Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1879/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64d, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 2, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant spec. Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi "S." Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

. UZASADNIENIE

.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2018 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "Główny Inspektor"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej "k.p.a." ), art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 12 maja 2017 r. poz. 935), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64d, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 2, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 - zwanej dalej p.r.d.), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 - zwanej dalej u.d.p.), § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania "S." Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2018 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000 (piętnaście tysięcy) złotych.

W uzasadnieniu swojego stanowiska organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu [...] marca 2017 r. w miejscowości R. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli zespół pojazdów składający się z dwuosiowego samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i dwuosiowej przyczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Zespołem pojazdów kierował M. B., który wykonywał krajowy przejazd drogowy na trasie O. z ładunkiem stłuczki szklanej (ładunek podzielny) w imieniu przedsiębiorcy M. B.. Załadowcą przewożonego towaru była skarżąca.

W wyniku pomiarów kontrolowanego samochodu ciężarowego, stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnych norm:

- nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu – 12,5 t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 2,5 t – przekroczenie dopuszczalnej wartości o 25 %,

- rzeczywista masa całkowita pojazdu wyniosła 37 t - przekroczenie dopuszczalnej wartości o 2,77 %.

- podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na O. Sp. z o.o. jako załadowcę karę pieniężną w wysokości 15 000 zł, w wyniku rozpoznania odwołania Główny Inspektor decyzją z [...] czerwca 2017 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, organ I instancji dnia [...] maja 2018 r. wydał decyzję, którą nałożył na skarżącą jako załadowcę karę pieniężną w wysokości 15 000 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła niewyjaśnienie wszelkich istotnych okoliczności i roli poszczególnych uczestników w procesie gospodarki odpadami, jak również nieprzeprowadzenie zgłoszonych wniosków dowodowych. W ocenie skarżącej organ wadliwie ustalił, że skarżąca była załadowcą, w sytuacji gdy jej personel pełnił jedynie rolę usługową pod kierownictwem klienta Spółki O..

Wspomnianą na wstępie decyzją z [...] lipca 2018 r. Główny Inspektor utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał, że dopuszczalny nacisk na drodze krajowej nr [...] w miejscowości R. wynosi do 10 t, gdyż droga ta znajduje się na odcinku drogi "DROGA [...] – T. – C. – S. (droga1) zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 21 kwietnia 2017 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2017 r. poz. 878). W dniu kontroli obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 13 maja 2015 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. (Dz. U. z 2015 r. poz. 802). Tak więc w dniu kontroli, jak i orzekania droga krajowa [...] w miejscowości R. była zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t.

Miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 6 października 2016 r. Zespół pojazdów został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C o nr fabrycznych [...] i [...]. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w K. z datą ważności do dnia 31 maja 2017 r. dla wagi o nr [...] i do dnia 31 sierpnia 2017 r. dla wagi o nr [...].

Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach, po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2017 r.

Główny Inspektor przytoczył treść przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia i wyjaśnił, że zgodnie z art. 140aa ust. 1 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej.

Stosownie do treści ust. 3 ww. artykułu karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na:

1) podmiot wykonujący przejazd;

2) podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1.

Organ wyjaśnił, że jak wynika z analizy treści umowy o świadczenie usług pomocniczych w postaci czynności segregacji odpadów poprodukcyjnych z dnia [...] listopada 2015 r. zawartej pomiędzy O. Sp. z o.o. a skarżącą oraz załączników do tej umowy, to skarżąca była odpowiedzialna za przygotowanie koszy do transportu, składanie koszy i załadunek na samochód ciężarowy zgromadzonych koszy z PVC zgodnie z pkt 7 i 8 tego załącznika. Organ powołując się na art. 429 k.c. wskazał, że to pracownicy skarżącej byli odpowiedzialni za załadunek stłuczki szklanej do kontenerów. Skarżąca zobowiązała się do wykonania załadunku.

W ocenie organu zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza stanowiska skarżącej, że organizatorem transportu i załadowcą była firma E.. Zdaniem organu to skarżąca na podstawie ww. umowy świadczenia usług pomocniczych zobowiązała się do dokonywania czynności załadunku. O. Sp. z o.o. zawarła umowę na gospodarowanie odpadami, w tym na załadunek odpadów. Zdaniem organu brak było podstaw do przeprowadzenia dodatkowego postępowania, w tym ustalania na czyją rzecz przewoźnik wystawiał faktury, przesłuchiwania M. W., A. L. na okoliczność kto był organizatorem transportu, skoro w niniejszej sprawie kara pieniężna została nałożona na załadowcę a nie organizatora transportu i nie na podmiot wykonujący przejazd. Zdaniem organu z materiału dowodowego wynika, że E. była odbiorca przewożonego towaru.

Kierowca podczas kontroli drogowej okazał dokument WZ nr [...], który został wystawiony przez O. Sp. z o.o., a odbiorcą przewożonego ładunku był podmiot E. (Zakład Oczyszczania Miasta – składowisko odpadów). Okoliczność tą potwierdził kierowca przesłuchany podczas kontroli drogowej.

Organ podkreślił, że każdy z podmiotów odpowiada za czynności, do których był zobowiązany, z uwzględnieniem charakteru wpływu lub godzenia się na wykonywanie przejazdu bez zezwolenia. Czynnością, za którą odpowiada podmiot wykonujący przejazd jest przewóz, a załadowca za załadunek. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że to strona poprzez załadowanie do kontenerów zbyt dużej ilości stłuczki szklanej i brak czynności weryfikacji, czy podstawiony pojazd nie jest normatywny, miała wpływ na powstanie naruszeń ujawnionych podczas kontroli. Wyżej wymieniona umowa o świadczenie usług obowiązywała w dniu załadunku towaru na kontrolowany pojazd, a strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących, że to nie ona była załadowcą stłuczki szklanej. Zdaniem organu to nie sam fakt dokonywania czynności załadunku stłuczki szklanej do kontenerów, które następnie zostały załadowane na pojazd był podstawą do odpowiedzialności, lecz okoliczności z nimi związane tj. brak jakichkolwiek czynności przez stronę, weryfikacji czy pojazd po załadunku zadysponowanej ilości ładunku będzie normatywny.

Organ podkreślił, że załadowca nie ma wpływu na wybór trasy przejazdu, lecz powinien zadbać o normatywność pojazdu opuszczającego teren wykonania tych czynności, czego w niniejszej sprawie strona nie uczyniła, dlatego też miała wpływ na powstanie naruszeń ujawnionych podczas kontroli. Strona dokonała załadunku do kontenerów takiej ilości stłuczki szklanej, która spowodowała nienormatywność pojazdu na wszystkich kategoriach dróg, a zatem również nienoramtywność pojazdu opuszczającego teren zakładu.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:

- wadliwą interpretację art. 140aa ust. 3 pkt 2 p.r.d. poprzez przyjęcie, że kwestię związku faktu przeładowania pojazdu z odpowiedzialnością załadowcy nie musi być w każdym konkretnym wypadku badana pod kątem przesłanek związku przyczynowego z zachowaniem załadowcy (godzenia się, wpływu), a wystarczające jest ustalenie jej abstrakcyjnego zakresu,

- naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 6, 7a § 1, 75, 77 § 1 i 3, 78 § 1 i 2, 81a§ 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., polegające na braku zdefiniowania pojęcia załadowca, niewyjaśnieniu wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności, w szczególności przyczyn przekroczenia przez pojazd dopuszczalnej masy całkowitej oraz nacisku osi na podłoże oraz okoliczności dotyczących konkretnego, danego załadunku pojazdu marki [...] nr rej. [...] w dniu [...] marca 2017 roku, niewyjaśnieniu roli poszczególnych uczestników w procesie gospodarki odpadami, co doprowadziło do nieprawidłowych ustaleń faktycznych, że skarżąca była załadowcą przedmiotowej stłuczki szklanej/PCV, nieuprawnione nieprzeprowadzenie zgłoszonych wniosków dowodowych, brak poprawnego uzasadnienia decyzji w części dotyczącej okoliczności wskazujących na związek ujawnionego przeładowania z brakiem staranności załadowcy oraz błędne ustalenia faktyczne, że załadowcą pojazdu była skarżąca nie zaś w rzeczywistości przewoźnik.

Zdaniem skarżącej, w okolicznościach niniejszej sprawy załadowcą była firma przewozowa "B.". Załadunku złożonych na placu firmy O. kontenerów zbiorczych ze stłuczką – 3 sztuk: dwa na naczepę, a 1 na skrzynię pojazdu dokonała ww. firma, urządzeniem samozaładowczym typu popularnie HDS – dźwigiem, który jest zamontowany na pojeździe transportowym, co jest widoczne na zdjęciach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. W postępowaniu administracyjnym nie doszło bowiem do naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Natomiast w działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Motywy podjętego rozstrzygnięcia zostały wyjaśnione, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi.

Zgodnie z art. 2 pkt 35a p.r.d. pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

Stosownie zaś do art. 41 ust. 1 u.d.p. po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 tejże ustawy. Na podstawie art. 41 ust. 2 u.d.p. właściwy minister do spraw transportu w drodze rozporządzenia mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego określa wykaz dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8.

Stosownie zaś do treści art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii wydawanego w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy.

Jak stanowi art. 64 ust. 2 ww. ustawy zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II.

Sąd uznaje za prawidłowe ustalenia organu, co do okoliczności zatrzymania do kontroli zespołu pojazdów składającego się z dwuosiowego samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i dwuosiowej przyczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] na drodze wojewódzkiej nr [...]. Dopuszczalny nacisk pojedynczej osi na ww. drodze krajowej w miejscowości R., jak prawidłowo wskazał organ a czego nie kwestionowała strona, wynosi 10 t (zgodnie zarówno z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 21 kwietnia 2017 r., jak i rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 13 maja 2015 r.).

Natomiast w wyniku ważenia kontrolowanego pojazdu stwierdzono, że nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) wyniósł 12,5 t, co dało przekroczenie o 2,5 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 25 %), rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego wyniosła (37 t po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę), przekroczenie o 1 t, a pojazd wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych. Tymczasem, zgodnie z § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów mającego 4 osie, składającego się z pojazdu samochodowego o dwóch osiach i przyczepy o dwóch osiach 36 ton.

W ocenie Sądu, organy prawidłowo uznały, że istniała podstawa do nałożenia na skarżącą kary za przejazd pojazdu nienormatywnego, wobec wypełnienia przesłanek z art. 140aa ust. 3 pkt 2 p.r.d.

Stosownie do art. 140 aa ust. 1 i 3 ww. ustawy, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę nakłada się na:

1) podmiot wykonujący przejazd;

2) podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1.

Zgodnie z art. 140ab ust. 1 karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości:

1) 1.500 zł - za brak zezwolenia kategorii I i II;

2) 5.000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI;

3) za brak zezwolenia kategorii VII:

a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%,

b) 2.000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%,

c) 15.000 zł - w pozostałych przypadkach.

Z treści art. 140 aa ust. 1 i 3 p.r.d. wynika, że kara za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia lub z naruszeniem jego warunków jest zawsze nakładana na podmiot wykonujący przejazd (tj. na przewoźnika), a jedynie w ściśle określonych sytuacjach może być także nałożona na podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora. Odpowiedzialność tych podmiotów (w tym załadowcy) ma odmienny charakter niż odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd (przewoźnika) i jest niezależna od odpowiedzialności przewoźnika. Możliwość nałożenia kary pieniężnej na ten podmiot powstaje bowiem wyłącznie wtedy, gdy okoliczności sprawy lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w art. 140 aa ust. 1 p.r.d.

Z przytoczonej regulacji wynika więc, że w przypadku podmiotów określonych w art. 140 aa ust. 3 pkt 2 p.r.d. ich odpowiedzialność nie ma charakteru bezwzględnego, zatem samo stwierdzenie wystąpienia naruszenia nie jest wystarczającą podstawą do nałożenia kary pieniężnej. Właściwy organ musi bowiem wykazać, że okoliczności sprawy lub dowody wskazują na wpływ lub godzenie się podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym na powstanie naruszenia warunków przewozu.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie stan faktyczny prawidłowo został ustalony przez organy I i II instancji, a zatem zasadnym było nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł.

Skarżąca zarówno w odwołaniu jak i w skardze kwestionowała swoją odpowiedzialność jako załadowcy. W odwołaniu wskazywała na to, że załadowcą była E., która to ustalała rodzaj i wagę odpadów w pojemniku i zlecała transport. Ponadto zdaniem skarżącej fizyczna praca personelu skarżącej (tzw. leasing pracowniczy nie powoduje, że firma ta stała się załadowcą). Natomiast w skardze skarżąca podniosła, że załadowcą była firma przewozowa "B.", która to dokonała załadunku złożonych na placu firmy O. kontenerów zbiorczych ze stłuczką 3 sztuk: dwóch na naczepę a 1 na skrzynię pojazdu, załadunku tego dokonano urządzeniem samozaładowczym popularnie HDS - dźwigiem który jest zamontowany na pojeździe transportowym.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że załadunku stłuczki szklanej dokonano na terenie O. Sp. z o.o. Zatrzymany do kontroli pojazd był pojazdem nienormatywnym, gdyż w wyniku pomiarów kontrolowanego samochodu ciężarowego, stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnych norm: nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu – 12,5 t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 2,5 t – przekroczenie dopuszczalnej wartości o 25 %; rzeczywista masa całkowita pojazdu wyniosła 37 t - przekroczenie dopuszczalnej wartości o 2,77 %; podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Skarżąca nie kwestionowała wyników ważenia, natomiast kwestionowała swoją odpowiedzialność jako załadowcy.

Podkreślenia wymaga to, że stosownie do art. 43 Prawa przewozowego, jeżeli umowa lub przepis szczególny nie stanowią inaczej, czynności ładunkowe należą odpowiednio do obowiązków nadawcy lub odbiorcy. W niniejszej sprawie na podstawie zawartej przez skarżącą z O. Sp. z o.o. umowy świadczenia usług pomocniczych w postaci czynności segregacji odpadów poprodukcyjnych z [...] listopada 2015 r. czynności ładunkowe należały do obowiązków skarżącej a nie do O. Sp. z o.o., E., czy też "B.".

Co więcej załącznik nr 1 do niniejszej umowy wskazuje, że skarżąca odnośnie gospodarki odpadami na terenie zakładu (zewnętrznej strefy gromadzenia odpadów) dokonuje załadunku na samochód ciężarowy zgromadzonych koszy z PVC (zgodnie z zapotrzebowaniem), przygotowuje kosze do transportu, składa kosze. Podkreślenia wymaga, że w pkt 12 wspomnianego załącznika wskazano również, że do skarżącej należy "Gromadzenie do ilości transportowych, załadunek" (na bieżąco).

Tym samym z niniejszej umowy wynika jednoznacznie, że O. czynności załadunkowe powierzyła innemu podmiotowi, czyli skarżącej.

Cytowany wyżej przepis Prawa przewozowego pozwala bowiem na ukształtowanie stosunku dotyczącego załadunku przede wszystkim w formie umowy i tak też w niniejszej sprawie zostało to uczynione. W umowie określone zostało wynagrodzenie za czynności wykonywane przez skarżącą, a szczegółowy zakres usług i obowiązków skarżącej został określony w załączniku nr 1 do umowy.

Natomiast skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów dla wykazania, że nie miała wpływu i nie godziła się na wyjazd przeładowanego pojazdu. To po stronie podmiotu profesjonalnie zajmującego się danymi czynnościami leży wypracowanie takich form prowadzenia działalności, aby nie dochodziło do naruszeń obowiązujących przepisów. Skarżąca nie podjęła żadnych czynności weryfikacyjnych, czy pojazd po załadunku nie stał się pojazdem nienormatywnym. Pojazd nie został zważony po załadowaniu kontenerów, ze zgromadzonych w sprawie dokumentów nie wynika, żeby kierowca doładowywał inny towar. Ilość załadowanej do kontenerów stłuczki szklanej zależała od skarżącej a nie od kierowcy kontrolowanego pojazdu, E., "B." czy O.. Podkreślenia wymaga, że urządzenie HDS umożliwiało kierowcy zabranie kontenerów z załadowanych towarem (stłuczką szklaną), jednakże to ile tego towaru znalazło się w kontenerze zależało od skarżącej, gdyż to należało do jej obowiązków.

Z treści art. 140 aa ust. 1 i 3 p.r.d. jednoznacznie wynika, że kara pieniężna może być nakładana zarówno na podmiot wykonujący przejazd, jak również podmiot wykonujący inne czynności w tym, tak jak w niniejszej sprawie na załadowcę. Nałożenie kary na jeden podmiot np. załadowcę nie jest uzależnione od wszczęcia postępowania, prowadzenia czy nałożenia kary na podmiot wykonujący przejazd. W ocenie Sądu, należy zwrócić uwagę na rozróżnienie w jaki sposób i do czego było wykorzystywane urządzenie HDS. Dla przykładu, w przemyśle drzewnym wykorzystywane są urządzenia (żurawie) HDS wyposażone w specjalne chwytaki zamiast standardowego haka służącego do transportu i rozładunku kontenerów. W tych wykorzystywanych w przemyśle drzewnym to od kierowcy, którego pojazd jest wyposażony w takie urządzenie, zależy ile danego towaru (drewna) zostanie załadowane. Natomiast w niniejszej sprawie wpływ na ilość przewożonej stłuczki szklanej miała skarżącą, co nie oznacza, że przewoźnik nie poniósł czy nie poniesie żadnej odpowiedzialności za przejazd pojazdu nienormatywnego. Jak to zostało wskazane wcześniej odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd jest niezależna od podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym.

Wobec powyższego, materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie wskazuje na to, że skarżąca nie poczyniła żadnych czynności, aby upewnić się, czy nie "wypuszcza" na zewnątrz nieprawidłowo załadowanego pojazdu. Skarżąca jako podmiot profesjonalnie wykonujący czynności załadunku powinna znać powszechnie obowiązujące przepisy prawne, powinna także zorganizować pracę na terenie gdzie wykonuje czynności tj. aby pojazd po wykonaniu tych czynności, opuszczający teren zakładu był normatywny. Załadownie zbyt dużej ilości stłuczki szklanej i brak czynności weryfikacyjnych, czy podstawiony pojazd nie jest nienormatywny, czy też brak wyłączenie własnej odpowiedzialności odpowiednimi zapisami w umowie, oznacza, jak słusznie przyjęły organy, ze skarżąca miała wpływ i godziła się na powstanie naruszenia. Przez "wpływ" na powstanie naruszenia należy rozumieć istnienie bezpośredniej zależności między działaniem załadowcy a naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu. Godzenie się na naruszenie polega na jego akceptacji. Chodzi zatem o świadomość przeciążenia i brak przeciwdziałania wyjazdowi przeciążonego pojazdu na drogę publiczną.

Oznacza to, że odpowiedzialność skarżącej należy łączyć z faktyczną rolą, jaką pełniła przy doprowadzeniu do przeładowania pojazdu. W interesie skarżącej było zatem dochowanie wszelkiej staranności, aby takiej odpowiedzialności uniknąć, przede wszystkim niedopuszczenie do tego, aby miejsce załadunku opuścił pojazd nienormatywny. Skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności potwierdzających brak wpływu i godzenia się na powstałe naruszenia.

Wobec powyższego, Sąd nie dopatrzył się naruszenia w zaskarżonej decyzji przepisów prawa materialnego, jak też wskazanych w skardze przepisów procesowych tj. art. 6, art. 7a § 1, art. 75, art. 77 § 1 i 3, art. 78 § 1 i 2, art. 81a § 1 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne – stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a. Stan faktyczny sprawy opisany w decyzji nie wymaga dodatkowych ustaleń, jest wyczerpujący, natomiast uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem orzekających organów, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. Zawarta przez skarżącą umowa o świadczenie usług pomocniczych w postaci czynności segregacji odpadów poprodukcyjnych z [...] listopada 2015 r. jest jednoznaczna, nie dowodzi odpowiedzialności innych podmiotów, tym samym nieuwzględnienie wniosku organu o przesłuchanie w charakterze świadków M. W., A. L. było przez organ uzasadnione. Ponadto wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.