Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2614/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11
journal: Dz.U. 2014 poz 1450
law: Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym
article: art. 64 ust. 2, art. 60 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity
article: art. 61a par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kania (spr.) Sędzia WSA Bożena Zwolenik Sędzia WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez N. K. (dalej: "Skarżąca" lub "Strona") jest postanowienie Komisji Nadzoru finansowego (dalej: "KNF" lub "organ nadzoru") z dnia (...) czerwca 2016 r. nr (...) utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia (...) listopada 2015 r. nr (...) o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia (...) lipca 2015 r. o umorzenie w całości opłaty, o której mowa w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia (...) maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1450 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o pośrednictwie ubezpieczeniowym", za brak obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z tytułu wykonywania czynności agencyjnych na rzecz więcej niż jednego zakładu ubezpieczeń w tym samym dziale ubezpieczeń, zgodnie z załącznikiem do ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1206 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o działalności ubezpieczeniowej".

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Podczas analizy danych z rejestru agentów ubezpieczeniowych organ nadzoru stwierdził w przypadku Skarżącej brak informacji o zawarciu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej w roku 2013. Wobec powyższego, na podstawie art. 11 ust. 6 w związku z art. 11 ust. 5 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym, pismem z 24 czerwca 2015 r. wezwał Skarżącą do:

• przedstawienia w terminie 30 dni dokumentów potwierdzających zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z tytułu wykonywania czynności agencyjnych na rzecz więcej niż jednego zakładu ubezpieczeń w zakresie tego samego działu ubezpieczeń, w dacie określonej rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2005r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z tytułu wykonywania czynności agencyjnych (Dz.U. z 2015r., poz. 76) albo

• w razie braku dokumentów potwierdzających zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, do uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 11 ust. 4 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie (w piśmie z 14 lipca 2015 r.; data wpływu pisma do organu nadzoru: 20 lipca 2015 r.) Skarżąca wyjaśniła, że wprawdzie zawarła umowę z Towarzystwem Ubezpieczeń na Życie (...), ale nie podjęła żadnej aktywności sprzedażowej i rozwiązano z nią umowę. Z tego względu nie zawarła umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej w 2013 r. Jednocześnie Strona wniosła o odstąpienie od kary wynikającej z art. 11 ust. 3.

Przedmiotowy wniosek organ nadzoru potraktował jako wniosek o zastosowanie ulgi w spłacie zobowiązania z tytułu opłaty, o której mowa w art. 11 ust. 4 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym, polegającej na umorzeniu w całości tej opłaty. Skarżąca, na wezwanie organu z 4 sierpnia 2015 r., uiściła opłatę skarbową w kwocie 10 zł od tego wniosku, określoną w art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (t.j. Dz.U z 2015, poz. 783 ze zm.).

Postanowieniem z (...) listopada 2015 r. KNF odmówiła wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Skarżącej z (...) lipca 2015 r. w oparciu o treść przepisu art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej "k.p.a."), zgodnie z którym, gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Skarżąca nie zgodziła się z ww. rozstrzygnięciem, uznając żądanie opłaty za niezasadne. Podniosła, iż ustawa o pośrednictwie ubezpieczeniowym przewiduje obowiązek polisy OC w odniesieniu do agenta, który wykonuje czynności agencyjne na rzecz więcej niż jednego zakładu ubezpieczeń, a ona nie wykonywała żadnych czynności agencyjnych na rzecz TU (...) S.A., dlatego umowa została rozwiązana.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ nadzoru powołanym na wstępie postanowieniem utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie z (...) listopada 2015 r. W obszernym uzasadnieniu przytoczył przepisy stanowiące podstawę prawną postanowienia oraz dokonał ich analizy w kontekście poczynionych okoliczności faktycznych. W konsekwencji organ nadzoru podzielił stanowisko zaprezentowane w rozstrzygnięciu pierwszoinstancyjnym, zgodnie z którym opłata za brak spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przez agenta ubezpieczeniowego nie może być przedmiotem ulgi, której może udzielić organ nadzoru na podstawie art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm., dalej: "u.f.p."). Przyczyną takiego stanu rzeczy jest fakt, że przedmiotowa opłata nie może być zaklasyfikowana do żadnej z należności publicznoprawnych wymienionych w art. 60 pkt 1-6 u.f.p. Zatem organ uznał, iż nie ma kompetencji do wydania decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Brak jest bowiem podstawy prawnej do wydania zarówno decyzji pozytywnej, a więc udzielającej ulgi zgodnie z wnioskiem Skarżącej, jak też decyzji negatywnej, tj. odmawiającej udzielenia tej ulgi.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie KNF z (...) czerwca 2016 r. Skarżąca powtórzyła argumentację przedstawioną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto wniosła o odstąpienie od kary wynikającej z art. 11 ust. 3, załączając do skargi kopie: pisma z 21 lipca 2014 r. potwierdzającego brak aktywności sprzedażowej Skarżącej oraz wypowiedzenia umowy agencyjnej.

W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych – t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny (w tym przypadku – postanowienie) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), lub zachodzą przyczyny do stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

W świetle powyższych kryteriów kontroli rozstrzygnięć administracyjnych skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie Skarżąca nie neguje faktu zawarcia umowy agencyjnej z drugim zakładem ubezpieczeń. Kwestia sporna sprowadza się do możliwości umorzenia opłaty, o której mowa w art. 11 ust. 4 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym, jak chciałaby tego Skarżąca, podnosząc iż na rzecz drugiego zakładu ubezpieczeń nie wykonywała żadnych czynności agencyjnych.

Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym agent ubezpieczeniowy wykonujący czynności agencyjne na rzecz więcej niż jednego zakładu ubezpieczeń w zakresie tego samego działu ubezpieczeń, zgodnie z załącznikiem do ustawy o działalności ubezpieczeniowej, odpowiada za szkody powstałe z tytułu wykonywania tych czynności wyrządzone klientowi, ubezpieczającemu, ubezpieczonemu lub osobie uprawnionej z umowy ubezpieczenia. Art. 11 ust. 3 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym stanowi, iż w zakresie odpowiedzialności za szkody powstałe z tytułu wykonywania czynności agencyjnych agent ubezpieczeniowy wykonujący czynności agencyjne na rzecz więcej niż jednego zakładu ubezpieczeń w zakresie tego samego działu ubezpieczeń, zgodnie z załącznikiem do ustawy o działalności ubezpieczeniowej, podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej. Natomiast stosownie do treści art. 11 ust. 4 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym, agent ubezpieczeniowy, który nie spełnił obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 3, zgodnie z ogólnymi warunkami tego ubezpieczenia, jest obowiązany wnieść opłatę na rzecz budżetu państwa w wysokości stanowiącej równowartość 1.000 euro obliczoną w złotych według średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w tabeli kursów nr 1 każdego roku. Wniesienie opłaty nie zwalnia z obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej. Do przeprowadzania kontroli spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 3, uprawniona jest KNF (art. art. 11 ust. 5 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym). Z kolei w myśl art. 11 ust. 6 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym, jeżeli agent ubezpieczeniowy nie okaże dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 3, lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, organ nadzoru wzywa agenta ubezpieczeniowego, aby w terminie 30 dni:

1) przedstawił dokumenty potwierdzające zawarcie umowy ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 3, w dacie określonej w przepisach wydanych na podstawie ust. 8, albo

2) w razie braku dokumentów, o których mowa w pkt 1, uiścił opłatę, o której mowa w ust. 4, oraz okazał dokumenty potwierdzające późniejsze zawarcie umowy ubezpieczenia.

Według § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2005 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z tytułu wykonywania czynności agencyjnych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 76) – obowiązującego w dacie zawarcia przez Stronę umowy agencyjnej z drugim zakładem ubezpieczeń - obowiązek ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej powstaje w dniu zawarcia umowy agencyjnej z drugim zakładem ubezpieczeń wykonującym działalność ubezpieczeniową w tym samym dziale ubezpieczeń zgodnie z załącznikiem do ustawy o działalności ubezpieczeniowej.

Sąd akceptuje stawisko KNF, w myśl którego opłata przewidziana w art. 11 ust. 4 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym stanowi niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym. Zgodnie z art. 60 u.f.p. do należności tych w szczególności zaliczają się następujące dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego:

kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie;

należności z tytułu gwarancji i poręczeń udzielonych przez Skarb Państwa i jednostki samorządu terytorialnego;

wpłaty nadwyżek środków obrotowych samorządowych zakładów budżetowych;

wpłaty nadwyżek środków finansowych agencji wykonawczych;

wpłaty środków z tytułu rozliczeń realizacji programów przedakcesyjnych;

należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności;

dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw;

pobrane przez jednostkę samorządu terytorialnego dochody związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami i nieodprowadzone na rachunek dochodów budżetu państwa.

Opłata określona w art. 11 ust. 4 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym stanowi niepodatkową należność przypadającą budżetowi państwa na skutek naruszenia publicznoprawnego obowiązku posiadania ochrony ubezpieczeniowej. Mieści się zatem w kategorii należności ujętych w przepisie art. 60 pkt 7 u.f.p.

Stosownie do treści art. 55 u.f.p. należności pieniężne mające charakter cywilnoprawny, przypadające organom administracji rządowej, państwowym jednostkom budżetowym i państwowym funduszom celowym, mogą być umarzane w całości albo w części lub ich spłata może być odraczana lub rozkładana na raty. Natomiast w myśl art. 64 ust. 2 u.f.p. właściwy organ, na wniosek zobowiązanego prowadzącego działalność gospodarczą, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60 pkt 1-6, które:

nie stanowią pomocy publicznej;

stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa Wspólnot Europejskich dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis;

stanowią pomoc publiczną:

udzielaną w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe lub inne nadzwyczajne zdarzenia,

udzielaną w celu zapobieżenia poważnym zakłóceniom w gospodarce o charakterze ponadsektorowym lub ich likwidacji,

udzielaną w celu wsparcia krajowych przedsiębiorców działających w ramach przedsięwzięcia gospodarczego podejmowanego w interesie europejskim,

udzielaną w celu promowania i wspierania kultury i dziedzictwa narodowego, nauki oraz oświaty,

będącą rekompensatą za świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym powierzonych na podstawie odrębnych przepisów,

na szkolenia,

na zatrudnienie,

na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw,

na restrukturyzację,

j) na ochronę środowiska,

k) na prace badawczo-rozwojowe,

l) regionalną.

Treść przepisu art. 64 ust. 2 u.f.p. wskazuje, że w przypadku zobowiązanych prowadzących działalność gospodarczą (do których zaliczają się agenci ubezpieczeniowi jako przedsiębiorcy prowadzący działalność agencyjną na podstawie umowy agencyjnej, zawartej z zakładem ubezpieczeń, wpisani do rejestru agentów ubezpieczeniowych) - możliwość udzielania ulg ogranicza się do należności wymienionych w art. 60 ust. 1 pkt 1-6 u.f.p., zatem nie obejmuje należności wskazanych w pkt 7 i pkt 8 tego art., w tym opłaty określonej w art. 11 ust. 4 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym jako mieszczącej się w kategorii dochodów pobieranych przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw (art. 60 pkt 7 u.f.p.). W świetle powyższych regulacji należy zgodzić się z organem nadzoru, iż ustawodawca nie przewidział możliwości udzielenia ulgi w przypadku opłaty, o której mowa w art. 11 ust. 4 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym.

Wobec stwierdzenia braku podstawy materialnoprawnej do wydania rozstrzygnięcia, organ nadzoru zasadnie odmówił wszczęcia postępowania z wniosku Skarżącej o zastosowanie ulgi w spłacie opłaty określonej w art. 11 ust. 4 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym. Zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Brak przepisu prawa materialnego do wydania rozstrzygnięcia niewątpliwie stanowi "inną przyczynę" uniemożliwiającą wszczęcie postępowania, o której mowa w art. 61a § 1 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.