Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 1105/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 197 par. 2, art. 206
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 16 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na postanowienie zawarte w punkcie II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Po 113/14 w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi A - obecnie B na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 28 lutego 2011 r. nr Nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2005 rok postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

1. Postanowieniem zawartym w punkcie II wyroku z 19 marca 2014 r., III SA/Po 113/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżącej kwotę 5117,- (pięć tysięcy sto siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

O kosztach postępowania sądowego sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2, § 3 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.").

2. W zażaleniu na powyższe postanowienie kolegium zarzuciło naruszenie art. 206 P.p.s.a. poprzez pominięcie wskazanego przepisu przez sąd podczas rozstrzygania sprawy.

W uzasadnieniu zażalenia kolegium dodatkowo podniosło, że rozpatrywana sprawa była jedną z sześciu spraw dotyczących zobowiązań podatkowych za kolejne lata z udziałem tej samej strony i w tym samym stanie faktycznym a wyrok został w przeważającej części oparty na uchwale NSA z 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13, przez co charakter sprawy przestał być zawiły i nie wymagał od pełnomocnika przyczyniania się do jej wyjaśniania. Kolegium także wskazało, że sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę treści § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153; dalej jako: "rozporządzenie").

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3. Zażalenie jest niezasadne.

Zgodnie z art. 206 P.p.s.a. w razie częściowego uwzględnienia skargi sąd może w uzasadnionych przypadkach zasądzić na rzecz skarżącego od organu tylko część kosztów, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu.

Warunkiem zastosowania art. 206 P.p.s.a. jest częściowe uwzględnienie skargi. Pod pojęciem częściowego uwzględnienia skargi (art. 206 P.p.s.a.) rozumieć należy zarówno sytuację, w której sąd uchylił część zaskarżonej decyzji, jak i sytuację, w której, z uwagi na niepodzielność decyzji podatkowej, uchylił ją w całości, jednakże z treści uzasadnienia wyroku wynika, że tylko część zarzutów skargi została uwzględniona i że tylko one będą przedmiotem rozważań przy ponownym rozpoznaniu sprawy przed organem drugiej instancji (por. postanowienie NSA z 18 lutego 2008 r., II FZ 51/08, LEX nr 565668). W tym ostatnim przypadku wojewódzki sąd administracyjny musi wskazać w uzasadnieniu, których zarzutów skargi nie podzielił i że mają one wpływ na wysokość zobowiązania (por. M. Niezgódka-Medek w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, praca zbiorowa, Wydanie II, Zakamycze 2006, str. 489 oraz wyrok NSA z 19 stycznia 2007 r., II FSK 104/06, niepubl.).

Przechodząc w tym kontekście do problemu zastosowania art. 206 P.p.s.a. w przedmiotowej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wyżej opisane wymogi nie zostały spełnione.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strona wniosła o uchylenie w całości decyzji organu drugiej instancji, zarzucając jej naruszenie art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm., dalej: "u.p.o.l.") poprzez przyjęcie, że sporne nieruchomości nie były wyłączone w 2005 roku spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości, gdyż w ewidencji nie oznaczono ich symbolem "dr". Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga okazała się uzasadniona i w konsekwencji, z uwagi na naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r., Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej jako: "O.p.") w związku z art. 2 ust. 3 pkt. 4 u.p.o.l., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję prezydenta miasta na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wskazywał kwestii, w których nie podzielił stanowiska skarżącego, w szczególności sformułowanych przez niego zarzutów, czego autor zażalenia w żaden sposób nie kwestionuje. Sąd nie był zatem uprawniony do miarkowania wysokości zwrotu kosztów postępowania, abstrahując już nawet od uznaniowego charakteru przepisu.

Odnosząc się natomiast do zarzutu związanego z zawiłością sprawy, Sąd przypomina, że zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia sąd, zasądzając wynagrodzenie doradcy podatkowego, bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy doradcy podatkowego, a także charakter sprawy i wkład pracy doradcy podatkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, stanowią kwoty określone w § 3. Wynagrodzenie to nie może być wyższe niż sześciokrotna kwota określona w § 3 ani nie może przekraczać wartości przedmiotu sprawy (§ 2 ust. 2 rozporządzenia).

Wynagrodzenie doradcy podatkowego określone w § 3 należy uznać za wynagrodzenie minimalne, które przy zasądzaniu przez sąd kosztów zastępstwa prawnego nie poddaje się obniżeniu według reguł przewidzianych w § 2 ust. 1 tego rozporządzenia (por. postanowienia NSA z 13 lipca 2011 r., I FZ 75/11; z 11 lipca 2014 r., II FZ 917/14). Zważywszy na powyższe i okoliczność, iż sąd pierwszej instancji zasądzając kwotę wynagrodzenia doradcy podatkowego uwzględnił jednokrotność stawki minimalnej, niezasadne są twierdzenia zawarte w zażaleniu o braku uwzględnienia przez sąd pierwszej instancji treści § 2 ust. 1 rozporządzenia w postanowieniu o zwrocie kosztów postępowania.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.