Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 381/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 161 par. 1 pkt 1, art. 242
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 1955 nr 6 poz 32
law: Dekret z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków.
article: art. 7 b ust. 2 pkt 2, art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak,, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Monika Kutarska-Wolińska, po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. N. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie : uchylenia postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia na podstawie operatu ewidencji gruntów i budynków oraz umorzenia postępowania ewidencyjnego p o s t a n a w i a 1. postępowanie w sprawie umorzyć, 2. przyznać adwokat I. B. kwotę [...] złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, którą wypłacić z funduszów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] znak [...] wydanym na podstawie art. 7b ust. 2 pkt 2, art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania W. N. na postanowienie Starosty z [...] w sprawie odmowy wydania zaświadczenia na podstawie operatu ewidencji gruntów i budynków, potwierdzającego własność nieruchomości położonej we wsi Ś. na nazwisko B., syna J., urodzonego w 1898 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił postanowienie i umorzył postępowanie ewidencyjne organu I instancji w tym zakresie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że orzeczenie zawarte w postanowieniu organu I instancji odnosi żądane zaświadczenie do operatu ewidencji gruntów i budynków założonego i prowadzonego na podstawie dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 6 poz. 32) i późniejszych przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Potwierdzenie własności nieruchomości nie może być dokonane w postępowaniu ewidencyjnym na podstawie informacji z ewidencji gruntów i budynków. Żądanie wydania zaświadczenia winno być rozpatrzone w oparciu o inne przepisy i wynikające z nich dokumenty, co wymaga dodatkowych informacji od wnioskodawcy.

Na powyższe postanowienie W. pismem datowanym na dzień [...] lipca 2006 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, do której dołączył kserokopię aktu zgonu matki – O. N., paszportu oraz legitymacji potwierdzającej jego inwalidztwo. Skarżący w dalszym ciągu wnosił o wydanie zaświadczenia potwierdzającego własność nieruchomości położonej w Ś., na nazwisko nieżyjącego ojca.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

W związku z tym, iż skarżący dołączył do swojej skargi kserokopię aktu zgonu, z którego wynika, że wymieniona w orzeczeniu O. N. jest jego matką, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego przekazał akta sprawy do dalszego załatwiania w kwestii wydania zaświadczenia do Urzędu Wojewódzkiego, Delegatura w C.

Dnia [...] Urząd Wojewódzki, Delegatura w C. wydał skarżącemu zaświadczenie nr [...] stanowiące, że matka jego – O. N. posiadała gospodarstwo rolne, w skład którego wchodziły budynki oraz grunty rolne o pow. 7 ha, położone w gromadzie Ś., gmina W., powiat chełmski (obecnie gmina C., powiat ł. ). Zaświadczenie wydano na podstawie znajdującego się w archiwum zakładowym Urzędu Wojewódzkiego, Delegatura w C. orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia 10 października 1954 r., Ldz.R. U.Il-20/21 1154 w sprawie przejęcia na własność Skarbu Państwa mienia po osobach przesiedlonych do Z.S.R.R., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 15 marca 1955 r., Nr 2, poz. 63.

W związku z tym, iż zainteresowany uzyskał żądane zaświadczenie, Organ odwoławczy uznał, że skarga jest bezzasadna.

Sąd ustalił, że w aktach administracyjnych widnieje opisane zaświadczenie z dnia [...] nr [...] w którym i Urząd Wojewódzki, Delegatura w C. zaświadcza, że skarżącemu zaświadczenie stanowiące, że matka jego – O. N. posiadała gospodarstwo rolne, w skład którego wchodziły budynki oraz grunty rolne o pow. 7 ha, położone w gromadzie Ś., gmina W., powiat chełmski (obecnie gmina C., powiat ł.).

Ustanowiona w ramach pomocy prawnej pełnomocnik Skarżącego będąca adwokatem, na rozprawie w dniu [...] 2007 r. oświadczyła, że skarżący otrzymał zaświadczenie z dnia [...] 2006 r. wydane przez Urząd Wojewódzki Delegatura w C., które go satysfakcjonuje. W związku z tym cofa skargę, wnosi o umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę, zaś cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Żadna z powyższych negatywnych przesłanek cofnięcia skargi w przedmiotowej sprawie nie występuje. Tym samym, wobec skutecznego cofnięcia skargi przez skarżącą zaszła przesłanka umorzenia postępowania.

Mając powyższe na uwadze, zgodnie z treścią art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 oraz art. 242 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w treści postanowienia.

Skarżący korzystał z prawa pomocy w zakresie pełnomocnika adwokata z urzędu, któremu należało przyznać wynagrodzenie zgodnie z art. 242 ppsa.