Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2173/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: par. 8
journal: Dz.U. 1997 nr 132 poz 877
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie.
article: art. 35 ust. 1 pkt 1,  art. 5 ust. 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: par. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 59 ust. 1 pkt 2,  art. 63 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 190 poz 1277
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w  postępowaniu cywilnym.
article: art. 6,  art. 7,  art. 8,  art. 77 par. 1,  art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151,  art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.P. i J.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1508/17 w sprawie ze skargi J.P. i J.P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2018 r., wydanym w sprawie o sygn. VII SA/Wa 1508/17, oddalił skargę J.P. i J.P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z [...] marca 2012 r. Starosta N. zatwierdził projekt budowlany i udzielił H.K. pozwolenia na budowę silosu przejazdowego na kiszonkę według załączonego projektu budowlanego na terenie położonym w miejscowości M., na działce nr ewid. [...].

Wnioskiem z [...] maja 2014 r. J. i J.P. wystąpili o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa oraz o wstrzymanie jej wykonania.

Postanowieniem z [...] lipca 2014 r. Wojewoda [...] odmówił wstrzymania wykonania decyzji Starosty N., a postanowieniem z [...] lipca 2014 r. odmówił wszczęcia postępowania. Postanowieniem z [...] października 2014 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie.

Wyrokiem z 8 września 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2874/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienia organów obu instancji.

Decyzją z [...] września 2016 r. Wojewoda [...], na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 158 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 – w skrócie "k.p.a.") i art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 – dalej w skrócie "Pr. bud."), odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z 7 marca 2012 r.

Po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawców, decyzją z [...] kwietnia 2017 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...].

W skardze do Sądu wojewódzkiego J.P. i J.P. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc zarzuty naruszenia: art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud.; art. 156 § 1 pkt 2, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z § 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. z 1997 r., nr 132, poz. 877 – dalej w skrócie "rozporządzenie z 1997 r."); art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. oraz § 35 rozporządzenia z 1997 r.; § 13a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego; art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 353) w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud.; art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd I instancji orzekając o oddaleniu skargi wyjaśnił, że rzeczą organu w tym postępowaniu nie było rozpatrzenie sprawy co do jej istoty, a jedynie ustalenie czy decyzja z [...] marca 2012 r. Starosty N. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę silosu przejazdowego na kiszonkę, była obarczona którąś z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Za trafne Sąd uznał stanowisko organów orzekających, że w stosunku do decyzji Starosty N. z [...] marca 2012 r. nie zaistniała jakakolwiek przesłanka wymieniona w art. 156 § 1 k.p.a., skutkująca koniecznością wyeliminowania jej z obrotu, zatem zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Prawidłowo stwierdziły organy, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego uchybienia przepisom art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Pr. bud.

Sąd I instancji odnosząc się do najdalej wysuniętego zarzutu strony skarżącej naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud., dotyczącego braku sprawdzenia przez organ zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyjaśnił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 13 sierpnia 2004 r., dotyczący wsi M. wskazuje, iż inwestycja położona jest na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem RS (w części opisowej planu RSp). Przepis § 6 ust. 2 planu - teren oznaczony symbolem RSp stanowi teren zabudowy mieszkaniowej zagrodowej siedliskowej. Natomiast z § 3 ust. 7 powołanego planu, przez zabudowę zagrodową siedliskową należy rozumieć budynki mieszkalne, gospodarskie i inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych położone w przestrzeni niezabudowanej - o powierzchni gospodarstwa przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w Gminie S. Trafnie w związku z tym organ odwoławczy przywołał definicję zabudowy zagrodowej z § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm. - dalej w skrócie "rozporządzenie z 2002 r."). Zgodził się również z odniesieniem organu do definicji gospodarstwa rolnego w rozumieniu kodeksu cywilnego. Prawidłowość stanowiska organu wzmacnia także § 3 rozporządzenia z 1997 r., który do budowli rolniczych zalicza silosy na kiszonki. Zatem, realizacja silosu przejazdowego na kiszonkę na terenie oznaczonym w planie symbolem RSp, na którym za dopuszczalną uznano zabudowę zagrodową, nie narusza rażąco prawa.

Za niezasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia § 8 rozporządzenia z 1997 r. W rozporządzeniu tym nałożono na inwestorów obowiązek zachowania odpowiednich odległości przy budowie silosów na zboże i pasze o pojemności większej niż 100 ton. Odległości te powinny wynosić 5 m od granicy działki sąsiedniej, 8 m od innych budynków oraz 15 m od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz budynków inwentarskich. Decyzja Starosty N. będąca przedmiotem kontroli w postępowaniu nieważnościowym nie narusza przepisów rozporządzenia, bowiem warunki w nim określone zostały spełnione. Odległość przedmiotowego silosu jest mniejsza od granicy z działką nr [...] i wynosi 3 m od granicy, nie mniej w dacie wydawania spornej decyzji, zarówno działka nr [...] jak i działka nr [...] stanowiły grunty orne, zatem powyższe naruszenie nie stanowi naruszenia rażącego niemożliwego do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa.

Za błędny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud., argumentując że o naruszeniu interesu osób trzecich można mówić tylko wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne normy.

W § 31 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 2002 r. określono, iż odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, powinna wynosić - licząc od osi studni co najmniej (pkt 3) - 15 m do budynków inwentarskich i związanych z nimi szczelnych silosów, zbiorników do gromadzenia nieczystości, kompostu oraz podobnych szczelnych urządzeń. W stanie faktycznym sprawy odległość ta wynosi około 20 m od studni na działce skarżących nr [...].

Dalej Sąd zauważył, że z projektu budowlanego załączonego do akt sprawy, nie wynika, czy projektowany silos na kiszonkę ma pojemność większą niż 100 t. Zatem, nie można w tej sytuacji przyjąć, iż brak podania pojemności silosu (przy określeniu jego objętości w m3) stanowi rażące naruszenie prawa. Przepis § 8 rozporządzenia z 1997 r. określa odległość 15 m od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, zaś w przedmiotowej sprawie odległość ta wynosi 17,5 m od budynku mieszkalnego na działce nr [...], co prowadzi do konkluzji, że zarzut skarżących należy uznać za chybiony.

Sąd za błędny uznał także zarzut skargi, że inwestycja wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W sprawie nie miał zastosowania art. 63 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Odnosząc się natomiast do stwierdzenia w uzasadnieniu skargi, że soki kiszonkowe są traktowane w literaturze fachowej jako odpad bardzo agresywny o dużej toksyczności, Sąd wyjaśnił, że według Wikipedii: kiszonka to pasza soczysta, np. z zielonek, parowanych ziemniaków lub wysłodków, zakonserwowana naturalnie (biologicznie) w wyniku fermentacji lub przez dodanie specjalnego preparatu (konserwantu). Ponadto zauważył, iż przedmiotem sporu był silos na kiszonkę, a nie na soki kiszonkowe. Skarżący natomiast nie przytoczył literatury fachowej stwierdzającej że soki kiszonkowe są równoznaczne z kiszonką.

Podsumowując Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, w tym przepisów postępowania art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., które mogłyby skutkować jej uchyleniem.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku J.P. i J.P. reprezentowani przez pełnomocnika będącego radcą prawnym wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Według skarżących kasacyjnie wyrok Sądu I instancji został wydany z naruszeniem:

1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. oraz § 3 ust. 7 uchwały Rady Gminy Skoroszyce z dnia 13 sierpnia 2004 r. Nr XXI/112/04 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Skoroszyce w części dotyczącej wsi Makowice, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że sporna inwestycja zachowuje zgodność z postanowieniami miejscowego planu, podczas gdy powołany wyżej przepis uchwały rady gminy pozwala na realizację takich obiektów (jako zabudowy zagrodowej siedliskowej) - gdy są to budynki mieszkalne, gospodarcze i inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych, położone w przestrzeni niezabudowanej. Natomiast w tej sprawie działka, na której zrealizowany jest obiekt, nie jest siedliskiem, a przede wszystkim jest położona w przestrzeni zabudowanej, w ciągu domów położonych wzdłuż głównej ulicy. Tym samym wymóg przewidziany miejscowym planem nie jest spełniony. A pominięcie elementu by obiekt znajdował się w przestrzeni niezabudowanej jest ewidentne i rażące. Nie wymaga się przy tym żadnych dalszych zabiegów interpretacyjnych;

2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. oraz § 8 rozporządzenia z 1997 r. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy i polegający na tym, że:

a. Sąd zaakceptował sytuację, w której organ II instancji nie ustalił jaka jest pojemność przedmiotowego silosu, a co za tym idzie jaka jest jego kwalifikacja prawna, podczas gdy już w projekcie zagospodarowania terenu autorstwa K.J. w pkt 7 podano jego powierzchnię i objętość, a w pkt 3 opisu technicznego dodatkowe wymiary jak długość i szerokość, a także objętość, co sprawia, że zarówno organy administracji, jak i Sąd projektu budowlanego de facto nie weryfikowały (albo zrobiły to błędnie), gdyż pojemność i objętość to pojęcia tożsame. Dowód ten został oceniony z naruszeniem zasady swobodniej oceny dowodów jako sprzeczny z regułami matematyki;

b. Sąd zgodził się z tym, że organ II instancji podczas wykładni § 8 rozporządzenia z 1997 r., jego naruszenie usprawiedliwiał tym, że obie działki (pod lokalizację silosu i sąsiednia) mają takie samo oznaczenie ewidencyjne i przeznaczenie w miejscowym planie, podczas gdy prawodawca nie przewidział żadnych odstęp od obowiązku zachowania odległości. To przejaw działania organów administracji z rażącym naruszeniem art. 6 k.p.a.;

3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud., poprzez ich błędne zastosowanie polegające na tym, że kwestię oceny oddziaływania spornego przedsięwzięcia na środowisko, a co za tym idzie jego wpływu na uzasadnione interesy skarżących, jako właścicieli nieruchomości leżących w obszarze oddziaływania obiektu, Sąd ocenił bazując na danych z Wikipedii (str. 11 wyroku), podczas gdy z literatury fachowej wynika, że soki kiszonkowe stanowią poważne zagrożenie dla środowiska naturalnego, co znów powoduje, że przed wydaniem pozwolenia na budowę dla tej inwestycji konieczne było przeprowadzenie postępowania w zakresie oceny oddziaływania na środowisko. A jego brak dyskwalifikuje z obrotu prawnego wydane pozwolenie jako rażąco niezgodne z przepisami prawa.

Na podstawie art. 193 i art. 106 § 3 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wyciągu z publikacji p.t. "Ochrona środowiska w gospodarstwie rolnym", Poznań 2010 r., na okoliczność tego, że soki kiszonkowe są groźne dla środowiska, w tym ludzi (i ich ujęć wody - studni), co sprawia, że wydane pozwolenie na budowę winno być poprzedzone przeprowadzeniem postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.

W rozpatrywanej sprawie z uwagi na brak podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę biorąc pod uwagę sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty.

W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że przedmiotem kontroli instancyjnej jest wyrok Sądu I instancji orzekający o oddaleniu skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty N. z [...] marca 2012 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę silosu przejazdowego na kiszonki. Wspomniana decyzja została wydana w ramach postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. Celem postępowania nadzorczego jest wyłącznie ocena, czy decyzja objęta tym postępowaniem dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Katalog tych wad ma charakter zamknięty, co determinuje zakres procedowania organu administracyjnego. W toku analizowanego postępowania organ nie gromadzi materiału dowodowego, a co za tym idzie nie przeprowadza żadnych nowych dowodów, jak ma to miejsce w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Jego rola ogranicza się wyłącznie do oceny, czy w świetle zgromadzonego w postępowaniu zwykłym materiału dowodowego i obowiązujących w dacie podjęcia decyzji przepisów prawa, jest ona dotknięta wadami skutkującymi jej nieważnością. Przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie art. 156 k.p.a. nie jest zatem ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy (w kolejnej instancji), która została już raz rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Trzeba bowiem odróżnić wady kwalifikowane zdefiniowane w art. 156 § 1 k.p.a. od wad, które mogłyby co najwyżej skutkować uchyleniem decyzji w toku postępowania zwykłego, ale już z pewnością nie stwierdzeniem jej nieważności w ramach postępowania nadzwyczajnego. Jedną z kwalifikowanych wad, o których stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. O tym, czy naruszenie prawa jest rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., można mówić wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią danego przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją wydaną na jego podstawie, tj. gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz skutki, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo. Chodzi tu o skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.

Przenosząc powyższe uwagi ogólne na grunt rozpoznawanej sprawy zgodzić się trzeba ze stanowiskiem Sądu I instancji oraz organów obu instancji, że decyzja Starosty N. z [...] marca 2012 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ani też żadną inną wadą z art. 156 § 1 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. oraz § 8 rozporządzenia z 1997 r., stwierdzić trzeba, że jest on częściowo uzasadniony, aczkolwiek z innych przyczyn aniżeli wskazane w skardze kasacyjnej. W pierwszej kolejności godzi się zauważyć, że przepis § 8 rozporządzenia z 1997 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania pozwolenia na budowę ([...] marca 2012 r.), normował wyłącznie odległości silosów na zboże i pasze o pojemności większej niż 100 ton. Przepisy rozporządzania z 1997 r., co trafnie podniósł w uzasadnieniu swojej decyzji organ pierwszej instancji, nie określały warunków sytuowania silosów na kiszonkę względem innych obiektów budowlanych czy nieruchomości. Silosy na kiszonkę zostały bowiem wymienione w tym akcie prawnym jako odrębne, od silosów na zboże i pasze, budowle rolnicze. Normy odległościowe dla silosów na kiszonkę zostały wprowadzone do polskiego porządku prawnego dopiero z dniem 19 maja 2013 r., na mocy § 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 25 marca 2013 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. z 2013 r., poz. 472), którym po § 8 dodano § 8a. Nietrafne jest wobec tego stanowisko Sądu I instancji przyjęte w ślad za Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, że przepis § 8 miał zastosowanie do projektowanej inwestycji, a co za tym idzie, że decyzja Starosty N. nie narusza przepisów rozporządzenia, a uchybienie pozostałym wymogom odległościowym względem działki nr [...] nie stanowi naruszenia rażącego niemożliwego do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa. Stwierdzone uchybienie nie rzutowało jednak na wynik sprawy, ponieważ zaskarżony wyrok pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Podnoszony wobec tego w skardze kasacyjnej zarzut nieustalenia parametrów silosu nie mógł odnieść zamierzonego skutku zwłaszcza, że w kontrolowanym postępowaniu nie doszło do naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. Na marginesie powyższych rozważań dodać trzeba, że nawet, gdyby hipotetycznie przyjąć w ślad za autorem skargi kasacyjnej, że przepis § 8 miał zastosowanie do silosów na kiszonki, to normy odległościowe w nim określone zostały zachowane w stosunku do obiektów budowlanych znajdujących się na działce skarżących kasacyjnie nr 499 (13,6 m od granicy tej działki, ok. 17,5 m od budynku mieszkalnego i ok. 22 m od studni). Także obecne usytuowanie silosu nie narusza obowiązującego od 2013 r. przepisu § 8a rozporządzenia z 1997 r.

Zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. oraz § 3 ust. 7 uchwały Rady Gminy Skoroszyce z dnia 13 sierpnia 2004 r. nr XXI/112/04 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Skoroszyce w części dotyczącej wsi Makowice nie został oparty na usprawiedliwionych podstawach. Stawiając rozważany zarzut skarżący kasacyjnie przyznają, że sporny obiekt jest co prawda budowlą rolniczą, zrealizowaną na potrzeby rolnictwa i o charakterze zagrodowym. Podnoszą jednak, że nie został on zrealizowany w zabudowie siedliskowej, a jego budowa nastąpiła w przestrzeni zabudowanej, podczas gdy plan miejscowy zezwala na realizację wyłącznie w przestrzeni niezabudowanej. Według autora skargi kasacyjnej przestrzeń niezabudowana jest pojęciem szerszym niż działka, grunt czy nieruchomość niezabudowana. Odnosząc się do powyższej argumentacji wskazać w pierwszym rzędzie trzeba, że zgodnie z projektem zagospodarowania działki, teren inwestycji stanowił przestrzeń niezabudowaną i niezagospodarowaną. Tym samym wymóg określony planem miejscowym został zachowany. Ponadto, jak trafnie wywiódł Sąd I instancji w ślad za organem orzekającym teren inwestycji, a konkretnie fragment działki nr [...], na którym miał zostać zbudowany sporny silos, położony jest na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem RS (w części opisowej planu oznaczonym symbolem RSp) i przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową zagrodową siedliskową. Zgodnie z § 3 ust. 7 planu przez zabudowę zagrodową siedliskową należy rozumieć budynki mieszkalne, gospodarcze i inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych, położone w przestrzeni niezabudowanej – o powierzchni gospodarstwa przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w Gminie S. Z kolei, przez zabudowę zagrodową, której definicja zamieszczona w § 3 ust. 6 planu jest zasadniczo tożsama z definicją tego pojęcia zawartą w § 3 ust. 3 rozporządzania z 2002 r., należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Za rodzinne gospodarstwo rolne ustawodawca w dacie podjęcia kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji rozumiał gospodarstwo rolne prowadzone przez rolnika indywidualnego, w którym łączna powierzchnia użytków rolnych jest nie większa niż 300 ha (art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego - t.j. Dz.U. z 2003 r., nr 64, poz. 592 z późn.zm.). Przez gospodarstwo rolne w myśl art. 2 pkt 2 tej ustawy rozumiano gospodarstwo rolne w rozumieniu Kodeksu cywilnego o obszarze nie mniejszym niż 1 ha użytków rolnych. Natomiast według art. 553 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. 1964 r., nr 16, poz. 93 z późn.zm.), gospodarstwem rolnym są grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. W świetle powyższych unormowań stwierdzić należy, że budowa silosu przejazdowego na kiszonkę na terenie przeznaczonym pod zabudowę zagrodową, na działce nr [...], stanowiącej użytek rolny o powierzchni 0,6400 ha wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego inwestora o pow. 26,3672 ha fizycznych (28,8772 ha przeliczeniowych) nie narusza rażąco unormowań planu miejscowego oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud.

Zamierzonego skutku nie mógł wreszcie odnieść zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. Trafne jest stanowisko Sądu I instancji wywiedzione w ślad za organem nadzoru, że inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zatem w sprawie nie miały zastosowania przepisy art. 59 ust. 1 pkt 2 i art. 63 ust. 1 w/w ustawy. Trzeba mieć bowiem na względzie, że katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których ustawodawca wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w stanie prawnym obowiązującym w dacie podjęcia decyzji z [...] marca 2012 r. normowały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2010 r., nr 213, poz. 1397 z późn.zm.). Budowa silosu na kiszonkę nie została wymieniona w żadnym z przepisów przywołanego aktu wykonawczego do ustawy z 2008 r. Chybione jest nadto stanowisko skarżących kasacyjnie jakoby Sąd oparł swoje wywody w tej kwestii na danych z Wikipedii co do szkodliwości soków kiszonkowych. Sąd I instancji w motywach zaskarżonego wyroku trafnie zwrócił uwagę, że przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest silos na kiszonkę, a nie soki kiszonkowe, które jak wynika z projektu budowlanego, miały być odprowadzane do studni na odcieki, a nie do gruntu. Tym samym brak decyzji środowiskowej, która wówczas nie była wymagana, nie stanowi o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. i art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. Samo zaś przekonanie skarżących kasacyjnie o szkodliwości soków kiszonkowych dla środowiska nie jest równoznaczne z obowiązkiem uzyskania takiej decyzji. Z tych też względów wniosek dowodowy zawarty w treści skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie.

Podsumowując, skoro zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nie narusza przepisów obowiązującego prawa w stopniu rzutującym na wynik sprawy, Sąd I instancji prawidłowo, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.