Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2215/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 4, art. 24
journal: Dz.U. 2010 nr 206 poz 1367
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Tadeusz Lipiński Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Kamińska po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 724/13 w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 724/13 oddalił skargę R. S. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego.

Przedstawiając w uzasadnieniu stan faktyczny i prawny sprawy, Sąd wskazał, że

skarżący R. S. jest żołnierzem służby kontraktowej i pełni służbę w miejscowości W. na stanowisku zaszeregowanym do stopnia etatowego - sierżant - w Jednostce Wojskowej Nr [...]. W dniu 22 listopada 2012 r. skarżący wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w S. z wnioskiem o przydział miejsca w internacie lub w kwaterze internatowej, zaś 29 listopada wniosek o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego.

R. S. został z dniem 7 grudnia 2012 r. zakwaterowany w kwaterze internatowej przy ul. [...] w W., na podstawie skierowania nr [...] wydanego przez Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w S..

Następnie pismem z dnia 12 grudnia 2012 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w S. poinformował stronę, iż istnieje możliwość realizacji wniosku o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego i zaproponował żołnierzowi lokal mieszkalny nr [...] położony na os. [...] w M. o strukturze 3 pokoje z kuchnią, powierzchni użytkowej 59,81 m2, w tym powierzchni użytkowej podstawowej 39,48 m2.

W toku prowadzonego postępowania R. S. złożył 24 grudnia

2012 r. oświadczenie, iż odmawia przyjęcia zaproponowanego lokalu mieszkalnego z powodów rodzinnych. Mianowicie małżonka musiałaby zrezygnować z prowadzenia gospodarstwa rolnego, co wiązałoby się z utratą przez nią dochodów.

Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w S. decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] na podstawie art. 105 k.p.a. umorzył postępowanie o wydanie decyzji przydziału lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w M. na os. [...], jako bezprzedmiotowe.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że R. S. nie wyraził zgody na przyjęcie lokalu mieszkalnego. Odmowa przyjęcia skutkuje zaś utratą prawa ww. żołnierza do przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej oraz do wypłaty świadczenia mieszkaniowego, na czas zajmowania stanowiska służbowego dowódca radiostacji - obsługa radiostacji - pluton radiowy - kompania radiowa - dowództwo - 100 Batalion Łączności JW [...] w W..

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wskazał, że przeprowadzka do M. wpłynęłaby negatywnie nie tylko na jego dyspozycyjność w miejscu pełnienia służby, ale również na funkcjonowanie całej rodziny. Zmiana miejsca zamieszkania wiązałaby się z koniecznością likwidacji prowadzonego przez małżonkę gospodarstwa rolnego, a tym samym utratą przez nią zatrudnienia oraz dochodów. W obecnej sytuacji najlepszym rozwiązaniem jest - zdaniem strony - dalsze korzystanie z zakwaterowania w kwaterze internatowej w W..

Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Przywołując treść art. 21 i art. 24 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r., Nr 206, poz. 1367 ze zm.), organ odwoławczy wskazał, że z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy istotnym jest, że ustawodawca na gruncie tych przepisów zastrzegł, aby prawo do zakwaterowania żołnierzy zawodowych służby kontraktowej realizowane było w pierwszej kolejności w formie bezpośredniej, polegającej na przydziale kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. Żołnierz tej służby może zatem zostać zakwaterowany w internacie albo kwaterze internatowej lub otrzymywać świadczenie mieszkaniowe jedynie w przypadku nieprzydzielenia przez Agencję kwatery albo innego lokalu mieszkalnego.

Organ stwierdził, że przydział kwatery lub innego lokalu mieszkalnego jest uprawnieniem żołnierza zawodowego, a nie jego obowiązkiem. To od woli żołnierza zależy, czy będzie on zainteresowany zrealizowaniem swojego uprawnienia do zakwaterowania i czy złoży wniosek o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. Co więcej, gdyby zatem żołnierz służby kontraktowej, zgodnie ze swoim uprawnieniem, nie złożył wniosku o przydział kwatery (lub innego lokalu mieszkalnego), wówczas organ Agencji nie tylko nie miałby podstaw do przydziału kwatery (lokalu), ale również brak byłoby podstaw do zakwaterowania tego żołnierza w internacie (kwaterze internatowej) lub wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Bezspornie R. S. - żołnierz służby kontraktowej - wystąpił w dniu 29 listopada 2012 r. do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w S. z wnioskiem o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego w W..

Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej zauważył, że organ Agencji realizując wniosek żołnierza zawodowego o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego z jednej strony związany jest treścią żądania strony, z drugiej zaś ograniczony jest własnymi możliwościami lokalowymi w postaci wolnego zasobu. W zaistniałych okolicznościach stanu faktycznego sprawy doszło do wystąpienia przesłanki braku możliwości realizacji prawa do zakwaterowania w preferowanej przez ustawodawcę formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, która to uprawniała ww. żołnierza zawodowego służby kontraktowej do skorzystania z wyboru jednej z pozostałych form zakwaterowania, zgodnie z art. 21 ust. 4 zdanie drugie ustawy. R. S. został bowiem z dniem 7 grudnia 2012 r. zakwaterowany w kwaterze internatowej przy ul. [...] w W., na podstawie skierowania nr [...] wydanego przez Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w S.. Skoro w rozpatrywanej sprawie Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w S. nie dysponował wolnym lokalem mieszkalnym, to w tym stanie faktycznym znalazł zastosowanie przepis art. 24 ust. 4 ustawy, zgodnie z którym w przypadku zaistnienia możliwości przydziału, dyrektor informuje o tym żołnierza i za jego zgodą wyrażoną na piśmie przydziela kwaterę albo inny lokal mieszkalny. Nie ulega wątpliwości, że organ pierwszej instancji pismem z dnia 12 grudnia 2012 r. poinformował R. S. o możliwości realizacji wniosku o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego i zaproponował stronie lokal mieszkalny nr [...] położony na os. [...] w M., stosownie do treści art. 24 ust. 1 ustawy.

W. (miejsce pełnienia służby) i M. są miejscowościami pobliskim w rozumieniu art. 1a pkt 7 ustawy bowiem, jak ustalono na podstawie rozkładu jazdy autobusów PKS W.Sp. z o.o. na stronie www.e-podroznk.pl, czas dojazdu w obie strony wynosi ok. 80 minut. W szczególności dotyczy to połączeń w godzinach pozwalających na przybycie żołnierza zawodowego do miejsca pełnienia służby (połączenie M.- W., wyjazd godz. 05:55, przyjazd 06:35, 40 minut) oraz dogodny powrót do miejsca zamieszkania (W.- M., wyjazd 15:20, przyjazd 16:00, 40 minut). R. S. w dniu 24 grudnia 2012 r. złożył pisemne oświadczenie o odmowie przyjęcia wskazanego przez organ Agencji lokalu mieszkalnego.

Organ wskazał dalej, że badając niniejszą sprawę w kontekście stawianych przez stronę kolejnych zarzutów dotyczących utraty prawa do zakwaterowania w kwaterze internatowej nie można pominąć faktu, że w przypadku nieprzydzielenia żołnierzowi służby kontraktowej w pierwszej kolejności kwatery albo innego lokalu mieszkalnego jako preferowanej przez ustawodawcę formy realizacji prawa do zakwaterowania - co ma miejsce w rozpatrywanym przypadku - jego uprawnienia stają się równorzędnymi do uprawnień żołnierzy służby stałej. Chodzi tu o taką sytuację, w której żołnierz służby kontraktowej składa wniosek o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego a Agencja nie ma możliwości jego bezpośredniej realizacji, co w konsekwencji skutkuje, zgodnie z art. 21 ust. 4 ustawy, nabyciem prawa do dokonania przez żołnierza kontraktowego wyboru jednej z pozostałych form zakwaterowania. Prawo to jest w tym przypadku równorzędne z prawem wyboru przysługującym żołnierzowi służby stałej i zrównuje ich pod tym względem. Potwierdza to przepis art. 24 ust.3 i 4 ustawy, który nie dzieli żołnierzy na pełniących służbę stałą albo kontraktową. Przepisy te dotyczą żołnierzy zawodowych i jako takie mają zastosowanie do obydwu form pełnienia służby zawodowej. Zatem zgodnie z przepisem art. 24 ust. 4 ustawy w przypadku zaistnienia możliwości przydziału żołnierzowi zawodowemu pełniącemu służbę kontraktową, korzystającemu zastępczo - w myśl art. 24 ust. 3 - z innej formy zakwaterowania, wymagana jest zgoda wyrażona na piśmie na przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. W rozpatrywanej sprawie Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w S. nie przydzielił R. S. w pierwszej kolejności lokalu mieszkalnego, a w zamian zrealizował prawo ww. żołnierza służby kontraktowej do zakwaterowania we wnioskowanej przez niego formie przydziału miejsca w kwaterze internatowej.

W ocenie organu, w odniesieniu do zaistniałego stanu faktycznego sprawy nie znajduje więc zastosowania przepis art. 21 ust. 5 ustawy o utracie uprawnienia, jeżeli żołnierz odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego, ponieważ art. 24 ust. 4 stanowi lex specialis w tej sytuacji do art. 21 ust. 5 i wyłącza jego stosowanie z uwagi na to, iż przepis ten reguluje zasady i sposób postępowania w tej konkretnej sytuacji. Utrata prawa do zakwaterowania, o czym mowa w art. 21 ust. 5 ustawy, dotyczy bowiem sytuacji, w której żołnierz służby kontraktowej składa wniosek o realizację prawa do zakwaterowania i Agencja proponuje mu w pierwszej kolejności lokal mieszkalny, a on oświadcza, że odmawia jego przyjęcia.

W świetle powyższego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji błędnie wskazano, że R. S. z dniem złożenia oświadczenia o rezygnacji z przydziału lokalu mieszkalnego utracił prawo do przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej oraz do wypłaty świadczenia mieszkaniowego, na czas zajmowania stanowiska służbowego dowódca radiostacji - obsługa radiostacji - pluton radiowy - kompania radiowa - dowództwo - 100 Batalion Łączności JW [...] w W.. Jednak utrata prawa do zakwaterowania nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Organ Agencji nie orzeka w przedmiocie utraty prawa do zakwaterowania, bowiem na gruncie ustawy o zakwaterowaniu i rozporządzenia wykonawczego do ustawy brak jest przepisu nakładającego obowiązek wydania decyzji administracyjnej w tym zakresie.

Podsumowując, organ odwoławczy wskazał, że skoro po skorzystaniu przez żołnierza służby kontraktowej z prawa wyboru, o którym mowa w art. 21 ust. 4 zdanie drugie ustawy, mają w owej sprawie zastosowanie przepisy art. 24 ust. 3 i 4 ustawy, to niewyrażenie przez stronę zgody na przydział powoduje, że dalsze prowadzenie postępowania w tym zakresie staje się bezprzedmiotowe, a jako takie podlega umorzeniu.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R. S. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

Sąd podzielił stanowisko organów, że w odniesieniu do zaistniałego stanu faktycznego sprawy nie znajduje zastosowania przepis art. 21 ust. 5 ustawy

o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej o utracie uprawnienia, jeżeli żołnierz odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego, ponieważ art. 24 ust. 4 stanowi lex specialis w tej sytuacji do art. 21 ust. 5 i wyłącza jego stosowanie z uwagi, iż przepis ten reguluje zasady i sposób postępowania w tej konkretnej sytuacji. Utrata prawa do zakwaterowania, o czym mowa w art. 21 ust. 5 ustawy, dotyczy bowiem sytuacji, w której żołnierz służby kontraktowej składa wniosek o realizację prawa do zakwaterowania i Agencja proponuje mu w pierwszej kolejności lokal mieszkalny, a on oświadcza, że odmawia jego przyjęcia. Ma rację organ, że po skorzystaniu przez skarżącego - żołnierza służby kontraktowej z prawa wyboru, o którym mowa w art. 21 ust. 4 zdanie drugie ustawy, mają w owej sprawie zastosowanie przepisy art. 24 ust. 3 i 4 ustawy, to niewyrażenie przez stronę zgody na przydział powoduje, że dalsze prowadzenie postępowania w tym zakresie staje się bezprzedmiotowe, a jako takie podlega umorzeniu. Sąd wskazał, że zgodnie z ustalonym orzecznictwem sądów administracyjnych przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. S., zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (t.j. Dz. U z 2010 r., Nr 206, poz. 1367 ze zm.), a tym samym przyjęcie, iż wniosek żołnierza służby kontraktowej o przydział kwatery lub lokalu mieszkalnego, który został rozpatrzony negatywnie, albowiem żołnierzowi temu przydzielono pokój w internacie, nadal pozostaje w mocy po tymże przydziale i nadal bez ponownego składania może być realizowany, a w konsekwencji żołnierz traci prawo do miejsca w internacie i winien przyjąć proponowany lokal mieszkalny.

W oparciu o powyższy zarzut, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że skarżący składał wniosek o przydział lokalu mieszkalnego, lecz został on rozpatrzony negatywnie, albowiem przydzielono mu miejsce w internacie. Tymczasem po bardzo krótkim okresie czasu, ponownie zaproponowano mu lokal mieszkalny. Na propozycję tę skarżący nie odpowiedział. Nie jest zatem prawdą, iż składał on oświadczenie o rezygnacji a nadto, iż składał w ogóle kolejny wniosek. Jedyny złożony wniosek został skonsumowany przydziałem miejsca w internacie i nie pozostawał już w obrocie prawnym. Bezpodstawnym jest także twierdzenie, iż skarżący składał dwa wnioski, czy też winien jest złożyć dwa wnioski: jeden o przydział lokalu, drugi o przydział miejsca w internacie.

W ocenie skarżącego, mając na uwadze powyższe, nie sposób się zgodzić z tym, iż organy obu instancji zrealizowały dyspozycję art. 21 ust. 4 ustawy mieszkaniowej a w konsekwencji były uprawnione stosować art. 21 ust. 5 tej ustawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczone przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie wystąpiła.

W skardze kasacyjnej wniesionej w rozpoznawanej sprawie, opartej na podstawie określonej w art.174 pkt 1 p.p.s.a., podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego – art.21 ust.4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP ( tj.: Dz.U. z 2010 r., Nr 206, poz.1367 ze zm.). Naruszenie wskazanego przepisu polega, według autora skargi kasacyjnej, na przyjęciu, że wniosek żołnierza służby kontraktowej o przydział kwatery lub lokalu mieszkalnego, który został rozpatrzony negatywnie, albowiem żołnierzowi temu przydzielono pokój w internacie, nadal pozostaje w mocy i nadal bez ponownego składania może być realizowany, a w konsekwencji żołnierz traci prawo do miejsca w internacie i powinien przyjąć proponowany lokal mieszkalny.

Sformułowanie w powyższy sposób zarzutu naruszenia art.21 ust.4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP nie znajduje uzasadnienia w ustalonym stanie faktycznym sprawy, który nie został zakwestionowany skargą kasacyjną. Należy zatem przyjąć, że wobec niekwestionowania w skardze kasacyjnej ( nie podniesiono zarzutów naruszenia przepisów postępowania) ustalonego w sprawie stanu faktycznego jest on bezsporny. Z uwagi na sposób zredagowania zarzutu naruszenia prawa materialnego wymaga przypomnienia, że w dniu 22 listopada 2012 r. R. S. wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w S. o przydział miejsca w internacie lub w kwaterze internatowej. Z dniem 7 grudnia 2012 r. na podstawie skierowania został zakwaterowany w kwaterze internatowej. Jednakże wcześniej, bo dniu 29 listopada 2012 r. złożył wniosek o przydział kwatery lub innego lokalu mieszkalnego. Właśnie z uwagi na ten wniosek w dniu 12 grudnia 2012 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w S. poinformował żołnierza R. S., że istnieje możliwość realizacji wniosku o przydział kwatery. Oświadczeniem z dnia 24 grudnia 2012 r. R. S. odmówił przyjęcia zaproponowanego lokalu z powodów rodzinnych.

W świetle powyższych okoliczności zawarte w zarzucie skargi kasacyjnej i w jej uzasadnieniu stwierdzenie, że skarżący składał wniosek o przydział lokalu mieszkalnego, lecz został on rozpatrzony negatywnie, gdyż przydzielono mu miejsce w internacie, jest sprzeczne z ustalonym stanem faktycznym sprawy. Wprawdzie przydzielono skarżącemu miejsce w internacie, lecz nie wydano żadnej decyzji odmawiającej przydzielenia lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor stwierdza, że po bardzo krótkim okresie czasu ponownie zaproponowano skarżącemu lokal mieszkalny. Z akt sprawy wynika natomiast, że skarżącemu zaproponowano lokal mieszkalny jeden raz w dniu 12 grudnia 2012 r., co było efektem złożenia przez skarżącego w dniu 29 listopada 2012 r. wniosku o przydział lokalu mieszkalnego. W świetle akt sprawy, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, skarżący złożył dwa wnioski: jeden o miejsce w internacie z dnia 19 listopada 2012 r. (wpłynął do organu w dniu 22 listopada 2012 r.), drugi o przydział lokalu mieszkalnego z dnia 27 listopada 2012 r. (wpłynął do organu w dniu 29 listopada 2012 r.).

W tak ustalonym stanie faktycznym, jak słusznie stwierdza Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę kasacyjną, znajdowały zastosowanie przepisy - art.24 ust.3 i 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. W przypadku nieprzydzielenia żołnierzowi służby kontraktowej w pierwszej kolejności kwatery albo innego lokalu mieszkalnego jako preferowanej przez ustawodawcę formy realizacji prawa do zakwaterowania - co ma miejsce w rozpatrywanym przypadku - jego uprawnienia stają się równorzędnymi do uprawnień żołnierzy służby stałej. Chodzi tu o taką sytuację, w której żołnierz służby kontraktowej składa wniosek o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego a Agencja nie ma możliwości jego bezpośredniej realizacji, co w konsekwencji skutkuje, zgodnie z art. 21 ust. 4 ustawy, nabyciem prawa do dokonania przez żołnierza kontraktowego wyboru jednej z pozostałych form zakwaterowania. Prawo to jest w tym przypadku równorzędne z prawem wyboru przysługującym żołnierzowi służby stałej i zrównuje ich pod tym względem. Potwierdzają to przepisy art. 24, a w szczególności ustęp 3 i 4 ustawy, które nie dzielą żołnierzy na pełniących służbę stałą albo kontraktową. Dotyczą one żołnierzy zawodowych i jako takie mają zastosowanie do obydwu form pełnienia służby zawodowej. Zatem zgodnie z przepisem art. 24 ust. 4 ustawy w przypadku zaistnienia możliwości przydziału żołnierzowi zawodowemu pełniącemu służbę kontraktową, korzystającemu zastępczo - w myśl art. 24 ust. 3 - z innej formy zakwaterowania, wymagana jest zgoda wyrażona na piśmie na przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego.

Skoro pismem z dnia 24 grudnia 2012 r. skarżący odmówił przyjęcia zaproponowanego mu lokalu mieszkalnego, to dalsze postępowanie o wydanie decyzji przydziału lokalu mieszkalnego stało się bezprzedmiotowe.

Nietrafnie także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor twierdzi, że organy obu instancji w konsekwencji realizacji dyspozycji przepisu art.21 ust.4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych były uprawnione stosować art.21 ust.5 tej ustawy. Stwierdzenie to pozostaje w sprzeczności z uzasadnieniem decyzji organu odwoławczego, w którym podkreślono, że w odniesieniu do zaistniałego stanu faktycznego sprawy nie znajduje zastosowania przepis art. 21 ust. 5 ustawy o utracie uprawnienia, jeżeli żołnierz odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego, ponieważ art. 24 ust. 4 stanowi lex specialis w tej sytuacji do art. 21 ust. 5 i wyłącza jego stosowanie.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku.