Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 28/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA (spr.) Protokolant: Andrzej Siwek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi Z. Ż. na bezczynność Ministra Środowiska w przedmiocie nierozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] w sprawie nakazania wstrzymania działalności polegającej na wydobywaniu kopaliny pospolitej tj. piasku bez wymaganej koncesji postanawia: 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym 2. zasądzić od Ministra Środowiska na rzecz Z.Ż. kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Dnia [...] lutego 2004r. Wojewoda [...] wydał decyzję, mocą której nakazał Z. Ż. wstrzymanie działalności polegającej na wydobywaniu kopaliny pospolitej tj. piasku bez wymaganej koncesji w obrębie gruntów rolnych oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...] w miejscowości N. gm. [...], stanowiących współwłasność K. i Z. Ż.

Dnia [...] marca 2004r. (błędnie wskazano 2003r.) Z.Ż. złożył odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej unieważnienie z uwagi na rażącą obrazę prawa proceduralnego i materialnego.

[...] marca 2004r. odwołanie zostało przekazane Ministrowi Środowiska.

Minister Środowiska działając na podstawie art. 36 k.p.a. dnia 26 kwietnia 2004r. zawiadomił K. i Z. Ż., że w załatwieniu sprawy w postępowaniu odwoławczym nie zostanie dotrzymany termin, o którym mowa w art. 35 k.p.a. Nowy prawdopodobny termin załatwienia sprawy został określony na [...] maj 2004r.

[...] maja 2004 r. do Ministerstwa Środowiska wpłynęła skarga Z.Ż. na bezczynność organu kierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem tego organu.

W skardze skarżący wskazał, iż w terminie otwartym dla odwołania złożył wniosek o unieważnienie decyzji, który winien być rozpatrzony przez Ministra Środowiska w trybie nadzoru jako organ I instancji.

[...] maja 2004r. [...] K. i Z. Ż. zostali w trybie art. 10 k.p.a. zawiadomieni o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i dowodowego w sprawie z odwołania Z. Ż..

W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wnosił o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej podnosząc, iż odwołanie skarżącego zostało zakończone wydaną przez niego dnia [...] czerwca 2004r. decyzją, zaś niezachowanie terminu, o którym mowa w art. 35 k.p.a. spowodowane było przyczynami niezależnymi od organu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony, przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

Zgodnie z art. 149 ustawy z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznając skargę na bezczynność organu za zasadną, sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w terminie przez siebie wskazanym. Z przepisu tego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. W takim przypadku sąd powinien umorzyć postępowanie w sprawie ze skargi na bezczynność jako bezprzedmiotowe.

W sprawie niniejszej już po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność Ministra Środowiska została wydana decyzja rozpoznająca odwołanie skarżącego.

W decyzji tej Minister Środowiska powołując się na poglądy doktryny i utrwalone już orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał powody, dla których wniesione przez Z. Ż. pismo zostało rozpatrzone jako odwołanie a nie jako wniosek o stwierdzenie nieważności. Jednocześnie kontrolą objął legalność rozstrzygnięcia organu I instancji, jak i dokonaną przez ten organ ocenę stanu faktycznego. Uznał, iż zaskarżona decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, o którym stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w sprawie ze skargi na bezczynność organu Sąd nie bada decyzji organu II instancji, gdyż nie jest to objęte przedmiotem skargi a jedynie może orzekać w ramach wyznaczonych przepisem art. 149 p.p.s.a.

Wydanie decyzji przed datą rozstrzygnięcia sądu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi i prowadzi do uznania, że postępowanie w sprawie ze skargi na bezczynność stało się bezprzedmiotowe.

Mając powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.

O kosztach Sąd orzekł w trybie art. 201 § 1 p.p.s.a.