Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 606/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2016-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 237 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 21 ust. 1, 4,
journal: Dz.U. 2013 poz 173
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2014. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR, Agencja) w K. decyzją z [...]nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S.z [...] r. nr [...] w sprawie pomocy finansowej dla M. S. z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2014.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że M. S. 6 maja 2014 r. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2014. We wniosku zadeklarowała do płatności ONW działki rolne o łącznej powierzchni 1,43 ha, położone na działkach ewidencyjnych w obrębie Koniemłoty, w gminie Staszów. Wraz z formularzem wniosku strona złożyła załączniki graficzne, na których wrysowała położenie działek rolnych w granicach działek ewidencyjnych oraz informację dotyczącą działek deklarowanych do płatności. Organ wezwał stronę do złożenia wyjaśnień w zakresie deklaracji działki rolnej na działce ewidencyjnej

nr 1138, która została zgłoszona do płatności przez kilku rolników

(w zakresie powierzchni deklarowanej w sumie na działce ewidencyjnej nr 1138 nastąpiło przekroczenie powierzchni kwalifikującej się do płatności). Jednocześnie organ wezwał R.D. do złożenia wyjaśnień w zakresie deklaracji działki ewidencyjnej nr 1138 do płatności. W odpowiedzi na wezwanie R. D.przedstawił akt notarialny Repertorium A Nr 4782/2001, z którego wynika, że jest właścicielem działki numer 1138 położonej w K. od 26 listopada 2001 roku. Ponadto oświadczył, że działka ta jest użytkowana przez niego od dnia przekazania, tj. 26 listopada 2001 r. i była deklarowana w poprzednich wnioskach

o dopłaty. Zgodnie z załącznikiem graficznym złożonym przez R. D. działka stanowi zwarty obszar z działką ewidencyjną nr 1035/4 i jest częścią działki rolnej A.

Wnioskodawczyni natomiast przesłała szkic działki rolnej B na wydruku ortofotomapy. Wniosła również, że działka ewidencyjna nr 1138 o powierzchni 0,07 ha nie może być użytkowana przez innego rolnika, ponieważ jest położona pomiędzy jej działkami ewidencyjnymi (nr 1137, 1139 i 1140) oraz graniczy z jednej strony (południowej) z rowem, a z drugiej (północnej) z drogą gruntową. Wskazała również, że sporna działka stanowi integralną część działki rolnej B wraz z działkami ewidencyjnymi nr 1137, 1139 i 1140. Z kolei na wezwanie organu kto prowadził prace polowe na działce ewidencyjnej nr 1138, w jakich terminach R.D., złożył oświadczenie A. D. i M. O.. Ze złożonych oświadczeń wynika, że pod koniec czerwca 2014 r. ojciec R. D. kosił wskazaną działkę i razem zbierali z niej siano. Wnioskodawczyni natomiast wskazała, że

w lipcu 2014 r. na działce 1138 jej pełnomocnik wykonał koszenie i usunięcia okrywy roślinnej. Z kolei wezwani przez organ rolnicy działek sąsiadujących z działką

nr 1138 W. A., A. K. i M. K. złożyli oświadczenia,

z których wynika, że nie mają wiedzy z zakresie użytkowania działki ewidencyjnej

nr 1138. R.D. (w odpowiedzi na wezwanie) ponadto oświadczył, że działka ewidencyjna nr 1138 stanowi zwarty obszar (rolnik na rowie zaznaczył przepust) z działką ewidencyjną nr 1035/4 i jest częścią jego działki A.

W dniu 19 lutego 2015 r. w gospodarstwie strony przeprowadzona została kontrola w zakresie kwalifikowalności powierzchni, która wykazała nieprawidłowości. Zmierzono również działkę rolną B (zgodnie z deklaracją strony) - zredukowano jej powierzchnię do powierzchni PEG. Na dowód dokonanych ustaleń został sporządzony raport z czynności kontrolnych, szkice oraz zdjęcia obrazujące stan zagospodarowania kontrolowanych działek. Producent został powiadomiony

o kontroli, ale nie był przy niej obecny. Raport został przekazany stronie przesyłką pocztową poleconą 20 lutego 2015 r. Strona wniosła zastrzeżenia do wyników kontroli, w tym: do sposobu powiadomienia o kontroli. W odpowiedzi na zastrzeżenia wykonawca kontroli stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Podkreślił, że skuteczność poinformowania strony o kontroli przez Agencję była badana przez Sąd

i została potwierdzona wyrokiem sygn. akt II SA/Ke 915/14.

Dyrektor Agencji wskazał, że zakres ustaleń niezbędnych dla oceny, czy zachodzą przesłanki przyznania lub odmowy przyznania uprawnienia wyznaczają przepisy prawa materialnego. W przypadku płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2014 przesłanki te zostały określone w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U.2009.40.329 ze zm.) dalej "Rozporządzenie z 11 marca 2009 r.", zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U.2013.173 ze zm.) dalej "Ustawa" oraz przepisy unijne. Jednocześnie organ powołał szczegółowo treść przepisów ww. aktów, które określają tryb oraz warunki przyznania płatności ONW, warunki formalne jakie powinny spełniać wnioski o płatność, sposób ustalania płatności, w tym, m.in. art. 21 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 25 ust. 1 Ustawy, § 2 pkt 2, § 5 ust. 1 pkt 4 i ust. 3a Rozporządzenia z 11 marca 2009 r., art. 11 ust. 1, art. 16 ust. 3 i ust. 5 Rozporządzenia Komisji nr 65/2011. Dyrektor Agencji ponadto odniósł się do pojęcia posiadanie i stwierdził, że pojęcie to zawarte w Ustawie jest tożsame z definicją zawartą w art. 336 K.c. Z powyższych przepisów wynika, że dofinansowanie jest uzależnione od powierzchni posiadanych gruntów rolnych, a zatem rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie winno być poprzedzone przeprowadzeniem wnikliwego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia faktycznej (rzeczywistej) powierzchni gruntów rolnych posiadanych przez wnioskodawcę i spełniających wymogi przyznania płatności.

Przenosząc powyższe przepisy prawa na grunt rozpatrywanej sprawy Dyrektor Agencji wskazał, że na podstawie przeprowadzonego postępowania administracyjnego stwierdzono, iż powierzchnia kwalifikująca się do płatności ONW wynosi 1,28 ha. Różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną (1,43 ha)

a powierzchnią stwierdzoną wynosiła 0,15 ha, co stanowi 11,72 % powierzchni stwierdzonej (1,28 ha). W związku z powyższym, na podstawie art. 16 ust 3 Rozporządzenia Nr 65/2011 pomniejszono stronie kwotę płatności ONW na rok 2014 o dwukrotną stwierdzoną różnicę.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących ustaleń w zakresie działki nr 1138 Dyrektor Agencji wskazał, że ortofotomapy świadczą o tym, że przepust istnieje, a zgromadzony materiał dowodowy (akt notarialny, zeznania świadków)

o tym, że faktycznym użytkownikiem działki ewidencyjnej nr 1138 w 2014 r. był R. ..D., a położenie spornej działki, jej powierzchnia i sposób użytkowania nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w tym zakresie. Podkreślił, że strona, mimo wezwań nie złożyła żadnych dowodów potwierdzających użytkowanie przez nią działki

nr 1138. Odnosząc się do treści odwołania w zakresie zarzutu strony, że organ sam nie połączył powierzchni działki ewidencyjnej nr 1137 (stanowiącej część deklaracji działki rolnej B) z działką nr 1223 (stanowiącą działkę rolną C), Dyrektor Agencji stwierdził, że organy ARiMR w myśl art. 10 ust. 1 Ustawy związane są wnioskiem strony i nie mogą same decydować o zakresie działek rolnych rolnika. Na marginesie wskazał jednak, że działki nr 1137 i nr 1223 są niespójne, bowiem przecina je działka nr 1160, stanowiąca w ewidencji gruntów i budynków drogę (co widać na załączniku graficznym złożonym wraz z wnioskiem), której wnioskodawczyni nie deklarowała do płatności. Jednocześnie organ wskazał na definicję działki rolnej z art. 2 pkt 1 Rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 oraz przepisy dotyczące terminów składania wniosków, w tym art. 22, art. 23 ust. 1 tego rozporządzenia i stwierdził, że z uwagi na powyższe Agencja nie mogła uwzględnić działek ewidencyjnych nie zadeklarowanych we wniosku do 9 czerwca 2014 r.

Dyrektor Agencji wyjaśnił ponadto, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest wniosek o płatność R. D., a wniosek strony, wobec tego organ odwoławczy może jedynie wywodzić dowody i twierdzenia w zakresie wniosku o płatność M. S., a przedstawianie stronie kolejnej takiej samej jak na załączniku graficznym ortofotomapy zostało uznane przez organ odwoławczy za bezskuteczne. Strona w toku postępowania mogła zapoznać się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w tym z ortofotomapą, czego nie zrobiła. Z kolei działka nr 1137 została uznana za niespójną z działką 1139, ponieważ przecina je nieużytkowana przez stronę działka 1138. W przedmiocie uwag dotyczących doręczania korespondencji wskazał, że organ może wysłać 2 decyzje

w 1 kopercie, a na zwrotce wpisać numery obydwu decyzji.

Na powyższą decyzję M. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Zarzuciła naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, dające podstawę do wznowienia postępowania. Wniosła

o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji.

W ocenie skarżącej Agencja rozpatrzyła odwołanie rolnika niezgodnie ze stanem faktycznym, niekompetentnie i nierzetelnie. Strona zarzucił Agencji kłamstwa i mataczenie w sprawie, zatajenie istnienia działki ewidencyjnej nr 1073 stanowiącej rów oddzielający działkę ewidencyjną nr 1138 od działek ewidencyjnych nr 1035/1, 1035/4 i 1036, co czyni ten obszar niespójnym. Strona twierdzi bowiem, że nie istnieje przepust, który te działki ewidencyjne łączy. Jednocześnie skarżąca wniosła

o ustalenie przez Sąd, czy istnieje działka ewidencyjna nr 1073 oddzielająca działkę ewidencyjną nr 1138 od działek 1035/1, 1035/4 i 1036 i czy jedyną osobą uprawnioną do ubiegania się o płatność do działki 1138 może być użytkownik działek 1137 lub 1139.

Zdaniem skarżącej Agencja powołała fałszywych świadków, którzy zeznali na korzyść osoby wyłudzającej nienależne jej dopłaty do działki 1138, a pominęła zeznania rolnika i jego pełnomocnika oraz rozpatrzyła odwołanie w terminie 70 dni od jego złożenia przez co naruszyła art. 237 § 1 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Agencji podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2014.1647) i art. 134 § 1 ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(j.t. Dz.U.2012.270 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie

w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.

Sprawa dotyczy płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2014 do działek zadeklarowanych przez skarżącą położonych w obrębie Koniemłoty, powiat Staszów o łącznej powierzchni 1,43 ha, w tym do działki o nr ewid. 1138 o powierzchni 0, 07 ha.

Tytułem wstępu należy wskazać, że w przypadku płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2014 przesłanki materialnoprawne zostały określone w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U.2009.40.329 ze zm.) dalej "Rozporządzenie z 11 marca 2009 r.", zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U.2013.173 ze zm.) dalej "ustawa" oraz przepisy unijne. W szczególności przepisami, które określają tryb oraz warunki przyznania płatności ONW, warunki formalne jakie powinny spełniać wnioski o płatność, sposób ustalania płatności są: art. 21 ust. 1, art. 10 ust. 1,

art. 25 ust. 1 ustawy, § 2 pkt 2, § 5 ust. 1 pkt 4 i ust. 3a Rozporządzenia z 11 marca 2009 r., art. 11 ust. 1, art. 16 ust. 3 i ust. 5 Rozporządzenia Komisji nr 65/2011.

Zasadniczy spór w sprawie dotyczy tego, czy na podstawie zebranego materiału dowodowego organy miały podstawy do ustalenia, że skarżąca nie spełniała przesłanek do otrzymania płatności do gruntów rolnych wynikających z

§ 2 rozporządzenia z dnia 11 marca 2009 r. Wątpliwości organu i konieczność ich wyjaśnienia powstały w zakresie prawidłowości zadeklarowanej działki rolnej na działce ewidencyjnej nr 1138 – zgłoszonej do płatności przez kilku rolników oraz ich wpływu na przyznanie płatności skarżącej, a także na zastosowanie wobec niej sankcji z tytułu podania we wniosku nieprawdziwych danych.

Zgodnie z powołanym przepisem rozporządzenia z dnia 11 marca 2009 r. płatność ONW przyznaje się rolnikowi: (2) jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia

30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.Urz.UE.L 316 z 02.12.2009, str. 65/4), zwanych dalej "działkami rolnymi", lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanych dalej "obszarami ONW ", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha; 3) do położonej na obszarach ONW powierzchni działek rolnych lub ich części, będących w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynoszącej nie więcej niż 300 ha; 4) jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym"; 5) jeżeli są przestrzegane wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zgodnie z przepisami

art. 50a i art. 51rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.Urz.UE.L 277 z 21.10.2005,

str. 1, z późn. zm.).

Z regulacji tej wynika, że koniecznym warunkiem uzyskania przez producenta rolnego płatności ONW jest zatem m.in. prowadzenie na działkach rolnych działalności rolniczej. Oznacza to konieczność dysponowania przez producenta rolnego gruntami oraz efektywnego korzystania z tych gruntów. Istotą płatności z tytułu ONW jest pomoc producentowi rolnemu, który faktycznie użytkuje grunty rolne, stosując zasady zwykłej dobrej praktyki rolniczej, zgodnie z potrzebą ochrony środowiska naturalnego i utrzymania terenów wiejskich, w szczególności przez zrównoważoną gospodarkę rolną. Decyduje o profilu upraw i dokonuje swobodnie zabiegów agrotechnicznych oraz zbiera plony, a nie jedynie posiada tytuł prawny do zadeklarowanych gruntów. Sama więc możność władania gruntami rolnymi nie wystarczy, liczy się bowiem efektywne (rzeczywiste) w sensie gospodarczym korzystanie z gruntów, czyli faktyczne ich użytkowanie. Z powyższych rozważań wynika jednoznacznie, że aby otrzymać płatności nie wystarczy być posiadaczem ani nawet właścicielem działek, lecz konieczne jest ich rolnicze użytkowanie.

W stanie faktycznym tej sprawy wiadomym jest, że M. S.

6 maja 2014 r. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2014 do działek rolnych o łącznej powierzchni 1,43 ha, położonych na działkach ewidencyjnych w obrębie Koniemłoty, w gminie Staszów. Wraz z formularzem wniosku strona złożyła załączniki graficzne, na których wrysowała położenie działek rolnych w granicach działek ewidencyjnych oraz informację dotyczącą działek deklarowanych do płatności.

Sąd stwierdza, że wbrew zarzutom skarżącej ustalenia organu co do rzeczywistej powierzchni działek kwalifikowanych do płatności są prawidłowo uzasadnione poprzez odwołanie się do zebranego materiału dowodowego. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego istnieją bowiem podstawy do przyjęcia za prawidłową tezę organów, że zadeklarowana przez skarżącą działka ewidencyjna przedstawiona na wydruku ortofotomapy o nr 1138, powierzchni 0,07 ha (część składowa działki B), nie kwalifikuje się do płatności. M. S. nie była bowiem w 2014 r. faktycznym użytkownikiem działki ewidencyjnej nr 1138, co spowodowało, że powierzchnia stwierdzona działki rolnej B została pomniejszona o powierzchnię działki ewidencyjnej nr 1138.

Jak wynika z analizy akt sprawy, skarżąca nie zainicjowała i nie podjęła żadnych działań procesowych, które mogłyby skutkować podważeniem ustaleń organów w zakresie posiadania działki ewidencyjnej nr 1138 przez skarżącą w

2014 r., mimo że była ona wzywana o wskazanie dowodów dla potwierdzenia takiego faktu. To R.D., właściciel ww. działki, na wezwanie organu kto prowadził prace polowe na działce ewidencyjnej nr 1138 i w jakich terminach, złożył oświadczenie A.D. i M. O.. Ze złożonych oświadczeń wynika, że pod koniec czerwca 2014 r. ojciec R. D. kosił wskazaną działkę i razem zbierali z niej siano. Niczym nie zostało natomiast poparte twierdzenie skarżącej, że w lipcu 2014 r. na działce 1138 jej pełnomocnik wykonał koszenie i usunięcia okrywy roślinnej. Analiza ortofotomapy przedstawiającej działkę nr 1138 w powiązaniu z oświadczeniami ww. świadków, przeczom zarzutom skargi, że działka ta nie może być użytkowana przez innego rolnika, ponieważ jest położona pomiędzy jej działkami ewidencyjnymi (nr 1137, 1139 i 1140) oraz graniczy z jednej strony (południowej) z rowem, a z drugiej (północnej) z drogą gruntową.

Podkreślić należy, że już samo ustalenie, że działka ewidencyjna nr 1138, nie była w 2014 r. w posiadaniu skarżącej, czyni zbędnym odnoszenie się do dalszych argumentów skargi, wskazujących na jej położenie geograficzne, że graniczy ona z jednej strony (południowej) z rowem, a z drugiej (północnej) z drogą gruntową. Po uznaniu, że faktycznym w dacie 31 maja 2014 r. użytkownikiem działki ewidencyjnej nr 1138 był jej właściciel R.D., a nie skarżąca, prawidłowy jest wniosek organu, że ww. działka podlega wykluczeniu z płatności ze wglądu na to, że nie spełnia wymogu określonego § 2 rozporządzenia z dnia 11 marca 2009 r.

Na podstawie przeprowadzonego postępowania stwierdzono prawidłowo zatem, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności ONW wynosi

1,28 ha, jako różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną (1,43 ha)

a powierzchnią stwierdzoną (0,15 ha), co stanowi 11,72 % powierzchni stwierdzonej (1,28 ha). W związku z powyższym, na podstawie art. 16 ust 3 Rozporządzenia

Nr 65/2011 zaistniały podstawy do pomniejszenia stronie kwoty płatności ONW na rok 2014 o dwukrotną stwierdzoną różnicę.

W ocenie Sądu nie jest także zasadny zarzut skargi, że organ drugiej instancji naruszył art. 237 § 1 K.p.a., poprzez wydanie decyzji w terminie 70 dni, od dnia złożenia odwołania, a nie jak przewiduje powołany wyżej artykuł w terminie jednego miesiąca. Należy zauważyć, że ww. powołany przepis dotyczy załatwienia skargi przez właściwy organ w ciągu miesiąca. Autor skargi pominął natomiast fakt, na który organ wskazuje w odpowiedzi na skargę, że zgodnie z art. 21 ust. 4 ustawy z dnia

7 marca 2007 r., (w związku z art. 21 ust. 1 ustawy) odwołanie od decyzji w sprawie przyznania płatności obszarowych rozpatruje się w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania. W związku z powyższym wskazać należy, że ostatecznym terminem na wydanie decyzji przez organ odwoławczy był 21 lipca 2015 r., a więc zaskarżona decyzja z dnia 21 lipca 2015 r. została wydana w terminie ustanowionym przez w/w przepis prawa.

Mając powyższe na uwadze skarga, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.