Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1105/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 134, art. 138 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : WSA Waldemar Michaldo (spr.) WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2014 r. sprawy ze skargi L. N. i L. N. na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 15 marca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania uchyla zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Postanowieniem nr [...] z dnia 15 marca 2012r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. znak [...] w związku z odwołaniem L. N. i L. N. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat [...] z dnia 9 czerwca 2010r. nr [...] znak: [...] nakazującej "właścicielowi nieruchomości zlokalizowanej przy ul. Z. dz. nr [...] obr. [...] - firmie [...] Sp. z o.o. z siedzibą – P., usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego części obiektu pozostawionej po rozbiórce budynku magazynowego wraz z łącznikiem na działce nr [...] obr. [...] przy ul. Z. w K. tj. muru granicznego, zlokalizowanego w granicy z działką nr [...] obr. [...] przy ul. Z., ściany od strony ul. Z. oraz fragmentu ściany pozostawionej w granicy z działką nr [...] obr. [...] przy ul. Z. w K., poprzez wykonanie niezbędnych robót budowlanych (wymienionych w treści decyzji) mających na celu usuniecie ewentualnego zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi bądź bezpieczeństwa mienia pozostałej po rozbiórce części obiektu - stwierdził niedopuszczalność przedmiotowego odwołania .

W uzasadnieniu ww. postanowienia organ odwoławczy przypomniał, iż decyzją z dnia 09.06.2010r. nr [...] znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat [...] nakazał firmie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K., usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego części obiektu pozostawionej po rozbiórce budynku magazynowego wraz z łącznikiem na działce nr [...] obr. [...] w K. tj. muru granicznego, zlokalizowanego w granicy z działką nr [...] przy ul. Z., ściany od strony ul. Z. oraz fragmentu ściany pozostawionej w granicy z działką nr [...] obr. [...] przy ul. Z. w K.. Odwołanie od powyższej decyzji w dniu 12 lipca 2011 r. wnieśli L. N. i L. N.. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2011 r. znak: [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził niedopuszczalność odwołania L. N. i L. N. od decyzji PINB w K. Powiat [...] z dnia 09.06.2010r. nr [...] znak: [...]. Skargę na ww. postanowienie złożyli L. N. i L. N.. Prawomocnym wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2011r. sygn. akt II SA/Kr 753/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone postanowienie WINB w K. z dnia 25.02.2011r. znak: [...]. W dalszej części uzasadnienia WINB w K. zaznaczył, iż organ odwoławczy w postępowaniu wstępnym podejmuje zawsze czynności mające na celu ustalenie czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione z zachowaniem przepisów prawa. Organ odwoławczy zauważył, iż niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze podmiotowym, jak również przedmiotowym. Organ II instancji zaznaczył także, iż w wyroku z dnia 30 sierpnia 2011r. sygn. akt II SA/Kr 753/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał m.in. na konieczność rozpoznania przez organ odwoławczy wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania przez L. N. i L. N. oraz oceny czy wniosek taki pochodzi od strony. WINB w K. zaznaczył, iż zobligowany treścią ww. wyroku pismem z dnia 24 listopada 2011r. znak: [...] wezwał L. N. i L. N. o sprecyzowanie, czy w związku ze złożeniem odwołania z dnia 12 lipca 2010r. składają wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz o wskazanie terminu w którym dowiedzieli się o wydanej przez PINB w K. Powiat [...] decyzji z dnia 9 czerwca 2010r. nr [...] znak: [...]. W siedmiodniowym terminie wyznaczonym w ww. wezwaniu L. N. i L. N. w piśmie z dnia 07.12.2011r. wskazali, że składają wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i uprawdopodobnili, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanych.

Po dokonaniu analizy akt sprawy WINB w K. ustalił, że przedmiotem prowadzonego przed PINB w K. Powiat [...] postępowania znak: [...], był stan techniczny pozostawionych po rozbiórce budynku magazynowego wraz z łącznikiem na działce nr [...] w obr. [...] przy ul. Z. ścian budynku stanowiących mur graniczny z działką nr [...] w obr. [...] przy ul. Z. w K. oraz z ulicą Z. i działką [...] w obr. [...]. Organ odwoławczy zaznaczył, iż L. N. i L. N. jako współwłaściciele działki nr [...] w obr. [...] przy ul. Z. w K. nie brali udziału w postępowaniu prowadzonym przed organem I instancji. O wydanej przez PINB w K. decyzji z dnia 9 czerwca 2010r. nr [...] znak: [...] dowiedzieli się w trybie dostępu do informacji publicznej w dniu 02 lipca 2010r. Równocześnie organ odwoławczy przypomniał, iż postanowieniem z dnia 12 marca 2012r. nr [...] znak: [...] WINB w K. odmówił L. i L. N. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat [...] z dnia 9 czerwca 2010r. nr [...] znak: [...]. Organ II instancji wskazał także, iż w uzasadnieniu ww. postanowienia WINB w K. stwierdził, że L. N. i L. N. nie została doręczona decyzja w trybie przepisów rozdziału 8 p.n. "Doręczenia" działu I ustawy kodeks postępowania administracyjnego, oraz że nie można uznać wyżej wymienionych za strony postępowania prowadzonego w zakresie rozdziału 6 Prawa budowlanego. W efekcie organ zaznaczył, iż w przytoczonym postanowieniu uznano za zasadną odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, gdyż dla wnioskujących nie rozpoczął się bieg takiego terminu.

Niezależnie od tego WINB w K. podkreślił, iż zgodnie z treścią art. 61 Prawa Budowlanego właściciel (właściciele) lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego. W świetle tego zapisu ustawy organ odwoławczy przyjął, iż interes prawny w postępowaniu dotyczącym stanu technicznego obiektu posiada jego właściciel lub zarządca. Zdaniem organu odwoławczego od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dane osoby są wprawdzie bezpośrednio zainteresowane rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie mogą jednak tego zainteresowania poprzeć przepisem prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skierowanego do organu administracji publicznej żądania podjęcia stosownych czynności. W takim przypadku zdaniem organu ww. osobom nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym. W ocenie więc WINB w K. L. N. i L. N. jako współwłaściciele działki nr [...] w obr. [...] przy ul. Z. w K. posiadają interes faktyczny, wynikający z usytuowania muru przy granicy z działką której są współwłaścicielami. Powyższego interesu faktycznego nie można jednak powiązać z interesem prawnym wynikającym z przepisów rozdziału 6 Prawa budowlanego, gdyż nałożony na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego obowiązek zabezpieczeń muru znajdującego się przy granicy, który zresztą został już wykonany, oraz czynności z tym związane nie dotyczą bezpośrednio praw i obowiązków L. N. i L. N.. Powołując się na przytoczone w uzasadnieniu omawianego postanowienia orzecznictwo sądowoadministracyjnego organ przyjął, iż stroną postępowania prowadzonego w trybie art.66 Prawo budowlane może być wyłącznie właściciel lub zarządca nieruchomości. W ocenie więc organu II instancji w niniejszej sprawie zachodzą więc przesłanki niedopuszczalności o charakterze podmiotowym, bowiem odwołanie złożyły osoby które nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym stanu technicznego pozostawionych po rozbiórce budynku magazynowego wraz z łącznikiem na działce nr [...] w obr. [...] przy ul. Z. ścian budynku stanowiących mur graniczny z działką nr [...] w obr. [...] przy ul. Z. w K. oraz z ulicą Z. i działką [...] w obr. [...]. Niezależnie od tego zdaniem WINB w K. w niniejszej sprawie zachodzą też przesłanki niedopuszczalności o charakterze przedmiotowym. Analiza bowiem zgromadzonego materiału dowodowego wykazuje, że stroną postępowania w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego opisanego wyżej muru granicznego była firma [...] Sp. z o.o. nie byli natomiast stronami prowadzonego postępowania odwołujący się: L. N. i L. N.. Organ przypomniał, iż zgodnie z art. 127 § 1 Kpa, od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu przed organem I instancji a uważa, że powinien być stroną prowadzonego postępowania, może wnieść odwołanie od wydanej decyzji w terminie do wniesienia odwołania przez strony, które decyzję otrzymały. Mając na uwadze powyższe organ zaznaczył, iż w przedmiotowej sprawie strona postępowania - firma [...] Sp. z o.o. nie złożyła odwołania, a termin do złożenia odwołania od decyzji PINB w K. Powiat [...] z dnia 9 czerwca 2010r. nr [...] znak: [...], doręczonej tej stronie w dniu 12.06.2010 r. upłynął w dniu 26.06.2010r.. W opinii więc organu II instancji zachodzi więc okoliczność niedopuszczalności o charakterze podmiotowym, nie można bowiem składać odwołania od decyzji ostatecznej, której nie został przywrócony termin do złożenia odwołania.

Skargę na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli L. i L. N.. Domagając się unieważnienia zaskarżonego postanowienia skarżący podnieśli, iż wydane ono zostało bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący na wstępie swojej skargi wskazali na treść, art. 28 Kpa podnosząc, iż stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Podnosząc powyższe autorzy skargi zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie:

- art. 39 pkt.2 ustawy Prawo budowlane, poprzez wydanie decyzji zezwalającej na rozbiórkę obiektu budowlanego wpisanego do rejestru zabytków bez uzyskania decyzji Konserwatora Zabytków działającego w imieniu Ministra do Spraw Kultury i Dziedzictwa Narodowego

- art.237 §1, §3,§4 Kpa ze względu na sposób załatwienia skargi ,

-art.35§1,§2,§3,§4 Kpa poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie,

-art.7 i art.77 Kpa poprzez nie ustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz niedokładne zbadanie materiału dowodowego

-art. 107 §3 Kpa poprzez skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia rozstrzygnięcia

-art. 138 § 1 pkt Kpa poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia zamiast jego uchylenia.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli m.in., iż jak wynika z akt sprawy są współwłaścicielami działki nr [...], graniczącą bezpośrednio z działką nr [...], a więc nie wątpliwie przysługuje im przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu , stosownie do art.28 Kpa. Na potwierdzenie tej tezy skarżący wskazali w skardze organy oraz postępowania, gdzie taki status im przyznano. Niezależnie od tego skarżący podkreślili, iż zaskarżone postanowienie podobnie jak postanowienie nr [...] z dnia 12.03.2012 znak [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania pozostają niezgodne z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 sierpnia 2011r. sygn. akt II SA/Kr 752/11.

W odpowiedzi na przedmiotową skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie przedstawiając argumentację jak w zaskarżonym postanowieniu .

Rozpoznając przedmiotową sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.

Skarga L. i L. N. okazała się zasadna w zakresie w jakim doprowadziła do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., sąd uchyla decyzję w całości albo w części, wtedy jeżeli stwierdzi że naruszenie przepisów postępowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W kontrolowanej sprawie doszło do naruszenia przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. przepisów postępowania o wyżej wskazanym charakterze, co prowadzi do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania z powodu braku przymiotu strony oraz z powodu uchybienia terminowi do jego wniesienia. Materialnoprawną przesłankę zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Tytułem wstępu wyjaśnić należy, że stwierdzenie niedopuszczalności odwołania może nastąpić z przyczyn przedmiotowych, bądź z przyczyn podmiotowych. Do pierwszej grupy zaliczyć można brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego lub wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Wśród podmiotowych przyczyn niedopuszczalności odwołania wskazuje się natomiast przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę niemającą do tego legitymacji, bądź przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2007 r. sygn. II OSK 1661/06). Zaznaczyć przy tym należy, iż z przyczynami podmiotowymi niedopuszczalności odwołania mamy do czynienia jedynie w przypadku oczywistego braku po stronie określonego podmiotu legitymacji odwoławczej, tj. wtedy gdy ustalenie takiego braku nie wiąże się z oceną interesu prawnego składającego odwołanie. Zaznaczyć w tym miejscu należy także, że w sytuacji, gdy w toku postępowania odwoławczego ustalone zostanie, że odwołanie zostało wniesione przez podmiot nie będący stroną postępowania, właściwym rozstrzygnięciem organu odwoławczego jest decyzja umarzająca postępowania odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., a nie jak miało to miejsce w niniejszej sprawie postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 września 2009 r., sygn. II SA/Gd 747/08, publ. LEX Nr 485352). Także Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 sędziów z dnia 5 lipca 1999 r. OPS 16/98 stwierdził, iż "stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W uzasadnieniu tej uchwały NSA wyraził pogląd, iż "prawo do wnoszenia odwołań (art. 127-140 k.p.a.) jest rozwinięciem wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Cechy charakterystyczne systemu instancyjnego sprowadzić można, po pierwsze, do totalności, co oznacza, że każde rozstrzygnięcie może być skontrolowane; po drugie, do wnioskowości, czyli sytuacji, w której tylko wskutek inicjatywy uprawnionego podmiotu (strony lub osoby działającej na prawach strony) może zostać uruchomione postępowanie przed organem wyższej instancji; po trzecie, inicjatywa uprawnionego podmiotu, co należy stanowczo podkreślić, ma prowadzić do procesowego sposobu rozpoznania sprawy. Zgoda zatem na dopuszczalność wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. oznaczać będzie akceptację dla gabinetowego rozstrzygania w trybie pozaprocesowym, z jednoczesnym wyłączeniem ustanowionych w postępowaniu administracyjnym gwarancji ochrony praw strony. Mówiąc inaczej, przyjęcie takiej koncepcji oznacza niczym nieusprawiedliwione odstępstwo od modelowych cech systemu instancyjnego. Ustalenie interesu prawnego powinno nastąpić w toku rozpoznania odwołania na podstawie stanu faktycznego wynikającego z dowodów zebranych przez organ pierwszej instancji wraz z ewentualnym ich uzupełnieniem zgodnie z art. 136 k.p.a." Zaprezentowane powyżej stanowisko judykatury zostało także zaakceptowane w doktrynie postepowania administracyjnego, gdzie powszechnie przyjmuje się, iż podmiotowy charakter przyczyn niedopuszczalności odwołania mają przyczyny w postaci oczywistego braku po stronie określonego podmiotu legitymacji odwoławczej, niezdolności odwołującego się do czynności prawnych (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., s. 583; wyr. NSA z dnia 21 września 2001 r., I SA 335/00, niepubl.). O oczywistym braku legitymacji odwoławczej można mówić tylko wówczas, gdy ustalenie takie ma wymiar obiektywny i nie wiąże się z oceną interesu prawnego (np. wniesienie odwołania przez prokuratora, który nie brał udziału w postępowaniu w I instancji; wniesienie odwołania przez organizację społeczną, która nie została dopuszczona do udziału w postępowaniu na prawach strony, wniesienie odwołania przez organ administracji publicznej, który na mocy przepisu szczególnego - ze względu na swoje zadania ustawowe - jest uprawniony do wystąpienia do organu właściwego o wydanie określonej decyzji, wszczęcie wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji przez organ współdziałający w sprawie na podstawie art. 106 k.p.a. - problem tzw. strony sui generis, koncepcji, choć krytycznej, to jednak pojawiającej się w poglądach nauki i orzecznictwa sądowego, zob. szerzej G. Łaszczyca, Zażalenie..., s. 144-145). Przepis art. 134 k.p.a. nie może natomiast stanowić podstawy do rozstrzygnięcia, że odwołujący się nie jest stroną postępowania administracyjnego. Twierdzenie wnoszącego odwołanie, że decyzja organu I instancji dotyczy jego interesu prawnego, podlega weryfikacji w toku postępowania odwoławczego i w razie jej negatywnego wyniku organ odwoławczy wyda decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (por. uch. NSA z dnia 5 lipca 1999 r., OPS 16/98, ONSA 1999, nr 4, poz. 119; wyr. NSA z dnia 29 listopada 1999 r., I SA 1544/98, niepubl.; wyr. NSA z dnia 14 października 1999 r., I SA 1321/99, niepubl.; wyr. NSA z dnia 6 października 1999 r., IV SA 1065/97, niepubl.; wyr. NSA z dnia 15 lipca 1999 r., I SA 1620/98, niepubl.; wyr. NSA z dnia 12 kwietnia 1999 r., IV SA 1611/98, niepubl.; wyr. NSA z dnia 13 sierpnia 1998 r., IV SA 1548/96, niepubl.).- por. Komentarz do Kodeksu Postępowania Administracyjnego G. Łaszczyca, Martysz C., Matan A. publ. LEX 2010. Mając na uwadze powyższe w realiach niniejszej sprawy należy zauważyć, iż kwestia zbadania statusu odwołujących jako strony w postepowaniu administracyjnym była także przedmiotem rozpoznania przez WSA w Krakowie w ramach wyroku jaki zapadł w przedmiotowej sprawie w dniu 30.08.2011r. do sygn. akt II SA/Kr 753/11 . W przedmiotowym wyroku Sąd stwierdził m.in., iż rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wymagać będzie oceny, czy wniosek taki pochodzi od strony. Wskazać trzeba, że w zakresie ustalania, czy skarżący są stronami nie wystarczy ograniczyć się do ustaleń organu I instancji, a tym bardziej do zbadania jedynie faktu, czy w postępowaniu przed organem I instancji osoby te zostały uznane za strony postępowania . Organ odwoławczy jest zobowiązany do dokonania własnych ustaleń, także - odnośnie wyznaczenia kręgu stron postępowania. Może oczywiście wykorzystać czynności organu I instancji, lecz powinien w odpowiedni sposób i zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 kpa, przedstawić swoje stanowisko w uzasadnieniu. Mając na uwadze powyższe wskazania organ odwoławczy także w zaskarżonym postanowieniu przeprowadził analizę interesu prawnego L. N. i L. N. odwołując się w kontekście regulacji art. 66 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z art. 61 p.b. do orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Rozróżniając wyraźnie interes faktyczny od interesu prawnego skarżących organ odwoławczy ustalił, iż odwołujący się nie posiadają tego drugiego co w jego ocenie przemawia za niedopuszczalnością odwołania. W świetle przedstawionego wcześniej stanowiska doktryny jak i judykatury analizowanej sytuacji nie można zakwalifikować jako przyczyny niedopuszczalności odwołania o charakterze podmiotowym, albowiem nie mamy tu do czynienia z przypadkiem oczywistego braku po stronie autorów odwołania legitymacji odwoławczej. Jak już to zostało zasygnalizowane wcześniej w sytuacji, gdy zachodzi potrzeba zbadania, analizy interesu prawnego danego podmiotu w realiach konkretnego przypadku negatywny wynik takiej analizy winien prowadzić do zastosowania instytucji z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., a więc wydania decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Równocześnie błędnie postąpił organ odwoławczy uznając, iż w niniejszej sprawie zachodzi przedmiotowa przesłanka niedopuszczalności odwołania wobec przekroczenia przez odwołujących się terminu do wniesienia odwołania zarezerwowanego dla strony tego postępowania tj. firmy [...] Sp. z o.o. oraz faktu, iż organ ten postanowieniem z dnia 12 marca 2012r. orzekł o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia przez L. i L. N. odwołania. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, iż w świetle treści art. 134 Kpa stwierdzenie przez organ w drodze postanowienia uchybienia terminu do wniesienia odwołania jest samodzielną formą rozstrzygnięcia zarezerwowaną w takim przypadku dla organu odwoławczego. Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nie jest natomiast negatywną przedmiotową przesłanką niedopuszczalności odwołania skutkującą wydaniem postanowienia o niedopuszczalności jego wniesienia. Należy w tym miejscu zaznaczyć, iż podstawowe przyczyny niedopuszczalności odwołania natury przedmiotowej to: a) nieistnienie w sensie prawnym przedmiotu zaskarżenia (nieistnienie decyzji administracyjnej w znaczeniu prawnym, np. ze względu na jej niedoręczenie którejkolwiek ze stron postępowania, czynność organu nie jest decyzją, lecz czynnością materialno-techniczną); b) niezaskarżalność określonych rodzajów decyzji administracyjnych wydawanych w postępowaniu jednoinstancyjnym (samo pouczenie strony o możliwości wniesienia odwołania od decyzji w sytuacji, gdy przepis prawa wyłącza prawo odwołania, nie tworzy dla strony takiego uprawnienia - por. wyr. NSA z dnia 27 kwietnia 2001 r., I SA/Gd 170/00, niepubl.); c) ostateczny charakter decyzji organu odwoławczego (por. wyr. NSA z dnia 16 listopada 2000 r., V SA 235/00, niepubl.). Niezależnie jednak od tego należy podkreślić, iż prawomocnym wyrokiem z dnia 11.09.2012r. sygn. akt II SA/Kr 755/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 12 marca 2012r. nr [...] znak: [...] WINB w K., na mocy którego wskazany organ odmówił L. i L. N. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat [...] z dnia 9 czerwca 2010r. nr [...] znak: [...]. W przedmiotowym wyroku WSA w Krakowie przesądził także, iż odwołujący dochowali terminu ( z art.58 §2 Kpa) do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Mając na uwadze powyższe uwagi oraz dostrzeżone uchybienia organu odwoławczego należy uznać, iż w kontrolowanym akcie administracyjnym sentencja rozstrzygnięcia oraz wskazana w komparycji podstawa prawna nie koresponduje z ustaleniami organu przedstawionymi w uzasadnieniu postanowienia co prowadzi do jego wewnętrznej sprzeczności. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zobowiązany będzie uwzględnić powyższe uwagi Sądu stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze oraz działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie.

Odnosząc się do treści samej skargi należy zaznaczyć, iż skarga ta obok faktu zaskarżenia kontrolowanego postanowienia kieruje szereg zarzutów o charakterze merytorycznym, które odnoszą się do niewłaściwie w ocenie skarżących przeprowadzonego postępowania administracyjnego, gdy tymczasem przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia proceduralna, wpadkowa, odnosząca się tylko i wyłącznie do zbadania przez Sąd legalności zaskarżonego postanowienia nr [...] z dnia 15 marca 2012r. wydanego przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W tej sytuacji Sąd nie jest władny do wychodzenia poza granice sprawy sądowoadministracyjnej i kontroli decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat [...] z dnia 9 czerwca 2010r. nr [...] znak: [...]