Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 304/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędziowie sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.), sędzia NSA Henryk Ożóg, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lutego 2016 r. sprawy ze skargi G. S. na bezczynność Burmistrza Miasta J. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Pismem, które wpłynęło do adresata w dniu 4 czerwca 2012r. G. S. zwrócił się do Burmistrza J. o udostępnienie informacji publicznej "poprzez przesłanie listem ZPO na adres do korespondencji czytelnego, uwierzytelnionego odpisu (ew. kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem) umowy sprzedaży-kupna - Aktu Notarialnego, działki Nr [...]., obręb G., byłego wysypiska śmieci".

W odpowiedzi na powyższy wniosek Zastępca Burmistrza Miasta J. pismem z dnia 11 czerwca 2012r. poinformował G. S., że

Gmina J. nie była stroną w postępowaniu dotyczącym zawarcia umowy kupna- sprzedaży przedmiotowej nieruchomości.

Pismem z dnia 5 października 2015r. (wpłynęło do organu w dniu 7 października 2015r.) G. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta J. żądając zobowiązania organu do udzielenia uprawnionemu żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia wyroku wraz z aktami sprawy organowi oraz wymierzenia grzywny w maksymalnej wysokości określonej w przepisach.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta J. wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie w całości. W motywach podano, że trakcie analizy wniosku ustalono, że Gmina nie była stroną przedmiotowej umowy sprzedaży, ani nie była również stroną lub organem w jakimkolwiek poprzedzającym (lub następczym) zawarcie tej transakcji postępowaniu. Ponadto zgodnie z art. 73 Kodeksu postępowania administracyjnego Skarżący nie posiada uprawnień do otrzymania czytelnego uwierzytelnionego odpisu, ewentualnie kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem, a jednocześnie organ nie posiada uprawnienia aby Skarżącemu wydać czytelny uwierzytelniony odpis, ewentualnie kopię potwierdzoną za zgodność z oryginałem. Uprawnienia takie (organ - do wydania - podmiot prywatny - do otrzymania) posiadają jedynie strony postępowania, a zarówno Skarżący, jak również i organ, żadnym administracyjnoprawnym bądź cywilnoprawnym węzłem związani na gruncie transakcji wskazanej w przedmiotowym wniosku nie byli. Jednocześnie zaznaczono, że wydanie uwierzytelnionego odpisu bądź też kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem może nastąpić wyłącznie przez uprawnione do tego osoby. W przedmiotowej sprawie ustalono, że organ takich uprawnień nie posiada.

Dalej podano, że w odpowiedzi na wniosek G. S. z dnia 4 czerwca 2012 roku organ udzielili odpowiedzi w dniu 11 czerwca 2012 roku. Przez okres ponad trzech lat Skarżący nie zwracał się z żadnymi wnioskami w przedmiotowej sprawie oraz nie kierował żadnych zapytań do organu. Wobec powyższego organ uznał, że Skarżący dotarł do stron postępowania] i uzyskał żądany przez siebie dokument.

Biorąc powyższe okoliczności uznano przedmiotową skargę jako oczywiście niedopuszczalną wobec czego, uznano, że winna ulec odrzuceniu, względnie oddaleniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 3§2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. , poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sprawowana przez sąd administracyjny kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a przywołanego przepisu. Przy skardze na bezczynność organu sąd uwzględnia tę skargę tylko wówczas, gdy uzna, że w sprawie wystąpiła taka bezczynność. Dlatego też, zaistnienie bezczynności oznacza naruszenie prawa i wystąpienie materialnej przesłanki do uwzględnienia skargi w myśl art. 149 p.p.s.a. Natomiast bezzasadność skargi, czyli brak stanu bezczynności, prowadzi do jej oddalenia stosownie do art. 151 p.p.s.a.,

W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Przedmiotem skargi jest bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), dalej u.d.i.p. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w ustawie o dostępie do informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną - zwykłym pismem. Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 wymagają formy decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Z kolei art. 6 ust. 1 u.d.i.p. określa przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu. Obejmuje on m. in. informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. i zasadach funkcjonowania tych podmiotów.

W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, którą tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (zob. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. II SA 1956/02. LEX nr 78062). Przy czym prawo do informacji publicznej jest zasadą, a wyjątki od niej powinny być interpretowane ściśle ( tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2003r., sygn. akt II SA 3572/02, LEX nr 144641).

Niesporne w sprawie jest, że Burmistrz Miasta J. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Jednak, zarówno z treści pisma organu z dnia 11 czerwca 2012r., jak i z odpowiedzi na skargę wynika, że Gmina J. nie była stroną w postępowaniu dotyczącym zawarcia umowy kupna- sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. Nie była również organem w jakimkolwiek, poprzedzającym lub następczym postępowaniu związanym z tą transakcją. Oznacza to, że, że skarżący organ nie jest właściwym adresatem żądania objętego treścią skargi. Oznacza to również, że treścią żądania G. S. jest wiadomość nie tylko nie wytworzona przez organ przedmiotowej Gminy, ale też – jak wynika z dokumentacji skargi, w żaden sposób nie odnosząca się do tych organów. Nie jest to zatem informacja publiczna. Strona uzyskała odpowiedź na swój wniosek z dnia 4 czerwca 2012r. pismem organu z dnia 11 czerwca 2012r.

W żądaniu skarżącego mieści się również udostępnienie aktu notarialnego potwierdzającego dokonanie transakcji.

W myśl przepisu art. 110§1 i 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991r.- Prawo o notariacie, akty notarialne wydaje się stronom aktu lub osobom, dla których zastrzeżono w akcie prawo otrzymania wypisu, a także ich następcom prawnym. Wypis aktu notarialnego może być wydany także innym osobom, ale tylko za zgodą stron lub na podstawie prawomocnego postanowienia sądu okręgowego. Abstrahując zatem od rozważań dotyczących dostępu do treści aktu notarialnego, jako informacji publicznej, stwierdzić należy, że skarżący organ, nie będąc stroną postępowania w sprawie umowy kupna-sprzedaży przedmiotowej działki, nie był również dysponentem potwierdzającego ją aktu notarialnego.

Na koniec należy zauważyć, że od momentu złożenia wniosku o udostępnienie informacji i jego załatwienia przez organ do dnia złożenia skargi na bezczynność organu minęło ponad 3 lata. W związku z tym Sąd pragnie zauważyć, że upływ czasu dzielącego zakończenie postępowania wszczętego wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej od daty postawienia organowi zarzutu bezczynności może stwarzać domniemanie faktyczne odstąpienia wnioskodawcy od zamiaru uzyskania żądanej informacji.

Nie istnieją natomiast podstawy dla odrzucenia skargi. Brak przymiotu informacji publicznej podlega ocenie Sądu, a zatem droga sądowa i w konsekwencji złożenie skargi było w rozpatrywanej sprawie dopuszczalne.

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.