Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1746/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-02-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych i ustanowiono doradcę podatkowego

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B.M. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub doradcy podatkowego w sprawie ze skargi B.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej dnia 30 września 2015 r. nr: [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za II kwartał 2012 r. i koszty postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a I) zwolnić skarżącego od kosztów sądowych; II) ustanowić dla B.M. doradcę podatkowego, którego wyznaczy Krajowa Rada Doradców Podatkowych


UZASADNIENIE

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 września 2015 roku w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za II kwartał 2012 r. i koszty postępowania egzekucyjnego, skarżący B.M. złożył wniosek o zwolnienie go od tej opłaty. Skarżący podał, iż pracuje w firmie L. Sp. z o.o. i zarabia około 1.400 zł miesięcznie.

W związku z tym, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony bez zachowania przewidzianej prawem formy skarżącemu został przesłany formularz wniosku "PPF" celem jego wypełnienia i odesłania do tut. Sądu w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

W wyznaczonym terminie brak został uzupełniony. Z zakreślenia dokonanego w rubrykach 4.1 i 4.2 formularza wynika, że skarżący poszerzył zakres swojego żądania i domaga się aktualnie zwolnienia w całości od kosztów sądowych oraz ustanowienia na jego rzecz radcy prawnego lub doradcy podatkowego z urzędu. We wniosku skarżący oświadczył, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Źródłem jego utrzymania jest wynagrodzenie za pracę w wysokości ok. 1.800 zł (1.260 zł + 500 zł diety). Skarżący nie posiada żadnego majątku, zasobów pieniężnych, ani cennych przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł.

Uzasadniając wniosek B.M. podniósł, że pracuje jako kierowca i zarabia około 1.800 zł miesięcznie. Opłaca alimenty na dzieci w wysokości 600 zł oraz uiszcza kwotę 650 zł tytułem naprawienia szkody w sprawie karnej. W takiej sytuacji nie stać go na opłaty sądowe i zatrudnienie pełnomocnika.

Odnosząc się do zarządzenia Referendarza sądowego wzywającego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący w piśmie z dnia 25 stycznia 2016 roku oświadczył, że mieszka w C. w domu stanowiącym własność jego rodziców J. i E. M.. Opłaty za media ponosi jego żona G.M.. Wydatki na wyżywienie i ubrania wnioskodawca ocenia na kwotę 500-600 zł miesięcznie. Skarżący nie dysponuje rachunkami bankowymi. Posiada on dwa samochody: Mercedes 220 z 1995 roku i Mercedes 190 z 1986 roku, zajęte przez komornika. Do pisma skarżący załączył następujące dokumenty: szczegółową listę płac, PIT-37 za 2014 rok, PIT-11 za 2014 rok, oświadczenie G.M., trzy potwierdzenia realizacji przelewu z BGŻ BNP Paribas Banku, oraz trzy potwierdzenia wpłat gotówkowych. Z dokumentów tych wynika, że w miesiącu grudniu 2015 roku wynagrodzenie brutto B.M. wyniosło 1.750 zł, netto 1.239,16 zł. W roku 2014 przychód skarżącego wyniósł 20.080 zł. Skarżący opłaca alimenty na dwoje dzieci w wysokości 600 zł miesięcznie. Z rachunku bankowego G.M. w BGŻ BNP Paribas Banku w dniach 26 października 2015 roku, 7 grudnia 2015 roku i 4 stycznia 2016 roku dokonywane były przelewy kwot po 250 zł na rachunek J.B. tytułem spłaty zadłużenia. Przekazami pocztowymi z 7 października 2015 roku, 9 listopada 2015 roku i 9 grudnia 2015 roku B.M. dokonywał przelewów kwot po 300 zł na rzecz M.M.. Skarżący dodał także, że nie złożył jeszcze zeznania podatkowego za 2015 rok i nie jest w stanie uzyskać zaświadczenia o wysokości przychodów i dochodów za 2015 rok, gdyż nie prowadzi on działalności gospodarczej.

Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:

Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma na celu zapewnienie realizacji prawa do sądu stronie, która ze względu na trudną sytuację finansową nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie we własnym zakresie.

Przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), następuje w określonych przypadkach. W zakresie całkowitym, gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W zakresie częściowym zaś, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny. W niniejszej sprawie skarżący B.M. domaga się przyznania prawa pomocy w pełnym zakresie obejmującym zwolnienie w całości od kosztów sądowych i ustanowienia na jego rzecz pełnomocnika z urzędu.

Użyte w art. 246 p.p.s.a. sformułowanie "gdy osoba wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zatem rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2006, s. 504).

W ocenie orzekającego B.M. wykazał, że nie posiada dostatecznych środków na pokrycie kosztów sądowych w sprawie oraz wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Niewysoki dochód uzyskiwany z wynagrodzenia za pracę w całości przeznaczany jest na pokrycie kosztów bieżącego utrzymania skarżącego, opłacenie przez niego alimentów na dzieci oraz spłaty wierzycieli. Skarżący nie posiada majątku nieruchomego, oszczędności, ani cennych przedmiotów, które mogłyby zostać spieniężone celem pokrycia kosztów sądowych i wynagrodzenia pełnomocnika.

Biorąc powyższe pod uwagę uznano, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym, dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. W związku z tym, że wystąpił o ustanowienie na jego rzecz radcy prawnego lub doradcy podatkowego, wybór w tej materii pozostawiając uznaniu orzekającego - postanowiono przyznać stronie doradcę podatkowego.