Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1255/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11a, art. 11b, art. 11c, art. 11d, art. 12 ust. 4a, 4b
journal: Dz.U. 2018 poz 1474
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa AWSA Maria Mikolik Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2022 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie zgody na realizację inwestycji drogowej - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B. M. (dalej w skrócie: "skarżąca") jest decyzja Wojewody [...] (dalej w skrócie: "Wojewoda") z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] (dalej w skrócie: "Starosta") z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

W dniu 6 listopada 2018 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek Burmistrza Miasta [...] (dalej w skrócie: "Burmistrz") o udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn. "Rozbudowa drogi gminnej nr [...] ul. B. w D.".

Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. Nr [...] znak: [...] Starosta zezwolił na realizację ww. inwestycji. Decyzja ta została uchylona przez Wojewodę decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...].

Po ponownym rozpatrzeniu wniosku, Starosta decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] znak: [...] działając na podstawie art. 11a ust. 1 i 2a, art. 11f ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1474 z późn. zm. – dalej w skrócie: "specustawa drogowa") oraz art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm. – dalej w skrócie: "k.p.a.") - zezwolił Burmistrzowi na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi gminnej nr [...] ul. B. w D.", obręb [...], jedn. ewid. [...].

Po rozpatrzeniu odwołań skarżącej, M. B., B. B. oraz T. i M. O., Wojewoda decyzją z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że wniosek inwestora o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jest kompletny. Zawiera bowiem opinie wymagane przez przepis art. 11b ust. 1 specustawy drogowej, komplet dokumentów wymaganych na podstawie art. 11d ust. 1 specustawy drogowej, w tym 4 egzemplarze projektu budowlanego spełniającego wymagania określone w art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 z późn. zm.) oraz w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935 z późn. zm.).

Wojewoda stwierdził, że Starosta dopełnił wymogów określonych w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej. Decyzja zawiera bowiem wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, a także zatwierdzenie podziału nieruchomości. W decyzji określono nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Gminy Miasta [...], określono termin wydania nieruchomości oraz ustalono obowiązek budowy i przebudowy sieci uzbrojenia terenu, zezwolono na wykonanie ww. obowiązków i ograniczono w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji ww. obowiązków. Ponadto ustalono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej, określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, a także szczegółowe warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, jak również szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie. Zaskarżoną decyzją zatwierdzono również projekt budowlany.

Ustosunkowując się do zarzutu T. i M. O. dotyczącego pominięcia ich przez Starostę jako stron w postępowaniu, Wojewoda wskazał, że działka nr 120 stanowiąca ich współwłasność nie została objęta liniami rozgraniczającymi projektowanej drogi gminnej, tym samym nie została objęta wnioskiem o wydanie decyzji. Wojewoda nie dopatrzył się również naruszenia przez Starostę art. 11d ust. 1 specustawy drogowej odnośnie prawidłowości zawiadomienia w drodze obwieszczeń o wszczęciu postępowania, jak również o możliwości zapoznania się z uzupełnionym materiałem dowodowym za pośrednictwem obwieszczenia z dnia 5 marca 2020 r. Wojewoda stwierdził wprawdzie, że w powyższych obwieszczeniach organ nie określił precyzyjnie terminu, w którym strony mogą zapoznać się z aktami sprawy, jednak w jego ocenie powyższe uchybienie nie uzasadnia uchylenia decyzji, skoro np. obwieszczenie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie zostało opublikowane w dniu 5 marca 2020 r., a kwestionowana decyzja została wydana dopiero w dniu [...] czerwca 2020 r. Strony miały więc wystarczająco dużo czasu na zapoznanie się z aktami sprawy, mając również na uwadze, że postępowanie prowadzone jest od 2018 r. Wojewoda wskazał również, że w aktach organu I instancji znajduje się ostateczna decyzja Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. znak: [...] udzielającą Burmistrzowi pozwolenia wodnoprawnego na likwidację rowów przydrożnych lewostronnych i prawostronnych ziemnych o szerokości dna ok. 40 cm, likwidację wylotu kanalizacji wód opadowych lub roztopowych zlokalizowanego w potoku B., wykonanie nowego wylotu wód opadowych lub roztopowych wmurowanego w przyczółek przepustu na potoku B. oraz usługę wodną polegającą na odprowadzeniu wód opadowych lub roztopowych do potoku B. Wreszcie Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym istniejący rów przydrożny przebiegający wzdłuż południowej granicy działki nr 120 zostanie zlikwidowany, a w jego miejsce wykonany zostanie kanał deszczowy o średnicy 800 mm (od studni D1 do studni D2). Ponadto w ramach ww. inwestycji, w miejscu istniejącego zjazdu na działkę nr 117, za pośrednictwem którego odbywa się dojazd do działki nr 120, wykonany zostanie nowy zjazd z kostki betonowej o szerokości 5,0 m. Powyższe rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym, w ocenie Wojewody, nie wpłyną na stosunki wodne w rejonie działki odwołujących się, jak też nie spowodują ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości stanowiącej ich własność.

Wojewoda nie uwzględnił również zarzutów skarżącej, B. B. i B. B. odnośnie skuteczności zawiadomienia o możliwości zapoznania się z uzupełnionym materiałem dowodowym, z przyczyn opisanych powyżej. Wojewoda wskazał przy tym, że na prośbę skarżącej oraz pełnomocnika B. B. i B. B., Starosta dwukrotnie wyznaczał termin na zapoznanie się z aktami sprawy, tj. na dzień 26 marca 2020 r. oraz 16 czerwca 2020 r., z której to możliwości skarżący skorzystali w dniu 16 czerwca 2020 r., co przesądza o tym, że mieli wystarczającą ilość czasu (ponad 3 miesiące) na zapoznanie się z materiałem dowodowym w przedmiotowej sprawie, natomiast złożenie przez nich w dniu 16 czerwca 2020 r. niepodpisanego fragmentu pisma wskazuje na zamiar przedłużenia toczącego się w sprawie postępowania administracyjnego, które powinno zostać zakończone wydaniem decyzji w terminie 90 dni od daty złożenia wniosku, zgodnie z regulacją zawartą w art. 11a ust. 3 specustawy drogowej. Natomiast kwestionowane obwieszczenie Starosty z dnia 5 marca 2020 r. informujące o możliwości zapoznania się z uzupełnionym materiałem dowodowym dotyczy pozostałych stron postępowania, których nieruchomości nie są objęte zaskarżoną decyzją.

Dalej Wojewoda wskazał, że w aktach organu I instancji zalega ostateczna decyzja Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. znak [...] udzielającą Burmistrzowi pozwolenia wodnoprawnego m.in. na likwidację rowów przydrożnych w obrębie ww. działki nr 116. Wojewoda wyjaśnił również, że pozwolenie wodnoprawne z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] nie uległo przedawnieniu i funkcjonuje w obrocie prawnym.

Wojewoda nie dopatrzył się również nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Podane w nim wielkości powierzchni przynależnej zlewni oraz powierzchni zredukowanej zlewni są zgodne z parametrami określonymi w decyzji Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. o pozwoleniu wodnoprawnym. Odnosząc się natomiast do kwestionowanych rozwiązań projektowych dotyczących odprowadzania wód opadowych Wojewoda wyjaśnił, że organ architektoniczno- budowlany nie jest kompetentny do badania merytorycznej strony dokumentacji, w szczególności takiej, która wymaga wiedzy specjalistycznej, wykonania pomiarów czy obliczeń, ponieważ tym zajmują się konkretni specjaliści posiadający odpowiednie uprawnienia do sporządzenia i wystawienia danej oceny technicznej. W prawie budowlanym obowiązuje bowiem zasada, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz sprawdzający projekt (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego).

Wojewoda wskazał również, że analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że w obrębie projektowanej inwestycji brak istniejącego drzewostanu. Ponadto Wojewoda wyjaśnił, że likwidacja istniejącej studni kopanej zlokalizowanej na działce nr 116/5 nie wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego ani zgłoszenia wodnoprawnego.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 11b ust. 1 specustawy drogowej wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej składa właściwy zarządca drogi, którym na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 470 z późn. zm. – dalej w skrócie: "u.d.p.") jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). A zatem wniosek o wydanie zaskarżonej decyzji złożył właściwy podmiot, tj. Burmistrz, ponadto zaskarżona decyzja została wydana na rzecz uprawnionego podmiotu, tj. Burmistrza. Wojewoda podkreślił, że zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi. Organy mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. Zadaniem organu jest natomiast sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy oraz zaproponowane rozwiązania techniczne odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji.

Na koniec Wojewoda stwierdził, że projektowana inwestycja, ze względu na całkowitą długość przedsięwzięcia poniżej 1 km, nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej.

W ustawowym terminie skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję Wojewody.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że Wojewoda nie ustosunkował się do wniosków i uwag, w szczególności zawartych w pismach z dnia 27 marca 2021 r., z dnia 29 kwietnia 2021 r., z dnia 11 maja 2021 r. oraz w piśmie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia [...] maja 2021 r., dotyczących błędów geodety. Skarżąca wskazała również, że Starosta zobowiązany był do wezwania do usunięcia braków formalnych pisma z dnia 16 czerwca 2020 r.

Dalej skarżąca zakwestionowała powoływanie się przez Wojewodę na konieczność wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w terminie 90 dni od daty złożenia wniosku, w sytuacji gdy postępowanie nie zostało rzetelnie przeprowadzone.

W ocenie skarżącej organy błędnie zaniechały dokonania analizy, która pozwoliłaby wyjaśnić, jakie oddziaływanie na sąsiednie studnie wody pitnej będzie miała likwidacja studni na działce nr 116/5, nie dokonały analizy projektu, który nie ujawnia rosnących drzew, a także przedłożonego przez odwołujących się materiału dowodowego dotyczącego zmiany stosunków wodnych w wyniku realizacji inwestycji.

Na koniec skarżąca stwierdziła, że celem inwestycji jest w rzeczywistości połączenie dróg wewnętrznych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.- dalej w skrócie: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżona decyzja Wojewody o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty o udzieleniu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn. "Rozbudowa drogi gminnej nr [...] ul. B. w D.".

Materialnoprawną podstawę dla wydania powyższych decyzji stanowiły przepisy specustawy drogowej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 specustawy drogowej, ustawa określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 i 1595), zwanych dalej "drogami", a także organy właściwe w tych sprawach.

Przepis art. 11a ust. 1 specustawy drogowej stanowi, że wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo wykonujący zadania zlecone z zakresu administracji rządowej starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych, wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi.

W niniejszej sprawie wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (dalej w skrócie: "decyzja ZRID") wniesiony został przez uprawniony podmiot, którym jest Wójt Gminy [...], jako zarządca drogi gminnej zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 4 u.d.p. – stąd zarzut, że o wydanie decyzji ZRID powinna wystąpić Gmina [...] nie znajduje podstaw.

Sąd stwierdza, że wniosek o wydanie decyzji ZRID, po jego uzupełnieniu przez inwestora w dniu 27 lutego 2020 r., spełnia wymogi określone w art. 11b ust. 1 oraz art. 11d ust. 1 specustawy drogowej.

W szczególności inwestor przedłożył stosowną opinię Zarządu Województwa [...] z dnia [...] maja 2018 r. znak: [...] (art. 11b ust. 1 specustawy drogowej), oświadczył, że wystąpił o wydanie opinii do Zarządu Powiatu [...] i Burmistrza Miasta [...], którzy w ustawowym terminie nie zajęli stanowiska (art. 11b ust. 2 specustawy drogowej). Do wniosku inwestor załączył mapę w skali 1:500 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu (art. 11d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej), analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi (art. 11d ust. 1 pkt 2 specustawy drogowej), mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami (art. 11d ust. 1 pkt 3 specustawy drogowej), cztery egzemplarze projektu budowlanego, wraz z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, aktualnym na dzień opracowania projektu (art. 11d ust. 1 pkt 5 specustawy drogowej). We wniosku określono nieruchomości i ich części, które przejdą na rzecz Gminy Miasta [...] oraz nieruchomości, z których korzystanie będzie ograniczone (art. 11d ust. 1 pkt 3a i 3b specustawy drogowej). Przedłożona została również opinia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2018 r. znak: [...] (art. 11d ust. 1 pkt 8 lit. f specustawy drogowej) oraz dowód wystąpienia o wydanie opinii do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, który w ustawowym terminie nie zajął stanowiska, co traktuje się jako brak zastrzeżeń do wniosku (art. 11d ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 11d ust. 2 specustawy drogowej). Ze względu na przebieg inwestycji, w odniesieniu do pozostałych opinii, wymienionych w art. 11d ust. 1 pkt 8 specustawy drogowej, nie były one w sprawie wymagane. Wreszcie inwestor przedłożył decyzję Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. znak: [...] udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych oraz na usługę wodną polegającą na odprowadzeniu wód opadowych lub roztopowych do potoku "B." (art. 11d ust. 1 pkt 9 specustawy drogowej).

W związku z powyższym organy obu instancji prawidłowo uznały, że spełnione zostały warunki formalne wniosku o wydanie decyzji ZRID.

Zgodnie z art. 11c specustawy drogowej, do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy.

Po wydaniu przez Wojewodę decyzji z dnia [...] października 2019 r. nr [...] uchylającej decyzję Starosty z dnia [...] lutego 2019 r. Nr [...] znak: [...] i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, Starosta nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych braków i nieprawidłowości, a po wykonaniu przez inwestora tego obowiązku, w dniu 5 marca 2020 r. na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. zawiadomił strony postępowania, że inwestor w dniu 27 lutego 2020 r. przedłożył skorygowany i uzupełniony projekt budowlany, w związku z czym zainteresowani mogą w siedzibie organu zapoznać się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i całością akt przedmiotowej sprawy, w tym ze skorygowanym i uzupełnionym projektem budowlanym oraz wypowiedzieć się co do zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji. Zawiadomienie to zostało doręczone inwestorowi oraz właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych inwestycją, a ponadto podane do publicznej wiadomości poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń i umieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej Starostwa Powiatowego w [...] i Urzędu Miejskiego w [...] od dnia 5 marca 2020 r. do dnia 19 marca 2020 r. Tylko na marginesie Sąd zauważa, że w obwieszczeniu nie został wskazany termin do zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, brak jednak podstaw do przyjęcia, że uchybienie to mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, z uwagi na znaczny okres czasu od wywieszenia obwieszczenia (5 marca 2020 r.) do dnia wydania decyzji ([...] czerwca 2020 r.), a zatem trudno przyjąć, że organ mógł uniemożliwić stronom postępowania (w tym odwołującym się T. O. i M. O., którzy nie są właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości objętych inwestycją, a co za tym idzie byli zawiadamiani o czynnościach organów w drodze obwieszczeń) dokonania konkretnej czynności procesowej. Powyższe uwagi nie dotyczą skarżącej, której Starosta doręczył prawidłowe zawiadomienie w trybie art. 10 § 1 k.p.a., a następnie dwukrotnie umożliwił zapoznanie się z aktami sprawy (w dniach 26 marca 2020 r., k. 62 akt adm., oraz w okresie od 9 - 16 czerwca 2020 r., k. 70 akt adm.), z którego to uprawnienia skarżąca skorzystała w dniu 16 czerwca 2020 r. (k. 74 akt adm.).

Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej, dotyczącego zaniechania przez Starostę wezwania do usunięcia braków formalnych pisma z dnia 16 czerwca 2020 r. Sąd zauważa, że o ile bezspornym jest, że Starosta powinien zastosować przepis art. 64 § 2 k.p.a. i wezwać skarżącą o podpisanie ww. pisma, to jednak w ocenie Sądu uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Skarżąca zarówno w odwołaniu, jak i w skardze nie wskazała, jakie dodatkowe argumenty zamierzała przedstawić, które mogłyby spowodować wydanie decyzji o odmiennej treści. Sąd przy tym zauważa, że zasadnie Wojewoda nabrał wątpliwości co do rzeczywistych intencji skarżącej w złożeniu w dniu 17 czerwca 2020 r. niekompletnego i niepodpisanego pisma, a więc na kilka dni przed wydaniem decyzji ZRID przez Starostę, skoro analogiczna sytuacja miała miejsce również przed wydaniem przez Starostę wcześniejszej decyzji ZRID z dnia [...] lutego 2019 r. Natomiast w toku postępowania skarżąca złożyła liczne pisma, które nie były dotknięte powyższymi brakami.

Zgodnie z art. 11f specustawy drogowej, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności:

1) wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii;

2) określenie linii rozgraniczających teren, w tym określenie granic pasów drogowych innych dróg publicznych w przypadku gdy wniosek, o którym mowa w art. 11d, zawiera określenie granic tych pasów;

3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa;

4) wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich;

5) zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1;

6) oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego;

7) zatwierdzenie projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego;

8) w razie potrzeby inne ustalenia dotyczące:

a) określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych,

b) określenia obowiązku budowy i okresu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych,

c) określenia obowiązku i terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych,

d) określenia szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie,

e) obowiązku budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu,

f) obowiązku budowy lub przebudowy urządzeń wodnych lub urządzeń melioracji wodnych szczegółowych,

g) obowiązku budowy lub przebudowy innych dróg publicznych,

h) obowiązku budowy lub przebudowy zjazdów,

i) określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o których mowa w lit. b, c oraz e-h,

j) zezwolenia na wykonanie obowiązków, o których mowa w lit. b, c oraz e-h.

Sąd stwierdza, że decyzja Starosty z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] znak: [...] spełnia wymogi, o których mowa w powyższym przepisie. Starosta prawidłowo również zastosował art. 11f ust. 3 specustawy drogowej, doręczając odpis decyzji inwestorowi, zawiadomienia o wydaniu decyzji właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych decyzją, a także zawiadamiając pozostałe strony postępowania o wydaniu decyzji w drodze obwieszczeń.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, w pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że realizacja przedmiotowej inwestycji drogowej wymaga zgody wodnoprawnej (art. 11d ust. 1 pkt 9 specustawy drogowej).

Wraz z wnioskiem z dnia z dnia 5 listopada 2018 r. inwestor przedłożył decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] o pozwoleniu wodnoprawnym, która jednak, jak słusznie wskazał Wojewoda w decyzji kasatoryjnej z dnia [...] października 2019 r. nr [...], nie uwzględniała likwidacji rowów przydrożnych przy ul. B. w D. W związku z powyższym Starosta rozpatrując ponownie sprawę, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. wezwał inwestora do przedłożenia ostatecznej decyzji o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych w postaci wylotu kanalizacji deszczowej do potoku B. i na likwidację urządzeń wodnych w postaci istniejących odcinków rowów przydrożnych przy ul. B. w D. na przedmiotowym odcinku drogi gminnej oraz na wprowadzanie oczyszczonych wód opadowo-roztopowych do potoku B. w/w wylotem kanalizacji deszczowej. W wykonaniu wezwania inwestor w dniu 27 lutego 2020 r. przedłożył decyzję Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. znak: [...] udzielającą pozwolenia wodnoprawnego, opatrzoną klauzulą ostateczności. Co istotne, przedmiotowa inwestycja realizowana jest wyłącznie w oparciu o warunki i wymagania określone w pozwoleniu wodnoprawnym z dnia [...] lutego 2020 r. znak: [...], a zatem kwestia ważności pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Skarżąca w skardze kwestionuje treść decyzji Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. znak: [...], stanowiącej jak już wyżej wyjaśniono, jeden z załączników do wniosku. Decyzja ta została wydana w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez organ Wód Polskich na podstawie przepisów ustawy Prawo wodne. Jak wynika z akt administracyjnych, decyzja ta nie została skutecznie zaskarżona, w związku z czym jest ostateczna – decyzję zaopatrzono w klauzulę stwierdzającą jej ostateczność z dniem 26 lutego 2020 roku – k. 56a. Zarzuty skarżącej odnośnie tej decyzji, na etapie postępowania o wydanie decyzji ZRID nie mogły odnieść skutku. Również organy wydające decyzję ZRID nie są upoważnione do kontroli merytorycznej decyzji o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego w granicach swoich kompetencji. Obowiązkiem organów było więc sprawdzenie, czy projekt budowlany jest zgodny z pozwoleniem wodnoprawnym, oraz uwzględnienie w decyzji ZRID wymogów pozwolenia wodnoprawnego dotyczących ochrony środowiska.

Dokonując kontroli decyzji organów w powyższym zakresie Sąd zauważa, że wbrew zarzutom skarżącej zgłoszonym w toku postępowania administracyjnego, określone w projekcie budowlanym (s. 66) powierzchnie przynależnej zlewni oraz zredukowanej zlewni są zgodne z parametrami określonymi w pkt I ppkt 5 pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] lutego 2020 r.

Natomiast odnośnie przewidzianej do likwidacji w projekcie budowlanym studni kopanej zlokalizowanej na działce ew. nr 116/5, Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 395 pkt 5 ustawy Prawo wodne, pozwolenia wodnoprawnego albo zgłoszenia wodnoprawnego nie wymaga wykonanie urządzeń wodnych do poboru wód podziemnych na potrzeby zwykłego korzystania z wód z ujęć o głębokości do 30 m. Z kolei zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo wodne, przepisy ustawy dotyczące wykonania urządzeń wodnych - stosuje się odpowiednio do odbudowy, rozbudowy, nadbudowy, przebudowy, rozbiórki lub likwidacji tych urządzeń, z wyłączeniem robót związanych z utrzymywaniem urządzeń wodnych w celu zachowania ich funkcji. Tym samym na likwidację przedmiotowej studni kopanej nie jest wymagane uzyskanie stosownego pozwolenia wodnoprawnego.

W tym miejscu należy również podkreślić, że nie jest też rolą organu w procesie wydania decyzji ZRID ocena racjonalności czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ administracji jest związany. Organ nie może dokonywać, jakichkolwiek zmian np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji (zob. wyrok NSA z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt II OSK 1730/14). Nie mogą więc odnieść skutku zarzuty dotyczące przebiegu inwestycji jak i rozwiązań projektowych dotyczących odprowadzania wód deszczowych. Kwestia wydolności zaprojektowanych rozwiązań mających gwarantować właściwe odprowadzania wód opadowych z terenu drogi, chroniąc tym samym nieruchomość skarżących przed zalewaniem spoczywa w gestii inwestora. Rolą organu i Sądu jest jedynie skontrolować, czy takie rozwiązania zostały przewidziane, wyłączając spod weryfikacji kwestie związane z technologiczną prawidłowością przyjętych rozwiązań projektowych. W tej materii odpowiedzialność spoczywa na podmiotach projektujących. Jeżeli w przyszłości okazałoby się, że woda opadowa nie jest w całości przechwytywana przez projektowane instalacje i dochodzi do zalewania działki skarżących, będzie możliwe inicjowanie innych postępowań,

w tym o naruszenie stosunków wodnych. Trudno również odnosić się do zdarzeń

o charakterze nadzwyczajnym, jak powodzie, przed którymi z założenia trudno jest się "obronić" nawet, gdy istniejące instalacje zostały zaprojektowane zgodnie ze sztuką i wiedzą projektowo-inżynierską.

Podobnie należy ocenić zarzuty skargi dotyczące ustalenia granic działek objętych inwestycją. Sąd podkreśla, że zarówno inwestor, jak i organy orzekające o ZRID opierają się na takim stanie geodezyjnym, jaki w chwili wydania decyzji wynika z katastru nieruchomości (danych z ewidencji gruntów). Organy nie są uprawnione do dokonywania jakiejkolwiek oceny ewentualnych niezgodności treści istniejących urzędowych dokumentów geodezyjnych ze stanem rzeczywistym; w szczególności prostowania niezgodności w tej dokumentacji dotyczącej np. przebiegu granic nieruchomości.

Ponadto Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 21 ust. 2 specustawy drogowej, do usuwania drzew i krzewów znajdujących się na nieruchomościach objętych decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, z wyjątkiem drzew i krzewów usuwanych z nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków, nie stosuje się przepisów o ochronie przyrody w zakresie obowiązku uzyskiwania zezwoleń na ich usunięcie oraz opłat z tym związanych. Niezależnie od powyższego Sąd wskazuje, że z opisu technicznego (s. 13), jak i z projektu zagospodarowania terenu (s. 33) wynika, że w liniach rozgraniczających teren nie występują drzewa kolidujące z inwestycją. Jeżeli podczas prac okazałoby się jednak, że zachodzi konieczność usunięcia drzew, które nie zostały uwzględnione w treści decyzji ZRID, inwestor będzie musiał,

w ramach obowiązującego porządku prawnego, kwestię tę rozwiązać.

W nawiązaniu do podnoszonej przez skarżących kwestii karnej odpowiedzialności karnej geodety i jej wpływu na postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję Sąd wskazuje, że stwierdzenie orzeczeniem sądu popełnienia przestępstwa przez geodetę, może stanowić podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w trybie art. 145 i nast. k.p.a.

Zawarte w pkt 10b decyzji Starosty z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] znak: [...] wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, dotyczące odszkodowania za nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego, są zgodne z art. 12 ust. 4a i 4b specustawy drogowej, zgodnie z którymi: decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (art. 12 ust. 4a); decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna (art. 12 ust. 4b).

Należy również zgodzić się z Wojewodą, że przedmiotowa inwestycja nie wymagała uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, z uwagi na długość przedsięwzięcia poniżej 1 km - § 3 pkt 62 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Dz. U. 2019r. poz. 1839.

Na koniec Sąd podkreśla, że związany charakter decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oznacza, że w przypadku spełnienia przewidzianych prawem przesłanek właściwy organ ma bezwzględny obowiązek wydania pozytywnego rozstrzygnięcia, tj. udzielenia zezwolenia na inwestycję. To inwestor określa, które nieruchomości zostaną na skutek inwestycji przejęte przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego, a także to, z których nieruchomości (lub ich części) korzystanie będzie ograniczone. Przepisy specustawy drogowej nie zobowiązują inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, stąd też ocena organów ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca. Tylko w przypadku stwierdzenia przez organy, że kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza określony przepis prawa, organy zobowiązane są do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej. Zauważyć trzeba, że liniowy charakter inwestycji drogowych dyktuje w sposób naturalny pewne rozstrzygnięcia, w szczególności co do wyboru nieruchomości objętych decyzją, zaś proporcjonalność rozwiązań przyjętych w specustawie drogowej w zakresie ograniczenia prawa własności była przedmiotem badania Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt K 4/10, w którym Trybunał stwierdził, że budowa bezpiecznych dróg w Polsce stanowi priorytetowy cel publiczny, gdyż jest konieczna zarówno dla ochrony środowiska, jak i zdrowia, wolności i praw konstytucyjnych całych społeczności (art. 31 ust. 3 Konstytucji); jest kwestią dobra wspólnego. Trybunał zwrócił uwagę, że po pierwsze, drogi są budowane nie w interesie państwa, jednostki samorządu terytorialnego czy zarządcy drogi, lecz w interesie wszystkich członków społeczeństwa, także tych wywłaszczanych. Po drugie, uproszczona procedura wywłaszczenia z mocy prawa podczas realizacji inwestycji liniowych, obejmujących wiele nieruchomości, jest metodą skuteczną. Po trzecie, lokalizacja (wytyczenie) drogi niejako narzuca listę nieruchomości, które muszą być zajęte, a zatem - wywłaszczone. Jeśli przyjmujemy, że przebieg drogi jest wyznaczany w sposób racjonalny przez grono specjalistów z zakresu transportu, geologii, ochrony środowiska, musimy też przyjąć nieuchronność zajęcia ściśle oznaczonych gruntów pod budowę drogi (tak NSA w wyroku z dnia 13 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 156/21). Natomiast oceniając to czy decyzja lokalizacyjna w sposób prawidłowy zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich należy mieć na względzie, że inwestor realizujący inwestycję drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem (wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 556/21).

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.