Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2119/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W dniu 26 sierpnia 2013 r. M. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2011 nr [...] o odmowie M. L. nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenia zgody na pobyt tolerowany.

W przedmiotowej skardze cudzoziemiec wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi nie podając żadnego uzasadnienia.

W odpowiedzi na skargę z dnia 26 sierpnia 2013 r. nr [...] organ administracji wniósł o nieuwzględnienie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Rady do Spraw Uchodźców brak jest przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z powołanego przepisu wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt zostanie wykonany.

Żądając wstrzymania wykonania decyzji strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2011 r. II OSK 1076/2011, postanowienie NSA z dnia 21 czerwca 2011 r. II OSK 1172/2011).

Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06, postanowienie NSA z dnia 15 czerwca 2011 r. II OSK 1189/2011)

Jak słusznie zauważył NSA w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2011 r. (I FSK 546/11) Z treści art. 61 §3 p.p.s.a. wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony to wnioskodawca (skarżący) zobligowany jest do złożenia stosownego wniosku, w którym powinien wykazać okoliczności opisane wspomnianym przepisem. Uzasadnienie takiego wniosku musi więc odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do strony wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Z opisanym obowiązkiem skarżącego skorelowana jest powinność Sądu do dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności.

Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (vide postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09 oraz postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07). Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest zatem wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Nie ulega wątpliwości, że skarżący rozpoznawanego wniosku nie uzasadnił, ograniczył się jedynie do żądania wstrzymania przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji W konsekwencji nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.

Mając jednak na uwadze charakter skarżonej decyzji i jej skutek w postaci wydalenia Sąd doszedł do wniosku, iż mimo że skarżący nie dochował obowiązku uzasadnienia swego wniosku i nie przytoczył okoliczności wskazujących na spełnienie przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji z art. 61 § 3 P.p.s.a,. należy wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Sądu z akt sprawy i treści zaskarżonej decyzji wynika bezpośrednio, że wykonanie tej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że jeżeli opuszczenie przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wbrew jego woli, nastąpi przed dokonaniem przez sąd oceny legalności skierowanej do niego decyzji cudzoziemiec, jako strona postępowania sądowego, zostaje pozbawiony jednego z zasadniczych uprawnień procesowych, tj. możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej, do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie decyzji, która skutkuje wydaleniem (nakazaniem opuszczenia terytorium RP) cudzoziemca, stanowi o zachowaniu standardów rzetelnej procedury i urzeczywistnieniu prawa strony do sądu, które polega nie tylko na samym prawie do rozpoznania sprawy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II OZ 16/12, z dnia 10 października 2013 r., sygn. II OSK 843/13, oraz z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. II OSK 2813/12).

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.