Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2238/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 25 ust. 1 pkt 5 lit b, ust. 3 pkt 1 lit. b, art. 26 ust. 1, art. 2 pkt 8 lit a
journal: Dz.U. 2009 nr 116 poz 975
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi B. Spółka Jawna z siedzibą w G. (poprzednio B. Spółka Jawna z siedzibą w G.) na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spożywczych oznakowanych jako produkty rolnictwa ekologicznego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 1960 Nr 30 poz. 168 ze zm., dalej "K.p.a.") w związku z art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b w związku z ust. 3 pkt 1 lit. b oraz art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. Nr 116 poz. 975, dalej "u.r.e.") oraz art. 23 ust. 1 i 2 i art. 2 lit. k rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz. Urz. UE. L 2007, Nr 189 poz. 1, ze zm., dalej "rozporządzenie 834/2007"), po rozpatrzeniu odwołania B. Spółka jawna z siedzibą w G.(następnie B. Spółka jawna z siedzibą w G.) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej: WIJHARS) z dnia [...] lutego 2013 r. wymierzającej ww. Spółce karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za wprowadzenie do obrotu dwudziestu partii produktów artykułów rolno-spożywczych konwencjonalnych, oznakowanych jako produkty rolnictwa ekologicznego z naruszeniem art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007, tj.

1) 720 sztuk opakowań jednostkowych a'40g -[...] - data minimalnej trwałości/numer partii, najlepiej spożyć przed 25.01.2014.

2) 720 sztuk opakowań jednostkowych a'40 g - [...] - data minimalnej trwałości/numer partii, najlepiej spożyć przed końcem 25.01.2014,

3) 1440 sztuk opakowań jednostkowych a'40 g - [...]- data minimalnej trwałość i/numer partii, najlepiej spożyć przed 28.09.2014.

4) 1080 sztuk opakowań jednostkowych a'40 g - [...] - data minimalnej trwałości/numer partii, najlepiej spożyć przed 08.12.2012.

5) 1080 sztuk opakowań jednostkowych a'40 g - [...]- najlepiej spożyć przed końcem/numer partii 01.04.2013.

6) 1440 sztuk opakowań jednostkowych a'40 g - [...]- data minimalnej trwałości/numer partii, najlepiej spożyć przed 28.09.2014.

7) 600 sztuk opakowań jednostkowych a'50 g - [...] - data minimalnej trwałości/numer partii, najlepiej spożyć przed 06.10.2014.

8) 500 sztuk opakowań jednostkowych a'40 g - [...] - numer partii/najlepiej spożyć przed końcem: 22.11.2014,

9) 1020 sztuk opakowań jednostkowych a'40 g - [...] - numer partii/najlepiej spożyć przed 01.12.2013.

10) 9120 sztuk opakowań jednostkowych a'35 g - [...]- data minimalnej trwałości/numer partii, najlepiej spożyć przed: 15.10.2014,

11) 9160 sztuk opakowań jednostkowych a'35 g - [...]- data minimalnej trwałości/ nr partii, najlepiej spożyć przed: 14.11.2014,

12) 2000 sztuk opakowań jednostkowych a'35 g - [...]- data minimalnej trwałości/nr partii, najlepiej spożyć przed: 12.09.2014.

13) 1200 sztuk opakowań jednostkowych a'100 g - [...] - data minimalnej trwałości/nr partii, najlepiej spożyć przed końcem: 30.11.2013/1113,

14) 450 sztuk opakowań jednostkowych a'100 g - [...] - numer partii/najlepiej spożyć przed końcem: 11.2014,

15) 1450 sztuk opakowań jednostkowych a'40 g - [...]- data minimalnej trwałości/numer partii, najlepiej spożyć przed: 03.11.2014/37,

16) 2370 sztuk opakowań jednostkowych a'40 g - [...] - data minimalnej trwałości/nr partii, najlepiej spożyć przed: 05.11.2014/54.

17) 2760 sztuk opakowań jednostkowych a'40 g - [...] - data minimalnej trwałości/nr partii, najlepiej spożyć przed: 28.10.2014/54.

18) 2380 sztuk opakowań jednostkowych a'40 g - [...]- data minimalnej trwałości/nr partii, najlepiej spożyć przed: 31.10.2014/18,

19) 1900 sztuk opakowań jednostkowych a'40 g - [...] - data minimalnej trwał ości/nr partii, najlepiej spożyć przed: 03.11.2014/54,

20) 3240 sztuk opakowań jednostkowych a'120 g - [...]- wielkość partii, data minimalnej trwałości/numer partii, najlepiej spożyć przed: 23.11.2014.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, iż w dniach [...] r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w [...], przeprowadzili kontrolę w B. Spółka jawna z siedzibą w G. (dalej "Spółka", "Skarżąca"). Kontrolą objęto herbatki, herbaty, herbatki owocowe i ziołowe na zgodność z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego. W celu sprawdzenia prawidłowości znakowania ww. produktów na zgodność z ww. przepisami pobrano 52 próbki produktów konwencjonalnych (nieekologicznych).

W wyniku oględzin ustalono, iż 20 partii konwencjonalnych herbat, herbatek owocowych i ziołowych, wymienionych we wstępie niniejszej decyzji, stwierdzono naruszenie przepisów rozporządzenia 834/2007.

WIJHARS w [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 25 ust. 1 pkt. 5 u.r.e., zakończone w dniu [...] lutego 2013 r. wydaniem decyzji wymierzającej karę w wysokości 8.000 zł za wprowadzenie do obrotu 20 partii produktów oznakowanych, jako produkty rolnictwa ekologicznego.

Organ I instancji uznał, iż oznakowanie ww. partii naruszało art. 23 ust. 2 rozporządzenia 834/2007, zgodnie z którym terminów odnoszących się do produkcji ekologicznej wymienionych w załączniku do tego rozporządzenia lub ich wersji skróconych, jak np. "bio" i "eko", nie stosuje się na terenie Wspólnoty w znakowaniu, reklamie i dokumentach handlowych produktu, który nie spełnia wymogów wymienionych w tym rozporządzeniu, chyba że nie są one używane w odniesieniu do produktów rolnych w żywności lub paszy lub w wyraźny sposób nie łączą się z produkcję ekologiczną.

Użycie w oznakowaniu ww. produktów nieekologicznych terminu "BIO". obecnego w nazwie firmy PPH "B." Spółka Jawna W. P., Z. P., W. B. lub w znaku "B." lub w znaku "B.", stanowiło w ocenie WIJHARS w [...], naruszenie art. 23 ust. 1 rozporządzenia 834/2007. Organ I instancji stwierdził także, iż użycie terminów, o których mowa w art. 23 ust. 1 rozporządzenia 834/2007 lub ich pochodnych lub wersji skróconych, w znakowaniu (także w określeniu firmy przedsiębiorcy) artykułu rolno-spożywczego nie wytworzonego ekologiczną metodą produkcji, narusza przepisy prawa.

Wymierzając Spółce karę pieniężną, uwzględniono w zaskarżonej decyzji stopień szkodliwości czynu (znaczny), stopień zawinienia (znaczny i wina umyślna), zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość obrotów.

Skarżąca w odwołaniu zarzuciła ww. decyzji:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 23 ust. 1 rozporządzenia 834/2007, przez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, iż umieszczenie na opakowaniu następujących produktów:

- [...]

oraz nazwy producenta zawierającej termin "BIO", dodatkowo na opakowaniu następujących produktów:

- [...] i znaku "B. na opakowaniu produktów:

[...],

[...]

użycie logo B. oraz znaku "B. zawierających termin "BIO", stanowi znakowanie produktu w rozumieniu rozporządzenia 834/2007;

2) art. 26 ust. 1 u.r.e., przez wymierzenie kary pieniężnej, o której mowa w art. 24 i 25 tej ustawy, przy uwzględnieniu znacznego stopnia szkodliwości czynu, podczas gdy Organ I instancji nie wykazał w jaki sposób ocenił stopień szkodliwości czynu.

2) naruszenie prawa procesowego, a mianowicie:

- naruszenie art. 6 i 7 K.p.a. przez błędną interpretację wskazanego wyżej rozporządzenia, co w ocenie Skarżącej doprowadziło do naruszenia przez organ administracji zasady legalności jego działania i obowiązku nałożonego na niego ustawą w postaci stania na straży praworządności;

- naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. przez nieprzeprowadzenie całościowego postępowania dowodowego i przyjęcie, że umieszczone na opakowaniu produktu informacje (nazwa producenta, znak "B." logo "B.") mogą wprowadzić konsumenta w błąd przez sugerowanie, że wyrób oznakowany w ten sposób jest wyprodukowany metodami produkcji ekologicznej, podczas gdy organ administracji publicznej obowiązany był, zdaniem strony, do wykazania tej konstatacji przez przeprowadzenie jakiegokolwiek dowodu, np. w postaci badania opinii nabywców produktu w tym zakresie, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji administracyjnej opartej na nieistniejących faktach i arbitralnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu odwołania podniosła, że podmiot "B." W. P. Spółka Jawna wpisany do KRS pod firmą "BIO" jako producent, pozostaje niezależny od nazw umieszczonych na swoich produktach. Stwierdziła, iż art. 23 ust. 1 rozporządzenia 834/2007 odnosi się do nazwy produktu wytwarzanego metodami ekologicznymi, a nie samego producenta.

Zdaniem Skarżącej w nazwie produktów nie występuje termin "BIO" co, jej zdaniem, stanowi wyraźną informację dla konsumenta, iż nie są to produkty z rolnictwa ekologicznego. W jej ocenie użycie terminu "BIO" znajdującego się w firmie spółki, nie jest jednoznaczne z tym, iż produkt ten jest produktem rolnictwa ekologicznego, ponieważ na prawidłowo sporządzonej etykiecie, opakowaniu produktu ekologicznego powinny znaleźć się jeszcze inne informacje wymagane przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego, takie jak nazwa i numer upoważnionej jednostki certyfikującej, której podlega producent, napis "Rolnictwo ekologiczne System kontroli WE" lub "produkt rolnictwa ekologicznego", nazwa i adres producenta, przetwórcy lub sprzedawcy oraz "Eko Liść" (unijne logo produktów ekologicznych).

W uzasadnieniu odwołania zarzucono, że w zaskarżonej decyzji stopień szkodliwości czynu został oceniony jako znaczny, co jest nieuzasadnione zdaniem Skarżącej. Wskazała, że w toku prowadzonego postępowania, WIJHARS w [...] nie wykazał ani możliwości wprowadzenia klienta w błąd i pozbawienia go prawa do świadomego wyboru produktu, ani też faktu, że interes klienta został naruszony w jakikolwiek, tym bardziej w istotny sposób. Skarżąca podniosła, że nie odnotowała żadnych skarg od konsumentów. Nie otrzymała sygnałów, iż użyta na opakowaniach wytwarzanych przez nią produktów nazwa firmy wprowadzałaby konsumentów w błąd, co do pochodzenia artykułów z produkcji ekologicznej.

W związku z tym uznała, że nałożenie kary pieniężnej jest bezzasadne.

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych utrzymał w mocy decyzję WIJHARS z dnia [...] lutego 2013 r.

W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 23 ust. 1 rozporządzenia 834/2007 odnośnie stosowania terminów związanych z produkcją ekologiczną do celów niniejszego rozporządzenia uznaje się, że produkt opatrzony jest terminem odnoszącym się do ekologicznej metody produkcji, jeżeli przy znakowaniu, w materiałach reklamowych lub dokumentach handlowych taki produkt, jego składniki lub materiały paszowe opisywane są za pomocą terminów sugerujących nabywcy, że produkt ten, jego składniki lub materiały paszowe zostały uzyskane zgodnie z przepisami określonymi w tym rozporządzeniu. Zwłaszcza terminy wymienione w załączniku, ich pochodne lub wersje skrócone, jak np. "BIO", używane samodzielnie lub łącznie, mogą być stosowane na terenie Wspólnoty i we wszystkich językach Wspólnoty w znakowaniu i reklamie produktu, który spełnia wymogi określone na mocy tego rozporządzenia lub zgodnie z tym rozporządzeniem. Przy znakowaniu i w reklamie żywych lub nieprzetworzonych produktów rolnych można stosować terminy odnoszące się do ekologicznej metody produkcji wyłącznie wtedy, gdy wszystkie składniki tego produktu również zostały wyprodukowane zgodnie z wymogami określonymi w powyższym rozporządzeniu. Zgodnie z art. 23 ust. 2 ww. rozporządzenia, terminy o których mowa w ust. 1, nie są stosowane na terenie Wspólnoty i w żadnym z języków Wspólnoty w znakowaniu, reklamie i dokumentach handlowych produktu, który nie spełnia wymogów wymienionych w tym rozporządzeniu, chyba że nie są używane w odniesieniu do produktów rolnych w żywności lub paszy lub wyraźnie w żaden sposób nie łączą się z produkcją ekologiczną. Ponadto nie stosuje się żadnych terminów, w tym terminów stosowanych w znakach towarowych, ani praktyk używanych w znakowaniu lub reklamie mogących wprowadzić w błąd konsumenta lub użytkownika przez sugerowanie, że produkt lub składniki spełniają wymogi wymienione w tym rozporządzeniu. Definicja terminu "znakowanie" zawarta jest w art. 2 lit. k rozporządzenia 834/2007.

Główny Inspektor JHARS stwierdził, iż ustawodawca wspólnotowy nie wyłączył oznaczenia przedsiębiorcy (nazwy firmy) z zakresu definicji znakowania.

Za bezsporne uznał wprowadzenie przez Skarżącą do obrotu produktów nieekologicznych oznakowanych terminem "BIO", skutkujące popełnieniem czynu mieszczącego się w dyspozycji art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b u.r.e.

Główny Inspektor JHARS nie zgodził się z zarzutem, iż zaskarżona decyzja naruszyła art. 23 ust. 1 rozporządzenia 834/2007, przez uznanie umieszczonej na opakowaniu nieekologicznych produktów nazwy producenta zawierającej termin "BIO" logo "B. lub znaku "B. zawierającej termin "BIO", stanowi znakowanie produktu w rozumieniu tego rozporządzenia. Zatem brzmienie tej nazwy (jej treść słowna lub graficzna), stanowi element oznakowania produktu. Definicja znakowania nie wyłącza z zakresu regulacji słów lub terminów współtworzących oznaczenie przedsiębiorcy (nazwę firmy), ani nie zawęża, iż tylko zastosowanie terminów takich jak m.in. "BIO" lub "EKO" w nazwie produktu, stanowi odniesienie do ekologicznej metody produkcji, uregulowane w art. 23 ust. 1 ww. rozporządzenia.

Wszystkie bez wyjątku znaki, terminy, słowa, symbole (w tym nazwa firmy i znaki towarowe) - w świetle szerokiej definicji znakowania zawartej w art. 2 lit. k rozporządzenia 834/2007 - stanowią bez wątpienia element oznakowania produktów żywnościowych objętych kontrolą przeprowadzoną przez inspektorów WIJHARS w [...]

Odwołując się do definicji znakowania zawartej w art. 2 lit. k rozporządzenia 834/2007, art. 23 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia oraz orzecznictwa sądów administracyjnych stwierdził brak możliwości stosowania terminów, o których mowa w ww. art. 23 ust. 1, w tym terminu "BIO" w oznakowaniu żywności nieekologicznej, niezależnie od tego, w jakiej części oznakowania występowałby (w nazwie firmy, znaku towarowym, adresie e-mail czy adresie strony internetowej). Dotyczy to również wpisana Spółki do KRS pod nazwą zawierającą termin "BIO".

Główny Inspektor mając na uwadze interes konsumenta uznał, za niedopuszczalną sytuację, w której Spółka wprowadza do obrotu produkty konwencjonalne, opatrzone sformułowaniami sugerującymi ekologiczną metodę produkcji i podkreślił, iż zgodnie z przepisami rozporządzenia 834/2007, wyłącznie producenci ekologiczni, którzy posiadają certyfikat, o którym mowa w art. 29 ww. rozporządzenia, potwierdzający ekologiczny status wymienionych na nim produktów, są uprawnieni do stosowania w oznakowaniu swoich produktów sformułowań odnoszących się do ekologicznej metody produkcji.

Za niedopuszczalną uznał praktykę polegającą na włączeniu do postępowania dowodowego prowadzonego w sprawie, dodatkowej weryfikacji prawidłowości oznakowania przedmiotowych produktów "w postaci badania opinii nabywców". Badanie takie nie może dla organu urzędowej kontroli żywności, stanowić miernika prawidłowości oznakowania żywności wprowadzanej do obrotu przez profesjonalistów

Podkreślił, iż WIJHARS wypełnia obowiązki nałożone ustawą o rolnictwie ekologicznym oraz stwierdził, iż na 135 produktów z asortymentu herbat i herbatek wytwarzanych w zakładzie Skarżącej, tylko 9 stanowiły herbatki ekologiczne.

W dalszej części uzasadnienia organ uzasadnił wysokość wymierzonej kary konkludując, iż kara pieniężna w wysokości 8.000 zł, stanowiąca 4,19% korzyści majątkowej, jest adekwatna do stwierdzonych nieprawidłowości i znacząco poniżej górnej granicy dopuszczalnej kary jaką mógł zastosować organ za wprowadzenie do obrotu zakwestionowanej partii produktów.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i oraz poprzedzającej ją decyzji WIJHARS w [...] z dnia [...] lutego 2013 r.

Skarżąca powtórzyła zarzuty podniesione w odwołaniu. Dodatkowo zarzuciła naruszenie art. 2 lit. k) rozporządzenia 834/2007 przez błędną wykładnię terminu "znakowanie" oraz "nazwa firmowa", gdyż nie każde znakowanie w rozumieniu ww. rozporządzenia może być uznane za znakowanie produktu i podlega kontroli, art. 25 ust. 1 pkt 5 lit b u.r.e. przez niewłaściwe zastosowanie, skutkujące przyjęciem, iż dopuściła się naruszenia przepisów ustawy uzasadniających nałożenie kary pieniężnej oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie skutkujące utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy istniały przesłanki do jej uchylenia i umorzenia postępowania.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca rozwinęła podniesione zarzuty podnosząc m.in., iż znakowanie kontrolowanych i zakwestionowanych produktów nie wprowadzało - w jej ocenie - w błąd co do wymagań określonych w art. 23 ust. 1 i 2 rozporządzenia 834/2007. Wskazała, iż na opakowaniach tych produktów umieszczony został termin odnoszący się wyłącznie do znakowania produktów konwencjonalnych, nie zaś ekologicznych. Spółka wyjaśniła, iż oznaczenie jej nazwy skrótem "BIO", nie naruszało ww. rozporządzenia, gdyż skrót ten nie odnosi się do oferowanego produktu. Oznakowanie zakwestionowanych herbat uznała za prawidłowe i nie wprowadzające w błąd konsumentów. Podkreśliła, iż jest producentem ekologicznym, jednocześnie produkuje i wprowadza do obrotu produkty konwencjonalne.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.).

Badając skargę Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do oceny czy umieszczenie na opakowaniu produktu (odnoszącego się do produktu rolnego w sposób niekwestionowany niespełniającego norm produkcji ekologicznej) nazwy firmy "B." jako oznaczenia producenta produktu spełnia dyspozycję art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b u.r.e.

Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b u.r.e. osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która wprowadza do obrotu produkt który został oznakowany jako produkt rolnictwa ekologicznego, z naruszeniem art. 23 - 26 rozporządzenia nr 834/2007 - podlega karze pieniężnej w wysokości do 200% korzyści majątkowej uzyskanej lub którą mógłby uzyskać za wprowadzone do obrotu produkty, nie niższej jednak niż 500 zł.

Rozporządzenie 834/2007 w preambule stanowi m.in., że:

(1) Produkcja ekologiczna jest ogólnym systemem zarządzania gospodarstwem i produkcji żywności, łączącym najkorzystniejsze dla środowiska praktyki, wysoki stopień różnorodności biologicznej, ochronę zasobów naturalnych, stosowanie wysokich standardów dotyczących dobrostanu zwierząt i metodę produkcji odpowiadającą wymaganiom niektórych konsumentów preferujących wyroby wytwarzane przy użyciu substancji naturalnych i naturalnych procesów. Ekologiczna metoda produkcji pełni zatem podwójną funkcję społeczną: z jednej strony dostarcza towarów na specyficzny rynek kształtowany przez popyt na produkty ekologiczne, a z drugiej strony jest działaniem w interesie publicznym, ponieważ przyczynia się do ochrony środowiska, dobrostanu zwierząt i rozwoju obszarów wiejskich.

(3) Celem wspólnotowych ram prawnych regulujących sektor produkcji ekologicznej powinno być zapewnienie uczciwej konkurencji i właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego produktów ekologicznych, a także utrzymanie i uzasadnienie zaufania konsumentów w stosunku do produktów oznaczonych jako ekologiczne. Ponadto celem ram prawnych powinno być stworzenie takich warunków, w których sektor ten będzie mógł się rozwijać zgodnie z tendencjami rynkowymi i tendencjami w dziedzinie produkcji.

(5) W związku z tym stosowne jest bardziej jednoznaczne określenie celów, zasad i reguł mających zastosowanie do produkcji ekologicznej, co przyczyni się do zwiększenia przejrzystości i do wzrostu zaufania konsumentów, jak również do zharmonizowanego rozumienia koncepcji produkcji ekologicznej.

Art. 2 rozporządzenia 834/2007 stanowi, że do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

a) "produkcja ekologiczna" oznacza stosowanie metody produkcji zgodnej z zasadami określonymi w niniejszym rozporządzeniu na wszystkich etapach produkcji, przygotowania i dystrybucji;

b) "etapy produkcji, przygotowania i dystrybucji" oznaczają każdy etap, począwszy od produkcji wstępnej produktu ekologicznego aż do przechowywania, przetwarzania, transportu, sprzedaży lub zaopatrzenia ostatecznego konsumenta, jak również - w stosownych przypadkach - znakowanie, reklamę, import, eksport oraz działania podwykonawcze;

c) "ekologiczny" oznacza pochodzący z produkcji ekologicznej lub z nią związany;

k) "znakowanie" oznacza wszelkie terminy, słowa, dane szczegółowe, znaki towarowe, nazwy firmowe, ilustracje lub symbole powiązane z wszelkimi opakowaniami i umieszczane na nich, a także na dokumentach, materiałach informacyjnych, etykietach, tabliczkach, pierścieniach lub opaskach towarzyszących produktowi lub odnoszących się do niego.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 i 2 rozporządzenia 834/2007 - stosowanie terminów związanych z produkcją ekologiczną – do celów niniejszego rozporządzenia uznaje się, że produkt opatrzony jest terminem odnoszącym się do ekologicznej metody produkcji, jeżeli przy znakowaniu, w materiałach reklamowych lub dokumentach handlowych taki produkt, jego składniki lub materiały paszowe opisywane są za pomocą terminów sugerujących nabywcy, że produkt ten, jego składniki lub materiały paszowe zostały uzyskane zgodnie z przepisami określonymi w niniejszym rozporządzeniu. Zwłaszcza terminy wymienione w załączniku, ich pochodne lub wersje skrócone, jak np. "bio" i "eko", używane samodzielnie lub łącznie, mogą być stosowane na terenie Wspólnoty i we wszystkich językach Wspólnoty w znakowaniu i reklamie produktu, który spełnia wymogi określone na mocy niniejszego rozporządzenia lub zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

Przy znakowaniu i w reklamie żywych lub nieprzetworzonych produktów rolnych można stosować terminy odnoszące się do ekologicznej metody produkcji wyłącznie wtedy, gdy wszystkie składniki tego produktu również zostały wyprodukowane zgodnie z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.

Zgodnie z art. 23 ust. 2 tego rozporządzenia terminy, o których mowa w ust. 1, nie są stosowane na terenie Wspólnoty i w żadnym z języków Wspólnoty w znakowaniu, reklamie i dokumentach handlowych produktu, który nie spełnia wymogów wymienionych w niniejszym rozporządzeniu, chyba że nie są używane w odniesieniu do produktów rolnych w żywności lub paszy lub wyraźnie w żaden sposób nie łączą się z produkcją ekologiczną.

Ponadto nie stosuje się żadnych terminów, w tym terminów stosowanych w znakach towarowych, ani praktyk używanych w znakowaniu lub reklamie mogących wprowadzić w błąd konsumenta lub użytkownika poprzez sugerowanie, że produkt lub składniki spełniają wymogi wymienione w niniejszym rozporządzeniu.

Zgodnie z art. 2 pkt 8 lit a u.r.e. "wprowadzanie do obrotu" oznacza w odniesieniu do produktów - wprowadzanie na rynek w rozumieniu art. 3 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463, z późn. zm.).

Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności "wprowadzenie na rynek" oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania.

Zgodnie z art. 91 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli (Dz. U. UE L z dnia 18 września 2008 r.) państwa członkowskie podejmują wszelkie środki i sankcje w celu zapobieżenia oszustwom przy stosowaniu oznaczeń, o których mowa w tytule IV rozporządzenia (WE) nr 834/2007 oraz w tytule III lub załączniku XI do niniejszego rozporządzenia.

Zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. a dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych (Dz. Urz. WE L 109 z 6.05.2000 r. z późn. zm.) "etykietowanie" oznacza wszelkie wyrazy, dane szczegółowe, znaki towarowe, nazwy marek, ilustracje lub symbole odnoszące się do środków spożywczych i umieszczane na każdym opakowaniu, dokumencie, uwadze, etykiecie, obwódce lub pierścieniu towarzyszącym lub odnoszącym się do takiego środka spożywczego.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych artykuły rolno-spożywcze wprowadzane do obrotu są oznakowane. Do znakowania artykułów rolno-spożywczych stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z dnia 27 września 2006 r., dalej "u.b.ż.ż.".

Zgodnie z art. 45 ust. 1 i 2 u.b.ż.ż. środki spożywcze wprowadzane do obrotu są oznakowane. Oznakowanie środka spożywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaki towarowe, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące środka spożywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego lub odnoszą się do niego.

Art. 46 ust. 1 tejże ustawy stanowi, że oznakowanie środka spożywczego nie może:

1) wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności:

a) co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji,

b) przez przypisywanie środkowi spożywczemu działania lub właściwości, których nie posiada,

c) przez sugerowanie, że środek spożywczy posiada szczególne właściwości, jeżeli wszystkie podobne środki spożywcze posiadają takie właściwości.

W ocenie Sądu z powołanych przepisów w sposób niewątpliwy wynika, że znakowanie produktu obejmuje wszystkie etapy wprowadzania go do obrotu (od producenta aż do finalnego konsumenta). Powołany art. 23 ust. 1 rozporządzenia 834/2007 stanowi o nabywcy, nie o konsumencie. Przy czym do zafałszowania oznaczeń może dojść na każdym etapie wprowadzania do obrotu.

Zdaniem Spółki oznakowanie produktów nazwą jej przedsiębiorstwa (firmą) "B." było dopuszczalne w świetle definicji oznakowania z art. 2 lit. k) rozporządzenia 834/2007.

W ocenie Składu orzekającego, jeżeli Spółka umieszczała na opakowaniach swoich produktów nazwę (firmę) swojego przedsiębiorstwa z wyrażeniem nieodpowiadającym wymaganiom z art. 2 lit. a), b) i d) rozporządzenia, to naruszała również jego przepis art. 2 lit. k) w związku z art. 23 ust. 1 i ust. 2. Przepis ten nie ogranicza, tak jak rozumie go Skarżąca, oznakowania odnoszącego się jedynie do składników produktu, gdyż określa oznakowanie jako odnoszące się do ekologicznej metody produkcji produktu, jeżeli przy znakowaniu, w materiałach reklamowych lub dokumentach handlowych taki produkt, (jego składniki lub materiały paszowe) opisywane są za pomocą terminów sugerujących nabywcy, że produkt ten, (jego składniki lub materiały paszowe) zostały uzyskane zgodnie z przepisami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.

Jest poza sporem, że na etykietach produktów poddanych kontroli Spółka używała swojej nazwy, w której występowało wyrażenie "BIO", do używania którego, jako do oznaczania produktu ekologicznego, w myśl art. 2 lit. a), b), d) i k) rozporządzenia, nie miała uprawnienia. Oznakowania tego zgodnie z art. 2 lit. k) rozporządzenia Spółka nie mogła powiązywać, jak określa to przepis, z żadnymi opakowaniami przez umieszczanie go na nich, a także na dokumentach, materiałach informacyjnych, etykietach, tabliczkach, pierścieniach lub opaskach towarzyszących produktowi lub odnoszących się do niego.

Przepisy ustawy o rolnictwie ekologicznym i rozporządzenia nr 834/2007 formułując zakaz oznakowywania produktów na ich opakowaniach niezgodnie z wymaganiami rozporządzenia określają powody natury formalnej tego zakazu mając na uwadze dobro konsumenta (nabywcy) tych produktów. W świetle przepisów ustawy i rozporządzenia ów nabywca jest chroniony przed wprowadzeniem w błąd co do pochodzenia produktu jako ekologicznego na wszystkich etapach wprowadzania go na rynek [art. 2 lit. a) i lit. b) w związku z lit. k) rozporządzenia]. Zakaz oznakowywania produktu niezgodnie z rozporządzeniem obejmuje również produkt, który ma zostać wprowadzony na rynek (art. 1 ust. 2 rozporządzenia).

Kara nałożona na Skarżącą jest karą przewidzianą przez art. 25 ust.1 pkt 5 lit. b u.r.e. Kara ta w ocenie Sądu jest adekwatna do stwierdzonego naruszenia, uwzględnia szkodliwość czynu, istotny zakres naruszenia oraz profesjonalny charakter działalności skarżącej. Spełnia też zarówno funkcję karną, jak i zapobiegawczą.

Nakładając karę pieniężną organ administracji miał na uwadze ustalenia kontroli, których spółka nie Kwestionowała. Kierował się również przesłankami z art. 26 ust. 1 u.r.e. uwzględniając stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia spółki, zakres ustalonego naruszenia, jej dotychczasową działalność i wielkość obrotów za okres poprzedzający kontrolę. Wszystkie te względy zostały przez organ administracji szczegółowo w decyzji omówione na uzasadnienie wysokości nałożonej kary. W tym zatem zakresie zaskarżona decyzja również znamion wadliwości nie nosi.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Ostatecznie zatem za niezasadne należy uznać także zarzuty naruszenia art. 7, 77 i 80 K.p.a. W ocenie Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego istotnego w sprawie, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.).

Uzasadnienie decyzji sporządzone przez organ II instancji w ocenie Sądu również odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.