Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 495/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-09-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania prawa pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 260,  art. 246 par. 2  pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 8 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A Sp. z o. o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 20 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za luty 2012 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.


UZASADNIENIE

W sprawie, w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi strona skarżąca A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. (dalej: strona, skarżąca, spółka) w dniu 24 marca 2014 r. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że postępowanie w niniejszej sprawie jest jednym z wielu analogicznych, dotyczących decyzji wydanych przez Dyrektorów Izb Celnych na terenie całej Polski, a zatem łączne obciążenie spółki nie ogranicza się tylko do kwoty wpisu od skargi w niniejszej sprawie, ale do sumy wielu opłat sądowych, które obowiązana jest ponosić przed sądami administracyjnymi w całym kraju w kilkuset sprawach. Niektóre sprawy zakończyły się decyzjami ostatecznymi, co wiąże się z koniecznością uiszczenia wpisów stosunkowych od skarg wniesionych na te decyzje, niejednokrotnie w znacznej wysokości.

W oświadczeniu o majątku i dochodach skarżąca podała, że wysokość kapitału zakładowego, majątku lub środków finansowych wynosiła według bilansu za ostatni rok obrotowy wnosiła 1.000.000 zł, zaś wartość jej środków trwałych – 300.155,92 zł, a wysokość zysku – 713.731,90 zł. Stan konta na posiadanym rachunku bankowym na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku wynosił 180.334,29 zł. Spółka zwróciła uwagę, że posiada w swoim majątku automaty o niskich wygranych, które ze względu na przewidziane w ustawie o grach hazardowych i realizowane przez organy celne eliminowanie z rynku działalności podmiotów urządzających tego rodzaju gry, nie przedstawiają obecnie realnej wartości.

Z dokumentów złożonych na wezwanie wynika, że w 2013 r. spółka osiągnęła przychód netto w wysokości 38.744.878,95 zł odnotowując zysk w wysokości 175.267,61 zł, wartość jej środków trwałych wynosiła 386.714,06 zł, natomiast w styczniu i lutym 2014 r. zrealizowała dostawę towarów i świadczyła usługi o wartości odpowiednio 502.816 zł i 507.389 zł. Na dzień 31 grudnia 2013 r. jej inwestycje krótkoterminowe miały wartość 470.846,86 zł. Według historii rachunku bankowego za okres od stycznia do lutego 2014 r. saldo na dzień 28 lutego 2014 r. wynosiło 147.883,78 zł.

Postanowieniem z dnia 25 czewca 2014 r. referendarz sądowy odmówił spółce przyznania prawa pomocy.

W sprzeciwie strona podniosła, że posiada środki obrotowe, które tylko pozornie wydają się znaczne. Wskazała, że spółka musi regulować na bieżąco swoje zobowiązania z tytułu najmu, ale także wypłacać wygrane graczom, opłacać serwis i obsługę urządzeń. Ponadto musi uiszczać podatek od gier niezależnie od tego, czy działalność przynosi pozytywny wynik finansowy. Wyjaśniła, że wartość bilansowa aktywów posiadanych przez spółkę nie odzwierciedla ich rzeczywistej wartości, a jedynie wartość księgową. Ponadto, środki trwałe posiadane przez spółkę to w większości automaty do gier o niskich wygranych, których nie ma możliwości zbycia ani w Polsce, ani za granicą. Strona zwróciła uwagę, że przedmiotowe postępowanie nie stanowi typowego elementu działalności skarżącej spółki i innych spółek działających na rynku automatów o niskich wygranych. Dodała, że jej działalność zaplanowana była na okres 6 lat, z uwzględnieniem możliwego do przewidzenia ryzyka ekonomicznego i prawnego. Spółka nie zakładała jednak, że - z powodów politycznych - w drugiej połowie 2009 r. ustawodawca, jak i władza wykonawcza, podejmą szereg działań wymierzonych w branżę hazardową, w tym uchwalą ustawę, której głównym celem będzie eliminacja z rynku określonej grupy przedsiębiorców.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek strony o przyznanie prawa pomocy nie zasługiwał na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: u.p.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, od którego został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do brzmienia art. 246 § 2 pkt 2 u.p.p.s.a., w przypadku osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Regulacja ta musi być odczytywana w kontekście treści art. 199 u.p.p.s.a., zgodnie z którym strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Bezspornym jest, że zwolnienie od kosztów sądowych stanowi wyjątek od reguły wykonania tego obowiązku. Przesłanki przyznania prawa pomocy nie mogą więc być interpretowane rozszerzająco, a zwolnienie strony z ponoszenia kosztów postępowania sądowego winno nastąpić w sytuacjach wyjątkowych.

Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą dofinansowania z budżetu państwa. Powinno się więc sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Trzeba wskazać, że ocena możliwości płatniczych w przypadku osób prawnych sprowadza się wyłącznie do ustalenia, czy strona dysponuje środkami finansowymi wystarczającymi na opłacenie kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie.

Osoba prawna wnioskująca o udzielenie prawa pomocy jest obowiązana wykazać nie tylko, że nie ma adekwatnych środków na poniesienie kosztów postępowania, ale także, że ich nie posiada, mimo że podjęła wszelkie niezbędne działania, aby zdobyć fundusze na pokrycie tych wydatków. Ponadto ciężar dowodu co do wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa każdorazowo na wnioskodawcy.

Zdaniem Sądu, konieczność opłacenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie (wpis od skargi w kwocie 101 zł), nawet przy uwzględnieniu tego obowiązku jednocześnie we wszystkich sprawach zawisłych przed tutejszym Sądem, nie wpłynie znacząco na działalność strony skarżącej. Przy czym wyjaśnić trzeba, że dla oceny możliwość płatniczych wnioskodawcy istotna jest tutaj kwota wpisu od skargi, gdyż w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest to zwykle najwyższy koszt sądowy.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że saldo na rachunku bankowym spółki w miesiącu, w którym została wniesiona skarga (luty 2014 r.) wyniosło ponad 140.000 zł. Z kolei w miesiącach styczeń i luty 2014 r. skarżąca dokonała dostawy towarów i świadczenia usług na kwoty wynoszące ponad 500.000 zł. Natomiast przychód ze sprzedaży uzyskany w 2013 r. wyniósł ponad 38.000.000 zł.

Zdaniem Sądu, przytoczone dane wyraźnie wskazują, że spółka miała możliwości poczynienia stosownych rezerw na opłacenie kosztów swego udziału w sprawie, przy uwzględnieniu takiego samego obowiązku jednocześnie we wszystkich sprawach w tutejszym Sądzie. Jeśli chodzi o konieczność ponoszenia kosztów w innych sądach w kraju, strona nie podała nawet przybliżonych kwot, którymi jest obciążona, zatem nie było podstaw do dokonania oceny wpływu tej okoliczności na zasadność przedmiotowego wniosku.

Należy zauważyć, że w przypadku przedsiębiorców miarodajną dla oceny zdolności płatniczych podmiotu nie jest kategoria "dochodu", lecz "przychodu", gdyż istnieją legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów tak, by w końcowym rozliczeniu minimalizować bądź w ogóle eliminować obciążenia podatkowe. Strata jest wyłącznie wynikiem bilansowym i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Jej powstanie nie oznacza więc jeszcze utraty płynności finansowej (zob. postanowienia NSA z 5 września 2013 r., II OZ 707/13; postanowienie NSA z 25 września 2012 r., I GZ 228/12).

W niniejszej sprawie nie bez znaczenia jest również fakt, że spółka, mimo trudnej sytuacji finansowej, na którą się powołuje, w dalszym ciągu prowadzi działalność gospodarczą. Nawet jednak, gdyby zaistniała sytuacja zagrożenia istnienia spółki, to od zarządu należałoby oczekiwać podjęcia stosownych kroków celem poprawy jej kondycji finansowej np. decyzji o dopłatach, a więc wyczerpania wszelkich możliwości zmierzających do pozyskania niezbędnych środków. Nie można natomiast w takich sytuacjach pozostawać bezczynnym i żądać udzielenia przez państwo bezzwrotnej pomocy finansowej na prowadzenie postępowań sądowych.

Na marginesie należy dodać, że niekorzystna dla spółki nowelizacja ustawy o grach hazardowych zmieniająca dotychczasowe zasady udzielania licencji na automaty do gier nie może wyłączać powinności ponoszenia kosztów postępowania sądowego, które immanentnie są związane z ryzykiem prowadzenia działalności gospodarczej (zob. postanowienie NSA z 19 sierpnia 2011 r., II FZ 436/11).

Wyjaśnić trzeba także, że każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą powinien wkalkulować w ryzyko związane z tą działalnością konieczność ponoszenia kosztów sądowych i zabezpieczyć środki na ten cel. Obowiązkiem podmiotu, nawet prowadzącego działalność gospodarczą nieobarczoną nadzwyczajnym ryzykiem sporu, jest gromadzenie odpowiednich środków finansowych na koszty sądowe. Normalnym bowiem następstwem wykonywania działalności gospodarczej jest prowadzenie spraw sądowych. Zatem koszty sądowe winny być traktowane jako koszt bieżącego funkcjonowania firmy i spełnione przed innymi świadczeniami (postanowienie NSA z 21 marca 2006 r., II FZ 196/06).

Reasumując Sąd stwierdza, że ocena sytuacji skarżącej spółki w powiązaniu z przedłożoną dokumentacją nie daje podstawy do uznania, że spełnia ona przesłanki do przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

W tych okolicznościach, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 w związku z art. 260 u.p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.