Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 871/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 23 ppkt c, art. 5 ust. 4 i 4b
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant starszy referent Karolina Fogiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi J.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zasiłku rodzinnego wraz z dodatkiem uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

Decyzją z "[...]", Wojewoda (dalej jako: Wojewoda lub organ I instancji), na podstawie oraz art. 5, art. 6, art. 8, art. 21 i art. 23a ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych ( Dz.U. z 2020 r., poz. 111 ze zm., dalej jako: u.ś.r.) w zw. z art. 2, art. 3 ust. 1 lit. j), art. 67, art. 68 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej Nr L 166/1 z 30 kwietnia 2004 r., dalej jako: rozporządzenie nr 883/2004) oraz art. 60 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z 16 września 2009 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej Nr L 284/1 z 30 października 2009 r. ze zm, dalej jako: rozporządzenie nr 987/2009), odmówił J. O. (dalej jako: strona lub skarżąca) prawa do zasiłku rodzinnego na dziecko – H. O. na okres od 1 listopada 2017 r. do 31 października 2018 r. oraz jednorazowego dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego na dziecko, na okres 2018/2019.

W uzasadnieniu decyzji podano, że wnioskiem z 28 sierpnia 2017 r. skarżąca wystąpiła o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego na okres zasiłkowy 2017/2018. Decyzją z "[...]" Burmistrz A (dalej jako: Burmistrz) przyznał stronie wnioskowane świadczenia. Marszałek Województwa pismem z 14 października 2016 r., zmienionym przez Wojewodę pismami z 2 lipca 2019 r., 9 czerwca 2020 r. oraz 17 czerwca 2020 r., ustalił, że w przedmiotowej sprawie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego miały zastosowanie w okresach od 1 października 2006 r. do 30 czerwca 2008 r., od 1 lutego 2009 r. do 31 maja 2019 r. oraz od 1 lutego 2020 r. do 30 czerwca 2020 r. W związku z tym decyzją z "[...]" Burmistrz uchylił własną decyzję z "[...]" i przesłał wniosek strony wraz z dokumentami do rozpatrzenia przez Wojewodę.

W toku postępowania ustalono, że strona razem z dzieckiem przebywa w Polsce i w okresie od 9 maja 2016 r. do 26 marca 2020 r. wykonywała pracę zawodową w Polsce. Natomiast ojciec dziecka w okresie: od 18 września 2006 r. do 17 czerwca 2008 r., od 1 lutego 2009 r. do 31 maja 2019 r. oraz od 13 stycznia 2020 r. do 12 czerwca 2020 r. przebywał i pracował na terenie Norwegii, zaś w okresie od 10 września 2015 r. do 9 marca 2016 r. był zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku w Polsce. Powyższe okoliczności ustalono na podstawie informacji uzyskanych z norweskiej instytucji właściwej ds. świadczeń rodzinnych z 6 czerwca 2020 r. i 5 listopada 2020 r., pisma z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział A z 30 października 2020 r., oświadczenia strony z 16 czerwca 2020 r., a także informacji z portalu informacyjno-usługowego Emp@tia.

Powołując się na art. 67 i 68 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004 oraz załączniki do tego rozporządzenia podano, że biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, tj. przebywanie i wykonywanie pracy zawodowej przez ojca dziecka na terenie Norwegii, wykonywanie pracy zawodowej przez stronę w Polsce oraz przebywanie dziecka w Polsce, organ I instancji uznał, że krajem pierwszeństwa do wypłaty świadczeń w okresie od 1 listopada 2017 r. do 31 października 2018 r. jest Polska, dlatego rozpatrzył wniosek strony w oparciu o kryteria wskazane w przepisach u.ś.r.

Po uwzględnieniu dochodów uzyskanych przez stronę i jej małżonka rodzina skarżącej w 2016 r. uzyskała ogółem 63.335,72 zł, tym samym miesięczny dochód rodziny na podstawie dochodu z 2016 r. wyniósł 5.277,98 zł., co w przeliczeniu na osobę wynosi 1.759,33 zł. Zatem dochód rodziny w przeliczeniu na osobę, przekroczył ustawowe kryterium dochodowe, określone w art. 5 u.ś.r. Jednocześnie ustalono, że różnica pomiędzy dochodem rodziny, a kryterium dochodowym, określonym w art. 5 ust. 1 u.ś.r., pomnożonym przez liczbę członków rodziny, jest wyższa od łącznej kwoty zasiłków rodzinnych wraz z dodatkami przysługującymi danej rodzinie w okresie zasiłkowym, na który jest ustalane prawo do tych świadczeń, co powoduje, że brak jest podstaw do przyznania zasiłku w trybie określonym w art. 5 ust. 3 - 3d u.ś.r.

Od powyższej decyzji odwołała się skarżąca, zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niedokładny i niemający na względzie słusznego interesu obywateli m.in. poprzez niewyjaśnienie wszelkich okoliczności mających istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie.

W oparciu o powyższy zarzut skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy, tj. przyznanie jej prawa do wnioskowanego zasiłku rodzinnego wraz z dodatkiem z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego lub ewentualnie uchylenie decyzji w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu strona podniosła, że jej mąż nie przebywał i nie pracował na terenie Norwegii nieprzerwanie od 1 lutego 2009 r. do 31 maja 2019 r., lecz wyjeżdżał za granicę do pracy na okres ok. 3 miesięcy w roku, informację tę podawała przy składaniu wniosku, jak i w późniejszych wyjaśnieniach. Tym samym, była ona znana organom, które co roku przyznawały jej świadczenia. Wskazała, że jej mąż pracował w Norwegii w okresach: od 19 stycznia 2015 r. do 31 marca 2015 r., od 18 stycznia 2016 r. do 31 marca 2016 r., od 23 stycznia 2017 r. do 10 kwietnia 2017 r., od 19 stycznia 2018 r. do 29 kwietnia 2018 r. oraz od 25 stycznia 2019 r. do 25 kwietnia 2019 r. W ocenie strony decyzja Wojewody jest niesprawiedliwa i krzywdząca. Skoro bowiem ojciec dziecka pracował w Norwegii jedynie przez 3 miesiące w roku, to decyzja powinna zostać uchylona nie w całości, lecz tylko za ten okres, w którym teoretycznie podlegał on ustawodawstwu w zakresie świadczeń rodzinnych w innym państwie. Organ nie zbadał zaś dokładnie okresu zatrudnienia ojca dziecka na terenie Norwegii ani tego, czy należały mu się za granicą jakiekolwiek świadczenia i wydał decyzję jedynie na podstawie informacji o podjęciu zatrudnienia na terenie Norwegii. Celem przepisów normujących instytucję koordynacji systemów świadczeń zabezpieczenia społecznego jest eliminacja sytuacji, w której będą pobierane świadczenia tego samego rodzaju z dwóch różnych państw za ten sam okres czasu. Dodatkowo strona podniosła, że niezrozumiałym jest jak organ wyliczał dochód, ustalając prawa do świadczeń rodzinnych za okres od 1 listopada 2017 r. do 31 października 2018 r. Mąż skarżącej pracował w 2017 r. oraz w 2018 r. tylko przez 3 miesiące, a zatem powinien zostać uwzględniony utracony dochód. Przez resztę roku nie pracował i nie miał żadnego dochodu.

Jednocześnie od 1 stycznia 2016 r. przekroczenie kryterium dochodowego uprawniającego do otrzymania zasiłku rodzinnego może spowodować obniżenie wysokości otrzymywanych świadczeń, zamiast odmowy przyznania świadczeń, tzw. zasada "złotówka za złotówkę". W takim przypadku konieczne jest ustalenie, o jaką kwotę w rodzinie przekroczone zostało kryterium dochodowe, a w tym zakresie organ także nie poczynił żadnych ustaleń.

Zarzucono, że postępowanie organu jest niezgodne z zasadami współżycia społecznego, gdyż skarżąca nigdy nie ukrywała żadnych informacji przy składaniu wniosku, czy też odpowiadając na wezwania organów.

Decyzją z "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: Kolegium lub organ odwoławczy) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu opisano przebieg przeprowadzonego postępowania wskazując, że Norwegia jest członkiem Europejskiego Obszaru Gospodarczego, a zatem przepisy rozporządzania dotyczącego koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mają zastosowanie dla osób zatrudnionych w Norwegii. Stwierdzono że ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego, stosownie do przepisów u.ś.r., jest uzależnione ściśle od dochodu rodziny i dlatego zasadniczą kwestią jest ustalenie w sposób prawidłowy jego wysokości. Podano definicję dochodu członka rodziny oraz dochodu rodziny zawarte w art. 3 pkt 2a i art. 3 pkt 2 u.ś.r., a także dochodu utraconego i uzyskanego, o których mowa w art. 3 pkt 23 i pkt 24 u.ś.r. Wskazano, że wprowadzenie pojęć dochodu utraconego i uzyskanego służy urealnieniu dochodu rodziny wnioskodawcy w dacie przyznawania świadczeń. Przy ustalaniu kryterium dochodowego ustawodawca jako bazę traktuje rok poprzedzający rok świadczeniowy, ale z uwagi na możliwą dynamikę sytuacji dochodowej w rodzinach niezbędne jest ustalenie, czy na dzień orzekania przez organy nie doszło do takich istotnych zmian, które nakazują zastosowanie instytucji dochodu utraconego i uzyskanego. Norma art., 3 pkt 23 lit. c u.ś.r. nie wymienia zmiany wysokości wynagrodzenia przy ciągłości zatrudnienia, jako przesłanki utraty dochodu, utrata zatrudnienia oznacza utratę pracy świadczonej na podstawie umowy o pracę lub innych umów.

Wojewoda dokonał prawidłowej kalkulacji dochodu bowiem z danych o dochodach z systemu informacyjnego Ministerstwa Finansów wynika, że mąż strony za granicą osiągnął dochód m.in. za 2016 r. w kwocie 48.110,88 zł, a za 2017 r. w wysokości 15.534,37 zł., a za rok 2018 – 43.691,77 zł. co zdaniem Kolegium świadczy o kontynuacji zatrudnienia i pokrywa się z informacją z norweskiej instytucji właściwej ds. świadczeń rodzinnych. Podano, że okoliczność zarejestrowania jako osoby bezrobotnej w Polsce w żaden sposób nie potwierdza utraty w tym czasie zatrudnienia, o czym może świadczyć analiza kopii umów o pracę m.in. z lat 2009-2010, dołączonych przez stronę do pisma z 13 października 2020 r. oraz oświadczeń strony co do okresów zatrudnienia męża w Norwegii. Wskazano, że wobec nakładania się okresów zatrudnienia męża strony w Norwegii z okresami zarejestrowania jako osoby bezrobotnej, należało wątpliwości te zweryfikować dowodem obiektywnym tj. danymi z Ministerstwa Finansów.

Różnica pomiędzy dochodem rodziny, a kryterium dochodowym, pomnożonym przez liczbę członków rodziny, jest wyższa od łącznej kwoty zasiłków rodzinnych wraz z dodatkami przysługującymi danej rodzinie w okresie zasiłkowym, na który jest ustalane prawo do tych świadczeń, co powoduje brak podstaw do przyznania zasiłku w trybie określonym w art. 5 ust. 3 - 3d u.ś.r.

Przy ustalaniu prawa do świadczeń z tytułu zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego, organy mają obowiązek stosować obowiązujące przepisy, a przyznanie tego świadczenia nie jest zależne od uznania organu, lecz od spełnienia kryterium dochodowego.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca zarzuciła naruszenie:

- przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niedokładny i niemający na względzie słusznego interesu obywateli m.in. niewyjaśnienie wszelkich okoliczności mających istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie, niewzięcie pod uwagę zasad sprawiedliwości i tym samym nałożenie obowiązku zwrotu pobranych świadczeń na dziecko po upływie 3 lat od ich pobrania, podczas gdy zostały one w całości przeznaczone na utrzymanie syna i skarżąca nie ma możliwości zwrotu takich kwot;

- naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy organ odwoławczy winien był zaskarżoną decyzję uchylić w całości i orzec co do istoty sprawy.

Z uwagi powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości ewentualnie o umorzenie w całości kwoty, której organy żądają zwrotu z uwagi na trudną sytuację finansową oraz nieposiadanie pobranych świadczeń, bowiem zostały one w całości wydatkowane na codzienne potrzeby syna.

W uzasadnieniu skarżąca powtórzyła, że nigdy nie ukrywała informacji odnośnie do pracy męża w Norwegii i faktu, że wyjeżdża on za granicę do pracy wyłącznie na okres około 3 miesięcy w roku, mąż nie przebywał i nie pracował w Norwegii nieprzerwanie od 2009 r do 2019 r. Niewiadomą pozostaje to skąd organ uzyskał takie informacje, ale nie są one prawdziwe. Organ nie powinien po upływie 2 lat uchylać decyzji i odmawiać stronie prawa do świadczeń, gdyż przyznane środki pieniężne zostały już wykorzystane na dziecko. Tym samym, decyzje obydwu instancji są niesprawiedliwe i krzywdzące.

Ponadto skarżąca podniosła, że stosownie do treści art. 23a ust. 5 u.ś.r. organ nie powinien uchylać decyzji w całości, lecz tylko za okres, w którym teoretycznie podlegało się ustawodawstwu w zakresie świadczeń rodzinnych w innym państwie, a zatem w przypadku jej męża – za okres 3 miesięcy. Podkreśliła, że nie można ustalić faktu podlegania obcemu ustawodawstwu jedynie na podstawie informacji o podjęciu zatrudnienia i ubieganiu się o świadczenia rodzinne przez członka rodziny wnioskodawcy. Mąż skarżącej nigdy nie pobierał żadnych świadczeń rodzinnych w Norwegii. Skarżąca zarzuciła, że postępowanie organu jest niezgodne z zasadami współżycia społecznego.

Ponadto w przypadku nieuwzględnienia skargi skarżąca wniosła o umorzenie świadczeń w całości lub chociaż częściowo, gdyż jest to ogromna kwota, a ona nigdy nie ukrywała faktu pracy męża za granicą. Skoro było to wiadome instytucjom przyznającym świadczenia, to nie rozumie, dlaczego po tylu latach ma zwracać pieniądze, jeżeli był to błąd instytucji, a nie jej. Podała, że sytuacja finansowa nie pozwala jej na zapłatę aż tak wysokiej kwoty.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że jest ona zasadna.

Organy odmówiły skarżącej przyznania wnioskowanych świadczeń rodzinnych na okres od 1 listopada 2017 r. do 31 października 2018 r., wskazując że zostało przekroczone kryterium dochodowe na osobę w rodzinie. Zaskarżone decyzje zostały wydane w związku z uchyleniem wcześniejszej decyzji Burmistrza przyznającej przedmiotowe świadczenie, bowiem Wojewoda uznał, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

W ocenie Sądu organy podejmując zaskarżone rozstrzygnięcia nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy, pozwalających na ocenę, czy wydane decyzje są zgodne z przepisami prawa.

Przede wszystkim należy podnieść, że podstawową kwestią wymagającą wyjaśnienia w niniejszej sprawie jest okoliczność dotycząca zatrudnienia męża skarżącej w Norwegii. Rzeczą pewną jest, że skarżąca od początku, konsekwentnie podnosiła, że jej mąż wykonywał w Norwegii pracę sezonową i w latach m.in. 2016, 2017 i 2018 jednak pracował tam tylko na początku roku, przez okres około 3 miesięcy.

Należy wskazać, że stosownie do art. 3 pkt 23 ppkt c) u.ś.r. utrata dochodu oznacza utratę dochodu spowodowaną utratą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a zgodnie z art. 3 pkt 24 ppkt c) uzyskanie dochodu oznacza uzyskanie dochodu spowodowane uzyskaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W przypadku utraty dochodu przez członka rodziny, osobę uczącą się lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy lub po tym roku, ustalając ich dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego (art. 5 ust. 4 u.ś.r.). Natomiast w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny, osobę uczącą się lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego po roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy dochód ich ustala się na podstawie dochodu członka rodziny, dochodu osoby uczącej się lub dochodu dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, powiększonego o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na który ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczeń rodzinnych (art. 5 ust. 4b u.ś.r.).

Podstawowe znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ustalenie, na jakiej podstawie mąż skarżącej wykonywał pracę w Norwegii w analizowanym okresie, tzn. czy były to umowy zawierane na czas określony, czy też może na czas nieokreślony, ale praca świadczona była tylko przez kilka miesięcy w roku. Niezbędne jest też ustalenie, w jakich miesiącach i w jakiej wysokości uzyskał dochód z tytułu tego zatrudnienia, bo tylko wówczas będzie możliwe ustalenie dochodu rodziny skarżącej w sposób prawidłowy. Gdyby bowiem faktycznie zatrudnienie męża skarżącej miało charakter wyłącznie okresowy, to brak byłoby podstaw do uznania, że skarżąca nie miała prawa do świadczeń rodzinnych za cały okres objęty przedmiotową decyzją.

W aktach sprawy przekazanych Sądowi brak jest dokumentów pozwalających w sposób jednoznaczny rozstrzygnąć, czy dochód męża skarżącej za 2016 r. można uznać za dochód utracony, czy też – jak twierdzi Kolegium – takich podstaw brak, a także czy jego dochód za 2017 r. można uznać za uzyskany. Należy bowiem wskazać, że powoływana przez organy informacja z instytucji norweskiej wcale nie podważa twierdzeń skarżącej. Przede wszystkim znajdujący się w aktach sprawy wydruk nie jest potwierdzony urzędowo, ani nie jest przetłumaczony na język polski. Organ administracji publicznej zobligowany jest zaś do dokonywania w języku polskim zarówno czynności ustnych, jak i do prowadzenia w tym języku dokumentacji postępowania, a to oznacza prawną powinność posługiwania się w postępowaniu administracyjnym przetłumaczonymi dokumentami (por. wyrok NSA z 10 października 2008 r., sygn. akt I GSK 1088/07). Ponadto w tym dokumencie podano ogólnikowo zbiorcze okresy pracy, ale nie jest oczywiste, czy w okresach tych mąż skarżącej znajdował się w ciągłym zatrudnieniu, czy też tylko okresowym. Zatem treść tego dokumentu nie jest jasna i jednoznaczna. Wprawdzie sformułowanie odpowiedzi w języku angielskim (użyta konstrukcja językowa), może sugerować ciągłość zatrudnienia, ale z uwagi na fakt, że język angielski w Norwegii jest także językiem obcym nie wiadomo, czy jej użycie było świadome, czy tylko przypadkowe. Również z informacji uzyskanych z Ministerstwa Finansów, na które powołuje się organ, nie wynika, jaki charakter miało zatrudnienie męża skarżącej w Norwegii i czy jego dochód był uzyskiwany przez część, czy przez wszystkie miesiące roku. Ponadto w aktach brak jest informacji z MF odnośnie do dochodu m. in. za lata 2017 i 2018, na które powołało się Kolegium w uzasadnieniu decyzji. W tej sytuacji nie sposób też uznać, że powoływane dokumenty świadczą o ciągłości pracy męża skarżącej w Norwegii.

Niezbędne jest także wyjaśnienie, czy także wniosek złożony w przedmiotowej sprawie został przesłany Marszałkowi. O ile bowiem organ właściwy do ustalenia, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, wyraził swoje stanowisko w tej kwestii, nie znajdując podstaw do zastosowania tych przepisów, to należałoby wyjaśnić, jakie nowe okoliczności zaistniałe w sprawie spowodowały zmianę stanowiska tego organu, którym obecnie jest Wojewoda.

W konsekwencji uznać należy, że materiał dowodowy dotychczas zgromadzony w sprawie nie uprawnia do stwierdzenia na tym etapie postępowania, że rodzina skarżącej przekroczyła kryterium dochodowe uprawniające do wnioskowanych świadczeń rodzinnych przez cały okres zasiłkowy, jak przyjęły to organy obu instancji. Należy mieć na uwadze, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zawarta w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej, obligująca organy administracji publicznej do strzeżenia praworządności i wszechstronnego zbadania sprawy, zarówno pod względem okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia, jak i stosowania norm prawa materialnego.

Odnosząc się do wniosku skarżącej dotyczącego umorzenia kwoty, którą miałaby ona zwrócić należy stwierdzić, że na tym etapie postępowania Sąd nie mógł badać spełnienia przesłanek do ewentualnego żądania zwrotu pobranego świadczenia, czy też orzekać o umorzeniu należności, gdyż zaskarżona decyzja tego nie dotyczy. Jednocześnie wskazać należy, że treść rozstrzygnięcia Sądu czyni tę kwestię przynajmniej przedwczesną, a być może bezprzedmiotową.

Z uwagi na powyższe Sąd stwierdził naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego też uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.