Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 779/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15, art. 107 par. 1, art. 138 par. 1 pkt 1, art. 156 par. 1 pkt 1, art. 268a
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i 2,  art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1, art. 16 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 133 par. 1, art. 134 poar. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 31 ust. 3, art. 61 ust. 1-3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 lutego 2021 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr UNP:3001-20-091586 znak sprawy [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. (znak sprawy [...]) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, w wyniku rozpatrzenia sprawy z odwołania J. C., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej przetworzonej.

Decyzje te zostały wydane w następującym stanie sprawy.

We wniosku z dnia [...] czerwca 2020 r. (data wpływu do organu: [...] czerwca 2020 r. pisma za pośrednictwem platformy ePUAP) J. C. (dalej również: wnioskodawca; zainteresowany), zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] (dalej: Naczelnik US [...]; Naczelnik; organ I instancji) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1. wskazania, ile zażaleń zostało złożonych na postanowienia organu w okresie od [...] stycznia 2017 do [...] maja 2020 r.;

2. podania numerów tych spraw, daty ich rozpoczęcia i zakończenia;

3. wskazania, ile z tych zażaleń zostało rozpatrzonych i zakończyło się w terminie 2 miesięcy, ile w terminie 2-6 miesięcy, a ile w terminie przekraczającym 6 miesięcy;

4. wskazania, ile zażaleń "zostało uznanych za uzasadnione i wyeliminowane z obrotu prawnego postanowieniem DIAS";

5. wskazania, ile zażaleń "zostało skierowanych na postępowanie sądowe do sądów administracyjnych";

6. podania wszystkich tych danych z podziałem na:

a) kontrole podatkowe związane ze zwrotem podatku VAT,

b) kontrole podatkowe związane z innymi podatkami.

Do wniosku dołączona została również "informacja prawna [-] 6 str.", w której zainteresowany przedstawił argumenty mające w jego przekonaniu przemawiać za udostępnieniem żądanej informacji, w tym informacji przetworzonej.

Dalsza korespondencja w sprawie, pomiędzy zaineresowanym a organem, prowadzona była za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej.

W piśmie z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] Naczelnik US [...] przekazał wnioskodawcy odpowiedź w zakresie pytania nr [...], wskazując, że w przedmiotowym okresie złożono 144 zażalenia. W odniesieniu do pytań nr [...] Naczelnik, uznając żądania w nich zawarte za dotyczące informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (dalej: u.d.i.p.), wezwał do uzupełnienia wniosku poprzez wskazanie, w jakim zakresie uzyskanie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W dniu [...] czerwca 2020 r. wnioskodawca skierował do organu I instancji pismo stanowiące odpowiedź na wezwanie do wykazania interesu publicznego w sprawach prowadzonych pod sygn. akt [...] i [...], w którym to piśmie wyraził wolę, by zostało włączone "do akt każdego postępowania, gdzie organ ma taką wątpliwość i uznać to jako stanowisko wnioskodawcy". W piśmie tym zainteresowany z jednej strony kwestionował charakter żądanej informacji, sugerując że jest to informacja prosta, z drugiej wskazywał, że "jako wieloletni pracownik służby cywilnej i administracji" rozumie "nie tylko wykazanie interesu publicznego, ale i stanięcie w jego obronie" – a to w celu wskazania na takie negatywne zjawiska po stronie organu, jak "prowizorka, pozorność, bezprawie i poczucie bezkarności".

W takich okolicznościach, wobec braku odrębnej odpowiedzi na wezwanie z dnia [...] czerwca 2020 r., Naczelnik US [...] uznał przedmiotowe pismo za uzupełnienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w rozpatrywanej sprawie. Następnie decyzją z [...] czerwca 2020 r. nr [...] Naczelnik odmówił wnioskodawcy udostępnienia informacji publicznej przetworzonej. Organ I instancji na uzasadnienie tezy, że informacja, której domaga się zainteresowany, jest informacją przetworzoną stwierdził, że nie dysponował na dzień złożenia wniosku gotową informacją w zakresie objętym pytaniami 2-6 wniosku, nie istniały bowiem gotowe zestawienia danych w układzie żądanym przez wnioskodawcę, a przygotowanie informacji zgodnie z wnioskiem wymagałoby przetworzenia danych z systemów informatycznych oraz dokumentacji zgromadzonej w zbiorach papierowych, a następnie ich weryfikacji pod kątem oczekiwanych kryteriów, zestawiając ze sobą dane z systemów informatycznych z danymi zawartymi w dokumentacji, a następnie stworzenia na podstawie tych danych nowego zestawienia. W uznaniu Naczelnika nie istniała możliwość dokonania stosownych selekcji i przekształceń w sposób prosty i zautomatyzowany, a ponadto analiza dokumentacji musiałaby objąć dane dotyczące wszystkich zażaleń na przestrzeni 3 lat i 5 miesięcy i wymagałaby podjęcia szeregu działań polegających na selekcji dokumentacji zgodnie z przedstawionymi we wniosku kryteriami, przetworzeniu danych szczegółowych dotyczących zażaleń i utworzeniu ich zestawienia, analizie treści dokumentacji w odniesieniu do kolejnych kryteriów i przygotowaniu zestawień odpowiednich danych z uwzględnieniem ich podziału na kontrole związane z podatkiem VAT oraz z innymi podatkami. W efekcie organ I instancji uznał, że przygotowana informacja byłaby w istocie informacją nową, specjalnie wytworzoną dla zainteresowanego i zasadne było wezwanie go do wykazania, że pozyskanie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Naczelnik uznał, że zainteresowany nie wykazał przesłanek z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a przetworzenie informacji żądanych przez wnioskodawcę oraz trud z tym związany nie przełoży się na poprawę działania aparatu skarbowego. Zdaniem organu I instancji zainteresowany nie jest podmiotem, który zapewnia wykorzystanie informacji przetworzonej w celu ochrony interesu publicznego lub usprawniania funkcjonowania organów państwa, gdyż składanie skarg we własnym imieniu i we własnej sprawie z pewnością nie służy interesowni publicznemu, a wyłącznie prywatnemu. W tym względzie poniósł, że przed Naczelnikiem [...] toczą się lub toczyły wobec pomiotów reprezentowanych przez wnioskodawcę kontrole podatkowe i postępowania podatkowe, a działania wnioskodawcy, ich intensywność i wydźwięk wydają się być nakierowane na dyskredytację organu i jego pracowników. Poza tym Naczelnik wskazał na to, że w ostatnim czasie zainteresowany skierował do tego organu 29 wniosków o udostępnienie informacji publicznej.

W odwołaniu od tej decyzji zainteresowany domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, z jednoczesnym zobowiązaniem tego organu do udzielenia żądanej informacji. Wnioskodawca zarzucił Naczelnikowi US [...] brak wyczerpującego wskazania podstawy prawnej odmowy udostępnienia informacji publicznej, a także "wydanie i podpisanie" decyzji przez osobę nieuprawnioną, bezpodstawne uznanie, że informacje żądane we wniosku nie są informacją prostą a przetworzoną, jak również nieuwzględnienie wyjaśnień strony w kwestii interesu prawnego i "wydanie decyzji po terminie ustawowym".

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: Dyrektor IAS w [...]; organ II instancji; organ odwoławczy) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika US [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. W podstawie prawnej swojego rozstrzygnięcia Dyrektor IAS w [...] wskazał na art. 127 i art. 138 § 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – dalej: k.p.a.), a także art. 16 ust. 2 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm. – dalej: u.d.i.p.).

Motywując swoje rozstrzygnięcie, organ II instancji podzielił stanowisko Naczelnika US [...] co do tego, że informacja w takim kształcie, w jakim zainteresowany domagał się jej udostępnienia w pkt 2-6 wniosku nie istniała i wymagała przygotowania, stanowiąc informację przetworzoną, dla której udostępnienia wymagane jest spełnienie przesłanki wynikającej z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zdaniem Dyrektora IAS w [...], wszystkie konieczne działania, jakie organ musiałby podjąć w związku z realizacją wniosku zainteresowanego, nie tylko wykraczają poza standardowe czynności techniczne (konieczna jest bowiem merytoryczna analiza treści dokumentacji, tak by wyszukać w niej potrzebne dane, a następnie powiązać je z odpowiednimi kryteriami), ale także wiążą się z koniecznością znaczącego, dodatkowego zaangażowania osobowego (wskazuje na to już sama liczba zażaleń, których akta musiałyby zostać poddane analizie oraz brak możliwości wyodrębnienia wnioskowanych danych w sposób automatyczny z systemów elektronicznych, jakimi dysponuje organ). Poza tym uznał, że przygotowana w ten sposób informacja byłaby faktycznie informacją nową (zestawieniem, które nie istniało wcześniej w zasobach organu), utworzoną specjalnie na potrzeby realizacji wniosku. Wobec tego organ odwoławczy przyjął, że żądana informacja publiczna stanowi informację przetworzoną, szczególnie, że przedmiotowy wniosek nie był wnioskiem jednostkowym, bowiem w ostatnim czasie zainteresowany skierował do Naczelnika [...] wniosków o udostępnienie informacji publicznej.

W odniesieniu do informacji żądanych we wniosku z dnia [...] czerwca 2020 r. organ II instancji przyjął, że zainteresowany nie wypełnił przesłanki wynikającej z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., gdyż nie wykazał, by udzielenie informacji publicznej przetworzonej było szczególnie istotne dla interesu publicznego. Przede wszystkim Dyrektor IAS w [...] nie uznał za wykazanie tej przesłanki postulowanego przez skarżącego zamiaru wystąpienia do Rzecznika Praw Obywatelskich o przeprowadzenie stosownej analizy przedstawionej dokumentacji oraz zasugerowania Rzecznikowi wystąpienie – zgodnie z art. 264 § 2 p.p.s.a. – o podjęcie uchwały abstrakcyjnej w zakresie 3 zagadnień prawnych, które wskazują na wykorzystanie przez administrację skarbową orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, "które nie jest dominujące w rozstrzyganiu", do prowadzenia postępowań w sposób przewlekły i naruszający prawa strony w postępowaniach.

Dyrektor IAS w [...] nie uznał zasadności żadnego z zarzutów odwołania. W odniesieniu do zarzutu wydania decyzji przez osobę do tego nieuprawnioną wyjaśnił, że zaskarżona decyzja Naczelnika US [...] została podpisana przez osobę upoważnioną, zgodnie z obowiązującymi w tym przedmiocie regulacjami. W tym zakresie organ odwoławczy wskazał na Regulamin Organizacyjny stanowiący Załącznik nr [...] do Zarządzenia Nr [...] Dyrektora IAS w [...] z dnia [...] października 2019 r. w sprawie nadania Regulaminu Organizacyjnego Urzędowi Skarbowemu [...], wprowadzonego na podstawie ustawy z dnia [...] listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2020 r., poz. 505 ze zm.).

W dniu [...] września 2020 r. J. C. (dalej również: skarżący) wniósł za pośrednictwem platformy ePUAP skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze podniósł zarzuty naruszenia:

1. art. 16 u.d.i.p. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1, art. 107 § 1 i art. 268a k.p.a. poprzez podpisanie decyzji organów obydwu instancji przez osoby do tego nieuprawnione;

2. art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają przesłanki ograniczania konstytucyjnego prawa do informacji poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na ograniczeniu konstytucyjnego prawa, które to ograniczenie nie spełnia przesłanek konieczności i proporcjonalności, a ponadto nie znajduje uzasadnienia w potrzebie ochrony wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji wartości prawnie chronionych;

3. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten normuje instytucję informacji przetworzonej poprzez błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że przedmiotem wniosku była informacja przetworzona;

4. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. "w zakresie, w jakim prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że udostępnienie informacji, o jaką zwrócił się wnioskodawca, nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, względnie, że wnioskodawca nie uzasadnił należycie, że udostępnienie informacji, o jaką się zwrócił, jest szczególnie istotne dla interesu publicznego";

5. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. "w zakresie, w jakim prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, poprzez błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego nie została spełniona w niniejszej sprawie";

6. art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. "przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej ze względu na niewskazanie przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego, w sytuacji gdy wnioskowane przez stronę skarżącą informacje nie stanowią informacji publicznej przetworzonej, względnie stanowią taką informację, ale wnioskodawca wskazał szczególnie istotny interes publiczny uzasadniający udostępnienie żądanej informacji publicznej w całości bądź w przeważającej części";

7. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. "przez ich niezastosowanie i nieudostępnienie wnioskodawcy w terminie informacji publicznej objętej wnioskiem, mimo że treść wniosku i wyjaśnień wnioskodawcy uzasadniały udostępnienie żądanej informacji publicznej w całości bądź w przeważającej części";

8. art. 7, art. 11, art. 77. i art. 107 § 3 k.p.a. "poprzez brak stosownego wyjaśnienia i uzasadnienia przesłanek, którymi kierował się podmiot zobowiązany przy załatwieniu sprawy, w szczególności w odniesieniu do występowania informacji przetworzonej oraz szczególnej istotności informacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.";

9. art. 233 § 1 pkt 1 w zw. art. 127 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej "poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania w związku z brakiem wykroczenia poza granice odwołania i ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, w konsekwencji czego organ II instancji nie dostrzegł, iż organ I instancji wydał decyzję z naruszeniem przepisów prawa".

Przy tak sformułowanych zarzutach, rozwiniętych i umotywowanych w obszernym uzasadnieniu skargi, zainteresowany domagał się: 1) uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, 2) rozpatrzenia skargi "z uwzględnieniem treści art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a.", 3) "rozstrzygnięcia co do treści każdego zarzutu, jeśli nawet inny zarzut uzasadnia" uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, "kierując się gwarancją zapisu art. 3 § 1 p.p.s.a.".

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IAS w [...], odnosząc się do sformułowanych w niej zarzutów, podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2020 r. skarżący ustosunkował się do odpowiedzi na skargę, a także rozwinął dotychczasową argumentację dotyczącą zastosowania przepisu art. 268a k.p.a. oraz wykładni prawa przy zastosowaniu reguły in dubio pro libertate.

W toku postępowania sądowego organ II instancji, na wezwanie Sądu, nadesłał kopie upoważnień imiennych dla osób wydających w imieniu organu obydwie decyzje administracyjne w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 poz. 374 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd wojewódzki nie ma też bezwzględnego obowiązku odnoszenia się osobno do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2013 r. sygn. akt II FSK 2204/11, dostępny w centralnej bazie orzeczeń sadów administracyjnych: http://orzeczneia.nsa.gov.pl). Skoncentrowanie się bowiem przez sąd pierwszej instancji na kwestiach istotnych nie jest wadliwe, o ile te właśnie zagadnienia mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyroki NSA z dnia 24 czerwca 2004 r. sygn. akt FSK 2633/04 i 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 2721/13 – orzeczenia dostępne jw.).

Najistotniejsze kwestie sporne w rozpoznawanej sprawie sprowadzają się – w pewnym redakcyjnym uproszczeniu – do oceny:

- zasadności odmowy udostępnienia skarżącemu informacji publicznej dotyczącej zestawień dotyczących spraw podatkowych, w których zostały wydane postanowienia za okres od [...] stycznia 2017 r. do [...] maja 2020 r. – z podaniem numerów tych spraw, daty rozpoczęcia i zakończenia oraz wskazania, ile z tych zażaleń zostało rozpatrzonych i zakończyło się w terminie 2 miesięcy, ile w terminie 2-6 miesięcy, a ile w terminie więcej niż 6 miesięcy, ile zażaleń "zostało uznanych za uzasadnione i wyeliminowane z obrotu prawnego postanowieniem DIAS", ile zażaleń zostało skierowanych na drogę postępowania sądowo-administracyjnego i podania wszystkich tych danych z podziałem na: a) kontrole podatkowe związane ze zwrotem podatku VAT, b) kontrole podatkowe związane z innymi podatkami;

- prawidłowości wydania decyzji w obydwu instancjach, które zdaniem skarżącego zostały podpisane przez osoby nieuprawnione, co powodowało nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W pierwszej kolejności należało odnieść się do kwestii wydania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej z rażącym naruszeniem prawa, a zatem z wadą powodującą ich nieważność w rozumieniu ar.t 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Z miejsca jednak należało odrzucić rozważanie zasadności zarzutów dotyczących naruszenia w sprawie przepisów art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm. – dalej również: Ordynacja). Postępowanie w sprawie wydania decyzji w przedmiocie informacji publicznej – niezależnie od tego, czy organem właściwym w danej sprawie jest organ administracji skarbowej – prowadzone jest na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z modyfikacjami wynikającymi z treści art. 16 i art. 17 u.d.i.p. Zdaniem Sądu, żaden z organów orzekających w niniejszej sprawie nie naruszył przepisów art. 7, art. 11, art. 77 § 1 czy art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stanowiska organów obydwu instancji zostały odpowiednio przedstawione w uzasadnieniach kwestionowanych decyzji i wskazywały na wszechstronne rozważenie sprawy, bez naruszenia zasad, o których mowa w art. 7 i art. 11 k.p.a. (zasada prawdy materialnej i zasada przekonywania). Stąd też możliwa była ich pełna kontrola merytoryczna pod kątem zgodności z prawem, jaką przeprowadził tutejszy Sąd w niniejszej sprawie. Co więcej, po stronie organów nie doszło również do naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego będących odpowiednikami powołanych przepisów Ordynacji podatkowej, czyli art. 15 k.p.a. (odpowiednio art. 127 Ordynacji), art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (odpowiednio art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji) i art. 144 k.p.a. (art. 239 Ordynacji). Przy czym w odniesieniu do tych ostatnich przepisów, tj. art. 144 k.p.a. i art. 239 Ordynacji należy zauważyć, że dotyczą one zażaleń i zarzut w tej części w ogóle nie przystaje do okoliczności rozpatrywanej sprawy, w której przedmiotem kontroli sądowej są decyzje administracyjne wydane w dwóch instancjach. Tutejszy Sąd nie stwierdził, by zasada dwuinstancyjności postępowania została naruszona, a zastosowanie przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 1 k.p.a. było nieuprawnione.

Co się tyczy samego zarzutu naruszenia art. 16 u.d.i.p. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1, art. 107 § 1 i art. 268a k.p.a. poprzez podpisanie decyzji organów obydwu instancji przez osoby do tego nieuprawnione, Sąd stwierdził, że zarzuty w tym zakresie okazały się niezasadne. Obydwie decyzje zostały bowiem wydane w imieniu organów przez osoby do tego uprawnione, jakkolwiek wyjaśnienie tych kwestii w obydwu decyzjach było dość zwięzłe. Przy czym, organ II instancji, odwoławczy, w końcowej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji poświęcił temu zagadnieniu nieco więcej uwagi niż organ I instancji. Niemniej jednak dla oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem przesądzające znaczenie ma to, czy osoby te rzeczywiście były upoważnione do wydania decyzji, a nie to, czy wyjaśnienie tych kwestii zostało wyczerpująco przedstawione. To fakt podpisania decyzji przez osobę nieuprawnioną stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie ewentualne uchybienia w zakresie wykazania takiego umocowania w decyzji wydanej w imieniu piastuna organu.

Decyzja organu I instancji została w niniejszej sprawie podpisana przez (Drugiego) Zastępcę Naczelnika US [...], który nie powołał się w sposób wyraźny na zindywidualizowane upoważnienie Naczelnika. Bezspornym jest jednak, że decyzja organu I instancji z dnia [...] czerwca 2020 r. zawiera podpis osoby wraz ze wskazaniem, że działa ona z upoważnienia Naczelnika US [...]. Z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. wynika, że decyzja administracyjna powinna zawierać podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, a jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego – kwalifikowany podpis elektroniczny. Przepis ten nie zawiera wymagania, aby osoba podpisująca rozstrzygnięcie z upoważnienia organu zamieszczała przy podpisie adnotację (informację) o posiadanym upoważnieniu poprzez powołanie się na dokument, w którym upoważnienie zostało jej udzielone. Jak już wspomniano, nie zmienia to jednak faktu, że konieczne jest, aby osoba podpisująca decyzję była rzeczywiście upoważniona do dokonania tej czynności. Naczelnik US [...] w końcowej części uzasadnienia swojej decyzji wyjaśnił, że pisma (w tym decyzje) związane z udostępnianiem lub odmową udostępniania informacji podpisywane są zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie regulacjami. Natomiast Dyrektor IAS w [...] wyjaśnił, że zaskarżona decyzja organu I instancji została podpisana przez osobę upoważnioną, zgodnie z obowiązującymi w tym przedmiocie regulacjami, w ramach których wskazał na Regulamin Organizacyjny US [...].

W toku postępowania sądowego organ odwoławczy na żądanie Sądu przedłożył dokumenty, z których m.in. wynika umocowanie Drugiego Zastępcy Naczelnika Urzędu Skarbowego do podpisywania decyzji w imieniu organu administracji skarbowej (k. 272). Jest to upoważnienie Naczelnika US [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. nr rej. [...] (znak [...]) wydane na podstawie § 34 ust. 3 Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Skarbowego [...], stanowiącego Załącznik nr [...] do zarządzenia nr [...] Dyrektora IAS w [...] z dnia [...] października 2019 r. w sprawie nadania Regulaminu Organizacyjnego US [...] (regulamin ten znajduje się w BIP[...]). Sąd wziął pod uwagę te okoliczności, gdyż sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) i rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak co do zasady związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że w orzecznictwie sądowym niekwestionowane jest stanowisko, że prawo zastępcy do podpisywania decyzji podejmowanych przez organ administracyjny wynika z istoty zastępstwa, a nie z upoważnienia uzyskanego od organu. Dla zakwestionowania prawa zastępcy naczelnika urzędu skarbowego należałoby zatem wykazać, że regulamin organizacyjny urzędu wyłączył z jego kompetencji podpisywanie decyzji (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 36/18 i przywołane tam stanowisko orzecznictwa). Zdaniem Sądu, treść przywołanego Regulaminu Organizacyjnego US [...] takiego wyłączenia nie zawiera. Po pierwsze, z § 24 tego aktu wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego realizuje zadania m.in. właśnie przy pomocy Zastępców Naczelnika. Po drugie, § 34 ust. 1 wyraźnie wskazuje, jaki zakres spraw jest przewidziany do wyłącznej kompetencji Naczelnika US [...], niemniej jednak z § 34 ust. 3 wynika, że Naczelnik może upoważnić podległych pracowników do podejmowania w jego imieniu decyzji lub innych rozstrzygnięć w określonych sprawach. Po czwarte, z samej treści § 35 ust. 1 i 4 wynika, że Zastępca Naczelnika jest upoważniony do podejmowania rozstrzygnięć i podpisywania pism oraz zajmowania stanowiska we wszystkich sprawach z zakresu bezpośrednio nadzorowanych komórek organizacyjnych, niezastrzeżonych do ostatecznej aprobaty Naczelnika Urzędu Skarbowego, a szczegółowy zakres uprawnień Zastępcy Naczelnika określony jest na podstawie udzielonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego odrębnego upoważnienia. Z całą pewnością załatwianie spraw z zakresu dostępu do informacji publicznej – które to postępowanie cechuje się znacznym odformalizowaniem, gdyż samo udostępnienie informacji i czynności w toku nie wymagają nadania im postaci decyzji (aktu merytorycznego) lub postanowienia (aktu procesowego) – nie zostało zastrzeżone do wyłącznej kompetencji Naczelnika Urzędu Skarbowego. Stanowisko to jest wyrazem odejścia od nadmiernego formalizmu i nie ma dostatecznej racji, aby nie kierować się takim motywem w okolicznościach rozważanego stanu faktycznego.

Niezrozumiałe dla Sądu są uwagi skarżącego dotyczące rozważań, czy Naczelnik US [...] jako organ I instancji może upoważnić do działania w swoim imieniu pracownika Izby Administracji Skarbowej w [...]. Sąd nie ma kompetencji, ani też nie znajduje podstaw – tym bardziej w sprawie dotyczącej dostępu do informacji publicznej – do zakwestionowania reformy administracji skarbowej, jaka została dokonana ustawą z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2021 r., poz. 422 – dalej: ustawa o KAS) wprowadzonej ustawą z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.), w tym struktury określonej w art. 36 ustawy o KAS i wyrażonej w art. 37 ustawy o KAS zasady podległości organizacyjnej poszczególnych izb administracji skarbowej wraz z urzędami skarbowymi oraz urzędami celno-skarbowymi stanowi jednostkę organizacyjną, której kierownikiem jest dyrektor izby administracji skarbowej.

Co się tyczy samej zaskarżonej decyzji Dyrektora IAS w [...] Sąd zauważa, że decyzja ta została wydana w imieniu tego organu przez Kierownika Referatu Obsługi Klienta i Komunikacji Zewnętrznej, który podpisał decyzję, działając z upoważnienia Dyrektora IAS w [...]. W treści tej decyzji nie zostały poczynione bliższe uwagi wskazujące na dokument, z którego wynika umocowanie do działania w imieniu organu, jednakże w toku postępowania do akt sądowych została nadesłana kopia imiennego upoważnienia z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] (znak [...], [...]), które zostało wydane przez Dyrektora IAS w [...] (k. 253). Upoważnienie to zawiera umocowanie do załatwiania i podpisywania spraw zgodnie z kompetencjami określonymi w Zarządzeniu Nr [...] Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2019 r. w sprawie podziału kompetencji w Izbie Administracji Skarbowej w [...] i w zakresie zadań wykonywanych zgodnie z Regulaminem Organizacyjnym Izby Administracji Skarbowej w [...], stanowiącym Załącznik nr [...] do Zarządzenia Nr [...] Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2019 r. w sprawie nadania Regulaminu Organizacyjnego Izbie Administracji Skarbowej w [...]. Organ nadesłał również kopię przedmiotowego zarządzenia nr [...] Dyrektora IAS w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. (k. 240), zaś na stronie BIP ISA w [...] znajduje się Regulamin Organizacyjny IAS w [...] (regulamin ten znajduje się w BIP IAS w [...]). Zarządzenie nr [...] Dyrektora IAS w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. zostało wydane na podstawie § 64 ust. 4 załącznika nr [...] do zarządzenia nr [...] Dyrektora IAS w [...] z dnia [...] lipca 2019 r., którego treść – jak wynika z uzasadnienia skargi – była znana zainteresowanemu. Natomiast co się tyczy zarządzenia nr [...] Dyrektora IAS w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. należy podkreślić, że w § 7 ust. 3 pkt 1 lit. b tego aktu wprost przewidziano, że Kierownik Referatu Obsługi Klienta i Komunikacji Zewnętrznej podpisuje decyzje, postanowienia oraz inne pisma z zakresu dostępu do informacji publicznej. Wobec powyższego upoważnienie imienne z dnia [...] sierpnia 2019 r. w powiązaniu z treścią w § 7 ust. 3 pkt 1 lit. b zarządzenia nr [...] Dyrektora IAS w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. jednoznacznie wskazuje na umocowanie prawne osoby, która podpisała zaskarżoną decyzję z upoważnienia Dyrektora IAS w [...]. Warunek z art. 268a k.p.a. został zatem spełniony.

Podsumowując tę część rozważań, Sąd stwierdza, że ani decyzja organu I instancji, ani też zaskarżona decyzja organu odwoławczego nie były pismami imitującymi decyzję, jak uważa wnioskodawca. Odwoływanie się w tym zakresie do wcześniejszej korespondencji, jaką skarżący prowadził z organami administracji skarbowej, nie miało znaczenia dla oceny, czy zaskarżona decyzja obciążona jest wadą nieważności.

Idąc dalej, Sąd stwierdza, że rację ma Dyrektor ISA w [...], uznając, iż nawet wydanie decyzji po terminie nie ma wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Przedmiotem niniejszej sprawy sądowej – niezależnie od tego, czy doszło w niej do naruszenia obowiązujących terminów, na co prima facie stan sprawy nie wskazuje – nie jest ocena terminowości czy sprawności działania organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

W następnej kolejności należy podkreślić, że organy administracji skarbowej prawidłowo zakwalifikowały żądanie wniosku z dnia [...] czerwca 2020 r. w części określonej w pkt 2-6 tego wniosku za dotyczące informacji przetworzonej. W tym wzgledzie organy dokonały prawidłowej wykładni prawa i trafnego zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W szczególności nie doszło do naruszenia zasad konstytucyjnych wyrażonych w art. 31 ust. 3 i art. 61 ust. 1-3 Konstytucji, w tym prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Konstytucja w art. 31 ust. 3 przewiduje, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Natomiast w art. 61 w ust. 1 i 2 Konstytucja statuuje prawo obywateli do informacji o działalności organów władzy publicznej (w tym dostęp do dokumentów), zaś w ust. 3 określa, że ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.

W tym miejscu należy również zaznaczyć, że organy orzekające w sprawie sygnalizowały wątpliwości co do motywacji strony, która uruchomiła procedurę dostępu do informacji publicznej. Zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej akt ten nie może stanowić podstawy do otrzymania informacji we własnej sprawie, ponieważ w myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno dokonywać się na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym pisma składane w sprawach indywidualnych przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej liczby osób lub grup obywateli, lub też jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Nie można bowiem w swojej własnej sprawie starać się o uzyskanie informacji przy pomocy ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyroki NSA z dnia 20 września 2018 r. sygn. akt I OSK 1359/18, 30 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1696/12 i 9 października 2010 r. sygn. akt I OSK 173/09 – wszystkie orzeczenia przywołane w wyroku NSA z dnia 23 lutego 2021 r. sygn. akt III OSK 2638/21, dostępnym jw.). Ustawa ta nie może być nadużywana i wykorzystywana w sprawach prywatnych. Za domaganiem się udostępnienia informacji publicznej powinien przemawiać interes obiektywny, a nie subiektywny. Konsekwentnie też ustawa o dostępie do informacji publicznej ma zastosowanie przy spełnieniu się trzech warunków – gdy przedmiotem wniosku jest informacja publiczna w rozumieniu art. 61 ust. 1 Konstytucji i przy uwzględnieniu uściślających regulacji ustawowych, jakimi są art. 1 oraz art. 3 ust. 2 u.d.i.p., gdy adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej jest podmiot wymieniony w art. 4 u.d.i.p., a podmiot ten jest w posiadaniu takich informacji (tak NSA m.in. w wyroku z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt III OSK 2501/21).

Niemniej jednak w istocie organy, a w ślad za nimi Sąd, w sposób dorozumiany uwzględniły zawarte w art. 61 Konstytucji podstawowe reguły wykładni tego uprawnienia. Konstytucyjne prawo do informacji publicznej powinno służyć jak najszerszemu obywatelskiemu dostępowi do danych publicznych, zatem normy regulujące zarówno tryb, jak i zasady dostępu do informacji publicznej, winny być wykładane z poszanowaniem podstawowej reguły in dubio pro libertate. Tak też było w niniejszej sprawie. Powodem odmowy udostępnienia części informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia [...] czerwca 2020 r. finalnie nie było stwierdzenie, że dotyczy on wyłącznie subiektywnego interesu zainteresowanego. Powodem odmowy była bowiem kwalifikacja informacji publicznej jako informacji przetworzonej i uznanie, że skarżący nie wykazał zaistnienia warunku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Przechodząc do zbadania merytorycznych podstaw odmowy udostępnienia skarżącemu żądanej informacji publicznej, Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie spełnienione zostały przedmiotowe i podmiotowe warunki do zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organy i Sąd ostatecznie przyjęły bowiem, że skarżący był zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z kolei Naczelnik US [...], jako organ administracji skarbowej, a zatem podmiot wykonujący zadania publiczne, zobowiązany był w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej. Zdaniem Sądu poza sporem pozostaje również, że informacje, o których udostępnienie wystąpił skarżący, stanowią informację publiczną w rozumieniu przywołanej ustawy. Prawo do informacji publicznej obejmuje bowiem uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, którą stanowi najogólniej rzecz biorąc każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a więc również informacja o funkcjonowaniu orzeczniczym danej jednostki administracji skarbowej.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Natomiast stosownie do art. 2 ust. 2 u.d.i.p., od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Z powyższego wynika, że o ile dostęp do informacji "prostej" ma właściwie nieograniczony charakter, to udostępnienie informacji publicznej przetworzonej uwarunkowane jest wykazaniem przez wnioskodawcę, że jej uzyskanie jest "szczególnie istotne dla interesu publicznego". Informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem, natomiast "informacją przetworzoną" jest informacja niejako stworzona z już istniejących. Powstaje bowiem zupełnie nowa jakość, co dotyczy również zebrania wielu informacji prostych, ponieważ nakład pracy przy ich zebraniu powoduje, że wykracza to poza zwykłą działalność podmiotu zobowiązanego, a to z kolei powoduje, że stworzony zostaje nowy zbiór charakteryzujący się w istocie nowymi cechami nieistniejącymi w chwili złożenia wniosku (zob. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1920/18, dostępny jw.). Zbiór ten jest przygotowywany specjalnie dla wnioskodawcy, na podstawie wskazanych przez niego kryteriów. Stąd też wprowadzenie dodatkowego wymogu udostępnienia informacji przetworzonej spowodowane jest założeniem, że materiał przygotowany z nakładem dodatkowych sił i środków specjalnie dla wnioskodawcy, nie powinien służyć jedynie jego indywidualnym interesom, ale musi być elementem pewnego szerszego działania służącemu większej społeczności (por. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1261/15, dostępny jw.).

Niewykazanie zaistnienia warunków z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. skutkuje odmową udostępnienia informacji publicznej, co następuje w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 16 ust. 2 tej ustawy do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z modyfikacjami dotyczącymi terminów załatwienia sprawy (pkt 1) i dodatkowymi elementami decyzji (pkt 2).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie wskazuje się, że wadliwe jest bardzo wąskie rozumienie pojęcia informacji przetworzonej wprowadzające przesłankę koniecznego wytworzenia jakościowo nowej informacji. Nie ma podstaw do takiego definiowana informacji przetworzonej, prowadziłoby to bowiem pośrednio do niezałożonych przez prawodawcę skutków. Przetworzenie może bowiem polegać na przykład na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy (opracowaniu nawet prostego zestawienia w tym zakresie). Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów jakie musi ponieść organ, czasochłonności czy liczby zaangażowanych pracowników może być traktowana jako informacja przetworzona (zob. wyroki NSA z dnia: 25 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1513/15, 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1645/14, 5 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 863/14, 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 792/11 – wszystkie dostępne jw.). Jeżeli do utworzenia zbioru informacji prostych jest wymagany znaczny nakład środków i zaangażowania pracowników, a w szczególności, gdy w celu wybrania dokumentów i stworzenia na ich podstawie informacji, o które wystąpiła osoba zainteresowana, jest wymagane dokonanie analizy całego zasobu posiadanych dokumentów, to informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 202/12, dostępny jw.).

Zdaniem Sądu, organy w sposób całkowicie prawidłowy uznały, że informacja, której udostępnienia domagał się skarżący w niniejszej sprawie – w odniesieniu do pkt 2-6 wniosku z dnia [...] czerwca 2020 r. – ma charakter informacji przetworzonej. Zestawienia danych, których domaga się skarżący, obejmują informacje publiczne, których opracowanie na podstawie posiadanych przez podmiot zobowiązany danych wymaga użycia dodatkowych sił i środków w związku z żądaniem wnioskodawcy. Jest to zatem informacja, która musiałaby zostać przygotowana specjalnie dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Skarżący domagał się bowiem zestawień wskazujących określone dane spraw we wskazanym przedziale czasowym (okres od [...] stycznia 2017 r. do [...] maja 2020 r.) w US [...], które wymagały podania numerów spraw, określenia dat ich rozpoczęcia i zakończenia, w tym z podziałem na zakończone w terminie 1-2 miesięcy i w terminie 2-6 miesięcy, jak i ze wskazaniem liczby zażaleń, które zostały wyeliminowane z obrotu prawnego przez Dyrektora IAS w [...] oraz ilu spraw dotyczyło postępowanie przed sądem administracyjnym, a nadto wszystkie te dane miały zostać podane z podziałem na "kontrole podatkowe związane ze zwrotem podatku VAT" i "kontrole podatkowe związane z innymi podatkami".

W ocenie Sądu organy obydwu instancji przekonująco wyjaśniły, że na dzień zgłoszenia żądania Naczelnik US [...] nie posiadał tego rodzaju informacji w postaci wskazanej przez wnioskodawcę i przygotowanie jej w zakresie objętym pytaniami 2-6 wniosku wymagałoby przetworzenia danych z systemów informatycznych oraz dokumentacji zgromadzonej w zbiorach papierowych, a następnie ich weryfikacji pod kątem oczekiwanych kryteriów, zestawiając ze sobą dane z systemów informatycznych z danymi zawartymi w dokumentacji, a następnie stworzenia na podstawie tych danych nowego zestawienia. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska Naczelnika co od tego, że nie istniała możliwość dokonania stosownych selekcji i przekształceń w sposób prosty i zautomatyzowany. Tym bardziej, że analiza dokumentacji musiałaby objąć dane dotyczące wszystkich zażaleń na przestrzeni 3 lat i 5 miesięcy i wymagałaby podjęcia szeregu działań polegających na selekcji dokumentacji zgodnie z przedstawionymi we wniosku kryteriami. Sąd podzielił stanowisko organów co do tego, że przygotowana informacja byłaby w istocie informacją nową, specjalnie wytworzoną dla zainteresowanego i zasadne było wezwanie go do wykazania, że pozyskanie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W konsekwencji, organ I instancji zasadnie na podstawie tego przepisu wezwał skarżącego (w piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r.) do wykazania, że uzyskanie informacji, o której mowa we wniosku z dnia [...] czerwca 2020 r., jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma bowiem jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Uprawnienie to nie służy zatem wszystkim podmiotom potencjalnie zainteresowanym w uzyskaniu informacji publicznej po to, by ją móc następnie udostępnić ogółowi, gdyż cel ten jest co najwyżej ukierunkowany na podstawowe "niekwalifikowane" realizowanie interesu publicznego (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2018 r. sygn. akt: I OSK 658/16, dostępny jw.).

W przekonaniu Sądu ani dołączona do wniosku z dnia [...] czerwca 2020 r. "informacja prawna", ani też pismo z dnia [...] czerwca 2020 r. nie wskazywały takich konkretnych okoliczności, które stanowiłyby realne, "kwalifikowane" możliwości uczynienia z informacji użytku dla dobra ogółu, w sposób wykraczający poza zakres uprawnień dostępnych każdemu "zwykłemu" posiadaczowi informacji publicznej. Nie świadczy o tym zamiar wystąpienia do Rzecznika Praw Obywatelskich o przeprowadzenie stosownej analizy przedstawionej dokumentacji oraz zasugerowania Rzecznikowi wystąpienie – zgodnie z art. 264 § 2 p.p.s.a. – o podjęcie uchwały abstrakcyjnej "w zakresie 3 zagadnień prawnych" (stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r.). Ten organ ochrony prawnej ma odpowiednie uprawnienia do uzyskania niezbędnych informacji od organów władzy publicznej. Podobnie też o szczególnie istotnym interesie publicznym nie może świadczyć zamiar dokonania przez skarżącego oceny terminowości załatwiania spraw przez organy administracji skarbowej, z motywacją, że "zebrany materiały mają posłużyć ewentualnej skardze na organ w związku z nienależytym stosowaniem prawa, świadomym jego obchodzeniem, nieprzestrzegania terminów ustawowych, administracyjnych, zły nadzór nad pracownikami i nieodpowiednie ich przeszkolenie ze względu na realizowane działań publicznych (postulat zawarty w "informacji prawnej" z dnia [...] maja 2020 r. dołączonej do wniosku z dnia [...] czerwca 2020 r.). Słusznie organ odwoławczy zauważył w odpowiedzi na skargę, że skarga na działanie organu może być składana w odniesieniu do konkretnej, indywidualnej sprawy skarżącego. Jest to środek prawny, o którym mowa w art. 227 k.p.a. (Dział VIII "Skargi i wnioski", Rozdział 2 "Skargi" Kodeksu postępowania administracyjnego). Nienależyte wykonywanie zadań przez pracowników organu podatkowego może być zatem przedmiotem tego rodzaju skargi i nie stanowi uzasadnienia dla uzyskania informacji publicznej o charakterze przetworzonym. I w tym wypadku pozyskanie danych służyłoby przede wszystkim prywatnemu interesowi wnioskodawcy, nie zaś interesowi publicznemu.

Reasumując wszystko powyższe, Sąd stwierdza, że nie znalazł podstaw do przyjęcia, że informacja, o której mowa w pkt 2-6 wniosku skarżącego, spełnia przesłanki jej udostępnienia z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Skoro zatem Naczelnik US [...] prawidłowo uznał, że objęte wnioskiem informacje stanowią informację przetworzoną, to zasadnie odmówił ich udzielenia z uwagi na niewykazanie przez wnioskodawcę – po uprzednim wezwaniu – że uzyskanie informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Rozstrzygnięcie to zostało w sposób prawidłowy utrzymane w mocy przez Dyrektora IAS w [...]. Tym samym, w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., ani tym bardziej do naruszania przepisów art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. oraz ogólnych przepisów postępowania (art. 7, art. 11, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a.).

W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).