Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 920/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-09-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 245  par.  2 par.   3 art. 246  par.  1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 30 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska po rozpoznaniu w dniu 30 września 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku F. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi F. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty planistycznej p o s t a n a w i a: odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

F. P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie opłaty planistycznej. Jednocześnie skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy. Ze złożonego oświadczenia wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wraz z ojcem A. P., obaj zamieszkują w 40-metrowym domu, a jedynym ich źródłem utrzymania jest renta A. P. Skarżący nadto oświadczył, że nie pracuje i nie uzyskuje dochodu, posiada jedynie 1,2 ha nieużytków. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że jest ubogi, nie posiada dochodów i opiekuje się ojcem.

Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 8 września 2011 roku odmówiono F. P. przyznania prawa pomocy. Owo postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 19 września 2011 roku.

W dniu 16 września F. P. wniósł sprzeciw od wskazanego powyżej postanowienia, w jego uzasadnieniu podnosząc, iż wysokość przedmiotowej opłaty planistycznej stanowi dla niego bardzo dużą kwotę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).

Przede wszystkim zauważyć należy, iż warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. Ocena zdolności płatniczych strony nie sprowadza się bowiem tylko do stwierdzenia, że skarżący uzyskuje lub nie uzyskuje dochodów, ale również polega na zbadaniu, czy posiada majątek oraz czy posiada obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia potrzebnych środków finansowych. Udzielenie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2004 roku, w sprawie o sygn. akt GZ 71/04; z dnia 21 grudnia 2010 roku, w sprawie o sygn. akt I OZ 967/10; z dnia 22 grudnia 2008 roku, w sprawie o sygn. akt II FZ 606/08).

Odnosząc się do przedmiotowego wniosku należy stwierdzić, iż nie on zasługuje na uwzględnienie. Nie sposób bowiem uznać, że strona spełnia warunki do uwzględnienia tegoż wniosku.

Abstrahując od faktu, iż skarżący w złożonym wniosku nie zakreślił, w jakim zakresie domaga się przyznania prawa pomocy – czy ubiega się o zwolnienie od kosztów sądowych w całości, czy też tylko w części, czy może wyłącznie o ustanowienie profesjonalnego doradcy (adwokata bądź radcy prawnego), czy też o prawo pomocy w całości (zwolnienie od kosztów i ustanowienie pełnomocnika) wskazać należy, iż F. P. nie spełnia warunków koniecznych do przyznania mu prawa pomocy w żadnym z podanych zakresów. Analiza stanu majątkowego skarżącego wskazuje, że stać go zarówno na pokrycie kosztów sądowych w całości, jak również na wynajęcie adwokata bądź radcy prawnego.

Skarżący zadeklarował wprawdzie, że nie osiąga żadnych dochodów, jest osobą ubogą, a jedynym źródłem utrzymania dla niego i ojca jest renta ojca, której wysokości skarżący nie podał. Nie miało to w sprawie jednak znaczenia. Wysokość dochodu nie może bowiem stanowić jedynej okoliczności branej pod uwagę przy rozważaniu zasadności przyznania prawa pomocy. Podstawowe znaczenie dla negatywnego rozpatrzenia wniosku skarżącego ma fakt, że jak wynika z akt niniejszej sprawy (jak również z akt sprawy o sygn. akt II SA/Łd 919/11, w której przedmiotem jest skarga F. P. na kolejną decyzję w przedmiocie opłaty planistycznej), w maju 2008r. skarżący uzyskał kwotę 368 908 złotych (przelew na rachunek bankowy skarżącego nr 64150010381010321611790000) z tytułu umowy sprzedaży należącej do niego w połowie nieruchomości oznaczonej jako działki nr 67, 69, 102 i 104 o łącznej powierzchni 6742 m² (akt notarialny z dnia 29 maja 2008 roku, Repertorium A Nr 8221/2008) oraz kwotę 554 415 złotych (przelew na rachunek bankowy skarżącego nr 37878300040020953320000001) z tytułu umowy sprzedaży należącej do niego nieruchomości oznaczonej jako działki nr 68 i 103 o łącznej powierzchni 4821 m² (akt notarialny z dnia 29 maja 2008 roku, Repertorium A Nr 8229/2008).

Wskazać należy, iż gospodarowanie owymi środkami majątkowymi (923 323 złotych) pozwala sądzić, że ich część skarżący może przeznaczyć na pokrycie kosztów sądowych, jak również wynajęcie profesjonalnego pełnomocnika, a pokrycie kosztów postępowania sądowego w stosunku do wnioskodawcy nie będzie wiązało z brakiem środków na konieczne utrzymanie. Przez uszczerbek dla utrzymania koniecznego należy rozumieć pozbawienie środków na pokrycie najbardziej podstawowych potrzeb, a więc kosztów wyżywienia, ubrania i zamieszkania. Uszczerbek w majątku strony, który wiąże się wyłącznie z obniżeniem, choćby niezbyt wysokiej, stopy życiowej nie uzasadnia przyznania prawa pomocy.

Wobec powyższego, na podstawie art. 245 § 2 i 3 oraz art. 246 § 1 p.p.s.a, Sąd orzekł jak postanowieniu

m.o.