Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1134/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 156 par 1 pkt 2, 6-66, 10, 75
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

W dniu [...] grudnia 2012r. J.S. wniósł o stwierdzenie nieważności dwóch decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii (PLW) w I[...], w tym decyzji nr [...] z dnia [...] października 2011r., którą zakazano wprowadzania do obrotu bez pisemnej zgody Powiatowego Lekarza Weterynarii w Iławie z określeniem dalszego przeznaczenia bydła utrzymywanego w gospodarstwie położonym w miejscowości T/, poczta [...] opisanego numerami kolczyków 12 sztuk bydła, które było skarmiane przetworzonym białkiem zwierzęcym oraz nakazano bezzwłocznie zgłaszać do Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] każdy przypadek padnięcia wymienionych sztuk bydła.

Jako podstawę nieważności wskazano naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 60 do 66 K.p.a., art. 10 K.p.a. oraz art. 75 i nast. K.p.a.

Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2013r. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2) kpa odmówił stwierdzenia nieważności opisanej wyżej decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] nr [...] z dnia [...] października 2011r.

W uzasadnieniu podniesiono, że PLW w [...] w dniu [...] października 2011r. przeprowadził kontrolę w gospodarstwie J.S. w zakresie stosowania pasz. W dniu kontroli pobrano z koryta do badania próbkę mieszanki paszowej dla bydła opasowego. Dnia [...] października 2011r. PLW w [...], po otrzymaniu z ZHW w [...] wyniku badania próbki paszy, w której stwierdzono obecność przetworzonego białka pochodzącego od zwierząt lądowych, przeprowadził ponowną kontrolę w gospodarstwie celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. W trakcie kontroli pobrano do badania próbkę paszy dla warchlaków i tuczników, w której to próbce ZHW w [...] nie stwierdziło obecności przetworzonego białka pochodzenia zwierzęcego. W dniu [...] października 2011r. poinformowano stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia obecności przetworzonego białka pochodzenia zwierzęcego w paszy przeznaczonej dla bydła. Następnego dnia tj. [...] października 2011r PLW w [...] wydał kwestionowaną w postępowaniu decyzję nr [...].

Zdaniem organu nadzoru wydanie tej decyzji miało oparcie w obowiązujących przepisach i było podyktowane względami ochrony zdrowia ludzi i zwierząt. Zgodnie z art. 54 ust. 2 lit. a, b rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie urzędowych kontroli przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L Nr 165 z 30 kwietnia 2004r.) w przypadku wykrycia niezgodności właściwy organ ma prawo nałożenia procedur sanitarnych lub podjęcia działań uważanych za niezbędne do zapewnienia zgodności z zasadami dotyczącymi zdrowia zwierząt, dobrostanu zwierząt oraz może ograniczyć lub zakazać wprowadzania do obrotu zwierząt.

Organ przywołał przepisy unijne, które zakazują stosowania w żywieniu przeżuwaczy przetworzonego białka zwierzęcego.

Stwierdził, że PLW w [...] zasadnie zakazał stronie wprowadzania do obrotu bydła i nakazał zgłaszanie każdego przypadku jego padnięcia, gdyż zwierzęta te nie mogły służyć do wytwarzania środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego. Wprowadzenie tych zwierząt do obrotu spowodowałoby zagrożenie zdrowia publicznego (przenoszenie odmian pasażowalnych encefalopatii gąbczastych, w tym gąbczastej encefalopatii bydła (BSE).

Ustosunkowywując się do zarzutów strony organ stwierdził:

Inspektor PIW w [....] w trakcie ponownej kontroli w gospodarstwie J.S. w dniu [...] października 2011r. poinformował stronę o wszczęciu postępowania - protokół kontroli nr [...] z dnia [...].10.2011r. Istotny jest fakt, że strona została powiadomiona, nie zaś sama forma tego powiadomienia. Przywołano wyrok NSA z dnia 28 lutego 2012r. sygn. akt II OSK 2394/10.

Organy administracji mogą odstąpić od zasady określonej w art. 10 § 1 K.p.a. w przypadkach gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzkiego. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.

W kwestii prowadzenia postępowania wyjaśniającego organ podniósł, że ZHW w [...] jest laboratorium, które bada pasze na obecność przetworzonego białka zwierzęcego metodą akredytowaną, zgodną z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 152/2009 z dnia 27 stycznia 2009r. ustanawiającym metody pobierania próbek i dokonywania analiz do celów urzędowej kontroli pasz. Strona ma prawo do odwołania się od wyniku badania ZHW i wówczas trzeba przesłać kontrpróbkę do laboratorium referencyjnego – strona nie skorzystała z tej możliwości. Nie skorzystała także z prawa wniesienia zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole kontroli z dnia [...].10.2011r. oraz odwołania się od decyzji ocenianej obecnie w postępowaniu nieważnościowym.

Zdaniem organu kontrolnego w rozpatrywanej sprawie brak podstaw do stwierdzenia, że decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] nr [...] z dnia [...] października 2011r. została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Wskutek odwołania wniesionego przez J.S. Główny Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu podkreślono szczególny charakter postępowania nieważnościowego i przesłanki zastosowania art. 156 K.p.a.

Zakaz wprowadzania do obrotu bydła należącego do strony został sformułowany w oparciu o art. 54 ust. 1 i ust. 2 lit. b rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie urzędowych kontroli przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L Nr 165 z 30 kwietnia 2004r.), zgodnie z którym w sytuacji gdy właściwy organ wykryje niezgodności, podejmuje on działanie zapewniające, że podmiot gospodarczy zastosuje środki zaradcze. Działanie takie może polegać m.in. na ograniczaniu lub zakazie wprowadzania do obrotu, przywozu lub wywozu paszy, żywności lub zwierząt.

Skarmianie zwierząt przetworzonym białkiem zwierzęcym jest sprzeczne z art. 7 i załącznikiem IV do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001r. ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii (Dz. Urz. UE L Nr 147 z 31 maja 2001r.).

Podkreślono, że decyzja nie odnosi się do trzody chlewnej i warchlaków, bowiem w paszy, którą karmiono te zwierzęta nie stwierdzono obecności przetworzonego białka zwierzęcego.

W wywodach potwierdzono ocenę naruszeń przepisów procesowych stanowiących podstawę wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności dokonaną w decyzji organu I instancji.

Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego wniósł J.S. Skarga wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że decyzja PLW w [...] w części nakazującej bezzwłoczne zgłaszanie do Powiatowego Lekarza Weterynarii każdego przypadku padnięcia sztuk bydła została wydana bez podstawy prawnej. Przepis ten nakłada obowiązek, który wprost wynika z ustawy tj. art. 42 ust. 1a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2008r, Nr 213, poz. 1342 ze zm.). Nakaz wynika prosto z ustawy i nie może być konkretyzowany w drodze decyzji administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę Główny Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie zajmując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego orzeczenia niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy decyzja podlegająca kontroli jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Jest to instytucja procesowa stanowiąca wyjątek od statuowanej w art. 16 § 1 Kpa ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznej i z tych względów stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić tylko wówczas, gdy zostanie bezspornie ustalone wystąpienie przyczyny nieważności określonej w art. 156 § 1 Kpa. Jedną z przesłanek nieważności uregulowanych powołanym przepisem i wskazanym jako podstawa prawna w zaskarżonej decyzji jest sytuacja, gdy decyzja dotknięta jest kwalifikowanym naruszeniem prawa tj. rażącym naruszeniem (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). W orzecznictwie sądowym, po okresie pewnych rozbieżności wynikających przede wszystkim ze sporów doktrynalnych, przyjmowany jest obecnie pogląd, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. np. wyrok SN z 8 kwietnia 1994 r., III ARN 13/94, OSN 1994, nr 3, poz. 36; wyrok NSA z 18 lipca 1994 r., V SA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 91).

Dalej wypracowane stanowisko w tej kwestii wskazuje, że zasadniczo przepisem prawa, który może zostać rażąco naruszony wskutek działania organu jest norma o charakterze materialnym. Jednocześnie dopuszczono w konkretnych sytuacjach, że spełniające przesłanki oczywistości i trudnej do zaakceptowania z racji zasady praworządności, naruszenie także norm procesowych może skutkować wyeliminowaniem dotkniętej takimi wadliwościami decyzji. O tyle jest to istotne w rozpatrywanej sprawie, bowiem wnioskując o stwierdzenie nieważności skarżący zarzucił jedynie naruszenie przepisów o charakterze proceduralnym, mianowicie art. 60 do 66 K.p.a., art. 10 K.p.a. oraz art. 75 i nast. K.p.a.

W tym zakresie trafnie organy obydwu instancji dokonały analizy wskazywanych norm prawnych w kontekście przeprowadzonej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii (PLW) w [...] procedury reagowania na stwierdzone we właściwym trybie wystąpienie sytuacji zakazanej przez przepisy unijne. Mianowicie wskutek przeprowadzenia kontroli w gospodarstwie skarżącego stwierdzono, że pasza, którą było karmione bydło zawiera przetworzone biało pochodzenia zwierzęcego.

Organy stwierdziły, że protokół pobrania próbek pasz do badań z dnia [...].10.2011r. zawiera pouczenie, że w przypadku uzyskania wyniku dodatniego badania zostanie wszczęte postępowanie administracyjne. Następnie z protokołu z dnia [...] 10.2011r. wynika, że strona została poinformowana o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie skarmiania bydła paszą z przetworzonym białkiem pochodzenia zwierzęcego. Strona brała udział w tych czynnościach, nie wnosiła uwag do protokołu. W ocenie Sądu trafnie organy przyjęły, że strona została powiadomiona o wszczęciu postępowania i czego ono dotyczyło. Faktem jest, że działania organów wykazywały daleko idącą szybkość działania, wynikającą ze specyfiki sytuacji. Nie wystosowano zatem odrębnego pisma zawiadamiającego o wszczęciu tego postępowania, nie mniej jednak przepisy K.p.a nie określają formy prawnej wszczęcia postępowania administracyjnego. Do skarżącego jednak skutecznie dotarła informacja, że takie postępowanie się toczy i czego tenże nigdy nie kwestionował. Tym samym zasadnie organy zakwalifikowały, że nie tylko nie doszło do naruszenia rażącego art. 60 do 66 K.p.a., ale generalnie przepisy te zostały zachowane.

Dalej skarżący zarzucał naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. Przepis ten stanowi, że organ przed wydaniem decyzji ma obowiązek umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Faktem jest, że już dnia następnego po dniu, kiedy zawiadomiono stronę o wszczęciu postępowania została wydana decyzja kończąca to postępowanie. Organ nadzoru tłumaczy zasadnie, że podstawa prawna do takiego szybkiego działania i odejścia od zasady wyrażonej w art. 10 § 1 K.p.a. znajduje umocowanie w § 2 tego przepisu. Mianowicie organy mogą odstąpić od reguły zawiadamiania strony tylko w przypadkach gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. W takim jednak wypadku organ obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy w drodze adnotacji przyczyny odstąpienia od zasady wyrażonej w § 1 tego przepisu. Dalej faktem jest, że w aktach brak stosownej adnotacji o przyczynach odstąpienia od tej zasady, na co zwrócił uwagę Główny Lekarz Weterynarii. Doszło zatem w konsekwencji do naruszenia art. 10 § 3 K.p.a , nie zaś jak twierdzi skarżący do naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. Sąd bowiem w pełni akceptuje stanowisko organów, że w tej sprawie – ze względu na zagrożenie chorobą szalonych krów (BSE) - istniały podstawy do szybkiego wydania rozstrzygnięcia zapobiegawczego i tym samym odstąpienia od reguły art. 10 § 1 K.p.a.

Na ile natomiast brak notatki w aktach w trybie art. 10 § 3 K.p.a. stanowi rażące naruszenie prawa i uzasadnia uchylenie prawidłowej merytorycznie decyzji. W ocenie Sądu trafnie organ odwoławczy przyjął, iż sam brak dokumentu wymaganego przez przepisy nie może zostać zakwalifikowany jako rażące naruszenie prawa. Otóż istotne jest, że wystąpiły merytoryczne podstawy do zastosowanie szybkiej ścieżki procedowania, brak natomiast notatki w aktach należy zakwalifikować jako niewątpliwie naruszenie, które nie sposób jednak ocenić jako rażące. Czyby ta notatka została sporządzona czy nie – zasadnie organ zastosował możliwość, jaką przewiduje art. 10 § 2 K.p.a.

Ostatnia kwestia podnoszona przez skarżącego we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji PLW w [...] i wyczerpująco omówiona przez organy to art. 75 K.p.a. i nast. Przepisy te dotyczą postępowania dowodowego. Skarżący twierdził, że organ nie uwzględnił próbki paszy pobranej przez organ w dniu [...].10.2011r., w której nie stwierdzono obecności przetworzonego białka zwierzęcego. Organy tymczasem nie uwzględniły tego faktu. Jak natomiast wyjaśniono skarżącemu w zaskarżonych decyzjach – przy wydawaniu decyzji nr [...] z dnia [...] października 2011r. nie doszło do naruszenia w ogóle przepisów regulujących postępowanie dowodowe, bowiem próbka pobrana w dniu [...].10.2011r. dotyczyła paszy przeznaczonej nie dla bydła, lecz dla trzody chlewnej i warchlaków. Decyzja natomiast wydana w sprawie dotyczyła przedmiotowo wymienionych sztuk bydła nie zaś trzody chlewnej.

Dalej dokładnie omówiono, że skarżący został pouczony w toku postępowania zwykłego jakie środki odwoławcze od konkluzji badań próbek paszy oraz od wydanej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii (PLW) w [...] decyzji mógł wnieść. Tymczasem pomimo prawidłowego pouczenia skarżący wówczas nie skorzystał z przysługujących mu uprawnień do kwestionowania zarówno stanu faktycznego, jak i samego niekorzystnego dla niego rozstrzygnięcia.

Poza kwestią naruszenia przepisów prawa procesowego – co podnosił skarżący na etapie postępowania administracyjnego – należało rozważyć, czy prawidłowo zostały zastosowane przepisy prawa materialnego tj. czy nie doszło do ich rażącego naruszenia i czy generalnie wydana decyzja miała oparcie w przepisach. Ta kwestia bowiem została podniesiona na etapie skargi do sądu administracyjnego.

Jak wskazano w ocenianej w postępowaniu nieważnościowym decyzji organ oparł się na art. 54 ust. 2 lit. a i b rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie urzędowych kontroli przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L z 30 kwietnia 2004r.) w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 lipca 2006r. o paszach (Dz. U. Nr 144, poz. 1045 ze zm.). Przepisy te zostały dokładnie przytoczone i omówione w zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazano te przepisy unijne bezpośrednio obowiązujące na terenie kraju członkowskiego, z których wynika, że zakazane jest karmienie zwierząt przeżuwających białkiem zwierzęcym i paszami zawierającymi takie białka. Kluczowe znaczenie ma tu art. 54 ust. 2 lit. a i b rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 stanowiący podstawę prawną zastosowanego wobec skarżącego działania.

Przepis art. 54 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 brzmi, że w sytuacji, gdy właściwy organ wykryje niezgodności, podejmuje on działanie zapewniające, że podmiot gospodarczy zastosuje środki zaradcze. Podczas decydowania, jakie podjąć działanie, właściwy organ uwzględnia rodzaj niezgodności oraz poprzednie dane podmiotu gospodarczego w zakresie niezgodności.

Dalej ust. 2 stanowi, że działanie takie zawiera, gdzie jest to stosowne, m. in. następujące środki:

a) nałożenie procedur sanitarnych lub podjęcie wszelkich innych działań uważanych za niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa paszy lub żywności lub zgodności z prawem paszowym i żywnościowym, zasadami dotyczącymi zdrowia zwierząt lub dobrostanem zwierząt;

b) ograniczenie lub zakaz wprowadzania do obrotu, przywozu lub wywozu paszy, żywności lub zwierząt.

Decyzja dotycząca skarżącego zakazywała wprowadzania do obrotu bez pisemnej zgody PLW w [...] z określeniem dalszego przeznaczenia 12 szt. bydła. Takie ograniczenie znajduje zastosowanie zarówno w pkt a i b art. 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) Nr 882/2004, przy czym organ zastosował wobec skarżącego łagodniejszą formę środka zaradczego, gdyż nie zakazał generalnie wprowadzania do obrotu rzeczonego bydła, lecz to wprowadzenie do obrotu uzależnił od zgody PLW w [...], co oznacza, że po przejściu stosownych procedur badawczych nie jest wykluczone, że bydło będzie mogło zostać zbyte przez skarżącego.

Dalej PLW w [...] nakazał bezzwłoczne zgłaszanie każdego przypadku padnięcia objętych kontrolą sztuk bydła. Rozstrzygnięcie powyższe ma swoje źródło w art. 54 ust. 2 pkt a) rozporządzenia (WE) Nr 882/2004. Przepis ten pozostawia organom państw członkowskich pewną dowolność w zależności od konkretnej sytuacji w stosowaniu wszelkich działań w granicach dopuszczonych przez procedury krajowe, które zapewnią osiągnięcie celu ustanowienia tych przepisów. Tym celem jest zaś zapewnienie bezpieczeństwa pasz i zdrowia zwierząt, a konsekwencji zdrowia i życia ludzkiego.

Z tych względów zastosowane wobec skarżącego działania znajdują podstawę prawna, jak również w żaden sposób nie naruszają przywołanych przepisów.

Co do jedynego argumentu skargi należy podnieść, że podstawą prawną rozstrzygnięcia nie był wskazywany przez skarżącego art. 42 ust. 1a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2008r, Nr 213, poz. 1342 ze zm.), lecz wskazane przepisy rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r.

Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.