Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SAB/Wr 454/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
659
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Stwierdzono przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ
Powołane przepisy: article: art. 37 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maria Tkacz - Rutkowska (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2021 r. sprawy ze skargi A. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę I. stwierdza, że Wojewoda D. przewlekle prowadzi postępowanie w sprawie z wniosku skarżącego; II. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wojewodę D. do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. dalej idącą skargę oddala; V. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącego A. K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z [...] września 2020 r. (wpływ do organu administracji w dniu [...].09. 2020 r.) jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w sprawie z wniosku z A.K. o udzielnie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Z akt sprawy wynika, że [...] stycznia 2020 r. do D. Urzędu Wojewódzkiego wpłynął wniosek A.K. obywatela Uzbekistanu (dalej Strona, Skarżący) o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę wraz z załącznikami.

Pismem z [...] czerwca 2020 r. (wpływ do organu administracji w dniu [...].06.2020 r.) pełnomocnik Strony wystąpił o umożliwienie wglądu do akt sprawy, udzielenie informacji oraz przyśpieszenie postępowania w sprawie wniosku Strony z [...] stycznia 2020 r.

Pismem z [...] czerwca 2020 r. pełnomocnik Strony wniósł ponaglenie (wpływ do organu administracji w dniu [...].06.2020 r.) na niezałatwienie sprawy w terminie i bezczynność organu, powołując art. 37 §1 K.p.a.

Pismami z [...] października 2020 r. Wojewoda:

- wezwał Stronę do osobistego stawiennictwa, wyznaczając termin na dzień [...].11.2020 r., do złożenia odcisków linii papilarnych i do przedstawienia ważnego dokumentu podróży w termie 30 dni oraz o złożenia wskazanych w wezwaniu dokumentów i 3 fotografii w terminie 7 dni, zastrzegając, że nieusunięcie ww. braków formalnych wniosku w wyznaczanych terminach spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania;

- przekazał ponaglenie Strony do Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

W skardze do Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego we Wrocławiu z [...] września 2020 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Wojewodę D. w sprawie z wniosku Strony o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, pełnomocnik Strony zarzucił naruszenie: art. 8, art. 12. art. 35 § 1 i § 3 oraz art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018, poz. 2096 – dalej K.p.a.), przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu. Tak formułując zarzuty pełnomocnik Strony wniósł o:

1) stwierdzenie przewlekłości prowadzonego postępowania skutkującej niezałatwieniem w terminie sprawy z wniosku Skarżącego o zezwolenie na pobyt czasowy;

2) stwierdzenie, że przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3) zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku;

4) przyznanie od organu na rzecz strony skarżącej kwoty 12 000 zł, na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – p.p.s.a.);

5) skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, bez przeprowadzania rozprawy;

6) zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Strony wskazał, że Wojewoda całkowicie ignorował kierowaną do niego korespondencję, nie wykonał także żadnej czynności od dnia złożenia przez Stronę wniosku. Strona nie złożyła nawet odcisków linii papilarnych ponieważ nie został wyznaczony termin do osobistego stawiennictwa, a od momentu złożenia wniosku upłynęło już 9 miesięcy. Skarżący nie zna nawet sygnatury akt sprawy, jest zaniepokojony bo nie wie co się dzieje w sprawie. Takie działanie organu administracji narusza przepisy procesowe. Sprawa nie jest szczególnie skomplikowana i uwzględniając obowiązek konsultacji z innymi organami winna być rozpoznana w terminie 2 miesięcy. Postępowanie w sprawie było prowadzone w sposób przewlekły, a uwzględniając czas w jakim organ administracji nie podejmował czynności miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W związku z tym Skarżący wniósł o przyznania sumy pieniężnej, które będzie sankcję dla organu za wadliwe zorganizowanie i prowadzenie postępowania jurysdykcyjnego oraz rekompensatę dla Skarżącego za krzywdę moralną spowodowaną przewlekłością postępowania. Pełnomocnik Strony powołuje się ustalenia wynikające z protokołu Najwyższej Izby Kontroli z kontroli przeprowadzonej w D. Urzędzie Wojewódzkim, w szczególności rozpoznawanie wniosków o legalizację pobytu poza kolejnością. Ponadto wskazuje, że w niniejszej sprawie wielomiesięczne ignorowanie Strony przez organ administracji doprowadziło niewątpliwie intensywnego stresu i frustracji u Skarżącego, który potrzebuje karty pobytu, aby swobodnie się przemieszczać i pracować. Opóźnienie w wydawaniu decyzji doprowadziło do sytuacji, gdzie Strona przez wiele miesięcy nie wiedziała, czy organ w ogóle proceduje jej wniosek, czy został on prawidłowo złożony, oraz czy do zakończenia sprawy niezbędne są jeszcze jakieś dokumenty. W tych okolicznościach żądnie sumy pienionej jest uzasadnione.

Strona skarżąca, biorąc pod uwagę zawieszenie terminu biegu przewlekłości postępowań przed organami administracji publicznej w trakcie stanu epidemii, zgodnie z art. 15zzs ust.1 z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, zaskarża przewlekłość organu przed datą wejścia w życie nowelizacji tej ustawy, dodającej art. art. 15zzs ust.1, tj. do dnia 31.03.2020 r. i od dnia 24.05.2020 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Po opisaniu dotychczasowego przebiegu postępowania, wskazał na ilość złożonych w latach 2018-2019 wniosków i odnosząc się do zarzutów skargi stwardził, że sposób prowadzenia postępowania nie wynika ze złej woli pracowników Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców, ale jest skutkiem ogromnej ilości składanych wniosków przez cudzoziemców, konieczności równoczesnego ich procedowania, a także wynika z niedoborów kadrowych i braku możliwości ich szybkiego uzupełnienia. Ponadto w ocenie Wojewody, w okolicznościach niniejszej sprawy przekroczenia terminu rozpoznania sprawy nie można uznać za rażące naruszenie prawa, nie jest bowiem pozbawione racjonalnego uzasadnienia. Odnosząc się do zasądzenia sumy pieniężnej Wojewoda wywodził, że winno to być zastrzeżone dla wyjątkowych indywidualnych przypadków, uzasadnionych szczególnymi, drastycznymi i ewidentnymi, zawinionymi uchybieniami organu w załatwianiu sprawy. Takie okoliczności w niniejszej sprawie, zdaniem organu administracji, nie wystąpiły. Zdaniem organu, Skarżący nie uzasadnił istnienia i rozmiaru krzywdy, która stanowiłaby podstawę do uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Wojewoda zwrócił uwagę, że Strona przebywa na terytorium Polski na podstawie decyzji udzielającej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę do dnia [...] kwietnia 2020 r. oraz legitymuje się kartą pobytu, której okres ważności został przedłużony z mocy prawa, zgodnie z art. 15 z2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż: "ważność kart pobytu, których okres ważności, o którym mowa w art. 244 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, upłynął w czasie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, przedłuża się o do 30. dnia od dnia odwołania tego ze stanów, który obowiązywał jako ostatni".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2017 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej, przy czym na mocy art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.

Na wstępie należy wskazać, że Skarżący przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę wyczerpał, przewidziane w tego rodzaju sprawach w art. 37 § 1 K.p.a., środki zaskarżenia (ponaglenie wniósł w dniu [...].06.2020 r. tj. przed wniesiemy skargi). Stosowanie zatem do art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszczalna jest w niniejszej sprawie droga sądowa i nie zachodzą przesłanki odrzucenia skargi.

Skarga jest zasadna.

Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca w powołanym wyżej art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. posługuje się odrębnymi sformułowaniami: "bezczynność" i "przewlekłe postępowanie" zatem odwołując się do dyrektywy interpretacyjnej, zgodnie z którą różnym zwrotom nie należy nadawać tego samego znaczenia (zakaz wykładni synonimicznej) należy uznać, że mamy do czynienia z różnymi sytuacjami (L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 117 i n.).

Z "przewlekłym postępowaniem" mamy do czynienia w razie prowadzenia postępowania niezmierzającego – wbrew wynikającej z art. 12 K.p.a. zasadzie szybkości i prostoty postępowania – do bezpośredniego załatwienia sprawy. "Przewlekłe postępowanie" ma miejsce wówczas, gdy organ podejmuje wprawdzie działania ale robi to opieszale lub skuteczność podejmowanych czynności jest wątpliwa. Dotyczy to – w ocenie Sądu – także sytuacji, gdy organ podejmuje czynności niezgodnie z procedurą, nie zmierzając wprost i skutecznie do finalnego załatwienia sprawy. Będą to zatem przypadki prowadzenia postępowania [...] jeszcze przed upływem terminu do załatwienia sprawy, tyle że w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużych odstępach czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy (por. P. Kornacki, Intertemporalne aspekty orzekania sądu administracyjnego w przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania przed organem administracji publicznej, ZNSA 2011, nr 5, s. 45–46). Takie rozumienie przewlekłości wynika z treści art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a., który stanowi, że pod tym pojęciem rozumie się sytuację w której postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy.

Sąd uznając za zasadną skargę na bezczynność lub przewlekłe postępowanie organu w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. – uwzględnia skargę

i zobowiązuje organ do wydania aktu lub podjęcia czynności w terminie przez siebie wskazanym. Sąd może orzekać jedynie o obowiązku wydania decyzji (lub postanowienia) lub dokonania czynności w przedmiotowej sprawie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach i obowiązkach skarżącego (wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2001r., I SAB 37/00, LEX nr 75532). Sąd ,zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a., zobowiązany jest w każdej sprawie, w której stwierdzi bezczynność lub przewlekłe działania organu administracji dokonać oceny czy miało to miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd stwierdza rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego sformułowania za działanie "rażące" należałoby uznać działanie bezspornie ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być przy tym dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Nie jest bowiem możliwe przesądzenie z góry o tym, że dana kategoria naruszeń przybiera postać kwalifikowaną (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014r. sygn. akt II SAB/Wr 14/14, CBOSA).

Aby ocenić zasadność zarzutów skargi według określonych wyżej kryteriów, należy uwzględnić regulacje prawne i procedury w jakich działał organ administracji, którego przewlekłe postępowanie jest przedmiotem skargi.

Stosownie do treści art. 12 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (art. 12 § 2 K.p.a.).

W myśl art. 35 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 K.p.a.). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 K.p.a.). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 K.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 K.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.).

Postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art. 61 § 1 K.p.a.). Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 K.p.a.).

Ponadto w myśl art. 6 K.p.a., organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Przepis art. 8 § 1 K.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Zgodnie z art. 9 K.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 K.p.a.). Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (art. 10 § 2 K.p.a.). Organ administracji publicznej obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1 (art. 10 § 3 K.p.a.).

Specyfika postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy wymaga złożenia osobiście przez zainteresowanego na formularzu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy wraz ze stosownymi załącznikami

w myśl art. 98, art. 105, art. 106 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

(t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2206 ze zm.). Jako, że organ administracji zobowiązany jest do dokonania konsultacji z innymi organami (Komendant Oddziału Straży Granicznej, Komendant Wojewódzki Policji, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby także konsul właściwy ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania cudzoziemca za granicą lub inny organ) przed wydaniem decyzji, a ww. organy mają termin na udzielenie informacji od 30 do 60 dni, to należy tę okoliczność uwzględnić w ocenie przewlekłości postępowania (art. 109 ww. ustawy).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że z przedstawionego materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że organ administracji przekroczył określony w art. 35 K.p.a. termin rozpoznania sprawy. Uwzględniając konieczność wystąpienia do Policji, Straży Granicznej i ABW o udzielnie informacji o stronie postępowania, co jest procedurą rutynową, wynikającą z art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, która zajmuje zwykle 30 dni, sprawa Skarżącego winna być rozpoznana w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie rozpoznał wniosku Skarżącego mimo upływu 6 miesięcy od daty złożenia przez Stronę wniosku, tj. od [...] stycznia 2020 r. (data wpływu wniosku do organu administracji) do dnia wniesienia skargi (tj. do [...] września 2020 r.). Wskazany okres 6 miesięcy nie obejmuje okresu od 31 marca do 23 maja 2020 r., tj. zawieszenia biegu terminów procesowych, stosownie do art. 15zzs ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., nr 374) oraz uchylenia ww. przepisu art. 46 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875). Przez 6 miesięcy organ administracji nie podjął żadnej czynności w sprawie, która zmierzałaby do zakończenia postępowania, a wniesione przez Skarżącego ponaglenie, które wpłynęło do organu administracji w dniu [...].06.2020 r. przekazał do Urzędu do Spraw Cudzoziemców z opóźnieniem (tj. pismem z dnia [...].10.2020 r., po wniesieniu skargi do Sądu). Pierwszą czynność w sprawie, tj. badanie czy wniosek spełnia wymogi formalne Wojewoda podjął [...] października 2020 r. (wezwanie do osobistego stawiennictwa, uzupełnienie dokumentów), tj. po wniesieniu przez Stronę skargi do tut. Sądu na przewlekłość postępowania. Sąd badając bezczynność organu administracji, czy przewlekłe działanie takiego organu dokonuje oceny na dzień wniesienia skargi do Sądu, zatem fakt podjęcia przez organ administracji czynności po wniesieniu przez Stronę skargi nie znaczenia dla oceny czy organ działała w sposób przewlekły. Uwzględniając, że Wojewoda nie rozpoznał wniosku Strony przez 6 miesiące i w tym okresie nie podjął żadnych czynności w sprawie zmierzających do zakończenia postępowania, należy stwierdzić, że naruszył zasady i terminu określone w art. 35 i art. 36 oraz art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 12 w konsekwencji art. 6 i art. 7 K.p.a. Biorąc po uwagę wskazane w sprawie okoliczności, Sąd stwierdził, że organ administracji prowadził postępowanie z wniosku Strony w sposób przewlekły (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a), o czym orzeczono w punkt I sentencji wyroku.

Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe postępowanie organu administracji, zgodnie z art. 149 §1a p.p.s.a. zobowiązany jest stwierdzić, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdzenie przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa oznacza oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla stwierdzenia rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Ponadto, rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia.

W rozpoznawanej sprawie organ administracji pierwsze czynności w sprawie podjął dopiero po wniesieniu przez Stronę skargi do tut. Sądu po upływie 6 miesięcy od wpływu wniosku do organu administracji. Niewątpliwie Wojewoda naruszył obowiązujące przepisy prawa dotyczące terminów rozpoznania sprawy, przekraczając znacznie ustawowy termin w jakim niniejsza sprawa winna być rozpoznana, naruszył także przepisy dotyczące informowania Strony o przyczynach zwłoki i nowym terminie zakończenia postępowania. Konieczne jest jednak rozważenie czy takie postępowanie organu administracji było w niniejszej sprawie pozbawione w oczywisty sposób jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W szczególności czy czas jaki upłynął od złożenia wniosku do podjęcia czynności procesowej w niniejszej sprawie (6 miesięcy) jest na tyle długi, by uzasadniał ocenę przewlekłości jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji gdy organ administracji działa od 31 marca 2020 r. w warunkach obowiązującego stanu epidemii SARSCoV-2, co wyklucza normalne funkcjonowanie organu. Zdaniem Sądu nie bez znaczenia w niniejszej sprawie jest też fakt, że zgodnie z art. 105 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec, (...), składa wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy osobiście, nie później niż w ostatnim dniu jego legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 1). Jeżeli wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie został złożony przez cudzoziemca osobiście, wojewoda wzywa go do osobistego stawiennictwa w terminie nie krótszym niż 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (ust.2). W okresie od 31 maja do 23 maja 2020 r. w związku ze stanem epidemii nie było możliwe ani złożenie wniosku osobiści, ani uzupełnienie takiego braku formalnego wcześniej złożonego wniosku. W konsekwencji po 23 maja 2020 r. organ administracji działając z licznymi ograniczeniami, zobowiązany był, stosownie do art. 105 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach wezwać wszystkich, którzy w okresie od 31marca do 23 maja 2020 r., tuż przed tym okresem a także po wezwać do osobistego stawiennictwa, dbając o zachowanie reżimy sanitarnego, zarówno w interesie osób wezwanych ja i pracowników organu administracji. Okoliczności te w ocenie Sądu, nie pozwalają przyjąć, że stwierdzona w niniejszej sprawie przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przekroczenie terminu rozpoznania niniejszej sprawy nie wynikało zatem z lekceważenia Strony, ale było konsekwencją okolicznościami niezależnymi od organu administracji. Sąd uznając, że przewlekłość postępowania w niniejszej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt II sentencji wyroku) stwierdził, że w niniejszej sprawie istniały uzasadnione przyczyny, które usprawiedliwiają przekroczenie ustawowego terminu rozpoznania sprawy.

Ponieważ do dnia orzekania Wojewoda nie podjął rozstrzygnięcia w sprawie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Wojewodę do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt III sentencji wyroku).

Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Odnosząc się do wniosków Skarżącego o przyznanie sumy pieniężnej Sąd oddalił skargę w tym zakresie stwierdzając, że zastosowanie tego środka, podobnie jak wymierzenie organowi grzywny, co do zasady wiązać się winno, z rażącym naruszeniem prawa, co w tej sprawie nie wystąpiło (punkt IV sentencji wyroku).

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. (punkt V sentencji wyroku).