Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 91/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 93 ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Asesor WSA Elżbieta Granatowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 maja 2021 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z dnia [...] października 2020 r., znak: [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. znak: [...] Minister Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu (dalej jako: "Minister", "organ zażaleniowy"), działając na podstawie art. 6 ust. 1 pkt. 1 lit. b i c, art. 7 ust. i, art. 89 pkt 1 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 282 ze zm., dalej jako u.o.z.o.z.), art. art. 53 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t.: Dz. U. z 2020 r., poz. 293, ze zm., dalej jako u.p.z.p.), oraz art. 106§ 1 i 5 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej jako "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: strona skarżąca, skarżąca, skarżąca spółka), na postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] listopada 2019 r. znak: [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nośnika reklamowego w postaci podświetlonej tablicy reklamowej o wymiarach ok. 12 m x 4 m, zamontowanej na konstrukcji stalowej, umieszczonego na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] - legalizacja - na działce nr ew. [...] w obrębie [...] w [...] - utrzymał w mocy ww. postanowienie.

W przedmiotowej sprawie pismem z dnia 29 listopada 2019 r. Zarząd [...] zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (dalej jako "[...]WKZ", "organ I instancji") z wnioskiem o uzgodnienie w trybie art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. projektu decyzji dla inwestycji polegającej na budowie nośnika reklamowego w postaci podświetlonej tablicy reklamowej o wymiarach ok. 12 m x 4 m, zamontowanej na konstrukcji stalowej, umieszczonego na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] - legalizacja -na działce nr ew. [...] w obrębie [...] w dzielnicy [...] W.

W dniu 14 grudnia 2018 r. upoważnieni pracownicy [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków przeprowadzili oględziny ww. obiektu, z których sporządzono protokół oraz dokumentację fotograficzną, a następnie organ I instancji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], umorzył w całości postępowanie administracyjne dotyczące projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla ww. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia wskazano, że postępowanie administracyjne w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe, ponieważ wnioskowany nośnik reklamowy w postaci podświetlonej tablicy reklamowej został już zamontowany na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w W.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w wyniku rozpatrzenia zażalenia strony skarżącej, postanowieniem z dnia [...] września 2019 r., znak: [...], uchylił w całości zaskarżone postanowienie, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Minister wskazał, że organ uzgodnieniowy prowadzący postępowanie wpadkowe, nie może umorzyć postępowania dopóki organ główny nie umorzy postepowania lub nie zakończy go decyzją ostateczną organ I instancji winien wypowiedzieć się co do meritum w sprawie przedłożonego projektu decyzji przez Zarząd [...], prowadzącego postępowanie główne. Istotą uzgodnienia przez wojewódzkiego konserwatora zabytków jest uzyskanie oceny wyspecjalizowanego organu administracji, czy planowana inwestycja nie będzie skutkowała naruszeniem wartości zabytkowych obszaru lub obiektu.

Ponownie rozpoznając sprawę, [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. znak: [...], na podstawie art. art. 6 ust. 1 pkt 1. art. 7 pkt 4, art. 89 ust. 2. art. 91 ust. 4 u.o.z.o.z., art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. oraz art. 106 k.p.a., odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nośnika reklamowego w postaci podświetlonej tablicy reklamowej o wymiarach ok. 12 m x 4 m, zamontowanej na konstrukcji stalowej, umieszczonego na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] - legalizacja - na działce nr ew. [...] w obrębie [...] w dzielnicy [...] W.

Organ I instancji wskazał, że montaż podświetlonej tablicy reklamowej o wymiarach ok. 12 m x 4 m na dachu przedmiotowego budynku, jest niedopuszczalny pod względem konserwatorskim. Zbyt duża i nowoczesna, a ze względu na jej intensywne oświetlenie wręcz agresywna forma tablicy, jest zdecydowanie za bardzo dominująca i przytłacza swoim rozmiarem zabytkowy charakter przedmiotowego budynku oraz przestrzeń u jego najbliższej okolicy. Budynek ten o charakterystycznej, zgeometryzowanej formie elewacji traktowany jest jako całość i nie powinien być zmieniany poprzez dodawanie elementów silnie ingerujących w jego jednolity i zamknięty wygląd. Przestrzeń ulicy [...] stanowi obecnie uporządkowany i czytelny układ kompozycyjny. Wprowadzenie w niej wtórnej, charakterystycznej i wybijającej się tablicy reklamowej, wytworzyłoby w tej przestrzeni chaos przestrzenny i estetyczny oraz zaburzyłoby walory krajobrazowe ukształtowanego wnętrza urbanistycznego, gdzie wzdłuż całej długości ulicy [...] podobne wielkoformatowe i podświetlane tablice reklamowe nie występują. [...] WKZ podniósł, że jego zdaniem urządzenia reklamowe na dachach budynków zabytkowych powinny nawiązywać do formy architektonicznej budynku i przekroju ulicy oraz pozostawać z nimi w kontekście wizualnym, a także przedstawiać nowoczesną treść, jednocześnie posiadając historyzującą formę i wygląd. Tym samym realizacja zaproponowanej tablicy reklamowej ze względu na swoją wielkość, formę i miejsce zamocowania, nie jest dopuszczalna pod względem konserwatorskim, gdyż wpłynęłaby negatywnie zarówno na zabytkowy budynek, jak i historyczne założenie urbanistyczne.

Pismem z dnia 20 listopada 2019 r. strona skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. Postawiła zarzut naruszenia art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa, poprzez niewskazanie na podstawie jakich przeprowadzonych dowodów organ I instancji uznał że:

- zbyt duża i nowoczesna, a ze względu na jej intensywne oświetlenie wręcz agresywna forma tablicy, jest zdecydowanie za bardzo dominującą i przytłacza swoim rozmiarem zabytkowy charakter przedmiotowego budynku (...)

- wzdłuż całej długości ulicy [...] podobne wielkoformatowe i podświetlane tablice reklamowe nie występują.

Ponadto skarżąca postawiła zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. wskazując na brak jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Skarżąca podniosła, że w budynkach przy ul. [...] zlokalizowane są co najmniej trzy tablice ekspozycyjne, na których prowadzona jest działalność reklamowa. Fakt. iż organ I instancji pominął wskazane nośniki reklamowe w uzasadnieniu postanowienia świadczy o powierzchowności dokonanych przez organ ustaleń. Na dowód powyższego skarżąca spółka do zażalenia załączyła dokumentację fotograficzna nośników reklamowych zlokalizowanych przy ul. [...], uzyskana z programu [...]

Postanowieniem Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z dnia [...] października 2020 r. znak: [...] utrzymano w mocy ww. postanowienie I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ zażaleniowy podzielił w całości zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu stanowisko [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla tego zamierzenia wpłynęłoby negatywnie na wygląd budynku ujętego w gminnej ewidencji zabytków, obniżając tym samym wartości zabytkowe historycznej pierzei ulicy [...]. Omawiana reklama jest zamontowana na dachu VlI-kondygnacyjnego, narożnego budynku, w bezpośrednim sąsiedztwie zabytkowego wiaduktu kolejowego nad ulicą [...]. Powinnością organów ochrony zabytków jest bowiem nie tylko ochrona zabytków przed ich zniszczeniem czy uszkodzeniem, ale również dbałość o wygląd zabytkowego obiektu czy też zespołu zabudowy. Brak akceptacji dla omawianej inwestycji, mającej negatywny wpływ na założenie urbanistyczne ul. [...], jak i na ujęty w gminnej ewidencji zabytków budynek nr [...], stanowi jeden z instrumentów mających na celu zapewnienie warunków właściwej ekspozycji zabytku.

Odnosząc się natomiast do argumentów zażalenia, wskazujących na przykłady istniejących przy tej samej ulicy reklam, Minister wyjaśnił, że reklamy te zamontowane zostały na innym odcinku ulicy, w znacznym oddaleniu od miejsca obecnie rozpatrywanej inwestycji.

Powyższe postanowienie Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z dnia [...] października 2020 r zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez C. Sp. z o.o. z siedzibą w W.

Postawiono zarzuty naruszenia:

1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 w związku z art. 7 oraz art. 80 k.p.a., polegający na wydaniu przez Ministra w postępowaniu odwoławczym całkowicie dowolnego postanowienia, które utrzymuje w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, bez wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, że zainstalowany na dachu budynku przy ul. [...] nośnik reklamowy nie odbiega w swojej formie i gabarytach od innych nośników zainstalowanych na tym samym budynku oraz na budynkach sąsiednich;

2. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie zamieszczenie zarówno w decyzji organu pierwszej instancji, a przede wszystkim w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, wyjaśnień i motywów rozstrzygnięcia, a poprzestaniu przez organ odwoławczy na ogólnikowym stwierdzeniu, że brak akceptacji dla omawianej inwestycji, mającej negatywny wpływ na założenie urbanistyczne ul. [...], jak i na ujęty w gminnej ewidencji zabytków budynek nr [...], stanowi jeden z instrumentów mających na celu zapewnienie warunków właściwej ekspozycji zabytku.

Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania.

Wskazała, że organ drugiej instancji jedynie w powierzchowny sposób odniósł się do zarzutu skarżącego odnośnie zamontowania innych konstrukcji reklamowych, o analogicznej budowie, na budynku przy ul. [...] oraz na budynkach sąsiednich. W ocenie Skarżącej nośnik reklamowy zainstalowany na dachu budynku nie wpływa w negatywny sposób na wygląd elewacji budynku - w przeciwnym wypadku Organy pierwszej i drugiej instancji powinny uznać za niedopuszczalne wszystkie inne konstrukcje reklamowe (a nie wyłącznie konstrukcję reklamową Skarżącej), które zainstalowane zostały bezpośrednio na budynku przy ul. [...] bądź na budynkach sąsiednich.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.).

Skarga nie mogła zostać uwzględniona, zaskarżone postanowienie odpowiada przepisom prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu utrzymujące w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nośnika reklamowego w postaci podświetlonej tablicy reklamowej o wymiarach ok. 12 m x 4 m, zamontowanej na konstrukcji stalowej, umieszczonego na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] - legalizacja - na działce nr ew. [...] w obrębie [...] w dzielnicy [...] W.

Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, co w przedmiotowej sprawie wiązało się z koniecznością uzgodnienia warunków prowadzenia danej inwestycji z organem konserwatorskim. W myśl art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Natomiast jak stanowi art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Dalej art. 53 ust. 5 u.p.z.p. określa, że uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Celem uzgodnień jest zapewnienie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z państwowym porządkiem prawnym (zob. A. Despot-Mładanowicz (w:) Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), Wierzbowski Marek (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2019, komentarz do art. 53). Do odrębnych przepisów prawa materialnego, z których wynikają zasady zagospodarowania terenu, należy ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Organy administracyjne wskazały - czego skarżąca w toku postępowania administracyjnego nie podważała - że właściwość organu konserwatorskiego w rozpatrywanej sprawie wynika z faktu, że budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. [...] w W. położony jest na terenie założenie urbanistycznego ul. [...], wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...], decyzją Konserwatora Zabytków [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. Ponadto, budynek ten został ujęty w gminnej ewidencji zabytków utworzonej na podstawie zarządzenia Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Z art. 7 pkt 1 u.o.z.o.z. wynika, że jedną z form ochrony zabytków jest wpis do rejestru zabytków. Natomiast gminna ewidencja zabytków, nie jest jedną z form ochrony zabytków przewidzianych w art. 7 u.o.z.o.z.. Włączenie zabytku do wojewódzkiej ewidencji zabytków i następnie do gminnej ewidencji zabytków powoduje natomiast powstanie obowiązku uzgadniania z wojewódzkim konserwatorem zabytków decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji planowanych na obszarach lub w odniesieniu do budynków ujętych w gminnej ewidencji zabytków (art. 53 ust. 4 pkt 2 oraz art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - - por. wyroki NSA z 9 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 254/15, z 8 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1926/17, z 29 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2225/18). Zgodnie natomiast z przepisem art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw do czasu założenia gminnej ewidencji zabytków, decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do zabytków znajdujących się w wykazie, o którym mowa w art. 7 niniejszej ustawy.

Jak tranie wskazano w wyroku NSA z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 441/13, publ. CBOSA: "Należy mieć na względzie przepisy wprowadzające ustawę z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 75, poz. 474) - zwana dalej ustawą zmieniającą. W szczególności należy wskazać na art. 7 i art. 8 niniejszej ustawy zmieniającej, z których wyraźnie wynika, że gminna ewidencja zabytków stanowi nową ewidencję. Ewidencja ta nie jest tożsama z rejestrem zabytków, o którym mowa w art. 7 pkt 1 u.o.z. Jednocześnie z art. 22 pkt 5 u.o.z. wynika, że w gminnej ewidencji zabytków powinny być ujęte zabytki nieruchome wpisane do rejestru, inne zabytki nieruchome znajdujące się w wojewódzkiej ewidencji zabytków, inne zabytki nieruchome wyznaczone przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w porozumieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Wskazane przepisy w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazują, że systemowa wykładnia art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. prowadzi do takiego rozumienia zakresu normatywnego niniejszego przepisu, że uzgodnienie jest wymagane jeżeli obiekt nieruchomy jest ujęty w gminnej ewidencji zabytków niezależnie od tego czy jednocześnie jest on objęty jedną z form ochrony zabytków przewidzianych w art. 7 u.o.z.".

W świetle powyższych uwarunkowań nie ulega wątpliwości, iż planowana inwestycja podlegała uzgodnieniom konserwatorskim, przewidzianym w art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p.,

Stwierdzić należy, że ani przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani przepisy ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nie precyzują bezpośrednio, w wyodrębniony sposób materialno - prawnych kryteriów, jakimi winny się kierować organy ochrony zabytków przy ocenieniu - w trybie uregulowanym w art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. - dopuszczalności danej inwestycji z punktu widzenia ochrony zabytków. Nie może jednakże ulegać wątpliwości, że ocena ta musi w szczególności uwzględniać założenia ochrony zabytków, sformułowane w przepisach ogólnych ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Stosownie zatem do art. 4 ww. ustawy ochrona zabytków polega, w szczególności, na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu: (pkt 2) zapobieganiu zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków, (pkt 3) udaremnianiu niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków; (pkt 6) uwzględnianiu zadań ochronnych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przy kształtowaniu środowiska.

Zasada prawdy obiektywnej oraz należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy nakłada na organy administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Komentatorzy Kodeksu postępowania administracyjnego podkreślają, że rozpatrując materiał dowodowy i dokonując jego oceny organ administracji nie może pominąć żadnego przeprowadzonego dowodu ani też uwzględnić dowodu, którego nie ma w aktach sprawy (tak: A. Wróbel (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2018, wyd. Wolters Kluwer, str. 535 i nast. oraz powołane tamże orzecznictwo sądów administracyjnych).

Uznać należy, iż uzgodnienie, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. ma charakter uznaniowy w tym znaczeniu, że oceny przesłanek rozstrzygnięcia organ dokonuje w oparciu o pojęcia normatywne niedookreślone, których wykładni musi dokonać w trakcie stosowania prawa w indywidualnej sprawie. Zgodnie z doktryną i orzecznictwem wypracowanym na gruncie art. 7 k.p.a. tego typu rozstrzygnięcie (uznaniowe) wymaga szczególnej staranności organu w podejściu do materiału dowodowego i jego oceny, a przede wszystkim należytego uzasadnienia dokonanego rozstrzygnięcia. Kontrola sądowa tego rodzaju rozstrzygnięcia administracyjnego skoncentrowana jest przede wszystkim na ustaleniu, czy rozstrzygnięcie to nie przekroczyło granic ww. uznania administracyjnego, tj. czy nie ma charakteru arbitralnego, czy też dowolnego.

W uzasadnieniach postanowień organów obu instancji sformułowano klarowne stanowisko, iż montaż podświetlonej tablicy reklamowej o wymiarach ok. 12 m x 4 m na dachu przedmiotowego budynku, jest niedopuszczalny pod względem konserwatorskim. Zbyt duża i nowoczesna, a ze względu na jej intensywne oświetlenie wręcz agresywna forma tablicy, jest zdecydowanie za bardzo dominująca i przytłacza swoim rozmiarem zabytkowy charakter przedmiotowego budynku oraz przestrzeń u jego najbliższej okolicy. Ponadto wprowadzenie w przestrzeni ulicy [...], stanowiącej obecnie uporządkowany i czytelny układ kompozycyjny, wtórnej, charakterystycznej i wybijającej się tablicy reklamowej, wytworzyłoby w tej przestrzeni chaos przestrzenny i estetyczny oraz zaburzyłoby walory krajobrazowe ukształtowanego wnętrza urbanistycznego. Słusznie także wskazano, że omawiana reklama jest zamontowana na dachu budynku znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie zabytkowego wiaduktu kolejowego nad ulicą [...] (co wynika ze znajdującej się w katach administracyjnych sprawy dokumentacji fotograficznej). Podkreślić należy, że strona skarżąca nie przedstawiła żadnych kontrdowodów (np. opinii konserwatorskich), które podważyłyby stanowisko organów konserwatorskich.

Odnosząc się do zarzutów skargi, w ocenie Sądu słusznie organy wskazały, że wskazane przez skarżącą reklamy zamontowane zostały na innym odcinku ulicy [...] w znacznym oddaleniu od miejsca omawianej inwestycji, Należy zwrócić uwagę (jak wynika z przedłożonej przez skarżącą dokumentacji fotograficznej ) na ich zupełnie inne położenie (elewacja budynku przy ul. [...]) oraz rozmiary (reklama przy ul.[...]).

Nie można za zasadny uznać zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a przez odwołanie się organu II instancji do uzasadnienia postanowienia I instancji. Organ Ii instancji, wydając postanowienie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji, powinien ustosunkować się w uzasadnieniu decyzji do całości rozstrzygnięcia przyjętego w postanowieniu organu I instancji oraz wszystkich zarzutów zażalenia. Decyzja organu drugoinstancyjnego, której immanentną częścią jest uzasadnienie, musi być zgodna z zakresem zażalenia i przede wszystkim odnosić się do przedmiotu zażalenia oraz całości sprawy objętej postanowieniem organu I instancji. W niniejszej sprawie odniesiono się w zaskarżonym postanowieniu do zarzutów zażalenia, a w szczególności do podnoszonego przez skarżąca spółkę faktu zamontowania innych reklam na ulicy [...].

Stwierdzić należy, iż ww. ocenie stanu faktycznego sprawy przez wyspecjalizowane organy, odwołującej się do przejrzystych kryteriów, nie można przypisać znamion dowolności. Uznać należy, iż zastosowany w sprawie rygoryzm, mający na celu zachowanie podstawowych parametrów istniejącego obiektu, podlegającego ochronie, jest uzasadniony koniecznością wypełnienia przez organy ochrony konserwatorskiej obowiązku, o którym mowa w art. 4 pkt 2 u.o.z.o.z., tj. obowiązku zapobiegania zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków.

Biorąc powyższe pod uwagę należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.