Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 385/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2014 poz 600
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk,, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.),, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Marta Guzik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2015 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r., 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Na mocy wyroku z dnia [...] r. Sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w T. orzekł wobec M. S., na podstawie art. 42 § 2 Kodeksu karnego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B w ruchu lądowym na okres dwóch lat.

Wobec przesłania powyższego wyroku do Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w T. Prezydent Miasta pismem z dnia 2 lutego 2015 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnienia kat B wydanego na prawie jazdy nr [...], a następnie decyzją z dnia [...] r. cofnął M. S. uprawnienie kat. B Nr [...] wydane na druku prawa jazdy serii [...] dnia [...] r. przez Prezydenta Miasta T.

Następnie wobec złożonego w dniu 4 lutego 2015 r. przez M. S. wniosku o wydanie dokumentu prawa jazdy z kategorią C, decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta T., przywołując w podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.jedn. Dz.U. z 2014r., poz. 60 ze zm.) oraz § 9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2012 r., poz. 1005) orzekł odmówić zwrotu prawa jazdy kategorii C. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że do tutejszego Urzędu wpłynęło najpierw postanowienie Prokuratury Rejonowej w T. o zatrzymaniu prawa jazdy kat. BC nr [...], a następnie wyrok Sądu Rejonowego w T. sygn. akt [...] orzekający wobec M. S. środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B w ruchu lądowym na okres 2 (dwóch) lat. Wobec wniosku o wydanie prawa jazdy kat. C organ przywołał treść art. 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, w myśl którego prawo jazdy nie może być wydane osobie w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w okresie obowiązywania tego zakazu. Stąd stwierdzając negatywną weryfikację dokumentów zgodnie z § 9 ust. 2 pkt 1 wymienionego powyżej rozporządzenia organ orzekł jak w sentencji.

Pismem z dnia 9 lutego 2015 r. M. S. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o odstąpienie od zatrzymania prawa jazdy kat. C. Przyznał, że dopuścił się naruszenie przepisów, ale wcześniej nigdy nie wszedł w konflikt z prawem. Ponadto dodał, że ma zagwarantowaną pracę w firmie Usługi Transportowe, co potwierdził stosownym listem przyszłego pracodawcy. Nadmienił, że jest to jego "forma utrzymania na życie".

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta T.

W uzasadnieniu organ przedstawił przepis art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami oraz odwołał się do prawomocnego, z dniem 21 stycznia 2015 r., wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] r. sygn. akt [...], w którym orzeczono wobec odwołującego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B w ruchu lądowym na okres 2 (dwóch) lat. Następnie przywołał ustalenia organu pierwszej instancji i powtórzył co do zasady jego argumentację, stwierdzając, że podziela stanowisko organu pierwszej instancji. Podkreślił przy tym, że fakt, iż Sąd odebrał tylko częściowo uprawnienia do kierowania pojazdami, nie oznacza możliwości korzystania z innych uprawnień do prowadzenia pojazdów w okresie obowiązywania orzeczonego wymienionym wyrokiem zakazu. Odwołał się w tym zakresie do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 265/14 przywołując przedstawioną tam argumentację, a zwłaszcza podnosząc, że nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której osoba z orzeczonym sądownie zakazem prowadzenia pojazdów objętych prawem jazdy kategorii B mogłaby - w okresie obowiązywania zakazu- wciąż korzystać z innych uprawnień do prowadzenia pojazdów i nadal stwarzać zagrożenie w ruchu przez prowadzenie innych pojazdów w stanie nietrzeźwości. Kolegium dodało, że podobne stanowisko w sprawie prezentują też inne sądy administracyjne i przywołało ich orzeczenia.

Wskazało nadto, że ustawodawca doprecyzował, że w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kat. B- osobie ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy innej kategorii, np. C - przedmiotowe prawo jazdy nie może być wydane, zwrócone a uprawnienie przywrócone.

Zatem, w ocenie organu, tak w starym stanie prawnym, obowiązującym w dacie zdarzenia, jak i w nowym stanie prawnym, osoba wobec której orzeczono sądownie zakaz prowadzenia pojazdów kategorii B nie może korzystać z uprawnień do prowadzenia pojazdów innych kategorii określonych w ustawie. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożył, reprezentowany przez pełnomocnika, M. S. Zarzucając decyzji obrazę przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten ma zastosowanie do skarżącego, który miałby być osobą ubiegającą się o wydanie dokumentu prawa jazdy kategorii C, wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i zwrócenie skarżącemu prawa jazdy kategorii C oraz o zasądzenie kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji obu instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że okres i zakres obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych został określony przez Sąd Rejonowy w T. w wyroku z dnia [...] r. sygn. akt [...] - gdzie Sąd zastosował środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów w zakresie kategorii B na okres 24 miesięcy. Prawomocny wyrok Sądu nie może być zmieniony decyzją Prezydenta Miasta T., a organ administracji nie może rozszerzać zakazu orzeczonego przez sąd karny - w tym zakresie odwołał się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 lutego 2014 r. Sygn. akt II SA/Bd 1490/13.

Skarżący dodał, że przy wykładni powołanego powyżej art. 12 ustawy należy stosować egzegezę funkcjonalną, która oznacza, że zakaz wydania prawa jazdy kategorii C osobom, wobec których istnieje zakaz prowadzenia samochodów osobowych, do których kierowania konieczne jest posiadanie prawa jazdy kategorii B, dotyczy tych obywateli, który wcześniej nie posiadali w ogóle uprawnień do kierowania samochodami o masie powyżej 3,5 t. W przeciwnym wypadku oznaczałoby to, że organ administracji ma prawo nie zastosować się do prawomocnego wyroku sądu. Przywołując treść art. 103 ust. 4 ustawy o kierujących pojazdami skarżący zwrócił uwagę, że ustawodawca rozróżnia wymagania określone w stosunku do osób ubiegających się o prawo jazdy po raz pierwszy i takich, które już takie prawo jazdy posiadają, a z treści art. 104 ustawy a contrario wynika, że wymogi określone dla osób po raz pierwszy ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami nie mają zastosowania do obywateli, którym uprawnienia do kierowania pojazdami zostały cofnięte w związku z orzeczeniem zakazu prowadzenia pojazdów przez sąd karny, to tym bardziej nie mają zastosowania do tych, których uprawnienia nie zostały cofnięte.

W przypadku skarżącego, który posiadał prawa jazdy kategorii B i C, orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie kategorii B (wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] r. sygn. akt [...]), stąd wobec zatrzymania prawa jazdy kategorii B i C zwrócił się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy kategorii C.

Zdaniem skarżącego organy niezasadnie uznały, że jest on osobą, o której mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy, czyli osobą ubiegającą się o wydanie dokumentu prawa jazdy kategorii C, gdy tymczasem ubiega się on o zwrot zatrzymanego prawa jazdy.

Podkreślił, że zgodnie z art. 42 Kodeksu karnego jako środek karny może być orzeczony zaprowadzenia pojazdów określonego rodzaju lub wszelkich pojazdów mechanicznych. Zatem to sąd, w zależności od okoliczności konkretnej sprawy, decyduje o zakresie orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów. Zgodnie z art. 182 § 1 zd. 1 Kodeksu karnego wykonawczego w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów sąd przesyła odpis wyroku organowi właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania, który stosownie do art. 182 § 2 tego Kodeksu zobowiązany jest cofnąć uprawnienia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Zatem to sąd karny, a nie organ administracji orzeka o zakazie prowadzenia pojazdów, ustalając jednocześnie jakiego rodzaju pojazdów zakaz dotyczy.

Reasumując skarżący podkreślił, że art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami winien być stosowany jedynie do osób, które ubiegają się o wydanie prawa jazdy określonych kategorii, których nigdy nie posiadały, a nie wobec których orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmujący uprawnienie w zakresie prawa jazdy kat. B.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powtarzając co do zasady argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 20 września 2015 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę oraz zawartą w niej argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn . Dz.U. z 2014 r. , poz. 1647) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 tego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). wynika natomiast, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy sąd administracyjny kontroli legalności zaskarżonego aktu dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie co prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej, gdyż wydane zostały one z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.

Bezsporny w sprawie pozostaje fakt, iż wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w T. orzekł w pkt 2 w stosunku do M. S., na podstawie art. 42 § 2 Kodeksu karnego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B w ruchu lądowym na okres lat dwóch.

Wobec powyższego decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta T. orzekł o cofnięciu M. S. uprawnienie kat. B Nr [...] wydane na druku prawa jazdy serii [...] dnia [...] r. przez Prezydenta Miasta T. w zakresie orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B na okres dwóch lat - tj. od dnia 24 października 2014 r. do 14 października 2016 r. W związku z tym, wobec wniosku skarżącego, zaskarżoną decyzją Prezydent Miasta T. r. odmówił mu zwrotu prawa jazdy kategorii C, w podstawie prawnej przywołując art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami prawo jazdy nie może być wydane osobie w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych – w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 przepis art. 12 ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy kategorii B1 lub B – w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2 lub A. Z treści pkt 3 ust. 1 ustawy wynika, że prawo jazdy nie może być wydane osobie w stosunku do której wydano decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami lub zatrzymaniu prawa jazdy – w okresie i zakresie obowiązywania tej decyzji. Stosownie do art. 12 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy przytoczony przepis stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, C1, C, D1, lub D – w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B. Z kolei na podstawie art. 12 ust. 3 przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się wobec osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy kategorii C1, C, D1 lub D – w okresie obowiązywania decyzji o cofnięciu lub zatrzymaniu prawa jazdy obejmującej uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B.

Organy orzekające w niniejszej sprawie uznały, iż przepisy te znajdują zastosowanie zarówno w odniesieniu do osób ubiegających się o prawo jazdy po raz pierwszy, jak i osób już takie uprawnienie posiadających. Podkreślono przy tym, że przepisy te mają charakter bezwzględny i nie pozostawiający wyboru organom co do treści rozstrzygnięcia, a żaden z przepisów ustawy nie zawęża jego stosowania tylko w odniesieniu do osób ubiegających się o wydanie prawa jazdy po raz pierwszy. Dodatkowo wskazano na wykładnię celowościową wymienionego przepisu, w myśl której nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której osoba z orzeczonym sądownie zakazem prowadzenia pojazdów objętych prawem jazdy kategorii B mogłaby - w okresie obowiązywania zakazu- wciąż korzystać z innych uprawnień do prowadzenia pojazdów i nadal stwarzać zagrożenie w ruchu drogowym przez prowadzenie innych pojazdów w stanie nietrzeźwości.

Jednak dokonując interpretacji powołanych przepisów należy mieć na uwadze całość regulacji, a nie tylko poszczególne przepisy. Z faktu, że ustawodawca nie określił wprost, że przepisu art. 12 nie stosuje się do osób już posiadających uprawnienia do kierowania pojazdami, nie można wywodzić, że ustawodawca nie przyjmuje rozróżnienia odnośnie wymogów, jakie musi spełniać osoba ubiegającą się o prawo jazdy, którego wcześniej nie posiadała lub które utraciła, od wymogów określonych dla osób uprawnienia takie posiadających. Wskazać bowiem trzeba, że zgodnie z art. 103 ust. 3 ustawy starosta wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Z kolei w myśl art. 103 ust. 4 ustawy powyższego przepisu nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i pkt 3. Ponadto z art. 104 ustawy a contrario wynika, że wymogi określone dla osób po raz pierwszy ubiegających się o uprawnienie do kierowania pojazdami nie mają zastosowania do osób, którym uprawnienia do kierowania pojazdami zostały cofnięte w związku z orzeczeniem zakazu ich prowadzenia przez sąd karny, to tym bardziej nie mają one zastosowania do osób – w zakresie uprawnień, które nie zostały im cofnięte.

Natomiast w świetle art. 42 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny orzeczony przez sąd karny zakaz prowadzenia pojazdów może obejmować zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju lub wszelkich pojazdów mechanicznych. Zatem to sąd, zależnie od okoliczności konkretnej, indywidulanej sprawy, decyduje o zakresie orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów, a organ administracji zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do prowadzenia pojazdów w orzeczonym zakresie, nie mogąc wydać takich uprawnień w okresie obowiązywania zakazu (art. 182 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego). Potwierdza to brzmienie art. 103 ust. 4 ustawy o kierujących pojazdami z którego wynika, że starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. W konsekwencji z przywołanych przepisów wynika, że to sąd karny, a nie organ administracji – orzeka o zakazie prowadzenia pojazdów, ustalając jakiego rodzaju pojazdów dotyczy. Dopiero bowiem orzeczenie sądu karnego stanowi podstawę do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w orzeczonym zakresie. Nie może więc organ administracji samodzielnie rozszerzać zakazu orzeczonego przez sąd karny na uprawnienia do kierowania pojazdami nie objęte tym zakazem. Stanowisko takie zaprezentował też Sąd Najwyższy, który w postanowieniu z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. akt I KSP 29/13 (Lex nr 1455365) stwierdzając, iż brak jest możliwości ingerowania przez organy administracyjne w treść prawomocnego wyroku sądu orzekającego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. W ocenie Sądu Najwyższego - sąd karny orzeka o zakazie prowadzenia pojazdów, określając jednocześnie, jakiego rodzaju pojazdów zakaz dotyczy i dopiero to orzeczenie sądu stanowi podstawę do cofnięcia przez właściwy organ administracji uprawnień do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie. Organ administracji nie może przy tym ani rozszerzyć, ani zawęzić orzeczonego przez sąd zakazu.

W niniejszym przypadku Sąd karny orzekł o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B na okres dwóch lat - tj. od dnia 24 października 2014 r. do 14 października 2016 r. Tym samym więc zakaz nie dotyczy prowadzenia pojazdów mechanicznych, do których wymagane jest uprawnienie kategorii C, a stąd kierowca ma prawo posiadać prawo jazdy tej kategorii, w stosunku do którego nie orzeczono zakazu prowadzenia pojazdów.

W ocenie składu orzekającego nie ulega wątpliwości, iż orzekające w niniejszej sprawie organy dokonały wykładni rozszerzającej art. 12 ust. 1 pkt 2 w związku ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. Zdaniem Sądu uregulowania zawarte w art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy winny być stosowane jedynie do osób, które ubiegają się o wydanie prawa jazdy określonych kategorii nigdy ich nie posiadając, a nie wobec których orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów obejmujący uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B. Zamysłem ustawodawcy było niewątpliwie to, by wydanie prawa jazdy wskazanych w przepisie kategorii nie prowadziło do iluzoryczności orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów objętych kategorią B. Odmienną jest jednak sytuacja, kiedy to sąd karny wprost wskaże, iż zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych dotyczy jedynie określonej kategorii. W innym bowiem przypadku - przez odmowę wydania prawa jazdy – organy administracji pozbawiałyby uprawnienia do prowadzenia pojazdów nie objętych zakazem orzeczonym przez sąd karny.

Składowi orzekającemu znane jest orzecznictwo sądów administracyjnych przywołane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w zaskarżonej decyzji. Trzeba jednak podkreślić, że orzecznictwo to nie jest jednolite, a sądy administracyjne prezentują także odmienne stanowisko zob. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1428/12 gdzie stwierdzono, iż przepisy art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami mają zastosowanie do tych osób, które po raz pierwszy ubiegają się o wydanie prawa jazdy, a nie do osób posiadających już uprawnienia do kierowania pojazdami, które nabyły jeszcze przed orzeczeniem sądu karnego. Podobne stanowisko zajął tutejszy Sąd w wyroku z dnia 27 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 220/14 - art. 12 ust. 1 pkt 4 ustawy ma zastosowanie jedynie do wydania nowego prawa jazdy, a nie do zwrotu już posiadanego i zatrzymanego. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 14 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 245/14 stwierdził, że jeżeli w prawomocnym wyroku sąd karny orzekł tylko o zakazie kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie kat. B, a skarżący posiada inne, wcześniej nabyte uprawnienia do kierowania pojazdami, to tym samym powinno być zwrócone prawo jazdy w zakresie tych innych (poza kat. B) kategorii.

Dodać przy tym należy, że skarżący nie może ponosić ujemnych konsekwencji faktu, iż dokument prawa jazdy zbiorczo stwierdza uprawnienia do kierowania pojazdami różnych kategorii. Zatem wykonując wyrok sądu karnego musiał zwrócić posiadany dokument prawa jazdy, mimo, iż zgodnie z wyrokiem z dnia [...] r. nie został zobligowany do zwrotu tego dokumentu w zakresie kategorii C. Ewentualne trudności w wykonaniu czynności materialno-technicznej jak wydanie druku prawa jazdy z wyłączeniem kategorii objętej zakazem z art. 42 § 2 Kodeksu karnego, nie mogą mieć negatywnego znaczenia w tej sprawie dla skarżącego.

Reasumując należy podkreślić, że jeżeli sąd karny orzekł zakaz prowadzenia przez skarżącego pojazdów w zakresie określonej kategorii, a Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r. cofnął skarżącemu uprawnienia w zakresie kategorii B, to dalsza odmowa zwrotu prawa jazdy w zakresie kategorii C (odrębną decyzją z dnia [...] r.) nie znajduje żadnego uzasadnienia prawnego i stanowi niedopuszczalne rozszerzenie decyzją administracyjną wyroku karnego, co narusza art. 42 § 2 Kodeksu karnego w związku z art. 182 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego.

Mając na uwadze powyższe tak decyzja zaskarżona, jak i decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy administracyjnej i co w konsekwencji musiało doprowadzić do ich uchylenia na podstawie art. 145 ( 1 pkt. 1 lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200 ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt c w zw. z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 czerwca 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz (...) (tj. jedn. Dz.U. z 2013 r, poz. 490)

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ orzekający będzie miał na uwadze poczynione powyżej ustalenia.