Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 1139/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 3 ust. 1 i 2, art. 5a, art. 6b, art. 62 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 127 poz 721
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.
article: art. 105 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 135
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Ewa Kowalczyk Protokolant Starszy asystent sędziego Monika Samcik po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 22 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wydania orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania Niepełnosprawności w Z. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] – o umorzeniu postępowania w sprawie wydania orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, że w dniu [...] maja 2015 r. R. K. wystąpił do organu o wydanie orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień w trybie art. 5a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 z późn. zm.). Do wniosku dołączył następujące orzeczenia:

1) orzeczenie nr [...] z dnia [...] r. zaliczające do III grupy inwalidów, ważne do marca 2000 r.,

2) orzeczenie nr [...] z dnia [...] r. zaliczające do III grupy inwalidów ważne do marca 2000 r.,

3) orzeczenie nr [...] z dnia [...] r. zaliczające do II grupy inwalidów ważne do lutego 2004 r.,

4) orzeczenie nr [...] z dnia [...] r., którym orzeczono trwałe inwalidztwo II grupy.

Organ odwoławczy podkreślił, że warunkiem uzyskania orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień nie jest bycie zaliczonym do jednej z grup inwalidów przed wejściem w życie ustawy o rehabilitacji (...), lecz posiadanie ważnego orzeczenia o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów wydanego przed wejściem w życie ustawy o rehabilitacji (...). Żadne z przedłożonych przez stronę orzeczeń wojskowych komisji lekarskich nie może być podstawą do wydania orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień w trybie art. 5a wskazanej ustawy. R. K. nie posiada bowiem w chwili obecnej ważnego orzeczenia o zaliczeniu do jednej z grup inwalidztwa wydanego przed wejściem w życie powołanej ustawy, to jest przed [...] stycznia 1998 r. Orzeczenie z 1997 r. utraciło już swoją ważność, podobnie jak późniejsze orzeczenia z 1998 r. i 2000 r., zaś orzeczenie z 2004 r. zostało wydane już po wejściu w życie ustawy i nie podlega przełożeniu na stopień niepełnosprawności w trybie art. 5a ustawy.

W cenie organu wnioskodawca nie posiada orzeczenia spełniającego warunki określone w art. 5a ustawy o rehabilitacji (...), co czyniło postępowanie bezprzedmiotowym i skutkowało umorzeniem postępowania w sprawie wydania orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień na podstawie art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący R. K. zaskarżył w całości decyzję Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności, utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Z. z dnia czerwca 2015 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, to jest:

a) art. 5a w związku z art. 62 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 z późn. zm.), poprzez odmowę zastosowania wskazanego trybu rozpatrzenia wniosku o ustalenie stopnia niepełnosprawności;

b) § 11 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 grudnia 1994 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, emerytów i rencistów wojskowych (Dz.U. Nr 131, poz. 665 z późn. zm., które obowiązywało do dnia 9 lutego 2006 r.), poprzez zignorowanie treści pkt 11c orzeczeń Wojskowej Komisji Lekarskiej w L., w których mowa okresie czasu, od którego istnieje inwalidztwo oraz błędne przyjęcie przez organ, że miesiąc i rok wykonania badania kontrolnego jest datą wygaśnięcia ważności tych orzeczeń, podczas gdy z tego aktu prawnego oraz przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wynika, iż informacje zawarte w pkt 11e orzeczeń Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. są niczym więcej niż ogólnym terminem wykonania następnego badania kontrolnego inwalidy;

2) naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art.107 § 3 k.p.a. i 138 § 2 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że przed dniem 1 stycznia 1998 r. został zaliczony do III grupy inwalidów orzeczeniem Wojskowej Komisji Lekarskiej nr [...] z dnia [...] marca 1997 r. i nawet gdyby przyjąć błędne stanowisko PZON Z., że podana data badania kontrolnego jest datą ważności orzeczenia, to w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych – orzeczenie to było ważne.

W ocenie skarżącego podany w pkt 11e orzeczeń Wojskowej Komisji Lekarskiej miesiąc i rok wykonania następnego badania kontrolnego nie jest w rozumieniu przepisów k.p.a. datą wygaśnięcia ważności tych orzeczeń, gdyż zgodnie z § 11 obowiązującego do 9 lutego 2006 r. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 grudnia 1994 r., na podstawie którego wydano wskazane orzeczenia, jest to miesiąc i rok weryfikacji ustalonej w orzeczeniu grupy inwalidzkiej.

W ocenie skarżącego akt administracyjny prawomocny formalnie i materialnie może być uchylony tylko w ściśle określonych przez prawo przypadkach, np. przez akt prawny wyższej rangi, klauzule dodatkowe, mocą decyzji wydanej w osobnym postępowaniu (art. 155-163 k.p.a.), a żadna z tych okoliczności nie wystąpiła w odniesieniu do posiadanych przez niego orzeczeń Wojskowej Komisji Lekarskiej. Są one ważne w zakresie zaliczenia go do osób niepełnosprawnych jak i w zakresie orzeczonej grupy inwalidzkiej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] czerwca 2015 r. zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] lipca 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Zgodnie z treścią art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Tytułem wstępu do dalszych rozważań wyjaśnić należy, że sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne (pozytywne, czy negatywne) staje się prawnie niedopuszczalne (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 967/05). Bezprzedmiotowym może być zatem postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA 428/01). W konsekwencji postępowanie można zakwalifikować jako bezprzedmiotowe, gdy sprawa indywidualna nie podlegała merytorycznemu załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia.

Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu.

Zarówno orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i doktryna prawa są w tej materii zgodne – bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Oznacza to, iż wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie. Należy przy tym brać pod uwagę okoliczności podnoszone zarówno przez stronę, jak i przez organ z urzędu. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, iż wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem. Natomiast przyjętą przez organ odwoławczy podstawą prawną umorzenia postępowania przed organem I instancji był art. 105 § 1 k.p.a., według którego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Tak więc instytucję umorzenia postępowania wiąże się z powstaniem trwałej i nieusuwalnej przeszkody w kontynuacji postępowania.

Przepis art. 105 § 1 k.p.a. kładzie jednak akcent nie na przeszkodę w prowadzeniu postępowania, lecz na bezprzedmiotowość, czyli braku przedmiotu postępowania administracyjnego. Poglądy na istotę umorzenia postępowania administracyjnego są zatem uwarunkowane przez stanowisko wobec samego przedmiotu postępowania administracyjnego. Jeśli jednak istnieje stan faktyczny, podlegający uregulowaniu przez organ administracji państwowej na wniosek strony, bądź z urzędu, postępowanie pierwszej instancji nie może być uznane za bezprzedmiotowe. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.

W rozpatrywanej sprawie organ I instancji zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a. uzasadnił tym, że ważne orzeczenie, które posiada R. K. zostało wydane dnia [...] stycznia 2004 r., czyli po dniu wejścia w życie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, stąd nie może być podstawą do wydania orzeczenia w trybie art. 5a ustawy.

Tymczasem okoliczności podnoszone przez orzekające w sprawie organy administracyjne w żadnym stopniu nie uzasadniały podstaw do przyjęcia, że zachodzi bezprzedmiotowość postępowania w sprawie wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Otóż skarżący złożył wniosek wszczynający postępowanie administracyjne (który nie został cofnięty), co do istniejącego przedmiotu w sprawie administracyjnej regulowanej przepisami prawa administracyjnego. Skoro tak, to organy administracyjne zobowiązane były wydać decyzje merytoryczne w przedmiocie tego wniosku. Już ta konkluzja jest samodzielną przesłanką do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Jednakże dodatkowo zwrócić trzeba uwagę, że organy obu instancji nie ustaliły prawidłowo stanu faktycznego i nie oceniły należycie zebranych w sprawie dowodów. Jak wynika bowiem ze zgromadzonych w sprawie dokumentów, przedmiotem wniosku z dnia [...] maja 2015 r. było wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, a więc potwierdzenie posiadanego przez skarżącego stopnia niepełnosprawności.

W świetle art. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 z późn. zm.), osobami niepełnosprawnymi są osoby, których niepełnosprawność została potwierdzona orzeczeniem o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności. Orzeczenie zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności ma co do określenia stopnia niepełnosprawności moc wiążącą i decydujące znaczenie przy stosowaniu przepisów ustawy o rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Orzeczenie to obejmuje jako całość orzeczenie o niepełnosprawności per se (art. 3 ust. 1 ustawy), a jednocześnie stanowi podstawę do przyznania ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów (art. 3 ust. 2 ustawy).

Orzeczenie lekarskie ma treść określoną w art. 6b ustawy, która – poza ustaleniem stopnia niepełnosprawności – powinna zawierać wskazania dotyczące między innymi odpowiedniego zatrudnienia, szkolenia, uczestnictwa w terapii zajęciowej, konieczności zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne ułatwiające funkcjonowanie danej osoby, a także korzystania z systemu środowiskowego wsparcia, konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, itp.

W niniejszej sprawie we wniosku z dnia [...] maja 2015 r. skarżący zwrócił się do organu o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności (k. 32 akt adm.), wskazując na cel podstawowy: potwierdzenie posiadanego stopnia niepełnosprawności MON. Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. organ rozpatrzył wniosek pod kątem wskazań, o których mowa w art. 6b ust. 3 ustawy, dla celów korzystania z ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów.

Zgodnie z treścią art. 62 ust. 1 ustawy osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy (a więc przed 1 stycznia 1998 r.) zostały zaliczone do jednej z grup inwalidów, są osobami niepełnosprawnymi w rozumieniu ustawy, jeżeli przed tą datą orzeczenie o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów nie utraciło mocy. Przepis art. 5a ust. 1 ustawy określa, że osoby posiadające ważne orzeczenia o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów, niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym, o których mowa w art. 62, oraz orzeczenia, o których mowa w art. 5, mogą składać do zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności i wskazań, o których mowa w art. 6b ust. 3, dla celów korzystania z ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów.

W postępowaniu w sprawach, o których mowa w ust. 1, zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności wydaje orzeczenie, w którym: 1) stopień niepełnosprawności określa się na podstawie przedłożonych orzeczeń, o których mowa w ust. 1, zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 5 i 62; 2) wskazania, o których mowa w art. 6b ust. 3, ustala się stosownie do naruszonej sprawności organizmu i ograniczeń funkcjonalnych uzasadniających korzystanie z ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów (art. 5a ust. 2).

Analiza cytowanego przepisu prowadzi do wniosku, że osoby, które posiadają ważne orzeczenia o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów, o których mowa w art. 62, w przypadku, gdy chcą skorzystać z ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów, dla których wymagane jest przedstawienie orzeczenia zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, mogą złożyć do tego zespołu wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności i wskazań, o których mowa w art. 6b ust. 3 ustawy. Przy czym stopień niepełnosprawności określa się na podstawie przedłożonych orzeczeń, o których mowa w ust. 1, m.in. zgodnie z przepisem, o którym mowa w art. 62.

W przypadku skarżącego orzeczenia wydawane były przez Wojskowe Komisje Lekarskie na postawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 grudnia 1994 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, emerytów i rencistów wojskowych (Dz.U. z 1994 r. Nr 131, poz. 665).

Sporna w niniejszej sprawie stała się kwestia ważności orzeczenia o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów. Organy nieaktualność orzeczeń komisji lekarskich przedłożonych przez skarżącego ustaliły jedynie na podstawie tego, że upłynęły w ocenie organów terminy badań kontrolnych wyznaczonych tymi orzeczeniami. Tymczasem jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, na dzień wydania decyzji zarówno organu I instancji ([...] czerwca 2015 r.), jak i II instancji ([...] lipca 2015 r.) skarżący miał zachowaną ciągłość orzeczeń o stopniu inwalidztwa.

W dniu wejścia w życie ustawy, czyli dnia 1 stycznia 1998 r., skarżący legitymował się dwoma orzeczeniami: z dnia [...] marca 1997 r. zaliczającego go do III grupy inwalidów, ważnego do marca 2000 r. oraz z dnia [...] maja 1998 r. zaliczającego do III grupy inwalidów, ważnego do marca 2000 r., a właściwy organ orzekł w dniu [...] lutego 2000 r. zaliczając skarżącego do II grupy inwalidów, ważnego do lutego 2004 roku i orzeczenie z dnia [...] stycznia 2004 r., którym orzeczono inwalidztwo II grupy na trwałe.

Zgodnie z § 10 rozporządzenia z dnia 2 grudnia 1994 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, emerytów i rencistów wojskowych, przy orzekaniu o inwalidztwie żołnierzy zawodowych wojskowe komisje lekarskie zobowiązane są w szczególności do: 1) stwierdzenia, czy nastąpiła całkowita utrata zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz czy istnieje zdolność do pracy, 2) określenia grupy inwalidzkiej, do której żołnierz ma być zaliczony, 3) ustalenia daty lub okresu powstania inwalidztwa, a także daty powstania stwierdzonej grupy inwalidzkiej, 4) ustalenia, czy zachodzi potrzeba leczenia, protezowania lub szkolenia przysposabiającego do pracy, 5) ustalenia wskazań i przeciwwskazań dotyczących zatrudnienia inwalidów, 6) ustalenia terminu badania kontrolnego, 7) ustalenia w stosunku do każdej stwierdzonej grupy inwalidzkiej, czy inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą wojskową oraz czy powstało wskutek wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą wojskową, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze, 8) ustalenia zdolności do służby na wypadek powszechnej mobilizacji, 9) ustalenia zdolności do samodzielnej egzystencji.

Natomiast w § 11 ust. 1 rozporządzenia określono, że pierwsze badanie kontrolne inwalidy przeprowadza się po upływie 3 lat od wydania orzeczenia o inwalidztwie, a następne badania kontrolne – nie rzadziej niż co 5 lat. Wojskowa komisja wyznacza termin badania kontrolnego w okresie wcześniejszym, jeżeli zachodzi przypuszczenie, że ustalona w orzeczeniu grupa inwalidzka może ulec zmianie przed upływem terminów określonych w ust. 1 (§ 11 ust. 2).

Podczas badania kontrolnego inwalidy ocenia się, czy: 1) naruszenie sprawności organizmu uzasadniające uznanie żołnierza za całkowicie niezdolnego do zawodowej służby wojskowej nadal istnieje, 2) inwalidztwo nadal istnieje i do której grupy inwalidów zalicza się badanego, 3) badany inwalida jest zdolny do pracy i czy istnieją przeciwwskazania zdrowotne do podjęcia określonych rodzajów zatrudnienia (§ 13 rozporządzenia). Zatem, jak wynika z przytoczonych przepisów terminy kolejnych badań określone zostały wprost w rozporządzeniu.

Na dzień wydania decyzji organy obu instancji miały więc udokumentowaną ciągłość w zakresie określenia stopnia inwalidztwa u skarżącego, jednocześnie na dzień wydania decyzji było to inwalidztwo trwałe, o czym przesądza treść orzeczenia nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. wydanego przez Terenową Wojskową Komisję Lekarską w L. (k. 25 akt adm.).

Tym samym obowiązkiem organów w niniejszej sprawie było dokonanie oceny, czy złożone orzeczenia były orzeczeniami organów równoważnymi z orzeczeniami o niepełnosprawności i wniosek swój w tym zakresie poprzeć wskazaniem stosownych przepisów prawa.

W rozpatrywanej sprawie brak było podstaw do przyjęcia, że zachodzi bezprzedmiotowość postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku R. K. o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, albowiem błędne jest stanowisko, że istnieją okoliczności, które czynią wydanie merytorycznej decyzji administracyjnej prawnie niemożliwą.

Wskazane naruszenia przepisów postępowania polegające na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz wynikły stąd brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy administracji powinny uwzględnić wskazania zawarte w uzasadnieniu Sądu, a w swoim rozstrzygnięciu – stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. – winny odnieść się do wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. W szczególności, organ administracji ma za zadanie ustalić, czy wnioskodawca spełnia przesłanki określone w art. 5a ustawy o rehabilitacji zawodowej, a więc czy posiada ważne orzeczenia o zaliczeniu go do jednej z grup inwalidów i ocenić merytorycznie wniosek w tym zakresie.

Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.