Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1974/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 w zw z art. 35 ust 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Monika Kramek, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], Wojewoda [...] ("Wojewoda") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332), po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez [...] ("skarżąca") od decyzji Prezydenta m. [...]z dnia [...] kwietnia 2017 r., Nr [...], odmawiającej skarżącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze z garażem podziemnym oraz przebudową rowu melioracyjnego na terenie działki nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...]– utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 29 listopada 2016 r. skarżąca złożyła wniosek o pozwolenie na budowę dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze z garażem podziemnym oraz przebudową rowu melioracyjnego.

Dokonana przez organ pierwszej instancji analiza złożonej dokumentacji wykazała nieprawidłowości, w związku z czym, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r., organ nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji we wskazanym w nim zakresie.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r., na prośbę skarżącej, postępowanie administracyjne w ww. sprawie zostało zawieszone.

Po złożeniu przez skarżącą dodatkowych dokumentów, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Prezydent m. [...] podjął, na jej wniosek, postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie.

Wobec nieuzupełnienia wszystkich, wskazanych w postanowieniu z dnia [...] stycznia. 2017 r. braków w złożonej dokumentacji, organ pierwszej instancji wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2017 r. odmawiają skarżącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku.

Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji, Wojewoda, decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., utrzymał w mocy tę decyzję.

Organ odwoławczy stwierdził, że na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organy administracji architektoniczno-budowlanej mają obowiązek sprawdzenia spełnienia przez inwestora wskazanych w nim wymogów. W przypadku gdy organ rozpatrujący wniosek stwierdzi naruszenia w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie – wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Nieusunięcie stwierdzonych braków w terminie określonym w postanowieniu wzywającym do ich uzupełnienia skutkuje wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wojewoda [...] podzielił ustalenia organu pierwszej instancji w zakresie niewykonania przez skarżącą nałożonych na nią obowiązków.

Uzupełniając braki we wniosku skarżąca nie doprowadziła projektu do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie zachowania rowu N1 oraz zaprojektowania ogólnodostępnych miejsc parkingowych, ponadto inwestor nie przedłożył opinii komunikacyjnej Inżyniera Ruchu, a także nie wykazał, że zaprojektowane odwodnienie jest wystarczające i nie doprowadzi do spływu wód opadowych na działki sąsiednie.

Organ odwoławczy podkreślił, że skarżąca nie zaprojektowała wystarczającej liczby miejsc parkingowych ogólnodostępnych co, podobnie jak zaproponowane w projekcie skanalizowanie rowu melioracyjnego, znacząco odbiega od zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wojewoda stwierdził, że postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, całkowicie odrębnym od postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Przedmiotem tego pierwszego jest analiza możliwości zrealizowania zamierzenia budowlanego, natomiast przedmiotem drugiego weryfikacja uprawnienia do korzystania z wód. O tożsamości przedmiotowej obu postępowań nie może świadczyć wspólna płaszczyzna weryfikacyjna, tj. zgodność z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która odnoszona jest do różnych aspektów oddziaływania danego przedsięwzięcia. Tym samym nie może znaleźć uzasadnienia teza jakoby przeprowadzona w postępowaniu wodnoprawnym ocena zgodności z przepisami planistycznymi automatycznie wiązała organ administracji architektoniczno-budowlanej. Gdyby tak było, zostałoby to wyraźnie wskazanie w art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego.

Skoro wskazany przepis nie wyłączył wprost obowiązku badania projektu budowlanego z przepisami planu miejscowego w zakresie oceny przeprowadzonej już na gruncie postępowania wodnoprawnego to nie ma podstawy by ograniczać zakres tej weryfikacji w postępowaniu budowlanym.

Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że art. 125 pkt 2 Prawa wodnego nie jest jedynym przypadkiem, kiedy w postępowaniu poprzedzającym postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę analizuje się zgodność z przepisami planu miejscowego. Innym tego rodzaju przykładem jest art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest źródłem prawa miejscowego, a jego ustalenia mają moc przepisów powszechnie obowiązujących. Zarówno orzecznictwo sądów administracyjnych, jak i doktryna są zgodne, że organy administracji architektoniczno-budowlanej są związane ustaleniami planu. Niemożliwe jest więc zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę dla zamierzonej inwestycji, jeśli jest ona z nim niezgodna.

Skargę na powyższą decyzję złożyła [...], wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię z pominięciem art. 32 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 2 i art. 35 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, które to przepisy odsyłają do przepisów szczególnych, w tym do art. 128 ust. 1 pkt 6 i art. 125 ust. 2 Prawo wodnego, co w konsekwencji doprowadziło organ do wydania rozstrzygnięcia, które jest sprzeczne z sentencją istniejącej już w obrocie prawym ostatecznej decyzji wodnoprawnej, a która to decyzja wodnoprawna jest wydawana obligatoryjnie przed decyzją o pozwoleniu na budowę i jest obligatoryjnie składana do akt postępowania o pozwolenia na budowę,

2. art. 128 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo wodne w związku z art. 125 ust. 2 Prawo wodnego poprzez pominięcie, że do kompetencji organu wodnoprawnego należy w pozwoleniu na wykonanie urządzenia wodnego wskazanie m.in. opisu urządzenia wodnego, w tym jego położenia za pomocą współrzędnych geograficznych zaś projektowane

położenie urządzenia wodnego za pomocą współrzędnych geograficznych jest badane w zakresie zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Żadne zaś przepisy prawa budowlanego nie wskazują na to, że organ architektoniczny ma badać zgodność z planem miejscowym położenia urządzenia wodnego za pomocą współrzędnych geograficznych,

3. § 10 ust 1 pkt 3 lit d) uchwały miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [....] poprzez błędną wykładnię i uznanie, że zasadne jest ograniczenie prawa własności poprzez podporządkowywanie prawa zabudowy pod trasę rurociągu, który i tak na tym terenie będzie przebiegał pod ziemią. Skoro z treści pisemnej i rysunkowej planu miejscowego nie wynika jednoznaczny zakaz zmiany trasy rurociągu to znaczy, że w ramach tej samej działki ewidencyjnej możliwa jest zmiana trasy jego przebiegu. Ponadto nie istnieją żadne argumenty, które przemawiałyby za rozszerzającą wykładnią planu miejscowego w ten sposób, aby ograniczać prawo zabudowy,

4. art. 35 ust 1 pkt 2 a contrario w zw. z art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że organ architektoniczny może badać zgodność projektu architektonicznego z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie rozwiązań projektowych zapewniających, że zaprojektowane odwodnienie będzie wystarczające, żeby wody opadowe z działki nr [...] w obrębie [...] nie przelewały się na tereny sąsiednie; podczas gdy ocenie organu podlega tylko projekt zagospodarowania działki (bez projektu architektonicznego),

5. art. 35 ust 3 Prawa budowlanego poprzez brak zastosowania m.in. w zakresie niewezwania skarżącej do usunięcia braków w postaci braku podpisów projektanta na części dokumentacji złożonej na wezwanie organu,

6. art. 16 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., art. 110 k.pa. i 156 k.p.a. poprzez uznanie, że organy architektoniczne mogę używać swoich ogólnie określonych kompetencji wskazanych w przepisach prawa materialnego (art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowalnego) tak, aby ponownie rozstrzygać w sposób odmienny sprawy już ostatecznie rozstrzygnięte na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego,

7. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. niezawieszenie postępowania w sytuacji nabrania wątpliwości co do prawidłowości sentencji decyzji wodnoprawnej ustalającej współrzędne przebiegu rurociągu – w celu umożliwienia organowi właściwemu zastosowania art. 137 ustawy Prawo wodne poprzez wydanie decyzji o cofnięciu ostatecznej decyzji wodnoprawnej za odszkodowaniem.

W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła argumentację popierającą podniesione zarzuty i stwierdziła, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w tej ustawie właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaskarżona decyzja, w ocenie skarżącej, nie zawiera uzasadnionych podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę zgodnie z jej wnioskiem.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona.

Zaskarżoną decyzją z dnia z dnia [...] sierpnia 2017r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., Nr [...], odmawiającej skarżącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze z garażem podziemnym oraz przebudową rowu melioracyjnego na terenie działki nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...].

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy.

Z art. 4 Prawa budowlanego wynika, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przepisami o którym mowa w art. 4 Prawa budowlanego są niewątpliwie przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu objętego inwestycją, który stanowi akt prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym)- prawa powszechnie obowiązującego na obszarze nim objętym (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP).

Skoro prawo do zabudowy terenu jest elementem prawa własności, a ewentualne regulacje miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą na równi z regulacjami ustawowymi, wprowadzić ograniczenia prawa do zabudowy, to w konsekwencji ograniczenia te nie mogą być interpretowane rozszerzająco (Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz, wyd. 7, Warszawa 2013 r., str. 56). Plan miejscowy upoważnia tylko do takiego rozstrzygnięcia, jakie wynika wyraźnie z jego treści i z tego też względu konieczne jest ścisłe rozumienie postanowień planu.

Skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, to przy jego interpretacji należy stosować takie same reguły wykładni jakie znajdują zastosowanie przy innych źródłach prawa powszechnie obowiązującego (por. NSA w wyroku z dnia 8 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1739/14; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie spór sprowadza się do oceny zgodności przedłożonego przez skarżącą spółkę projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Działka o nr ew. [...] objęta planowaną inwestycją znajduje się w obszarze oznaczonym jako C2.2.MW Miejscowego Planu zagospodarowania Przestrzennego rejonu [...] zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2014r.

Zgodnie z art. 57. pkt 5 ust. 3 ww. planu miejscowego inwestor realizując na działce zabudowę wielorodzinną, zobowiązany jest do realizacji "miejsc postojowych ogólnodostępnych w liczbie nie mniejszej niż 10% obliczonych według wskaźników parkingowych dla danej działki budowlanej potrzeb parkingowych realizowanych jako dodatkowe miejsca w stosunku do ilości obliczonych potrzeb.

Ja wynika z projektu budowlanego winno być zaprojektowanych 5 ogólnodostępnych miejsc parkingowych.

Co prawda inwestor w projekcie zaplanował większą liczbę ( niż wynikająca z wyliczeń minimalnych wskaźników) miejsc parkingowych dla inwestycji, zlokalizowanych w garażu podziemnym budynku jednak takie rozwiązanie nie realizuje zapisu planu o konieczności lokalizacji ogólnodostępnych miejsc parkingowych.

Przez pojęcie ogólnodostępności miejsc postojowych/parkingowych należy rozumieć sytuacje w której osoby trzecie ( nie będące mieszkańcami zabudowy wielorodzinnej), będą miały nieograniczony dostęp do korzystania z tych miejsc. Należy podzielić stanowisko , że miejsca w garażu podziemnym, dostępne będą jedynie dla osób posiadających pilota/kucz do bramy garażowej, a więc nie dla osób postronnych.

Przedłożony do zatwierdzenie projekt budowlany nie przewiduje, wbrew zapisom planu, ogólnodostępnych miejsc parkingowych.

Sąd podziela także stanowisko organów o niezgodności projektu w części dotyczącej przebudowy i skanalizowania rowu melioracyjnego N1 z zapisem § 10 ust 1 pkt 3 lit d) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...].

Inwestor uzyskał decyzję Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2016r. udzielająca pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę rowu melioracji wodnych szczegółowych o nazwie N1 na działce nr ew. [...] w [...] , poprzez zastąpienie istniejącego koryta otwartego rowu rurociągiem po nowej trasie. Z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia wynika, że stosownie do art. 125 Prawa wodnego, pozwolenie to nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pomimo , że brak w nim jakichkolwiek rozważań co do zapisów planu.

Z okoliczności tej nie można jednak wyciągać wniosku, że rozstrzygnięcie to wiąże organ architektoniczno-budowlany w zakresie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu.

Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 3 marca 2017r. , II OSK 2848/16, że " Gdyby tak miało być, to zbędne by były kompetencje organu administracji architektoniczno-budowlanej, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego w sytuacji, kiedy wcześniej jest wydana decyzja środowiskowa. Ustawodawca jednak w takim przypadku nie pozbawił organu właściwego do wydania pozwolenia na budowę kompetencji do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o czym stanowi art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego". Wyrok choć wydany na tle decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody ma per analogia zastosowanie w sprawie niniejszej.

Należy wskazać, że zakres związania tą decyzją organu architektoniczno-budowlanego, nie może być szerszy, niż zakres rozstrzygnięcia ustawowo określony dla decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym (art. 128 Prawa wodnego). Dlatego zasadny jest wniosek, że wiążący charakter decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym dotyczy celu i zakresu wykonania urządzeń wodnych, oraz obowiązków niezbędnych ze względu na ochronę zasobów środowiska. Przyjęcie poglądu zaprezentowanego w skardze, prowadziłoby do pozbawienia organu właściwego do wydania pozwolenie na budowę ustawowych kompetencji wynikających z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawie budowlanym i przekazanie tych kompetencji organowi właściwemu do wydania decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego w sprawach w których jest ono wymagane.

Podnieść nadto należy, że postępowanie w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego i postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę są odrębnymi postępowaniami, zakres kompetencji organów właściwych do wydania tych decyzji został precyzyjnie określony w różnych ustawach.

Z tych też powodów za nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania w sytuacji nabrania wątpliwości co do prawidłowości sentencji decyzji wodnoprawnej ustalającej współrzędne przebiegu rurociągu – w celu umożliwienia organowi właściwemu zastosowania art. 137 ustawy Prawo wodne. Skoro nie istniała kwestia prejudycjalna bez rozstrzygnięcia której nie było prawnej możliwości rozpoznania odwołania skarżącej , nie można zarzucić skutecznie organowi naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

§ 10 ust 1 pkt 3 lit d) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [....] nakazuje zachowanie Rowu N1 w formie skanalizowanej na terenach: A1.3MW, A.3.1.MN, C1.4.MW, C2.1.MW, C2.2MW, C2.3.KPr, według rysunku planu oraz zachowanie powiązania przyrodniczego realizowanego według przepisów szczegółowych dla terenów. Przy czym zgodnie z § 57 pkt 3 planu zasady ochrony środowiska , przyrody i krajobrazu kulturowego dla terenu C2.2MW należy kształtować zgodnie z § 10 ust 1 pkt 3 lit d).

W przepisach § 10 ust 1 pkt 3 lit c) i d) planu nakazano zachowanie Rowy N1 , różnicując w zależności od terenu czy odnosi się to do otwartego cieku wodnego czy do odcinka skanalizowanego. Posłużenie się zwrotami "nakazuje zachowanie Rowu N1", "według rysunku planu" w obu przypadkach wskazuje, że nakaz zachowania dotyczy również trasy przebiegu Rowu N1.

Z tych przyczyn , w ocenie Sądu, zaplanowana przez inwestora zmiana przebiegu Rowu N1 na terenie objętym inwestycją , pozostaje w sprzeczności z zapisem § 10 ust 1 pkt 3 lit d) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zapisy planu zostały zinterpretowane przez organy w sposób prawidłowy. Nie można także podzielić zarzutu , że interpretacja ta została dokonana na niekorzyść inwestora w sytuacji gdy zapisy prawa miejscowego są spójne i precyzyjne.

Natomiast Sąd nie akceptuje stanowiska organów o nieprzedłożeniu przez inwestora obowiązkowej opinii komunikacyjnej Inżyniera Ruchu, bowiem obowiązujące w dniu wydania zaskarżonej decyzji przepisy Prawa budowlanego nie wymagają oświadczenia zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą powiatową lub gminną, zaś inwestor złożył przy odwołaniu opinię Inżyniera Ruchu nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017r.

Nie można także podzielić oceny organów, że inwestor nie wykazał, że zaprojektowane odwodnienie będzie wystarczające żeby wody opadowe z działki nr ew. [...]nie przelewały się na tereny działek sąsiednich.

W tym miejscu należy wskazać, że art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane wprowadza zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektant, oraz w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu – sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączenia do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Natomiast za naruszenie obowiązujących przepisów oraz zasad wiedzy technicznej lub urbanistycznej projektantowi grozi, w zależności od stopnia zawinienia odpowiedzialność dyscyplinarna (ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów - art. 45 ust. 1 w zw. z art. 41 pkt 1) albo odpowiedzialność zawodowa (art. 45 ust. 2 wskazanej ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. w zw. z art. 95 ustawy Prawo budowlane). Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przepisów przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych stanowi ponadto wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zarówno w przypadku projektu zagospodarowania działki, jak i projektu architektoniczno-budowlanego, organ bada ich kompletność i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b.

Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, zostało więc ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 – Prawa budowlanego). Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 omawianej ustawy oznaczałoby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 K.p.a.). Powyższe przepisy korespondują z szeroką odpowiedzialnością projektanta za sporządzony przez niego projekt architektoniczno – budowlany - art. 20, art. 93 pkt 1 i art. 95 oraz nast. Prawa budowlanego), (por. także wyrok NSA z dnia 24.04.2009r., II OSK 58/08).

Rozwiązania dotyczące odprowadzania wód opadowych zostały zawarte w projekcie instalacji sanitarnych sporządzonym przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia przy uwzględnieniu warunków technicznych wydanych przez MPWiK.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 151 p.p.s.a., skargę oddalił.