Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 948/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w G. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 17 czerwca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 26 września 2012 r., Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w G. wniosła o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z dnia 3 sierpnia 2010 r. ([...]), którą PINB nakazał Spółdzielni jako zarządcy budynku - montaż nawiewników powietrza w oknach i drzwiach balkonowych PCV wskazanych w decyzji lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku wielorodzinnym przy ul. S. nr [...] w G. w części dotyczącej mieszkań nr [...] i [...]. We wniosku podniesiono, iż w obecnej sytuacji ciąg kominowy w lokalach o nr [...] i [...] jest prawidłowy.

Decyzją z dnia 12 września 2014 r., znak: [...], na podst. art. 162 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 k.p.a. odmówił stwierdzenia wygaśnięcia ww. decyzji PINB w G. z dnia z 3 sierpnia 2010 r. stwierdzając, że w sprawie nie zachodzi bezprzedmiotowość.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w G.. W odwołaniu zarzucono naruszenie przez organ I instancji § 155 ust. 3 i 4 w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 7, 77, 80, 107 § 1 i § 3 k.p.a.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] (znak: [...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy.

Organ odwoławczy po dokonaniu kontroli prawidłowości postępowania administracyjnego organu I instancji i wydanej przez ten organ decyzji stwierdził, iż organ ten uczynił zadość przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy Prawo budowlane.

Zgodnie z treścią art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.: organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja:

1) stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony;

2) została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku.

W uzasadnieniu, organ odwoławczy wskazał, że z wykładni gramatycznej przepisu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. jednoznacznie wynika, że bezprzedmiotowość decyzji jest konieczną (lecz niewystarczającą) przesłanką stwierdzenia jej wygaśnięcia. Przepis nie wskazuje na możliwość wygaszenia decyzji w części.

Organ II instancji zajął stanowisko, iż nadal istnieją wszystkie elementy stosunku administracyjno-prawnego, które stały się podstawą wydania przez organ I instancji decyzji w dniu 3 sierpnia 2010 r., której wygaśnięcia domaga się skarżący. Istnieje bowiem zarówno podmiot stosunku prawnego, którym w niniejszym przypadku jest skarżąca Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" - będąca zarządcą budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. S. w G., jak i przedmiot stosunku prawnego, w niniejszym przypadku nadal użytkowany przedmiotowy budynek mieszkalny, objęty decyzją PINB z dnia 3 sierpnia 2010 roku, (znak: [...]).

Podkreślono przy tym, że prawidłowość ww. decyzji PINB z dnia 3 sierpnia 2010 roku, była badana w postępowaniu odwoławczym przez Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (decyzja z dnia 31 października 2011r., znak: [...]) oraz w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (decyzja z dnia 16 grudnia 2011 r., znak: [...]), a także w postępowaniu sądowym, w którym zapadł wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt: VII SA/Wa 230/12 oddalający skargę w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

W dalszej części uzasadnienia, WINB w K. podniósł, że decyzja z dnia 3 sierpnia 2010 roku, ma charakter nakazowy (wydana w oparciu o przepis art. 66 ust. 1 pkt 3 u.p.b.). W oparciu zgromadzony materiał dowodowy ustalono, że w przedmiotowym budynku nie wykonywano robót budowlanych, które mogłyby przyczynić się do zapewnienia prawidłowego dopływu powietrza. Pozytywne wyniki badań przewodów kominowych były skutkiem rozszczelnienia okien podczas przeprowadzania przeglądu przez uprawnionego mistrza kominiarskiego, z zatem nie miały charakteru trwałego. W ocenie organu odwoławczego, nie został zatem wykonany nakaz mający na celu zapewnię bezpieczeństwa mieszkańców.

W związku z powyższym organ II instancji stwierdził, że wygaśnięcia przedmiotowej decyzji nie leży w interesie społecznym, bowiem w niniejszej sprawie istotna jest okoliczność, iż w wyniku nieprawidłowej wentylacji istnieje zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców domu wielorodzinnego przy ul. S. w G..

Brak jest również przesłanek by stwierdzi, iż decyzja PINB z dnia 12 września 2014 roku, znak: [...] nie stała się bezprzedmiotowa. Skoro zatem nie spełniona została przesłanka konieczna do stwierdzenia wygaśnięcia w/w decyzji administracyjnej, organ I instancji miał uzasadnione podstawy do wydania skarżonej decyzji, którą odmówił stwierdzenia jej wygaśnięcia.

W oparciu o zalegającą w aktach sprawy opinię J. A., organ II instancji uznał, że aktualnie istniejący system wentylacji jest niewystarczający do kompleksowego zapewnienia bezpieczeństwa mieszkańców przed szkodliwymi substancjami zalegającymi w mieszkaniu z powodu braku odpowiedniej wentylacji pomieszczeń.

W piśmie z dnia 29 czerwca 2015r.,Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w G. zaskarżyła w całości ww. decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 17 czerwca 2015r.do WSA w Krakowie.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 162 §1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez uznanie, że pomimo stwierdzenia w lokalach nr [...] i [...] w budynku przy ulicy S. w G. prawidłowego ciągu kominowego (a stan tego ciągu był podstawą do uznania stanu wentylacji w tych lokalach za nieprawidłowy i do sformułowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. nakazu montażu w oknach i balkonach tych lokali nawiewników powietrza) decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 3 sierpnia 2010 r. (znak [...]) w sprawie nakazu montażu nawiewników w ww. lokalach nie stała się bezprzedmiotowa i stwierdzenie tego nie leży w interesie strony;

2. art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez uznanie przez organ administracyjny bez podstawy prawnej, że badania ciągu kominowego w lokalach przeprowadzane w warunkach korzystania przez osoby korzystające z tych lokali z tzw. mikrouchyłów w stolarce okiennej, nie mogą być uznane do określania stanu wentylacji w lokalach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz.1647 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.).

W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły.

Podstawę prawną kwestionowanej decyzji w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji stanowił art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. zgodnie, z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.

Z cytowanego przepisu wynika, że organ administracji publicznej obowiązany jest stwierdzić wygaśnięcie decyzji, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: decyzja stała się bezprzedmiotowa, stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Z wykładni gramatycznej przepisu art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. wynika zatem, że bezprzedmiotowość decyzji jest konieczną, lecz niewystarczającą przesłanką stwierdzenia jej wygaśnięcia. Ponadto, przepis ten dotyczy decyzji, które albo nie zostały jeszcze wykonane i na skutek określonych zdarzeń faktycznych wykonanie ich stało się bezprzedmiotowe (niemożliwe) albo decyzji, które są w trakcie wykonywania lub wykonane w części, ale ich dalsze wykonywanie może być uznane za bezprzedmiotowe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1179/06, Lex nr 384309).

Przyjmuje się, że bezprzedmiotowość wynika z ustania stanu prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego, nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego, uniemożliwiającej wykonanie decyzji lub zmiany w stanie prawnym, ale tylko, gdy powoduje ona taki skutek (por. J. Borkowski, Komentarz, 1996, s.750-751). Zatem o bezprzedmiotowości można mówić tylko gdy nastąpiły zmiany podmiotowe lub przedmiotowe. W ramach zmian przedmiotowych skutkujących bezprzedmiotowością nie mieści się niewykonanie obowiązku, a jedynie ustanie istnienia przedmiotu, np. przy nakazie rozbiórki pożar obiektu budowlanego, powódź. Przedstawiona wykładnia przepisu art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. jednolicie jest przyjmowana zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie prawa administracyjnego (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 września 2014 roku, II OSK 519/13; z dnia 17 września 2013 roku, II OSK 956/12; z dnia 11 grudnia 2008 roku, II OSK 1460/07, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl; A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 162, LEX/el. 2012).

W kontekście powyższych uwag, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, brak jest podstaw do stwierdzenia, iż decyzja nakładająca obowiązek zamontowania przedmiotowych nawiewników powietrza w przedmiotowym budynku stała się bezprzedmiotowa. Niewątpliwie, nadal istnieje obiekt (budynek mieszkalny), objęty obowiązkiem określonym w ostatecznej decyzji organu nadzoru budowlanego, w którym to budynku sporne nawiewniki nie zostały zainstalowane. Nie jest także wątpliwe, iż istnieje podmiot zobowiązany do wykonania decyzji. W sprawie nie uległ także zmianie stan faktyczny w sposób uniemożliwiający wykonanie decyzji, ani też stan prawny w sposób nakazujący stwierdzenie wygaśnięcia decyzji.

Strona skarżąca uzasadniając swoje stanowisko o braku potrzeby dla zamontowania przedmiotowych nawiewników powołała się na wyniki kontroli przeprowadzonej w lokalu nr [...] i [...] ww. budynku, która wskazała na prawidłowe działanie wentylacji grawitacyjnej i ciągów spalinowych (k.116-118).

W odniesieniu do tych argumentów skazać należy, że wyniki tej kontroli w żaden sposób nie wpływają na wystąpienie bezprzedmiotowości decyzji z dnia 3 sierpnia 2010r. Na marginesie powyższych rozważań, należy wskazać, że WINB wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie posiłkował się opinią profesjonalisty - mistrza kominiarskiego J. A., z której wynikało, że pozytywne wyniki badań przewodów kominowych były skutkiem rozszczelnienia okien podczas przeprowadzania przeglądu, a zatem nie miały charakteru trwałego. W jego ocenie, w przypadku zamknięcia okien mogą wystąpić mogą nieprawidłowości, zaburzenia działania przewodów tzw. wsteczne ciągi. Rację ma zatem organ II instancji przyjmując, że aktualnie istniejący system wentylacji jest niewystarczający dla zapewnienia mieszkańcom ww. bloku bezpieczeństwa. Kwestie zapewnienia prawidłowego ciągu kominowego zostałyby w takim przypadku oparte nie na obiektywnych rozwiązaniach technicznych (zainstalowanych nawiewników powietrza), lecz uzależnione od subiektywnych działań mieszkańców lokali nr [...] i [...] w budynku mieszkalnych wielorodzinnym przy ul. S. w G. (od tego czy będą czasowo, okresowo albo stale rozszczelniali okna), co nie zapewnia prawidłowej, całodobowej wentylacji pomieszczeń z uwagi na fakt, że okna mogą być dowolnie zamykane (nie otwierane) przez użytkowników mieszkań.

A zatem, twierdzenie strony skarżącej zawarte we wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, że wykonanie przedmiotowych nawiewników stało się niepotrzebne, bo właściciele lokali o nr [...] i [...], korzystają z funkcji mikrouchyłów w stolarce okiennej, co powoduje, że instalacja wentylacyjna działa bez zarzutu, w okolicznościach niniejszej sprawy pozostaje bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia dnia 3 sierpnia 2010 r. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, iż ww. decyzja PINB 3 sierpnia 2010r. z tego powodu stała się bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a.

Z tych względów, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które należałoby wziąć z urzędu pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art.151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.