Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 260/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 157 § 1, art. 166, art. 167, art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 listopada 2017 r. sygn. akt III SAB/Kr 67/17 o odmowie uzupełnienia zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 września 2017 r. w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 23 listopada 2017 r., III SAB/Kr 67/17, odmówił uzupełnienia zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 6 września 2017 r. w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że zgodnie z art. 167 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., Poz. 1369, dalej jako: "p.p.s.a.") przepisy rozdziału 10 "Orzeczenia sądowe" stosuje się odpowiednio do zarządzeń przewodniczącego. W literaturze postępowania cywilnego przyjmuje się, że przez pojęcie "odpowiednie stosowanie" należy rozumieć stosowanie wprost, bez jakichkolwiek zmian, stosowanie z koniecznymi modyfikacjami, a także wyłączenie stosowania, np. ze względu na szczególny charakter danej instytucji procesowej lub odmienne regulacje szczegółowe – K. Kołakowski, K.p.c. I, s. 1077). W przedmiotowej sprawie do wniosku skarżącego o uzupełnienie zarządzenia odpowiedniego zastosowania wymaga regulacja art. 157 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie, od dnia jego ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W sprawie nie budzi wątpliwości zachowanie przez skarżącego terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie zarządzenia. Analogiczne zastosowanie art. 157 § 1 p.p.s.a. do zarządzeń prowadzi do wniosku, że strona może domagać się uzupełnienia zarządzenia, jeżeli przewodniczący nie zamieścił w nim wszystkich elementów, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zarządzenie z 6 września 2017 r. zostało wydane w trybie autokontroli na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Z przepisu tego wynika zatem, że uznając zażalenie za uzasadnione przewodniczący uchyla zaskarżone zarządzenie oraz w razie potrzeby orzeka na nowo. W przedmiotowym zarządzeniu z 6 września 2017 r. Przewodniczący zawarł wszystkie elementy, które według powyżej przytoczonego przepisu powinien był zamieścić z urzędu. W tej sytuacji wniosek K. J. o uzupełnienie zarządzenia w sposób przez niego wskazany we wniosku jest nieuzasadniony i należało odmówić jego uwzględnienia.

Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł K. J., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego i właściwego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Art. 157 § 1 p.p.s.a. stanowi, że strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Jednocześnie, stosownie do art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 167 p.p.s.a. przepisy rozdziału 10. zatytułowanego "Orzeczenia sądowe" stosuje się odpowiednio do zarządzeń przewodniczącego, zatem strona może również złożyć wniosek o uzupełnienie zarządzenia przewodniczącego.

Uzupełnienie orzeczenia ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku (postanowieniu, zarządzeniu) dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W konsekwencji przyjąć należy, że nie można wnioskować o uzupełnienie treści uzasadnienia rozstrzygnięcia, albowiem wniosek zgłoszony w trybie art. 157 p.p.s.a. może dotyczyć jedynie sentencji wyroku (postanowienia) sądu, a nie jego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 5 czerwca 2008 r., I OSK 511/08). Na podstawie tego przepisu nie można żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia przez zamieszczenie w nim żądanych przez stronę postępowania kwestii, albowiem takie działanie w istocie zmierza do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienia NSA: z 2 października 2014 r., I OZ 634/14; z 24 października 2013 r., II GZ 476/13; z 30 sierpnia 2012 r., II GSK 465/11).

Jak trafnie wskazał Sąd I instancji, strona może domagać się uzupełnienia zarządzenia, jeżeli przewodniczący nie zamieścił w nim wszystkich elementów, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

W rozpoznawanej sprawie Przewodniczący Wydziału III zarządzeniem z 6 września 2017 r. na zasadzie art. 195 § 2 w zw. z art. 198 p.p.s.a., w związku z postanowieniami Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 sierpnia 2017 r., l OZ 1177/17 oraz z 25 sierpnia 2017 r.: l OZ 1226/17, l OZ 1227/17, l OZ 1228/17 i l OZ 1229/17, w których stwierdzono, że każda sprawa sądowoadministracyjna mająca źródło roszczenia dotyczące stosunków pracy i stosunków służbowych kwalifikuje się do ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych po stronie skarżącej, uchylił zarządzenie z 7 czerwca 2017 r. o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego oraz zarządzenie sędziego sprawozdawcy z 24 sierpnia 2017 r. o nadaniu biegu zażalenia skarżącego w przedmiocie wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu i zmieniła symbol sprawy na 6192. Nie miał on obowiązku zawarcia w tym zarządzeniu jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Wydane zarządzenie jest kompletne i zawiera wszystkie elementy, które według przytoczonego powyżej przepisu powinny były się w nim znaleźć. Tym samym, Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem prawidłowo odmówił uwzględnienia wniosku o uzupełnienie zarządzenia z 6 września 2017 r., zaś żądania skarżącego należało ocenić jako wykraczające poza zakres określony w art. 157 § 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.