Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 989/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1, 3 pkt 5;  art. 8 ust. 3 pkt 8; art. 11 ust. 3; art. 87 ust. 1; art. 14 ust. 1 i 2; art. 92 ust. 1 i 4; art. 93 ust. 7;
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi "P." sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] lutego 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 3 pkt 8 i 11 ust. 3, art. 14 ust 1, art. 92 ust 1 i ust. 4, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm. - dalej u.t.d.) i lp. 1.2 załącznika do ww. ustawy, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r. o nałożeniu na P. Sp. z o.o. w B. (skarżąca) kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu 6 października 2006 r. w W. na drodze krajowej nr [...] została przeprowadzona kontrola pojazdu marki S. o nr rejestracyjnym A kierowanego przez Z. Z. W wyniku kontroli oraz w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego organy obu instancji ustaliły, że skarżąca wykonywała transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji.

W następstwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, organ I instancji wydał w dniu [...] stycznia 2007 r. decyzję nakładającą na stronę karę pieniężną w wysokości 8.500 zł. Strona wniosła odwołanie od decyzji w zakresie kary w wysokości 8.000 zł. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) wydał w dniu [...] kwietnia 2007 r. decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w kwestionowanym zakresie. Na powyższą decyzję strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 21 września 2007 r. sygn. akt: VI SA/Wa 972/07 WSA uchylił zaskarżoną decyzję polecając przeprowadzenie postępowania dowodowego.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2008 r. utrzymał decyzję w mocy decyzję o nałożeniu kary. Od powyższej decyzji strona złożyła ponownie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt: VI SA/Wa 929/08 ponownie uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że nie zostały wykonane przez organ wytyczne określone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 września 2007 r., w którym polecono, aby organ ponownie rozpoznający sprawę:

- wskazał faktyczną datę, którą przyjmuje za początek terminu przewidzianego w art. 14 u.t.d., albowiem z zaskarżonej decyzji kwestia ta nie wynika jednoznacznie, a ma ona dla rozpoznawanej sprawy istotne znaczenie;

- rozważył przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka i stron, wnioskowanych przez skarżącego mając na względzie przepis art. 78 k.p.a.;

- szczegółowo odniósł się do twierdzeń strony w kontekście złożonych przez nią dowodów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wytknął organowi odwoławczemu, że nie wykonał poprzedniego zalecenia WSA, co do wskazania daty, którą przyjął za początek terminu przewidzianego w art. 14 u.t.d. Na podstawie art. 14 ust. 1 u.t.d. przewoźnik miał obowiązek w ciągu 14 dni na zgłoszenie zmiany danych w licencji od daty ich powstania. Skoro strona dowodziła, że obowiązek ten powstał 4 października 2006 r. i zadośćuczyniłaby mu w dniu 10 października 2006 r., to w dacie kontroli 6 października 2006 r., nie byłoby podstaw do nałożenia kary pieniężnej.

Sąd wskazał, że z zaskarżonej ponownie decyzji data powstania obowiązku zgłoszenia zmiany danych w licencji nie wynika jednoznacznie, a jej znaczenie prawne ocenił Sąd w poprzednim wyroku. Organ nadal nie ocenił, czy data 4 października 2006r. dowodzona przez skarżącego została przez niego uznana, a tę okoliczność Sąd w poprzednim wyroku uznał za kluczową. Natomiast ustalenia dokonane przez organ od początku postępowania, że jest to data formalnej rejestracji wniosku 26 października 2006 r. zostały zakwestionowane przez skarżącą spółkę twierdzącą, że nie jest to data rzeczywistego złożenia wniosku. Na tę okoliczność strona zgłosiła wnioski dowodowe w celu wykazania, że wniosek został faktycznie przez nią złożony w dniu 10 października 2006 r., zatem 14 dniowy termin wynikający z art. 14 u.t.d. został zachowany.

Zdaniem Sądu w sprawie pominięty został dowód z zeznań wskazanego świadka - urzędniczki przyjmującej wniosek, także pominięte i nieocenione inne dowody z dokumentów na okoliczność wprowadzenia pojazdu do eksploatacji i działań podjętych w tej dacie w celu dokonania zmian w licencji. Organ nie poddał wnikliwej ocenie przedłożonych umów ubezpieczeniowych, z których wynikało, że skarżąca musiała uzupełnić złożone pierwotnie dokumenty przez zawarcie dodatkowego ubezpieczenia. Miało to miejsce na żądanie urzędnika przyjmującego wniosek, a strona bez powodu nie narażałaby się na takie wydatki. Ponadto zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organ odwoławczy ograniczył się do lakonicznej informacji innego Urzędu i przeprowadził tylko jeden z wnioskowanych dowodów - z kserokopii wniosku datowanego na dzień 10 października 2006 r., które to dowody były niewystarczające dla ustalenia prawdy obiektywnej. Do pozostałych dowodów się organ się nie odniósł. To samo dotyczy dowodu z przesłuchania stron, którego bez wskazania przyczyn nie uwzględnił. Tą przyczyną nie jest bowiem wyjaśnienie sprawy, skoro wyjaśniona nie została na podstawie uzyskanej odpowiedzi. Nie został w ogóle rozważony wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka, który został zgłoszony w skardze, czym uchybiono art. 78 k.p.a. Niewątpliwie, w ocenie Sądu, dowód ten obecnie, w świetle enigmatycznego pisma Urzędu Miasta w B. - ma istotne znaczenie dla sprawy.

Wskutek ponownego rozpatrzenia sprawy, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał w tym zakresie sprawę Wojewódzkiemu Inspektorowi celem ponownego rozpatrzenia. Przedmiotem powtórnego postępowania miało być wyczerpujące ustalenie wszystkich okoliczności złożenia przez przedstawiciela spółki wniosku w sprawie zgłoszenia kontrolowanego pojazdu do licencji, w szczególności dotyczących daty jego złożenia do właściwego urzędu.

Mając na uwadze wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz organu odwoławczego co do konieczności przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, organ I instancji pismem z dnia [...] września 2009 r. zwrócił się do Wydziału Uprawnień Komunikacyjnych Urzędu Miasta B. z wnioskiem o udzielenie wyczerpujących informacji na temat procedury przyjmowania i rejestracji zgłoszeń pojazdów do udzielonych przedsiębiorcom licencji, a także szczegółowych informacji i udostępnienia dokumentacji dotyczących zgłoszenia do licencji pojazdu należącego do skarżącej. Przeprowadzono dowody z przesłuchania w charakterze świadka pracownika Wydziału Uprawnień Komunikacyjnych Urzędu Miasta B. na okoliczność zgłoszenia przez przedstawiciela spółki P. kontrolowanego pojazdu do udzielonej spółce licencji oraz wyjaśnienia za stronę złożył Prezes Zarządu spółki P. - W. B.

Przywołując orzecznictwo sądowe oraz obowiązujące przepisy organ I instancji stwierdził, iż w dniu kontroli drogowej tj. 6 października 2006 r. skarżąca wykonywała transport drogowy pojazdem marki S. o nr rej. A niezgłoszonym do licencji. Organ wskazał, że obowiązek zgłoszenia pojazdu istniał przed dniem rozpoczęcia wykonywania przedmiotowym pojazdem transportu drogowego, czyli w dniu 6 października 2006 r. Zdaniem organu strona nie wykazała i brak jest jakichkolwiek dowodów, mogących świadczyć o tym, że strona dopełniła obowiązku zgłoszenia pojazdu przed rozpoczęciem wykonywania transportu drogowego kontrolowanym pojazdem. W ocenie organu twierdzenia skarżącej co do próby zgłoszenia zaktualizowanego wykazu pojazdów w dniu 4 października 2006 r. i następnie 10 października 2006 r., nie potwierdziły się, strona nie wskazała dowodów lub okoliczności uprawdopodabniających dokonanie tego rodzaju czynności oraz przyznała, iż nie dysponuje jakimkolwiek potwierdzeniem złożenia wniosku lub wpływu zgłoszenia pojazdu do organu licencyjnego we wskazanych powyżej datach.

Odnosząc się natomiast do argumentacji strony dotyczącej nie przyjęcia wniosku w Urzędzie ze względu na jego braki, organ wskazał na zaznania świadka K. M. - pracownika Wydziału Uprawnień Komunikacyjnych Urzędu Miasta B. odpowiedzialnego, m.in. za przyjmowanie zgłoszeń pojazdów do licencji. Z zeznań tych wynika, że pracownicy udzielają przede wszystkim informacji na temat wymogów jakim powinny odpowiadać wnioski, przyjmują wyłącznie wnioski kompletne, tzn. takie które odpowiadają wymogom określonym w ustawie o transporcie drogowym. W każdym przypadku zainteresowany ma możliwość złożenia przedmiotowego wniosku w sekretariacie Wydziału lub przesłać go pocztą. Świadek wyjaśnił ponadto, że niemożliwym jest aby w aktach sprawy znajdowały się dwa wnioski strony, jeden z datą 10 października 2006 r., a drugi bez tej daty, albowiem na każdym przyjmowanym wniosku nanoszona jest data jego wpływu. Za istotne dla sprawy organ uznał także pisemne wyjaśnienia Dyrektora Wydziału Uprawnień Komunikacyjnych Urzędu Miasta B. z dnia [...] września 2009 r. na temat trybu przyjmowania zgłoszeń pojazdów do licencji. W piśmie tym wskazano, że przyjęty i stosowany w Wydziale tryb postępowania wyklucza możliwość zarejestrowania go w rejestrze kancelaryjnym, czy też w spisie spraw. W konsekwencji organ uznał, że wbrew twierdzeniom strony brak jest w niniejszej sprawie przekonujących dowodów na to, iż strona zawiadomiła skutecznie organ w jakikolwiek inny sposób jeszcze przed rozpoczęciem wykonywania przewozów pojazdem marki S. o nr rej. A. Zdaniem organu przedmiotowe zgłoszenie pojazdu do licencji udzielonej spółce miało miejsce dopiero w dniu 26 października 2006 r., a więc już po kontroli drogowej. Ponadto, jak wynika z ustaleń poczynionych podczas kontroli, strona wykonywała przewozy ww. pojazdem już w dniu 26 września 2006 r., co potwierdza wykresówka z tachografu zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe, adnotacja kierowcy zamieszczona na jej kopii oraz zeznania kierowcy, który wyjaśnił, że przewóz stanowi uzupełnienie dostawy zrealizowanej już w ubiegłym tygodniu. Tym samym, organ nie dał wiary wyjaśnieniom członka zarządu spółki złożonym w dniu [...] października 2009 r., że kontrolowanym pojazdem nie były wykonywane przewozy przed dniem 4 października 2006r. a przejazdy w dniach 26/27 września 2006 r. miały związek z jego przygotowaniem do eksploatacji.

W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 w związku z art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 3 pkt 8 art. 11 ust 3 w związku z art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d. poprzez niewłaściwą wykładnię i niezastosowanie, a także naruszenie przepisów postępowania skutkujących błędnym ustaleniem, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz pojazdem niezgłoszonym do licencji oraz naruszenie art. 153 p.p.s.a., bowiem organ nie ustosunkował się do wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2008 r. Nadto podniosła, iż organ nie rozważył zeznań świadka W. B. oraz nie odniósł się do przedstawionych dokumentów, w tym do umów ubezpieczeniowych, które w ocenie skarżącej świadczą o zgłoszeniu wniosku już w dniu 10 października 2006 r. Wskazuje, że organ błędnie przyjął, że wykonywano transport drogowy w dniu 26 września 2006 r., gdyż zatrzymany do kontroli pojazd został przerejestrowany w dniu 27 września 2006 r. i wprowadzony do działalności gospodarczej w dniu 4 października 2006 r, na dowód czego strona przesyła fakturę VAT z dnia 28 września 2006 r., dowód opłaty rejestracyjnej oraz fakturę VAT z dnia 2 października 2006 r. Skarżąca twierdzi, że W. B. po raz pierwszy w dniu 4 października 2006 r. złożył wniosek o zmianę w wykazie , zaś w dniu 9 października 2006 r. zawarł umowę z X. na kwotę [...] USD, która to umowa była konsekwencją zażądania przez urzędnika K. M. dodatkowego zabezpieczenia. Ponadto wskazuje, iż w dniu 10 października 2006 r. po raz drugi w urzędzie został przedłożony wniosek o zgłoszeniu pojazdu do licencji i wniosek został przyjęty przez urzędniczkę nieformalnie, a to nie może wywołać ujemnych skutków dla interesanta. Ponadto strona wniosła o umorzenie postępowania na podstawie art. 93 ust 7 u.t.d. wskazując, iż dochowała należytej staranności, aby dokonać zmiany w wypisie z rejestru i dopełnić obowiązku wynikającego z art. 14 ust. 1 u.t.d.

Natomiast Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Przychylił się do argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji, podzielając jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Zdaniem organu z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że kontrolowany pojazd został zgłoszony do licencji w dniu 26 października 2006 r. Jedynym bowiem dowodem wskazującym na datę złożenia wniosku jest wniosek strony z dnia 10 października 2006 r., opatrzony datą wpływu do właściwego Urzędu w dniu 26 października 2006 r. z numerem sprawy oraz podpisem upoważnionego pracownika. Mając na uwadze wskazania Sądu zawarte w wyroku z dnia 21 września 2007 r. oraz w wyroku z dnia 5 września 2008 r., z których wynika, że organ winien zastosować w niniejszej sprawie art. 14 u.t.d. organ odwoławczy podzielił ustalenie organu I instancji, iż termin na zgłoszenie zmian rozpoczął swój bieg w dniu 26 września 2006 r., bowiem strona wykonywała przewozy ww. pojazdem już w tym dniu, co potwierdza wykresówka z tachografu zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe, adnotacja kierowcy zamieszczona na jej kopii oraz zeznania kierowcy, który wyjaśnił, że przewóz stanowi uzupełnienie dostawy zrealizowanej już w ubiegłym tygodniu. W związku z powyższym termin na zgłoszenie zmian do licencji upłynął 9 października 2006 r. W ocenie organu fakt przerejestrowania pojazdu 27 września 2006 r. nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, bowiem nie jest wykluczona możliwość wykonywania przez stronę przewozów konkretnym pojazdem przed jego przerejestrowaniem. Odnosząc się do zarzutów odwołania GITD stwierdził, że bez wpływu na treść rozstrzygnięcia pozostaje okoliczność, iż przedstawiciel skarżącej mógł kontaktować się w sprawie związanej ze zgłoszeniem pojazdu do licencji z urzędnikiem zatrudnionym w organie uprawnionym do wydawania licencji celem uzyskania szczegółowych informacji o dokumentach, które winny być załączone do wniosku, jednakże okoliczność taka nie może być uznana za równoznaczną ze zgłoszeniem zmian do licencji, tj. z przekazaniem informacji o zmianie pojazdu organowi. Zdaniem organu, zgłoszenie pojazdu jest czynnością, która powinna być dokonana w formie pisemnej, zaś pismo z taką informacją powinno zostać przekazane odpowiedniemu organowi. W niniejszej sprawie brak jednak dowodów, że strona złożyła stosowne pismo informujące o zmianie pojazdu w określonym w ustawie 14 - dniowym terminie.

Organ skonstatował, ze analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie pozostawia zatem wątpliwości, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia określonego w lp.1.2 załącznika do u.t.d. Brak jest również podstaw do zastosowania art. 93 ust. 7 u.t.d. Organ podkreślił, iż ciężar wykazania okoliczności, które uzasadniałyby umorzenie postępowania na podstawie art. 93 ust. 7 u.t.d. spoczywa na podmiocie wykonującym przewóz. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 czerwca 2009 r. (sygn. akt: II GSK 989/08) stwierdzając, że okoliczności objęte hipotezą, m.in. przepisu art. 93 ust. 7 u.t.d. powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne z niego wynikające. W ocenie organu strona nie wykazała, że nie zgłoszenie przez nią pojazdu w okresie 14 dni od dnia jego zmiany nastąpiło wskutek okoliczności których nie mogła przewidzieć.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, zarzuciła zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie prawa materialnego - art. 92 ust. 1 i art., 92 ust 4 w związku z art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 3 pkt 3, pkt 8, art. 11 ust. 3 w związku z art. 14 ust. 1 u.t.d.,

2. naruszenie art. 61 §1 i 3 w związku z art. 64 § 2 k.p.a., co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę decyzji, polegający na przyjęciu, że strona skarżąca wykonywała transport drogowy pojazdem nie zgłoszonym do wypisu z licencji.

3. naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zawartej w art. 7 k.p.a., zasady oficjalności postępowania dowodowego z art. 77 § 1 k.p.a. i zasady swobodnej oceny dowodowej z art. 80 k.p.a., ponieważ organ nie ocenił prawidłowo całego materiału dowodowego, tylko w sposób dowolny, co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji przede wszystkim do ustalenia, że termin na zgłoszenie zmian do licencji rozpoczął się 26 września 2006 r., a upłynął 9 października 2006 r., a ponadto organ błędnie ustalił, ze wniosek został zgłoszony 26 października 2006 r., a nie 10 października 2006 r.

Wskazując na powyższe okoliczności strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów I i II instancji w całości, wymierzających karę pieniężną w wysokości 8.000, zł i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Zdaniem skarżącej organ nie rozważył wnikliwie zeznań kierowcy oraz załączonego do akt tachografu, że pojazd 26 września 2006 r. nie był używany do przewozów w ramach działalności gospodarczej tylko przejazdy miały miejsce na terenie miasta i były związane z badaniami pojazdu i niezbędnymi naprawami. Świadczy o tym wykres na tachografie, gdzie zapisy są krótkie i rwane, a pokonana droga przez pojazd w sumie jest krótsza niż droga do T. w jedną stronę. Okoliczność tę potwierdzają wiarygodne zeznania W. B., którym organ bezpodstawnie nie dał wiary. Z zeznań tych wynika, że po raz pierwszy pojazd wykonał przejazd w dniu 4 października 2006 r.

Ponadto organ II instancji także w ogóle nie ustosunkował się do zarzutów strony skarżącej, dotyczących treści zeznań kierowcy skarżącego, świadka Z. Z., z których nie wynika, iż transport wykonano przedmiotowym pojazdem w dniu 26 września 2006 r. Organ w ogóle nie rozważył przedstawionych rachunków za naprawę pojazdu, co potwierdza, że pojazd z uwagi na stan techniczny był naprawiany, malowany, dokonano wymiany ogumienia, legalizacji tachografu przez wiele dni przed datą 3 października 2006 r., w którym to dniu został wyrejestrowany pojazd S. nr rej B po jego kasacji, a zarejestrowany przedmiotowy samochód S. nr rej A. Skarżąca podtrzymuje, że zgodnie z pouczeniem urzędnika w dniu 9 października 2006 r. pojazd został ubezpieczony po raz pierwszy na kwotę [...] USD i następnego dnia wniosek został pozostawiony wraz z dokumentami na stanowisku urzędnika, który postawił jeszcze jeden warunek - zawarcie dodatkowej umowy ubezpieczenia. Organ nie rozważył wnikliwie tych dowodów i bezpodstawnie nie dał wiary wyjaśnieniom świadka W. B. Jednocześnie organ nie ustosunkował się w ogóle do dowodu w postaci drugiej dodatkowej umowy ubezpieczenia na kwotę [...],- USD zawartej po10 października 2006 r., co świadczy o prawdziwości zeznań ww. świadka, iż wniosek datowany na dzień 10 października 2006 r. został zgłoszony urzędniczce na jej stanowisku pracy. Strona podnosi, że z doświadczenia życiowego wiadomo, iż zdarza się praktyka nieformalnego załatwiania spraw przez urzędników z naruszeniem art. 61 i 64 § 2 k.p.a., zaś strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji niezachowania przez organ procedury.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Oznacza to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Rozpoznając sprawę z punktu widzenia wskazanych wyżej kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy podkreślić, że według art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją". Stosownie do art. 5 ust. 3 pkt 5 wymienionej ustawy, przedsiębiorcy udziela się licencji, m.in. jeżeli posiada tytuł prawny do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi spełniającymi wymagania techniczne określone przepisami prawa o ruchu drogowym, którymi transport drogowy ma być wykonywany. Natomiast stosownie do art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d. do wniosku o udzielenie licencji należy dołączyć wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi.

Na podstawie art. 11 ust. 3 cytowanej ustawy organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Według art. 87 ust. 1 ustawy, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. wypis z licencji. Stosownie do art. 14 ust. 1 tejże ustawy, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Natomiast według art. 14 ust. 2 omawianej ustawy, jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji.

Stosownie do art. 92 ust. 1 u.t.d., kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub innych, wymienionych przepisów podlega karze pieniężnej. Według art. 92 ust. 4 cytowanej ustawy, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. W załączniku do ustawy wymienione zostało w pozycji l.p. 1.2. naruszenie obowiązków, określone jako "wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji", za które została przewidziana kara 8.000 zł.

Z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2008 r. wynika, że ustalenie od kiedy skarżąca faktycznie rozpoczęła wykonywanie transportu drogowego osób kontrolowanym pojazdem oraz ustalenie daty złożenia wniosku o wydanie wypisu z licencji mają decydujące znacznie dla prawnej oceny jej zachowań. Strona dowodziła, że obowiązek ten powstał 4 października 2006 r. i zadośćuczyniła mu w dniu 10 października 2006 r., zatem w dacie kontroli 6 października 2006 r., nie byłoby podstaw do nałożenia kary pieniężnej. Natomiast organ ustalił, że skarżąca 26 września 2006 r. rozpoczęła przewozy kontrolowanym pojazdem, zaś w dniu 26 października 2006 r. złożyła wymagany wniosek. W ocenie Sądu ustalenia organu potwierdza materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że kontrolowany pojazd został zgłoszony do licencji w dniu 26 października 2006 r. Należy podzielić stanowisko organów transportu drogowego, że zasadniczym i podstawowym dowodem wskazującym na datę złożenia wniosku jest pisemny dokument z dnia 10 października 2006 r., opatrzony datą wpływu do właściwego Urzędu w dniu 26 października 2006 r. z numerem sprawy oraz podpisem upoważnionego pracownika wskazujący na datę formalnej rejestracji wniosku. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej brak jest wystarczających podstaw do przyjęcia, że wniosek ten został złożony nieformalnie w dniu 10 października 2006 r. Przeczą temu, oprócz innych dokumentów, także zeznania urzędniczki K. M., które słusznie organ uznał za bardziej wiarygodnie od wyjaśnień strony. Oczywiste jest, że strona w osobie prezesa zarządu W. B. jest zainteresowana korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem sprawy, zatem do jej wyjaśnień należy podchodzić ze szczególną ostrożnością i dokonywać selekcji dowodów z tego punktu widzenia. Dotyczy to też zeznań kierowcy, które organ prawidłowo skonfrontował z dowodem w postaci wykresówki z tachografu zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe i adnotacją kierowcy zamieszczoną na jej kopii uznając te za dowody bardziej obiektywne. W tym kontekście zarzuty strony dotyczące zawarcia umów ubezpieczenia, w tym umowy dodatkowej nie mogą mieć decydującego znaczenia w sprawie. Sąd nie dopatrzył się także nieprawidłowości organów w analizie i ocenie tych dowodów.

W konsekwencji należy podzielić stanowisko organu, iż w dniu 6 października 2006 r., czyli w dniu kontroli doszło do naruszenia obowiązujących przepisów ustawy o transporcie drogowym bowiem strona dopiero w dniu 26 października 2006 r. złożyła wymagany wniosek, a zatem po upływie ustawowego 14 - dniowego terminu do dokonania wymaganego prawem zgłoszenia zmiany danych. Brak jest również podstaw do zastosowania art. 93 ust. 7 u.t.d. Organ zasadnie podkreślił, iż ciężar wykazania okoliczności, które uzasadniałyby umorzenie postępowania na podstawie art. 93 ust. 7 u.t.d. spoczywa na podmiocie wykonującym przewóz.

W świetle dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych, którym organ w niniejszej sprawie był związany mocą wytycznych WSA, nie można było uznać zdarzenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji za naruszenie ustawy o transporcie drogowym, gdy jego wykonywanie takim pojazdem nastąpiło przed upływem 14-dniowego terminu określonego przepisem art. 14 ust. 1 u.t.d. (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 stycznia 2008 r. sygn. akt III SA/Kr 356/07, Lex nr 390739, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2007 r., sygn. akt. VII SA/Wa 513/07, Lex 501264). Jednakże na marginesie zaznaczyć wypada, że w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2008 r. sygn. akt II GSK 156/08 oraz sygn. akt II GSK 113/08 pogląd ten nie został podzielony.

Uznając, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.