Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 286/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2013-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.87 ust.1, art.86 ust.2, art.99 ust.12,
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: arrt.201 par.1 pkt 6 i par.4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Protokolant st. inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 4 czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za marzec 2008 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu decyzją z dnia 4 czerwca 2012r., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej jako: [O.p.], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu z dnia 21 grudnia 2011 r., którą, z powołaniem się na art. 207 i art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 "a" O.p. oraz art. 87 ust. 1 i art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) – dalej jako: [u.p.t.u.] określono podatnikowi Z. P. - dalej: [skarżący, strona] w podatku od towarów i usług za marzec 2008 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w prawidłowej wysokości 643 zł, w miejsce zadeklarowanej przez niego kwoty tej nadwyżki w wysokości 0 zł.

Motywując rozstrzygnięcie Dyrektor wskazał, iż w wyniku przeprowadzonej u podatnika kontroli podatkowej dotyczącej prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, organ I instancji nie stwierdził nieprawidłowości w zakresie podatku od towarów i usług w kontrolowanym miesiącu (marzec 2008 r.), natomiast obowiązany był uwzględnić nieprawidłowości stwierdzone przez ten organ za poprzedni okres rozliczeniowy. Z poczynionych przez organ I instancji ustaleń wynikało, że w deklaracji VAT-7 za marzec 2008 r. podatnik wykazał podatek należny w wysokości 0 zł, nadwyżkę z przeniesienia w kwocie 0 zł, podatek naliczony 0 zł oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości 0 zł. Mając jednakże na względzie ustalenia dokonane w decyzji z dnia 21 grudnia 2011 r. określającej w podatku od towarów i usług za luty 2008 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 643,00 zł koniecznym było uwzględnienie skutków tej decyzji także w ramach rozliczenia podatnika za miesiąc marzec 2008 r. w ten sposób, iż nadwyżka podatku naliczonego z przeniesienia, a tym samym także kwota podatku naliczonego do odliczenia i także nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy winna wynosić 643 zł.

To rozstrzygnięcie zostało w całości zakwestionowane w odwołaniu wniesionym przez skarżącego, który domagał się jego uchylenia i ponownego rozpoznania sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie norm prawa procesowego, a to art. 120, art. 121, art. 122, art. 191 w zw. z art. 180, art. 207 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p.

Zdaniem skarżącego lakoniczność uzasadnienia decyzji uniemożliwia ustosunkowanie się do argumentacji organu. Zarzucił on, że w treści zaskarżonej decyzji nie można znaleźć elementów spełniających wymogi uzasadnienia decyzji, czym organ naruszył art. 210 § 4 O.p. poprzez niewskazanie w decyzji faktów, które uznał za udowodnione, niewskazanie dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których dowodom odmówił wiarygodności, w szczególności przez powołanie się na ustalenia dokonane w decyzji wymiarowej za miesiąc luty 2008 r., bez wskazania, jakie ustalenia przemawiają za stanowiskiem organu I instancji. Skarżący zakwestionował sposób przedstawienia ustaleń w formie tabeli, co jego zdaniem uniemożliwiło mu złożenie odwołania, które spełniałoby ustawowe warunki określone w art. 222 O.p., z uwagi na brak jasno określonego stanowiska organu co do podstaw przyjętego rozstrzygnięcia. Tym samym utrudnione było wywiedzenie zarzutów do stanowiska organu, co naruszało art. 190 w zw. z art. 180 O.p. Skarżący stwierdził również, iż brak jest podstaw faktycznych i prawnych do uznania ustaleń organu I instancji za prawidłowe.

Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu po rozpatrzeniu odwołania strony nie znalazł podstaw do uwzględnienia podnoszonych w nim zarzutów i zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, iż zaskarżona decyzja była konsekwencją wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu w dniu 21 grudnia 2011 r. decyzji, w której określił on za luty 2008 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie 643 zł, utrzymanej następnie w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 4 czerwca 2012 r. Konieczna była zatem zmiana rozliczenia podatku od towarów i usług za marzec 2008 r., poprzez przyjęcie kwoty nadwyżki podatku naliczonego z poprzedniego miesiąca w wysokości wynikającej z decyzji organu, a nie z deklaracji podatnika. Jak bowiem wynika z art. 99 ust. 12 u.p.t.u. zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości.

Organ odwoławczy stwierdził również, że w sytuacji, gdy podatnik nie wykonał czynności opodatkowanych, kwotę podatku naliczonego za ten okres przenosi się do rozliczenia na następny okres rozliczeniowy. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby uznał je za bezprzedmiotowe na gruncie rozpatrywanej sprawy. Podkreślił "techniczny" charakter wydanej decyzji, przejawiający się w tym, iż treść decyzji wydanej za sporny miesiąc zależała, w charakterystyczny dla podatku od towarów i usług sposób, od wyniku postępowania dotyczącego rozliczenia tego podatku za okres poprzedzający. Słusznie zatem organ I instancji powołał się na decyzję za wcześniejszy okres rozliczeniowy, a tym samym na ustalenia w niej dokonane, już bez powielania jej uzasadnienia. Zdaniem Dyrektora, zważywszy na charakter zaskarżonej decyzji, nie było podstaw do uwzględnienia argumentacji strony o konieczności obszernego przytoczenia uzasadnienia decyzji dotyczących poprzednich okresów rozliczeniowych (styczeń-luty 2008 r. i grudzień 2007 r.). W tej sytuacji niesłusznie podatnik zarzuca naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., gdyż sporna decyzja zawierała wszystkie obligatoryjne elementy wskazane w § 1 art. 210 O.p., a organ I instancji uzasadnił przyczyny, z powodu których zmienione zostały kwoty zadeklarowane przez podatnika w deklaracji VAT- 7 za marzec 2008 r. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również naruszenia art. 120-122, art. 190 i art. 207 O.p. Wyjaśnił, że podatnik złożył odwołanie od decyzji wymiarowej za grudzień 2007r. i kolejne miesiące, stąd zarzuty co do braku możliwości odwołania są bezzasadne. Również przepisy dotyczące zasad prowadzenia postępowania nie zostały, zdaniem Dyrektora, naruszone, gdyż organ I instancji rozpoznał sprawę co do istoty na podstawie obowiązujących przepisów prawa mających zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym a wszelkie zgromadzone w sprawie dowody zostały przeanalizowane. Rozstrzygnięcie nie zostało także wydane przedwcześnie, gdyż zgromadzony materiał dowodowy pozwolił na rozpatrzenie sprawy i wszelkie okoliczności faktyczne mające znaczenie dla rozstrzygnięcia zostały rozpatrzone.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Domagając się powyższego podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 120 i 122 O.p. ponieważ wydana decyzja narusza powszechnie obowiązujący porządek prawny oraz podważa zaufanie do organów podatkowych, albowiem lakoniczność jej uzasadnienia uniemożliwia ustosunkowanie się do argumentacji organu,

- art. 122 O.p. przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej w następstwie zaniechania podjęcia wszelkich działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nieustalenie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności,

- art. 190 w zw. z art. 180 O.p., z których wyraźnie wynika obowiązek rzetelnego przeprowadzenia postępowania dowodowego i wyczerpania wszelkich dowodów celem realizacji dążenia do prawdy obiektywnej, co oznacza przeprowadzenie postępowania dowodowego zmierzającego bezwzględnie do wyjaśnienia stanu faktycznego,

- art. 207 O.p. przez przedwczesne wydanie orzeczenia w formie decyzji przy zaniechaniu zebrania całego materiału dowodowego w sprawie, z pominięciem istotnych okoliczności,

- art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez niewskazanie w decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, niewskazanie dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których dowodom odmówił wiarygodności, w szczególności uznanie, że "techniczny" charakter takiej decyzji umożliwiał oparcie się na innej decyzji bez obowiązku jej szczegółowego uzasadnienia.

W uzasadnieniu skargi skarżący ponownie przywołał argumenty podniesione w odwołaniu, zwracając uwagę na braki w uzasadnieniu faktycznym i prawnym zaskarżonej decyzji.

Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 23.11.2012 r., stanowiącym uzupełnienie zarzutów skargi, skarżący na poparcie swojego stanowiska odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych oraz wskazywanych w piśmie wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Udzielając odpowiedzi na to pismo procesowe strony Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu podtrzymał dotychczasowe stanowisko, zwracając uwagę, że w odniesieniu do spornego okresu rozliczeniowego nie stwierdzono innych nieprawidłowości, niż wynikające wyłącznie ze zweryfikowania rozliczenia w podatku od towarów i usług za poprzedni miesiąc (luty 2008 r.), a zatem wskazywane w przytoczonym orzecznictwie kwestie zachowania należytej staranności przy nawiązywaniu współpracy z kontrahentami nie występowały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1) a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Nadto zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270), zwanej dalej - p.p.s.a., sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Określa je art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. stanowiący, iż skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy, lub też nieważność postępowania, jeśli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zatem tylko takie formy działania sądu administracyjnego zostały przewidziane w/w ustawami, co powoduje całkowitą bezzasadność wniosku skargi zmierzającego do podjęcia przez Sąd rozstrzygnięcia o uchyleniu zaskarżonej decyzji i umorzeniu postępowania.

W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W myśl z art. 87 ust. 1 u.p.t.u. w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.

Art. 99 ust. 12 tej ustawy stanowi z kolei, że zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości.

Jednocześnie, stosownie do art. 21 § 3a O.p., jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że kwota zwrotu podatku lub kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, w rozumieniu przepisów podatku od towarów i usług, była inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy zobligowany jest do wydania decyzji, w której określi prawidłową wysokość zwrotu podatku lub nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.

Wskazać należy, że organy obu instancji zakwestionowały prawidłowość rozliczenia za marzec 2008 r. jedynie w zakresie wynikającym z konieczności uwzględnienia zweryfikowanego rozliczenia tego podatku za poprzedni okres rozliczeniowy. Rozliczenie podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2008 r. miało bowiem bezpośredni wpływ na rozliczenie podatku w miesiącu następnym, co wynika z ogólnej konstrukcji podatku od towarów i usług. Podatek ten ma charakter "kaskadowy", co oznacza, iż rozliczenie za jeden okres rozliczeniowy może wpływać na następne miesiące.

Tak stało się w rozpoznawanej sprawie, gdyż zaskarżona decyzja była konsekwencją wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu decyzji z dnia 21 grudnia 2011 r. określającej skarżącemu w podatku od towarów i usług za luty 2008 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w odmiennej wysokości, w tym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie 643 zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy i jest ostateczna.

Zatem w sytuacji, gdy skarżący nie wykazał w rozliczeniu podatku od towarów i usług za marzec 2008 r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z przeniesienia z poprzedniego miesiąca (skarżący wykazał wartość zerową), a nadwyżka ta wynikała z decyzji organu podatkowego za luty 2008 r. (643 zł), to organy podatkowe były zobligowane do wydania decyzji w niniejszym postępowaniu z uwzględnieniem elementów rozliczenia tego podatku przyjętych w decyzji za poprzedni okres rozliczeniowy, czyli w rozpoznawanej sprawie – za luty 2008 r. Skoro bowiem w wyniku decyzyjnego określenia rozliczenia podatku od towarów i usług za luty 2008 r. w sposób odmienny, niż to wynikało z deklaracji podatnika, określono nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc, musiało to wpłynąć na wysokość tej nadwyżki w następnym miesiącu (w marcu 2008 r.).

Istotne znaczenie ma tutaj fakt zweryfikowania w drodze decyzji rozliczenia tego podatku za luty 2008 r. zawartego w złożonej przez podatnika deklaracji. W myśl bowiem przywołanego wyżej art. 99 ust. 12 u.p.t.u., zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. W kontrolowanej sprawie tak się stało, gdyż dokonane przez podatnika w deklaracji VAT-7 rozliczenie podatku VAT za poprzedni okres rozliczeniowy zostało zastąpione decyzją z dnia 21.12.2011 r. wydaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Brzegu. Z tą chwilą obalone zostało domniemanie prawidłowości rozliczenia zawarte w deklaracji, w związku z czym wydając decyzję za następny okres rozliczeniowy organ obowiązany był uwzględnić ustalenia wynikające z decyzji za poprzedni okres rozliczeniowy, gdyż w realiach tej sprawy rozliczenie okresu poprzedniego rzutowało na okres następny. Na gruncie powyższego przepisu w orzecznictwie NSA podkreśla się, że wydając decyzję za okres późniejszy organ ma pełne prawo uwzględniać swoje ustalenia z postępowania odnoszącego się do okresu poprzedniego, a artykulacja tych ustaleń następuje w formie decyzji doręczonych co najmniej w tym samym momencie (co miało miejsce w niniejszej sprawie). W tym samym zatem czasie zostają podważone deklaracje podatkowe stanowiące efekty samoobliczenia podatku za te okresy (por. wyrok z dnia 31.01.2012 r. I FSK 702/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych- http//orzeczenia.nsa.gov.pl i powołane tam orzecznictwo). Zatem decyzja za miesiąc późniejszy zostaje wydana w oparciu o ustalenia faktyczne odnoszące się do obydwu okresów rozliczeniowych, bowiem określenie różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 u.p.t.u. za dany okres rozliczeniowy, stanowi element stanu faktycznego dotyczący tego okresu, jak również stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia za okres następny. Organy miały prawo do odwoływania się do ustaleń zawartych w decyzji dotyczącej miesiąca grudnia 2007 r., mimo jej nieprawomocności i braku nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Z powołanego wyżej wyroku z dnia 31 stycznia 2012 r. I FSK 702/11 jednoznacznie wynika, że wystarczające jest, aby decyzje dotyczące kilku okresów rozliczeniowych (w sytuacji, gdy rozliczenie poprzedniego okresu rzutuje na rozliczenie okresu następnego) zostały doręczone w tym samym czasie, nie jest zaś konieczne, aby decyzja odnosząca się do okresu wcześniejszego musiała być doręczona przed decyzją dotyczącą okresu następnego. Tym bardziej więc nie jest konieczne, aby decyzja dotycząca danego okresu rozliczeniowego musiała być poprzedzona prawomocną decyzją za poprzedni okres rozliczeniowy. Również kwestia wykonalności decyzji za poprzedni okres rozliczeniowy nie ma zupełnego znaczenia dla prawidłowości rozliczenia w okresie następnym.

Reasumując Sąd stwierdza, iż organy podatkowe zasadnie dokonały korekty rozliczenia podatku VAT za sporny miesiąc, z uwzględnieniem elementów rozliczenia tego podatku przyjętych w decyzji za luty 2008 r.

Skoro bowiem wydane zostały, na podstawie art. 99 ust. 12 u.p.t.u., decyzje organów podatkowych za wcześniejszy okres rozliczeniowy, a zaskarżona decyzja jest wyłącznie ich konsekwencją, to brak jest podstaw do stwierdzenia, iż decyzja ta narusza prawo.

Wbrew zarzutom skargi organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa procesowego. Wskazać bowiem należy, iż zakres postępowania dowodowego zdeterminowany jest treścią normy prawa materialnego będącej podstawą rozstrzygnięcia, którą w tym przypadku są przepisy art. 21 § 3a O.p. i art. 99 ust. 12 u.p.t.u. W rozpoznawanej sprawie nie był sporny stan faktyczny w zakresie czynności (ich braku) mających wpływ na opodatkowanie podatku od towarów i usług za marzec 2008 r. Organy nie stwierdziły żadnych nieprawidłowości w działalności podatnika w tym okresie rozliczeniowym, a powodem wydania decyzji w sprawie było wyłącznie określenie kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w innej wysokości niż zadeklarowana przez skarżącego, co wynikało z odmiennego określenia skarżącemu w drodze decyzji rozliczenia podatkowego za poprzedni okres rozliczeniowy. Trafnie zatem wskazał Dyrektor Izby, iż treść zaskarżonej decyzji zależała od ustaleń i wyniku zakończonego postępowania za okres poprzedzający. Uprawniało to także do stwierdzenia o "technicznym" charakterze wydanej decyzji i płynących z niej konsekwencjach dla wymogów uzasadnienia. W tej sytuacji Sąd akceptuje stanowisko Dyrektora Izby, iż skoro organ podatkowy I instancji, wydając decyzję za miesiąc marzec 2008 r. oparł się na innej decyzji skierowanej do skarżącego (za luty 2008 r.), mającej skutek dla przedmiotowej sprawy, to mógł w swych rozważaniach ograniczyć się do powołania na ustalenia zawarte w tamtej wiążącej decyzji, nie pomijając przy tym przepisów mających zastosowanie w sprawie niniejszej.

Z tych względów Sąd nie podzielił zarzutów naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Op. Zaskarżona decyzja zawiera bowiem wszystkie elementy, o których mowa w art. 210 § 1 i § 4 O.p. W opinii Sądu uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji spełnia stawiane w tym przepisie wymogi, które z uwagi na specyfikę tego postępowania ograniczały się do powołania na ustalenia faktyczne poczynione w wiążącej decyzji za wcześniejszy okres rozliczeniowy.

Z kolei w uzasadnieniu prawnym organ zawarł wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia zasad prowadzenia postępowania, w szczególności zarzucanych w skardze art. 120-122, art. 190 i 207 O.p. Zupełnie niezrozumiały jest zarzut o braku możliwości złożenia odwołania, skoro z akt sprawy wynika, iż z takiego środka zaskarżenia skarżący skorzystał. Organy podatkowe obu instancji rozpoznały sprawę co do istoty, a podjęte przez nie rozstrzygnięcie zostało oparte na wystarczającym – dla potrzeb tej sprawy - materiale dowodowym, dającym podstawę do prawidłowych ustaleń faktycznych i ich oceny prawnej. Rozstrzygnięcie nie zostało także wydane przedwcześnie, gdyż zgromadzony materiał dowodowy pozwolił na rozpatrzenie sprawy i wszelkie okoliczności faktyczne mające znaczenie dla rozstrzygnięcia zostały rozpatrzone..

Końcowo można jedynie zauważyć, że podnoszona przez skarżącego argumentacja dotycząca kwestii zachowania należytej staranności przy nawiązywaniu współpracy z kontrahentami może dotyczyć tego okresu rozliczeniowego, w którym organy zakwestionowały prawo do rozliczenia podatku VAT z poszczególnych faktur, a sytuacja taka miała miejsce w miesiącu grudniu 2007 r., gdy w wyniku wydania decyzji dotyczącej tego miesiąca doszło do merytorycznej weryfikacji rozliczenia należności podatkowych w podatku VAT, skutkiem której nastąpiło określenie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie 643 zł, uwzględnianej następnie w rozliczeniach kolejnych miesięcy styczeń- kwiecień 2008 r. Sama natomiast kwestia prawidłowości dokonanej przez organ podatkowy weryfikacji rozliczeń podatkowych za grudzień 2007 r. stała się przedmiotem odrębnej decyzji organu odwoławczego podjętej w stosunku do tego miesiąca, od której również wywiedziona została skarga do tut. Sądu, który wyrokiem z dnia 23 stycznia 2013 r. w sprawie sygn. akt I SA/Op 283/12 skargę na tę decyzję oddalił.

Ze wskazanych wyżej powodów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, a zatem skarga na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.