Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 318/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.) Protokolant Starszy Referent Beata Jarecka po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi F.W. na decyzję Rady Gminy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasad udzielania dotacji na prace konserwatorskie, restauratorskie lub roboty budowlane przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 318/06

U z a s a d n i e n i e

Na sesji w dniu [...] Rada Gminy podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie zasad udzielania dotacji na prace konserwatorskie, restauratorskie lub roboty budowlane przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków.

Uchwałę podjęto na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz art. 81 w zw. z art. 77 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1569 ze zm.).

Pismem z dnia 30 stycznia 2006 r. pan F.W. (radny Gminy) wystąpił do Rady Gminy - powołując się na art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - o uchylenie powyższej uchwały jako sprzecznej z obowiązującymi przepisami prawa.

Rada Gminy rozpatrując pismo to na sesji w dniu 9 lutego 2006 r. nie znalazła podstaw do uchylenia względnie zmiany zakwestionowanej uchwały uznając ją za odpowiadającą prawu.

Wobec powyższego pan F.W. na tę uchwałę wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego żądając stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały jako niezgodnej z prawem.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m. in., iż uchwała przyznająca dotację musi określić jej wysokość, podmiot ją otrzymujący i jej przeznaczenie.

Zaskarżona uchwała wymogów tych nie spełnia i jest tym samym niezgodna z ustawą o finansach publicznych.

Ponadto wykonanie jej powierzono Wójtowi Gminy, co sugeruje zdaniem skarżącego - że Wójt ma decydować o uprawnieniach zastrzeżonych dla Rady Gminy przy udzielaniu dotacji.

Skarżący zarzucił, że przedłożony przez Wójta projekt uchwały miał na celu usankcjonowanie wydatków ponoszonych przez gminę na bezprawne oświetlenie dwóch kościołów specjalnymi reflektorami.

Rada Gminy odpowiadając na skargę wniosła o jej uchylenie.

Wnioskując powyższe Rada Gminy podała, że ogólne zasady udzielania dotacji na finansowanie lub dofinansowywanie prac konserwatorskich, restauratorskich czy robót budowlanych przy zabytkach określają przepisy rozdziału 7 ustawy z dnia

23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 z późn. zm.), w tym w szczególności art. 72, 73 i 77. Szczegółowe zaś warunki i tryb określają przepisy rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 6 czerwca 2005 r. w sprawie udzielania dotacji celowej na prace konserwatorskie, restauratorskie i roboty budowlane przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków (Dz. U. Nr 112, poz. 940)

W zakresie dotacji udzielonych z budżetu jednostki samorządu terytorialnego zastosowanie ma przepis art. 81 cyt. powyżej ustawy, zgodnie z którym organ stanowiący gminy, w trybie określonym odrębnymi przepisami, może udzielić dotacji na wskazane prace na zasadach określonych w podjętej przez ten organ uchwale.

Właśnie przepisy art. 77 i art. 81 tej ustawy stanowiły podstawę prawną do podjęcia zaskarżonej decyzji. Obowiązująca na dany rok uchwała budżetowa określała wysokość środków, jakie zostały przeznaczone na dofinansowanie prac i robót z zakresu opieki nad zabytkami a w tym względzie obowiązują przepisy ustawy z dnia

30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104).

Za niezasadny i zawiły uznała Rada zarzut co do obowiązkowych zadań gminy oraz co do sposobu i trybu przyznawania dotacji podmiotowi skarżącemu jednostki podległej samorządowi gminnemu stwierdzając, że właśnie zaskarżona uchwała temu przeczy regulując szczegółowo to zagadnienie. W uchwale § 5 wyraźnie określa się, że zakres dotacji i jej wysokość oraz nazwa podmiotu otrzymującego dotację określa uchwała budżetowa.

Wykonanie uchwały powierzone zostało Wójtowi Gminy jako organowi wykonawczemu (art. 11a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym).

Nadto Rada Gminy podniosła, że skarżący nie ma legitymacji do wniesienia skargi. Zgodnie bowiem z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym prawo do wniesienia skargi ma każdy, którego interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone podjętą uchwałą organu gminy.

Zaskarżeniu w tym trybie podlega uchwała niezgodna z prawem i jednocześnie godząca w sferę prawną skarżącego - wywołująca negatywne dla niego konsekwencje prawne. O powodzeniu zatem skargi przesądza wykazanie przez wnoszącego skargę naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na jego sytuację prawną.

Rada Gminy dodała, że status radnego nie pozbawia skarżącego prawa do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy na podstawie powołanego przepisu, ale skarga nie może być wykorzystywana przez radnego jako środek do zaskarżania uchwał, które radny uważa za niesłuszne i którym się sprzeciwił w głosowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi nie można było uwzględnić.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i z art. 134 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

Trafnie wywiodła Rada Gminy, iż skarżący nie był legitymowany do wniesienia skargi na uchwałę Nr [...] z dnia [...] w sprawie zasad udzielania dotacji na prace konserwatorskie, restauratorskie lub roboty budowlane przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków.

Skarżący wniósł skargę na powyższą uchwałę powołując się na przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.).

Według tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Z przepisu tego wynika po pierwsze, że przedmiotem zaskarżenia jest uchwała organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Ta przesłanka w sprawie niniejszej została spełniona i jest to okoliczność bezsporna. Spełniony został również wymóg wezwania do usunięcia naruszenia.

Kolejny wymóg wynikający z tej normy prawnej dotyczy osoby wnoszącej skargę i tu ustawodawca określił, że jest nim każdy, kto wykaże, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia. Interes prawny skarżącego musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Oznacza to, że skarżący musi wykazać, iż w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją a zaskarżoną przez niego uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta pozbawia lub ogranicza właśnie jego interes prawny lub uprawnienia, albo jako indywidualnego podmiotu (np. jako właściciela) albo też jako członka określonej wspólnoty samorządowej. Należy zauważyć, iż taki związek musi istnieć aktualnie a nie w przyszłości.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, iż skarżący nie wykazał tak skonstruowanego własnego interesu prawnego. Skarżący zarzucił, iż zaskarżoną uchwałę podjęto z naruszeniem ustawy o finansach publicznych. Nie wykazał natomiast jakie skutki prawne płyną z tak podjętej uchwały dla niego indywidualnie czy jako członka społeczności gminnej. Fakt, że skarżący jest radnym gminy nie daje uprawnień do wniesienia skargi podważającej legalność uchwały zastrzeżonych w pierwszej kolejności organom nadzoru nad działalnością gminy.

Zaprezentowane stanowisko składu orzekającego w sprawie jest zgodne z linią orzeczniczą Sądu Najwyższego i sądów administracyjnych, a potwierdzeniem tego są m. in. wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r. sygn. akt III RN 42/02 OSNP 2004/7/114, wyrok NSA z dnia 9 września 2001 r. sygn. akt II SA 1410/01 LEX nr 53376, czy wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r. sygn. akt OSK 476/04 - ONSA i WSA 2005 2005/1/2.

Skoro więc skarżący nie wykazał, aby interes prawny skarżącego został naruszony zaskarżoną uchwałą, to w świetle art. 101 ust. 1 cyt. ustawy o samorządzie gminnym uznać należało, że nie posiadał legitymacji do wniesienia skargi na tę uchwałę.

Z tych też względów Sąd na mocy art. 151 powoływanej na wstępie ustawy. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.