Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 935/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 145 par 1pkt 4, art. 148 par 2, art. 149 par 2, art. 42 i 43, 44, art. 57 par 3 i 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi M. C., M. C., D. C., M. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Wójt Gminy po rozpoznaniu wniosku M. C. M. C., M. C. i D. C. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] r. [...] ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami oraz parkingiem podziemnym na terenie położonym w granicach działki nr [...] w miejscowości M. , postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...], odmówił wznowienia postępowania.

W uzasadnieniu organ gminy wskazał, że w świetle twierdzeń wynikających

ze złożonego wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w sposób ewidentny i niebudzący żadnej wątpliwości wynika, że wniosek ten składa podmiot niebędący stroną.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zażalenia M. C. M. C. , M. C. i D. C. postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...], wydanym

na podstawie art. 138 § 1 w związku z art. 144 Kpa oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia

12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r.

Nr 79, poz. 856 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] r., Nr [...]

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż nie podziela stanowiska prezentowanego przez organ pierwszej instancji, iż skarżący - jako współwłaściciele działki nr [...] przy ul. [...] nie są stroną w przedmiotowym postępowaniu, jednakże mając na uwadze przepis art. 148 § 2 Kpa uznał, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Organ odnosząc się do trybu wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania wyjaśnił, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji, stosownie do treści art. 148 § 2 Kpa nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem

o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji.

W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim

o czynność jej doręczenia. Kolegium zaznaczyło, że art.148 §2 Kpa dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie wymaga doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg ww. terminu rozpoczyna się bowiem w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji.

Następnie organ zaznaczył, że w związku z okolicznością, iż M. C.

i D. C. oraz M. C. i M. C. uznani zostali za strony

w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółce A. pozwolenia na budowę, w której to decyzji zamieszczono informację o decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy, uznać należy, że najpóźniej na dwa tygodnie przed uzyskaniem przez decyzję Starosty waloru ostateczności, powzięli oni informację o decyzji Wójta Gminy oraz zawartych w niej ustaleniach projektowych i realizacyjnych.

Kolegium podkreśliło, że zgodnie z treścią art. 148 § 1 i 2 Kpa, termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wójta Gminy z dnia r [...]. Nr [...] M. C. i D. C. posiadali w okresie miesiąca od dnia następnego po dniu doręczenia im decyzji Starosty z dnia r [...]., tj. od dnia [...] r. i termin ten upływał z dniem [...] r. Z kolei w przypadku M. C. i M. C. z braku możliwości doręczenia ww. decyzji Starosty, doręczenie w trybie art. 44 Kpa uznano wobec nich za skuteczne z dniem [...] r. Miesięczny termin do złożenia przez nich wniosku o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie upłynął zatem z dniem [...] r. W zakresie ustalenia niniejszego terminu organ powołał się na pismo Dyrektora Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego.

Organ zaznaczył ponadto, że na podstawie dokonanego przez inwestora zgłoszenia Państwowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego rozpoczęcie prac budowlanych na podstawie wydanej w dniu [...] r. decyzji Starosty nastąpiło w miesiącu [...]

Kolegium podniosło, iż choć nie podziela stanowiska organu I instancji o braku przymiotu strony w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem właściciela sąsiedniej nieruchomości, to uznać należy, że z uwagi na uchybienie zakreślonego w art. 148 § 1 i 2 Kpa terminu – bowiem podanie o wznowienie postępowania wniesione zostało w dniu [...] r. – złożone zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na powyższą decyzję M. C., M. C., M. C. i D. C. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie przepisów postępowania

w szczególności naruszenie art. 6 kpa w związku z 148 § 2 Kpa w związku z art. 44 § 2 przez błędną wykładnie tych przepisów i ich niewłaściwe zastosowanie oraz art. 145 § 1 pkt 1 Kpa.

W uzasadnieniu złożonego środka prawnego skarżący wskazali,

że Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że skarżący o decyzji Wójta Gminy dowiedzieli się w dniu [...] r. z pisma Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego, w którym o decyzji Wójta Gminy była mowa.

Skarżący – M. C. i M. C. faktycznie jednak nie odebrali niniejszego pisma. Zdaniem Kolegium wobec nieodebrania przez skarżących pisma Starosty z urzędu pocztowego, należało uznać, że zastosowanie ma

art. 44 Kpa który tworzy fikcję prawną odnośnie powzięcia wiadomości o treści wysłanego pisma, a co za tym idzie również o wydanej decyzji przez Wójta Gminy w przedmiocie warunków zabudowy. W ocenie skarżących takie stanowisko nie wydaje się trafne. Wskazali oni, że z art. 148 § 2 Kpa wynika, iż termin do wniesienia żądania wznowienia postępowania jest liczony od dnia, w którym strona faktycznie dowiedziała się o decyzji, w taki sposób by mogła podjąć działania zmierzające do obrony swoich praw, który to pogląd jest także podzielany w orzecznictwie.

Odwołując się do orzecznictwa sądowego skarżący podnieśli, że termin początkowy do złożenia wniosku w przedmiocie wznowienia postępowania należy liczyć od momentu gdy strona dowiedziała się o treści istniejącej decyzji. Nie wystarczy wykazanie przez organ, że strona miała możliwość dowiedzenia się, czy decyzja została wydana. Zaznaczyli również, że użyty w treści art. 148 § 2 Kpa zwrot "dowiedzenia się o decyzji" należy interpretować w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu

o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem skarżących nie ulega wątpliwości, że w rozpatrywanym przypadku nie uzyskali oni faktycznej wiedzy na temat decyzji Wójta Gminy w dniu [...] r. i nie mogli się od niej odwołać.

W dalszej części uzasadnienia skarżący wyjaśnili, że doręczenie zastępcze stwarza tylko domniemanie doręczenia, które może być przez adresata obalone przeciwdowodem, jeżeli nie mógł on dowiedzieć się o treści pisma w ten sposób doręczonego. Wskazali, że oczywiste jest, iż nie mieli oni możliwości zapoznać się

z pismem, które zostało zwrócone do akt wskutek niepodjęcia go w terminie, a o decyzji Wójta dowiedzieli się w dniu [...] roku w Starostwie Powiatowym

, poprzez swojego pełnomocnika – M. C.

Skarżący za istotny uznali również fakt, że pismo Starosty na które powołuje się w uzasadnieniu SKO dotyczy zupełnie innego postępowania,

tj. postępowania zakończonego decyzją o pozwolenie na budowę, nie zaś decyzją określającej warunki zabudowy. W kontekście powyższego zaznaczyli, że fikcja doręczenia korespondencji ustanowiona w art. 44 Kpa wywołuje skutki procesowe

w tym postępowaniu, w którym pismo zostało nadane.

Z ostrożności procesowej skarżący, odwołując się do orzecznictwa sądowego zwrócili także uwagę na okoliczność, że organ administracji publicznej przy wydawaniu decyzji o odmowie wszczęcia postępowania ze względu na niedochowanie terminu określonego w art. 148 § 2 Kpa powinien zbadać, czy naruszenie to jest niewątpliwe i nie budzące wątpliwości w świetle okoliczności sprawy. W przeciwnym przypadku na podstawie art. 149 § 2 kpa organ ten zobowiązany jest przeprowadzić postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zdaniem skarżących w rozpoznawanej sprawie uchybienie terminowi nie jest oczywiste i w związku z tym postępowanie w przedmiocie ustalenia daty powzięcia informacji o decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r. winno być przeprowadzone. Zaskarżona decyzja - jak wskazuje na to dokumentacja, została wydana w oparciu o nieprawdziwe fakty,

a szczególności o "Analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji", która zawiera informację co do wysokości poszczególnych obiektów, niezgodną ze stanem faktycznym, co wyczerpuje znamiona przesłanki z art. 145 § 1

pkt 1 Kpa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Pismem z dnia [...] r. uczestnik postępowania sądowego – Spółka A. ., wniosła o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu pisma uczestnik wskazał m. in., że w rozpoznawanej sprawie uznać należy, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania odpowiednio upływał dla skarżących M. C. i D. C. w dniu [...] r., tj. po upływie miesiąca od dnia odebrania przez nich decyzji Starosty dla skarżących M. C. i M. C. w dniu [...] r., tj. po upływie miesiąca od dnia skutecznego doręczenia im - w trybie art. 44 k.p.a. - wskazanej wyżej decyzji. Uczestnik zaznaczył przy tym, iż nie zgadza się ze stanowiskiem strony skarżącej, jakoby nie wiązało jej domniemanie skutecznego doręczenia decyzji w trybie art. 44 Kpa.

Spółka A. podniosła również, że skarżący w żadnym zakresie nie wykazali i nie udowodnili, że właściwą datą wyznaczającą początek miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest dzień [...] r. Podkreślono, iż na uwagę zasługuje także fakt, że datę tą skarżący ujawnili wyłącznie w skardze z dnia [...] r. i w żadnym zakresie nie wspomnieli o niej w samym wniosku o wznowienie postępowania. Zaznaczono, że skarżący twierdzą obecnie, że o decyzji Wójta dowiedzieli się w dniu [...] roku w Starostwie Powiatowym, poprzez swojego ustanowionego pełnomocnika – M. C. Zdaniem uczestnika, przyjęcie, iż strony dowiedziały się o decyzji w dniu [...]. uznać należy nie tylko za niedopuszczalne i nieudowodnione, ale wręcz nieprawdopodobne. Brak jest bowiem choćby wykazania, iż strony działały przez "swojego ustanowionego pełnomocnika" albowiem dołączone do sprawy pełnomocnictwo datowane jest na [...] r., tak więc M. C. nie był ustanowiony w dacie [...] r. pełnomocnikiem dla pozostałych skarżących. Uczestnik podkreślił również, że na dzień złożenia przez skarżących wniosku o wznowienie postępowania inwestycja, prowadzona na postawie decyzji Wójta Gminy z dnia [...]. w sprawie ustalenia warunków zabudowy, była w zaawansowanej fazie realizacji, a mając na uwadze bezpośrednie jej sąsiedztwo z działkami należącymi do skarżących nie sposób uznać, że skarżący przez kilkanaście miesięcy nie zauważyli placu budowy i sukcesywnie powstających kolejnych kondygnacji budynku. Mając zatem na uwadze zasady logiki i doświadczenia życiowego uznać należy, że skarżący mieli wiedzę o wydanej decyzji "w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądanie wznowienie postępowania ".

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem.

Ponadto w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola zaskarżonego aktu, dokonana według wskazanego wyżej kryterium oraz w granicach rozstrzygania sądu zakreślonych w art. 134 § 1 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi doprowadziła do stwierdzenia,

że zaskarżone postanowienie wydane zostało w sposób zgodny z prawem, a zarzuty skargi są nieuzasadnione.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego, stanowiące nadzwyczajny tryb weryfikacji decyzji ostatecznej i wprowadzające wyjątek od zasady trwałości tego rodzaju decyzji obejmuje trzy fazy. Pierwsza faza postępowania obejmuje badanie dopuszczalności złożonego wniosku w przedmiocie wznowienia postępowania. W zależności od dokonanych ustaleń organ właściwy podejmuje rozstrzygnięcie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją ostateczną bądź też odmowy wznowienia postępowania. Postanowienie o wznowieniu postępowania skutkuje przejściem do drugiej fazy postępowania mającej na celu przeprowadzenie przez właściwy organ ustaleń w zakresie przyczyn wznowienia. Fazę trzecią stanowi etap rozstrzygania.

W fazie wstępnej organ obowiązany jest dokonać ustaleń w zakresie podmiotowej i przedmiotowej dopuszczalności złożonego wniosku o wznowienie postępowania oraz dochowania trybu jego wniesienia.

Skarżący wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy z dnia [...] r. Nr [...] uzasadnili okolicznością, iż w postępowaniu tym pozbawiono ich możliwości wypowiedzenia się

w sprawach warunków zabudowy działki nr [...] a tym samym pominięto ich jako strony postępowania. Powyższe wskazuje, że podstawą wznowienia, na której oparty został złożony przez skarżących wniosek, stanowiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, tj. okoliczność, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W myśl art. 148 § 2 Kpa, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

W przypadku niniejszej przesłanki w orzecznictwie i doktrynie zgodnie wskazuje się, że weryfikacja legitymacji procesowej podmiotu inicjującego tryb wznowienia, jako strony postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją ostateczną powinna nastąpić w toku postępowania wznowieniowego, czyli w ramach drugiej fazy postępowania obejmującej badanie wystąpienia ustawowych przyczyn wznowienia. Powyższe nie zmienia jednak faktu, że warunkiem weryfikacji niniejszej okoliczności w toku postępowania jest uprzednie terminowe wniesienie podania o wznowienie postępowania, stosownie do regulacji art. 148 § 2 Kpa. Złożenie podania w terminie warunkuje bowiem prawną możliwość wznowienia postępowania i następczego przejścia do kolejnych faz postępowania, o których mowa w art. 149 § 2 Kpa.

Podstawową kwestią wymagającą zatem wyjaśnienia będzie okoliczność zachowania przez skarżących miesięcznego terminu na wniesienia podania

o wznowienie postępowania, liczonego od dnia dowiedzenia się przez skarżących

o decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r. Nr [...] ustalającej na wniosek Spółki A. . warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami oraz parkingiem podziemnym na terenie położonym w granicach działki nr [...] w miejscowości M.

W sprawie niewątpliwe jest, że ww. decyzja Wójta Gminy z dnia

[...] r. nie została skarżącym doręczona. Skarżący byli natomiast stronami postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Spółce A. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem podziemnym wraz z instalacjami zewnętrznymi na działce nr [...] położonej w Gminie M, obręb M. W treści rozstrzygnięcia ww. decyzji wskazano, że zatwierdza się przedmiotowy projekt budowlany i udziela się wnioskodawcy pozwolenia na budowę z zachowaniem warunków zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, tj. m.in. szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych powinny zgodne "z ustaleniami projektowymi i realizacyjnymi określonymi w decyzji o warunkach zabudowy znak: [...], którą w dniu [...]. wydał Wójt Gminy M.".

Zdaniem skarżących wymóg "dowiedzenia się o decyzji", o którym mowa

w art. 148 § 2 Kpa odnosi się do okoliczności, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania, za które należy uznać takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie skarżących w związku z powyższym w rozpoznawanej sprawie nie uzyskali oni faktycznej wiedzy na temat decyzji Wójta Gminy M. w dniu [...] r. i nie mogli się od niej odwołać.

W świetle powyższego wskazać należy, iż wbrew stanowisku skarżących

w orzecznictwie sądowym uznaje się, że niezbędną w kontekście podstaw wznowienia postępowania wiedzę o wydaniu decyzji w przedmiocie warunków zabudowy osoba zainteresowana może uzyskać także z wydanej następczo decyzji o pozwoleniu na budowę. Przyjmuje się bowiem, iż dla przyjęcia, iż strona "dowiedziała się o decyzji" wystarczające jest, by posiadała ona informacje o organie, który decyzję wydał oraz sposobie rozstrzygnięcia sprawy, lecz nie jest konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 października 2008 r., sygn. II SA/Kr 545/08 oraz z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. II SA/Kr 43/11, źródło: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak podkreślił w jednym z orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny, termin jednego miesiąca określony w art. 148 § 2 Kpa należy liczyć od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a nie od dnia, w którym strona mogła zapoznać się z jej treścią, ponieważ po to termin ten został ustanowiony, aby osoba, która dowiedziała się o wydaniu decyzji w okresie biegu niniejszego terminu mogła zapoznać się z treścią danej decyzji i ewentualnie podjąć odpowiednie działania (wyrok z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. II OSK 361/09, źródło: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, treść przywołanego wyżej sformułowania zawartego

w rozstrzygnięciu decyzji Starosty z dnia [...] r., iż szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych powinny być zgodne z ustaleniami projektowymi i realizacyjnymi określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, którą w dniu [...] r. wydał Wójt Gminy wskazuje, że powołana decyzja Starosty w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Spółce A. pozwolenia na budowę pozwalała zarówno ustalić organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy, jak również określić przedmiot oraz ogólny pozytywny charakter przyjętego w tej decyzji rozstrzygnięcia, wyznaczającego wymogi projektowe i realizacyjne wymogi planowanego przedsięwzięcia. Uznać należy zatem, że powyższe informacje wyczerpywały zatem znamiona określonego w art. 148 § 2 Kpa wymogu "dowiedzenia się o decyzji".

W rozpatrywanej sprawie wyjaśnienia wymaga jeszcze kwestia, czy ww. decyzja Starosty o pozwoleniu na budowę dotarła do wiadomości każdej ze skarżących stron, w taki sposób, że mogły one się zapoznać z jej treścią i na jej podstawie uzyskać miarodajną wiedzę o decyzji Wójta Gminy w przedmiocie warunków zabudowy.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzja Starosty

z dnia [...] r. M. C.i D. C. została doręczona w dniu [...] r. W przypadku natomiast M. C. oraz M. C., wobec niemożności doręczenia im przesyłki zawierającej

ww. decyzję w sposób określony w art. 42 i 43 Kpa, zastosowany został tryb określony w art. 44 Kpa, a przesyłka uznana została za doręczoną w dniu [...] r.

Powołany przepis art. 44 Kpa stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 Kpa, tj. bezpośrednio adresatom, bądź pośrednio dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, którzy podjęliby się oddania im przesyłki, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowuje ona pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej. W oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata umieszcza się zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia.

W przypadku niepodjęcia przesyłki w niniejszym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia ww. okresu czternastodniowego. Pismo natomiast pozostawia się w aktach sprawy.

W ramach rozwiązania przyjętego w art. 44 Kpa ustawodawca wprowadził zatem, w przypadku niemożności bezpośredniego lub pośredniego doręczenia pisma jego adresatowi w trybie art. 42 i 43 Kpa, prawne domniemanie dokonania doręczenia adresatowi pisma skierowanego przez organ administracji publicznej poprzez przyjęcie fikcji, że skuteczne doręczenie pisma adresatowi nastąpiło w czternastym dniu po tym, w którym adresatowi pozostawiono zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jej odbioru. Podkreślić należy, że domniemanie związane z możliwością przyjęcia faktu, iż w danym przypadku doręczenie pisma skutecznie nastąpiło skutkuje także założeniem istnienia kolejnego domniemania, a mianowicie, że adresat zapoznał się z treścią skierowanego do niego pisma.

W związku z powyższym należy przyjąć, że zarówno w przypadku M. C. i D. C. oraz M. C. i M. C. miało miejsce skuteczne doręczenie im decyzji Starosty z dnia [...] r., z której uzyskali oni miarodajną, w kontekście instytucji wznowienia postępowania, wiedzę o ostatecznej decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r. o warunkach zabudowy. W przypadku M. C. i D. C. przyjąć należy, iż doręczenie nastąpiło w dniu r [...]., natomiast w przypadku M. C. i M. C. – w dniu [...] r. W świetle powyższego w przedmiotowej sprawie termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy z dnia [...] r. w przypadku M. C. i D. C., w związku z treścią art. 57 § 3 i 5 Kpa, upływał w dniu [...] r., zaś w sytuacji M. C. i M. C. , przyjmując aktualną interpretację art. 57 § 5 Kpa, w dniu [...] r. Skarżący podanie o wznowienia postępowania złożyli natomiast w dniu [...] r., a zatem po upływie terminu do jego wniesienia. Powyższe wskazuje, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane zostało w sposób zgodne z prawem.

Wyjaśnić należy jeszcze, iż nie mają racji skarżący, że w rozpoznawanej sprawie istniała konieczność przeprowadzenia postępowania w związku z wątpliwościami co do okoliczności doręczenia skarżącym decyzji Starosty z dnia [...] r. w sprawie pozwolenia na budowę. Skarżący na potwierdzenie swojego stanowiska odwołali się do orzeczenia tut. Sądu z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. II SA/Sz 786/10, wskazując, że organ administracji publicznej przy wydawaniu rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania ze względu na niedochowanie terminu określonego w art. 148 § 2 Kpa powinien zbadać, czy naruszenie to jest niewątpliwe i nie budzące wątpliwości w świetle okoliczności sprawy. W przeciwnym przypadku na podstawie art. 149 § 2 kpa organ ten zobowiązany jest przeprowadzić postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Z treści uzasadnienia powołanego wyroku wynika, że w sytuacji, gdy organ nie jest w stanie w sposób jednoznaczny określić terminu dowiedzenia się przez stronę o wydaniu kwestionowanej przez nią decyzji ostatecznej, wówczas organ powinien przyjąć, że termin do złożenia podania został dochowany, jeżeli tak wynika z wskazać strony i przejść do kolejnych faz postępowania obejmujących badanie przyczyn wznowienia oraz rozstrzygania o istocie sprawy. W rozpatrywanej sprawie okoliczność doręczenia skarżącym decyzji Starosty z dnia [...] r., w świetle regulacji art. 42-44 Kpa, w tym także w związku z istnieniem domniemania doręczenia, nie pozostawia wątpliwości co do daty uzyskania przez skarżących wiedzy o decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r. Stąd też pogląd wyrażony w powołanym wyroku z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. II SA/Sz 786/10 nie odnosi się do okoliczności rozpoznawanej sprawy.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w sentencji.