Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 335/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-11-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. J. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A. G. J. – G. i W. J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżący wezwany do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF w zakreślonym terminie (data stempla pocztowego) wniósł wypełniony i podpisany druk PPF żądając przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Skarżącego wezwano do nadesłania dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń. Wezwania tego skarżący nie odebrał mimo jego dwukrotnego awizowania. Przewodniczący II Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu 17 listopada 2011 r. zarządził, że skutek doręczenia wezwania do nadesłania dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń nastąpił w dniu 7 listopada 2011 r.

Referendarz sądowy stwierdził, że:

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W ocenie referendarza sądowego skarżący nie wskazał, aby nie był w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów niniejszego postępowania. Ze złożonego przez niego na druku PPF oświadczenia wynika, że zarówno on jak i jego małżonka osiągają dochód (skarżący – emerytura w kwocie [...] złotych brutto zaś jego żona - emerytura w kwocie [...] złotych brutto) i mają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe (mieszkanie o powierzchni [...] m2). Okoliczności te decydują o tym, że skarżącego wraz z małżonką nie można zaliczyć do ludzi ubogich nie mających możliwości pozyskania żadnych środków finansowych pozwalających na choć częściowe partycypowanie w kosztach postępowania (np. bezdomnych czy bezrobotnych). Tylko zaś osoby znajdujące się w takiej sytuacji zasługują na przyznanie im prawa pomocy w zakresie całkowitym (por. post. NSA z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II OZ 1268/10 – Lex nr 743755 i postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724). Nie nadesłanie natomiast przez skarżącego oświadczenia wskazującego wysokość stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego obejmujących nie tylko koszty leczenia, ale i koszty utrzymania mieszkania czy wyżywienia oraz dokumentów źródłowych wskazujących na wysokość emerytury skarżącego i jego żony w kwotach netto uniemożliwia ocenę tego, czy poniesienie pełnych kosztów postępowania spowoduje uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego dla strony skarżącej i jej małżonki. W myśl zaś art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jedynie ustalenie, że poniesienie pełnych kosztów postępowania skutkować będzie uszczerbkiem w kosztach utrzymania koniecznego dla strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy i jej rodziny stanowi przesłankę przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Z tych powodów referendarz sądowy nie uwzględnił w całości ani w części wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy.

Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.