Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 893/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 847
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Asesor WSA Jacek Boratyn /spr./, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2020 r. sprawy ze skargi B.T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania B. T. – zwanej dalej skarżącą, od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego z [...] listopada 2019 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej, w wysokości 12 000 zł, z tytułu urządzania gier na automacie Adell2, nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W stanie faktycznym sprawy, w dniu [...] stycznia 2016 r. przeprowadzono kontrolę w lokalu nazwie "A" w J., prowadzonym przez skarżącą. Stwierdzono tam dwa urządzenia, typu Adell2, w tym jedno oznaczone numerem [...].

Na podstawie oględzin i eksperymentu na urządzeniu nr [...] stwierdzono, że jest ono urządzeniem umożliwiającymi rozgrywanie na nim gier zawierających elementy losowości i uzyskiwanie w nich wygranych pieniężnych. Są to więc gry w rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 847 z późn. zm., zwanej dalej u.g.h.).

W trakcie postepowania pozyskano umowę dzierżawy, jaką skarżąca zawarła z "B" sp. z o.o. (dalej zwana "B"). Na mocy jej postanowień skarżąca zobowiązała się do wydzierżawienia "B" części swojego lokalu, na prowadzenie przez ten podmiot działalności, w ramach której miał on zainstalować tam urządzenia do gier.

Zgodnie z umową skarżąca zobowiązała się do informowania dzierżawcy o zawieszeniu czy zaprzestaniu prowadzenia działalności, a także niezwłocznego informowania o wadach i uszkodzeniach urządzenia.

Za każdy miesiąc eksploatacji urządzenia skarżąca miała otrzymywać czynsz w wysokości 400 zł miesięcznie.

Jak wynika z zeznań skarżącej, w sytuacji braku środków pieniężnych w urządzeniu na wypłatę wygranych, pracownicy baru informowali o tym fakcie serwisanta. Pracownicy lokalu włączali też urządzenie i wyłączali je na noc.

Oba urządzenia zostały wstawione do lokalu już po poprzedniej w nim kontroli, która miała miejsce w październiku 2015 r., w ramach której również stwierdzono naruszenie przepisów u.g.h.

Wobec powyższego dokonano zatrzymania urządzenia i wszczęto wobec skarżącej postępowanie, w sprawie wymierzania jej kary za urządzenie gier hazardowych na automatach poza kasynem gry.

Jak wynika ze sprawozdania z badania urządzenia w Laboratorium Izby Celnej, przeprowadzonego [...] czerwca 2016 r., rozgrywane na nim gry są grami na urządzeniu elektronicznym, w ramach których można uzyskiwać wygrane pieniężne oraz rzeczowe, w postaci punktów umożliwiających rozgrywanie nowych gier.

Przebieg gier ma charakter losowy, zawierający tym samym element losowości, a uzyskiwane wyniki są nieprzewidywalne i niezależne od woli oraz zręczności grającego. Wobec tego gry te odpowiadają definicji z art. 2 ust. 3 u.g.h.

Zdaniem organów rozstrzygających przedmiotową sprawę, zachowanie skarżącej, udostępniającej lokal w celu urządzania w nim gier hazardowych, uznać należy za uczestnictwo w procesie, w ramach którego gry były prowadzone.

Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej skarżąca zapewniła i stworzyła odpowiednie warunki do urządzania gier hazardowych. Udostępniła bowiem swój lokal na ten właśnie cel, a należne jej z tego tytułu wynagrodzenie było ściśle powiązane z okresem eksploatacji urządzenia (§ 2 umowy). W jej interesie było więc stworzenie warunków do niezakłóconego działania urządzenia. Poza tym w umowie skarżąca zobligowała się do realizowania wielu innych obowiązków, związanych z dozorem nad urządzeniem, które w żaden sposób nie mogą zostać zakwalifikowane jako wykonywanie obowiązków wynajmującego.

Zdaniem organu skarżąca podporządkowała też własną działalność właśnie urządzaniu gier, o czym świadczy to, że zobowiązała się do nieprzerwanego prowadzania własnej działalności , w czasie eksploatacji urządzenia.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył również, że zgodnie z zapisami § 6 umowy jaką skarżąca zawarła z "B", ten ostatni podmiot zobowiązał się do zapewnienia skarżącej obsługi prawnej, związanej z funkcjonowaniem i eksploatacją urządzenia. To dodatkowo potwierdza, iż eksploatacja urządzenia była wynikiem współpracy obu przedsiębiorców, podobnie jak fakt informowania serwisanta o braku środków w automacie na wypłatę wygranych.

Według organu, w ustalonym stanie faktycznym, ścisłe rozdzielenie obowiązków stron było niemożliwe, co tylko potwierdza, że rola skarżącej nie ograniczała się do udostępniania za wynagrodzeniem części swojego lokalu. W dodatku wyrażenie zgody na wstawienie urządzenia, o którym mowa w okolicznościach niniejszej sprawy, miało miejsce już po zakwestionowaniu, w ramach czynności kontrolnych, eksploatacji innych, tego typu urządzeń. Tak więc skarżąca musiała mieć świadomość co do tego, że bierze udział w nielegalnym przedsięwzięciu.

Urządzanie gier możliwe jest jedynie w kasynie gry, w myśl art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h., z tego więc względu, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., każdy podmiot organizujący gry wbrew tym warunkom podlega karze. Lokal skarżącej nie posiadał statusu kasyna, wobec czego wymierzono jej karę pieniężną w wysokości 12 000 zł, z tytułu urządzania gier na automacie Adell2, nr [...].

Skarżąca zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w całości, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy:

1) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., zwanej dalej: K.p.a.) polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewłaściwe ocenienie zachowania skarżącej jako spełniające przesłanki podmiotowe "urządzającego gry", w sytuacji gdy właścicielka lokalu, jak i jej pracownicy nie mieli zapewnionej możliwości zajmowania się obsługą automatu, nie posiadali kluczy, nie objaśniali zasad gier, nie obsługiwali urządzeń, nie mieli przeszkolenia z funkcjonowania maszyny, wiedzy ani doświadczenia w obsłudze tego typu przedmiotów,

2) naruszenie art. 7, art 77 § 1, w zw. z art. 107 § 3 K.p.a.. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, wbrew ciążącemu na organie II instancji, na mocy art. 77 § 1 K.p.a. obowiązkowi, w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 K.p.a. co uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; brak dokładnego, wszechstronnego i wyczerpującego rozważenia przez organ czy zachowanie polegające na wynajęciu części lokalu mieści się w zakresie "urządzania gier",

3) naruszenie art. 7a K.p.a.. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości co to treści normy prawnej wyrażonej w art. 89 ust. 1 u.g.h., wskazując w uzasadnieniu, iż celem postępowania było jedynie ustalenie czy urządzenie Adell2 jest automatem w rozumieniu ustawy, a w przypadku dokonania tego ustalenia wymierzenie kary pieniężnej, w sytuacji gdy w przepisie wprost jest wskazany niezbędny przymiot "urządzającego gry", którego nie posiada skarżąca, co doprowadziło do nałożenia na stronę skarżącą obowiązku w postaci nałożenia kary w wysokości 12 000 zł,

4) naruszenie art. 28 K.p.a. w zw. z art. 89 ust. 1 u.g.h., poprzez przyznanie stronie skarżącej przymiotu urządzającego gry, w sytuacji gdy nie doszło do realizacji przesłanek zawartych w ustawie, w szczególności skarżąca nie była stroną inicjującą zawarcie umowy o najem, przedstawiciel właściciela automatów sam zgłosił się do niej, był on odpowiedzialny za dostarczenie maszyn, obsługę ich oraz konserwację oraz zapewnił skarżącą o zgodności całego przedsięwzięcia z prawem. Dodatkowo w wynajmowanym lokalu nie znajdowały się klucze do maszyny, zarządzaniem wypłat i całą obsługą zajmował się przedstawiciel właściciela, który przyjeżdżał w razie awarii, z kasy lokalu nie były wypłacane żadne wygrane ani przez pracowników, ani przez właścicielkę ani przez jej męża, nie wystawiano żadnych pokwitowań dla gracza, jeżeli maszyna nie wypłaciła mu wygranej, tym zajmował się przedstawiciel właściciela. Wynajmująca lokal nie otrzymała żadnych wytycznych odnośnie funkcjonowania maszyny, nie miała ona wiedzy ani umiejętności, żeby uruchomić maszynę, nigdy nie posiadała wydruków z maszyny, co więcej nie miała świadomości ich istnienia. Tylko przedstawiciel właściciela miał klucze, otwierał maszynę i sprawdzał ją, bez wiedzy skarżącej. Zysk był obliczany przy uwzględnieniu zużycia prądu, natomiast przychód na podstawie faktur wystawianych przez Kancelarię, kwestią rozliczeń również zajmował się przedstawiciel właściciela. Skarżąca nie posiadała wiedzy pozwalającej rozróżnić gry hazardowe od zwykłych i zaufała zapewnieniom najemcy odnośnie zgodności z prawem,

5) naruszenie art. 9 i art. 11 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier poza kasynem gry na automacie Apollo Games poza kasynem gry, w lokalu "A", w sytuacji gdy nie ma definicji legalnej "urządzającego gry", organ posłużył się definicją językową pochodzącą ze słowników języka polskiego, jednocześnie nie uwzględniając bogatego orzecznictwa administracyjnego, które w tożsamych sytuacjach nie uznawało za urządzającego gry osoby, która tylko wynajmowała część lokalu i która nie uczestniczyła aktywnie w tym procederze, tak samo jak Skarżąca,

6) naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej oraz uniemożliwienie realizacji tej zasady poprzez wydanie odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych, a mianowicie w przytoczonych w uzasadnieniu wyrokach sądów administracyjnych w których, sąd stwierdził, że samo wynajęcie części lokalu na działalność podlegającą regulacjom u.g.h. nie przesądza automatycznie o urządzaniu gier przez wynajmującego oraz, że przymiot "urządzającego gry" należy rozumieć jako zachowanie aktywne polegające zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowania o do danego rodzaju działalności, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiające ich stałe funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń czy zatrudniania odpowiedniego przeszkolonego personelu, lub przeszkolenie go, w czym w żadnym stopniu nie uczestniczyła, nie wykonywała i nie zlecała skarżąca oraz że z umowy łączącej stronę z właścicielem urządzenia, na którym prowadzone są gry, powinno jednoznacznie wynikać, że w istocie działalność w zakresie gier hazardowych będzie prowadził wynajmujący lub wydzierżawiający albo że urządzanie gier będzie w istocie wspólnym przedsięwzięciem gospodarczym obu stron umowy, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, jak również żadne ustalenia takie nie funkcjonowały,

7) naruszenie art. 107 § 2 i § 3 K.p.a. poprzez dowolność w wydaniu decyzji przez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, z którego nie wynika, dlaczego taki sam stan faktyczny i prawny w innych sprawach uzasadnia różne decyzje w analogicznych sytuacjach, w sytuacji gdy przy dogłębnej analizie przesłanek i materiału dowodowego, należało stwierdzić iż skarżąca nie wypełnia znamion opisanych w art. 89 u.g.h.,

8) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji z dnia 18 listopada 2019 r., w sytuacji gdy prawidłowe było uchylnie przedmiotowej decyzji i orzeczenie o umorzeniu postępowania przez organ, jako że stawka czynszu, ustalono kwotowo na 400 zł, nie wskazuje na partycypowanie skarżącej w dochodach generowanych przez urządzenie.

Ponadto wskazano na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) naruszenie art. 8 u.g.h. w zw. z art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 z późn. zm., zwanej dalej: O.p.) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające istotny wpływ na treść skarżonej decyzji, polegające na zaniechaniu przez organ podjęcia wszelkich czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, polegającego na niewłaściwej ocenie przez organ materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i w konsekwencji oparcie skarżonej decyzji na budzących wątpliwości dowodach w postaci dokumentów zgromadzonych w niniejszym postępowaniu oraz przesłuchana świadków,

2) naruszenie art. 89 ust 1 pkt 2 u.g.h. w zw z art. 8 u.g.h. w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające istotny wpływ na treść skarżonej decyzji, polegające na uznaniu za urządzającą gry skarżącą w sytuacji, gdy całość zebranego materiału dowodowego wynika, iż była jedynie wynajmującą część lokalu, nie miała wiedzy na temat funkcjonowania maszyny, w wynajmowanym lokalu nie znajdowały się klucze do maszyny, z kasy lokalu nie były wypłacane żadne wygrane ani przez pracowników, ani przez właścicielkę ani przez jej męża, nie wystawiano żadnych pokwitowań dla gracza, jeżeli maszyna nie wypłaciła mu wygranej, skarżąca nie otrzymała żadnych wytycznych odnośnie funkcjonowania maszyny, nie przeszkalała w tym zakresie pracowników oraz nie miała wiedzy ani umiejętności, żeby uruchomić maszynę co jednoznacznie wskazuje, że nie urządzała gier hazardowych poza kasynem gry, nie przejawiała takiej aktywności oraz nie wykazywała zaangażowania które mogłoby zostać uznane za urządzanie gier hazardowych,

3) naruszenie art. 89 ust 1 pkt 2 u.g.h. w zw z art. 8 u.g.h. w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające istotny wpływ na treść skarżonej decyzji, polegające na uznaniu, iż umowa najmu zawarła w dniu 19 lutego 2013 r. pomiędzy "B" a skarżącą prowadzącą działalność gospodarczą, została zawarta jedynie dla pozoru, w sytuacji gdy z treści umowy wprost wynika że jej celem było prowadzenie w tym miejscu działalności przez Kancelarię oraz strony tej umowy nie działały w ramach porozumienia biznesowego co do wspólnej eksploatacji i urządzania gier na tym automacie oraz nie wynika, że podmioty te prowadziły wspólne przedsięwzięcie w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, na co wskazuje zebrany materiał dowodowy oraz zamiar stron. Umowa jednoznacznie wskazuje, że strony nie zakładały żadnej aktywności wynajmującego w odniesieniu do tego przedsięwzięcia, ograniczyły się jedynie do wypełniania obowiązków wynajmującego wynikającego z umowy najmu i jest to aktywność niewykraczająca poza stosunki tego rodzaju,

4) naruszenie art. 2 ust 5 u.g.h. w zw z art. 8 u.g.h. w zw. z art 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające istotny wpływ na treść skarżonej decyzji polegające na braku wykazania wszystkich niezbędnych przesłanek klasyfikujących maszynę Apolo Games jako spełniającą kryteria gry na automacie zdefiniowane w przepisach o grach hazardowych,

5) naruszenie art. 187 § 1 w zw. z art. 122 O.p., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy polegające na zaniechaniu przez organ wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie i przeprowadzeniu dokładnego postępowania wyjaśniającego, polegające na nieustaleniu podmiotu, który posiada tytuł prawny do urządzenia Apolo Games, braku przesłuchania osób, do których należała maszyna oraz osoby która była odpowiedzialna za jej dostarczenie, funkcjonowanie, obsługę, konserwację, wypłaty, posiadała do niej klucze, w sytuacji kiedy strona kilkukrotnie wskazywała tę osobę oraz podawała kontakt w celu wykazania osób urządzających gry,

6) naruszenie art. 187 § 1 w zw. z art. 122 O.p., polegające na zaniechaniu powołania dowodu z zeznań przedstawiciela właściciela w sytuacji, kiedy stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony, a strona kilkukrotnie wskazywała tę osobę oraz podawała do niej kontakt w celu wykazania, iż jej rola polegała jedynie na wynajmie części lokalu oraz w celu wykazania osób urządzających gry, jak również pominięcia istotnych aspektów zebranego materiału dowodowego, poprzez brak odniesienia i uwzględnienia zeznań świadków.

7) naruszenie art. 207 § 1 w zw. z art. 120 O.p. polegające na wydaniu decyzji w oparciu o bezskuteczne przepisy u.g.h. w sytuacji, kiedy orzecznictwo odnośnie możliwości stosowania przepisów ww. ustawy jest zmienne zaś w okresie wskazanym w decyzji Sądy jednoznacznie orzekały o bezskuteczności ustawy w zakresie art. 14 ust. 1 oraz art. 6 ust.1.

Na tych podstawach wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że skarżąca nie wypełniła znamion, które świadczyłyby o urządzeniu przez nią gier na automatach. Jej rola ograniczała się bowiem jedynie do wynajmu fragmentu powierzchni należącego do niej lokalu.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Spór pomiędzy skarżącą a Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej na gruncie niniejszej sprawy koncentruje się wokół oceny zasadności uznania skarżącej za podmiot urządzający gry na automacie Adell2, nr [...], a także prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, dotyczących tej właśnie okoliczności.

Skarżąca nie kwestionuje stanowiska organu, jeżeli chodzi o cechy i właściwości zatrzymanego w jej lokalu urządzenia, ograniczając się do podważenia stanowiska organów odnośnie oceny jej udziału w całym przedsięwzięciu, w ramach którego urządzenie było eksploatowane, a także znaczenia podejmowanych przez nią czynności.

W sprawie nie występują także wątpliwości związane z ewentualnym upływem terminu przedawnienia do wydania decyzji, jako że oba rozstrzygnięcia, tj. organu I instancji i organu odwoławczego, zostały wydane przed upływem pięciu lat od końca roku, w którym stwierdzono eksploatację urządzenia poza kasynem gier.

Jeżeli chodzi o cechy automatu, o którym mowa w okolicznościach niniejszej sprawy, to jak to już wyżej zauważono, tego, że jest ono automatem do gier, skarżąca nie kwestionuje. Niemniej jednak organy przeprowadziły w tym zakresie własne, pełne i niebudzące wątpliwości ustalenia. Cechy urządzenia potwierdzające taką jego kwalifikację stwierdzono na podstawie badań urządzenia, jego oględzin oraz eksperymentu procesowego. Dodać też należy, że zawarta przez skarżącą z "B" umowa, nazwana przez strony umowa dzierżawy, zawierała wyraźne postanowienia, że na udostępnionej dzierżawcy powierzchni lokalu zostaną zainstalowane urządzenia do gier.

W tej sytuacji nie może budzić wątpliwości, że do lokalu skarżącej zostało wstawiony automat do gier, w rozumieniu art. 2 ust 3 u.g.h., czego skarżąca musiała mieć świadomość i na co wyraziła zgodę.

Eksploatacja tego rodzaju automatów możliwa jest wyłącznie w kasynach gier, której to cechy lokal skarżącej bez wątpienia nie posiadał. W tej sytuacji podmiot czy też podmioty urządzające gry na tego rodzaju automacie, poza kasynem gry, podlegają karze administracyjnej, zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h.

Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy sprowadza się do oceny roli skarżącej, w przedsięwzięciu zainicjowanym przez "B", w ramach którego były urządzane gry na automacie, poza kasynem gry.

W orzecznictwie sądowym jednolicie przyjmuje się, że urządzanie gier na automatach obejmuje działania podmiotów zaangażowanych w tego rodzaju procesy, polegające przede wszystkim na organizowaniu i pozyskiwaniu odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowaniu go do danego rodzaju działalności, umożliwieniu dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywaniu automatów w stanie stałej aktywności, poprzez umożliwienie ich sprawnego funkcjonowania, wypłacaniu wygranych pieniężnych oraz czynności związane z obsługą urządzeń czy zatrudnieniem odpowiedniego przeszkolonego personelu, ewentualnie jego szkoleniem. Chodzi zatem o aktywny i istotny udział danego podmiotu w procesie urządzania gier na automatach, a dotyczący stworzenia technicznych, ekonomicznych czy organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie urządzenia. Co jednak należy podkreślić, dla uznania danego podmiotu za "urządzającego gry hazardowe" wystarczające jest przypisanie temu podmiotowi nawet niewielkiego wycinka z opisanej aktywności, bowiem zakres pojęcia "urządzanie gier" nie jest tożsamy z pojęciem "prowadzenie działalności" gospodarczej, gdyż jest od niego węższe (zob. np. wyrok NSA z 2 grudnia 2016 r. sygn. akt II GSK 2210/16 – dost. w CBOiS). W sytuacji, gdy poszczególne, opisane wyżej warunki zapewniają odrębne podmioty, można mówić o ich współudziale w procederze nielegalnego urządzania gier na automatach.

Przenosząc te ogólne uwagi w realia przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że rozstrzygające sprawę organy zasadnie uznały skarżącą za podmiot współurządzajcych gry na automacie, o którym mowa w jej stanie faktycznym. Co prawda rola skarżącej w tym przedsięwzięciu nie była wiodąca, jednak bez wątpienia znacząca i istotna, bez której gry nie mogłyby być urządzane.

Bez udziału skarżącej automat umieszczony w jej lokalu nie mógłby być udostępniony wszystkim zainteresowanym korzystaniem z niego a także sprawnie i nieprzerwanie eksploatowany.

I tak, na wstępie należy zaznaczyć, że skarżąca świadomie udostępniła cześć pozostającego w jej dyspozycji lokalu na wstawienie tam automatu do gier, choć miała w tym czasie wiedzę co do tego, że eksploatacja tego urządzenia poza kasynem gier jest nielegalna. Wynika to bowiem z tego, że zaledwie kilka miesięcy wcześniej w jej lokalu zatrzymane zostały inne tego rodzaju urządzenia.

Dodatkowo dzierżawca w umowie z [...] maja 2015 r. zobowiązał się do zapewnienia skarżącej obsługi prawnej związanej z eksploatacją urządzenia. Przedmiotowe postanowienie w sposób wyraźny wskazuje na to, że zakres współpracy stron umowy nie ograniczał się tylko do udostępnienia części pomieszczenia, ale ich intencją było podjęcie współpracy w szerszym zakresie, związanym z eksploatacją urządzenia. W tym aspekcie strony przewidziały konieczność zapewnienia wydzierżawiającej obsługi prawnej co należy jednoznacznie wiązać z prawnymi konsekwencjami eksploatacji automatu do gier, poza kasynem gry.

W tej materii zwrócić także należy uwagę, że skarżąca, zgodnie z § 1 pkt 3 umowy, zobowiązała się do prowadzenia działalności gospodarczej bez możliwości jej zawieszenia jej wykonywania, przez czas trwania umowy. Świadczy to o tym, że powiązała ona prowadzenia własnej działalności z prowadzoną w pozostającym w jej dyspozycji lokalu eksploatacją automatu.

Wprawdzie analizując ten aspekt działalności nie można stwierdzić, jak to czynią organy, że skarżąca podporządkowała swoją działalność eksploatacji automatu, ale bez wątpienia w pewien sposób powiązała te dwie aktywności, wobec czego twierdzenia o tym że jej rola sprowadzała się wyłącznie do udostepnienia powierzchni lokalu, nie znajdują uzasadnienia.

Wskazaną wyżej ocenę aktywności skarżącej potwierdza również sposób określenia przysługującego jej wynagrodzenia. Wprawdzie zostało ono ustalone kwotowo (400 zł miesięcznie), jednakże przysługiwało ono jedynie wówczas, gdy wstawione do lokalu urządzenie było eksploatowane. Z tego można wywnioskować, że pomimo zatytułowania umowy "ramowa umowa dzierżawy powierzchni" w rzeczywistości jej przedmiotem nie było samo udostepnienie powierzchni lokalu dzierżawcy i oddanie jej do jego dyspozycji, ale wyrażenie zgody na eksploatację automatu, z której to skarżąca miała faktycznie czerpać korzyści.

Jeżeli chodzi o dalsze zapisy postanowień umowy, to w tym zakresie zauważyć należy, że skarżąca zobowiązała się do informowania swojego kontrahenta o włamaniach oraz uszkodzeniach wstawionych do jej lokalu urządzeń. Poza tym, niezależnie od zapisów omawianej umowy, już w ramach jej realizacji, pracownicy skarżącej włączali i wyłączali urządzenie0, a także informowali serwisanta nie tylko o nieprawidłowościach związanych z eksploatacją urządzenia ale także o braku gotówki na wypłatę wygranych.

Mając więc na uwadze powyższe okoliczności, tj. postanowienia umowy, a także sposób jej faktycznej realizacji, stwierdzić należy, że wszelkie czynności podejmowane przez skarżącą, jak również jej pracowników świadczą o tym, że jej aktywność nie ograniczała się jedynie do udostępniania powierzchni lokalu. Zakres podejmowanych przez skarżącą działań miał bowiem znaczny szerszy zasięg i obejmował te aspekty działalności, bez których prawidłowa i niezakłócona eksploatacja automatu nie byłaby możliwa. Poza tym skarżąca była bezpośrednio zainteresowana eksploatacją urządzenia, zgodnie z jego przeznaczeniem, jako że tylko wówczas była uprawniona do pobierania czynszu.

Wszystko to miało też miejsce w sytuacji, w której skarżąca bez wątpienia powiązała w pewien sposób swoją działalność z działalnością swojego kontrahenta, zobowiązując się do jej prowadzenia przez czas eksploatacji urządzenia.

W tym więc stanie faktycznym organy prawidłowo uznały ją za współrządzącą gry na automacie i zasadnie wymierzyły jej karę z tego tytułu.

Bezzasadne są zarzuty skarżącej dotyczące nieprawidłowości związanych z poczynionymi w sprawie ustaleniami faktycznymi oraz te dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Rozstrzygające sprawę organy uczyniły bowiem zadość swoim obowiązkom w tym zakresie, zebrały wystarczający i zdatny do poczynienia ustaleń materiał dowodowy i dokonały jego prawidłowej oceny.

Skarżąca kwestionując prawidłowość postępowania dowodowego podważa nie tyle zgodność z prawem poszczególnych czynności dowodowych, ale polemizuje z przyjętą przez organy kwalifikacją jej aktywności w zakresie współrealizowanego z "B" przedsięwzięcia, co do której to kwestii odniesiono się powyżej. W świetle przytoczonych tam argumentów nie może budzić wątpliwości, że skarżąca spełniła warunki, od których uzależnione zostało potraktowanie jej jako jednego z podmiotów urządzających gry na automacie poza kasynem gry.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, wobec tego Sad, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.