Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 5458/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 246 ust. 1, art. 247 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
Teza: W sytuacji, gdy Urząd Patentowy otrzymał pisemną odpowiedź uprawnionego, w której podniósł on zarzut bezzasadności sprzeciwu, o której mowa w art. 247 ust. 2 p.w.p., wniesioną po upływie terminu wyznaczonego przez organ na ustosunkowanie się do sprzeciwu - to organ nie może - znając już stanowisko uprawnionego uznającego bezzasadność wniesionego sprzeciwu - wydać decyzji uchylającej decyzję o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy umarzając jednocześnie postępowanie, tylko jest zobowiązany przekazać sprawę do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym.

TEZY

W sytuacji, gdy Urząd Patentowy otrzymał pisemną odpowiedź uprawnionego, w której podniósł on zarzut bezzasadności sprzeciwu, o której mowa w art. 247 ust. 2 p.w.p., wniesioną po upływie terminu wyznaczonego przez organ na ustosunkowanie się do sprzeciwu - to organ nie może - znając już stanowisko uprawnionego uznającego bezzasadność wniesionego sprzeciwu - wydać decyzji uchylającej decyzję o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy umarzając jednocześnie postępowanie, tylko jest zobowiązany przekazać sprawę do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2178/15 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oraz umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz [...] 2650 (dwa tysiące sześćset pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2178/15, oddalił skargę [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy i umorzenia postępowania.

Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące okoliczności faktyczne i prawne.

I

W dniu 30 września 2013 r. do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Urząd Patentowy, UP lub organ) wpłynął sprzeciw [...] wobec decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. o udzieleniu na rzecz [...] (dalej: uprawniony) prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...].

Pismem z dnia 31 stycznia 2014 r. UP - działając na podstawie art. 247 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 - dalej: p.w.p.) - wezwał uprawnionego do ustosunkowania się do podniesionych w sprzeciwie zarzutów w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia pisma pouczając jednocześnie, że w przypadku niewniesienia odpowiedzi w wyznaczonym terminie, organ uchyli decyzję, wobec której wniesiono sprzeciw i umorzy postępowanie. Wraz z ww. pismem uprawnionemu został przesłany odpis sprzeciwu.

Zawiadomienie doręczono skutecznie uprawnionemu w dniu 12 lutego 2014 r., tak więc wyznaczony termin na zajęcie stanowiska, z uwagi na to, że koniec terminu przypadał na dzień ustawowo wolny od pracy, upływał w dniu 14 kwietnia 2014 r. W tym dniu pełnomocnik uprawnionego poinformował organ, że oczekiwaną odpowiedź na sprzeciw złoży w terminie wydłużonym o dwa miesiące, tj. do 14 czerwca 2014 r.

Do 14 czerwca 2014 r. uprawniony nie złożył pisemnego stanowiska o uznaniu sprzeciwu za bezzasadny. Stanowisko w tym przedmiocie uprawiony złożył w dniu 17 lipca 2014 r.

Z uwagi na brak zajęcia stanowiska przez uprawnionego w wydłużonym o dwa miesiące terminie Urząd Patentowy decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. - działając na podstawie art. 247 ust. 2 p.w.p. - uchylił decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r. o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy oraz umorzył postępowanie.

W dniu 6 października 2014 r. do Urzędu Patentowego wpłynął wniosek uprawnionego o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. Urząd Patentowy utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2014 r.

W ocenie Urzędu Patentowego z art. 247 ust. 1 p.w.p. jasno wynika, że to organ wskazuje termin na udzielenie odpowiedzi na sprzeciw. W przedmiotowej sprawie został wyznaczony termin dwóch miesięcy od daty doręczenia zawiadomienia uprawnionemu. Uprawniony skorzystał również z możliwości przedłużenia tego terminu o dwa miesiące, więc łącznie miał aż cztery miesiące na zajęcie stanowiska w sprawie. Pomimo tego odpowiedź o uznaniu sprzeciwu za bezzasadny złożona została po terminie. Uprawniony nie skorzystał z możliwości złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do złożenia odpowiedzi na sprzeciw, co skutkowało wydaniem decyzji z dnia [...] lipca 2014 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uprawniony wniósł o uchylenie obu decyzji Urzędu Patentowego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w dacie podejmowania decyzji z dnia [...] lipca 2014 r., UP znał już stanowisko uprawionego, uznające sprzeciw za bezzasadny. Zastosowany zatem przez organ rygor nie ma żadnego uzasadnienia, ani oparcia w przepisach prawa.

Zdaniem uprawnionego termin, o którym mowa w art. 247 ust. 1 p.w.p., ma charakter porządkowy i instruktażowy, a zatem odpowiedź udzielona nawet po jego upływie, lecz przed podjęciem przez organ decyzji w sprawie, nie powinna skutkować takim samym rygorem jaki przewidziany został przez ustawodawcę dla sytuacji niepodniesienia przez uprawnionego zarzutu bezzasadności sprzeciwu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2016 r. oddalił skargę uprawnionego.

Jak stwierdził Sąd Instancji istota problemu w niniejszej sprawie, sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy ustosunkowanie się uprawnionego do sprzeciwu i podniesienie zarzutu, że sprzeciw jest bezzasadny, po upływie wyznaczonego przez UP terminu, obliguje UP do wydania decyzji uchylającej decyzję o udzieleniu prawa ochronnego i umarzającej postępowanie.

Jak wyjaśnił Sąd I instancji z art. 247 ust. 1 i 2 p.w.p. jednoznacznie wynika, że w przypadku skutecznie wniesionego sprzeciwu w trybie art. 246 ust. 1 p.w.p., warunkiem przekazania sprawy do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym jest terminowe podniesienie zarzutu przez uprawnionego, iż sprzeciw jest bezzasadny. Tylko w takiej zatem sytuacji, dochodzi do uruchamia postępowania spornego w którym następuje merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu.

WSA nie zgodził się ze stanowiskiem uprawnionego, że wyznaczony w trybie art. 247 ust. 1 p.w.p. termin ma jedynie charakter porządkowy i instruktażowy, bowiem zaprzecza temu norma uregulowana w art. 247 ust. 2 p.w.p., określająca skutki niepodniesienia przez uprawnionego zarzutu, że sprzeciw jest bezzasadny, z której w istocie rzeczy wynika nakaz wydania przez UPRP decyzji uchylającej decyzję o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji i jednocześnie umarzającej postępowanie.

Zdaniem Sądu I instancji art. 247 p.w.p. stanowi spójną regulację dotyczącą kwestii przekazania do postępowania spornego sprawy wynikłej na skutek wniesionego sprzeciwu. W ust. 1 tego przepisu mowa jest o ustosunkowanie się do sprzeciwu przez uprawnionego w wyznaczonym przez UPRP terminie, w ust. 2 natomiast mowa jest o zarzucie bezzasadności sprzeciwu. Tylko zatem takie ustosunkowanie się do sprzeciwu przez uprawnionego warunkuje przekazanie sprawy do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym, które zawiera zarzut bezzasadności sprzeciwu. Z całości tej regulacji jednoznacznie wynika, że ustosunkowanie się do sprzeciwu przez uprawnionego i zawarcie w nim zarzutu bezzasadności sprzeciwu musi nastąpić w wyznaczonym przez UP terminie, w przeciwnym razie organ zobligowany jest do wydania decyzji uchylającej decyzję o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji i umarzającej postępowanie.

WSA nie podzielił również stanowiska uprawnionego, że za zastosowaniem rygoru, o którym mowa w art. 247 ust. 2 p.w.p. w sytuacji nieterminowego ustosunkowania się przez uprawnionego do sprzeciwu, nie przemawia żaden interes osób trzecich, a interes społeczny przemawia za utrzymaniem ochrony na rzecz uprawnionego. W tym kontekście WSA podkreślił, że stroną postępowania o unieważnienie prawa wyłącznego jest zarówno podmiot wnoszący sprzeciw, jak i uprawniony z prawa ochronnego, który prawidłowo uznał sprzeciw za bezzasadny. Dlatego też wydanie decyzji, o której mowa w art. 247 ust. 2 p.w.p., leży w interesie wnoszącego sprzeciw.

W rozpoznawanej sprawie uprawniony ustosunkował się do sprzeciwu podnosząc zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, dopiero 17 lipca 2014 r., podczas gdy wyznaczony przez UP termin upływał dnia 14 kwietnia 2014 r., a następnie termin został przedłużony do 14 czerwca 2014 r. W związku z tym organ zobligowany był normą wynikającą z art. 247 ust. 2 zdanie drugie p.w.p. do wydania decyzji z dnia [...] lipca 2014 r., utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją.

Z powyższych względów WSA uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 246 i art. 247 p.w.p. poprzez ich błędną interpretację, jak również zarzut naruszenia art. 7, art. 8 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej: k.p.a.).

II

W skardze kasacyjnej uprawniony zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych lub według spisu kosztów przedłożonego na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 §1 p.p.s.a. w wyniku nieskorzystania przez WSA w Warszawie z zawartych w art. 3 § 1 p.p.s.a. prerogatyw kontrolnych i nierozpoznanie skargi w granicach sprawy (art. 134 §1 p.p.s.a.), wyrażające się w tolerowaniu, akceptacji oraz przychyleniu się przez Sąd I instancji do błędnych ustaleń faktycznych oraz błędnej oceny materiału zgromadzonego w sprawie, dokonanej przez organ, skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi;

2) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 i art. 77 ust. 1 i 4 k.p.a., w konsekwencji nierozpoznanie skargi w granicach sprawy (art. 134 §1 p.p.s.a.) i niezastosowanie przez WSA w Warszawie przepisu o uwzględnieniu skargi (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), pomimo przywołania przez uprawnionego okoliczności uzasadniających uchylenie zaskarżonych decyzji organu z dnia [...] czerwca 2016 r. oraz decyzji z dnia [...] lipca 2014 r., a także przedstawiania tych okoliczności na etapie postępowania administracyjnego, co świadczy o tolerowaniu i akceptacji przez WSA w Warszawie nieprawidłowości w postępowaniu administracyjnym w zakresie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi;

3) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez pominięcie lub wypaczenie przez WSA w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowiska uprawnionego, m.in. w kwestii znaczenia okoliczności, iż w dacie wydawania decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. organ znał stanowisko uprawnionego, co do bezzasadności sprzeciwu wniesionego przez [...] i w konsekwencji niezastosowanie przez WSA w Warszawie przepisu o uwzględnieniu skargi (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), co zaowocowało niesłusznym oddaleniem skargi;

4) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 247 ust. 2 i w zw. z art. 247 ust. 1 p.w.p., przejawiające się w ogólnikowym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przez WSA w Warszawie, którego ogólnikowość wyraża się w pominięciu większości okoliczności sprawy przy jednoczesnym wyprowadzeniu przez WSA w Warszawie, wadliwej normy prawnej z art. 247 ust. 2 i w zw. z art. 247 ust. 1 p.w.p., jakoby stanowiącej – wbrew literalnemu brzmieniu przepisu - iż jedynie terminowe ustosunkowanie się do sprzeciwu i podniesienie jego bezzasadności nakazuje przekazanie sprawy do rozpatrzenia w postępowaniu spornym, a w konsekwencji w uznaniu zaskarżonych decyzji organu za nienaruszające przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie, skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi;

5) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przywołanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jedynie wyroku NSA z dnia 21 listopada 2006 r., sygn. akt II GSK 227/06, dotyczącego innej kwestii niż kwestia będąca przedmiotem oddalonej skargi - uchylenia niesłusznych decyzji podjętych przez organ, co świadczy, że zaskarżone decyzje miały charakter precedensowy i zasługiwały na wnikliwe rozpatrzenie z uwzględnieniem wszelkich okoliczności ich wydania, zaś brak tej wnikliwości przejawiający się w lakoniczności i jednostronności uzasadnienia zaskarżonego wyroku sprawia, że zaskarżony wyrok nie może być poddany pełnej kontroli instancyjnej, choć nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi;

II. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 246 ust. 2 w zw. z art. 247 ust. 2 p.w.p. poprzez tolerowanie i akceptowanie przez WSA w Warszawie wadliwego zastosowania tego przepisu przez organ administracji w stanie faktycznym wadliwie ustalonym przez organ (z pominięciem okoliczności podniesienia zarzutu bezzasadności sprzeciwu), skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi;

2) art. 246 ust. 2 w zw. z art. 164 p.w.p. w wyniku uchylenia prawa ochronnego nr [...], choć przesłanki określone w art. 164 p.w.p. nie zostały zbadane przez organ, gdyż obie zaskarżone decyzje wydane zostały przez Departament Rejestrów, nie posiadający kompetencji do oceny, czy wskazany w sprzeciwie zarejestrowany znak towarowy [...] spełnia ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa ochronnego (art. 246 ust. 2 p.w.p. stanowi iż w sprzeciwie mogą być podnoszone jedynie takie okoliczności, które uzasadniają unieważnienie prawa ochronnego) i bez takiego sprawdzenia także uchylenie decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na ww. znak towarowy nie powinno nastąpić, skutkiem czego nastąpiło niesłuszne oddalenie skargi.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej uprawniony przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do prawidłowej wykładni, a w konsekwencji właściwego zastosowania art. 247 p.w.p., tj. - jak to określił Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku - do rozstrzygnięcia kwestii, czy ustosunkowanie się uprawnionego do sprzeciwu i podniesienie zarzutu, że sprzeciw jest bezzasadny, po upływie wyznaczonego przez UP terminu, obliguje organ do wydania decyzji uchylającej decyzję o udzieleniu prawa ochronnego i umarzającej postępowanie, o które mowa w art. 247 ust. 2 zd. 2 p.w.p., czy przekazania sprawy do merytorycznego rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym, o którym to rozstrzygnięciu stanowi art. 247 ust. 2 zd. 1 p.w.p.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za usprawiedliwiony należy uznać zarzut naruszenia prawa materialnego, sformułowany w pkt II ppkt 1) petitum skargi kasacyjnej, w zakresie błędnej wykładni i wadliwego zastosowania art. 247 ust. 2 p.w.p. przez Urząd Patentowy, co zaakceptował Sąd I instancji. Autor skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu podnosi, że ustawodawca w art. 247 ust. 2 zd. 2 p.w.p. zezwala Urzędowi Patentowemu na uchylenie decyzji o udzieleniu prawa bez weryfikacji twierdzeń zawartych w sprzeciwie, jedynie wówczas, gdy uprawniony nie wypowie się w sprawie zarzutów zawartych w sprzeciwie, tj. w oparciu o domniemanie prawne, iż uprawniony przyznaje słuszność postawionych w sprzeciwie zarzutów. Natomiast w sytuacji, gdy uprawniony wypowiedział się już co do bezzasadności sprzeciwu – organ miał obowiązek przekazać sprawę do merytorycznego rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym.

Na wstępie należy odwołać się do treści art. 247 ust. 2 p.w.p., który stanowi, że jeżeli uprawiony w odpowiedzi na zawiadomienie Urzędu Patentowego, o którym mowa w ust. 1, podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostanie przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. W przeciwnym przypadku Urząd Patentowy wydaje decyzję uchylającą decyzję o udzieleniu patentu, prawa ochronnego na wzór użytkowy lub prawa z rejestracji, umarzając jednocześnie postępowanie.

Z wykładni literalnej art. 247 ust. 2 p.w.p. wynika, że ustawodawca wiąże skutki prawne w postaci podjęcia określonego w tym przepisie rozstrzygnięcia przez Urząd Patentowy nie od zachowania przez uprawnionego terminu wyznaczonego przez organ do dokonania określonej czynności, ale od samego zachowania się uprawnionego. Zatem wydanie jednego z dwóch rozstrzygnięć, o których stanowi art. 247 ust. 2 p.w.p., jest uzależnione nie od uchybienia przez uprawnionego terminu wyznaczonego przez organ, ale od podniesienia lub niepodniesienia przez uprawnionego zarzutu bezzasadności sprzeciwu.

Nie ma racji Sąd I instancji co do charakteru terminu wyznaczonego przez organ na podstawie art. 247 ust. 1 p.w.p. Przepis ten stanowi, że o wniesieniu sprzeciwu, o którym mowa w art. 246, Urząd Patentowy niezwłocznie zawiadamia uprawnionego, wyznaczając mu termin na ustosunkowanie się do sprzeciwu. Należy przyjąć, że termin wyznaczany przez UP uprawnionemu na ustosunkowanie się do sprzeciwu, o którym mowa w art. 247 ust. 1 p.w.p., jest to termin zwykły, który ma charakter porządkowy, instrukcyjny, jak z reguły wszystkie terminy wyznaczane przez organ administracji publicznej (por. R. Stankiewicz (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, wyd. 4, Warszawa 2017, s. 530).

Poza tym należy przyjąć, że do postępowania sprzeciwowego ma zastosowanie art. 242 ust. 3 p.w.p., co oznacza, że czynność może być dokonana przez stronę w ciągu 2 miesięcy po upływie terminu wyznaczonego przez organ. Ustawodawca potraktował bowiem z systemowego punktu widzenia postępowanie sprzeciwowe, o którym stanowi art. 246-247 p.w.p., jako element postępowania zgłoszeniowego (rejestrowego), ponieważ powołane przepisy zamieszczono w Tytule VI ustawy – Prawo własności przemysłowej (A. Szewc, Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej i postępowania przed tym Urzędem (w:) System Prawa Prywatnego. Prawo własności przemysłowej, pod red. R. Skubisza, wyd. 2, Warszawa 2017, s. 331-332).

Jednocześnie podkreślenia wymaga, że ustawodawca nie wiąże podniesienia przez uprawnionego zarzutu bezzasadności sprzeciwu z zachowaniem terminu ustawowego – jak to czyni w przypadku sześciomiesięcznego terminu na wniesienie sprzeciwu, o którym mowa w art. 246 ust. 1 p.w.p. Wręcz przeciwnie, określa termin zwykły, będący jedynie terminem porządkowym, instrukcyjnym dla zajęcia stanowiska przez uprawnionego – wbrew temu, co stwierdził Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zatem odpowiedź udzielona przez uprawnionego co do bezzasadności sprzeciwu, nawet po jego upływie, lecz jeszcze przed podjęciem przez organ decyzji w sprawie, nie powinna skutkować takim samym rygorem, jaki został przewidziany przez ustawodawcę dla sytuacji niepodniesienia przez uprawnionego zarzutu bezzasadności sprzeciwu, czy całkowitego zaniechania przez uprawnionego ustosunkowania się do sprzeciwu.

Rozstrzygnięcie Urzędu Patentowego jest przede wszystkim uwarunkowane zachowaniem się uprawnionego, nie zaś dokonaniem przez niego czynności w wyznaczonym przez organ terminie. Oznacza to, że w przypadku, gdy organ nie wydał jeszcze decyzji, o której mowa w art. 247 ust. 2 p.w.p., a otrzymał już stanowisko uprawnionego o bezzasadności sprzeciwu, to nie ma podstaw prawnych do wydania decyzji, o której stanowi art. 247 ust. 2 zd. 2 p.w.p., tylko jest zobowiązany do przekazania sprawy do postępowania spornego, o czym stanowi art. 247 ust. 2 zd. 1 p.w.p.

Zatem w sytuacji, gdy Urząd Patentowy otrzymał pisemną odpowiedź uprawnionego, w której podniósł on zarzut bezzasadności sprzeciwu, o której mowa w art. 247 ust. 2 p.w.p., wniesioną z uchybieniem terminu wyznaczonego przez organ na ustosunkowanie się do sprzeciwu - to organ nie może - znając już stanowisko uprawnionego uznającego bezzasadność wniesionego sprzeciwu - wydać decyzji uchylającej decyzję o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy umarzając jednocześnie postępowanie, tylko jest zobowiązany przekazać sprawę do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. Organ może wydać decyzję, o której mowa w art. 247 ust. 2 zd. 2 p.w.p., wyłącznie po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu na ustosunkowania się do sprzeciwu i pod warunkiem, że w chwili jej podejmowania nie otrzymał jeszcze stanowiska uprawnionego o bezzasadności wniesionego sprzeciwu.

Z racji tego, iż w rozpoznawanej sprawie uprawniony ustosunkował się do sprzeciwu podnosząc zarzut, że jest on bezzasadny w dniu 17 lipca 2014 r., to Urząd Patentowy nie miał podstaw prawnych do wydania następczo, tj. w dniu [...] lipca 2014 r., decyzji uchylającej decyzję o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy i umarzającej postępowanie oraz utrzymania jej w mocy - w wyniku rozpatrzenia wniosku uprawnionego o ponowne rozpatrzenie sprawy - tylko był zobowiązany przekazać sprawę do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona w rozumieniu art. 188 p.p.s.a. i w oparciu o ten przepis uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] lipca 2014 r., wydanych w niespornych okolicznościach stanu faktycznego sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, a błędu dopuścił się zarówno Sąd I instancji, jak i organ administracji tzn. Urząd Patentowy, a zatem - działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. - uchylił zaskarżony wyrok, a następnie rozpoznał skargę uznając, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja UP z dnia [...] lipca 2014 r. zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, co skutkowało ich uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.

Ze wskazanych wyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 12 ust. 1 oraz w zw. z § 12 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. Nr 212 poz. 2076 ze zm.).