Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 2/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-03-01 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 i  par. 3 w zw. z art. 50
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA – Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 1 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. J. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

M. J. (dalej: "skarżący") w piśmie elektronicznym z dnia

15 listopada 2018 r. zamieścił treść wiadomości e-mail: z dnia 20 sierpnia 2018 r.

2 września 2018 r. oraz 18 października 2018 r., a ponadto załączył pismo Przewodniczącego Rady Miejskiej z dnia 12 listopada 2018 r. oraz dwa pełnomocnictwa z dnia 25 kwietnia 2017 r. udzielona mu przez I. S..

W treści wiadomości e-mail z dnia 18 października 2018 r, skarżący wskazał, iż wnosi w sprawie skargę, celem wszczęcia postępowania administracyjnego i podjęcia pilnych czynności zmierzających do niezwłocznego załatwienia wszystkich zgłoszonych do Burmistrza Miasta (dalej: "organ") spraw i zagadnień, dotyczących i związanych z zasiedzianą z urzędu częścią działki nr [...], obręb Ż., gmina N., powiat G..

Na wezwanie Przewodniczącego Wydziału, skarżący w piśmie elektronicznym z dnia 24 listopada 2018 r. wskazał, iż pismo z dnia 15 listopada 2018 r. stanowi skargę na bezczynność organu w sprawie związanej ze skierowanymi do organ wnioskami dotyczącymi ww. nieruchomości. Potwierdził, że przedmiotowe wnioski zamieszczone zostały w pismach z dnia 20 sierpnia 2018 r., 28 września 2018 r.,

18 października 2018 r.

Z załączonej do skargi wiadomości e-mail z dnia 20 sierpnia 2018 r. wynikało, iż skarżący działając jako pełnomocnik I. S. skierował do organu wniosek o stwierdzenie zasiedzenia ww. działki, a ponadto zwrócił się o udostępnienie przez organ dokumentów i udzielenie informacji dotyczących i wynikających z:

- powierzchni nieruchomości/działki [...], z w/w obrębu;

- powierzchni zabudowy budynku oznaczonego jako [...], zlokalizowanego na tej nieruchomości;

- powierzchni niezabudowanej części nieruchomości/działki [...], z w/w obrębu;

- numeru KW przedmiotowej nieruchomości;

- roku budowy budynku ([...]), zlokalizowanego na tej w/w nieruchomości;

- czasowego okresu wykonywania prac i czynności budowlanych związanych z remontem tego w/w budynku zlokalizowanego na tej nieruchomości;

- projektu technicznego, dotyczącego remontu tego w/w budynku, łącznie z kopią pozwolenia na wykonanie tych czynności;

- projektu zagospodarowania, niezabudowanej części tej w/w nieruchomości, łącznie z dokonanymi na tę okoliczność uzgodnieniami, a w szczególności administracyjnym zezwoleniem na wykonanie tych inwestycyjnych czynności.

W kolejnych wiadomościach e-mail, skarżący występując również, jako pełnomocnik ponawiał wnioski związane z udostępnieniem dokumentów i informacji dotyczących zasiedzenia przedmiotowej działki. Ponadto w piśmie elektronicznym z dnia 18 października wskazał, że udzielone przez organ w piśmie z dnia 8 października 2018 r. (doręczonym w dniu 10 października 2018 r.) informacje nie stanowiły odpowiedzi na kierowane do organu wnioski.

Do pisma z dnia 24 listopada 2018 r. skarżący załączył również ww. wiadomości e-mail oraz kopię pisma organu z 8 października 2018 r. (wraz z UPP potwierdzającym doręczenie pisma w dniu 24 listopada 2018 r.).

W odpowiedzi na skargę z dnia 2 stycznia 2019 r. organ wniósł o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu wskazał, iż przedmiotowa skarga wniesiona została

przez pełnomocnika, który nie spełniał warunków przewidzianych w procedurze sądowoadministracyjnej.

Natomiast skarżący w odpowiedzi na wezwanie Przewodniczącego Wydziału, pismem z dnia 14 stycznia 2019 r. potwierdził, że przedmiotowa skarga została wniesiona przez dwie osoby tj. przez skarżącego oraz reprezentowanego przez niego I. S.. Ponadto znalazła się w nim treść skargi, tj. pisma z dnia 15 listopada 2018 r. Zarówno ww. pismo, jak i skarga zostały podpisane przez skarżącego. Dodatkowo do pisma skarżący załączył pełnomocnictwo z dnia

15 stycznia 2019 r., w treści którego wskazał, że jako pełnomocnik I. S. na podstawie umowy o zarząd majątkiem z dnia 25 kwietnia 2017 r. uprawniony jest m.in. do reprezentowania mocodawcy w postępowaniach przed sądami administracyjnymi obu instancji.

Prawidłowość przedłożonego pełnomocnictwa, Sąd analizował w toku odrębnego postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:

Na wstępie podkreślenia wymaga, że w każdej sprawie, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, Sąd zobligowany jest ocenić dopuszczalność wniesionej skargi. Skuteczne wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego uzależnione jest m.in. od istnienia po stronie podmiotu wnoszącego skargę legitymacji do jej złożenia. Kwestię tę reguluje art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którym uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).

Z powyższego wynika więc, że legitymacja do wniesienia skargi jest związana z posiadaniem przez wnoszącego skargę interesu prawnego. Kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest ta legitymacja, ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. Innymi słowy, interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (por. wyrok NSA z 3 czerwca 1996 r., sygn. akt II SA 74/96, publ. ONSA 1997 nr 2, poz. 89).

W uchwale z dnia 11 kwietnia 2005 r., sygn. akt OPS 1/04, NSA wskazał, że kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi oznacza, że akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. Innymi słowy, osoba nie mająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie skarga wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej podlega odrzuceniu, natomiast stwierdzenie w toku postępowania, że wnoszący skargę nie legitymuje się interesem prawnym powoduje oddalenie skargi. Zatem wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub § 2 p.p.s.a. przysługuje legitymacja do jej wniesienia, stanowi jedną z podstawowych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia, której brak skutkuje odrzuceniem skargi (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 1998 r., sygn. akt SA/Bk 947/96, LEX nr 31892, postanowienie NSA z dnia 19 maja 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 78/98, LEX 36198).

W postanowieniu z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 1337/06

(LEX nr 384145) NSA wskazał, że odrzucenie skargi uznać należy tylko wtedy za dopuszczalne, gdy brak legitymacji skargowej jest ewidentny, np. skargę wniosła osoba, której ustawa szczególna nie przyznaje w konkretnym przypadku tej legitymacji.

Przenosząc powyższe wywody na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący, na obecnym etapie postępowania, nie ma interesu prawnego do wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Po jego stronie zachodzi oczywisty brak legitymacji do wniesienia skargi. Z nadesłanych do Sądu dokumentów nie wynika, aby posiadał on prawem chroniony interes prawny uprawniający go do wniesienia skargi w imieniu własnym i znajdujący umocowanie w przepisach prawa materialnego. Co więcej, skarżący, w stanowiących materiał dowodowy pismach, w tym w szczególności wiadomości e-mail z dnia 20 sierpnia 2018 r., która zawiera wniosek o udostępnienie przez organ dokumentów i informacji związanych z przedmiotową działką, jednoznacznie wskazał, że działał w imieniu i na rzecz interesu prawnego I. S.. Podobnie rzecz się ma z kolejnymi wiadomościami e-mail, w tym przedmiocie. Także z treści skargi z dnia 15 listopada 2018 r. skarżący powołał się na pełnomocnictwo udzielone przez ww. osobę, załączając również jego kopię.

W ocenie Sądu, twierdzenie skarżącego, że wniósł skargę wspólnie z inną osobą nie przesądza o posiadaniu przez niego legitymacji skargowej. Z faktu bycia pełnomocnikiem osoby wnioskującej o udzielenie informacji publicznej, w postępowaniu przed organem, nie można jeszcze wywodzić istnienia interesu prawego.

W sytuacji, gdy skarga na bezczynność została wniesiona w sprawie, w której strona wnosząca skargę nie ma legitymacji skargowej, tj. nie ma interesu prawnego, to podlega ona odrzuceniu.

Z uwagi na stwierdzony brak legitymacji skarżącego do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, Sąd odrzucił skargę, jako niedopuszczalną, na podstawie

art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 50 p.p.s.a.