Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1972/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant ref. staż. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi W.S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie skargę oddala.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] czerwca 2011r, Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania W.S. – utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] kwietnia 2011r. Nr [...] nakładającą na K. i J.W. obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie parteru budynku mieszkalnego jednorodzinnego z podpiwniczeniem o wym. ok. 10.40 m x 8.40 m, usytuowanego na działce nr ew. [...], przy ul. [...] we wsi [...], gm. [...], wybudowanego bez pozwolenia na budowę.

Organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania z którego wynika, iż postępowanie wszczęto w 1984r na wniosek W.S.

W wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 16.11.2004r ustalono, że na przedmiotowej nieruchomości usytuowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny, murowany, częściowo podpiwniczony, wybudowany według oświadczenia inwestora w 1984r bez decyzji o pozwoleniu na budowę.

W dacie przeprowadzania kontroli tj. w dniu 16 listopada 2004r stwierdzono prowadzenie robót budowlanych związanych nadbudową i dobudową przedmiotowego budynku.

Nadbudowana została kondygnacja nad istniejącym budynkiem parterowym wykonana z bloków gazobetonowych. Do pierwszej kondygnacji dobudowano schody zewnętrzne żelbetonowe.

Wobec powyższych ustaleń PINB [...] postanowieniem z dnia [...].01.2005r wstrzymał na podstawie art. 48 ust 2 i 3 Prawa budowlanego roboty prowadzone przy rozbudowie budynku oraz nałożył na inwestora obowiązki mające doprowadzić do legalizacji wykonanych robót.

Po wykonaniu obowiązków organ powiatowy ustalił opłatę legalizacyjną i rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].11.2007r, Nr [...].

Następnie rozstrzygnięcia w przedmiocie opłaty legalizacyjnej oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...].01.2005r zostały uchylone wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2008r. sygn. akt VII SA/Wa 186/08 i 187/08.

Sąd w wyrokach tych wskazał, że nie ustalono zakresu samowolnej rozbudowy budynku, jak i daty wykonywania robót budowlanych przy budowie budynku.

Sąd zarzucił też brak ustaleń co do zgodności budowy z przepisami techniczno-budowlanymi. W ocenie Sądu rozważenia wymaga, czy możliwa jest legalizacja nadbudowy zrealizowanej na budynku wykonanym w 1984r prawdopodobnie bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Ponownie rozpatrując sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] uznał za wiarygodne wyjaśnienie inwestorów K.W. i A.W., że parter wraz z podpiwniczeniem budynku zrealizowano w warunkach samowoli budowlanej okresie od 1984r do 1992r.

Natomiast nadbudowa piętra miała miejsce pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1994r.

Sprawa nadbudowy została załatwiona w odrębnym postępowaniu na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1994r.

W niniejszym postępowaniu organ ocenił skutki samowoli budowlanej parteru wraz z podpiwniczeniem budynku na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974r.

Uznając, iż brak jest podstaw do wydania nakazu rozbiórki oraz nie ma konieczności wydania nakazu w oparciu o art. 40 Prawo budowlane z 1974r Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r, nr [...] na podstawie art. 42 ust 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r w związku z art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane nałożył na inwestorów W. obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie parteru budynku mieszkalnego jednorodzinnego z podpiwniczeniem o wym. ok. 10.40 m x 8.40 m.

Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].10.2009r, Nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2010r. sygn. akt VII SA/Wa 2220/09 Sąd uchylił decyzje organów I i II instancji nakładające na K. i J.W. obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie parteru spornego budynku, wskazując w uzasadnieniu, iż nie przeprowadzono wyczerpująco postępowania dowodowego mającego na celu ustalenia daty wykonania poszczególnych prac w obrębie obiektu.

W związku z wiążącą oceną prawną zawartą w wyrokach sądowych, organ powiatowy ponowne przeprowadził postępowanie wyjaśniające zakończone decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] kwietnia 2011r. Nr [...] nakładającą na inwestorów obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie parteru spornego budynku.

Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie wskazał, że na podstawie art. 153 p.p.s.a. jest związany oceną prawną wyrażoną w wyroku Sądu.

W ocenie organu odwoławczego organ powiatowy prawidłowo przeprowadził postępowanie w niniejszej sprawie ustalając, że przedmiotowy budynek mieszkalny jednorodzinny został wybudowany, a następnie rozbudowany i nadbudowany w warunkach samowoli budowlanej, gdyż inwestorzy nie uzyskali wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zdaniem organu odwoławczego organ powiatowy przyjmując za wiarygodne oświadczenie inwestorów i zeznania świadków prawidłowo ustalił rzeczywisty czas wybudowania poszczególnych części obiektu.

W związku z rozbieżnościami co do daty wykonania poszczególnych części budynku mieszkalnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] odebrał wyjaśnienia od stron i świadków pod rygorem odpowiedzialności karnej. T.W., K. W i A.W. zeznali, że budowę budynku mieszkalnego rozpoczęto w 1984r i w pierwszym etapie do początku lat 90 – tych (1992r.) zrealizowano parter wraz z podpiwniczeniem budynku.

W drugim etapie w maju 2004r zrealizowano nadbudowę piętra i nowe zadaszenie.

W.S. w dniu 19.11.2008r zeznała, że budowę budynku mieszkalnego realizowano w trzech etapach: w 1984r wybudowano parter i rozpoczęto jego użytkowanie, w 2001r rozbudowano parter od strony ul. [...] i wykonano częściowe podpiwniczenie ( na dowód wskazała mapę inwentaryzacyjną datowaną na 09.02.1998r ), natomiast budowę piętra rozpoczęto w 2004r, a dach pokryto blachą w 2006r.

Organ odwoławczy zaakceptował ustalenia organu pierwszej instancji z których wynika, że parter budynku wraz z podpiwniczeniem wybudowano w okresie od 1984r do początku lat 90-tych XX w. Przyjął zatem, że parter z podpiwniczeniem budynku zrealizowano pod rządami ustawy z 1974r. Prawo budowlane. Natomiast nadbudowa piętra z nowym zadaszeniem miała miejsce pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1994r.

Oświadczenia W.S. w zakresie daty wykonania prac podnoszone w odwołaniu nie znajdują zdaniem organu potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym sprawy. Skarżąca przedłożyła kserokopie 2 map geodezyjnych z 1998r. i 2003r. oraz dokumentację fotograficzną, na podstawie których nie można jednak jednoznacznie stwierdzić, jak wyglądał kształt omawianego budynku i nie stanowią one bezsprzecznego dowodu w w/w zakresie. Ponadto na podstawie inwentaryzacji geodezyjnej budynku wykonanej na wniosek inwestora nie można wnioskować, że budynek nie istniał w dacie wskazanej przez inwestorów tylko dlatego, że nie został zinwentaryzowany.

Organ wskazał, że mapa z 1998r jest mapą wykonaną wg stanu archiwalnego, a odnosi się do obszaru objętego sąsiedzką inwestycją i jedynie w tym zakresie jest zgodna z sytuacją w terenie. Zakres sąsiedzkiej inwestycji nie obejmował budynku na działce nr ew. [...] położonej przy ul. [...] - przedmiotu niniejszego postępowania, gdyż geodeta zaktualizował mapę zasadniczą jedynie w zakresie objętym zleceniem. Organ zaznaczył, że na przedmiotowej działce istnieją 4 budynki mieszkalne i dodatkowe zabudowania gospodarcze - garaże, zatem nie można przesądzać, czy zdjęcia przedkładane przez strony dotyczą budynku objętego przedmiotowym postępowaniem. Również materiał fotograficzny zgromadzony w sprawie nie przesądza o tym, że rozbudowa od strony południowej miała miejsce akurat w 2001r., i że nie została wykonana w czasie, na który wskazują inwestorzy. Zdjęcia wykazują jedynie, że część obiektu wykonana została z innego materiału. Na tej podstawie nie można jednak przesądzać o dacie budowy parteru obiektu, bo inwestor równie dobrze mógł użyć dwóch rodzajów materiałów w dacie budowy wskazanej przez inwestorów.

Sąd w wyroku zarzucił również, że organy nadzoru budowlanego nie oceniły dowodu w postaci protokołu z dnia 7 października 2009r i zawartego w nim szkicu sytuacyjnego.

Organ odwoławczy zauważył zatem, że na podstawie ww. szkicu nie można ustalić daty powstania parteru budynku. Oświadczenia zaś złożone do protokołu poświadczają jedynie, iż budowa była prowadzona w dwóch etapach.

Postępowanie w sprawie I etapu budowy (parteru z podpiwniczeniem) wszczęte zostało przed 1 stycznia 1995r na skutek wniosku W.S. i nie zostało zakończone decyzją.

Roboty zaś wykonane w 2004r. i w latach następnych polegały na rozbiórce konstrukcji dachu nad parterem i jego poszycia, i nadbudowie piętra z poddaszem, wykonaniu nowej konstrukcji dachu oraz pokrycia, a także zewnętrznych schodów żelbetowych prowadzących na piętro.

W omawianej sprawie w zakresie samowoli budowlanej dotyczącej parteru obiektu z podpiwniczeniem zastosowanie mają zatem przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane. Zgodnie z dyspozycją art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane - do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed 1 stycznia 1995r., wyłączone jest stosowanie art. 48 ustawy. Oznacza to, że likwidacja samowoli budowlanej następuje na podstawie przepisów art. 37 - 42 Prawa budowlanego z 1974r. (tak NSA w wyroku z dnia 14 listopada 2003r., sygn. akt IVSA 1343/02, jak też NSA w wyroku z 16 lutego 2000r. sygn. akt IVSA 2472/97).

Oceniając całość materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organ stwierdził, że parter z podpiwniczeniem wybudowano i użytkowano przed 1 stycznia 1995r. W stosunku do tych robót wszczęte zostało postępowanie administracyjne wnioskiem strony z 1984r.

Analiza sprawy w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 października 1974r stosownie do art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw do wydania nakazu rozbiórki obiektu. Nie ma też konieczności wydania nakazu w oparciu o art. 40 w/w ustawy.

W dacie zakończenia budowy parterowego budynku mieszkalnego teren działki nr ew. [...] objęty był ustaleniami Miejscowego Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego wsi [...] Gmina [...] zatwierdzonego Uchwałą Rady Narodowej Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] września 1989r., który obowiązywał do 2001r.

Zgodnie z ustaleniami tego planu teren działki przeznaczony był pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinna, wolnostojącą i bliźniaczą, z możliwością wymiany budynków mieszkalnych w złym stanie technicznym i adaptacji istniejącej zabudowy w dobrym i średnim stanie technicznym, a także realizacji nowej zabudowy.

Samowolnie wybudowany parterowy budynek mieszkalny nie narusza także ustaleń obecnie obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego wsi [...] część B zatwierdzonego Uchwałą Rady [...] Nr [...] z dnia [...].11.2001r.

Oględziny obiektu, a także dokumentacja techniczna dotycząca nadbudowy budynku - projekt budowlany z elementami oceny technicznej budynku istniejącego, potwierdziły, że stan techniczny budynku nie budzi obaw w zakresie bezpieczeństwa konstrukcji i mienia, a także możliwości prawidłowego korzystania przez użytkowników.

Odnosząc się do zarzutu W.S., że budynek przesłania jej działkę i usytuowany został za blisko granicy jej działki, organ odwoławczy podzielając argumentację organu pierwszej instancji wskazał, że budowa budynku parterowego nie narusza przepisów techniczno - budowlanych, obowiązujących w dacie jego budowy, co umożliwia jego legalizację. Budowa zlokalizowana jest prawie na całej swej długości, ok. 80cm od granicy działki nr ew. [...], jedynie w narożniku południowym odległość ta wynosi ok. 1,60m. Działka skarżącej na odcinku wybudowanego budynku pełni funkcję sięgacza dojazdowego z ul. [...] i niemożliwa jest zabudowa w tym miejscu. Odległość pomiędzy budynkami znajdującymi się na działce nr ew. [...], a legalizowanym budynkiem mieszkalnym jest większa niż 8m, co znajduje odzwierciedlenie w materiale geodezyjnym zgromadzonym w aktach sprawy.

Analizując podnoszoną przez W.S. kwestię odległości legalizowanego parteru budynku od budynku drewnianego znajdującego się na działce nr ew. [...] organ wskazał, iż działką sąsiednią o której mowa w § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980r., Nr 17, poz. 62 ze zm.), obowiązującego w dacie jego budowy jest działka nr ew. [...], a nie działka nr ew. [...] na której zlokalizowany jest budynek drewniany należący do W.S.

Organ podkreślił, iż parterowy budynek od strony granicy z działką nr ew [...] stanowiącą własność W.S. posiada ścianę pełną , spełniającą wymogi ściany oddzielenia przeciwpożarowego.

W ocenie organu usytuowanie budowy względem granicy działki nr ew [...] nie narusza § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.

Organ wskazał, iż zgodnie z przepisami Prawa budowlanego z 1974 r., w stosunku do każdej samowoli budowlanej winna być wydana decyzja nakazująca przymusową rozbiórkę obiektu budowlanego bądź też decyzja pozwalająca na jego użytkowanie.

W związku z tym, że nie ma konieczności zastosowania nakazu rozbiórki wynikającego z art. 37 Prawa budowlanego z 1974r należało nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie parteru budynku wraz z podpiwniczeniem.

Zdaniem organu II instancji zarzuty podnoszone w odwołaniu dotyczące naruszenia art. 7, 77 i 107 k.p.a., czyli obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie znajdują potwierdzenia w ustaleniach dokonanych przez organ szczebla powiatowego, jak też w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła W.S. wnosząc o uchylenie obu zaskarżonych decyzji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 6, 7, 8, 76 § 1, 77 § 1 k.p.a., art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974r., art. 153 p.p.s.a., oraz § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych.

W skardze podniosła, że organy ponownie wydały decyzje bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności bez ustalenia daty wykonania dobudowy do parteru od strony ulicy Brzozowej.

Błędnie przeprowadziły analizę już zgromadzonych materiałów dowodowych, odmawiając wiarygodności zeznaniom skarżącej, jak i zdjęciom przez nią przedstawionym oraz szkicowi sytuacyjnemu dołączonemu do protokołu z dnia 7 października 2008r.

Błędnie organy zinterpretowały również § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych w kwestii zbadania odległości pomiędzy spornym budynkiem, a budynkami skarżącej posadowionymi na działkach nr ew. [...] i nr ew. [...] – obu należących do skarżącej.

Zdaniem skarżącej przedmiotowy budynek narusza przepisy techniczno-budowlane, nie spełnia zatem wymagań koniecznych do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa.

Na wstępie wskazać należy, że sprawa była już przedmiotem kontroli tutejszego Sądu, który wyrokami z dnia 6 maja 2008r. sygn. akt VII SA/Wa 186/08 i 187/08 uchylił postanowienia organu I i II instancji ustalające dla K. i J.W. opłatę legalizacyjną.

Sąd w wyrokach tych wskazał, że nie ustalono zakresu samowolnej rozbudowy budynku, jak i daty wykonywania robót budowlanych przy budowie budynku. Sąd zarzucił też brak ustaleń, co do zgodności budowy z przepisami techniczno-budowlanymi.

Z kolei wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2010r. sygn. akt VII SA/Wa 2220/09 Sąd uchylił decyzje organów I i II instancji nakładające na K. i J.W. obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie parteru spornego budynku, wskazując w uzasadnieniu, iż nie przeprowadzono wyczerpująco postępowania dowodowego mającego na celu ustalenia daty wykonania poszczególnych prac w obrębie obiektu.

Należy mieć zatem na uwadze zapadłe w sprawie ww. wyroki Sądu oraz przepis art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Z oceny prawnej zawartej w uzasadnieniach wyroków wynikało, że organy ustalić miały zakres samowolnej rozbudowy budynku, jak i daty wykonywania robót budowlanych przy budowie budynku. Sąd zarzucił też brak ustaleń, co do zgodności budowy z przepisami techniczno-budowlanymi.

Biorąc pod uwagę wyroki Sądu oraz przeprowadzone przez organy postępowanie należy podnieść, że okolicznością niekwestionowaną w niniejszej sprawie jest fakt wybudowania bez pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z podpiwniczeniem o wym. ok. 10.40m x 8.40m na działce nr ew. [...], przy ul. [...] we wsi [...], gm. [...].

Okolicznością sporną pozostaje natomiast kwestia ustalenia daty budowy poszczególnych części parteru budynku w szczególności realizacja dobudowy od strony ul. [...].

Ustalenia organów nadzoru budowlanego z których wynika, że budowę budynku mieszkalnego rozpoczęto w 1984r i w pierwszym etapie do początku lat 90 – tych (1992r.) zrealizowano parter wraz z podpiwniczeniem budynku natomiast w drugim etapie w maju 2004r. zrealizowano nadbudowę piętra i nowe zadaszenie znajdują oparcie w zeznaniach świadków T.W. i A.W. oraz wyjaśnieniach inwestorów K. i J.W.

Zeznań tych nie podważyła skutecznie skarżąca twierdząc, że budowę parteru budynku mieszkalnego realizowano dwuetapowo tj w 1983/1984 oraz w 2001r rozbudowano parter od strony ul. [...] i wykonano częściowe podpiwniczenie.

Przedłożone przez skarżącą na tą okoliczność mapy geodezyjne zostały ocenione w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2010r. sygn. akt VII SA/Wa 2220/09.

Z uzasadnienia wyroku wynika, iż mapa z 6 lutego 1998r złożona przez skarżącą dotyczy obiektu budowlanego o nr ew [...], innego niż badany w niniejszym postępowaniu. Podobnie mapa z 19 września 2003r stanowiąca geodezyjną inwentaryzację powykonawczą dotyczy innego obiektu budowlanego niż badany w niniejszym postępowaniu.

Zdaniem sądu " dwie mapy przedłożone przez skarżącą nie mają żadnego znaczenia w niniejszej sprawie, bo dotyczą zupełnie innych działek i posadowionych na nich budynków".

W ocenie sądu o tym, że rozbudowa parteru nastąpiła w dacie wskazanej przez skarżącą może natomiast świadczyć protokół kontroli budowy z dnia 7 października 2008r i zawarty w nim szkic sytuacyjny oraz zdjęcia przedmiotowego budynku przedstawione przez skarżącą.

Sąd zarzucił organowi brak oceny wyżej wskazanych dowodów i nieuwzględnienie ich przy rozpatrywaniu sprawy.

Ponownie rozpatrując sprawę organy nadzoru budowlanego zastosowały się do wiążącej oceny prawnej uwzględniając wskazane dowody i dokonując w sposób prawidłowy ich oceny.

Odnosząc się do protokołu kontroli budowy z dnia 7 października 2008r organ stwierdził, iż szkic do niego dołączony obrazuje kształt budynku na dzień sporządzenia szkicu.

Zatem na jego bazie nie można czynić ustaleń dotyczących daty wykonania parteru budynku.

Pewnym jest tylko to, iż w dniu wykonania szkicu budynek posiadał taki kształt, a złożone do protokołu oświadczenia mówią jedynie o dwóch etapach budowy.

Oceniając zdjęcia organ stwierdził, iż materiał fotograficzny załączony przez W.S. również nie przesądza o tym, że rozbudowa od strony południowej miała miejsce akurat w 2001r i że nie została wykonana w czasie, który wskazują inwestorzy,

Ze zdjęć wynika jedynie, iż część obiektu wykonana jest z innego materiału budowlanego, co w żaden sposób nie wskazuje na datę budowy.

Brak jest podstaw do twierdzenia, że inwestor nie mógł użyć innego materiału do budowy w dacie wskazanej przez Państwa W. i świadków.

Jednocześnie nie można przesądzić w sposób nie budzący wątpliwości czy zdjęcia dotyczą budynku objętego postępowaniem, gdyż działka [...] zabudowana jest czterema obiektami w granicy z działką skarżącej.

Zgodzić należy się z dokonaną przez organ oceną protokołu kontroli budowy z dnia 7 października 2008r i zawartego w nim szkicu sytuacyjnego oraz oceną zdjęć przedłożonych przez skarżącą.

Rozbieżność pomiędzy datą budowy parteru wskazaną przez inwestorów i świadków ( budowę zakończono do 1992r ), a datą wskazaną przez skarżącą ( w 2001r rozbudowano parter ) wynosi 9 lat i jak słusznie stwierdził organ nadzoru rozbieżności rzędu kilku lat są niemożliwe do wykazania żadną ekspertyzą techniczną.

Z uwagi na brak podważenia wiarogodności oświadczenia inwestora oraz zeznań świadków organy nadzoru budowlanego dając im wiarę, prawidłowo przyjęły, iż budowa parteru budynku wraz z podpiwniczeniem została zakończona w 1992r.

Dla oceny skutków samowolnej budowy parteru organy trafnie zastosowały przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r - Prawo budowlane.

Zgodnie z dyspozycją art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane - do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed 1 stycznia 1995r., wyłączone jest stosowanie art. 48 ustawy. Oznacza to, że likwidacja samowoli budowlanej następuje na podstawie przepisów art. 37 - 42 Prawa budowlanego z 1974r.

Oceniając samowolę budowlaną w świetle art. 37 Prawa budowlanego z 1974r organ w sposób prawidłowy wykazał brak podstaw do wydania nakazu rozbiórki.

Samowolna budowa nie narusza ustaleń zarówno Miejscowego Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego wsi [...] Gmina [...] zatwierdzonego Uchwałą Rady Narodowej Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] września 1989r, który obowiązywał do 2001r jak i ustaleń obecnie obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego wsi [...] część B zatwierdzonego Uchwałą Rady [...] Nr [...] z dnia [...].11.2001r.

Z dokumentacji technicznej dotyczącej nadbudowy budynku - projekt budowlany z elementami oceny technicznej budynku istniejącego wynika, że stan techniczny budynku nie budzi obaw w zakresie bezpieczeństwa konstrukcji i mienia, a także możliwości prawidłowego korzystania przez użytkowników.

Usytuowanie budowy względem granicy działki nie narusza także przepisów techniczno - budowlanych, obowiązujących w dacie jego budowy.

Do przepisów tych należy rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. z 1980r., Nr 17, poz. 62 ze zm.).

Stosownie do treści § 12 ust. 1 cyt. rozporządzenia budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. 2. Przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości określone w ust. 1 mogą ulec zmniejszeniu, z tym, że odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m.

W niniejszej sprawie odległość pomiędzy budynkami znajdującymi się na działce nr ew. [...], stanowiącej własność skarżącej i bezpośrednio graniczącej z działką inwestora, a legalizowanym budynkiem mieszkalnym jest większa niż 8m.

Działka skarżącej na odcinku wybudowanego budynku pełni funkcję sięgacza dojazdowego z ul. [...] i niemożliwa jest zabudowa w tym miejscu.

Wbrew zarzutowi skargi działka nr ew. [...] również należąca do skarżącej nie stanowi działki sąsiedniej w rozumieniu § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.

Działka nr ew [...] oddzielona jest od działki inwestycyjnej działką nr ew. [...] i tylko działka nr ew. [...] jest działką sąsiednią, o której mowa w § 12 ust. 1w/w rozporządzenia.

Wskazać należy, iż rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Środowiska z dnia 3 lipca 1980r nie operuje terminem "obszaru oddziaływania obiektu".

Przedmiotowy parterowy budynek od strony granicy z działką nr ew [...] stanowiącą własność W.S. posiada ścianę pełną , spełniającą wymogi ściany oddzielenia przeciwpożarowego.

Formą legalizacji w sytuacji, gdy obiekt spełnia wszystkie wymogi prawa budowlanego jest pozwolenie na jego użytkowanie, które jest jednocześnie potwierdzeniem, że budynek nadaje się do użytkowania.

Przez zdatność do użytku należy również rozumieć takie zrealizowanie obiektu, iż nie narusza on uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym właściciela działki sąsiedniej. Jeżeli nie zachodziły przesłanki do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego, organ administracji państwowej powinien usankcjonować popełnienie naruszenia prawa polegające na wybudowaniu obiektu bez pozwolenia na budowę, przyjmując zawiadomienie o oddaniu obiektu do użytku, bądź nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia i wydać mu pozwolenie na użytkowanie (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1186/07 LEX nr 443843).

W niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego dlatego organ prawidłowo usankcjonował popełnioną samowolę budowlaną nakładając na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.[pic]