Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 848/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 83 ust. 2,3 i 4
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 77 ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 173 poz 1808
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej
article: art. 5 ust. 3
journal: Dz.U. 2009 nr 97 poz 802
law: Ustawa z dnia 22 maja 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.) Sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1710/10 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz J. K. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1710/10, oddalił skargę J. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy:

J. K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Stacja Diagnostyczna, Podstawowa Stacja Kontroli Pojazdów w Braniewie, pismem z dnia 16 maja 2009 r. wystąpił z wnioskiem o wydanie poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzonych badań, tj. stacji kontroli pojazdów rodzaju A, B, C, D, E, T, o rozszerzonym zakresie badania c, e, f, h.

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego w dniu [...] maja 2009 r. wydał decyzję Nr [...] umarzającą w punkcie I. postępowanie w sprawie wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych zgodnych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badań c, e, f. W punkcie II. decyzji zostało stwierdzone że poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych dla strony prowadzącej przedmiotową stację kontroli pojazdów w zakresie pojazdów rodzaju A, B, C, J, D, E, T wydane zostanie odrębną decyzją.

Decyzja z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], stwierdzająca, że stacja nie spełnia wymagań, została wydana po dokonaniu sprawdzenia przedmiotowej stacji kontroli pojazdów, co udokumentowano protokołem nr [...] opisującym niezgodność z wymaganiami w zakresie wymagań dla stacji podstawowej przeprowadzającej badania pojazdów rodzaju A, B, C, D, T, E.

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...], po rozpoznaniu odwołania od decyzji z dnia [...] maja 2009 r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Pismem z dnia 2 października 2009 r. strona została powiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie wydania zaświadczenia. Sprawdzenie stacji kontroli pojazdów odbyło się w dniu 4 listopada 2009 r. na podstawie którego organ wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r., od której skarżący nie wniósł odwołania, na skutek czego decyzja stała się prawomocna. Decyzją tą organ odmówił wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych dla podstawowej stacji kontroli pojazdów, o której mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 lit a), b) i c) ustawy Prawo o ruchu drogowym.

J. K. w dniu 30 grudnia 2009 r. złożył nowy wniosek w sprawie wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych, przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów A, B, C, D, T, E o rozszerzonym zakresie badania c, e, f, h.

Pismem z dnia 11 stycznia 2010 r. strona została wezwana o doprecyzowanie zgodnie z art. 83 pkt 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym żądania co do rodzaju stacji, dla której ma być przeprowadzone postępowanie administracyjne dotyczące wydania poświadczenia zgodności.

W odpowiedzi z dnia 21 stycznia 2010 r. strona wskazała, że ubiega się o wydanie poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych, jako stacja przeprowadzająca badanie techniczne pojazdów rodzaju A, B, C, D, T, E rozszerzone o badania specjalistyczne c, e, f, h.

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego decyzją nr: [...], z dnia [...] lutego 2010 r. na podstawie art. 83 ust 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm.) oraz art. 104 § 1 i art. 105 § 1 K.p.a. umorzył postępowanie w sprawie wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych, stacji kontroli pojazdów w miejscowość Braniewo, prowadzonej przez J. K. wykonującego działalność gospodarczą jako Stacja Diagnostyczna Podstawowa Stacja Kontroli Pojazdów, zgodnych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów A, B, C, D, T, E o rozszerzonym zakresie badania c, e, f, h.

Organ wskazał, że obecnie obowiązujące przepisy nie dają podstawy do wydania poświadczenia w zakresie badania pojazdów rodzaju A, B, C, D, T, E z rozszerzeniem w zakresie badań specjalistycznych rodzaju c, e, f, h. Organ podkreślił, że obowiązujące przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym przewidują dwa typy stacji kontroli pojazdów: podstawową i okręgową i nie przewidują możliwości prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji podstawowej, niektórych badań zastrzeżonych dla stacji okręgowej. Jedynie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 22 maja 2009 r. - o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U., Nr 97, poz. 802) umożliwił podmiotom, które w dniu wejścia w życie nowej ustawy, prowadziły podstawowe stacje kontroli pojazdów albo podstawową stację kontroli pojazdów wykonującą niektóre zadania z zakresu okręgowej stacji kontroli pojazdów, do dnia 31 grudnia 2015 r. wykonywać badania techniczne w zakresie określonym w posiadanym poświadczeniu, o którym mowa w art. 83 ust. 3 pkt 5 Prawa o ruchu drogowym. J. K. nie uzyskał takiego poświadczenia, wydanego przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, co wynika z akt sprawy.

Minister Infrastruktury decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., w zw. z art. 83 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym, po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji z dnia 23 lutego 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Minister wskazał, że wydawanie poświadczeń dla przedsiębiorcy prowadzącego stację kontroli pojazdów reguluje art. 83 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym stację kontroli pojazdów może prowadzić przedsiębiorca, który spełnia warunki wskazane w ust. 3 w\w artykułu.

J. K. w skardze na powyższą decyzję wniósł o jej uchylenie a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez brak oparcia decyzji na materiale zgromadzonym w sprawie. Jednocześnie skarżący zarzucił organowi, że nie wziął pod uwagę posiadanych przez skarżącego opinii Instytutu Transportu Samochodowego. Ponadto zarzucił naruszenie art. 77 ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji pominięcie okoliczności równoważności certyfikatów wydanych na podstawie art. 83 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu dotychczasowym z poświadczeniem wydanym na podstawie art. 83 ust. 3 pkt 5 tej ustawy.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że od wielu lat prowadzi Stację Diagnostyczną, i uzyskał szereg certyfikatów. W dniu 28 stycznia 2003 r. otrzymał zezwolenie na wykonywanie badań kontroli pojazdów A, B, C, D, T, E rozszerzonych o badania dodatkowe c, e, f i h. Ponadto dysponuje opiniami Instytutu Transportu Samochodowego, które są równoważne z certyfikatem wydanym przez jednostkę naukowo-badawczą.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie podnosząc jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że umorzenie na podstawie art. 105 K.p.a. postępowania administracyjnego, jest zakończeniem postępowania w danej instancji bez merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej. Umarzający postępowanie organ administracji publicznej nie załatwia sprawy co do istoty z powodu pojawienia się trwałej przeszkody uniemożliwiającej ukształtowanie stosunku materialnoprawnego. Orzeczenie o umorzeniu postępowania przybiera formę decyzji administracyjnej. Jest to decyzja w znaczeniu czysto procesowym (formalnym), a więc taka, która - stosownie do art. 104 § 2 - kończy sprawę w danej instancji "w inny sposób" niż poprzez jej rozstrzygnięcie co do istoty w całości lub w części. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.

W ocenie Sądu organ miał podstawy do wydania decyzji o odmowie wydania żądanego zaświadczenia poświadczenia zgodności o rozszerzonym zakresie badania. Dokonując jednak oceny zaskarżonej decyzji o umorzeniu postępowania Sąd nie stwierdził by doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu I instancji niezasadny jest zarzut naruszenia art. 77 ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808 ze zm.) ponieważ przepis ten wskazuje wyraźnie, iż "certyfikat wydany na podstawie art. 83 ust. 2 pkt 3 ustawy w brzmieniu dotychczasowym, uznaje się za równoważny z poświadczeniem wydanym na podstawie art. 83 ust. 3 pkt 5 ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres, na który został wydany". Z akt sprawy wynika, iż opinia wydana przez Instytut Transportu Samochodowego w dniu 30 listopada 2000 r. stanowiła podstawę do wydania przez Starostę Braniewskiego w dniu 28 grudnia 2000 r. upoważnienia Nr NBR 08 do wykonywania badań technicznych rodzaju A, B, C, D, T, E/b, c ,e ,f, h. Przedmiotowe upoważnienie posiadało ważność do dnia 31 grudnia 2003 r. Po tym terminie strona nie uzyskała ani wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących Stacje Kontroli Pojazdów, ani także poświadczenia wydanego w trybie art. 83 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Obecnie obowiązujący przepis art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908. ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 maja 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 97, poz. 802), wdraża nowy podział rodzajów badań technicznych pojazdów, przyporządkowując je odpowiednio do podstawowej lub okręgowej stacji kontroli pojazdów. Przepisy te nie przewidują możliwości prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji podstawowej, któremu udzielano by prawa do przeprowadzania niektórych badań zastrzeżonych dla stacji okręgowej.

Zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 22 maja 2009 r., podmioty, które w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzą podstawową stację kontroli pojazdów albo podstawową stację kontroli pojazdów wykonującą niektóre badania z zakresu okręgowej stacji kontroli pojazdów, mogą do dnia 31 grudnia 2015 r. wykonywać badania techniczne w zakresie określonym w posiadanym poświadczeniu, o którym mowa w art. 83 ust. 3 pkt 5 ustawy. Podmioty te mogą uzyskiwać z ważnością do tego terminu kolejne poświadczenia w zakresie posiadanego wyposażenia i warunków lokalowych. Jak wykazano w decyzji II instancji skarżący nie uzyskał wcześniej wydanego przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego poświadczenia. Dlatego też w obecnym stanie prawnym, chcąc prowadzić stację kontroli pojazdów, skarżący powinien złożyć do Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego wniosek, w którym ubiega się o wydanie poświadczenia jako podstawowa lub okręgowa Stacja Kontroli Pojazdów ponieważ omówiona wyżej kwestia korzystania z praw nabytych, nie odnosi się do niego.

Podnoszony w skardze zarzut naruszenia przepisów art. 7. art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. jest nieuzasadniony. Zarówno decyzja pierwszej jak i drugiej instancji wydane zostały z uwzględnieniem wszelkich przepisów postępowania administracyjnego. Na każdym poziomie rozpatrzenia sprawy, strona zgodnie z art. 10 K.p.a. była informowana o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi w sprawie materiałami, a zaskarżone decyzje zawierają szczegółowe uzasadnienia, w którym wyczerpująco został omówiony zarówno stan faktyczny jak i prawny.

Z tych względów Sąd Wojewódzki, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.

J. K. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego:

art. 77 ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji pominięcie okoliczności równoważności certyfikatów wydanych na podstawie art. 83 ust. 2 pkt 3 ustawy, o której mowa w jej art. 22, w brzmieniu dotychczasowym z poświadczeniem wydanym na podstawie art. 83 ust. 3 pkt 5 ustawy, o której mowa w art. 22;

art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 22 maja 2009r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw poprzez błędną jego wykładnię wyrażającą się w uznaniu, iż przepis ten w świetle sytuacji faktycznej skarżącego nie uprawnia go, a tym samym nie zobowiązuje organu do wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych zgodnych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów A, B, C, D, T, E z rozszerzonym zakresem badań c, e, f, h.

Zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy:

art. 145 § 1 pkt 1 lit, a w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niewzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia, czy naruszono prawo materialne i przepisy postępowania i czy miały ono wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji brak należytego ustalenia i uwzględnienia przepisów, które organy i sąd administracyjny powinny wziąć pod uwagę przy rozpoznawaniu sprawy i w konsekwencji oddalenie skargi;

145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z 141 § 4 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji stanu faktycznego ustalonego przez organy administracyjne niezgodnie z obowiązującą je procedurą, zawartą w Kodeksie postępowania administracyjnego, a w szczególności nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne art. 7, 9, 11, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji brak wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego zgodnie z zasadą praworządności i prawdy obiektywnej w celu ustalenia czy istnieją po stronie skarżącego podstawy do wydania mu poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych zgodnych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów A, B, C, D, T, E z rozszerzonym zakresem badań c, e, f, h.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej, zmieniono również przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym w części dotyczącej prowadzenia Stacji Kontroli Pojazdów. Ustawą tą wprowadzono dokumenty w postaci poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów. Wydawanie tych poświadczeń zostało przekazane dla Dyrektora Transportowego Dozom Technicznego. Niemniej ustawa ta zawiera przepisy przejściowe regulujące kwestie związane z dokumentacją uprawniającą do prowadzenia Stacji Diagnostycznych.

W myśl art. 77 ust. 3 powyższej ustawy certyfikat wydany na podstawie art. 83 ust. 2 pkt 3 ustawy, o której mowa w jej art. 22, w brzmieniu dotychczasowym, uznaje się za równoważny z poświadczeniem wydanym na podstawie art. 83 ust. 3 pkt 5 ustawy, o której mowa w art. 22, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres, na który został wydany.

Tym samym certyfikaty (opinie ITS) wydane przez jednostkę naukowo-badawczą na zgodność wyposażenia i warunków lokalowych stacji z warunkami technicznymi są równoważne z poświadczeniami zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów.

W związku z tym wskazano, iż skarżący dysponował poświadczeniem, o którym mowa w art. 83 ust. 3 pkt 5 ustawy uprawniającym go do wykonywania badań kontroli pojazdów A,B,C,D,T,E rozszerzonych o badania dodatkowe c,e,f i h.

Skarżący podniósł dalej, że wykonywał i wykonuje nadal badania kontroli pojazdów we wskazanym powyżej zakresie. W takiej sytuacji przepisem istotnym dla oceny sytuacji faktyczno-prawnej skarżącego jest art. 5 ustawy z dnia 22 maja 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, a w szczególności jego ust. 3., zgodnie z którym podmioty, które w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzą podstawową stację kontroli pojazdów albo podstawową stację kontroli pojazdów wykonującą niektóre badania z zakresu okręgowej stacji kontroli pojazdów, mogą do dnia 31 grudnia 2015 r. wykonywać badania techniczne w zakresie określonym w posiadanym poświadczeniu, o którym mowa w art. 83 ust. 3 pkt 5 ustawy, o której mowa w art. 1. Podmioty te mogą uzyskiwać z ważnością do tego terminu kolejne poświadczenia w zakresie posiadanego wyposażenia i warunków lokalowych.

Przenosząc powyższy przepis na sytuację faktyczną skarżącego, podkreślono, iż przepis ten daje podstawę wydawania podmiotom prowadzącym stację kontroli pojazdów do dnia 31.12.2015r. kolejne poświadczenia w zakresie posiadanego wyposażenia i warunków lokalowych również dotyczących rozszerzonych badań dodatkowych.

W związku z tym skoro skarżący prowadzi stację kontroli pojazdów wykonującą niektóre badania z zakresu okręgowej stacji kontroli pojazdów oraz dysponował poświadczeniem, o którym mowa w art. art. 83 ust. 3 pkt 5 ustawy uprawniającym go do wykonywania badań kontroli pojazdów A, B, C, D, T, E rozszerzonych o badania dodatkowe c, e, f i h, to tym samym spełnia przesłanki określone w analizowanym przepisie do wydania mu żądanego poświadczenia.

Zdaniem skarżącego organy administracyjne oraz sąd administracyjny zbyt wąsko zinterpretowały ten przepis, niesłusznie uznając, iż nie ma on zastosowania do sytuacji skarżącego. Żaden z organów, ani sąd administracyjny nie wyjaśnił, czy wskazane przez skarżącego dokumenty stanowią odpowiednik poświadczeń w zakresie posiadanego wyposażenia i warunków lokalowych dotyczących rozszerzonych badań dodatkowych. Skoro dokumenty te odpowiadają warunkom określonym w art. 5 ust. 3, to tym samym istniały podstawy do kontynuowania do 2015 r. wydawania skarżącemu tokowych poświadczeń.

Znamiennym jest, iż w postępowaniu przed organami administracyjnymi sporna była kwestia posiadania przez skarżącego przedmiotowych poświadczeń. Tymczasem w postępowaniu sądowo-administracyjnym została rozważona kwestia terminu, na który skarżący miał posiadać upoważnienie nr NBR08 do wykonywania badań technicznych rodzaju A, B, C, D, T, E/b, c, e, f, h. Jednoczenie żaden z organów jak również sąd administracyjny nie zweryfikował czy skarżący prowadzi, czy też prowadził w dacie wejścia w życie przedmiotową działalność w rozszerzonym zakresie. Ponadto wskazano, że w dniu 28 stycznia 2003 r. skarżący otrzymał zezwolenie na wykonywanie badań kontroli pojazdów A, B, C, D, T, E rozszerzonych o badania c, e, f, h.

Skarżący podniósł również, że brak było podstaw do wydania przez organ decyzji umarzającej postępowanie administracyjne, albowiem zachodziły przesłanki do merytorycznego rozpatrzenia sprawy skarżącego, a tym samym i wydania merytorycznej decyzji. W związku z tym organy wydały decyzję z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, przewidzianych w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Rozpoznawana skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

Słuszne okazały się zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Zgodzić się należy z twierdzeniem strony skarżącej, że Sąd Wojewódzki zaakceptował przyjęty przez organy obu instancji stan faktyczny bez uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych oraz bez oceny prawidłowości postępowania, pod względem zachowania wymogów proceduralnych.

W rozpoznawanej sprawie skarżący występując z wnioskiem o wydanie poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów – powoływał się w toku całego postępowania na uprawnienia nabyte na mocy przepisów przejściowych tj. art. 77 ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808 ze zm.) oraz art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 22 maja 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 97, poz. 802). W myśl art. 77 ust. 3 wym. ustawy: Certyfikat wydany na podstawie art. 83 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm.), w brzmieniu dotychczasowym, uznaje się za równoważny z poświadczeniem wydanym na podstawie art. 83 ust. 3 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres, na który został wydany.

Z kolei art. 5 ust. 3 wym. ustawy stanowi, że podmioty, które w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzą podstawową stację kontroli pojazdów albo podstawową stację kontroli pojazdów wykonującą niektóre badania z zakresu okręgowej stacji kontroli pojazdów, mogą do dnia 31 grudnia 2015 r. wykonywać badania techniczne w zakresie określonym w posiadanym poświadczeniu, o którym mowa w art. 83 ust. 3 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Podmioty te mogą uzyskiwać z ważnością do tego terminu kolejne poświadczenia w zakresie posiadanego wyposażenia i warunków lokalowych.

Sąd Wojewódzki uznał, że w świetle powyższej regulacji istaniały podstawy do odmowy wydania wnioskowanego przez skarżącego poświadczenia. W szczególności Sąd stwierdził, że "z akt sprawy wynika, iż opinia wydana przez Instytut Transportu Samochodowego w dniu [...] listopada 2000 r. Nr [...] stanowiła podstawę do wydania przez Starostę Braniewskiego w dniu 28 grudnia 2000 r. upoważnienia Nr NBR 08 do wykonywania badań technicznych rodzaju A, B, C, D, T, E/b, c ,e ,f, h. Przedmiotowe upoważnienie posiadało ważność do dnia 31 grudnia 2003 r. Po tym terminie strona nie uzyskała ani wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących Stacje Kontroli Pojazdów, ani także poświadczenia wydanego w trybie art. 83 ust. 4 ustawy: Prawo o ruchu drogowym."

Kwestionując powyższą ocenę Sądu Wojewódzkiego, autor skargi kasacyjnej słusznie podkreślił, że brak jest w uzasadnieniu wyroku odniesienia do podnoszonej przez skarżącego okoliczności, że w dniu 28 stycznia 2003 r. otrzymał on zezwolenie na wykonywanie badań kontroli pojazdów A, B, C, D, T, E rozszerzonych o badania dodatkowe c ,e ,f, h oraz dysponuje opiniami Instytutu Transportu Samochodowego, które są równoznaczne z certyfikatem wydawanym przez jednostkę naukowo-badawczą na zgodność wyposażenia i warunków lokalowych stacji z warunkami technicznymi. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w aktach administracyjnych znajdują się m. in.: 1) opinia Instytutu Transportu Samochodowego w Warszawie z dnia 30 listopada 2000 r. stwierdzającą spełnienie przez oznaczoną stację kontroli pojazdów wymogów techniczno-organizacyjnych określonych dla okręgowej stacji kontroli pojazdów; 2) zaświadczenie z dnia 31 grudnia 2004 r. potwierdzające wpis przedsiębiorcy do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów tj.: Stacji Diagnostycznej – J. K., jako podstawowej stacji kontroli pojazdów A, B, C, D, T, E, a, c ,e ,f, h; 3) Zezwolenie z dnia 28 stycznia 2003 r. wydane na wniosek J. K., jako "Agenta Stacji Diagnostycznej" – na dokonywanie badań technicznych pojazdów przez Stację Kontroli Pojazdów o podstawowym zakresie badań technicznych pojazdów rodzaju A, B, C, D, T, E, z rozszerzonym zakresem o badania: b, c ,e ,f, w stosunku do pojazdów objętych zezwoleniem.

Brak oceny wymienionych dokumentów w świetle całokształtu materiału dowodowego zebranego w aktach, a przede wszystkim w świetle przepisów mających zastosowanie w sprawie, uniemożliwiło weryfikację stanowiska Sądu Wojewódzkiego w zakresie stanu faktycznego przyjętego przez organy obu instancji jako podstawa podjętych decyzji. Wadliwość działania Sądu związana z pominięciem okoliczności wynikających z wymienionych dokumentów jest o tyle znacząca, że było to objęte zarzutem skargi.

Przede wszystkim należy jednak zwrócić uwagę na to, że w pierwszej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009 r. – uchylającej decyzję organu pierwszej instancji – wskazano na potrzebę ponownej oceny materiału dowodowego. Organ odwoławczy zauważył, że: "W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ powołał się na wyniki przeprowadzonej analizy dokumentów, która miała wykazać, że wnioskujący nie nabył uprawnień do prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badań, jednak w żaden sposób nie odniósł się do zgromadzonych w aktach sprawy dowodów – w tym do zezwoleń starosty braniewskiego z dnia 28 stycznia 2003 r. znak: NBR 08 dot. dokonywania badań technicznych" Jak wynika z treści późniejszych decyzji wydanych w niniejszej sprawie, żaden z organów orzekających nie dokonał ustaleń w omawianym zakresie. Przyjęto natomiast, że skarżący nie jest podmiotem mogącym się ubiegać o uzyskanie poświadczenia na mocy przepisów przejściowych, gdyż nie posiadał wcześniej wymaganego poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów. Zaakceptowanie tego stanowiska przez Sąd Wojewódzki, bez wnikliwej oceny całokształtu materiału dowodowego, niewątpliwie stanowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. – warunkujące uchylenie zaskarżonego wyroku.

Rzeczą więc Sądu przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie wszechstronna ocena dowodów zgromadzonych w sprawie w kontekście istotnych okoliczności stanu faktycznego i prawnego sprawy.

W szczególności należy mieć na uwadze rzeczowy bądź podmiotowy charakter prawny dokumentów stanowiących opinie, certyfikaty, poświadczenia czy zezwolenia – udzielane podmiotom prowadzącym badania techniczne w podstawowych i okręgowych stacjach kontroli pojazdów. Jest to o tyle istotne w rozpoznawanej sprawie, że skarżący żądanie wydania przedmiotowego poświadczenia wywodził z działalności Stacji Kontroli Pojazdów przybierającej różną formę na przestrzeni wielu lat. Ponadto, dokonując oceny postępowania administracyjnego pod względem wymogów proceduralnych, Sąd Wojewódzki będzie musiał zweryfikować prawidłowość działań podjętych przez organy administracji w aspekcie treści decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009 r. uchylającej w całości decyzję organu pierwszej instancji. W szczególności konieczna jest analiza skutków wymienionej decyzji w powiązaniu z decyzjami z dnia [...] czerwca 2009 r. i [...] grudnia 2009 r. W razie potrzeby Sąd powinien rozważyć skorzystanie z uprawnienia przewidzianego w art. 135 p.p.s.a. Ponowną oceną Sądu musi być objęta kwestia dotycząca wniosków składanych przez stronę w różnych datach (16 maja 2009 r., 30 grudnia 2009 r.) jednak o identycznej treści. Zastrzeżenia bowiem budzi ustalenie przyjęte w decyzjach organów obu instancji co do istnienia wniosku inicjującego nowe postępowanie administracyjne. Jest to zagadnienie istotne z punktu widzenia ciągłości postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie i jego przedmiotowego zakresu. W zależności od wyników ponownej kontroli, Sąd jeszcze raz oceni na ile naruszenie przez organy obu instancji art. 105 K.p.a. było uchybieniem mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Reasumując należy stwierdzić, że skuteczność zarzutów co do naruszenia przepisów postępowania doprowadziła jednocześnie do zakwestionowania stanu faktycznego przyjętego przez Sąd Wojewódzki jako podstawa rozstrzygnięcia w sprawie. W zaistniałej więc sytuacji nie było możliwe rozpatrzenie zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony został pogląd, że gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 r., FSK 618/04 ONSAiWSA 2005 nr 5, poz. 120).

Ze względów wyżej przedstawionych orzeczono jak w sentencji, zgodnie z art. 185 § 1 p.p.s.a.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego podjęto na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.