Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1775/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 70 par.6 pkt 1, art. 70c, art. 121 par. 1, art. 122, art. 187 par. 1, art. 199
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (spr.), Sędzia WSA (del.) Alojzy Skrodzki, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Produkcyjno Usługowo Handlowego "S." sp. j. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 1276/13 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno Usługowo Handlowego "S." sp. j. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 10 kwietnia 2013 r., nr [....] [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2006 r. i od stycznia do kwietnia 2007 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Przedsiębiorstwa Produkcyjno Usługowo Handlowego "S." sp. j. w S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 5400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 3 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 1276/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Przedsiębiorstwa Produkcyjno Usługowo Handlowego "S." sp. j. w S. (zwaną dalej: "Spółką" lub "stroną skarżącą") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 10 kwietnia 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

2. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołań Spółki, utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z 12 grudnia 2012 r. wydane w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od marca 2006 r. do kwietnia 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej zgodził się bowiem z oceną organu I instancji, że skarżąca Spółka nie dokonała na rzecz swojego włoskiego kontrahenta, tj. G. (dalej "G."), wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (dalej "WDT"). Zebrane w sprawie dowody nie potwierdzają otrzymania towarów przez firmę G., wskazaną w wystawionych fakturach, a skarżąca Spółka nie przedstawiła innych dowodów na to, że ujęte w zakwestionowanych fakturach towary zostały wywiezione z kraju i dostarczone do nabywcy, co wynika również z informacji uzyskanych od włoskich organów podatkowych. Za taką oceną spornych transakcji przemawiają też ustalenia dokonane w zakresie przewozu towarów, obrotu dokumentami CMR w Spółce, zeznania właścicieli firm przewozowych, ale też pracowników Spółki oraz M.M. – rzekomego reprezentanta firmy G. Organ ten stwierdził także, że Spółka mogła mieć świadomość, że transakcje te stanowią nadużycie.

3. Nie godząc się z wydaną decyzją pełnomocnik Spółki wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, domagając się uchylenia decyzji w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Strona, podnosząc zarzut niezastosowania w sprawie przepisów art. 70 § 1 w związku z art. 59 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej zwana "O.p.") oraz niewłaściwe zastosowanie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., stwierdziła, że o zawiadomieniu o wszczęciu postępowania karnoskarbowego można mówić wtedy, gdy podatnikowi zostanie przekazana informacja odpowiedniej treści, tj. że toczy się postępowanie karnoskarbowe, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Ponadto wskazano, że istnieją wątpliwości, co do świadomości strony skarżącej co do okoliczności związanych z transportem towaru przez granicę.

4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu wydania decyzji w warunkach przedawnienia Sąd wskazał, że postanowieniem z 18 października 2011 r. wszczęto dochodzenie o przestępstwo skarbowe m.in. za sporny okres poprzez podanie nieprawdy w deklaracjach VAT-7 złożonych między innymi za wskazane wyżej okresy. 30 listopada 2011 r. w Urzędzie Skarbowym w C. została przesłuchana J.R. – wspólnik spółki jawnej przez pracownika ds. karnych skarbowych co do okoliczności współpracy z G. za ten okres. Wobec powyższego, w ocenie Sądu pierwszej instancji, skarżąca Spółka przed upływem terminu przedawnienia powzięła informacje o prowadzonym wobec niej postępowaniu karnoskarbowym, co rodzi skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia w myśl art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

Następnie, odwołując się do poczynionych przez organy ustaleń, Sąd wskazał, że zasadnie zakwestionowano zastosowanie przez skarżącą Spółkę 0 % stawki VAT do wskazanych wyżej transakcji. Strona, poza dokumentami przewozowymi CMR, których rzetelność organy zakwestionowały, nie posiadała żadnych innych dokumentów potwierdzających, że towar będący przedmiotem dostawy faktycznie opuścił teren kraju. Skarżąca nie posiadała więc dowodów potwierdzających jednoznacznie fakt dostarczenia towarów, będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy wskazanego na fakturach VAT. W ocenie Sądu pierwszej instancji również dokumenty przewozowe mają wątpliwy walor dowodowy skoro brak jest pewności co do źródła ich wystawcy; oprócz zeznań przesłuchanych świadków – głównej księgowej, magazynierów i kierowców potwierdza to także ekspertyza kryminalistyczna z zakresu badań graficzno-porównawczych.

Odnosząc się do kwestii badania należytej staranności w weryfikacji firmy G. Sąd wskazał, że strona skarżąca w ogóle niewiele wiedziała na temat kontaktów z włoskim kontrahentem; nie sprawdziła rzekomego oddziału we W., nie żądała wyjaśnienia przyczyn przelewów z polskiego banku; pominęła kwestie umocowania M. M. do reprezentowania włoskiej spółki G. w rzekomym oddziale we W. Nie podjęła żadnych działań celem zmniejszenia ryzyka świadczenia dostaw na rzecz nieuczciwego lub nierzetelnego kontrahenta.

6. Pełnomocnik skarżącej Spółki zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając, w oparciu o obie podstawy przewidziane w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i postępowania. W ramach zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego wskazano na naruszenie art. 70 § 6 pkt 1, art. 70c , art. 70 § 1 i art. 59 § 1 pkt 9 O.p. podnosząc, że Sąd w sposób nieprawidłowy ocenił kwestię zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Pozostałe zarzuty, dotyczące naruszenia procedury, tj. naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 199, art. 222 i art. 229 O.p. koncentrowały się przede wszystkim wokół oceny jaką Sąd pierwszej instancji wydał w zakresie przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego. Pełnomocnik strony zwrócił również uwagę na brak kompleksowego odniesienia się w treści zaskarżonego wyroku do wszystkich kwestii podnoszonych przez stronę wskazując przy tym na naruszenie art. 134 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a.

W oparciu o te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Gliwicach do rozpoznania, a ponadto zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

7. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

8.1. Skarga kasacyjna w tej sprawie oparta została na obu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Zarzuty w zakresie prawa materialnego odnoszą się jednak jedynie do kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych. Skarżąca nie zgadza się bowiem z wykładnią art. 70 § 6 pkt 1 w związku z art. 70 c O.p. dokonaną w tej sprawie i twierdzi, że przed upływem terminu przedawnienia nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania karnego ad personam.

8.2. Dla oceny zarzutu błędnej wykładni art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej sięgnąć należy do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. w sprawie sygn. akt P 30/11.

Wskazany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego, ze względu na takie samo brzmienie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, jak objęte badaniem Trybunału, ma zastosowanie także w odniesieniu do okresu rozliczeniowego objętego tą sprawą . Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu swego orzeczenia zwrócił bowiem uwagę na to, że art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w obecnie obowiązującym brzmieniu zawiera normę uznaną w tym wyroku za niekonstytucyjną.

8.3. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu kontrolowanym, w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego jest wyrokiem interpretacyjnym zakresowym. Oznacza to, że w zakresie określonym w tym wyroku art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej uznany został za naruszający zasadę zaufania. Trybunał Konstytucyjny uznał, że do naruszenia tej zasady dochodzi wtedy, gdy powstaje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwagi na wszczęcie postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, mimo, że podatnik nie został poinformowany o tym postępowaniu najpóźniej w ostatnim dniu 5 letniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej.

8.4. Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 czerwca 2015 r. w sprawie sygn. akt I FSK 691/14 przyczyną zakwestionowania przez Trybunał we wskazanym wyżej wyroku art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w określonym w tym wyroku zakresie, był brak w odpowiednim czasie przekazu kierowanego do podatnika, który dałby podatnikowi wiedzę o przyczynie skutkującej zawieszeniem biegu terminu przedawnienia jeszcze przed jego upływem. Z punktu widzenia konstytucyjnego nie jest natomiast niezbędne, aby podatnik był równocześnie zawiadamiany także o skutku, jaki ta przyczyna wywołuje w sferze przedawnienia, czyli o zawieszeniu biegu terminu zobowiązania podatkowego z powodu wystąpienia wskazanej wyżej przyczyny. Skutek taki bowiem wynika z mocy prawa. Trybunał Konstytucyjny w tezie w akapicie 5.2. wyraźnie wskazał, odnosząc swoje stwierdzenia do przesłanki zawieszenia przedawnienia zobowiązania określonej w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., że opisane przez Trybunał regulacje rządzące postępowaniem karnym wymagają do osiągnięcia przewidzianego w tym przepisie skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, zawiadomienia podatnika o przyczynie powodującej taki skutek. Z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie wynika, by była konieczność zawiadomienia także o skutku właściwym dla tej przyczyny, tym bardziej, że skutek ten wynika wprost z przepisu. Skutek ten powinien więc być znany podatnikowi. Na tle regulacji odnoszących się wprawdzie do przesłanki przerwania biegu przedawnienia, określonej w art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 3 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 6/12 ( dostępna na stronie internetowej NSA), nawiązując do wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie sygn. akt P 30/11 podobnie uznał, że istotne i konieczne jest zawiadomienie podatnika w odpowiednim czasie o przyczynie wpływającej na bieg terminu przedawnienia, a nie o samym skutku, jaki przyczyna ta wywołuje. Skutek ten powstaje bowiem z mocy prawa.

8.5. Wbrew temu co zarzuca się w skardze kasacyjnej w wyroku w sprawie sygn. akt P 30/11 Trybunał Konstytucyjny uznał, że skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia nie musi być związany z wszczęciem postępowania ad personam o przestępstwo karne lub karnoskarbowe, czy wykroczenie związane z niewykonaniem zobowiązania podatkowego. Wystarczy, że wszczęte zostanie takie postępowanie, o którym to postępowaniu podatnik zostanie powiadomiony przed upływem terminu przedawnienia tego zobowiązania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego wskazanym wyżej utrwalone jest stanowisko, że zawiadomienie podatnika przez organ o toczącym się postępowaniu o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe mającym wpływ na przedawnienie zobowiązania podatkowego mogło nastąpić w różnorakiej formie. Trybunał Konstytucyjny nie wskazał bowiem trybu i sposobu przekazania takiej informacji ( vide np. wyrok NSA z 21 listopada 2012 r. sygn. akt 303/11 ). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym składzie nie budzi wątpliwości pogląd Sądu pierwszej instancji, że wezwanie jednego ze wspólników spółki, a więc jej reprezentanta, na przesłuchanie w sprawie karnej, odnoszącej się do zobowiązania objętego niniejszą sprawą i przesłuchanie tej osoby przed upływem terminu przedawnienia wypełnia warunek zawiadomienia podatnika o wszczęciu postępowania o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w rozumieniu jakim wskazał Trybunał Konstytucyjny w podanym wyżej wyroku. Z art. 29 § 1 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych ( Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm. ) wynika, że w spółkach jawnych każdy wspólnik ma prawo reprezentować spółkę. Skoro zawiadomienie na przesłuchanie wyraźnie wskazywało w jakiej sprawie wspólnik spółki J. R. miała być przesłuchiwana, to najpóźniej w dniu przesłuchania tej osoby tj. 30 listopada 2011 r. doszło do zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego za okres objęty tą sprawą.

8.6. Trudno też zgodzić się ze stanowiskiem autora skargi kasacyjnej, by w sytuacji, gdy w postępowaniu podatkowym strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, dla powstania skutku zawieszenia przedawnienia konieczne było w takim przypadku powiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe dodatkowo tego pełnomocnika. Skoro możliwa jest każda forma zawiadomienia podatnika o wszczęciu postępowania karnego, czy skarbowego, to brak jest podstaw do uznania, że tylko zawiadomienie pełnomocnika reprezentującego podatnika w postępowaniu podatkowym powoduje skutek zawieszenia biegu przedawnienia.

8.7. Nie może też odnieść pozytywnego skutku powoływanie się w tej sprawie na interpretację ogólną wydaną już po zawieszeniu terminu przedawnienia, ani na art. 70c O.p. nie obowiązujący w momencie zawieszenia terminu przedawnienia. Art. 70c O.p. dodany został bowiem z dniem 14 października 2013 r. na podstawie ustawy z 30 sierpnia 2013 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa, ustawy – Kodeks karny skarbowy oraz ustawy – Prawo celne (Dz. U. z 2013 r. poz. 1149 ), co wyraźnie wynika z art. 4 ustawy zmieniającej. Nie doszło więc w tej sprawie ani do błędnej wykładni wskazanych w tym zarzucie przepisów ani też do błędnego ich zastosowania. Prawidłowo zatem przyjęto, że doszło przed upływem terminu przedawnienia doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Zarzuty naruszenia art. 70 §1 , art. 70 § 6 pkt 1, art. 70 c i art. 59 § 1 pkt 9 O.p. okazały się więc nietrafne.

9.1. Ze względu na sposób sformułowania zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania przypomnieć należy, że w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania może być skuteczną podstawą skargi kasacyjnej, jeżeli uchybienia w tym zakresie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych i istotnych wymogów skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym – wykazanie także, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja skargi kasacyjnej w zasadzie wyznacza zakres kontroli sprawowanej przez sąd kasacyjny. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej, poza przypadkami nieważności, które w tej sprawie nie zachodzą (art. 183 p.p.s.a.) oznacza bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami, co z kolei oznacza, że władny jest do badania tylko tych zarzutów, które zostały skonkretyzowane w skardze kasacyjnej. Powyższe obliguje zatem stronę wnoszącą skargę kasacyjną do prawidłowego skonstruowania tak zarzutów, jak i ich uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny, działający jako sąd kasacyjny, nie został bowiem wyposażony w kompetencje do konkretyzowania, uściślania czy też korygowania zarzutów strony.

9.2. W ramach zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania wskazano na art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 oraz art. 235 O.p. Do naruszenia tych przepisów miało dojść poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Wskazując na brak należytego wyjaśnienia sprawy autor skargi kasacyjnej nie podaje jednak jakie okoliczności w tej sprawie nie zostały wyjaśnione, jakie dowody nie zostały przeprowadzone. Wskazując na naruszenie przepisów odnoszących się do zasady prawdy obiektywnej autor skargi kasacyjnej w istocie polemizuje z oceną materiału dowodowego dokonaną w tej sprawie. Twierdzi bowiem, że pominięto korzystne dla spółki dowody z zeznań świadków Z. Z. i M. M. jak również oświadczenie H. Spółka jawna w siedzibą w W. Autor skargi kasacyjnej nie podaje jednak w jakim zakresie zeznania Z. Z. i M. M. miałyby być korzystne dla spółki. Z zeznań Z. Z. wynikało bowiem, że jego firma wykonywała jedynie transport na terenie kraju. M. M. zeznał natomiast, że nie może potwierdzić, by towary spółki dostarczone zostały do Włoch. Ze skargi kasacyjnej nie wynika też jakie oświadczenie H. Spółka jawna w W. zostało pominięte i jakie okoliczności z tego oświadczenia miałyby świadczyć na korzyść spółki. Tak ogólnie sformułowane zarzuty nie poddają się kontroli kasacyjnej i już chociażby z tego powodu nie mogą odnieść pozytywnego skutku.

9.3. Podobnie ocenić należy zarzut naruszenia art. 180 § 1 i art. 188 oraz art. 229 O.p. Naruszenie tych przepisów miało nastąpić poprzez nie przeprowadzenie zawnioskowanego przez spółkę dowodu. Autor skargi nie podaje jednak jaki konkretnie dowód nie został uwzględniony, a także nie wskazuje wpływu wskazywanego uchybienia na wynik sprawy. Tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej nie poddaje się więc kontroli kasacyjnej. Nie wiadomo też dlaczego w ramach tego zarzutu wskazano na naruszenie art. 222 O.p. Przepis ten określa wymogi formalne odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej nie wskazuje się w jaki sposób w tej sprawie przepis ten miał zostać naruszony.

9.4. Oceniając zarzut naruszenia art. 199 O.p. wskazać przede wszystkim należy, że skarżąca formułując ten zarzut nie zauważa, że S. S. w momencie przesłuchań w dniach 22 grudnia 2010 r. i 27 stycznia 2012 r. nie był jeszcze wspólnikiem spółki. Odnośnie do przesłuchania J. R. stwierdzić należy, że autor skargi kasacyjnej nie podaje jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć naruszenie w tym przypadku art. 199 O.p. skoro skarżąca nie posiada jednoznacznych dowodów z dokumentów, z których by wynikało, że towary dostarczone zostały do nabywcy znajdującego się na terytorium innego państwa członkowskiego, a jest to podstawowy warunek do zastosowania na podstawie art. 42 ust. 1 u.p.t.u. 0% stawki VAT dla WDT, co wynika z art. 42 ust. 3 i 11 u.p.t.u. Tak ogólnikowo sformułowany zarzut w tym zakresie nie można więc też uznać za skuteczny.

9.5. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca polemizuje ze stanowiskiem przyjętym w tej sprawie co do braku należytej weryfikacji wiarygodności włoskiego kontrahenta. Nie wskazuje jednak przy tym ani na naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 O.p., ani też na błędną wykładnię, czy też nieprawidłowe niezastosowanie przepisów prawa materialnego odnoszących się do WDT. Brak wskazania na naruszenie tych przepisów powoduje, że nie podważono w skardze kasacyjnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i to także w zakresie uznania, że skarżąca nie wykazała się należytą starannością w odniesieniu do zakwestionowanych transakcji, jak i tego, że nie zostały spełnione warunki określone w art. 42 ust. 1, 2 i 3 u.p.t.u. do zastosowania 0% stawki VAT.

10. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., którego naruszenie skarżąca wiąże z brakiem ustosunkowania się do zgłoszonego przez nią zarzutu naruszenia art. 199 O.p. zgodzić należy się ze skarżącą, że Sąd pierwszej instancji rzeczywiście nie ustosunkował się do naruszenia przez organ tego przepisu. Skoro jednak jak to już wyżej wykazano naruszenie art. 199 O.p. nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, to tym samym brak odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do tego zarzutu trudno też uznać za uchybienie mogące mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy.

11. Wobec powyższego nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej należało stosownie do art. 184 p.p.s.a orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy.