Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2069/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6 i § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 15 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. G. na uchwałę Rady Miasta Z. z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...] w przedmiocie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla niepublicznych przedszkoli, szkół podstawowych i gimnazjów oraz osób prowadzących inne formy wychowania przedszkolnego na terenie Miasta Z., oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości wykorzystania tych dotacji postanawia: - odrzucić skargę;


UZASADNIENIE

W dniu 29 listopada 2012 r. Rada Miasta Z. podjęła uchwałę nr Nr [...] w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla niepublicznych przedszkoli, szkół podstawowych i gimnazjów oraz osób prowadzących inne formy wychowania przedszkolnego na terenie Miasta Z., oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości wykorzystania tych dotacji.

Pismem z dnia 13 lutego 2013 r. pełnomocnik D. G. (dalej jako skarżąca) – r. pr. R. K. wezwał Radę Miasta Z. do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie we wskazanych częściach ww. uchwały. Pełnomocnik skarżącej zarzucił niezgodność przepisów uchwały t.j. § 5, § 6 ust. 1 , § 8 ust. 5, 7 – 10, a także załączników nr 1 - 4 z art. 80 ust. 4 i 90 ust. 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, tekst jednolity z późn. zm. – dalej jako u.s.o.).

Pismem z dnia 11 kwietnia 2013 r. pełnomocnik wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powołaną na wstępie uchwałę.

Pismem z dnia 16 maja 2013 r. skarga została skutecznie cofnięta.

Z uwagi na powyższe, tutejszy Sąd postanowieniem z dnia 11 czerwca 2013 r. (sygn. akt V SA/Wa 1327/13), na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 tekst jednolity z późn. zm. – dalej jako p.p.s.a.), umorzył postępowanie sądowe.

Wniesioną w niniejszej sprawie skargę pełnomocnik skarżącej poprzedził ponownym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa kierowanym w piśmie z dnia 25 czerwca 2013 r. W treści wezwania podniósł, iż skarżona uchwała została zmieniona przez uchwałę z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...]. Dodał jednocześnie, iż przedmiotowa uchwała "w niezmienionej i zaskarżonej niniejszą skargą części jest niezgodna z prawem". Pełnomocnik ponownie zarzucił niezgodność przepisów uchwały t.j.: § 5, § 8 ust. 5, 7-10, a także załączników nr 1 - 4 z przepisami art. 80 ust. 4 i art. 90 ust. 4 u.s.o.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu pismem z dnia 10 września 2013 r. wniósł o jej odrzucenie i zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania ewentualnie o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2013 r. poz. 594, tekst jednolity z późn. zm – dalej jako u.s.g.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć taką uchwałę do sądu administracyjnego. Wystąpienie z wezwaniem, o jakim mowa wyżej, warunkuje zatem możliwość skutecznego zaskarżenia uchwały. W myśl bowiem art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do art. 52 § 4 p.p.s.a. w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, przy czym termin z § 3 przywołanego artykułu nie ma zastosowania. Z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. stanowi, iż we wskazanym przypadku, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów w dniu 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007 nr 3 poz.60) przyjął, iż przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g.

W świetle art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie było niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1- 5, na podstawie których skarga podlega odrzuceniu.

Sąd podziela utrwalone w orzecznictwie stanowisko, że wskazane w art. 101 ust. 1 us.g. wezwanie, przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie, a każde jego następne pismo nie posiada już waloru takiego wezwania i nie skutkuje ponownym rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia skargi. Wezwanie, o którym mowa w powołanym przepisie, stanowi odpowiednik środka odwoławczego, który na dane rozstrzygniecie można wnieść tylko jeden raz. W świetle tego, przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać wezwanie odnośnie tej samej uchwały, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji. Niedopuszczalne jest zatem traktowanie instytucji wezwania jako czynności, która nie wywołuje żadnych skutków prawnych i wobec tego może być powtarzana wielokrotnie (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02; postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1954/08, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na względzie przyjąć należy, że termin do wniesienia skargi na uchwałę nie rozpoczyna ponownie swego biegu na skutek wystosowania kolejnego wezwania. W konsekwencji kolejna skarga na uchwałę tego samego podmiotu, poprzedzona ponownym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa jest niedopuszczalna. W takiej sytuacji, wyczerpana została już bowiem prawna możliwość kwestionowania zaskarżonej uchwały w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., a kolejne pisma nie są już wezwaniami w rozumieniu tego przepisu.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest drugą z kolei skargą wniesioną przez pełnomocnika skarżącej na uchwałę z dnia z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...]. Wobec tego, że już przed wniesieniem poprzedniej skargi, pełnomocnik skarżącej wezwał Radę Miasta Z. do usunięcia naruszenia prawa, co zostało stwierdzone w prawomocnym postanowieniu Sądu z dnia 11 czerwca 2013 r., uznać należało, że skarżąca poprzez wezwanie z dnia 13 lutego 2012 r. zrealizowała już swoje prawo w zakresie wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g.

Bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje fakt, iż przedmiotowa uchwała została zmieniona uchwałą z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...]. Pełnomocnik skarżącej kierując do organu ponowne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zawarł w nim jedynie zarzuty uprzednio już podnoszone w pierwotnym wezwaniu. Dodatkowo podkreślił, iż zaskarża on "niezmienione" postanowienia przedmiotowej uchwały.

Tym samym, powtórne wezwanie z dnia 25 czerwca 2013 r., poprzedzające wniesienie skargi w niniejszej sprawie, nie mogło wywołać skutku prawnego, w postaci ponownego rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji też, wniesioną w niniejszej sprawie skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.

Jakkolwiek umorzenie postępowania w sprawie pierwotnej skargi z 11 kwietnia 2013 r. nie skutkowało zaistnieniem w niniejszej sprawie przesłanki z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., w postaci prawomocnego zakończenia sprawy i nie wykluczało możliwości wniesienia "nowej" skargi, gdyż powaga rzeczy osądzonej odnosi się tylko do orzeczeń sądowych rozstrzygających sprawę co do istoty, uznać w niniejszej sprawie należało, że skarżąca wyczerpała już uprzednio prawną możliwość kwestionowania zaskarżonej uchwały w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. i ponowne jej kwestionowanie skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej.

Na marginesie dodać należy, że porównując datę wniesienia pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa (13 lutego 2013 r.) z datą wniesienia skargi w zawisłej sprawie (8 sierpnia 2013 r.), skarga podlegałaby także odrzuceniu z uwagi na uchybienie terminowi do jej wniesienia.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał wniesioną skargę za niedopuszczalną i odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.