Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 218/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2005-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 g ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2086
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
Teza: Kara pieniężna za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia  lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu jest sankcją administracyjną związaną z naruszeniem warunków wykorzystywania drogi publicznej, a nie samych warunków technicznych pojazdu - art. 13 g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.).

TEZY

Kara pieniężna za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia  lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu jest sankcją administracyjną związaną z naruszeniem warunków wykorzystywania drogi publicznej, a nie samych warunków technicznych pojazdu - art. 13 g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.).


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Jerzy Bujko, asesor WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 02 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi D. Spółki z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...] w przedmiocie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę, -


UZASADNIENIE

W dniu 31 grudnia 2004r. na terenie drogowego przejścia granicznego

w K. dokonano pomiarów nacisków osi i masy całkowitej ciągnika marki V. wraz z naczepą marki S. należących do firmy D. Sp. z o.o. z siedzibą w S. Pomiaru dokonano stacjonarną wagą do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdu nr [...], posiadającą ważne świadectwo legalizacji Obwodowego Urzędu Miar w B. (nr [...] z dnia 23 października 2003r.). Wynik przeprowadzonego pomiaru wskazał przekroczenie dopuszczalnego nacisku na potrójnej osi naczepy o 12,26 kN.

W związku z tym, że wykonujący transport nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego Naczelnik Urzędu Celnego w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2004r. nr [...] wymierzył karę pieniężną w wysokości 495 zł za przejazd po drogach publicznych pojazdem o naciskach osi przekraczających dopuszczalne wielkości bez właściwego zezwolenia.

Skarżąca Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. wnosząc o jej uchylenie. W odwołaniu przyznano, że nie posiadała zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym po głównych drogach tranzytowych (nie została uiszczona opłata dodatkowa), o którym mowa

w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 14 listopada 2003r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1953). Podniesiono również, że nałożenie obowiązku uiszczania kar za brak takiego zezwolenia przy jednoczesnym braku możliwości jego nabycia podważa zasadę zaufania obywateli do stanowionego prawa i prowadzonego wobec nich postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 8 Kpa. Dodatkowo zarzucono, rażące naruszenie art. 7 Kpa, z powodu jednostronnego represyjnego charakteru zaskarżonej decyzji, która pomija okoliczność, że przewoźnik był pozbawiony możliwości wykonania nałożonego na niego mocą ustawy obowiązku w zakresie nabycia odpowiedniego zezwolenia. Ponadto skarżąca Spółka podniosła

w odwołaniu, że zaskarżona decyzja narusza obowiązujące prawo w tym zakresie, że ustawa o drogach publicznych traktująca pojazdy Odwołującego się jako nienormatywne jest niespójna z prawem Unii Europejskiej (Dyrektywa Rady 96/53/WE), które takie same pojazdy uznaje za normatywne. Podkreślono, że po przystąpieniu do Unii Europejskiej Polska zobowiązała się stosować prawo Unii Europejskiej, które ma prymat nad prawem wewnętrznym każdego kraju członkowskiego. W związku z powyższym uznano, że poruszanie się takimi pojazdami po drogach publicznych nie narusza postanowień art. 13 g ust. 1 ustawy o drogach publicznych, a karanie przewoźników z tego tytułu rażąco narusza prawo.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z dnia [...] lutego 2005r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B.

Spółka w dniu 5 marca 2005r. zaskarżyła powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc o uchylenie decyzji w całości, zarzucając jej rażące naruszenie prawa, a w szczególności:

• art.13 g ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2004r. nr 204, poz. 2086) w związku z

• § 5 ust. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia ( Dz. U. z 2003r. nr 32 poz.262 ze zm.)

w związku z

• § 65 ust. 2 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002r. w sprawie znaków

i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1393).

Ponadto Spółka podniosła, że zaskarżona decyzja narusza obowiązujące prawo w tym zakresie, że ustawa o drogach publicznych traktująca pojazdy skarżącej Spółki, jako nienormatywne jest niespójna z prawem Unii Europejskiej (Dyrektywa Rady 96/53/WE), które takie same pojazdy uznaje za normatywne.

Dyrektor Izby Celnej w B. odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie. Podnosząc, ze zgodnie z postanowieniami art. 13g ust. 1 cyt. ustawy o drogach publicznych za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej, której pobór przez organy celne ma charakter obligatoryjny.

Wskazano, że stosownie do art. 13g ust. 2 ustawy o drogach publicznych, wysokość kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 2 do ustawy. Według tego załącznika na drogach, gdzie dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 98 kN (10 t) i gdzie dla potrójnej osi przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi od 1,30 m do 1,40 m dopuszczalna jest suma nacisków osi do 204,5 kN (20,9 t) - za przekroczenie dopuszczalnego nacisku potrójnej osi przyczep i naczep ponad 204,5 kN do 219,2 kN kara pieniężna wynosi 660 zł. W stosunku do pojazdów wyposażonych w zawieszenie pneumatyczne kary ustala się w wysokości o 25% niższej.

Dyrektor Izby Celnej w B. podkreślił, iż zgodnie z art. 61 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Powyższy obowiązek został nałożony przez ustawodawcę na przewoźników. Ich też obciążają skutki takiego załadunku towaru, który powoduje nacisk na osie ponad dopuszczalne normy. Z punktu widzenia organów celnych istotny jest stan faktyczny pojazdu bezpośrednio po zjechaniu z krajowej drogi publicznej wskazujący, z jakim faktycznym obciążeniem osi przemieszczał się po drodze na polskim obszarze celnym.

W związku z powyższym wymierzenie w niniejszej sprawie kary pieniężnej należy uznać za uzasadnione. Spółka nie posiadała zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, a przeprowadzone na sprawnej technicznie

i posiadającej stosowną legalizację wadze ważenie, wykazało przekroczenie dopuszczalnego nacisku na potrójnej osi naczepy.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze Dyrektor Izby Celnej

w B. wyjaśnił. Dyrektywa Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996r. (Dz. U. Nr L235 z 17.09.1996r.) ustanawiająca dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym określa maksymalne dopuszczalne wymiary pojazdów, maksymalną dopuszczalną masę pojazdu oraz maksymalne dopuszczalne ciężary na oś pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty.

Postanowienia dyrektywy Wspólnoty Europejskiej wdraża rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2004r. ( Dz. U. Nr 103, poz. 1085) zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Powyższe rozporządzenie określa również maksymalne dopuszczalne wymiary pojazdów, maksymalną dopuszczalną masę całkowitą pojazdu oraz maksymalne dopuszczalne naciski osi pojazdów uczestniczących w ruchu po drogach publicznych na terytorium RP.

Art. 7 Dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996r. określa, że dyrektywa ta nie stanowi przeszkody dla stosowania obowiązujących przepisów drogowych

w każdym Państwie Członkowskim, ograniczających ciężar i/lub wymiary pojazdów na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych - niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów.

Stosownie do art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. Nr 98, póz. 602 z późniejszymi zmianami ), jeżeli masa, naciski osi lub wymiary pojazdu wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów oraz określonych w art. 61 ust. 6, 8, i 10, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia.

W ślad za tym ustawodawca określił kary za niestosowanie się przewoźników do przepisów wynikających z potrzeby ochrony dróg przed zniszczeniem.

W myśl § 65 ust. 2 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170, póz. 1393), na drogach krajowych oznaczonych znakiem z numerem drogi krajowej jedno lub dwucyfrowej mogą poruszać się pojazdy

o nacisku osi pojedynczej nieprzekraczającej 10t i odpowiednio większym nacisku osi wielokrotnej, zgodnie z przepisami określającymi warunki techniczne pojazdów poruszających się po drogach. W przedmiotowej sprawie kontrolowany pojazd poruszał się po drodze krajowej Nr [...].

Wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnych parametrów pojazdów na poszczególnych rodzajach dróg określa załącznik nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W załączniku tym określone są dopuszczalne wartości nacisków zarówno osi pojedynczych jak i osi wielokrotnych dla poszczególnych rodzajów dróg. Zgodnie z Lp. 5 pkt 7 załącznika Nr 2 do ww. ustawy na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 98 kN (10t) - dotyczy to drogi Nr [...] - suma nacisków w przypadku potrójnej osi przyczep i naczep, przy odległościach pomiędzy osiami od 1,30 m do 1,40 m wynosi 204,5 kN (20,9t). Natomiast zgodnie z załącznikiem nr 2 Lp. 6 pkt 7 suma nacisków osi 235,2 kN (24 t) dla potrójnej osi przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi od 1,3 do 1,4 m jest dopuszczalna jedynie na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 112,7 kN (11,51).

Dyrektor Izby Celnej w B. reasumując stwierdził, że o tym jakie pojazdy mogą się poruszać w kraju po danej drodze nie decydują przepisy określające maksymalne dopuszczalne naciski osi pojazdów uczestniczących w ruchu, a decyduje o tym wartość techniczna drogi tj. dopuszczalne obciążenie osi na danej drodze, a to jest określone w przepisach prawa o drogach publicznych (ustawa i rozporządzenia określające wartości techniczne dla danej drogi).

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w B. stan faktyczny i prawny, w rozpatrywanej sprawie, został w sposób należyty ustalony i wyjaśniony i dawał podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Organy celne działają na podstawie przepisów prawa i mają obowiązek wykonywać nałożone na nie przez te przepisy obowiązki, w tym odnoszące się do wymiaru kar pieniężnych za przejazd po drogach publicznych pojazdem o naciskach osi i masie całkowitej przekraczających dopuszczalne wielkości bez właściwego zezwolenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, a tym samym podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w B.

Na wstępie należy podkreślić, że kara pieniężna za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie

z warunkami podanymi w zezwoleniu jest sankcją administracyjną związaną

z naruszeniem warunków wykorzystywania drogi publicznej, a nie samych warunków technicznych pojazdu - art. 13 g ust. l ustawy z dnia 21 marca 1985 r.

o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz.2086 ze zm.).

Według przepisów ustawy o drogach publicznych, drogą publiczną jest droga zaliczona do jednej z kategorii dróg (krajowych, wojewódzkich, powiatowych, gminnych), z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem,

z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych (art. l i art. 2 ust. l ustawy). Wyjaśniając w art.4 pkt 25 ustawy

o drogach publicznych pojęcie "pojazdu nienormatywnego" ustawodawca wskazał, że jest to taki pojazd lub zespół pojazdów, którego masa, naciski osi lub wymiary wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi. Z powyższego wynika, że "nienormatywność" pojazdu została w tej definicji odniesiona do parametrów przewidzianych dla danej drogi. Z punktu widzenia prawidłowego odczytania hipotezy normy prawnej wynikającej z przepisu art. 13g ust. l ustawy o drogach publicznych jest to o tyle istotne, gdyż przywoływane w skardze wzorce parametrów technicznych pojazdów, wynikające

z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r.

w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2003 r. Nr 32, poz.262 ze zm.) takiego odniesienia nie zawierają. W rozporządzeniu tym prawodawca określił wymiary, masy i naciski osi pojazdów, jednak - co należy podkreślić - nie uczynił tego w odniesieniu do rodzaju dróg publicznych, a jedynie do poszczególnych kategorii pojazdów (przepisy § 2- 5c tego rozporządzenia).

Tymczasem przepisy regulujące zasady korzystania z dróg publicznych wyodrębniają drogi, po których bez zezwolenia mogą poruszać się jedynie pojazdy

o określonych parametrach. W wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 41 ust. l ustawy o drogach publicznych rozporządzeniu Ministra infrastruktury 7 dnia 28 marca 2003 r. w sprawie sieci dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o określonych parametrach (Dz.U. Nr 62, poz.563), określona została sieć dróg krajowych, po których mogły poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś do 100 kN (10 t), a na oś składową osi wielokrotnej od 57,5 kN

(5,75 t) do 80 kN (8 t) w zależności od rozstawu osi składowych. Wykazem tym objęta jest też droga krajowa Nr [...] (Granica Państwa – K. B. – B. – S. – M. P. – K. – L. – L. – K. – J. L. – N. – S. M. – R.). Od l maja 2004 r. już w samej ustawie o drogach publicznych przyjęta została zasada, iż drogi publiczne nieobjęte odpowiednimi wykazami ministra właściwego do spraw transportu stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś do 78,4 kN (8 t) - art. 41 ust. 4-6 ustawy o drogach publicznych. Należy także dodać, że w świetle przepisów ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz.1953 ze zm.), do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych, zachowują moc przepisy dotychczasowe, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej. Biorąc pod uwagę, iż zmiana dotycząca art. 41 ust.4-6 ustawy o drogach publicznych weszła w życie w dniu l maja 2004 r. (art. 13 pkt 3 ustawy zmieniającej), przepisy cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 marca 2003 r. zaliczające drogę krajową Nr [...] do dróg, po których mogły poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś do 100 kN (10 t), a na oś składową osi wielokrotnej od 57,5 kN (5,75 t) do 80 kN (8 t) - utraciły swą moc dopiero od 2 maja 2005 r.

Powyższe rozważania dają podstawy do stwierdzenia, że parametry określone w przepisach cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r.

w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia są decydujące w zakresie możliwości dopuszczenia danego pojazdu do ruchu w ogóle, jednak niewystarczające z punktu widzenia oceny, czy dany pojazd odpowiada sformułowanej w ustawie o drogach publicznych definicji pojazdu nienormatywnego, a co za tym idzie - czy jego przejazd bez zezwolenia rodzi skutek w postaci nałożenia kary pieniężnej. W tym zakresie o "nienormatywności" danego pojazdu decyduje, bowiem to, czy jego parametry odpowiadają parametrom przewidzianych dla danej drogi, a nie czy pojazd ten spełnia ogólne warunki dopuszczenia go do ruchu. Trafnie, więc organ celny w odpowiedzi na skargę zauważył, że o tym jakie pojazdy mogą się poruszać w kraju po danej drodze nie decydują przepisy określające maksymalne dopuszczalne naciski osi pojazdów dopuszczonych do ruchu, a wartość techniczna tej drogi, tj. dopuszczalne obciążenie osi na danej drodze, a to jest określone w przepisach prawa o drogach publicznych.

Z punktu widzenia zasad wykorzystywania dróg publicznych dopuszczalne naciski osi pojazdu zawarte są w cyt. ustawie o drogach publicznych. Dopuszczalne normy, nie zostały ujęte w podstawowej dla typu aktu prawnego jednostce redakcyjnej - artykule, jednak wynikają z treści załącznika Nr 2 do tej ustawy, określającego wysokość kar pieniężnych za przejazd pojazdem nienormatywnym po drogach publicznych. Dopuszczalne naciski poszczególnych osi pojazdu na drogi, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 98 kN (10 t) - (do takich dróg zaliczona została droga krajowa Nr [...], po której poruszał się pojazd skarżącej Spółki), określone zostały pod liczbą porządkową 5 ww. załącznika do ustawy

o drogach publicznych. W przypadku potrójnej osi przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi od 1,30 m do 1,40 m dopuszczalna jest suma nacisków osi do 204,5 kN (20,9 t) - Lp.5 pkt 7 załącznika Nr 2 do tej ustawy.

Czyni to bezzasadnym zarzut skargi o naruszeniu przepisu § 5 ust. l pkt 3 lit. b cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Dopuszczalne naciski poszczególnych osi pojazdu dla poszczególnych rodzajów dróg zawarte są bowiem w załączniku Nr 2 do ustawy o drogach publicznych, nie zaś w przywołanym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury.

Sąd nie dostrzega również sprzeczności wydanych rozstrzygnięć z przepisami § 65 ust. L pkt l i ust. 2 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. Nr 170, poz. 1393). Zgodnie z tym przepisami właściwy dla drogi krajowej znak drogowy E-15a oznacza jednocześnie, że drogą mogą poruszać się pojazdy o nacisku osi pojedynczej nieprzekraczającym 10t i odpowiednio większym nacisku osi wielokrotnej, zgodnie z przepisami określającymi warunki techniczne pojazdów poruszających się po drogach. Rozporządzenie to nie określa, więc dopuszczalnych nacisków w zależności od typu osi pojazdu. Należy natomiast zauważyć, iż dla drogi, na której dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 10 ton, określona w załączniku Nr 2 do ustawy o drogach publicznych norma nacisku pojedynczej osi napędowej wynosi 98,0 kN (kiloniutonów), czyli również 10,0 ton - poz. 5 pkt 8 załącznika. Inne są natomiast dopuszczalne naciski pozostałych typów osi pojazdu.

Rozważając kwestię ewentualnego oddziaływania w przedmiotowej sprawie postanowień prawa wspólnotowego, Sąd zauważa, że Dyrektywą Rady Unii Europejskiej 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996r. (Dz. U. Nr L 235 z 17.09.1996r.), zmienioną następnie dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej 2002/7/WE z dnia 18 lutego 2002 r., określone zostały maksymalne dopuszczalne wymiary pojazdów, maksymalną dopuszczalną masę pojazdu oraz maksymalne dopuszczalne ciężary na oś pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty. Tym samym, zgodnie z treścią art. 249 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE), "dyrektywa wiąże każde państwo członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków".

W przywołanej Dyrektywie 96/53/WE przyjęto, iż maksymalne dopuszczalne ciężary na oś pojazdu - w przypadku osi potrójnej, przy odległości pomiędzy osiami składowymi od 1,30 m do 1,40 m wynosi 24 tony (według załącznika Nr l do Dyrektywy). W art. 7 Dyrektywy zawarte jednak zostało istotne zastrzeżenie, że Dyrektywa ta nie stanowi przeszkody dla stosowania obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie Członkowskim ograniczających ciężar pojazdów na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych - niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów. Wskazano, że obejmuje to również możliwość nakładania "lokalnych ograniczeń na maksymalne dopuszczalne (...) ciężary pojazdów, które mogą być używane, w przypadku gdy infrastruktura nie jest przystosowana do długich i ciężkich pojazdów, w określonych obszarach lub na określonych drogach, takich jak centra miast, małe wioski lub miejsca o szczególnym znaczeniu przyrodniczym"

Nie ma, więc podstaw do wywodzenia, że w zakresie objętym niniejszą sprawą nie dokonano implementacji cyt. Dyrektywy w prawie wewnętrznym Polski, bądź implementacja ta została dokonana w sposób niezgodny z tą Dyrektywą. Tylko, bowiem w takim przypadku, w celu ochrony praw podmiotu, można byłoby rozważać dopuszczenie bezpośredniego skutku Dyrektywy. W świetle zapisu art. 7 cyt. Dyrektywy należy uznać, że przepisy prawa krajowego, będące podstawą nałożenia w niniejszej sprawie kary pieniężnej, zostały przez organy administracji celnej zastosowane prawidłowo.

Biorąc pod uwagę powyższe, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).