust. 11 uregulowania, stanowi w ocenie Sądu wykładnię contra legem i jako taki nie może być zaakceptowany. Pomoc na dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych przyznawana w trybie art. 70b ustawy może być przyznana wyłącznie jako pomoc de minimis. Skoro zatem skarżący wniósł o przyznanie mu pomocy na dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego w trybie tego przepisu, to musi spełnić warunki związane z przyznaniem tej pomocy.

Szczegółowe zasady postępowania w sprawie uzyskania pomocy de minimis określa ustawa z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Skarżąca uzasadniając swoje stanowisko, że przysługuje jej jako pracodawcy dofinansowanie na podstawie art. 70b, ale nie w ramach pomocy de minimis powołuje się na notatkę urzędową z dnia 16 lipca 2014r. oraz informację zawartą na stronie internetowej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Jednak powołane przez skarżącą źródła informacji nie stanowią źródła prawa, w oparciu o które organy i sądy mogą rozstrzygać sprawy.

W ust. 1 § 4 tego rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2014r. w sprawie refundowania ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom wskazano, że w przypadku gdy pracodawcą dla młodocianych pracowników zatrudnionych w celu przygotowania zawodowego są OHP, nie stosuje się § 3, to w § 4 ust. 3, który niewątpliwie także dotyczy OHP, wprost wskazuje się, że do wniosku o przyznanie refundacji dołącza się dokumenty, o których mowa w § 3 ust. 3 tego rozporządzenia, a więc zaświadczenie lub oświadczenie o pomocy de minimis, w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. Nr 59 z 2007r., poz. 404 ze zm.) oraz informacji określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 37 ust. 2a ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Zgodnie zaś z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, podmiot ubiegający się o pomoc de minimis jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie. Na podstawie delegacji zawartej w art. 37 ust. 2a ustawy z 30 kwietnia 2004r. Rada Ministrów wydała w dniu 29 marca 2010r. rozporządzenie w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc minimis (Dz.U. Nr 53, poz. 311 ze zmianami), zawierającego wzory formularzy, jakie podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy ma obowiązek dołączyć do wniosku.

Przepisy zawarte w rozporządzeniu z dnia 25 czerwca 2014r. dotyczą odmiennej formy pomocy niż stanowiąca przedmiot decyzji wydanej w kontrolowanej sprawie (podmiotem rozpoznającym wnioski o refundację na podstawie rozporządzenia jest Wojewódzka Komenda OHP Centrum Edukacji Pracy i Młodzieży, zaś w przypadku wniosków o dofinansowanie z art. 70b ustawy – organem przyznającym pomoc jest wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względy na miejsce zamieszkania młodocianego pracownika, jednakże powołany wyżej przepis § 4 ust. 3 w zw. z § 3 ust. 3 wyraźnie wskazuje na to, że pomoc przyznawana OHP, także i w tej formie udzielana jest jako pomoc de minimis.

Skoro zatem, zgodnie z art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty dofinansowanie kosztów kształceniu stanowi pomoc de minimis, której przyznanie uzależnione jest nie tylko od złożenia dokumentów, o których mowa w art. 70b ust. 7 ustawy o systemie oświaty, ale także dokumentów wymaganych przepisami art. 37 ust. 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej oraz przepisami wydanego na jej podstawie rozporządzenia z 29 marca 2010r., prawidłowo Prezydent Miasta wezwał skarżącą do złożenia dokumentów w postaci formularza stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010r. oraz zaświadczenia o pomocy de minimis otrzymanej w roku, w którym pracodawca ubiega się o pomoc oraz w ciągu 2 lat poprzedzających, wraz z pouczeniem o skutkach niezłożenia tych dokumentów.

Skoro zaś skarżąca żądanych dokumentów nie złożyła, zasadnie na podstawie art. 37 ust. 7 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej organy odmówiły przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

Bez znaczenia w niniejszym przypadku pozostaje okoliczność, czy OHP jest przedsiębiorcą i czy wykonuje działalność gospodarczą. Istotą sprawy jest prawidłowa ocena organów, że dofinansowanie, o które wnosił skarżący na podstawie art. 70b ust. 7 ustawy o systemie oświaty może być przyznane wyłącznie jako pomoc de minimis, a skoro tak, to koniecznym było złożenie przez podmiot ubiegający się o tę pomoc dokumentów, o jakich mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. Dopiero złożenie wymaganych dokumentów nakłada na organ obowiązek zbadania, czy wnioskodawca jest uprawniony do otrzymania pomocy na podstawie przepisu art. 70b ustawy.

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniosła skarżąca i zaskarżając je w całości wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 134 § 1 i art. 151 p.p.s.a. oraz w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, i art. 138 ust. 1 pkt 1 k.p.a. polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu i utrzymaniu decyzji organów administracyjnych obu instancji, pomimo iż w sprawie nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego;

2) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9 k.p.a., wobec nie dostrzeżenia, że postępowanie organów naruszyło podstawowe zasady procedury administracyjnej, tj. zasadę prawdy obiektywnej, zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym Sąd winien był zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.,

a także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 70b ustawy o systemie oświaty poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuprawnionym przyjęciu, iż pomoc na dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych przyznawana w trybie art. 70b może być przyznana tylko jako pomoc de minimis, która jest formą pomocy publicznej, w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia przepisu sprowadza się do uznania, iż w sytuacji gdy pomoc udzielana jest podmiotowi, który nie wykonuje działalności gospodarczej, to nie stanowi ona pomocy publicznej de minimis i nie wymaga przedkładania dokumentów dotyczących pomocy publicznej, w tym zaświadczeń o pomocy de minimis,

2) art. 37 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu i utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie przyznania skarżącemu dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych w sytuacji, gdy ten przepis nie znajduje zastosowania do OHP – jako podmiotu, który nie jest przedsiębiorcą, ubiegającego się o udzielenie przedmiotowego dofinansowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zatrudnianie młodocianych w celu przyuczenia ich do wykonywania pracy w zawodzie stanowi realizację ustawowych zadań OHP, a tym samym OHP w tym zakresie nie jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą. W przedmiotowej sprawie skarżący zawarł z młodocianym pracownikiem umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego i spełnił wszystkie wymogi określone w art. 70b u.s.o. zatem powinno mu przysługiwać dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego. Fakt, iż zgodnie z art. 70b ust. 11 u.s.o. zapisano, iż dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, stanowi pomoc de minimis udzielaną zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, s. 11 lub rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz.Urz. UE L 352 z 24.12.2013. s. 9) nie może oznaczać, iż pomoc ta może być udzielona wyłącznie jako pomoc de minimis. Zgodnie z art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej: z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktatach, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi. Treść powyższego przepisu wskazuje, iż artykuł ten dotyczy wyłącznie pomocy udzielanej przez państwo przedsiębiorstwu. W konsekwencji brak możliwości uznania za pomoc de minimis pomocy udzielanej jednostce Skarbu Państwa, która nie może być uznana za przedsiębiorcę czy przedsiębiorstwo. Również zgodnie z treścią Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1407/2013 z 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE.L Nr 352, s. 1) pomoc de minimis dotyczy wyłącznie pomocy udzielonej przedsiębiorstwom. Już z powyższego wynika, iż zakresem tego pojęcia nie można objąć przekazywania środków podmiotowi nie będącemu przedsiębiorcą. Także przepisy ustawy z 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej dotyczą wyłącznie przedsiębiorstw, zaś nie mają zastosowania do podmiotów nieprowadzących działalności gospodarczej.

Prawidłowa wykładnia art. 70b ust. 11 u.s.o. sprowadza się do przyjęcia, iż dofinansowanie, o którym w nim mowa, stanowi pomoc, co do której należy stosować wszelkie wymagania dotyczące pomocy de minimis wyłącznie do przedsiębiorstw. Brak jednocześnie podstaw by art. 70b ust. 11 interpretować tak, że pomoc ta może być udzielona wyłącznie jako pomoc de minimis – niezależnie do jakiego podmiotu jest kierowana. Brak także podstaw do twierdzenia, iż warunek składania przez jednostki OHP zaświadczeń lub oświadczeń o pomocy de minimis został wprowadzony w § 4 ust 3 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 25 czerwca 2014 r. w sprawie refundowania ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom, bowiem przepis ten dotyczy innej formy pomocy, aniżeli objęta niniejszą sprawą.

Ponadto skarżący działając w oparciu o stanowisko wyrażone przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał, iż nie jest zobowiązany do przedkładania wniosków dotyczących pomocy de minimis. Odniesienie tej pomocy wyłącznie do przedsiębiorców byłoby niczym nieusprawiedliwione i sprzeczne z celem tejże pomocy. Dla ŚWK OHP wiążącą wykładnią w tym zakresie było stanowisko Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – załączone do odwołania do SKO – w myśl którego refundacja wynagrodzeń i dofinansowanie kosztów kształcenia pracowników młodocianych w zakresie działalności prowadzonej przez OHP nie stanowi pomocy publicznej, ani pomocy de minimis.

Dodatkowo orzeczenie narusza art. 37 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji o odmowie przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych w sytuacji, gdy w/w art. 37 nie znajduje zastosowania do jednostki OHP.

Dodatkowo Sąd naruszył art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9 k.p.a., wobec niedostrzeżenia, że postępowanie organów administracji publicznej naruszyło zasadę prawdy obiektywnej, zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Naruszenie to potwierdza fakt, iż Sąd zakwestionował stanowisko UOKiK, co potwierdza, iż postępowanie przeprowadzone zostało w sposób sprzeczny z tymi zasadami.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania – z przyczyn wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Przesłanki nieważności w sprawie nie zaistniały, zatem Sąd rozpoznał wniesioną skargę kasacyjną w granicach podniesionych przez stronę zarzutów, które okazały się nieusprawiedliwione.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela wykładnię art. 70b ust. 1 u.s.o. przyjętą przez Sąd I instancji i organy administracji, jak i uzasadniającą ją argumentację. Stanowisko to jest zgodne z literalnym brzmieniem przywołanego przepisu. Jest on bowiem adresowany do pracodawcy, a nie do przedsiębiorcy. Skarżąca nie kwestionuje, że zawarła z młodocianym pracownikiem umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego i z tego tytułu ubiega się o pomoc, o której mowa w art. 70b u.s.o. Jest on więc pracodawcą w rozumieniu art. 70b ust. 1 u.s.o. Zaś zgodnie z art. 70b ust. 11 u.s.o. dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1 tego przepisu, stanowi pomoc de minimis. Z tego też względu zasadnym było przyjęcie, że ubiegający się o pomoc podmiot obowiązany był do przedłożenia żądanych dokumentów.

Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9 k.p.a. Interpretacja Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie jest wiążąca ani dla sądów administracyjnych, ani dla organów administracji orzekających w niniejszej sprawie, ponieważ UOKiK nie jest organem właściwym do jej rozpoznania i rozstrzygnięcia, co oznacza, że stanowisko UOKiK należy traktować jako wypowiedź osoby trzeciej (dokument prywatny). Moc dowodowa takiego dokumentu nakazuje jedynie organowi właściwemu w sprawie przyjąć, że podmiot, który wypowiedział ten pogląd, tak twierdzi.

Dodać należy, że zarówno notatka służbowa z 16 lipca 2014 r. sporządzona na okoliczność spotkania w siedzibie Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, jak i stanowisko przedstawione w witrynie internetowej tego Urzędu są dokumentami, które zostały wydane poza postępowaniem administracyjnym, a więc nie mają do nich zastosowania art. 7 - 9 k.p.a., które są zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego, a więc nie mają zastosowania do działań organu (UOKiK), które zostały podjęte poza tym trybem.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.