Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 634/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64 e  par. 1, art. 64 e  par. 2 pkt 2, art. 64  par. 9 pkt 2, art. 80  par. 1 i  par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury, Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 lipca 2018 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. Sp. komandytowej w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz.1257, dalej: k.p.a.) oraz w oparciu o art. 17 § 1, art. 18, a także art. 64 e ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 z późn. zm., dalej u.p.e.a.) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia

[...] r. nr [...], w którym organ ten odmówił A sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w Z. (dalej strona, Spółka) umorzenia kosztów egzekucyjnych w wysokości [...] zł, powstałych w związku z postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...].

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z dnia 20 listopada 2017 r. Spółka zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. "o umorzenie kosztów egzekucyjnych [...]" w związku z dokonaną w dniu 15 listopada 2017 r. przez Urząd Skarbowy w T. egzekucją z rachunków bankowych spółki. Zaległość objęta egzekucją dotyczyła podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2017 r. z terminem płatności w dniu 25 wrzesnia 2017 r.

W uzasadnieniu tego wniosku Spółka wskazała, iż w związku z długim cyklem otrzymywania należności pismem z dnia 18 października 2017 r. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w T., z prośbą o odroczenie terminu płatności zaległości podatkowej dot. podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2017 r. do dnia 31 października 2017 r.

Organ I instancji w zaskarżonym postanowieniu wskazał ponadto, iż Spółka wyjaśniła, iż nie uzupełniła wniosku gdyż wezwanie do jego uzupełnienia z siedmiodniowym terminem realizacji otrzymała w dniu [...] r., natomiast "realizacja płatności - dotyczącej wniosku - podatek VAT za miesiąc 08/2017 r. została wykonana w dniu 30.10.2017 r. i w związku z tym bezcelowe byłoby dokonywanie uzupełnień". W uzupełnieniu powyższych informacji organ przytoczył (w ślad za Spółką), że "dokonana płatność obejmowała wskazaną w otrzymanym w dniu 16 października 2017 r. upomnieniu należność główną w kwocie [...] zł oraz należne na dzień zapłaty odsetki od zaległości w wysokości [...] i koszty upomnienia w kwocie [...] zł".

Organ I instancji przytoczył również oświadczenie spółki, z którego miało wynikać, iż "Błędem niezamierzonym pracownika spółki było wskazanie nieprawidłowego miesiąca, którego dotyczyła wpłata w systemie bankowym. Zamiast miesiąca 08/2017 wskazano 09/2017. Faktyczna płatność zobowiązania z tytułu podatku VAT za miesiąc 09/2017 r. została zrealizowana w dniu 15.11.2017 r. Pomyłka w opisie przelewu została przez (Spółkę) wyjaśniona w dniu dokonania zajęcia rachunków bankowych spółki tj. 15.11.2017 r. W związku z tym. że kwoty płatności zgodne były z wysokością zobowiązania za miesiąc 08/2017 nie zostało to wcześniej zauważone. Natychmiast po rozmowne z pracownikiem Urzędu Skarbowego zostało wysłane pismo wyjaśniające zaistniałą pomyłkę."

Organ I instancji pismem z dnia [...] r. wezwał Spółkę do wskazania tytułu pomocy publiczne,j o jaką ubiega się ww. wnioskiem oraz do przedłożenia innych dokumentów i informacji, o których mowa w art. 37 ustawy z dnia 30.04.2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (tj. Dz. U. z 2016 r,. poz. 1808 z pózn. zm.).

W odpowiedzi Spółka, pismem z dnia 20 listopada 2017 r., poinformowała, iż "nie ubiega się o pomoc w rozumieniu przepisów Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (...) wyjaśnienia miały na celu pokazanie braku zasadności obciążenia spółki kosztami egzekucji".

Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych przypadających na rzecz organu egzekucyjnego w łącznej wysokości [...] zł powstałych w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...].

W zażaleniu na to postanowienie Spółka wniosła o jego uchylenie

i orzeczenie, że koszty postępowania egzekucyjnego z uwagi na ich naliczenie z naruszeniem przepisów podlegają umorzeniu. Zarzuciła naruszenie przepisów art. 64 § 1 oraz 64b u.p.e.a. poprzez bezpodstawne ich zastosowanie, gdyż zdaniem Spółki nie było podstaw do wydania tytułu wykonawczego wobec spełnienia przez wnioskodawcę obowiązku podatkowego polegającego na uregulowaniu zobowiązania podatkowego za sierpień 2017 r. w dniu 30 października 2017 r. w drodze przelewu bankowego błędnie zatytułowanego "09/2017", tj. przed wydaniem przez organ podatkowy tytułu wykonawczego znak: [...] z dnia 14.11.2017 r, która to okoliczność została wyjaśniona w dniu 15 listopada 2017 r., a kwota [...] zł prawidłowo zaksięgowana jako uregulowanie zobowiązania podatkowego za miesiąc sierpień 2017 r. Ponadto, zdaniem Spółki, brak było podstaw do obciążenia Spółki kosztami egzekucyjnymi, a "wyjaśnienie nieprawidłowości miało miejsce przed doręczeniem (Spółce) zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej oraz tytułu wykonawczego znak [...], tym samym w dniu doręczenia (Spółce) zawiadomienia roszczenie objęte tytułem wykonawczym (...) nie istniało a postępowanie w prawie zostało prawomocnie umorzone." Spółka podniosła także, iż "stosownie do treści przepisu art. 64 § 9 pkt 3 ustawy (o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) obowiązek uiszczenia opłat za zajęcie wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych w inny sposób niż określony w pkt 2 powstaje dopiero zawiadomienia zobowiązanego o zajęciu. Tymczasem do dnia 30 listopada 2017 r. (data doręczenia zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego), należność główna objęta tytułem wykonawczym znak [...] z dnia 14 listopada 2017 r. wraz z jej należnościami ubocznymi, wobec jej uregulowania, została w całości umorzona wobec jej uregulowania już w dniu 30 października 2017 r., tj. 14 dni przed wydaniem tytułu wykonawczego i podjęciem przez organ podatkowy czynności związanych z egzekucją zaległości podatkowych."

Rozpoznanie powyższego zażalenia organ II instancji rozpoczął od przywołania art. 15 oraz art. 6 i 7 k.p.a. Dalej wskazał, że podstawę prawną (materialną) rozstrzygnięcia sprawy zainicjowanej wnioskiem strony stanowi art. 64e § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny może umorzyć w całości łub w części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne. Pojęcie kosztów egzekucyjnych definiuje z kolei art. 64c §1 u.p.e.a. zawierając odesłanie do art. 64 oraz art. 64a u.p.e.a., w którym to przepisie znajdują się wytyczne dotyczące naliczania kosztów egzekucyjnych. Zgodnie z generalną zasadą określoną w przepisie art. 64c § 1 u.p.e.a. koszty egzekucyjne obciążają zobowiązanego. Pobranie kosztów, jak podkreślił organ I instancji, nie ma charakteru uznaniowego, gdyż organy egzekucyjne są zobligowane na mocy ustawy do pobierania za dokonywane czynności egzekucyjne opłat, mających na celu zrekompensowanie wydatków poniesionych przez organ egzekucyjny. Zasadność takiej regulacji nie budzi wątpliwości zważywszy na fakt, iż całe postępowanie egzekucyjne jest następstwem uchylania się zobowiązanego od wykonywania nałożonych na niego obowiązków.

Stosownie zaś do art. 64e § 2 u.p.e.a., koszty egzekucyjne mogą być umorzone, jeżeli:

1) stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej,

2) za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny,

3) ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne.

Zgodnie z art. 64e § 3 u.p.e.a., koszty egzekucyjne powstałe w egzekucji należności pieniężnych mogą być umorzone w przypadkach określonych w § 2 pkt 1, jeżeli obciążenie wierzyciela obowiązkiem uiszczenia tych kosztów byłoby gospodarczo nieuzasadnione.

W kontekście przywołanych wyżej regulacji organ II instancji zauważył, że rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że nawet w przypadku spełnienia wymienionych przesłanek, organ administracji może - działając w ramach uznania administracyjnego – odmówić umorzenia kosztów egzekucyjnych. Powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów – przykładowo w wyroku NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 2149/08, w którym wskazano, że "Oceniając zgodność z prawem postanowienia wydanego na podstawie (...) art.64 e u.p.e.a. należy mieć na uwadze, że treść powołanego przepisu (organ "może" umorzyć) wskazuje na uznaniowy charakter podejmowanych przez organ postanowień w tym przedmiocie. Tak więc nawet w przypadku, gdy organ stwierdzi istnienie przesłanek do umorzenia kaszlów egzekucyjnych może - działając w ramach uznania administracyjnego - odmówić ich umorzenia. W tym zakresie organ ma jedynie obowiązek przeprowadzić w sposób prawidłowy postępowanie w sprawie i wydać postanowienie."

O omawianym uznaniu administracyjnym można mówić jednak tylko wówczas, gdy wystąpi choćby jedna z przesłanek udzielenia ulgi, o których mowa w cytowanym wyżej przepisie art. 64e § 2 u.p.e.a. Natomiast w sytuacji, gdy żadna z wymienionych ustawowych przesłanek nie zachodzi, wówczas w ogóle nie wchodzi w grę zastosowanie przez organ uznania administracyjnego. W takim bowiem przypadku organ egzekucyjny nie dysponuje wyborem w kwestii udzielenia, bądź odmowy udzielenia ulgi. Wynika to bezpośrednio z brzmienia przepisu art. 64 e § 2 u.p.e.a., który statuuje, że organ "może" - tzn. ma możliwość wyboru, uznania - umorzyć koszty egzekucyjne, jeżeli: 1) stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej, 2) za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny, 3) ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne. Z tych względów bardzo istotny w sprawie jest etap postępowania dowodowego, mający na celu wszechstronne zbadanie okoliczności sprawy pod kątem istnienia - lub nieistnienia – wskazanych przesłanek ustawowych.

Pierwsza z tych przesłanek, określona w art. 64e § 2 pkt 1) u.p.e.a. obejmuje sytuacje, w których stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej. Przy czym uszczerbek dla sytuacji finansowej wnioskującego - jak wynika z przytoczonego wcześniej przepisu - musi być "znaczny", tzn. musi powodować ponadprzeciętną istotną dolegliwość. W doktrynie wyjaśnia się m.in., że "podstawą umorzenia kosztów egzekucyjnych w omawianym przypadku może być wyłącznie obawa wystąpienia uszczerbku o charakterze istotnym, znacznym, szczególnie dotkliwym, pozostającym w bezpośrednim związku przyczynowym z wymiarem kosztów egzekucyjnych" (Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz). Z kolei w wyroku WSA w Krakowie z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 1171/07 wskazano, że " z art. 64 e § 2 pkt 1 cytowanej ustawy wynika, że organ egzekucyjny może umorzyć przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne tylko w przypadku, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ich ponieść bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej. Nie każdy więc uszczerbek uzasadnia przyznanie ulgi, ale uszczerbek o charakterze kwalifikowanym. Każde uszczuplenie majątkowe powoduje pewien uszczerbek w finansach zobowiązanego. W przepisie art. 64e ustawy egzekucyjnej chodzi jednak o taki uszczerbek, którego skutki znacznie przewyższają normalne skutki związane z uszczupleniem majątkowym. Na identyczne rozumienie pojęcia "znaczny uszczerbek" wskazał też NSA w wyroku z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2293/11, akcentując przy tym, że "wykazanie przesłanki znacznego uszczerbku ciąży na wnioskującym o umorzenie kosztów egzekucyjnych ".

Tak więc użycie przez ustawodawcę zwrotu "zobowiązany wykaże" oznacza, że to na wnioskodawcy ciąży wykazanie przedmiotowej przesłanki. Wiąże się to z przesunięciem ciężaru jej udowodnienia na stronę domagającą się udzielenia ulgi, która winna przedstawić stosowne dowody uzasadniające zaistnienie - w perspektywie - wynikającego z przytoczonej wykładni znacznego, szczególnie dotkliwego i pozostającego w bezpośrednim związku przyczynowym z wymiarem kosztów egzekucyjnych uszczerbku w sytuacji finansowej wnioskodawcy. Umorzenie kosztów egzekucyjnych jest zatem określonym przywilejem o charakterze finansowym, wobec czego strona wnosząca o uzyskanie takiej ulgi powinna dołożyć należytej staranności procesowej i przejawiać odpowiednią inicjatywy dowodową w celu wykazania odpowiednich okoliczności faktycznych, od których istnienia zależałoby umorzenie kosztów egzekucyjnych (...) (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt I SA/Po 420/11 i wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 203/13).

Przechodząc do kolejnej przesłanki określonej w art. 64e § 2 pkt 2) u.p.e.a., jaką jest ważny interes publiczny, organ II instancji podał, że w orzecznictwie wyjaśnia się, że należy go rozumieć jako dyrektywę postępowania, nakazującą respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania administracji publicznej. Jak przykładowo wskazano w wyroku z dnia 4 sierpnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 646/05 : ,, (...)" interes publiczny", o jakim mowa w art. 64 e § 2 pkt 2 u.p.e.a. nie został przez ustawodawcę zdefiniowany. Zdaniem Sądu pojęcie to powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. Z drugiej zaś strony interes publiczny nie może być utożsamiany z subiektywnym przekonaniem wnioskodawcy o zasadności umorzenia tych kosztów. Przy jego ocenie należy też uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy, na tle sytuacji finansowej państwa. Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tego pojęcia powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku jego znaczenie może uwzględniać różne aspekty wskazanych wyżej wartości. "

Pojęcie interesu publicznego nie ma zatem stałego zakresu i wymaga każdorazowo dokonania oceny skutków rozstrzygnięć prawnych z punktu widzenia respektowania wartości, które mogą kryć się pod tym pojęciem.

W świetle powyższych wywodów organ II instancji stwierdził, że Spółka nie powołała się na żadne z ww. okoliczności, wskazując jedynie na "niezamierzony błąd pracownika", który nieprawidłowo wskazał miesiąc, którego dotyczyła wpłata.

Nadto zauważono, że organ podatkowy I Instancji, w celu ustalenia sytuacji finansowej Spółki, przeanalizował wartość sprzedaży netto na podstawie złożonych deklaracji na podatek od towarów i usług VAT-7, konkludując, iż Spółka jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, a zatem umorzenie kosztów egzekucyjnych należy rozpatrywać w oparciu o przepisy dotyczące pomocy publicznej. W ślad za organem I instancji wskazano także, że system umarzania kosztów egzekucyjnych jest analogiczny do umarzania zobowiązań podatkowych

i uznawany jest za pomoc publiczną, gdy spełnione są wszystkie przesłanki określone w art. 107 ust. 1 "Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. "

Jak już wspomniano powyżej organ I instancji pismem z dnia 23 listopada

2011 r. wezwał Spółkę do wskazania, o jaką pomoc w rozumieniu Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej podmiot się stara. Wezwano także stronę (pismem z dnia [...] r.) do uzupełnienia w terminie 7 dni ww. wniosku poprzez dostarczenie wszelkich dowodów potwierdzających powołane okoliczności, jak również przedstawiających aktualną sytuację finansową spółki, takich jak: sprawozdanie F-01, rachunek zysków i strat, aktualny bilans oraz umowy kredytowe za dwa poprzednie lata oraz wszelkie dokumenty potwierdzające poniesienie wydatków na inwestycje, listy zobowiązań i należności, zestawienie nieuregulowanych faktur, wykaz dłużników, aktualne umowy z kontrahentami, dokumenty dot. prowadzonych postępowań windykacyjnych oraz ewidencja środków trwałych.

W piśmie z dnia 7 grudnia 2017 r. Spółka wyjaśniła, iż "nie ubiega się o pomoc w rozumieniu przepisów Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (...) ", natomiast wyjaśnienia złożone w piśmie z dnia 20 listopada 2017 r. dotyczą braku zasadności obciążenia Spółki kosztami egzekucji.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, iż pismo Spółki w sprawie przeksięgowania wpłaty z dnia 30 października 2017 r. na zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za miesiąc 08/2017 złożone zostało w dniu 15 listopada 2017 r. o godzinie 15:04 za pośrednictwem faxu.

Natomiast wpłata kwoty [...] zł nastąpiła w tym samym dniu o godzinie 16:24:45 zgodnie z wtórnikiem zleceń płatniczych w B.

W ocenie organu II instancji, istotny w sprawie jest sposób opisania przelewu na rzecz organów skarbowych. Jest on uregulowany w art. 60 § 4 i § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm., dalej O.p.) który stanowi, że zlecenie płatnicze na rzecz organów podatkowych składane w formie dokumentu elektronicznego przy użyciu oprogramowania udostępnionego przez banki lub innego dostawcę usług płatniczych w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, uprawnionego do przyjmowania zleceń płatniczych albo w inny sposób uzgodniony z bankiem lub innym dostawcą usług płatniczych przyjmującym zlecenie powinno zawierać dane identyfikujące wpłacającego, w tym identyfikator podatkowy oraz powinno wskazywać tytuł wpłaty, przy czym niepodanie lub błędne podanie tych informacji stanowi podstawę do odmowy realizacji wpłaty gotówkowej lub polecenia przelewu.

Nadto, jak dalej podkreślił organ II instancji, szczególnie istotny jest fakt, że Spółka w dniu dokonania "omyłkowo opisanego przelewu" posiadała również zaległość w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2017 r.

Dokonując oceny zebranego materiału dowodowego w świetle przywołanych wyżej przepisów prawa, organ II instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych, o których mowa w art. 64e u.p.e.a.

Zdaniem organu odwoławczego niezasadnie zarzucono w zażaleniu naruszenie art. 64 § 1 oraz 64b u.p.e.a. poprzez bezpodstawne ich zastosowanie, gdyż, wbrew twierdzeniom strony, istniały przesłanki do naliczenia kosztów egzekucyjnych w związku z wystawionym tytułem wykonawczym. Strona w drodze przelewu bankowego błędnie zatytułowanego "09/2017", nie spełniła bowiem (przed wydaniem tytułu wykonawczego nr [...]) obowiązku podatkowego polegającego na terminowym uregulowaniu zobowiązania podatkowego za sierpień 2017 r.

Dalej zauważono, że art. 64c § 1 u.p.e.a. definiuje pojęcie kosztów egzekucyjnych i statuuje ogólną zasadę, że obciążają one zobowiązanego. Ponadto podkreślono, że art. 80 § 1 i § 2 u.p.e.a. wyraźnie wskazuje, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, a samo zajęcie obejmuje także kwoty, jakie na rachunku bankowych pojawiły się już po jego zajęciu. Zgodnie zaś z art. 64 § 9 pkt 2 u.p.e.a. obowiązek uiszczenia kosztów egzekucyjnych powstaje z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu. Przepis ten obowiązuje również w przypadku w odniesieniu do opłaty manipulacyjnej.

Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że organ egzekucyjny miał prawo naliczyć koszty egzekucyjne, gdyż w przedmiotowej sprawie dokonano następujących zajęć wierzytelności z rachunków bankowych w:

1. C S.A. - odebrane w banku w dniu 15.11.2017 r. o godz. 13:50:46,

2. D S.A.- odebrane w banku w dniu 15.11.2017 r. o godz. 13:52:07,

3. E S.A. - odebrane w banku w dniu 15.11.2017 r. o godz. 14:00:43,

4. F S.A.- odebrane w dniu 15.11.2017 r. o godz. 14:01:40.

Zdaniem organu odwoławczego, mając na względzie pismo Spółki z dnia 30 października 2017 r. w sprawie przeksięgowania wpłaty na zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2017 złożone za pomocą fax-u w dniu 15.11.2017 r. o godzinie 15:04 oraz wymienione wyżej zajęcia wierzytelności w dniu 15.11.2017 r. z rachunków bankowych Spółki bez wątpienia pozwalały organowi naliczyć koszty egzekucyjne. Jak bowiem udokumentował organ I instancji. zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych nastąpiło przed otrzymaniem w dniu 15 listopada 2017 r. o godzinie 15:04 za pomocą fax-u pisma Spółki z dnia 30 października 2017 r. w sprawie przeksięgowania wpłaty na zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za miesiąc 08/2017. Zgodnie natomiast z literaturą przedmiotu momentem decydującym o obowiązku naliczenia opłat egzekucyjnych za zajęcie wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych u dłużnika zajętej wierzytelności jest chwila doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu na podstawie art. 64 § 9 pkt 2 u.p.e.a., a nie – jak twierdzi Spółka - na podstawie art. 64 § 9 pkt 3 u.p.e.a.

Jednocześnie organ odwoławczy nadmienił, że udzielenie wnioskowanej ulgi spowodowałoby definitywną i nieodwracalną rezygnację organu podatkowego z uzyskania środków należnych Skarbowi Państwa, co w sposób szczególny obciąża budżet Państwa - w związku z tym jej udzielenie nie powinno być stosowane przedwcześnie i pochopnie. Nie może także pozostać bez znaczenia, że powstałe koszty są skutkiem egzekucji należności, których strona nie uiściła pomimo ustawowego obowiązku.

Zwrócono także uwagę, że w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1543/17) przyjmowany jest pogląd, zgodnie z którym na gruncie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji sformułowanie w ten sposób ocenianej przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych (interesu publicznego) cyt.: " (...) staje się zrozumiale, jeżeli wziąć pod uwagę zasady prowadzenia egzekucji administracyjnej, w tym m.in. zasadę obowiązku prowadzenia egzekucji (art. 6 u.p.e.a.), zasadę stosowania wyłącznie środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie (art. 7 § 1 u.p.e.a.), zasadę stosowania środków prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku (art. 7 § 1 u.p.e.a.) oraz zasadę zagrożenia (art. 15 u.p.e.a.). Obowiązek prowadzenia egzekucji administracyjnej ma uzasadnienie w tym, że jego przedmiotem są obowiązki o charakterze administracyjnym, a więc obowiązki wobec Państwa. Ich realizacja nie zależy od swobodnego uznania wierzyciela. Z tymi obowiązkami powiązano uprawnienie do poboru opłat związanych z przymusowym wykonaniem tych obowiązków. Zatem w interesie publicznym jest przede wszystkim zrealizowanie celów egzekucji administracyjnej (por. wyrok NSA z 27 listopada 2013 r., sygn. akt II FSK 1637/13).

W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że okoliczności stanu faktycznego znajdujące odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym nie potwierdzają zaistnienia w badanej sprawie interesu publicznego.

W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, reprezentujący skarżącą radca prawny, zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 k.p.a., 8 k.p.a. i art. 77 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie spełnienia przez skarżącą zobowiązania w zakresie zapłaty zaległości podatkowych za sierpień 2017 r., w tym niewyjaśnienie przyczyn powstania zaległości podatkowych, ustalenia czy zapłata zaległości nastąpiła dobrowolnie przez skarżącą, daty powstania obowiązku naliczenia opłat za podjęte przez organ I instancji czynności egzekucyjne, zasadności wystawienia tytułu wykonawczego, zasadności obciążenia skarżącej kosztami egzekucyjnymi;

2) naruszenie następujących przepisów prawa:

a) art. 64 § 8 u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie w stosunku do skarżącej, polegające na tym, że występujący w sprawie stan faktyczny polegający na tym, iż zapłata egzekwowanej od skarżącej należności głównej nastąpiła w dniu 30 października 2017 r. (a jedynie z omyłkowo wskazanym w opisie przelewu tytułem płatności, co następnie zostało przez skarżącą skorygowane i w rezultacie US w T. zaliczył wpłatę na prawidłowy okres), a więc przed skutecznym dokonaniem czynności egzekucyjnych, co w ocenie skarżącej zwalnia ją od obowiązku uiszczenia opłaty manipulacyjnej oraz opłat za czynności egzekucyjne, organy obu instancji, zakwalifikowały jako zapłatę egzekwowanej należności po dokonaniu czynności egzekucyjnych;

b) art. 64 § 9 pkt 2 u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w stosunku do skarżącej w sytuacji, gdy zajęcia rachunków bankowych skarżącej dokonano w dniu 15 listopada 2017 r., natomiast zawiadomienia o zajęciu wierzytelności zostały skierowane do skarżącej dopiero w dniu 16 listopada 2017 r., a odebrane przez skarżącą w dniu 30 listopada 2017 r., a zatem po uregulowaniu przez skarżącą zaległości podatkowej za sierpień 2017 r. (co miało miejsce dnia 30 października 2017 r.) oraz wyjaśnieniu w dniu 15 listopada 2017 r. okoliczności błędnego opisania przelewu z dnia 30 października 2017 r.,

c) art. 64c § 1 u.p.e.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i obciążenie skarżącej kosztami egzekucyjnymi, podczas gdy w okolicznościach sprawy brak było podstaw do wydania tytułu wykonawczego znak [...], wobec spełnienia przez skarżącą obowiązku podatkowego polegającego na uregulowaniu zobowiązania podatkowego za sierpień 2017 r. w dniu 30 października 2017 r., tj. przed wydaniem przez organ podatkowy tytułu wykonawczego znak [...] z dnia 14 listopada 2017 r., a przede wszystkim - przed skutecznym podjęciem przez organ czynności egzekucyjnych,

d) art. 64e § 2 pkt 2) u.p.e.a. polegające na niezastosowaniu przedmiotowego przepisu w stosunku do skarżącej i nieumorzeniu kosztów egzekucyjnych w sprawie wszczętej w oparciu o tytuł wykonawczy znak [...], w sytuacji, gdy okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują na to, że w przedmiotowej sprawie zachodzi interes publiczny przemawiający za umorzeniem kosztów egzekucyjnych.

Wobec tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi na wstępie opisano stan faktyczny sprawy, wskazując, że został on szeroko przedstawiony w rozstrzygnięciach organów obu instancji i jest bezsporny. Zasadnicze zarzuty skarżącej dotyczą bowiem dokonania przez organ nadzoru błędnej oceny prawnej tegoż stanu faktycznego, a także niewłaściwego zastosowania przepisów regulujących problematykę nakładania, egzekwowania i umarzania kosztów egzekucyjnych.

Dalej autor skargi przyznał, że Spółka pozostawała w opóźnieniu z. terminem płatności zobowiązań podatkowych za sierpień 2017 r. W piśmie z dnia 18 października 2017 r. wyjaśniła, że wniosek o odroczenie terminu płatności zaległości podatkowych za sierpień 2017 r. wynika ze specyfiki prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej, ze względu na którą nie była w stanie w ustawowym terminie, tj. do dnia 25 września 2017 r. uregulować swojego zobowiązania podatkowego za sierpień 2017 r. Nadto podała, że trudna sytuacja finansowa, w której się znalazła była także konsekwencją wywiązywania się w pierwszej kolejności z obowiązku terminowego wypłacania wynagrodzenia za wykonaną pracę dla swoich pracowników. W skardze wyjaśniono także, iż płynność finansowa skarżącej w dużej mierze jest uzależniona od uzyskiwanych od kontrahentów płatności z tytułu usług świadczonych przez stronę na rzecz [...], która to płatność wielokrotnie jest odroczona na 90 do 120 dni od daty wystawienia faktury. W związku z sytuacją sektora [...] wiele podmiotów współpracujących ze skarżącą (spółek Skarbu Państwa) zaprzestało bądź znacznie opóźniło regulowanie należności na rzecz skarżącej. Po otrzymaniu zaległych należności od kontrahentów strona niezwłocznie uregulowała zaległość podatkową za sierpień 2017 r. Niemniej jednak, pracownik skarżącej w tytule przelewu z dnia 30 października 2017 r. omyłkowo wskazał, że dokonuje płatności za wrzesień 2017 r., zamiast za sierpień 2017 r. Błąd pracownika skarżącej stanowił omyłkę pisarską, bowiem w miejsce cyfry "8" wpisał cyfrę "9". Uiszczona przez skarżącą kwota odpowiadała – jak dalej podkreślono w skardze - wysokości zobowiązania wskazanego w treści upomnienia z dnia [...] r., doręczonego skarżącej w dniu 16 października 2017 r., czyli dotyczyła zaległości za sierpień 2017 r.

Skarżąca pozostając w błędnym przekonaniu o uregulowaniu zaległych należności podatkowych nie miała świadomości, że organ skarbowy w dniu 14 listopada 2017 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...], opiewający na kwotę [...] zł (należność główna) wraz z odsetkami z tytułu opóźnienia w terminie płatności.

W dalszych wywodach skargi przyznano, że wiedzę o wszczęciu postępowania egzekucyjnego Spółka pozyskała w dniu 15 listopada 2017 r. wraz z zajęciem jej rachunków bankowych. Wówczas niezwłocznie podjęła kroki w celu wyjaśnienia zaistniałej sytuacji. W następstwie powyższego, skarżąca, po uprzedniej rozmowie z pracownikiem organu podatkowego, pismem z dnia 15 listopada 2017 r. zwróciła się o przeksięgowanie uiszczonej w dniu 30 października 2017 r. wpłaty na zaległość za sierpień 2017 r. Dodatkowo wskazała, że zaległość z tytułu zobowiązania podatkowego VAT-7 za wrzesień 2017 r. została także uregulowana w dniu 15 listopada 2017 r.

Pełnomocnik skarżącej podniósł następnie, że o ile zajęcie rachunków bankowych Spółki miało miejsce w dniu 15 listopada 2017 r., to skierowane do strony zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnych, datowane na dzień 15 listopada 2017 r., zostały nadane listem poleconym dopiero w dniu 16 listopada 2017 r., kiedy organ miał już wiedzę o błędnym oznaczeniu wpłaty z dnia 30 października 2017 r.

W ocenie autora skargi, nie bez znaczenia dla ustalenia prawidłowego stanu faktycznego w niniejszej sprawie jest także okoliczność, że na mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. nr [...] (którego potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię załączono do skargi) wpłata skarżącej z dnia 30 października 2017 r. została zaliczona na poczet zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2017. Wspomniane postanowienie zostało wydane/sporządzone dopiero w dniu [...] r., tj. kilka miesięcy po złożeniu przez skarżącą wyjaśnień w związku z omyłką pisarską jej pracownika. Rozliczenie wpłaty z mocą wsteczną powoduje, iż w dacie wydania tytułu wykonawczego nr [...], tj. w dniu 14 listopada 2017 r. zobowiązanie podatkowe skarżącej za sierpień 2017 r. nie istniało.

Okoliczność ta potwierdza stanowisko skarżącej, że wszczęte wobec niej postępowanie egzekucyjne było bezprzedmiotowe, a obciążenie skarżącej kosztami egzekucyjnymi co najmniej nader dolegliwe. Powyższe potwierdzają: postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] r. w sprawie zaliczenia wpłaty, sporządzone w dniu [...] r. oraz postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] r. w sprawie zaliczenia wpłaty, sporządzone w dniu [...] r. (załączone do skargi w formie kserokopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem).

Kontynuując pełnomocnik skarżącej zakwestionował twierdzenie organu II instancji, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania przesłanka opisana w art. 64e § 2 pkt 2) u.p.e.a. Nie negując przedstawionej przez organy obu instancji istoty przesłanki "interesu publicznego" i wymogu rozpatrywania go z punktu widzenia różnych aspektów, na tle każdej indywidualnej sprawy administracyjnej, autor skargi wytknął, że stanowisko organów jest w tym zakresie wyjątkowo lakonicznie. Sprowadza się ono w zasadzie do stwierdzenia, że Spółka nie powołała się na okoliczności uzasadniające umorzenie kosztów egzekucyjnych z uwagi na interes publiczny "wskazując jedynie na "niezamierzony błąd pracownika" który nieprawidłowo wskazał miesiąc, którego dotyczyła wpłata".

W tym miejscu zarzucono także organowi II instancji, że wbrew zasadzie dwuinstancyjności postępowania, uchybiając obowiązkowi należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, orzekł arbitralnie, że istniały przesłanki do naliczenia kosztów egzekucyjnych w związku z wystawionym tytułem wykonawczym wobec niespełnienia obowiązku podatkowego polegającego na terminowym uregulowaniu zobowiązania podatkowego za sierpień 2017 r.

Na poparcie powyższego zarzutu przywołano stanowisko WSA w Krakowie wyrażone w wyroku z dnia 11 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 1291/16, w którym wskazano, że "organy z jednej strony powinny zbadać czy okoliczności, na które powołuje się skarżąca, wnosząc o umorzenie kosztów postępowania egzekucyjnego nie mają bezpośredniego powiązania z interesem publicznym, czyli szeroko rozumianym dobrem wszystkich obywateli. Przy jego ocenie należy też uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy. Z drugiej strony organy powinny pamiętać, że także odnośnie kosztów egzekucyjnych mają zastosowanie przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowiące o zasadach ogólnych postępowania egzekucyjnego. Chodzić tu będzie w szczególności o zasadę celowości i zasadę gospodarnego prowadzenia egzekucji (art. 7 u.p.e.a.). Z powyższych zasad wynika, że zobowiązany będzie ponosił koszty celowe, niezbędne do przeprowadzenia egzekucji. W tym kontekście w ramach przesłanki ważnego interesu publicznego organ powinien również zbadać (pomimo, że ustawodawca nie powiązał kosztów postępowania egzekucyjnego w administracji z jego efektywnością oraz realnymi nakładami pracy organu egzekucyjnego), czy koszty egzekucyjne nie przekształciły się w dokuczliwą sankcję, w sposób nieuzasadniony obciążającą zobowiązaną".

W tym miejscu podniesiono, że nałożony na stronę obowiązek uiszczenia kosztów egzekucyjnych był następstwem nieuregulowania przez skarżącą w ustawowym terminie zobowiązania podatkowego za sierpień 2017 r. oraz omyłką pisarską pracownika skarżącej. Spółka, mając świadomość uchybienia swojemu obowiązkowi, pismem z dnia 18 października 2017 r. poinformowała Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. o sytuacji finansowej, w której się znalazła. Skarżąca nigdy nie uchylała się od obowiązku regulowania opłat z tytułu podatku od towarów i usług i w miarę swoich możliwości finansowych niezwłocznie dokonywała zapłaty należnego zobowiązania podatkowego, przy czym w 2017 r. zapłata ta każdorazowo następowała po upływie ustawowego terminu. Ten stan rzeczy wyniknął z opóźnionego uzyskiwania płatności od kontrahentów Spółki.

Dalej wytknięto organom obu instancji powoływanie się na przepisy dotyczące pomocy publicznej, wskazując, że wynika to z niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a przede wszystkim niezweryfikowania zasadności obciążenia skarżącej kosztami egzekucyjnymi, o których mowa w art. 64c § 1 u.p.e.a.

W ocenie skarżącej brak było podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego

z uwagi na dobrowolne (przed podjęciem czynności egzekucyjnych) uregulowanie zobowiązania podatkowego za sierpień 2017 r. w dniu 30 października 2017 r. Nadto, jak podkreślono, w dacie podjęcia czynności egzekucyjnych organ dysponował już wpłaconymi dobrowolnie środkami pieniężnymi w wysokości zgodnej z dokonanym zajęciem. Organ nie wyegzekwował od skarżącej zaległości za sierpień 2017 r., a jedynie wydał postanowienie z dnia [...] r. o zaliczeniu wpłaty z dnia 30 października 2017 r. na poczet podatku VAT za sierpień 2017 r.

W konkluzji skargi pełnomocnik strony stwierdził, że wykładnia art. 64 § 8 u.p.e.a. a contrario, wskazuje, że skarżąca winna zostać zwolniona z ponoszenia kosztów egzekucyjnych, albowiem zapłata egzekwowanej należności nastąpiła przed dokonaniem czynności egzekucyjnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga okazała się nieuzasadniona, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej P.p.s.a.) podlegało postanowienie organu nadzoru z dnia [...] r., którym utrzymano w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] r. o odmowie umorzenia kosztów egzekucyjnych w wysokości [...] zł, powstałych w związku z postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...].

Podstawę kontrolowanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia stanowi art. 64e § 1 i § 2 u.p.e.a. Zgodnie z § 1 przywołanego przepisu organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne. § 2 art. 64 e u.p.e.a określa natomiast, że koszty egzekucyjne mogą być umorzone jeżeli: stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej (pkt 1); za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny (pkt 2); ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne (pkt 3). Ponadto w § 3 tego przepisu wskazano, że koszty egzekucyjne powstałe w egzekucji należności pieniężnych mogą być umorzone w przypadkach określonych w § 2 pkt 1, jeżeli obciążenie wierzyciela obowiązkiem uiszczenia tych kosztów byłoby gospodarczo nieuzasadnione (przesłanka ta nie znaczenia w niniejszej sprawie).

Rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych oparte są na uznaniu administracyjnym, w ramach którego ustawodawca pozostawił organowi wybór pomiędzy równoprawnymi rozstrzygnięciami. Podkreślenia jednak wymaga, że samo ustalenie istnienia przesłanek określonych w art. 64e § 2 u.p.e.a. nie jest oparte na uznaniu organu administracji, lecz musi być dokonane w oparciu o istniejący materiał dowodowy, a więc z uwzględnieniem przepisów art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a. Stwierdzenie przez organy, że nie zachodzi żadna z przesłanek umorzenia kosztów egzekucyjnych, w tym przesłanka ważnego interesu publicznego, powoduje, że organ egzekucyjny nie będzie dysponował wyborem rozstrzygnięcia, a postanowienie będzie miało charakter związany.

Poza sporem jest, że w sprawie nie zaistniały podstawy do stwierdzenia nieściągalności dochodzonego obowiązku ani też sytuacja, w której zobowiązana Spółka nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej.

Strona skarżąca upatruje natomiast zasadności swojego wniosku w twierdzeniu, że koszty egzekucyjne zostały naliczone nienależnie, gdyż nie zaistniały podstawy do wystawienia tytułu wykonawczego nr [...]. Spółka uiściła bowiem dobrowolnie zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień 2017 r., a jedynym jej niedopatrzeniem było błędne oznaczenie w przelewie tytułu tej płatności, w którym podano, że regulowana należność dotyczy września 2017 r. , a nie – jak powinno być – sierpnia 2017 r.

Zaakcentowania wymaga, że w zaskarżonym postanowieniu dokonano wnikliwej analizy zasadności obciążenia skarżącej kosztami egzekucyjnymi, a rezultaty tej analizy (właściwie udokumentowane w aktach sprawy) zasługują na aprobatę.

Nie ulega wątpliwości, że dokonaną przez Spółkę przelewem płatność z dnia 30 października 2017 r. oznaczono jako należność za wrzesień 2017 r. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że w tym dniu Spółka posiadała także zaległość w płatności z tytułu podatku od towarów i usług za wrzesień 2017 r., w związku z czym

w pełni uzasadnione było przekonanie, że przelewem tym uiszczono należność za wrzesień 2017 r., a nie sierpień 2017 r. i to bez względu na to, że – jak

akcentuje się w skardze – uiszczona tym przelewem kwota odpowiadała wysokości zobowiązania wskazanego w dotyczącym zaległości za sierpień 2017 r.

upomnieniu z dnia [...] r., doręczonym skarżącej w dniu 16 października 2017 r.

W konsekwencji też zasadna była (jeszcze przed wydaniem tytułu wykonawczego nr [...]) konstatacja, że w drodze błędnie oznaczonego "09/2017" przelewu bankowego Spółka nie spełniła obowiązku podatkowego polegającego na terminowym uregulowaniu zobowiązania podatkowego za sierpień 2017 r.

Zgodzi się w tym miejscu zauważyć, że na mocy art. 60 § 4 i § 5 O.p. zlecenia płatnicze na rzecz organów podatkowych składane w formie dokumentu elektronicznego powinny zawierać dane identyfikujące wpłacającego, w tym identyfikator podatkowy oraz powinny wskazywać tytuł wpłaty, przy czym niepodanie lub błędne podanie tych informacji stanowi podstawę do odmowy realizacji wpłaty gotówkowej lub polecenia przelewu. W tym stanie rzeczy oznaczenie tytułu wpłaty ma określone konsekwencje dla oceny która zaległość podatkowa (jeśli jest ich więcej) została uregulowana przez wpłacającego.

Po wystawieniu w dniu 14 listopada 2017 r. tytułu wykonawczego nr [...] dokonano zajęć wierzytelności z czterech rachunków bankowych Spółki, przy czym (jak wykazano to w aktach sprawy) C S.A. odebrał stosowny komunikat przesłany elektronicznie w dniu 15.11.2017 r. o godz. 13:50:46, D S.A.w dniu 15.11.2017 r. o godz. 13:52:07,

E S.A. w dniu 15.11.2017 r. o godz. 14:00:43, a F S.A. w dniu 15.11.2017 r. o godz. 14:01:40.

Z kolei pismo Spółki z dnia 30 października 2017 r. w sprawie przeksięgowania wpłaty na zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2017 r. złożone za pomocą fax-u Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. odebrał w dniu 15.11.2017 r. o godzinie 15:04.

Z powyższego wynika, że zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych nastąpiły przed otrzymaniem w dniu 15 listopada 2017 r. o godzinie 15:04 za pomocą fax-u pisma Spółki z dnia 30 października 2017 r. w sprawie przeksięgowania wpłaty na zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za sierpień 2017 r.

Na mocy art. 80 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia.

Zgodnie natomiast z art. 64 § 9 pkt 2 u.p.e.a. obowiązek uiszczenia opłaty oraz opłaty manipulacyjnej za zajęcie wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych u dłużnika zajętej wierzytelności następuje z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu., a nie - jak twierdzi skarżąca - z chwilą zawiadomienia zobowiązanego o zajęciu (o czym stanowi art. 64 § 9 pkt 3 u.p.e.a.). Potwierdził to NSA w wyroku z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn.. akt II FSK 517/13, LEX nr 177447, wskazując, że momentem decydującym o obowiązku naliczenia opłat egzekucyjnych za zajęcie wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych u dłużnika zajętej wierzytelności jest chwila doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu. W tym stanie rzeczy podnoszona w skardze okoliczność, że zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnych zostały skierowane do Spółki przesyłkami poleconymi w dniu 16 listopada 2017 r., a więc już po uzyskaniu wyjaśnień co do błędnego oznaczenia przelewu nie mają znaczenia dla sprawy.

Wobec powyższego skład orzekający stwierdził, że w przedstawionych

i udokumentowanych w aktach okolicznościach niniejszej sprawy błąd pracownika skarżącej Spółki skutkujący wadliwym oznaczeniem tytułu dokonanej płatności nie może stanowić o spełnieniu przesłanki ważnego interesu publicznego w umorzeniu kosztów egzekucyjnych. Wobec braku zaistnienia przesłanek określonych enumeratywnie w art. 64 e § 2 u.p.e.a. odmowa umorzenia kosztów egzekucyjnych odpowiada prawu. W tym stanie rzeczy Sąd, w oparciu o art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.