Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 763/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 6
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Dnia 30 lipca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant starszy specjalista Agnieszka Kowalik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2020 roku sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji o udzieleniu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką i odmowy udzielenia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania M. R. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie uchylenia własnej decyzji z dnia [...] r. o udzieleniu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką i odmowy udzielenia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 58 ze zm.), dalej w skrócie u.t.d., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ł. po rozpatrzeniu wniosku z dnia 6 września 2018 r. udzielił M. R. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, oznaczonej numerem [...] na obszar Gminy [...]. Powyższa decyzja została wydana m.in. w oparciu o załączone do wniosku z dnia 6 września 2018 r. oświadczenie M. R., że nie jest osobą skazaną prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu.

W dniu 10 stycznia 2019 r. Prezydent Miasta Ł. wystąpił do Krajowego Rejestru Karnego z zapytaniem o udzielenie informacji o osobie M. R..

W dniu 13 lutego 2019 r. do organu wpłynęła odpowiedź z Krajowego Rejestru Karnego, z której wynika, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt [...] M. R. został skazany za przestępstwo określone wart. 286 § 1, art. 33 § 2 i art. 72 § 2 k.k. Wyrok jest prawomocny od dnia 6 lipca 2012 r.

Postanowieniem z dnia 25 lutego 2019 r. Prezydent Miasta Ł. działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wznowił z urzędu postępowanie w sprawie o udzielenie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na obszar gminy Ł. zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. Postanowienie zostało doręczone M. R. w dniu 1 marca 2019 r.

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 8 ust. 3 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 7 ust. 4 pkt 3 lit. a u.t.d., uchylił własną decyzję z dnia [...] r. o udzieleniu M. R. licencji Nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na obszar gminy Ł. i odmówił udzielenia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.

W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta Ł. odwołując się m.in. do treści art. 6 ust. 1 oraz art. 5c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wskazał, że decyzja z dnia 14 września 2018 r. o udzieleniu M. R. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką została wydana wadliwie, albowiem w dniu jej wydania strona nie spełniała warunków do jej uzyskania. Po wydaniu decyzji wyszły na jaw nowe istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji lecz nieznane organowi w dniu jej wydania, tj. fakt skazania wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt [...] M. R. za przestępstwo określone w art. 286 § 1, art. 33 § 2 i art. 72 § 2 k.k. Wyrok jest prawomocny od dnia 6 lipca 2012 r.

Prawomocne skazanie za przestępstwo określone w art. 286 § 1 k.k., które znajduje się w rozdziale XXXV kodeksu karnego zatytułowanego "Przestępstwa przeciwko mieniu", a więc tej kategorii przewinień, których popełnienie, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a u.t.d. stanowi naruszenie zasad dobrej reputacji, co w konsekwencji skutkuje niespełnieniem wymogów uzyskania licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Przestępstwo to może mieć zgodnie z poglądami doktryny i judykatury jedynie charakter przestępstwa umyślnego, a jego popełnienie skutkuje zgodnie z art. 5c ust. 1 pkl 1 lit. a u.t.d. niemożnością wydania decyzji pozytywnej dla strony tj. udzielenia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.

Z przedstawionych powyżej okoliczności wynika, że decyzja z dnia [...]o udzieleniu M. R. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, była decyzją wadliwą, ponieważ w momencie jej wydania strona pozostawała skazana za przestępstwo, którego popełnienie wyłącza możliwość udzielenia licencji, co w konsekwencji spowodowało konieczność wyeliminowana powyższej decyzji z obrotu prawnego.

Od powyższej decyzji M. R. złożył odwołanie, w którym podkreślił, że jest kierowcą osobiście wykonującym własną działalność gospodarczą, nie zatrudnia innych osób, co oznacza, że nie musi spełniać warunków prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przewozów osób taksówką wymaganych dla przedsiębiorców. Podał, że złożył zaświadczenie wydane przez Ministerstwo Sprawiedliwości w dniu 20 sierpnia 2018 r. o niekaralności załączone do akt sprawy na podstawie którego została wydana w sposób prawidłowy licencja nr [...]. Wskazał, że został przekwalifikowany na przedsiębiorcę w sposób bezprawny, a wydanie decyzji o uchyleniu licencji jest absurdalne i kompletnie niezrozumiałe. Nadmienił również, że w roku 2012 przypisano mu czyn którego nie popełnił, a skazano wyrokiem, który niebawem kwalifikuje się do zatarcia skazania. Skarżący podkreślił również, że posiada ważną do 2020 r. licencji Taxi wydaną w Niemczech, gdzie od 2015 roku świadczył usługi taksówką. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy wskazując, że stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., postępowanie wznawia się na tej podstawie wtedy, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki:

a) ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy są nowe,

b) istnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej,

c) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję.

W rozpatrywanej sprawie zostały spełnione powyższe przesłanki, albowiem fakt skazania M. R. za umyślne przestępstwo przeciwko mieniu, tj. art. 286 § 1 k.k. nie był znany Prezydentowi Miasta Ł. w dniu podejmowania decyzji o udzieleniu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na obszar gminy Ł., a niekaralność w tym względzie stanowi jeden z warunków udzielenia tej licencji, co równocześnie świadczy zarówno o tym, że okoliczność ta istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej, jak również, że jest to okoliczność istotna dla podjętej decyzji o udzieleniu licencji.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.t.d., licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli:

1) spełnia wymagania określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 i 5;

2) zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy:

a) (uchylony)

b) nie byli skazani za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, a ponadto nie wydano im prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania zawodu kierowcy,

c) posiadają zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego

taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem w przypadku, o którym mowa w ust. 3a,

d) spełniają wymagania określone w art. 39a ust. 1 pkt 1-4.

Stosownie zaś do treści art. 5c ust. 1 pkt 1 u.t.d., licencji, o której mowa w art. 5b ust.1 pkt 1 i 2, udziela się przedsiębiorcy, jeżeli:

1) członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą:

a) nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub

przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu,

b) nie wydano im prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego.

Z powyższych regulacji wynika, że jednym z wymogów udzielenia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką jest niekaralność prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo przeciwko m.in. mieniu.

W rozpoznawanej sprawie M. R. wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 11 kwietnia 2012 r. sygn. akt. [...] (prawomocnym od dnia 6 lipca 2012 r.) został skazany za przestępstwo określone w art. 286 § 1 k.k. zgodnie z którym kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. ".

Określone ww. normie prawnej przestępstwo oszustwa jest przestępstwem umyślnym, zaliczanym do tzw. celowościowej odmiany przestępstw kierunkowych, co znajduje swoje potwierdzenie w judykaturze.

Odwołując się do przedstawionego powyżej stanu prawnego, zdaniem organu odwoławczego oczywistym jest, że osoba skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu nie może uzyskać przedmiotowej licencji, co w konsekwencji oznacza, że zasadna jest odmowa jej udzielenia.

Odnosząc się do sformułowanych przez skarżącego zarzutów Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r., poz. 646 ze zm.), przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, - wykonująca działalność gospodarczą.

Przyjęcie tezy skarżącego, że nie jest przedsiębiorcą skutkowałoby odmową udzielania przedmiotowej licencji, ponieważ zgodnie z cyt. powyżej wcześniej art. 6 ust. 1 u.t.d., licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia określone w tym przepisie wymagania.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podtrzymał argumentację przedstawioną w odwołaniu. Podkreślił, że organy stosują art. 5c ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d., który dotyczy przedsiębiorców, którzy zarządzają lub zatrudniają pracowników korzystających z licencji na przewóz transportu. Zdaniem skarżącego ustawodawca wyraźnie wskazał kogo cyt. przepis dotyczy, tj. zarządzających organów osób prawnych, spółek jawnych, bądź komandytowych, a także innego przedsiębiorcy, czyli osoby prowadzące działalność gospodarczą, zatrudniające inne osoby. Skarżący wskazał, że nie wiadomo z jakiej przyczyny i na jakiej podstawie jednoosobowa działalność gospodarcza, którą prowadzi jest kwalifikowana jako inny przedsiębiorca. Nadmienił również, że śledztwo w sprawie złożenia fałszywego oświadczenie o niekaralności stanowiące załącznik do wniosku o udzielenie licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu taksówką zostało umorzone.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przywrócenie licencji ważnej przez okres 30 lat. W załączeniu do skargi skarżący przedstawił kopię zapytania wraz z odpowiedzią skierowanego w dniu 20 sierpnia 2018 r. do Krajowego Rejestru Karnego w zakresie danych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 u.t.d., którą przedstawił w załączeniu do wniosku o udzielenie licencji z dnia 6 września 2018 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji są zgodne z prawem.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej w skrócie: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (odpowiednio wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności).

Zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej w skrócie u.t.d.), zgodnie z którą podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wymaga uzyskania odpowiedniej licencji (art. 5b ust. 1 pkt 3).

Zgodnie z art. 5c ust. 1 ust. 1 pkt 1 u.t.d., licencji, o której mowa w art. 5b ust.1 pkt 1 i 2, udziela się przedsiębiorcy, jeżeli:

1) członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą:

a) nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub

przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu,

b) nie wydano im prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego.

Wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wymaga od przedsiębiorcy ubiegającego się o licencje jeszcze surowszych kryteriów, ponieważ oprócz spełnienia warunków określonych w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a konieczne jest również spełnienie wymogów z art. 6 u.t.d.

W świetle art. . 6 ust. 1 u.t.d., licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli:

1) spełnia wymagania określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 i 5;

2) zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy:

a) (uchylony)

b) nie byli skazani za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, a ponadto nie wydano im prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania zawodu kierowcy,

c) posiadają zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego

taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem w przypadku, o którym mowa w ust. 3a,

d) spełniają wymagania określone w art. 39a ust. 1 pkt 1-4.

Zatem nie można wydać licencji przedsiębiorcy który nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego opisanych w cytowanych wyżej przepisach u.t.d.

Kluczowe (sporne) w niniejszej sprawie jest wymaganie opisane w art. 5c ust. 1 pkt 1 u.t.d.; otóż licencji udziela się przedsiębiorcy jeżeli członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą: a) nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu, b) nie wydano im prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego.

Oznacza to, że jeżeli osoba prowadząca działalność gospodarczą została skazana prawomocnym wyrokiem za np. przestępstwo umyślne przeciwko mieniu, to jeden z wymogów uprawniających do wykonywania transportu drogowego nie jest spełniony. W konsekwencji niespełnienie tego kryterium uniemożliwia uzyskanie licencji.

W momencie składania wniosku o wydanie licencji skarżący złożył "Oświadczenie o niekaralności" z dnia 5 września 2018r., w którym oświadczył, że nie jest osobą skazaną prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu, oraz nie wydano względem jego prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego (art. 5c ust. 1 pkt 1 u.t.d.)

Oświadczył również, że nie był skazany za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, a ponadto nie wydano mu prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania zawodu kierowcy(art. 6 ust. 1 pkt 2), przy czym na potwierdzenie spełnienie warunku z art. 6 ust. 1 pkt 2 przedstawił potwierdzający ten fakt dokument z Krajowego Rejestru Karnego.

Bez wątpienia złożone przez skarżącego oświadczenie i dokument z Krajowego Rejestru Karnego świadczyły o spełnieniu przesłanek uzyskania licencji określonych w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 6 u.t.d. w chwili składania wniosku i były podstawą jej wydania.

W przedmiotowej sprawie wyszły jednak na jaw nowe istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji lecz nieznane organowi w dniu jej wydania, tj. fakt skazania wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt [...] M. R. za przestępstwo określone w art. 286 § 1, art. 33 § 2 i art. 72 § 2 k.k. Wyrok jest prawomocny od dnia 6 lipca 2012 r. Z załączonej do akt sprawy "Informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego"(str. 48 akt admin.) wynika, że do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie nastąpiło zatarcie skazania.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy zatem stwierdzić, że poza sporem jest kwestia, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Z.z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt [...] M. R. został skazany za przestępstwo określone wart. 286 § 1, art. 33 § 2 i art. 72 § 2 k.k. Wobec tego, że do czasu wydania zaskarżonej decyzji nie nastąpiło zatarcie tego skazania, to tym samym istniały warunki do wznowienia postępowania i uchylenia decyzji w przedmiocie wydania licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Zaznaczyć trzeba, że organy administracji nie mają w postępowaniu o wydanie licencji żadnych możliwości miarkowania konsekwencji kary, czy też dokonywania ocen popełnionego czynu. Bez znaczenie pozostaje również podnoszona w skardze kwestia czasu (krótkiego) pozostałego do hipotetycznego zatarcia skazania.

Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom zawartym w skardze, organy obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, nie dopuściły się naruszenia zarówno przepisów postępowania administracyjnego, jak również przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności art. 5 c ust. 1 pkt 1 lit.a u.t.d. Jednocześnie, uznać należy, że organy administracji publicznej obu instancji prawidłowo zinterpretowały obowiązujące krajowe regulacje prawne i zasadnie wyjaśniły, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r., poz. 646 ze zm.), przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, - wykonująca działalność gospodarczą. Przyjęcie tezy skarżącego, że nie jest przedsiębiorcą skutkowałoby, już z tego powodu, odmową udzielania przedmiotowej licencji, ponieważ zgodnie z cyt. powyżej wcześniej art. 6 ust. 1 u.t.d., licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia określone w tym przepisie wymagania.

W działaniu organów administracji publicznej, wydających wskazane powyżej decyzje, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Ponadto, Sąd uznał, że w uzasadnieniu obu spornych rozstrzygnięć organy wyjaśniły w sposób dostatecznie jasny i przekonywujący motywy ich podjęcia, zaś przytoczona w tym zakresie argumentacja jest wyczerpująca i w pełni odnosząca się do stanowiska strony skarżącej.

Podsumowując stwierdzić należy, że przepis art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a u.t.d. jednoznacznie określa, iż licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli przedsiębiorca ten, jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, nie została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu. Jeszcze raz należy wskazać, że niespełnienie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit a i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d stanowi podstawę odmowy wydania licencji. Zatem w przypadku uzyskania przez organ informacji – tak jak to zostało ustalone w rozpoznawanej sprawie - o tym, że osoba, której na podstawie przedstawionych przez nią dokumentów wydano licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką, została skazana prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego za przestępstwo przeciwko mieniu, o czym organ nie wiedział w dniu wydania decyzji przyznającej licencję z uwagi na przedłożenie przez wnioskodawcę oświadczenia niezgodnego z rzeczywistością – miał on obowiązek wznowić postępowanie i wydać decyzję odmowną.

Odnosząc się do argumentacji strony, że postępowanie w przedmiocie złożenia przez niego, w toku postepowania o uzyskanie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, fałszywego oświadczenia o niekaralności, zostało umorzone, należy wskazać, że w postanowieniu o umorzeniu śledztwa z dnia 24 maja 2019 r. Prokurator jednak jednoznacznie stwierdził, że "(...) M. R. nie spełniał wymogu dobrej reputacji w rozumieniu art. 5c ust. 1 ponieważ został skazany prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo przeciwko mieniu, tj. przestępstwo oszustwa z art. 286 § 1 kk. Biorąc pod uwagę, że podpisane przez niego oświadczenie zawierało informację o niekaralności za tego typu przestępstwa, należy uznać, że było ono fałszywe, tj. zawierało informację niezgodną z rzeczywistością".

W tym stanie rzeczy, uznając że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi.

e.o.