Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SAB/Wa 31/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Burmistrza Miasta S. w przedmiocie bezczynności organu postanawia - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

Skargą z dnia [...] maja 2005r. skarżący zaskarżył bezczynność Burmistrza Miasta S. oraz Naczelnika Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Miejskiego w S. W uzasadnieniu skargi podniósł argumenty dotyczące nieprawidłowości przy ustaleniu powierzchni lokalu, który wykupił od Gminy Miasta S. Wskazał, iż ponosi zawyżone opłaty związane z nieprawidłowo ustaloną powierzchnią wykupionego lokalu. Zarzucił, iż operat szacunkowy lokalu wskazujący zawyżoną powierzchnię, został sporządzony błędnie i osoba, która go sporządziła powinna ponieść odpowiedzialność. Skarżący próbował dotrzeć do dokumentów, na które powoływał się Burmistrz S. odnośnie powierzchni jego lokalu ale jego próby okazały się bezskuteczne. Podniósł, iż prośby kierowane się do władz miasta o sprostowanie aktu notarialnego i ksiąg wieczystych pozostawały bez odzewu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej u.p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Bezczynność organów, o której mowa w punkcie 8 cytowanego przepisu, sąd może kontrolować jedynie w zakresie, w jakim dotyczy ona zaniechania wydania przez organ decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty lub wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Bezczynność ta dotyczyć może także zaniechania wydania aktów innych, niż powyżej wymienione, lub wykonania czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Omawiana bezczynność może wystąpić jedynie w przypadku kiedy organ był zobowiązany do załatwienia sprawy w takiej właśnie formie – przewidzianej konkretnym przepisem prawa. Skarga na bezczynność organu jest bowiem pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Wynika to z użytego w art. 3 § 2 pkt 8 u.p.p.s.a. sformułowania: "w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 u.p.p.s.a.". Oznacza to, że skarga na bezczynność organów przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 u.p.p.s.a., a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi. Uwzględniając taką skargę Sąd zobowiązuje organ do wydania aktu lub dokonania czynności bądź stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa (art. 149 u.p.p.s.a.).

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, iż wniesiona przez skarżącego skarga jest niedopuszczalna. Nie dotyczy bowiem żadnego z przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 u.p.p.s.a. Żądania skarżącego nie dotyczyły sprawy, w której organ mógłby wydać jedno z przewidzianych w treści przepisu rozstrzygnięć, lub też podjąć akt lub czynność, o którym tam mowa. Skarżący kwestionuje bowiem ustalenia jakich dokonano przy ustalaniu powierzchni zbywanego mu lokalu oraz konieczność ponoszenia nieuzasadnionych kosztów z tego tytułu. Sąd zauważa, że w powyższym zakresie organy gminy działały w sferze cywilnoprawnej, a nie administracyjnoprawnej – tak więc poza zakresem kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny.

Odrzucając skargę Sąd pragnie jednocześnie wyjaśnić, iż kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Orzekając w takim zakresie Sąd nie jest uprawniony do orzekania o uprawnieniach i obowiązkach wynikających z przepisów prawa materialnego, czy też ustaleniach dotyczących okoliczności faktycznych, które choćby poczynione przez organy administracji, to nie wiążą się z jej władczymi formami działania. Innymi słowami, sąd nie jest władny "prostować" nieprawidłowości w działaniu organów, jeśli nie wiążą się one z zakresem jego kontroli sprawowanej w sprawach, o których mowa w przywołanym wcześniej przepisie art. 3 § 2 u.p.p.s.a.

Z powyższych względów działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 u.p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę, ponieważ sprawa nie należała do właściwości sądu administracyjnego.