Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 846/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 3, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 148 par. 1, art. 32, art. 33, art. 89 i art. 10
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 4 grudnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2020 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G.W. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 846/20

UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...], nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt § 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256) – dalej: k.p.a., Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia G. W. ze służby w Policji, zakończonego ostatecznym rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...]

Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że ww. rozkazem personalnym z dnia [...] Komendant Miejski Policji w Ł. zwolnił G. W. ze służby w Policji z dniem 31 grudnia 2019 r. Podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 161). Odpis powyższego rozkazu personalnego został przesłany na adres skarżącego – ul. A 68/63 Z.i uznany za doręczony z dniem 2 grudnia 2019 r., w trybie art. 44 k.p.a.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika nadto, że skarżący posiadał wiedzę, co do faktu pozostawania w obrocie prawnym ostatecznego rozkazu personalnego z dnia [...] Świadczą o tym dowody doręczenia stronie w dniach 13 i 16 stycznia 2020 r. druku wniosku o przyznanie emerytury/renty inwalidzkiej ZER, rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia 16 grudnia 2019 r. wydanego w przedmiocie nagrody rocznej za rok 2019 , świadectwa służby, jak również złożony przez stronę, w dniu 16 kwietnia 2020 r. wniosek o przyznanie świadczenia na podstawie art. 117 ustawy o Policji.

Wnioskiem z dnia 17 maja 2020 r. G. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 4w zw. z art. 147 i art. 148 § 1 k.p.a., wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostatecznym rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] o zwolnieniu ze służby w Policji. Pełnomocnik wyjaśnił, ze G. W. poinformował go w dniu 16 kwietnia 2020 r. o doręczeniu mu przez Komendanta Miejskiego Policji pisma przewodniego z dnia 8 kwietnia 2020 r, z treści którego wynika, że komendant zwolnił go ze służby w Policji z dniem 31 grudnia 2019 r. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Uzasadniając przedmiotowy wniosek pełnomocnik skarżącego wskazał, iż jako osoba umocowana do reprezentowania G. W. we wszystkich sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariusza Policji, do dnia złożenia przedmiotowego wniosku nie otrzymał odpisu rozstrzygnięcia z dnia [...] w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Do wniosku pełnomocnik załączył potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię pełnomocnictwa z dnia 2 sierpnia 2018 r. udzielonego przez G. W. radcy prawnemu G. K.. Z treści pełnomocnictwa wynika, że skarżący upoważnił wskazanego pełnomocnika do gromadzenia i przetwarzania swoich danych osobowych, dokumentacji medycznej wytwarzanej i prowadzonej przez właściwe komisje lekarskie podległe MSW i innych podmiotów leczniczych, w których gromadzona jest jego dokumentacja medyczna, reprezentowania swojej osoby w innych toczących się z jego udziałem postępowaniach sądowych i administracyjnych.

Postanowieniem z dnia [...] Komendant Miejski Policji w Ł., działając na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 124 § 1 , art. 147, art. 148 i art. 150 § 1 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostatecznym rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] o zwolnieniu G. W. ze służby w Policji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał, iż w wszczętym w dniu [...] postępowaniu prowadzonym w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, strona nie była reprezentowana przez pełnomocnika. Powołane pełnomocnictwo z dnia 2 sierpnia 2018 r., złożone w toku postępowania prowadzonego w przedmiocie orzeczenia o niezdolności do służby w Policji, wskazuje na wolę mocodawcy udzielenia pełnomocnictwa w sprawach już wszczętych. Ponadto organ wskazał, iż strona nie dochowała ustawowego 1 miesięcznego terminu do wniesienia żądania wznowienia postępowania administracyjnego, opartego o przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Powyższe potwierdza okoliczność doręczenia skarżącemu w dniu 16 stycznia 2020 r. świadectwa służby. Tym samym w powyższej dacie strona bezspornie powzięła wiadomość o wydaniu i treści rozkazu personalnego z dnia [...] Natomiast wniosek o wznowienie postępowania został złożony dopiero w dniu 15 maja 2020 r.

W zażaleniu na powyższe postanowienie G. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił naruszenie:

- art. 149 § 3 i następne k.p.a poprzez odmowę wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostatecznym rozkazem personalnym z [...] który nie został wprowadzony do obrotu prawnego z uwagi na jego niedoręczenie ustanowionemu pełnomocnikowi;

- art. 148 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe uznanie, że w sprawie doszło do przekroczenia ustawowego, miesięcznego terminu do wniesienia żądania o wznowienie postępowania administracyjnego.

Z uwagi na powyższe, strona wniosła o uchylenie kwestionowanego postanowienia i orzeczenie, co do istoty sprawy. Uzasadniając wywiodła, że postępowanie dotyczące zwolnienia skarżącego ze służby w Policji było następstwem przeprowadzenia, wszczętego z urzędu przez Komendanta Miejskiego Policji w Ł. postępowania w sprawie oceny, przez właściwą komisję lekarską, dalszej zdolności G. W. do służby w Policji. Z uwagi na powyższe, jak również fakt zaawansowanego schorzenia psychiatrycznego skarżącego, próba egzekwowania od niego kolejnego pełnomocnictwa, niż to załączone do pisma z dnia 7 sierpnia 2018 r., uznać należy za zbytni formalizm organu administracji. Ponadto podniosła, że organ administracji miał pełną świadomość ustanowienia przez skarżącego pełnomocnika w osobie radcy prawnego R. K., a w razie jakichkolwiek wątpliwości dotyczących treści czy też zakresu udzielonego pełnomocnictwa, winien wezwać stronę do stosownych wyjaśnień, zachowując przewidzianą prawem formę.

Zaskarżonym niniejszą skargą postanowieniem z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając wskazał, iż zawiadomienie z dnia [...] o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia G. W. ze służby w Policji zostało doręczone dorosłemu domownikowi - żonie skarżącego, która zobowiązała się do oddanie pisma adresatowi. Po doręczeniu powyższego zawiadomienia do akt sprawy nie wpłynęło jakiekolwiek pismo, z którego wynikałoby, że skarżący w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji ustanowił pełnomocnika. Z uwagi na powyższe, rozkaz personalny z dnia [...] został przesłany bezpośrednio na adres skarżącego. Pomimo zastępczego doręczenia ww. rozkazu personalnego, o jego wydaniu skarżący dowiedział się bezspornie w dniu 16 stycznia 2020 r., to jest w dacie doręczenia do rąk własnych przesyłki zawierającej świadectwo służby. Co więcej skarżący nie negował w żaden sposób wydanego rozstrzygnięcia. W ocenie organu odwoławczego za błędne uznać należy stanowisko pełnomocnika skarżącego w zakresie wadliwego doręczenia rozkazu personalnego z dnia [...] a w konsekwencji wystąpienia przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ wskazał, iż skuteczne ustanowienie pełnomocnika w danym postępowaniu administracyjnym wymaga złożenia, do akt konkretnej sprawy dokumentu, z którego wynikałby zakres udzielonego pełnomocnictwa. Natomiast złożenie ogólnego pełnomocnictwa do akt innej sprawy, prowadzonej wobec skarżącego przez ten sam, organ nie może zostać uznane za należyte wykonanie powyżej wskazanego obowiązku. Na organie administracji nie ciąży nadto obowiązek dokonywania ustaleń, czy strona wszczętego postępowania administracyjnego będzie występowała w nim samodzielnie, czy też będzie reprezentowana przez pełnomocnika. Z uwagi na powyższe postanowienie organu I instancji uznać należało za prawidłowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi G. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 1 ustawy o Policji poprzez utrzymanie w mocy postanowienia I instancji pomimo, że z akt sprawy w sposób bezsporny wynikało, że radca prawny R. K. był ustanowionym pełnomocnikiem G. W.;

- art. 33 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, że udzielone przez skarżącego pełnomocnictwo z dnia 2 sierpnia 2018 r. nie upoważniało radcy prawnego R. K. do reprezentacji skarżącego w postępowaniu w przedmiocie zwolnienia G. W. ze służby w Policji;

- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie pisemnego zawiadomienia pełnomocnika skarżącego o zakończeniu postępowania i zakreślenia terminu do realizacji przysługującego uprawnienia zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się.

Z uwagi na powyższe storna wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz zawarcie w wydanym orzeczeniu oceny prawnej i wytycznych, którymi powinny kierować się organy przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. z 27 marca 2019 r. oraz karty pobytu skarżącego w szpitalu psychiatrycznym, na okoliczność zasadności złożonej skargi. Strona wniosła nadto o zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając wniesioną skargę strona podtrzymała dotychczas prezentowane stanowisko. Ponadto podniosła, że mając świadomość w jakim stanie zdrowia znajduje się skarżący oraz mając możliwość ustalenia zakresu i aktualności pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu R. K., w razie pojawienia się wątpliwości winien był zwrócić się do pełnomocnika o dodatkowe potwierdzenie tego faktu. Tym bardziej, iż jego działania poprzedzone zostały rozmową telefoniczną z ww. radcą prawnym z udziałem Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia podinsp. A. P.Na uwagę zasługuje fakt, że skarżący skierowany został do Łódzkiej Rejonowej Komisji Lekarskiej przez Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z urzędu. Nie ulega zatem wątpliwości, że to ten organ był inicjatorem wszczęcia postępowania w sprawie oceny dalszej zdolności do służby funkcjonariusza. Organ ten zatem od tego momentu stał się strona postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że niezrozumiały jest zarzut naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu dyscyplinarnym, to jest art. 138 i następnych ustawy o Policji. Żadne przepisy tej ustawy nie miały zastosowania w sprawie. Organ odwoławczy wskazał, że w toku całego postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w policji na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy nie zostało złożone żadne pełnomocnictwo w zakresie reprezentowania funkcjonariusza w przedmiotowym postępowaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem orzecznictwa sądowoadministracyjnego do każdej toczącej się sprawy przed organem należy złożyć pełnomocnictwo. Organ musi mieć wiedzę, iż strona chce działać przez pełnomocnika w danym postępowaniu. W przypadku kiedy w stosunku do strony prowadzonych jest kilka postępowań, strona ma wybór, w których będzie działała samodzielnie, a w których przez pełnomocnika. W przypadku udzielenia przez stronę pełnomocnictwa ogólnego, do występowania we wszystkich sprawach przed organem, pełnomocnictwo ( oryginał lub uwierzytelniony odpis) musi zostać złożone do akt każdej sprawy oddzielnie, pełnomocnictwo złożone w jednej sprawie, nie rozciąga się z urzędu na każdą ze spraw prowadzonych przez organ. Ze względu na fakt, iż w aktach postępowania nie znajdował się dokument pełnomocnictwa ani jakakolwiek o nim wzmianka, nie było żadnych podstaw, aby organ miał wzywać stronę do uzupełnienia lub potwierdzenia pełnomocnictwa. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem prezentowanym przez skarżącego, iż postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby było kontynuacją postępowania orzeczniczego przed komisja lekarską. Są to bowiem dwa odrębne postępowania, organ nie ma żadnego wpływu na treść wydanego przez komisję orzeczenia. Może jedynie wnieść od niego odwołanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U.2019, poz. 2167) w związku z art. 1 i 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019. poz. 2325 j.t.) – dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę organów administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem.

W świetle art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nadto, w myśl przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym zastosowania w sprawie).

Zgodnie z treścią art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Wyjaśnić również należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie zostało poddane postanowienie o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w policji.

Organ odwoławczy przyjął, że skarżący najpóźniej 16 stycznia 2020 r., to jest w dniu otrzymania świadectwa służby, dysponował wiedzą o zwolnieniu go ze służby na mocy rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] wydanego przez Komendanta Miejskiego Policji w Ł.

Powyższą okoliczność potwierdza zebrana w sprawie dokumentacja. W tym treść doręczonego skarżącemu w dniu 13 stycznia 2020 r. pisma Komendanta Miejskiego w Policji z dnia 18 grudnia 2019 r., a także doręczone mu w dniu 16 stycznia 2010 r. świadectwo służby.

W ocenie organu podanie o wznowienie postępowanie złożone w dniu 15 maja 2020 r. nie mogło zostać uwzględnione, bowiem upłynął termin miesięczny, określony w art. 148 § 1 k.p.a. od dnia dowiedzenia się przez stronę o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Organ jednocześnie zauważył, że korespondencja była doręczana prawidłowo stronie, gdyż w postępowaniu w przedmiocie zwolnienia ze służby policjant nie był reprezentowany przez pełnomocnika.

Natomiast radca prawny R. K.składający w imieniu skarżącego wniosek o wznowienie postępowania, prezentuje odmienne stanowisko. Uważa, że rozkaz o zwolnieniu ze służby powinien zostać doręczony jemu, a nie stronie. Reprezentował on bowiem G. W. w innej sprawie dotyczącej oceny przydatności funkcjonariusza do służby. Jego umocowanie do reprezentowania policjanta także w postępowaniu w przedmiocie zwolnienia ze służby wynika z pełnomocnictwa udzielonego mu przez G. W. w dniu 2 sierpnia 2018 r.

Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymaga ustalenia, czy faktycznie pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu R. K. w dniu 2 sierpnia 2018 r., przedstawione na etapie rozpatrywana wniosku o wznowienie postępowania, upoważniało ww. radcę prawnego do występowania w sprawie o zwolnienie skarżącego ze służby w policji. W przypadku akceptacji powyższego stanowiska należałoby przyjąć, że organ nieprawidłowo doręczał rozkaz o zwolnieniu ze służby bezpośrednio stronie a nie jej pełnomocnikowi. W takim przypadku termin do złożenia podania o wznowienie postępowania, wynikający z art. 148 § 1 k.p.a., biegłby nie od dnia ustalonego przez organ ( 16 stycznia 2020 r.), lecz od późniejszej daty wskazanej we wniosku o wznowienie postępowania.

Zdaniem sądu za zasadne należy przyjąć stanowisko organu zgodnie, z którym pełnomocnictwo z dnia 2 sierpnia 2018 r. udzielone radcy prawnemu R. K. przez G. W. nie może zostać uznane za pełnomocnictwo do reprezentowania przez ww. radcę prawnego strony skarżącej także w postępowaniu w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby.

Zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba, że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Przepis ten nie wymaga znanego procedurze sądowej rozróżnienia pełnomocnictw ogólnego od szczególnego, ale jednocześnie nie ogranicza w swej treści zakresu pełnomocnictwa. Przyjąć zatem należy, że pełnomocnictwo udzielone przez stronę w postępowaniu administracyjnym może obejmować upoważnienie do prowadzenia wszelkich spraw w imieniu strony lub do prowadzenia poszczególnych spraw albo też ich części bądź tylko niektórych czynności procesowych. Dla wykazania, że pełnomocnik został dla strony ustanowiony niezbędne jest okazanie dokumentu stwierdzającego ustanowienie takiego pełnomocnika. Z momentem przedstawienia pełnomocnictwa przez mocodawcę pełnomocnik wykazuje umocowanie do działania w postępowaniu, a organ uzyskuje możliwość zbadania prawidłowości i zakresu pełnomocnictwa. Należy odróżnić stosunek pełnomocnictwa istniejący pomiędzy mocodawcą a pełnomocnikiem od ustanowienia pełnomocnika w postępowaniu. Pełnomocnictwo, aby mogło wywrzeć skutek w postępowaniu musi zostać uzewnętrznione, czyli informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu po myśli art. 33 § 2 k.p.a. Informacja ta zgodnie z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą pisemności (art. 14 § 1 k.p.a.) musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy. Stosownie, bowiem do art. 33 § 3 zd. 1 k.p.a. pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Z przepisów tych wynika, że organ musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej konkretnej sprawie, np. przez złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt. Przez akta, o których mowa w art. 33 § 3 k.p.a. należy rozumieć akta konkretnego postępowania administracyjnego. Odnośnie momentu, kiedy pełnomocnik ma to uczynić, brak jest wskazań w kodeksie postępowania administracyjnego. W kodeksie postępowania cywilnego przepis art. 89 § 1 wyraźnie zastrzega, że chodzi tu o pierwszą czynność procesową i zasadę tę należy przenieść na grunt postępowania administracyjnego (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Tom I, Komentarz do art. 1-103, Lex 2007, Wyd. II). Organ musi, więc dysponować dokumentem, by móc ocenić czy pełnomocnik rzeczywiście został w postępowaniu ustanowiony. Obowiązki organu aktualizują się dopiero z chwilą skutecznego ustanowienia pełnomocnika w danym postępowaniu, niezależnie od tego czy i w jakim zakresie oraz od kiedy łączy stronę pełnomocnictwo poza postępowaniem. Reasumując, strona od momentu wszczęcia postępowania może ustanowić w nim pełnomocnika. O ile strona ustanowiła pełnomocnika do wszystkich spraw, w tym także spraw, które w przyszłości mogą być przedmiotem postępowań (w ramach pełnomocnictwa ogólnego), to pełnomocnik zobligowany jest złożyć uwierzytelniony odpis tego pełnomocnictwa do akt każdej z prowadzonych spraw (por. wyroki NSA z dnia 24 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1217/06, z dnia 22 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 690/12).

Z powyższego jednoznacznie wynika, że to wola strony decyduje o tym czy w konkretnym postępowaniu administracyjnym będzie reprezentowana przez pełnomocnika, a wola ta winna być wyraźnie zakomunikowana poprzez dołączenie do akt sprawy udzielonego pełnomocnictwa. Organ nie jest uprawniony ani zobowiązany do zastępowanie strony w tym zakresie, nawet w sytuacji posiadania wiedzy o ustanowieniu przez stronę pełnomocnika do wszystkich spraw w innym wcześniej toczącym się postępowaniu.

Pełnomocnictwo, na które powołuje się obecnie skarżący, udzielone zostało radcy prawnemu R. K. w dniu 2 sierpnia 2018 r., a zatem przed wszczęciem postępowania w sprawie zwolnienia policjanta ze służby i nie zostało przedłożone do akt tej sprawy. Dlatego zgodzić należy się z organem odwoławczym, że w trakcie postępowania w sprawie zwolnienia ze służby policjant nie był reprezentowany przez pełnomocnika. Obowiązek doręczenia pism pełnomocnikowi istnieje dopiero od momentu doręczenia organowi dokumentu pełnomocnictwa. Organ na podstawie art. 32 k.p.a. nie ma podstaw do zastąpienia pełnomocnika w realizacji obowiązku wynikającego z art. 33 § 3 k.p.a. Tym samym za niezasadny należy uznać zarzut strony, iż to na organie spoczywał obowiązek ustalania, czy strona postępowania administracyjnego działa samodzielnie, czy też z pomocą pełnomocnika, któremu należy doręczać pisma procesowe.

Sąd także nie uwzględnił zarzutu skargi naruszenia art. 138 i nast. ustawy o Policji zgodnie, z którym od orzeczenia i postanowienia kończących postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wymienione w skardze przepisy ustawy o Policji, jak trafnie zauważył organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, nie miały zastosowania w sprawie. Można jedynie domyślać się, że pełnomocnikowi chodziło o naruszenie art. 138 k.p.a. Jednakże i ten zarzut nie byłby zasadny, gdyż organ odwoławczy utrzymując zasadnie w mocy postanowienie organu I instancji, prawidłowo powołał się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Skarżący podnosi także, iż organ odwoławczy przed wydaniem obecnie zaskarżonego postanowienia nie zawiadomił go o zakończeniu dowodzenia w postępowaniu odwoławczym i możliwości zapoznania się ostatecznie z zebranym materiałem dowodowym. Faktycznie taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Jednak uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia postanowienia tylko wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Pełnomocnik skarżącego nie wykazał, by taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Stwierdził bowiem, że wobec niedyspozycji psychicznej skarżącego korespondencja w sprawie zwolnienia ze służby powinna być kierowana na adres pełnomocnika, to jest radcy prawnego R. K.. Jednak, jak wcześniej wskazał Sąd, radca prawny R. K.nie był ustanowiony przez stronę jej pełnomocnikiem w sprawie zwolnienia ze służby w policji. W konsekwencji korespondencję w tej sprawie organ był zobowiązany doręczać bezpośrednio stronie postępowania, to jest G. W.

Z załączonej do skargi dokumentacji lekarskiej wynika, że skarżący w dniu 13 stycznia 2020 roku został wypisany ze szpitala w stabilnym stanie psychicznym. Tego samego dnia, przebywając w miejscu zamieszkania, odebrał osobiście dwie przesyłki pocztowe zawierające dokumentację związaną ze zwolnieniem ze służby. Po zapoznaniu się z tą dokumentacją nie informował organu o zaistnieniu okoliczności uniemożliwiających lub utrudniających mu wniesienia odwołania od rozkazu o zwolnieniu go służby. Ewentualne wystąpienie takich okoliczności mogło stanowić podstawę złożenia prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

a.l.