Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 545/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59, art.61 ust. 1 pkt 1, art. 54, art. 62, ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 16 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, , Protokolant asyst. sędz. Dominika Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2017 roku sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej A w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej A w Ł., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...].

Jak wynika z akt sprawy, Prezydent Miasta Ł. ww. decyzją z dnia [...] r. ustalił na wniosek B warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, nadbudowie i rozbudowie istniejącej kamienicy (pustostanu), budowie nowego budynku, zabudowie podwórza, budowie garażu, infrastruktury technicznej oraz zjazdu z ul. A na potrzeby zespołu zabudowy o funkcji usługowej (zamieszkania zbiorowego) - domu studenckiego wraz z innymi towarzyszącymi funkcjami usługowymi, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. B 93 / A 19 (działki nr 268 i 188/9 oraz działka drogowa nr 188/8 w obrębie [...]).

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa A w Ł. wskazując na: brak prawidłowo wykonanej analizy wpływu nasłonecznienia i możliwości zapoznania się oraz ustosunkowania do niej przez zarząd wspólnoty, brak oceny możliwości powstania wzmożonego zanieczyszczenia środowiska z powodu braku przewietrzania istniejącej zabudowy A 17, brak oceny technicznych możliwości proponowanego ewentualnego podwyższenia kominów oficyny lewej; brak danych związanych z oceną technicznych możliwości wykonania parkingu podziemnego (na jakiej głębokości posadowiony będzie garaż) oraz wpływu na fundamenty budynków odwołującej, fakt oczywistego zakłócenia ładu przestrzennego i estetyki istniejącego historycznego układu nieruchomości sąsiednich oraz brak uwzględnienia walorów architektonicznych i krajobrazowych, brak uwzględnienia zabytkowego układu przestrzennego oraz historycznej zabudowy miasta, w szczególności brak zachowania unikatowego układu budynków, do których planowana zabudowa ma przylegać, poprzez błędne przyjęcie za inwestorem, że rozwój tkanki miasta wymaga dobudowania do układu przedwojennego dodatkowych budynków w taki sposób, aby powstała zwarta, gęsta zabudowa w miejsce istniejącej od przedwojnia zabudowy luźnej, przez co kontekst otoczenia (tzn. styl i zabytkowy walor istniejącej zabudowy działki odwołującej) nie jest respektowany, okoliczności podniesione przez Wspólnotę Mieszkaniową na wcześniejszym etapie, fakt toczących się równolegle i dalece zaawansowanych prac nad Planem Przestrzennego Zagospodarowania dla obszaru, na którym znajduje się planowana inwestycja (nastąpiło jego formalne wyłożenie), do którego Wspólnota wniosła swoje uwagi.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23) – powoływanej dalej jako: "k.p.a.", art. 59, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 199) – powoływanej dalej jako: "u.p.z.p.", utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W jej uzasadnieniu decyzji Kolegium przywołało regulacje art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i art. 2 pkt 1 u.p.z.p., § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) – powoływanego dalej jako: "rozporządzenie" i wyjaśniło, że "zasada dobrego sąsiedztwa", o której stanowi art.61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., oznacza konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Oznacza to, że w każdym indywidualnym przypadku należy widzieć obszar analizowany jako obiektywną urbanistyczną całość. Nie mogą tym samym mieć znaczenia dla ustalenia nowej zabudowy subiektywne odczucia właścicieli nieruchomości znajdujących się w analizowanym obszarze. Jak wynika z analizy urbanistyczno-architektonicznej, granice obszaru analizowanego wyznaczono w oparciu o szerokość frontu działki, tj. 3 x 48 = 144m. Otoczenie projektowanej inwestycji to budynki o funkcji mieszkalnej wielorodzinnej i usługowej. Teren przylega bezpośrednio do pasów dróg publicznych - ul. B i ul. A i ma dostęp do drogi publicznej - przez zjazd istniejący z ul. B i przez zjazd projektowany z ul. A. Istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; przedłożono pisma gestorów sieci: sieci wodociągowej i kanalizacyjnej - pismo C Sp. z o.o. w Ł. z dnia [...] r.; sieci energetycznej - oświadczenie o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej oraz warunkach przyłączenia obiektu budowlanego do sieci dystrybucyjnej, wydane przez D, Oddział Ł.-Miasto w Ł. z dnia [...] r.; sieci ciepłowniczej - pismo E Ł. S.A. z siedzibą w Ł. z dnia [...] r.

W dalszej kolejności organ II instancji stwierdził, że zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów, działki objęte wnioskiem są oznaczone jako: działki nr 268 i 188/9 - B - zabudowa mieszkaniowa, działka nr 188/8 - dr - drogi, zatem warunek braku konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne należy uznać za spełniony. Decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ponadto Kolegium wskazało, że projekt decyzji o warunkach zabudowy został w trybie art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. uzgodniony postanowieniem Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] r. (Nr [...]) oraz w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. został uzgodniony przez F w Ł. pismem z dnia 19 stycznia 2017 r. Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem. Zdaniem organu II instancji wnioskowana inwestycja spełnia wszystkie warunki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Mianowicie: zabudowa istniejąca na sąsiednich działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej niewątpliwie kontynuuje funkcję istniejącą w obszarze analizowanym i pozwala na ustalenie wymagań dla nowej, planowanej zabudowy. Inwestycja spełnia również pozostałe z przesłanek określonych przez ustawodawcę w treści art.61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. W ocenie Kolegium analiza urbanistyczna, stanowiąca podstawę do ustalenia czy wnioskowana inwestycja odpowiada wymogom określonym w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., została sporządzona prawidłowo, zaś jej wyniki pozwoliły na przyjęcie określonych w decyzji parametrów projektowanej zabudowy w odniesieniu do zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich w zakresie gabarytów, formy architektonicznej, usytuowania linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Za nieuprawniony Kolegium uznało zarzut odwołania dotyczący naruszenia rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez naruszenie interesów osób trzecich przez ograniczenie dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Organ wyjaśnił, że zarzuty dotyczące szczegółowych rozwiązań architektoniczno-budowlanych planowanej inwestycji mogą zostać podniesione w toku postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy nie określa warunków dotyczących tzw. "linijki słońca", tj. dopływu światła do budynku sąsiedniego, ani też dokładnego położenia planowanego obiektu budowlanego, a jedynie ogólne warunki, jakie muszą być spełnione przy opracowywaniu projektu budowlanego. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy (art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p. w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami przepisów odrębnych w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy jednak przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki, lecz przepisów przez pryzmat, których jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, a to zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Do takich przepisów zalicza się regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, zabytków, uzdrowisk, granic, obszarów morskich, przepisy sanitarne, itp. Z samego faktu wydania decyzji o warunkach nie można natomiast wywodzić naruszenia interesu osób trzecich, gdyż decyzja nie narusza prawa własności i innych praw tych osób i nie uprawnia do wykonania inwestycji.

W ocenie Kolegium chybione są zarzuty odwołania dotyczące negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na sąsiednie nieruchomości, która nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W pojęciu "oddziaływania obiektu", o którym mowa w przepisie art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie chodzi o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowana inwestycja, a jedynie o takie, które mogą powodować naruszenie interesów prawnych, a nie interesów faktycznych. Wspólnota Mieszkaniowa takich ograniczeń nie wskazała, jak i również nie wynikają one ze zgromadzonej dokumentacji. Trudno również uznać za słuszny argument, iż w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, organy prowadzące to postępowanie, winny rozważać potrzebę ochrony osób trzecich immisjami w postaci hałasu. Hałas związany z planowaną inwestycją mógłby być powodem odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy, o ile sam rodzaj planowanej inwestycji uniemożliwiałby zachowanie poziomu hałasu właściwego dla istniejącego obecnie układu urbanistycznego. Zatem dochodzenie konkretnej ochrony przed hałasem powinno nastąpić na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Kolegium wyjaśniło, że ustalenie warunków zabudowy jest etapem wstępnym realizacji inwestycji, ma ono charakter rozstrzygnięcia ogólnego, zakreślającego ramy, które dopiero muszą być doprecyzowane w dalszej fazie procesu inwestycyjnego, czyli w decyzji o pozwoleniu na budowę, zatwierdzającej konkretne parametry inwestycji podane w projekcie budowlanym, opracowanym zresztą z uwzględnieniem wymogów ustalonych w decyzji w sprawie warunków zabudowy. Na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy chybione są zatem zarzuty dotyczące: ograniczenia dostępu do światła, zwiększenia hałasu i zanieczyszczeń oraz natężenia ruchu czy też naruszenia warunków gruntowych, obniżenia wartości sąsiednich nieruchomości, pogorszenia warunków życia. Zarzuty te mogą być oceniane dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, tj. w postępowaniu prowadzącym do wydania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do kwestii parkingu organ wskazał, że według orzecznictwa wojewódzkich sądów administracyjnych decyzja o warunkach zabudowy powinna zawierać także określenie wymagań co do liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych i takie regulacje zawarto w punkcie 3 decyzji pod nazwą "Warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji". Szczegółowe ustalenia w tym zakresie będą przedmiotem postępowania dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Z kolei kwestia braku danych związanych z oceną techniczną możliwości budowy parkingu podziemnego nie podlega ocenie w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

W następnej kolejności Kolegium, odnosząc się do kwestii zaawansowania prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wskazało, że teren planowanej inwestycji położony jest na obszarze, dla którego nie ma obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Teren objęty jest uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł., położonej w rejonie ulic: A, B, C i D. Dla wymienionego terenu na podstawie wspomnianej uchwały sporządzany jest projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ wnioskowana inwestycja nie jest sprzeczna z tym projektem, organ I instancji słusznie odstąpił od zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy do czasu uchwalenia planu, w oparciu o art. 62 ust. 1 u.p.z.p.

W kwestii zaś nieuwzględnienia zabytkowego układu przestrzennego i historycznej zabudowy miasta, Kolegium wyjaśniło, że organ prowadzący postępowanie uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. postanowieniem Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] r.

Organ odwoławczy wskazał, że odwołujący podnieśli również zarzut omyłki w adresie posesji, tj. wskazanie nieruchomości przy ul. E nr 44 zamiast przy ul. B 93, jednakże jest to oczywista omyłka pisarska, która pozostaje bez wpływu na prawidłowość podjętej decyzji. W konfrontacji z całością materiału dowodowego nie ma wątpliwości, że przedmiotem postępowania jest nieruchomość w Ł. przy ul. B 93 / A 19 (działki nr 268 i 188/9 oraz działka drogowa nr 188/8 w obrębie [...]). Ustalony stan faktyczny sprawy uzasadniał wobec tego utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję Wspólnota Mieszkaniowa ul. A w Ł., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pełnomocnik skarżącej zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, a tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w ustaleniu warunków zabudowy w sposób niestanowiący kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, prowadzący jednocześnie do zaburzenia układu urbanistycznego i architektonicznego obszaru oddziaływania inwestycji;

2. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a tj. art. 62 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p. poprzez brak zawieszenia postępowania na okres wskazany w tym przepisie, pomimo równoległego sporządzania miejskiego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszar objęty niniejszym postępowaniem.

W obszernym uzasadnieniu skargi pełnomocnik odwołał się do argumentacji zawartej w odwołaniu od decyzji organu I instancji, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję i przyczyny wzruszenia decyzji organów administracji publicznej Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób określony w przywołanych wyżej przepisach, a co za tym idzie podniesione w skardze zarzuty należało uznać za niezasadne.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia prawidłowości dokonanej przez organ oceny spełnienia przez sporną inwestycję warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.z.p. Zgodnie z tym przepisem, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W ocenie skarżącej inwestycja ta nie spełnia łącznie powyższych warunków, w tym przesłanki dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.z.p.), co skutkować powinno odmowną decyzją w zakresie ustalenia warunków zabudowy i przesądzać na obecnym etapie postępowania o uchyleniu zaskarżonej decyzji przez Sąd. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z urbanistyczno-architektonicznego punktu widzenia inwestycja ta jest możliwa do realizacji na terenie wskazanym we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie – w ocenie Kolegium – wykazało bowiem, że planowana inwestycja spełnia wszystkie warunki wskazane przez ustawodawcę dla wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, w tym przesłankę dobrego sąsiedztwa, co tym samym nie daje podstaw do wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego, a zatem skarga powinna podlegać oddaleniu.

Zmierzając do rozstrzygnięcia tego sporu Sąd pragnie przede wszystkim zwrócić uwagę, że celem każdej decyzji o warunkach zabudowy, a zatem także celem zaskarżonej decyzji, jest przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z porządkiem przestrzennym obowiązującym na obszarze bez miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. przepisami ustaw szczególnych chroniących tzw. wartości wysoko cenione (tj. np. środowisko, zabytki, itd.) oraz wymogami art. 61 ust. 1 u.z.p. (dobre sąsiedztwo, dostęp do drogi publicznej i infrastruktury).

Biorąc pod uwagę tak nakreślony cel decyzji o warunkach zabudowy, w ocenie Sądu, przyznać należy rację Kolegium, że od decyzji tej nie można oczekiwać, wbrew temu czego oczekuje skarżąca, że rozstrzygnie o tych kwestiach, które ustawodawca przypisuje następnemu etapowi procesu inwestycyjno-budowlanego – pozwoleniu na budowę. To na tym dopiero etapie będę mogły zostać rozstrzygnięte kwestie m.in. nasłonecznienia i doświetlenia istniejącego budynku przy ul. A 17 po południowej stronie, czy szczegółowego określenia zakresu i rodzaju dopuszczalnych usług, na co trafnie uwagę zwrócił organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Co do zaś kwestii określenia miejsc parkingowych dla samochodów osobowych, to należy stwierdzić, że uwadze strony skarżącej umknęła, jak się zdaje, treść pkt II 3.3. utrzymanej w mocy decyzji organu I instancji z dnia [...] r. (Nr [...]) odnosząca się właśnie do tej kwestii (vide: "Warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji", str. 5 tej decyzji).

Nie sposób też podzielić zarzutu skarżącej, że w wyniku realizacji przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego dojdzie do przytłoczenia zabytkowego budynku przy ul. A 17A, w sytuacji gdy w sprawie tej wypowiedział się właściwy w tej mierze Miejski Konserwator Zabytków, pozytywnie uzgadniając projekt decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego i stwierdzając, że inwestycja nie narusza zasad ochrony i opieki nad zabytkami (postanowienie z dnia [...] r. NR [...]), a we wcześniejszym jego stanowisku w tej mierze z dnia [...] r. (nr [...]) zostały określone wymogi co do prac związanych z planowaną inwestycją, określone w Strategii przestrzennego rozwoju Ł. 2020+ oraz wynikające z zabytkowego układu przestrzennego i historycznej zabudowy miasta. Trzeba zauważyć nadto, że ów Konserwator (a więc wyspecjalizowany w tej mierze organ administracji) nie podniósł, że istnieje zagrożenie przywoływanego przez skarżącą niebezpieczeństwa "przytłoczenia" istniejącego zabytkowego budynku na tym obszarze, oczywiście, o ile inwestor będzie działał zgodnie z prawem.

Mając to wszystko na uwadze, Sąd nie podzielił w niniejszej sprawie stanowiska skarżącej sprowadzającego się w istocie do zasadniczego zarzutu skargi, że zamierzona inwestycja prowadzi do całkowitego przekształcenia układu urbanistycznego i architektonicznego istniejącego na obszarze zamierzonej inwestycji i jako taka nie jest zgodna z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.z.p. (zasadą dobrego sąsiedztwa). Zasada dobrego sąsiedztwa w ocenie Sądu została w tej mierze dochowana, a skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Nadto, zdaniem Sądu, trzeba zauważyć, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy zawiera wszystkie elementy, które są wymagane art. 54 u.z.p., a w miarę ogólne – a nie szczegółowe, jak oczekuje skarżąca – ustalenia są charakterystyczne dla tego typu decyzji, różnicując ją z decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, które będzie precyzowało owe ogólne ustalenia.

Wreszcie za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania w związku z brakiem zawieszenia postępowania w przedmiocie spornych warunków zabudowy ze względu na toczące się prace nad planem miejscowym, w sytuacji gdy owo zawieszenie jest, stosowanie do regulacji art. 62 ust. 1 u.z.p., fakultatywne, a przede wszystkim jak wynika z akt sprawy – działka objęta zamierzeniem inwestycyjnym w projektowanych ustaleniach planistycznych jest przeznaczona pod tego samego typu zabudowę.

Reasumując, Sąd uznał działanie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego, nie dopatrzył się przy tym naruszeń przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało oddalenie skargi w całości.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

KO