Wyrok NSA, sygn. akt I SA 1513/82
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1983-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz. 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
Teza: O naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ można mówić jedynie wtedy, gdy naruszone są w tym względzie konkretne przepisy, warunki techniczne lub normy obowiązujące w budownictwie.

TEZY

O naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ można mówić jedynie wtedy, gdy naruszone są w tym względzie konkretne przepisy, warunki techniczne lub normy obowiązujące w budownictwie.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Stefanii i Zbigniewa małżonków W. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 24 września 1982 r. w przedmiocie zezwolenia dla Romana Ł. na budowę garażu.


UZASADNIENIE

Z akt sprawy wynika, że Roman Ł. bez wymaganego pozwolenia na budowę przystąpił do budowy budynku garażowego przylegającego do budynku mieszkalnego na działce przy ul. T. nr 9 w L.

W dniu wydania decyzji o wstrzymaniu robót budowlanych /dnia 20 października 1981 r./ budynek był w stanie surowym. W dniu 11 grudnia 1981 r. poinformowano Romana Ł. o formalnościach, jakich powinien dopełnić w celu uzyskania zgody na dokończenie budowy.

Decyzją z dnia 7 maja 1982 r. nr GT.IV.8381/2986/82 Prezydent Miasta L. zatwierdził plan realizacyjny wymienionego wyżej obiektu i udzielił pozwolenia na jego budowę.

Od decyzji tej wnieśli odwołanie sąsiedzi - Stefania i Zbigniew W., zarzucając, że wydana ona została na podstawie nieprawomocnej decyzji o lokalizacji, o której uchylenie wystąpili pismem z dnia 16 października 1981 r., ale wniosek ten pozostał bez rozpatrzenia. Decyzja z dnia 7 maja 1982 r. wydana została bez zbadania, czy garaż, łącznie z budynkiem mieszkalnym do którego ma być dobudowany, mieści się - jak podali - w granicach norm powierzchni całkowitej określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 13 czerwca 1980 r. /Dz.U. nr 15 poz. 52/.

Decyzją z dnia 24 września 1982 r. nr BPP.NB-601/6/68/82 Wojewoda Lubelski uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej szczegółowych warunków lokalizacji garażu i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, natomiast utrzymał tę decyzję w mocy w pozostałej części, dotyczącej wymiarów garażu i jego lokalizacji na działce. W uzasadnieniu swej decyzji organ II instancji podał, że projekt obiektu, stanowiący integralną część decyzji, przewidywał wykonanie garażu, który usytuowany został narożem w odległości ok. 1,5 m od granicy działki Stefanii i Zbigniewa W., wrót przejazdowych oraz otworu okiennego. Takie usytuowanie garażu koliduje z przepisami rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/.

Biorąc pod uwagę fakt, że obiekt ten został zrealizowany, niezbędne jest dokonanie poprawek w dokumentacji technicznej - a w ślad za tym - likwidacja otworów od strony działki małżonków W., w celu przywrócenia obiektu do stanu zgodnego z prawem.

Tę ostatnią decyzję zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno Roman Ł., jak i Stefania i Zbigniew W., z tym, że Roman Ł. zaskarżył decyzję w części dotyczącej uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, a małżonkowie W. - w całości.

Roman Ł. podniósł w skardze, że w decyzji nie wskazano przepisów, które dawałyby podstawę do jej wydania. Usytuowanie garażu spełnia warunki par. 12 ust. 2, par. 13 ust. 1 i 2 oraz par. 156 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji, gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/.

Z kolei Stefania i Zbigniew W., niezależnie od argumentacji, która podana była w odwołaniu, zarzucali, że zaskarżona decyzja pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa materialnego. zdaniem skarżących, niewłaściwie zastosowano art. 40 prawa budowlanego, nie uwzględniając faktu istotnego ograniczenia, nasłonecznienia działki, mimo że wynika to z art. 37 ust. 2 tej ustawy. Ponadto organ II instancji pominął fakt naruszenia przez organ I instancji przepisów par. 12 ust. 1, par. 13 ust. 1, par. 155 ust. 1 pkt 2, par. 156 ust. 2 i par. 157 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r.

W odpowiedzi na skargi Wojewoda Lubelski wniósł o ich oddalenie, wywodząc, że będąca przedmiotem skarg decyzja ma uzasadnienie w przepisach par. 12 i 13 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/.

Spełnione są również wymagania zawarte w par. 156 i 157 tego rozporządzenia. zarzuty co do zacienienia działki w związku ze znaczną wysokością budynku garażowego nie stanowią dostatecznego uzasadnienia likwidacji garażu.

Naczelny sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega - stosownie do treści art. 196 par. 1 Kpa - na badaniu ich zgodności z prawem.

Dokonana w tym aspekcie ocena zaskarżonej decyzji organu II instancji w części orzekającej o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji nie wykazała naruszenia prawa. Mający zastosowanie w niniejszej sprawie par. 21 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/ stanowi, że przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce, w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości określone w ust. 1 /a więc 4 m bądź 3 m od granicy działki/ mogą ulec zmniejszeniu, z tym że odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m. Ponieważ budynek mieszkalny Stefanii i Zbigniewa W. położony jest, jak wynika z akt sprawy, w odległości tego budynku od zrealizowanego budynku garażowego Romana Ł. przekracza 8 m, dlatego też budynek garażowy mógł być zlokalizowany w odległości 0,90 m - 0,95 m od granicy działki. Podstawę do takiego usytuowania budynku garażowego Romana Ł. mógł stanowić również par. 13 cytowanego rozporządzenia, dopuszczający sytuowanie budynków gospodarczych bezpośrednio przy granicy działki. Skoro bowiem w myśl tego przepisu budynek może być zlokalizowany bezpośrednio przy granicy działki, to tym bardziej może być zlokalizowany również w pewnej odległości od granicy działki, jeżeli spełnione są warunki, o których mowa w tym przepisie. A warunki te w rozważanej sprawie są spełnione.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia par. 155, art. 156 i art. 157 cytowanego rozporządzenia ani też art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./. Artykuł 409 prawa budowlanego w danym wypadku miał pełne zastosowanie, ponieważ nie zachodziły okoliczności określone w art. 37 tej ustawy. Między innymi nie stwierdzono, aby budowa garażu powodowała niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia, o czym świadczy przede wszystkim fakt, że budowa tego obiektu nie narusza przepisów techniczno-budowlanych i norm. Artykuł 5 ust. 1 pkt 6 prawa budowlanego stwierdza, że obiekty budowlane powinny być projektowane, budowane i utrzymywane w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich - zgodnie z przepisami, w szczególności techniczno-budowlanymi i normami. A zatem - jak wynika z powyższego - o naruszeniu interesów osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy naruszone są pod tym względem konkretne przepisy, warunki techniczne i normy obowiązujące w budownictwie. Skoro zaś w niniejszej sprawie nie stwierdzono naruszenia przepisów, to nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich, czy też o niedopuszczalnym pogorszeniu warunków użytkowych dla otoczenia.

Bez znaczenia dla rozpoznanej sprawy jest fakt, że skarżący wnosili o uchylenie decyzji o lokalizacji budynku, która jednak nie została wzruszona, jak też fakt, że nie dokonywano ustaleń co do okoliczności, czy budynek mieszkalny /łącznie z dobudowanym garażem/ mieścić się będzie w granicach norm powierzchni całkowitej, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 13 czerwca 1980 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wykonania niektórych przepisów prawa lokalowego /Dz.U. nr 15 poz. 52/. Ten ostatni przepis nie ma wpływu na decyzje z zakresu budownictwa, a jedynie wywołuje określone skutki z punktu widzenia przepisów prawa lokalowego.

Bez znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji jest fakt, że Roman Ł. zataił posiadanie garażu w istniejącym budynku gospodarczym, gdyż ta kwestia mogłaby mieć ewentualne znaczenie przy rozpatrywaniu sprawy w aspekcie celowości i merytorycznej słuszności rozstrzygnięć organów administracji państwowej, a Naczelny Sąd Administracyjny od tej strony nie bada zaskarżonych decyzji.

W świetle powyższych wywodów tym bardziej nie ma znaczenia fakt, że dokumentacja techniczna nie przedstawia tej części budynku Romana Ł., w której usytuowany jest dotychczasowy garaż. Fakt zaś, że nieruchomość małżonków W. jest działką budowlaną, nie budzi wątpliwości i był brany pod uwagę przy wydawaniu decyzji administracyjnych, na co wskazują powołane przepisy.

Jak wynika z powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja w części, w której orzekała o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, wydana była z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 207 par. 5 Kpa skargę należało oddalić. W części, w której zaskarżona decyzja została uchylona w celu ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji, skarga została odrzucona postanowieniem z dnia 11 lutego 1983 r.  I SA 1513/82.