Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 2884/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.) Asesor WSA Rafał Wolnik Protokolant ref. staż. Ewa Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2005 r. sprawy ze skargi H.D., R.D. na decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie legalności wykonanych robót budowlanych o d d a l a s k a r g ę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

w M., powołując się na art. 104 i 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu wyjaśnił, że wyrokiem z dnia [...] Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał organy administracyjne do ponownego rozpatrzenia sprawy użytkowania przez J.G. obiektu budowlanego położonego na działce w G. przy ulicy C.. Nowe postępowanie wykazało wszakże, że przedmiotowy garaż powstał na podstawie decyzji – pozwolenia na budowę z dnia [...] wydanej przez Kierownika Urzędu Rejonowego w M. Zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją i projektem budowlanym budowa obejmowała budowę budynku garażowego wraz z zapleczem technicznym do naprawy pojazdów samochodowych. Wobec użytkowania obiektu bez wymaganego zgłoszenia o zakończeniu budowy obiektu, nałożono na właściciela mandat karny oraz zobowiązano do zgłoszenia obiektu do użytkowania właściwym organom administracji architektoniczno-budowlanej. Dodał ponadto, że zgłaszane przez sąsiadów uciążliwości dla środowiska nie leżą w kompetencji organów nadzoru budowlanego i powinny być zgłoszone właściwym organom.

Odwołanie od tej decyzji złożył R. i H.D. W odwołaniu tym nie zgodzili się z ostatnią decyzją, gdyż ich zdaniem w budynku garażowym na sąsiedniej działce prowadzone są warsztaty samochodowe, które bardzo utrudniają zamieszkiwanie w ich budynku na sąsiedniej działce. Dodali, że poprzez utwardzenie terenu wokół garaży i ich posesji wody opadowe zalewają ich zabudowania gospodarcze.

Ś. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w M. W podstawie prawnej przywołał art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu odniósł, że po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego, w tym ponownych oględzin przedmiotowego budynku ustalono, że J.G. prowadzi działalność gospodarczą polegającą na przewozie osób i mas towarowych, a budynek wykorzystywany jest do garażowania i napraw samochodów własnych. Oględziny te jednak wykazały, że budynek garażowy został zrealizowany z odstępstwami od zatwierdzonej dokumentacji projektowej, a mianowicie w miejscu przewidzianego jednego kanału rewizyjnego wybudowano dwa takie kanały. Stwierdził, że nie ma podstaw, do zastosowania art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego czyli do umorzenia postępowania, zwłaszcza w aspekcie wymienionych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Uznając, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, oparł swoje rozstrzygnięcie na przywołanym w podstawie prawnej przepisie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i orzekł jak w sentencji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego R. i H.D. zarzucili, iż nie brali udziału w przeprowadzonych przez organ odwoławczy oględzinach. Dodali, że wówczas warsztaty samochodowe nie pracowały, a samochody z trasy stały poza posesją sąsiada. Podkreślili, że warsztaty samochodowe wybudowane zostały w środku wsi i są bardzo uciążliwe dla codziennego życia. Duże przejeżdżające samochody to duży hałas, trzęsące się mury i wielkie ilości spalin zanieczyszczające środowisko. Ponadto dodali, że na posesji sąsiada przy ich zabudowaniach gospodarczych urządzona została myjnia samochodowa, a woda z mytych samochodów wraz z dużą ilością olejów tworzy niebezpieczeństwom pożarów, a nikt nie sprawdził funkcjonowania tych obiektów pod względem wymogów ochrony przeciwpożarowej.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał swoje stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. W zakresie zarzutu braku udziału strony skarżącej w postępowaniu dowodowym, wyjaśnił, że wobec braku zgody Pana G. na wejście skarżącego na jego posesję, nie uczestniczył on w oględzinach bezpośrednio, ale był informowany o poczynionych ustaleniach na bieżąco i miał możliwość ustosunkowania się do wszystkich ustaleń.

Na rozprawie w dniu [...] skarżący podtrzymali swoje stanowisko

w sprawie, dodając, że ruch ciężkich samochodów sąsiada powoduje trwałe odkształcenia terenu, na dowód czego przedłożył stosowne pomiary.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Rozpatrując skargę wniesioną przed 1 stycznia 2004 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach – w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) jako właściwy do jej rozpatrzenia, stosuje przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie bowiem z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny dokonuje kontroli legalności zaskarżonej decyzji, oceniając, czy decyzja ta nie narusza przepisów prawa. Bada zatem czy nie doszło do naruszenia praw i to zarówno prawa materialnego jak i formalnego w zakresie jakim stosował je organ administracyjny. Zgodnie z treścią art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględni skargę na decyzję administracyjną w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (§ 1 pkt 1), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

(§ 1 pkt 2), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (§ 1 pkt 3), naruszenia prawa, z którym ustawa wiąże skutek stwierdzenia nieważności (§ 2) lub konieczności stwierdzenia wydania orzeczenia z naruszeniem prawa.

Badając prawidłowość zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się powyżej wymienionych naruszeń mogących skutkować uwzględnieniem skargi.

Należy przy tym zaznaczyć, że przedmiotem skargi jest decyzja kasacyjna, przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia. Stosownie do treści art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. O dopuszczalności podjęcia przez organ odwoławczy takiego rozstrzygnięcia stanowi wykazanie, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie sposób zakwestionować stanowiska organu odwoławczego, którego decyzję zaskarżono, iż postępowanie organu pierwszej instancji nie wyjaśniło wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności.

W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji umorzył postępowanie w sprawie stwierdzając, że garaż został wybudowany zgodnie z udzieloną przez Kierownika Urzędu Rejonowego w M. – decyzją pozwolenie na budowę z dnia [...]. Jednakże organ odwoławczy stwierdził wykonanie przedmiotowego garażu z odstępstwami od zatwierdzonego wymienioną decyzją projektu budowlanego, czego organ pierwszej instancji nie zauważył. Nie została także wyjaśniona sprawa użytkowania tego garażu. Organ pierwszej instancji sam stwierdził, że właściciel nie przedłożył stosownego wymaganego zgłoszenia obiektu do użytkowania. Nie przeprowadzono jednak postępowania w tym zakresie, podobnie jak nie badano zgodności użytkowania tego garażu z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska. Natomiast, co należy podkreślić, we wszystkich pismach do organów administracyjnych i w skardze Państwo D. podnosili uciążliwości związane z funkcjonowaniem tego garażu. Wydaje się także, że prowadzone postępowanie powinno jednoznacznie wyjaśnić podnoszony przez skarżących problem zagrożenia dla ich działki bezpośrednio sąsiadujących z posesją właściciela garażu.

W opinii Sądu, organ pierwszej instancji nie tylko nie wypowiedział się w zakresie uciążliwości tego garażu dla sąsiadów czy też jego zagrożenia, lecz także uznał się w tym zakresie za niewłaściwy, informując, że w tym zakresie postępowanie powinno być przeprowadzone przez Urząd Miasta i Gminy K. Zgodnie jednak z zapisem art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany użytkowany jest w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia inspektor nadzoru budowlanego (zgodnie z art. 83 ust. 1 tej ustawy) nakazuje w drodze decyzji usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

Biorąc zatem pod uwagę powyższe należy uznać, że sprawa nie została należycie wyjaśniona i przygotowana do merytorycznego rozstrzygnięcia. Postępowanie takie należy uznać za niezgodne z zasadami zawartymi w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którymi w toku postępowania organy podejmują wszelkie niezbędne kroki zmierzające do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Należy zatem zauważyć, że skoro sprawa nie została należycie wyjaśniona przed organem pierwszej instancji, a rozstrzygnięcie wymaga uprzednio przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, to zaskarżona decyzja organu drugiej instancji jest prawidłowa w świetle przywoływanego już powyżej art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzywszy się w postępowaniu organów administracyjnych naruszenia prawa, stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.