Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1029/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 października 2021 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek należnych za maj 2020 r. uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Pismem z 17 kwietnia 2020 r. A. B. wniosła o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r. jako płatnik składek, który ma zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych innych ubezpieczonych (również siebie).

Decyzją z dnia 1 września 2020 r. nr [...] Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmówił Stronie wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek należnych za maj 2020 r. Podstawą rozstrzygnięcia był fakt , że Strona deklarację rozliczeniową DRA oraz raporty imienne za maj 2020 r. złożyła 16 lipca 2020 r., a więc po ustawowym terminie i tym samym nie spełniła warunku do zwolnienia z opłacania składek za wnioskowany miesiąc tj. maj 2020 r.

Na to rozstrzygnięcie został wniesiony wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, w którym podniesiono, że opóźnienie to zostało jednak spowodowane okolicznościami przez Stronę niezawinionymi, niezależnymi za które nie ponosi odpowiedzialności, co w rezultacie powoduje, iż nie może ponosić negatywnych konsekwencji zaistniałego opóźnienia.

Strona podniosła, że od 20-tu lat prowadzi działalność gospodarczą opłacając składki ZUS - pierwotnie tylko za siebie, a następnie również za pracowników. Przez cały ten okres będąc zobowiązaną do składania deklaracji ZUS, robiła to terminowo. W przypadku deklaracji za miesiąc 05/2020 również dołożyła wszelkich starań aby wysyłać ją w ustawowym terminie. Deklaracja nie została jednak skutecznie przesłana z powodu wystąpienia błędu krytycznego.

Powodem błędu na raporcie RCA były zmiany dokonane na kartotece ( ubezpieczony A. B. - Nr Pesel [...] które zostały wprowadzone bez jej wiedzy przez pracownika ZUS. Zostały one dokonane podczas rozpatrywania przez ZUS wniosku o wydanie zaświadczenia potwierdzającego niezaleganie ze składkami ZUS złożonego w Oddziale ZUS przy ul. [...]. Po paru dniach pracownik ZUS zatelefonował do Strony z informacją, że zaświadczenie jest do odbioru w Oddziale ZUS przy ul. [...]. Jak się później okazało - podczas działań podjętych celem wyjaśnienia zaistniałej sytuacji, pracownik Oddziału ZUS ( prawdopodobnie przy ul. [...] ) dokonał wtedy błędnego wyrejestrowania Strony z ubezpieczeń sugerując się, jak mniema, datą likwidacji spółki cywilnej ( 19.02.2017r.), której była wspólnikiem. Właśnie ta okoliczność była przyczyną uniemożliwiającą poprawne wysłanie drogą elektroniczną ( za pośrednictwem programu Płatnik ) całego kompletu rozliczeniowego za miesiąc maj. Na kartotece RCA pojawiał się bowiem błąd krytyczny z informacją, że ubezpieczona nie podlega składkom ZUS w danym okresie. Rozwiązanie problemu wymagało osobistej wizyty w Oddziale ZUS ( próby telefonicznego wyjaśnienia sprawy nie powiodły się ), co przy uwzględnieniu charakteru pracy jaką wykonuje Strona ( godzin jej wykonywania ) oraz sezonu urlopowego nie było możliwe niezwłocznie. Sprawę wyjaśniła dopiero wizyta w Oddziale ZUS [...] ( ul. [...] ) w dniu 15.07.2020r. w godzinach 14:30 - 15:00. Dokonana została wówczas korekta na kartotece ( ubezpieczonego ) w zakresie podlegania ubezpieczeniom społecznym i zdrowotnym. Strona podkreśliła, że korekta ta była naprawieniem błędu, który wcześniej został popełniony przez innego pracownika ZUS, który absolutnie nie był spowodowany działaniem Strony ani uchybieniami czy zaniedbaniami.

Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, jak również fakt jak obecna sytuacja epidemiczna wpłynęła i nadal wpływa na działalność ( restauracja ) Strona zwróciła się z prośbą o ponowne rozpatrzenie sprawy, w trakcie którego zostaną w szczególności zbadane wskazane przeze mnie powyżej okoliczności.

Decyzją z 16 października 2020 r. nr [...] Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję z 1 września 2020 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powtórzono treść art. 31 zq ust 3 oraz dosłowną treść uzasadnienia poprzedniej decyzji podając , że " 17 kwietnia 2020 r. złożyła Pani wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r., jako płatnik opłacający składki za ubezpieczonych.

Do dnia 30 czerwca 2020 r. nie złożyła Pani dokumentów rozliczeniowych za maj 2020 r., do złożenia których była Pani zobowiązana. Dokumenty rozliczeniowe za maj 2020 r. wpłynęły do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych 16 lipca 2020 r. i tym samym nie spełniła Pani warunku do zwolnienia z opłacania składek za wnioskowany miesiąc. Zatem Zakład odmawia zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za maj 2020 r."

Na to rozstrzygnięcie została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucono:

- naruszenie przepisu prawa materialnego art. 31zq ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o odmowie prawa do zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za maj 2020 roku w sytuacji braku możliwości skutecznego złożenia dokumentów rozliczeniowych za maj 2020 roku z przyczyn leżących po stronie Organu,

- naruszenie przepisu prawa materialnego art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych, poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o odmowie prawa do zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za maj 2020 roku w sytuacji braku możliwości złożenia ( skutecznego ) przez Skarżącą dokumentów rozliczeniowych za maj 2020 roku w terminie do dnia 30 czerwca 2020 roku z przyczyn leżących po stronie Organu,

- naruszenie przepisów postępowania art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, przy naruszeniu zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i zasady przekonywania, co w konsekwencji doprowadziło błędnego ustalenia stanu faktycznego poprzez uznanie za udowodnioną okoliczność nie złożenia przez Skarżącą do dnia 30 czerwca 2020 roku dokumentów rozliczeniowych za maj 2020 roku i nie uznanie za udowodnioną okoliczności, iż złożenie ( skuteczne ) tych dokumentów rozliczeniowych za maj 2020 roku w terminie do dnia 30 czerwca 2020 roku było niemożliwe z przyczyn leżących po stronie Organu, gdy faktycznie w niniejszej sprawie brak było możliwości złożenia ( skutecznego ) tych dokumentów rozliczeniowych za maj 2020 roku w terminie do dnia 30 czerwca 2020 roku z przyczyn leżących po stronie Organu.

- art 8 k.p.a., art. 11 k.p.a. i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na niewskazanie przez organ administracji w uzasadnieniu decyzji dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, a także nie wskazanie podstawy prawnej stanowiącej podstawę nieuwzględnienia stanowiska skarżącej przedstawionej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji i wskazuje na nieprawidłowe dokonanie kontroli pierwszej decyzji przez Organ oraz uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i zasady przekonywania.

W odpowiedzi na skargę, ZUS podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonej decyzji. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi.

W myśl art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020, poz. 374 ze zm.), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały powiadomione. Ponadto, dopuszczalność rozpoznania przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie powołanego wyżej przepisu potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale składu 7 sędziów z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 (dostępna na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl.

Również jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 22 października 2020 r. sygn. akt II FSK 1389/18 i II FSK 1600/18 w sytuacji objęcia strefą czerwoną, skierowanie sprawy celem rozpoznana na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od zgody lub sprzeciwu strony. Podobnie orzekł NSA w postanowieniu z 1 grudnia 2020 r. sygn. akt II FSK 2207/18.

Sąd w obecnym składzie ww. poglądy podziela. W konsekwencji skierowanie niniejszej sprawy na posiedzenie niejawne nie ma charakteru dowolnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji zgodnie z zakreślonymi powyżej regułami, Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna w zakresie w jakim doprowadziła do uchylenia zaskarżonej decyzji. Lektura wywiedzionego środka zaskarżenia w konfrontacji z analizą akt sprawy wykazała naruszenie w zaskarżonej decyzji art. 107 § 3, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a w konsekwencji również art. 8, art. 11 i art. 15 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. integralną częścią każdej decyzji jest jej uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl powyższego przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązek wyczerpującego umotywowania decyzji wynika również z obowiązywania w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.). Zasada ta nie jest zrealizowana zarówno wówczas, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia strony postępowania, jak też, gdy nie ustali i nie odniesie się do wszystkich faktów istotnych dla danej sprawy.

Jak trafnie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt II OSK 110/15 (wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl) motywy decyzji powinny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje również możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowym, w toku którego nie jest możliwe uzupełnienie przeprowadzonego postępowania administracyjnego o stosowną argumentację prawną, i wyręczanie w ten sposób organów administracji w dokonaniu oceny w kwestii spełnienia przesłanek ustawowych, uzasadniających wydanie konkretnej decyzji. Podejmowanie decyzji posiada także, obok oczywistych aspektów: proceduralnego i materialnego, aspekt intelektualny. Jest to przecież proces myślowy, który powinien być logiczny i spójny, i który powinien zmierzać do uświadomionej konkluzji, opartej o uświadomione motywy działania. Motywy te można poznać na podstawie prawidłowo zredagowanego uzasadnienia. Uzasadnienie decyzji ma stanowić uzewnętrznienie tychże motywów, pokazanie rozumowania organu, a nie tylko wykaz zebranych faktów i norm. Uzasadnienie ma stanowić właśnie odpowiedź na pytanie: "dlaczego?", a nie tylko stwierdzenie "że". Ono ma nie tylko przekonać adresata decyzji o słuszności rozstrzygnięcia, ale właśnie umożliwić pogłębioną kontrolę i ocenę rozumowania.

W przypadku decyzji wydawanej przez organ działający jako organ II instancji naruszenie art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. zaistnieje także wtedy, gdy organ nie dokona oceny w kontekście okoliczności i argumentów wskazanych w odwołaniu, w tym wypadku we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przyjdzie jeszcze wskazać za NSA (por. wyrok z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt II GSK 346/15), że organ odwoławczy, orzekający na niekorzyść strony, zobowiązany jest do sporządzenia uzasadnienia w sposób wyjątkowo staranny, tak aby strona miała pełną wiedzę co do przesłanek zastosowania określonych w rozstrzygnięciu przepisów. Uzasadnienie, które pomija odpowiedź na podstawowe zarzuty oraz nie rozprawia się z zasadniczymi dla wyniku sprawy argumentami strony, jest uzasadnieniem wadliwym, naruszającym zarówno art. 107 § 3 k.p.a., jak też art. 11 tej ustawy. Jak przyjmuje się w doktrynie, uzasadnienie decyzji w przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a. kształcie, stanowi jedną z podstawowych gwarancji procesowych, której zadośćuczynienie przez organ umożliwia przeprowadzenie pełnej kontroli rozstrzygnięcia (zob. Z. Kmieciak, Postępowanie administracyjne w świetle standardów europejskich, Dom Wydawniczy ABC, 1997, str. 187 - 188).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie czyni zadość wymogom wynikającym z przywołanych regulacji, gdyż organ odwoławczy nie rozpoznał w sposób właściwy podstawowego i właściwie jedynego zarzutu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Skarżąca we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy sformułowała zarzut dotyczący funkcjonowania systemu teleinformatycznego ZUS przeznaczonego do składania deklaracji, wskazując w tym zakresie, iż system w jej sytuacji nie przyjmował przedmiotowych deklaracji. Tymczasem organ w żaden sposób nie ustosunkował się do powyższej kwestii, ograniczając się jedynie poza zacytowaniem przepisów ustawy o COVID – 19 do dosłownego powtórzenia treści poprzedniej decyzji sprowadzającego się do stwierdzenia, że uchybienie przez skarżącą terminowi do złożenia deklaracji skutkuje odmową przyznania zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek we wnioskowanym okresie. Nie ulega wątpliwości, iż takie lakoniczne podejście organu, całkowicie pomijające okoliczności powoływane przez stronę skarżącą, nie sprzyja realizacji zasady określonej w art. 8 k.p.a. polegającej na prowadzeniu postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do władzy publicznej.

Zdaniem Sądu, decyzja organu II instancji, nie została poprzedzona jakże nieodzownymi w realiach niniejszej sprawy czynnościami dowodowymi mającymi zweryfikować prawidłowość twierdzeń formułowanych przez skarżącą, i jako taka jest co najmniej przedwczesna i musiała ulec wyeliminowaniu z porządku prawnego.

Organ naruszył w sposób oczywisty również przepis art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W myśl pierwszego z tych przepisów w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast zgodnie z drugim przepisem organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Powyższe implikuje, iż na kanwie rozpatrywanego stanu faktycznego doszło także do naruszenia gwarancji wynikających z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W orzecznictwie przyjmuje się, że "Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone" (wyrok NSA z 12.11.1992 r., V SA 721/92, ONSA 1992/3–4, poz. 95). Jednocześnie jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 maja 1998 r., IV SA 1130/96 "Jedno zdanie, mające zastąpić uzasadnienie, nie niesie żadnej merytorycznej treści. Brak w motywach decyzji jakiegokolwiek ustosunkowania się do zarzutów odwołania, brak w aktach sprawy podstawowych dokumentów i dowodów w sprawie pozwalających na ocenę prawidłowości decyzji organu I instancji uzasadnia nie tylko uznanie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem podstawowych zasad postępowania odwoławczego, ale jednocześnie daje podstawę do stwierdzenia, że przy tego rodzaju postępowaniu pod znakiem zapytania pozostają gwarancje wynikające z zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.)".

W zbliżonym do rozpatrywanego stanie faktycznym dotyczącym kwestii prawidłowości działania systemu teleinformatycznego administrowanego przez ZUS, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 10 czerwca 2021 r., sygn. I SA/Kr 331/21 słusznie wskazał, że skutki nieprawidłowego działania systemów teleinformatycznych służących do komunikacji płatników nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów płatników. Skoro aplikacja do składania deklaracji ma służyć zobowiązanym z tytułu składek, a zarazem usprawniać proces ich składania, to skorzystanie z niej nie może być "pułapką" dla płatników. Zatem ryzyko nieprawidłowego działania systemu teleinformatycznego obciąża ZUS jako administratora aplikacji, a nie płatników. Dlatego każdy przypadek nieprawidłowego działania aplikacji służącej do składania deklaracji zgłaszany przez płatnika powinien być wszechstronnie wyjaśniony przez organy ZUS i udowodnienie tej okoliczności nie może być przerzucane na składającego deklarację płatnika. To ZUS, jako administrator systemu teleinformatycznego, jest odpowiedzialny za prawidłowe jego działanie i to organ, a nie płatnik, dysponuje wiedzą, czy aplikacja w danym dniu działa prawidłowo, czy też nie. Jak dalej wskazano, w sytuacji, gdy płatnik, tak jak w niniejszej sprawie, nie ma możliwości udowodnienia swoich twierdzeń, gdyż co jest oczywiste, nie ma dostępu do systemu teleinformatycznego ZUS z pozycji administratora systemu, organ ma obowiązek wykazać w tej materii inicjatywę dowodową i zweryfikować twierdzenia płatnika, choćby tylko np. przez sprawdzenie czy płatnik w określonych dniach logował się do systemu, jakie czynności po zalogowaniu wykonywał, czy zgłaszał nieprawidłowe działanie systemu pisemnie czy za pośrednictwem infolinii. Pogląd powyższy Sąd podziela w całości i przyjmuje za swój własny na gruncie niniejszej sprawy. Nierozpoznanie przez organ tego kluczowego zarzutu uniemożliwia Sądowi kontrolę legalności zaskarżonej decyzji w zakresie prawidłowego zastosowania przez ZUS art. art.31zq ust.3 ustawy COVID-19. W ślad za przywołanym powyżej wyrokiem WSA w Krakowie należy podkreślić, iż sąd administracyjny nie może zastępować organu w ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy może być podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, a w konsekwencji, rozpoznania sprawy i orzeczenia o prawach i obowiązkach stron. Stwierdzonego uchybienia nie można skutecznie konwalidować na etapie postępowania sądowego, gdyż wówczas Sąd dokonałby merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, a nie kontroli legalności zaskarżonej decyzji. W tym miejscu jeszcze raz należy podkreślić jak doniosłą rolę spełnia uzasadnienie decyzji, realizujące dwie naczelne zasady postępowania administracyjnego zawarte w art. 8 i art. 11 k.p.a. i mające na celu objaśnienie stronie, jaki był tok myślenia prowadzący do zastosowania przepisu prawnego w sprawie, a także powody, dla których nie uwzględniono jej racji, i dla których zapadło rozstrzygnięcie o określonej treści. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje również możliwość pełnej merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowym, co w rozpoznawanej sprawie nie może mieć miejsca, gdyż w konsekwencji wad, jakimi obarczona jest zaskarżona decyzja organu, ocena w zakresie zarzutów wniosku zostałaby w istocie przerzucona na Sąd. To Sąd administracyjny de facto musiałby merytorycznie rozpoznać sprawę, a nie jest do tego uprawniony.

Podsumowując Sąd wskazuje, że ZUS nie przeprowadził prawidłowego, ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w jej granicach, co uzasadnia naruszenie przepisów w postaci art. 107 § 3, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a w konsekwencji art. 8, 11 k.p.a. i art. 15 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Niezależnie od tego mając na uwadze treść art.31zq ust.3 ustawy o Covid – 19, zgodnie z którym warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek o których mowa w art. 31zo, jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów należnych za marzec, kwiecień, maj 2020 r. nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r., chyba że płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania, organ szerzej odniesie się także do treści wskazanego przepisu in fine, wyjaśniając bliżej kwestię zwolnienia lub też jego braku w przypadku skarżącej (art..47 u.s.u.s.), przedstawiając w tym zakresie stosowne dowody.

Zebrany materiał dowodowy organ odwoławczy podda ocenie zgodnie z przepisem art. 80 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji.