Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 983/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk Marciniak Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. P. kwotę [...]zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, organ II instancji) na podstawie art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 446 z późn. zm.), art. 1, 2, 17 i 18 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 z późn. zm.), art. 17 § 1, art. 18, art. 122 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1201, dalej: ustawa) oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., dalej: K.p.a.), po rozpoznaniu zażalenia pełnomocnika M. P. (dalej: skarżący) na postanowienie Prezydenta [...] dnia [...] stycznia 2017 r. znak [...] o nałożeniu grzywny

1. uchyliło zaskarżone postanowienie w części tj. pkt 2 i w tym zakresie orzekło o wezwaniu skarżącego do usunięcia składowanych odpadów w postaci [...] z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania i magazynowania, tj. z działki [...] w ten sposób, iż:

- odpady należy zebrać z terenu, załadować na środki transportu przystosowane do przewozu danego rodzaju odpadu i przekazać podmiotowi posiadającemu stosowne zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami. Transport odpadów winien zostać wykonany przez podmiot posiadający zezwolenie w tym zakresie;

- potwierdzenie usunięcia odpadów: po przekazaniu odpadów uprawnionemu odbiorcy należy przedstawić w Wydziale [...] dokumenty stwierdzające powyższe (karty przekazania odpadu)

w terminie 21 dni od daty doręczenia postanowienia.

W razie niewykonania obowiązku usunięcia odpadów w w/w terminie będą nakładane dalsze grzywny celem przymuszenia w tej samej lub wyższej kwocie.

2. utrzymało zaskarżone postanowienie w pozostałej części.

W uzasadnieniu SKO wskazało, że Prezydent [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. znak [...], zmienioną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. znak [...], zobowiązał M. P. do usunięcia składowanych odpadów w postaci [...]

Organ I instancji określił, że wyżej wymieniony obowiązek miał zostać wykonany do dnia [...] lutego 2016 r. w ten sposób iż:

- [...]

Przedstawiciele organu I instancji dokonali z udziałem zobowiązanego w dniu [...] listopada 2016 r. oględzin miejsca składowania odpadów ustalając, że na miejscu składowania znajdują się [...]. Teren jest ogrodzony. Z oględzin sporządzono dokumentację zdjęciową.

Przedstawiciele organu I instancji dokonali, bez udziału zobowiązanego, w dniu [...] stycznia 2017 r. ponownych oględzin miejsca składowania odpadów i stwierdzili, że ilość i charakter odpadów nie zmieniły się od dnia kontroli w dniu [...] listopada 2016 r. Z oględzin została sporządzona dokumentacja zdjęciowa.

Organ I instancji dnia [...] listopada 2016 r. wezwał zobowiązanego do przedłożenia kart przekazania odpadów potwierdzających przekazanie odpadów podmiotowi posiadającemu stosowne zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami. Zobowiązany nie przedłożył kart przekazania odpadów.

W dniu [...] grudnia 2016 r. organ I instancji na podstawie art. 15 ustawy wystosował do zobowiązanego upomnienie, w którym stwierdził niewykonanie w całości obowiązków wynikających z decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. znak [...], zmienionej decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. znak [...] i zapowiedział wszczęcie postępowania egzekucyjnego w przypadku niewykonania obowiązku w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia, które nastąpiło w dniu [...] grudnia 2016 r.

W pismach z dnia 2 i [...] grudnia 2016 r. skarżący wyjaśnił, że na terenie objętym decyzją zobowiązującą do usunięcia odpadów znajduje się materiał budowlany pochodzący z rozbiórek, który został przetworzony w procesie w przesortowania i rozdrobnienia przez kruszarkę. Znajdująca się na terenie posortowania ziemia będzie służyła do wyrównania działki nr [...]. Zobowiązany wskazał ponadto, iż znajdujące się na działce nr [...] ziemia i gruz stanowią własność [...] sp. z o.o.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] Prezydent [...] na podstawie art. 119 § 1, art. 121 i 122 ustawy nałożył grzywnę w celu przymuszenia M. P. do wykonania obowiązków nałożonych na niego decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., zmienioną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2016 r.

Na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez Prezydenta [...] w dniu [...] stycznia 2017 r. Prezydent [...] wszczął wobec M. P. egzekucję administracyjną nałożonej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. grzywny oraz obowiązków o charakterze niepieniężnym nałożonych na M. P. decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., zmienioną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2016 r.

Tytuł wykonawczy wraz z postanowieniem o nałożeniu grzywny z dnia [...] stycznia 2017 r. organ egzekucyjny doręczył zobowiązanemu w dniu [...] stycznia 2017 r.

Tytuł wykonawczy z dnia [...] stycznia 2017 r. zawierał wszystkie elementy o których mowa w art. 27 ustawy.

W dniu [...] lutego 2017 r. skarżący, działając przez zawodowego pełnomocnika, wniósł zażalenie na postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. o nałożeniu grzywny podnosząc, że:

- obowiązek nałożony decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., zmienioną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. został wykonany, a na terenie działki nr [...] znajduje się ziemia pozostała po procesie kruszenia oraz niewielkie ilości kruszbetu;

- znajdujący się na terenie działki nr [...] materiał budowlany jest materiałem po przetworzeniu polegającym na odzysku, zatem nie jest odpadem;

- żalący wskazał, że znajdująca się na działce nr [...] ziemia i pozostały materiał zostanie przeznaczony na wyrównanie powierzchni tej działki.

Jednocześnie żalący wniósł o zawieszenie postępowania w całości.

Organ II instancji po rozpatrzeniu sprawy i wniesionego odwołania uznał, że zażalenie zasługuje w części na uwzględnienie lecz z odmiennych przyczyn niż wskazał żalący.

SKO wskazało, ze zgodnie z art. 122 § 3 ustawy zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34 ustawy) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Zobowiązanemu przysługuje prawo równoległego zgłoszenia zarzutów oraz wniesienia zażalenia na postanowienie o zastosowaniu grzywny w celu przymuszenia (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 grudnia 2013 r. I SA/Po 1129/13, LEX nr 1437430).

Wykonanie obowiązku, jak i inne okoliczności wymienione w art. 33 § 1 ustawy nie mogą być podnoszone w postępowaniu zażaleniowym dotyczącym postanowienia o wymierzeniu grzywny w celu przymuszenia. Organ zażaleniowy jest związany przedmiotem sprawy, do którego nie należy wykonanie obowiązku (wyrok NSA w Warszawie z dnia 15 września 2015 r., II OSK 117/14, LEX nr 2091930). Tym samym twierdzenia żalącego, dotyczące wykonania zobowiązania objętego postępowaniem egzekucyjnym, jako objęte hipotezą art. 33 § 1 pkt 1 ustawy nie były przedmiotem rozstrzygnięcia SKO.

W zażaleniu, o którym mowa w art. 122 § 3 ustawy, możliwe jest zakwestionowanie dopuszczalności oraz prawidłowości skorzystania przez organ egzekucyjny ze środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, (wyrok WSA w Bydgoszczy z 26 lipca 2011 r, II SA/Bd 460/11; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 9 listopada 2016 r., II SA/Gl 500/16).

W myśl przepisu art. 2 § 1 pkt 10 ustawy egzekucji podlegają obowiązki o charakterze niepieniężnym, pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Egzekucję administracyjną stosuje się do tak określonych obowiązków, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo bezpośrednio z przepisu prawa (art. 3 § 1 ustawy).

Nie ulega wątpliwości, że na skarżącego nałożony został decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2015 r, zmienioną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. obowiązek o charakterze niepieniężnym.

Egzekucja administracyjna może być wszczęta jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne w upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego (art. 15 § 1 ustawy). Celem instytucji upomnienia jest skłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania obowiązku. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego Prezydent [...] wystosował na podstawie tego przepisu w dniu [...] grudnia 2016 r. upomnienie, które doręczone zostało skarżącemu w dniu [...] grudnia 2016 r. a skarżący nie wykonał jednak dobrowolnie obowiązku. W tej sytuacji istniały podstawy do wszczęcia w stosunku do skarżącego egzekucji.

Zgodnie z art. 6 § 1 ustawy w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. W myśl natomiast art. 7 § 1 organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Zgodnie z art. 1a pkt 12 lit. b) ustawy środki egzekucyjne w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym obejmują:

grzywnę w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń, przymus bezpośredni.

W myśl przepisu art. 119 § 1 ustawy grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (art. 119 § 2 ustawy).

Wysokość grzywny nałożonej na żalącego określona została zgodnie z przepisem art. 121 § 2 ustawy, który stanowi że każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty [...]złotych , a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty [...]zł.

Zgodnie z art. 122 § 1 ustawy grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu:

1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32;

2) postanowienie o nałożeniu grzywny.

W niniejszej sprawie postanowienie o nałożeniu grzywny zostało doręczone wraz z odpisem tytułu wykonawczego.

Zgodnie z art. 122 § 2 ustawy postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać:

1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych;

2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze.

Postanowienie o nałożeniu grzywny określa termin w którym grzywna winna zostać uiszczona oraz wskazano obowiązek podlegający egzekucji w postaci usunięcia odpadów i termin do jego wykonania.

Przepis art. 122 § 2 ustawy nie przewiduje zmodyfikowania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nawet przypadku jego częściowego wykonania.

SKO stwierdziło, że organ I instancji nie wskazał w postanowieniu całego obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Tytuł wykonawczy odwołuje się do decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. znak [...], zmienioną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. znak [...] i tej części zaskarżone postanowienie zostało przez SKO zmienione.

Organ II instancji podzielił stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2013 VII SA/Wa 567/13, że organ egzekucyjny zobligowany jest doprowadzić do całkowitego wykonania przez zobowiązanego obowiązku określonego w tytule wykonawczym o charakterze niepieniężnym.

Niewykonanie przez zobowiązanego wszystkich obowiązków nałożonych prawomocnymi decyzjami uzasadnia nałożenie grzywny.

SKO uznało, że organ I instancji uzasadnił wysokość grzywny wskazując, iż jest ona nałożona po raz pierwszy i w ocenie SKO ta okoliczność uzasadnia wysokość grzywny, zwłaszcza, że zobowiązany może zwolnić się z obowiązku jej zapłaty poprzez wykonanie nałożonego obowiązku zgodnie z art. 125 § 1 ustawy.

W ocenie SKO organ I instancji prawidłowo zastosował w stosunku do skarżącego grzywnę w celu przymuszenia, mając na uwadze, że celem zastosowania tego środka jest doprowadzenie do wykonania obowiązku usunięcia odpadów nałożonych decyzją ostateczną.

Odnosząc się do wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, Kolegium wskazuje, iż z wnioskiem o zawieszenie postępowania może wystąpić wyłącznie wierzyciel i ustawa nie przyznaje zobowiązanemu analogicznego uprawnienia (wyrok NSA z dnia 8 października 1999 r., III SA 7798/98, LEX nr 46233). W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek o których mowa w art. 56 § 1 pkt 1 i 5 ustawy, zwłaszcza że Kolegium rozpoznało niniejszą sprawę po rozpoznaniu zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Na postanowienie organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. P., działając przez tego samego zawodowego pełnomocnika wniósł skargę.

Zarzucił naruszenie przepisu art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 18 i 121 ustawy, poprzez brak w uzasadnieniu postanowienia odniesienia do wysokości nałożonej grzywny, co stanowi naruszenie wskazanych powyżej przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania egzekucyjnego, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że o ile samo wymierzenie grzywny w celu przymuszenia nie ma charakteru uznaniowego, co wynika wprost z brzmienia przepisu art. 119 ustawy, to przepis regulujący wysokość grzywny w określonych sytuacjach - art. 121 ustawy - nazywany także przepisem "wymiarowym", ma charakter uznaniowy. Zawarte w nim regulacje nie określają dolnej granicy grzywny. Określenie przez ustawodawcę tylko górnej granicy grzywien w celu przymuszenia oznacza, że ustalenie wysokości grzywny następuje w ramach przyznanego organowi w tym względzie uznania administracyjnego. Dolna wysokość grzywny zależy więc każdorazowo od uznania organu, który przy jej wymiarze powinien zawsze mieć na uwadze, aby ten środek przymusu spełnił w danej sytuacji swoją rolę.

W sprawie zarówno skarżone postanowienie SKO, jak również organu I instancji nie zawiera uzasadnienia dla wysokości nałożonej grzywny -10.000 zł.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej w skrócie: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (odpowiednio wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności).

Przedmiotem kontroli Sądu w tak zakreślonych granicach kognicji jest, w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.

W ocenie Sadu zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające nie mogą się ostać. Wymierzenie grzywny w celu przymuszenia nie ma charakteru uznaniowego, lecz jest obligatoryjne. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Czym innym jest jednak wymierzenie grzywny jako takiej, gdzie organ egzekucyjny pozbawiony jest możliwości wyboru i grzywnę musi wymierzyć, a czym innym jest wysokość tego środka egzekucyjnego.

Brzmienie przepisu art. 121 § 2 ustawy i pozwala przyjąć, że w przypadku grzywny, której wysokość nie wynika wprost z ustawy (oznaczona jest jedynie górna granica). organ o wysokości grzywny rozstrzyga w ramach uznania administracyjnego. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok NSA z 16 lutego 2005 r., sygn. OSK 1148/2004 – LEX nr 164945, wyrok z dnia 8 lutego 2006 r. sygn. II OSK 510/2005, ONSAiWSA 2006/6 poz. 168). W takiej sytuacji organ egzekucyjny w uzasadnieniu postanowienia powinien przytoczyć ustalenia faktyczne na okoliczność, nałożenia grzywny w określonej wysokości. Brak wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się organ przy ustalaniu grzywny oznaczałby całkowitą dowolność w tym zakresie i prowadziłby do sytuacji, w której rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego w tej części wymykałoby się spod kontroli sądu. Zatem organ egzekucyjny kierując się przede wszystkim efektywnością egzekucji winien mieć na uwadze treść tytułu wykonawczego, a także górną granicę wymierzanej grzywny i w uzasadnieniu postanowienia musi przytoczyć okoliczności, dlaczego nałożył grzywnę w takiej, a nie innej wysokości. Chodzi bowiem o takie rozstrzygnięcie, aby zastosowany środek z jednej strony zapewnił efektywność egzekucji, a z drugiej – był jak najmniej uciążliwy dla zobowiązanego. Wynika to również z przepisu art. 7 § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny stosuje środek egzekucyjny, który prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku środków egzekucyjnych - środek lub środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. O wysokości grzywny w celu przymuszenia nie może decydować wyłącznie sytuacja majątkowa oraz rodzinna zobowiązanego, aczkolwiek i ona nie powinna pozostawać obojętna dla organu egzekucyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 43/07 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Stanowisko takie jest jednolicie prezentowane w orzecznictwie (por. wyroki w sprawach II SA/Kr 936/13, I SA/Ke 436/16, CBOSA).

Tym wymogom zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające nie czynią zadość. Okoliczność, że grzywna nałożona jest po raz pierwszy wynika z przebiegu postępowania, ale organy w żaden sposób nie uzasadniły dlaczego i jaki wpływ miałaby ona mieć na wysokość grzywny. Także uzasadnieniem dla wysokości grzywny nie może być fakt, iż zobowiązany może zwolnić się z obowiązku jej zapłaty poprzez wykonanie nałożonego obowiązku – wynika to wprost z ustawy i w żaden sposób nie wskazuje na zasadność nałożenia grzywny w takiej a nie innej wysokości. Powołane przez SKO okoliczności (których nota bene organ I instancji nawet nie wskazał, jako takich, które warunkują wysokość grzywny) są abstrakcyjne i jako takie nie mogą być uznane za uzasadnienie wymierzenia grzywny in concreto (akapit poświęcony w uzasadnieniu decyzji SKO wysokości grzywny mógłby znaleźć się w uzasadnieniu każdej decyzji dotyczącej grzywny wymierzanej po raz pierwszy i to niezależnie od jej wysokości).

Rozpoznając ponownie sprawę organy nakładając grzywnę w celu przymuszenia uwzględnią wskazania przedstawione przez Sąd, przedstawiając w uzasadnieniu postanowienia ustalenia i rozważania w zakresie wymiaru grzywny.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i art. 135 P.p.s.a orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. W myśl pierwszego z wymienionych przepisów, w razie uwzględnienia skargi skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego obejmują także jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepisami odrębnymi, o których mowa wyżej, są przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015 r., poz. 1804 ze zm.). W myśl § 15 tegoż rozporządzenia:

1. Opłaty stanowiące podstawę zasądzania kosztów zastępstwa ustala się z uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w rozdziałach 2-4.

2. Opłatę w sprawach niewymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości równej stawce minimalnej.

3. Opłatę w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki, ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to:

1) niezbędny nakład pracy radcy prawnego, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;

2) wartość przedmiotu sprawy;

3) wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;

4) rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.

Mając na względzie powyższe, Sąd określił wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego wedle stawek minimalnych, uznając, że w okolicznościach niniejszej sprawy wynagrodzenie w takiej wysokości będzie adekwatne w szczególności do niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika oraz jego przyczynienia się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. W rezultacie na zasądzoną kwotę kosztów postępowania złożyły się wynagrodzenie reprezentującego skarżącego pełnomocnika ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) wyżej powołanego rozporządzenia (480 zł), uiszczona opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. oraz wpis (100 zł), łącznie – 597 zł.