Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 67/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.156 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2011 r. sygn. akt III SO/Wr 7/11 odmawiające sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 października 2011 r. sygn. akt III SO/Wr 7/11 w sprawie ze skargi Z. R. na Prezesa Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia w przedmiocie wymierzenia grzywny postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 2 grudnia 2011 r. sygn. akt III SO/Wr 7/11 odmówił sprostowania postanowienia tego Sądu z dnia z dnia 21 października 2011 r. sygn. akt III SO/Wr 7/11 w sprawie ze skargi Z. R. na Prezesa Sądu Rejonowego dla Wrocławia–Śródmieścia w przedmiocie wymierzenia grzywny.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pismem z dnia 26 września 2011 r. skarżący wniósł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Prezesa Sądu dla Wrocławia – Śródmieścia w przedmiocie nieprzekazania pisma do rozpoznania w postępowaniu procesowym, domagając się jednocześnie "zasądzenia grzywny za nieprzekazanie pisma".

W konsekwencji zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III skargę na bezczynność Prezesa Sądu dla Wrocławia – Śródmieścia zadekretowano pod sygnaturę III SAB/Wr 15/11 zaś wniosek o wymierzenie grzywny temu Prezesowi pod sygnaturą III SO/Wr 7/11.

Postanowieniem z dnia 21 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny Prezesowi Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia, z powodu jego niedopuszczalności (III SO/Wr 7/11), zaś postanowieniem z dnia 25 października 2011 r. odrzucono skargę na bezczynność Prezesa Sądu dla Wrocławia – Śródmieście w przedmiocie nieprzekazania pisma do rozpoznania w postępowaniu procesowym (III SA/Wr 15/11).

Pismem z dnia 2 listopada 2011 r. skarżący wniósł o sprostowanie sentencji postanowienia z dnia 21 października 2011 r., wskazując w uzasadnieniu wniosku, że na stronie 1, w wierszu 10, 11 postanowienia jest: "w przedmiocie wymierzenia grzywny Prezesowi Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieście", podczas gdy powinno być: "o stwierdzenie bezczynności ze strony Prezesa Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia w związku z obrazą art. 19 k.p.a. i nieprzekazania pisma skarżącego z dnia 26 sierpnia 2011 r. (data na asygnacie sądowej), wg właściwości do rozpoznania w postępowaniu procesowym. I zasądzenia grzywny za nieprzekazanie pisma wg właściwości".

Odmawiając sprostowania Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu powołał się na treść art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." wskazując, że sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Mimo iż przepis ten stanowi jedynie o sprostowaniu orzeczeń przez sąd z urzędu, to wobec treści art. 159 P.p.s.a., mówiącego o "wniosku o sprostowanie", nie ulega wątpliwości, iż strona postępowania może również może składać wnioski o rektyfikację orzeczeń. Sąd zaznaczył również, że instytucja sprostowania jest konstrukcją procesową, która ma na celu wyłącznie naprawienie wadliwości orzeczenia przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał mu nadać. Jej wykorzystanie nie może jednak prowadzić do zmiany lub uchylenia wydanego rozstrzygnięcia. Służy jedynie wyeliminowaniu z jego treści tego, co nie jest zgodne z wolą Sądu wydającego orzeczenie. Zdaniem Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie taki wypadek nie zachodzi. W złożonej skardze skarżący domagał się: po pierwsze, stwierdzenia "bezczynności ze strony Prezesa Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia w związku z obrazą art. 19 kpa i nieprzekazaniem pisma skarżącego z dnia 26 sierpnia 2011 r. (data na asygnacie sądowej), wg właściwości do rozpoznania w postępowaniu procesowym. I zasądzenia grzywny za nieprzekazanie pisma wg właściwości", zaś po wtóre: "zasądzenia grzywny za nieprzekazanie pisma". W konsekwencji zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III skargę na bezczynność Prezesa Sądu dla Wrocławia – Śródmieście zadekretowano pod sygnaturą III SAB/Wr 15/11, zaś wniosek o wymierzenie grzywny temu Prezesowi pod sygnaturą III SO/Wr 7/11. Obie sprawy zostały już przez Sąd rozpoznane, w tym, postanowieniem z dnia 25 października 2011 r. (III SA/Wr 15/11) odrzucono skargę na bezczynność Prezesa Sądu dla Wrocławia – Śródmieścia w przedmiocie nieprzekazania pisma do rozpoznania w postępowaniu procesowym, a postanowieniem z dnia 21 października 2011 r. (III SO/Wr 7/11) odrzucono wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny temu organowi. W postanowieniu tym dookreślono przedmiot sprawy – zgodnie z intencją wnioskodawcy zawartą w piśmie z dnia 26 września 2011 r. – jako "wymierzenie grzywny Prezesowi Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia".

Aktualne żądanie skarżącego sprowadza się natomiast do zmiany tego przedmiotu z "wymierzenia grzywny" na "stwierdzenie bezczynności" Prezesa Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia. Tymczasem w tak przedstawiającym się stanie faktycznym, zawarcie w sentencji postanowienia w sprawie zadekretowanej pod sygnaturą III SO/Wr 7/11 treści żądanej przez skarżącego nie może zostać uwzględnione, bowiem sprawa o stwierdzenie bezczynności została wyłączona do odrębnego postępowania i była już przedmiotem rozpoznania w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 15/11.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Z. R. domagał się jego uchylenia. Podniósł, że z treści jego pisma Sąd ma obowiązek wywieść przedmiot postępowania w sprawie, rozpoznać całość skargi i zawrzeć to w sentencji. Sąd ma obowiązek, tak jak i organy administracyjne rozpoznając podanie ustosunkować się do istoty wniesionego odwołania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 156 § 1 P.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jednak sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Kwestia, czy prostowana okoliczność jest w rzeczywistości poparta dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania, jest bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania.

W niniejszej sprawie skarżący domagał się sprostowania sentencji postanowienia z dnia 21 października 2011 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w zakresie przedmiotu rozpoznania poprzez zmianę wyrażenia "w przedmiocie wymierzenia grzywny Prezesowi Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieście" na: "o stwierdzenie bezczynności ze strony Prezesa Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia w związku z obrazą art. 19 k.p.a. i nieprzekazania pisma skarżącego z dnia 26 sierpnia 2011 r. (data na asygnacie sądowej), wg właściwości do rozpoznania w postępowaniu procesowym. I zasądzenia grzywny za nieprzekazanie pisma wg właściwości". Należy jednak uznać, że taka ingerencja w treść sentencji orzeczenia w rzeczywistości zmienia to postanowienie co do istoty. Tym samym zmiany, których domaga się skarżący, nie stanowiłyby sprostowania oczywistej omyłki, ale dotyczyłby merytorycznej treści postanowienia, co należy uznać za niedopuszczalne.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.