Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 132/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2008-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: par. 50 ust. 4 pkt 5 lit. a
journal: Dz.U. 1999 nr 109 poz 1245
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 11
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Sędziowie asesor WSA Jacek Pruszyński, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Katarzyna Luto, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2000 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za miesiąc styczeń 2000 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] stycznia 2004 r. Nr [...], Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określił Panu A. S., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa "T" (w dalszej części jako skarżący), zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2000 r. i nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za styczeń tego roku, weryfikując rozliczenia zadeklarowane przez podatnika za te miesiące. Organ pierwszej instancji stwierdził, iż prowadząc w 2000 r. działalność gospodarczą Skarżący zawyżył podatek naliczony do odliczenia od podatku należnego za wszystkie okresy rozliczeniowe tegoż roku, albowiem przyjął do odliczenia faktury VAT dokumentujące zakup materiałów eksploatacyjnych do drukarek komputerowych, przede wszystkim tuszy i tonerów. Faktury te wystawione były przez firmę "N" – N. P. i zgodnie z przepisem § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.), nie mogły stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, gdyż stwierdzały czynności, które nie zostały dokonane.

Od powyższej decyzji organu pierwszej instancji pełnomocnik Strony złożył odwołanie, zarzucając jej naruszenie art. 121, art. 122, art. 123, art. 180, art. 187,

art. 188, art. 191, art. 193, art. 201 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm. (w dalszej części uzasadnienia w skrócie: "O.p.") oraz art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. - o podatku od towarów

i usług oraz o podatku akcyzowym, Dz. U. Nr 11, poz. 50 (w dalszej części uzasadnienia w skrócie: "u.p.t.u."). W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Dyrektor Izby Skarbowej w B., decyzją z [...] lutego 2008 r. Nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W pierwszej kolejności organ odwoławczy zbadał kwestię przedawnienia zobowiązań podatkowych strony, analizując istnienie okoliczności wpływających na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwzględnieniem przepisów art. 70 O.p. oraz przepisu przejściowego, tj. art. 21 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 143, poz. 1199). Organ stwierdził, iż w przedmiotowej sytuacji nie nastąpiło przedawnienie zobowiązań podatkowych strony.

Powyższe ustalenia pozwoliły Dyrektorowi Izby Skarbowej skutecznie rozpoznać sprawę. Organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa i stwierdził, że materiał dowodowy jednoznacznie dowodzi, że zakwestionowane faktury nie dokumentowały rzeczywistego obrotu towarami. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, iż ocena całości materiału dowodowego pozwoliła

na ustalenie, że wystawione przez "N" faktury dokumentują czynności, które faktycznie nie miały miejsca. Tusze i tonery w rzeczywistości nie zostały

przez skarżącego nabyte od powyższego podmiotu, co miały dokumentować przedłożone do kontroli dowody zakupu. Transakcje dotyczące zakwestionowanych faktur VAT jak i poprzedzające je transakcje, poczynając od pierwszego ogniwa

w tym łańcuszku, tj. od nieistniejącej firmy "F" w W. uznano za fikcyjne. Organ odwoławczy wskazał, że w "operacji gospodarczej" polegającej na wystawianiu faktur dokumentujących hurtowy obrót towarami, takimi jak tusze i tonery uczestniczyły głównie 3 podmioty. Pierwszym z nich była nieistniejąca firma "F", drugim zaś firma "N". Ta druga w kontrolowanym okresie wystawiała "puste" faktury na rzecz firmy "T", której skarżący był właścicielem. Na część towarów wykazanych w fakturach Pan N. P., prowadzący firmę pod nazwą "N", nie posiadał dowodów zakupu. Dowodem potwierdzającym taki stan rzeczy są zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej: protokół przesłuchania w charakterze świadka N. P. z [...] lipca 2002 r., z którego wynika, iż firma "F" Sp. z o.o., W. stanowiąca pierwsze ogniwo w odnotowanym łańcuszku była firmą nieistniejącą oraz pismo Krajowego Rejestru Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla m. st. W. z [...] kwietnia 2002 r., z którego wynika, że Spółka "F" nie została wpisana do rejestru handlowego przedsiębiorców tamtejszego rejestru.

W ocenie organu odwoławczego, powyższe wyraźnie dowodzi, że przyjęte

do odliczenia zakwestionowane faktury dokumentują czynności, które

w rzeczywistości nie zostały dokonane. Pan P., bowiem nie mógł nabyć towarów od nieistniejącej firmy, a tym samym odsprzedać je na rzecz kontrolowanej jednostki. Takie faktury w świetle przepisów § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz.1245, dalej jako: "rozporządzenie wykonawcze z 22 grudnia 1999 r."), nie mogły stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego. Na poparcie takiego stanowiska organ powołał się również na zeznania pracownika firmy "N" M. S., przesłuchanego w charakterze świadka w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w B., według którego firma "N" nie prowadziła żadnej sprzedaży tuszy i tonerów w 2000 r.

Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, iż w niniejszej sprawie miał miejsce obieg "pustymi fakturami". Z punktu widzenia skutków podatkowych było

to niezgodne z wymogami nałożonymi u.p.t.u. W przedmiotowej sprawie doszło, bowiem do potrącenia w poszczególnych fazach obrotu podatku naliczonego, który zarówno w pierwszej jak i drugiej fazie nie został uiszczony przez zbywcę. Jak wynika z materiałów zgromadzonych w sprawie ani pierwszy podmiot - była nim "F" - firma nieistniejąca, ani też drugi - firma "N" w kontrolowanym okresie nie składały deklaracji i nie odprowadzały należnego podatku. Potwierdzeniem tego jest informacja z Urzędu Skarbowego W.– B., pismo z [...] lutego 2002 r. Nr [...], z którego wynika, iż Pan P. złożył deklaracje VAT-7 jedynie za miesiąc wrzesień 2000 r. Za pozostałe miesiące roku 2000 r. deklaracji nie składał.

Organ odwoławczy za wiarygodne przyjął zeznania Pana P., że nie posiadał i nie sprzedawał tuszy i tonerów wyszczególnionych na kwestionowanych fakturach. Dowód w postaci zeznań M. R. ówczesnego pracownika firmy "T", w ocenie organu nie potwierdza faktu, iż dostawcą towarów (tuszy i tonerów) był Pan N.P. Z zeznań jej wynika bowiem, iż w sprawach związanych z zakupem towarów kontaktowała się wyłącznie z M. B., a nie z wystawcą faktur. Zawarcia transakcji pomiędzy firmami "N" i "T", zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w B., nie potwierdzają również zeznania skarżącego złożone podczas przesłuchania w charakterze strony w niniejszym postępowaniu, który stwierdził, że od firmy "N" towar przywoził Pan M. B. i to z nim ustalał ceny towarów.

Dyrektor Izby Skarbowej podniósł także, iż w toku kontroli nie kwestionowano fizycznego istnienia nabytych przez firmę "T" tuszy i tonerów. Podstawą

do uznania przez kontrolujących za bezpodstawne obniżenie podatku należnego

był fakt, iż takie towary jak tusze i tonery nie zostały nabyte od firmy "N", co miały dokumentować dowody ich zakupu. Z akt sprawy bowiem wyraźnie wynika, iż właściciel w/w firmy razem z wystawionymi fakturami żadnych towarów nie sprzedawał.

W skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. skierowaną do tut. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego działający w imieniu skarżącego pełnomocnik wniósł o jej uchylenie. Decyzji tej zarzucił naruszenie:

– prawa materialnego, tj. przepisu § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenie wykonawcze z 22 grudnia 1999 r. oraz art. 19 ust. 1 i 2 poprzez uznanie,

że faktury VAT nie mogły stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, gdyż stwierdzały czynności, które nie zostały dokonane,

– postępowania, tj. art. 121, art. 122, art. 180, art. 187, art. 191 O.p., które

to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Autor skargi wskazał, że organ swoje ustalenia oparł na zeznaniach świadka N. P. Organ podatkowy nie uwzględnił zawartych w odwołaniu zarzutów strony Skarżącej, dotyczących rozbieżności w zeznaniach świadków. Organ nie odniósł się także do faktu dysponowania przez Skarżącego zakupionymi hurtowymi ilościami tuszy i tonerów, nie dał wiary zeznaniom M. R., która potwierdzała fakt sprzedaży towarów firmie "T", była bowiem świadkiem zamówienia towaru za pośrednictwem M. B. Organ podatkowy nie odniósł się także do zeznań składanym przez samego A. S. W sprawie zostały złożone całkowicie odmienne zeznania przez M. B., który potwierdził, iż towar pochodził od N. P.. W ocenie pełnomocnika Skarżącego, zmiana składanych przez N. P. zeznań, jak również przede wszystkim ich niespójność z oświadczeniami innych, budzi uzasadnione wątpliwości i podważa całość składanych wyjaśnień. W tej niejednoznacznej sytuacji, gdy świadek składał sprzeczne zeznania,

a jednocześnie zostało wszczęto przeciwko niemu postępowanie karne,

organ podatkowy powołał dla celów wydanej decyzji wyłącznie te zeznania,

które zaprzeczały dokonaniu transakcji sprzedaży towarów ze Skarżącym

i skutkowały dla niego niekorzystnymi rozstrzygnięciami podatkowymi. Ocena zeznań świadka winna być dokonana z uwzględnieniem faktu, że ich zmiana nastąpiła

po wszczęciu przeciwko niemu postępowania karnego.

Ponadto pełnomocnik zwrócił uwagę, że skarżący zeznawał, iż przed dokonaniem zamówienia był w firmie N. P. i widział towar, który później zamówił. Potwierdził to świadek N. P., który zmienił swoje zeznania, po tym, jak wszczęto wobec niego postępowanie karne. Ta zmiana składanych oświadczeń budzi poważne wątpliwości i podważa ich prawdziwość. Organ nie zakwestionował także faktu, że ilość tuszy i tonerów w magazynie Skarżącego były zgodne z dokonanymi zakupami, stwierdził jednak, że nie ma dowodu, aby towary te były zakupione w firmie N. P. W skardze podkreślono, że z okoliczności sprawy nie wynika także, że towar nie został nabyty właśnie od wskazanych na fakturach przedsiębiorców. W aktach sprawy karnej znajdują się przelewy, na podstawie których Skarżący opłacał zakupiony, na podstawie faktur VAT towar.

Autor skargi podniósł także, iż w sprawie przedwcześnie podjęto zawieszone postępowanie. Podstawą zawieszenia w niniejszej sprawie było toczące się przeciwko Skarżącemu postępowanie karne. Wynik tego postępowania może mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie, może bowiem zostać ustalony czyn przestępny, który przesądzi kwestię wiarygodności wystawionych faktur i co za tym idzie, zasadności żądania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.

W niniejszej sprawie natomiast nie zakończyła się sprawa karna z udziałem A. S. W związku z diametralnie różną oceną materiału dowodowego (przeciwstawne zeznania P., B., S. i innych), celem wyeliminowania wszelkich wątpliwości w tym zakresie, należało go uzupełnić o wynik postępowania przeciwko A. S.

Końcowo w skardze podniesiono, że podatnik uczestniczący nieświadomie

w łańcuchu dostaw towarów, który ma charakter oszukańczy, nie może zostać pozbawiony możliwości odliczenia VAT. Pełnomocnik powołał się na wyrok ETS

w sprawach C-354/03, C-355/03 i C-484/03.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Uwzględnienie skargi może nastąpić w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miałoby ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w dalszej części powoływanej w skrócie: "u.p.p.s.a.". W przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził istnienia którejś z wymienionych przesłanek uchylenia zaskarżonej decyzji.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy zakwestionowania przez organy, prawa podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych skarżącemu w 2000 r., przez N. P. prowadzącego działalność gospodarczą w ramach firmy "N".

Zawarta w przepisie art. 19 ust.1 u.p.t.u., fundamentalna zasada podatku

od towarów i usług, statuuje prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Przy czym kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług (art. 19 ust.2 tejże ustawy).

Realizując upoważnienie ustawowe zawarte w u.p.t.u., Minister Finansów wydał rozporządzenie wykonawcze do ustawy z 22 grudnia 1999 r., którego przepisy mają zastosowanie w niniejszej sprawie i dotyczy podatku od towarów i usług

za poszczególne miesiące 2000 r. Zgodnie z § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a)

cyt. rozporządzenia, w przypadku, gdy wystawiono faktury, faktury korygujące

lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury

te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

W świetle tych unormowań nie może budzić wątpliwości, że faktura VAT, stanowiąca podstawę do realizacji uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego, musi dokumentować faktycznie wykonaną usługę, czy sprzedaż. Stanowisko takie potwierdza dotychczasowe orzecznictwo sądowo-administracyjne. W tym wyrok

z 4 lipca 2006 r., sygn. I FSK 960/05 (publ. LEX nr 293105), gdzie Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że "podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku VAT z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatków faktycznie należnych, tj. podatków przypadających do zapłaty z tytułu faktycznej sprzedaży towarów lub usług.

W każdym, zatem przypadku gdy podatek wynika jedynie z faktury, która

nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy

u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego

w niej podatku (podobny pogląd NSA zawarł również w wyroku z 14 czerwca 2006 r., sygn. I FSK 996/05, opubl. w ONSAiWSA 2007/5/122).

W przedmiotowej sprawie organy w sposób niebudzący wątpliwości Sądu wykazały, że faktury wystawione skarżącemu przez firmę "N" w 2000 r., stwierdzają czynności, które nie zostały faktycznie dokonane. Dlatego też odmawiając skarżącemu prawa do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z tych faktur, organy nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów art. 19 ust. 1 i 2 u.p.t.u. oraz § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia wykonawczego z 22 grudnia 1999 r.

W kontekście wymienionych wyżej przepisów prawa materialnego zarzuty skargi skupiają się również na wykazywaniu przez autora skargi naruszenia

przez organ podstawowych zasad postępowania podatkowego wyrażonych

w art. 121, art. 122, art. 180, art. 187, art. 191 O.p. Na wstępie trzeba więc wyjaśnić, że obowiązek podjęcia przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, jest naczelną zasadą postępowania podatkowego. Zasadzie tej towarzyszy obowiązek zebrania

i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 O.p. i 187 O.p.). Poszukiwanie i ujawnianie dowodów oparte jest z kolei na zasadzie legalności i jawności. Dowodem w sprawie podatkowej jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeśli strona miała możliwość wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów oraz całego zebranego w sprawie materiału dowodowego (art. 192 O.p., art. 200 O.p.). Trzeci, równie istotny filar dowodzenia

w postępowaniu podatkowym, stanowi zasada swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). Oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ podatkowy dokonuje na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Ocenie podlega każdy dowód z osobna oraz wszystkie dowody we wzajemnej z sobą łączności. Na prawidłowość dokonanej oceny materiału dowodowego wskazuje to, czy wyciągnięte na jego podstawie wnioski mają logiczne uzasadnienie. Dodać

przy tym należy, iż ustaleń stanu faktycznego organ dokonuje bezpośrednio

w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a także na podstawie domniemań faktycznych i prawnych (B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa, 2003, s. 208).

Zdaniem Sądu organy podatkowe nie uchybiły powyższym zasadom postępowania podatkowego i nie naruszyły wymienionych w skardze przepisów O.p. Podstawą uznania obniżenie podatku należnego za bezpodstawne był stwierdzony przez organy fakt, iż takie towary jak tusze i tonery (widniejące na zakwestionowanych fakturach), nie zostały nabyte przez skarżącego od firmy "N". Organy na poparcie ustalonego stanu faktycznego przywołały zeznania świadka N. P. z [...] lipca 2002 r. (właściciela firmy "N"), z których wynika, że w celu udokumentowania źródła pochodzenia w/w towaru rzekomo odsprzedanego następnie m.in. skarżącemu, kupił na giełdzie komputerowej w W. pieczątki fikcyjne kilku firm, w tym spółki "F". Ponadto z treści pisma Krajowego Rejestru Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla m. st. W. z dnia [...] kwietnia 2002 r., wynika, że Spółka "F" nie została wpisana do rejestru handlowego przedsiębiorców tamtejszego rejestru.

Co prawda zeznania N. P. złożone dnia [...] lipca 2002 r. różnią się od zeznań złożonych przez niego później w ramach toczącego się śledztwa, jednakże organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dlaczego za wiarygodne uznał właśnie zeznania złożone dnia [...] lipca 2002 r., wskazując m.in. na treść złożonych w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Prokuraturę Okręgowa w B., zeznań świadka M. S. - pracownika firmy "N". Świadek ten zeznał, że firma "N" nie prowadziła żadnej sprzedaży tuszy i tonerów w 2000 r.

Organ uzasadnił również powody uznania za niewiarygodne zeznań: skarżącego, M. R. i M. B. Zdaniem Sądu, rozumowanie organu jest spójne i przekonywujące, a wyciągnięte z oceny zebranego materiału dowodowego wnioski są logiczne i pozostają w zgodzie z doświadczeniem życiowym, a także oparte są na całokształcie zebranego materiału dowodowego. Dokonana przez organy, ocena dowodów nie narusza, więc postanowień art. 191 O.p. Fakt, że strona skarżąca nie zgadza się z oceną dowodów poczynioną przez organy i inaczej interpretuje zgromadzony materiał dowodowy, nie może przesądzać o dowolności działał organów w tej materii. Ponadto ustalenia organów znajdują również potwierdzenie w wyroku Sądu Rejonowego w B. III Wydział Karny z [...] lutego 2004 r., sygn. akt [...] (k.73 akt sprawy I SA/Bk 380/06). W wyroku tym, sąd karny uznał N. P. za winnego tego, że w okresie od stycznia 1998 r. do kwietnia 2002 r. poświadczał nieprawdę w fakturach sprzedaży VAT oraz podrabiał i posługiwał się podrobionymi fakturami wystawionymi na dane fikcyjnych podmiotów gospodarczych. Powyższego wyroku sądu karnego nie mógł też pominąć Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Zgodnie, bowiem z treścią art. 11 u.p.p.s.a., ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Prejudycjalność prawomocnego wyroku skazującego

w postępowaniu karnym oznacza, że sąd administracyjny nie może podważać ustaleń, których dokonał sąd karny, co do popełnienia przestępstwa. Ustalenia sądu karnego w wyroku z [...] lutego 2004 r. dotyczą stanu faktycznego ustalonego

w sprawie przez organy.

Mając na uwadze całokształt sprawy należy uznać, że organy właściwie ustaliły stan faktyczny sprawy. Ustalenia oparto na prawidłowo zebranych

i ocenionych dowodach. Tym samym organy uzyskały podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa materialnego.

W ocenie Sądu nie można również czynić organom skutecznego zarzutu

w kwestii przedwczesnego podjęcia zawieszonego postępowania podatkowego.

Z akt administracyjnych wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej w B., najpierw postanowieniem z [...] sierpnia 2004 r. w ramach tzw. autokontroli, uchylając swoje wcześniejsze postanowienie w sprawie odmowy zawieszenie postępowania odwoławczego, na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. orzekł o zawieszeniu tego postępowania, do czasu rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego wobec A. S. przed Sądem Rejonowym w B. III Wydział Karny. Następnie zaś, postanowieniem z [...] listopada 2007 r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie odwoławcze. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że przed Sądem Okręgowym w B. w dniu [...] marca 2006 r. m.in. w sprawie skarżącego zapadł wyrok (sygn. akt [...]), przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B., w którym Sąd odwoławczy nakazał sądowi pierwszej instancji rozważenie zwrócenia sprawy prokuratorowi celem dokładnego określenia przedmiotu oskarżenia, wskazując na treść art. 271 § 1 kodeksu karnego i przepisy dotyczące podatku od towarów i usług, które uprawniały do wystawienia faktury VAT wyłącznie dostawcę towarów a nie odbiorcę towarów, poprzez wskazanie w zarzutach, w jakich konkretnie fakturach oskarżeni, jako osoby uprawnione do wystawienia faktur poświadczyły nieprawdę. Powyższe w ocenie Sądu wskazuje, że wynik toczącego się postępowania karnego (w związku zmianą przedmiotu oskarżenia) nie będzie miał wpływu na ustalenia dokonane przez organy podatkowe konieczne do rozstrzygnięcia sprawy. Stąd też podjęcie zawieszonego postępowania odwoławczego w niniejszej sprawie było uzasadnione.

Odnośnie powołania się w skardze na pogląd wyrażony przez ETS, skład orzekający w niniejszej sprawie pragnie podkreślić, że w realiach niniejszej sprawy ani organy, ani też Sąd nie miał obowiązku odwoływania się do orzecznictwa europejskiego oraz przeprowadzania wykładni przepisów u.p.t.u. w kontekście uregulowań zawartych w Szóstej Dyrektywie VAT i bezpośredniego stosowania przepisów wspólnotowych, albowiem stan faktyczny sprawy (dotyczący podatku

od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000 r.. odnosi się do czasookresu sprzed akcesji RP w struktury europejskie. W wielu orzeczeniach ETS wyraził pogląd, iż nie ma jurysdykcji w zakresie pytań wstępnych kierowanych przez sądy państwa trzeciego, a więc również od sądów nowego państwa członkowskiego, rozstrzygających spory dotyczące sytuacji sprzed przystąpienia (por. np. wyrok ETS z dnia 15 czerwca 1999 r. sprawie C-321/97, Andersson -1999, ECR I-3551).

W sytuacji, gdy okoliczności faktyczne postępowania przed sądem krajowym miały miejsce przed przystąpieniem danego państwa do Unii Europejskiej, Trybunał jest właściwy do dokonywania wykładni dyrektywy jedynie w zakresie, w jakim dotyczy to jej stosowania w nowym Państwie Członkowskim od momentu przystąpienia tego państwa do Unii Europejskiej (vide: wyrok ETS z 10 stycznia 2006 r. C-302/04 Ynos kft vs. János Varga; postanowienie ETS z 6 marca 2007 r. w sprawie C-168/08 Ceramika Paradyż).

W tym stanie rzeczy uznając rozstrzygnięcia organów za zgodne z przepisami prawa procesowego i materialnego, orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.