Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 967/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 8 ust. 2, art. 38 ust. 1, art. 107 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1769
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: Kpa) w związku z art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. T., od decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] nr [...] w sprawie przyznania zasiłku okresowego w wysokości 201,49 zł miesięcznie na okres od 1 lipca 2016 r. do 30 września 2016 r. - decyzję pierwszoinstancyjną utrzymało w mocy.

Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ odwoławczy przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, akceptując w pełni stanowisko orany pierwszoinstancyjnego wskazał przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach podał, że zgodnie z regulacją zawartą w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1769 ze zm., dalej: ups) zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego:

1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej;

2) rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny.

W myśl ust. 2 tego artykułu zasiłek okresowy ustala się:

1) w przypadku osoby samotnie gospodarującej - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie;

2) w przypadku rodziny - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny.

Zgodnie z ust. 3 tego artykułu kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 50 % różnicy między:

1) kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej

osoby;

2) kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny.

Dalej podał, że kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie. W przypadku podjęcia zatrudnienia przez osobę objętą kontraktem socjalnym pobierającą zasiłek okresowy, może być on wypłacany nadal niezależnie od dochodu, do dnia wynikającego z decyzji przyznającej zasiłek okresowy, nie dłużej jednak niż do 2 miesięcy od dnia, w którym osoba została zatrudniona.

Zasiłek okresowy jest wypłacany niezależnie od dochodu w sytuacji określonej w ust, 4a nie częściej niż raz na 2 lata. Okres na jaki przyznawany jest zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy.

Organ odwoławczy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie miesięczny dochód skarżącego nie przekracza ustawowego kryterium dochodowego, a ponadto zachodzą przesłanki szczególne w postaci bezrobocia oraz trudności w przystosowaniu do życia po opuszczeniu zakładu karnego. W związku z tym, jak uznał, spełnione zostały wymogi formalne do przyznania stronie wnioskowanego świadczenia, co też organ I instancji uczynił przyznając zasiłek okresowy w wysokości 50 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby.

Kolegium podało, że Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w roku 2016 otrzymał w planie budżetowym dotację na realizację zadania dotyczącego wypłat zasiłków okresowych w wysokości 3 140 601 zł, kwota ta w miesiącu marcu została pomniejszona o 92 790 zł, stan na 30 kwietnia 2016 r. dotacji na powyższe zadanie wyniósł 3 047 811 zł. Zaakcentowało, że miesięczny wydatek na wypłatę zasiłków okresowych kształtuje się w wysokości 645 000 zł. Na podstawie analizy dotychczasowego działania organ odwoławczy stwierdził, że kwota ta jest niewystarczająca na wypłatę zasiłków okresowych w minimalnej wysokości w związku z czym, na co zwrócił uwagę, MOPR w Z. sukcesywnie składa zapotrzebowania na zwiększenie planu. Z pomocy finansowej w formie zasiłków okresowych korzysta (stan na 30 kwietnia 2016 r.) 2278 świadczeniobiorców, wydatek (stan na 30 kwietnia 2016 r.), to kwota 2 555 21033 zł. Środki finansowe na realizację zadań własnych w roku 2016 wynoszą 3 000 000 zł z czego kwota 2 165 600 zł została zabezpieczona jako udział własny w ramach wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", pozostała kwota przeznaczona jest na wypłatę zasiłków celowych w szczególnie uzasadnionych przypadkach (bardzo niski dochód lub jego brak) dotyczących zakupu lekarstw ratujących życie, opału w sezonie zimowym, pomocy w formie zakupu obuwia lub odzieży adekwatnej do pory roku bądź innych potrzeb wynikających z indywidualnych, wyjątkowych szczególnie trudnych sytuacji życiowych klientów.

Tym samym Kolegium uznało, że wydana w sprawie decyzja organu pierwszej instancji, zasługuje na utrzymanie w mocy gdyż spełnione zostały wymogi formalne do przyznania stronie wnioskowanego świadczenia, zaś sytuacja finansowa tego organu uzasadnia przyznanie zasiłku okresowego w wysokości gwarantowanej. Zdaniem Kolegium, jak wyżej wskazano, wielkość środków finansowych, które gmina [...] przeznaczyła na realizację zadań własnych nie pozwala na przyznawanie wszystkim wnioskodawcom zasiłków okresowych w wyższej wysokości oraz na dłuższy okres. Okres na jaki przyznano świadczenie jest zgodny z założeniami pomocy społecznej, która ma za zadanie wsparcie osób w przezwyciężeniu trudnej sytuacji i nie może być źródłem stałego utrzymania.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. T. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie świadczenia w maksymalnej wysokości, zasądzenie wypłaty ustawowych odsetek od zaległości (należnego świadczenia okresowego w maksymalnej wysokości), zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania ewentualnie o uchylenie decyzji organu I i II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 38 ust 2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyznaniem zasiłku w jego minimalnej wysokości z uwagi na możliwości finansowe ośrodka pomocy społecznej, podczas gdy w uzasadnieniu tej decyzji nie znalazły się żadne argumenty wskazujące na sytuacje życiową, zdrowotną lub materialną skarżącego, co przemawiałoby za uznaniem prymatu interesu społecznego nad indywidualnym,

2) art. 38 ust 5 ustawy o pomocy społecznej poprzez zastosowanie go pomimo nie ustalenia żadnych okoliczności faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia w zakresie okresu na jaki został przyznany zasiłek pomimo iż rozstrzygnięcie to nie jest pozostawione w sferze prawa administracyjnego i okoliczności sprawy decydują o zakresie przyznanej pomocy społecznej,

3) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kpa i art. 80 Kpa poprzez nie zgromadzenie i nie zbadanie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz niepoczynienie ustaleń w całokształcie materiału dowodowego, niewskazanie jakie okoliczności organ brał pod uwagę oceniając sytuację materialną strony przez co nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie,

4) art. 11 Kpa w z w. z art. 107 § 3 Kpa poprzez nie umotywowanie decyzji w zakresie uznania, iż strona może uzyskać minimalną wartość zasiłku bez wskazania dlaczego interes innych zasiłkobiorców w tej konkretnej decyzji uznaniowej przeważa nad interesem indywidualnym odwołującego się.

Uzasadniając skargę podał, że organy obu instancji uzasadniając wysokość przyznanego świadczenia powołały się na możliwości finansowe ośrodka pomocy społecznej, nie wyjaśniając przy tym skarżącemu dlaczego interes innych świadczeniobiorców organ wziął pod uwagę ograniczając wypłatę przyznanego mu świadczenia do minimalnej wysokości. Zdaniem skarżącego organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Zaskarżone w sprawie rozstrzygnięcie dotyczy również okresu, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy. Ustalenie okresu przysługiwania zasiłku, w odróżnieniu od wysokości świadczenia, nie jest ustalane na podstawie konstrukcji uznania administracyjnego. Zgodnie z art. 38 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, okres, na jaki jest przyznawany zasiłek, ustala ośrodek pomocy społecznej, a raczej organ prowadzący postępowanie, na podstawie okoliczności sprawy. Sformułowanie, zgodnie z którym organ ustala okres na jaki przyznany ma być zasiłek okresowy, na podstawie okoliczności sprawy powoduje, że organ jest zobowiązany do wskazania konkretnych, wyszczególnionych w uzasadnieniu decyzji okoliczności sprawy, pozostających w związku z czasem, w jakim osoba lub rodzina powinna korzystać z pomocy społecznej. Okoliczności powyższe muszą być przy tym tak ustalone i wyjaśnione, aby same narzucały okres, w jakim zainteresowany polepszy trudną sytuację życiową.

W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, organ drugoinstancyjny powtórzył argumenty przedstawione w uzasadnieniu objętej skargą decyzji. W jego ocenie w sprawie spełnione zostały wymogi formalne i proceduralne do przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia, jednakże - co uwypuklił - sytuacja finansowa organu I instancji uzasadnia przyznanie zasiłku okresowego w wysokości gwarantowanej, ponieważ wielkość środków finansowych, które gmina Z. przeznaczyła na realizację zadań własnych nie pozwala na przyznawanie wszystkim wnioskodawcom zasiłków okresowych w wyższej wysokości oraz na dłuższy okres. Toteż podniósł, że okres, na jaki przyznano świadczenie jest zgodny z założeniami pomocy społecznej, która ma za zadanie wsparcie osób w przezwyciężeniu trudnej sytuacji i nie może być źródłem stałego utrzymania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, iż podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., dalej: ppsa). Zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 134 § 1 ppsa, Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak: NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, wszystkie przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl., w skrócie: CBOSA). Orzekanie – w myśl art. 135 ppsa – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa.

Prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury, ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich, mieści się w treści zasady państwa prawnego (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Obowiązkiem organów orzekających jest zatem kierowanie się w toku postępowania administracyjnego zasadami wynikającymi z przepisów prawa proceduralnego. Jednocześnie wskazania wymaga, że Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 ppsa kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jak wskazano powyżej z zastrzeżeniem art. 57a.

Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy został zaprezentowany przy okazji omawiania dotychczasowego przebiegu objętego skargą postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania. Dokonując oceny zaskarżonego orzeczenia zgodnie ze wskazanymi normami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga nie jest zasadna. Skarga nie zasługuje również na jej uwzględnienie z przyczyn, które Sąd obowiązany był wziąć pod uwagę działając z urzędu. W dalszej kolejności wskazać należy, że świadczenia dla osób wymagających wsparcia ze strony pomocy społecznej podlegają regulacji zawartej w wielokrotnie przytaczanej powyżej ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1769 ze zm., przywoływanej także w skrócie: ups). Przy czym, przypomnienia wymaga, że w dniu 15 czerwca 2016 r. skarżący zwrócił się do organu pierwszej instancji z wnioskiem o przyznanie pomocy na zakup aparatu słuchowego oraz broni gazowej. W trakcie wywiadu środowiskowego strona m.in. wniosła o przyznanie pomocy w postaci zasiłku okresowego. Toteż objętą skargą decyzją z dnia [...] nr [...] organ drugoinstancyjny utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] nr [...] w sprawie przyznania zasiłku okresowego w wysokości 201,49 zł miesięcznie na okres od 1 lipca 2016 r. do 30 września 2016 r.

W przedmiotowej sprawie, co wymaga zaznaczenia, w toku przeprowadzonego w dniu 16 czerwca 2016 r. wywiadu środowiskowego ustalono, że strona prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, jest zarejestrowana w powiatowym urzędzie pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, jej dochodem jest dodatek mieszkaniowy w kwocie 219,93 zł oraz dodatek energetyczny w kwocie 11,09 zł, co daje łącznie dochód strony w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku w wysokości 231,02 zł, posiada orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności.

Tym samym zasadnie wyeksponowały orzekające w sprawie organy, że zgodnie z art. 38 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 ups zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego, w przypadku rodziny – rodzinie której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny. Zasiłek okresowy ustala się:

1) w przypadku osoby samotnie gospodarującej - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie;

2) w przypadku rodziny - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny (ust. 2).

Kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z ust. 2 nie może być niższa niż 50% różnicy między:

1) kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby;

2) kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny (ust. 3).

Kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie (ust. 4).

Okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy (ust. 5).

Zgodnie z treścią art. 2 i 3 wyżej wskazanej ustawy celem pomocy społecznej jest wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie samodzielnie pokonać, umożliwienie osobie lub rodzinie życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Cele te osiąga się poprzez wyprowadzenie osoby z systemu pomocy społecznej. W myśl art. 3 powołanej ustawy rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Pomoc społeczna udzielana jest bowiem osobom, czy rodzinom między innymi z powodu ich ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności, ciężkiej choroby.

Bez wątpienia wyżej opisane warunki przyznania skarżącemu pomocy zostały w sprawie spełnione.

W niniejszej sprawie w toku postępowania administracyjnego organ pierwszoinstancyjny, co za zasadne uznał organ odwoławczy, przyznał skarżącemu zasiłek okresowy w wysokości 201,49 zł miesięcznie na okres od 1 lipca 2016 r. do 30 września 2016 r. Kwota ta, aczkolwiek niespełniajaca oczekiwań strony co do wysokości, to mieści się w granicach ustawowych, a jak wykazał z uwagi na posiadane środki finansowe organ powoli także na zapewnienie pomocy innym potrzebującym. Nie pozostaje przy tym obojętnie prawnie znana tak organom, jak i Sądowi z urzędu okoliczność pozostawania strony skarżącej pod stałą opieką i wsparciem pomocy społecznej świadczonej przez organ pierwszoinstancyjny - zob. np. wyroki tut. Sądu z dnia 09 lutego 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 653/16 oraz z dnia 21 stycznia 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 775/17.

W przedmiotowej sprawie, czego nie dostrzega skarżący, a co ma fundamentalne znaczenie dla oceny legalności działania organów orzekających w ramach pomocy społecznej przy ustalaniu wysokości zasiłku okresowego, jest to, że ustala się go w przypadku osoby samotnie gospodarującej – do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie (art. 38 ust. 2 ups). Minimalną wysokość zasiłku określa art. 38 ust. 3 pkt 1 ups stanowiąc, że kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z ust. 2 nie może być niższa niż 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. Kwota zasiłku okresowego nie może być także niższa niż 20 zł miesięcznie (art. 38 ust. 4 ups). Okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy (art. 38 ust. 5 u.p.s.). Z przywołanej regulacji wynika, że organ pomocy społecznej ustala wysokość zasiłku okresowego pomiędzy wskazanymi wyżej granicami, z uwzględnieniem ogólnych zasad udzielania świadczeń z pomocy społecznej oraz indywidualnej sytuacji wnioskodawcy. Na rozmiar świadczenia z pomocy społecznej mają wpływ okoliczności uzasadniające udzielenie tej pomocy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania zasiłku okresowego cechuje pewna uznaniowość, ograniczona w ustawie wysokością najwyższego i najniższego zasiłku oraz okresem jego pobierania. O tym, czy zasiłek będzie przyznany w rozmiarze wyższym bądź niższym, decyduje organ biorąc pod uwagę sytuację rodzinną i zdrowotną uprawnionego, istniejącą po stronie świadczeniobiorcy i wynikającą z jego osobistych możliwości przezwyciężenia swej trudnej sytuacji życiowej, zakres realizacji obowiązku współdziałania w rozwiązywaniu problemów, możliwości finansowe ośrodka, postawę świadczeniobiorcy oraz elementy subiektywne, jak np. chęć i aktywność w rozwiązaniu swej trudnej sytuacji życiowej. Argumenty te i okoliczności są wskazywane przez sądy administracyjne orzekające w sprawach o tożsamym przedmiocie zob. wyroki NSA z 08 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1285/17, z dnia 24 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 42/16, z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 2080/13, czy też wyrok WSA w Łodzi 16 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 320/18, z tego samego dnia II SA/Łd 318/18.

W wyrokach tych wskazuje się, z czym w pełni utożsamia się skład orzekający, że zgodnie z art. 107 ust. 1 ups, w celu ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osób i rodzin organ przeprowadza wywiad środowiskowy. Ustalenia wywiadu stanowią następnie dla pracownika socjalnego podstawę do analizy i oceny sytuacji danej osoby lub rodziny. Z akt sprawy, w szczególności zaś z aktualizacji wywiadu środowiskowego wynika, że strona skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, jest zarejestrowana w powiatowym urzędzie pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, jej dochodem jest dodatek mieszkaniowy w kwocie 219,93 zł oraz dodatek energetyczny w kwocie 11,09 zł, co daje łącznie dochód strony w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku w wysokości 231,02 zł, a także posiada orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności. Tym samym wysokość należnego skarżącemu zasiłku okresowego powinna znajdować się w granicach od 50% obowiązującego ówcześnie kryterium dochodowego do 418 zł. Przyznanie zatem skarżącemu zasiłku okresowego wysokości 201,49 zł miesięcznie na okres od 1 lipca 2016 r. do 30 września 2016 r., warunek ten w niniejszej sprawie spełniało i uzasadnione zostało przez organ jego możliwościami finansowymi.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że organy orzekające prawidłowo ustaliły, że skarżący spełniała kryteria (dochodowe i społeczne) do przyznania pomocy w formie zasiłku okresowego. Organy poprawnie ustaliły również wysokość i okres przyznanego zasiłku okresowego, a przedstawione w tej sprawie uzasadnienie, wbrew zarzutom skargi, spełnia przesłanki określone w art. 107 § 3 Kpa. Ponadto, w ocenie Sądu, organy obu instancji zebrały materiał dowodowy w zakresie pozwalającym na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Dokonały dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz starannie wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi się kierowały przy wydaniu rozstrzygnięcia, zachowując tym samym wymogi określone w przepisach art. 7 i art. 77 Kpa. Dokonana ocena zebranych w sprawie dowodów nie jest dowolna, a organy wskazały przyczyny, które zadecydowały o przyznaniu skarżącemu zasiłku okresowego we wskazanej kwocie. Podkreślić przy tym należy, że przyznanie zasiłku w wyższej niż maksymalna wysokości nie tylko byłoby niezasadne ale także naruszałoby obowiązujące w tym zakresie przepisy art. 38 ups. Określenie bowiem przez ustawodawcę maksymalnej i minimalnej wysokości zasiłku okresowego oznacza, że organ przyznający zasiłek, o ile stwierdzi, że osoba ubiegająca się spełnia kryterium wskazane w art. 38 ust. 1 ups, działa w granicach uznania administracyjnego. Organ nie może zatem stronie przyznać świadczenia w kwocie ani niższej, ani wyższej, niż to zostało określone w ups. W ustalonych w ten sposób "widełkach" organ poruszać się może jednak swobodnie, przy czym powinien ustalić to świadczenie w wysokości adekwatnej do sytuacji wnioskodawcy, jego potrzeb i możliwości zaspokojenia swoich potrzeb we własnym zakresie oraz posiadanych przez organ środków finansowych na realizacją zadań pomocowych, co też w niniejszej sprawie uczynił. Faktem powszechnie znanym jest okoliczność, że możliwości finansowe organów pomocy społecznej są ograniczone.

Mając przy tym na uwadze zarzuty skargi i zawarte w niej motywy podkreślić należy, że pomocy społecznej nie można traktować jako stałego źródła dochodów, czego zadaje się nie dostrzegać skarżący. Zasiłki z pomocy społecznej nie mogą bowiem stanowić podstawowego źródła utrzymania i służyć zaspokojeniu każdej potrzeby życiowej, i to w kwocie wskazanej przez wnioskodawcę. Zgodnie z intencją ustawodawcy, celem pomocy społecznej jest jedynie udzielenie wsparcia, a nie zastąpienie indywidualnych wysiłków w dążeniu do poprawy swej sytuacji bytowej. Spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o pomoc nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie tego świadczenia w wysokości, którą sama określi. Przeciwnie – wnioskodawca musi liczyć się z tym, że organ odmówi przyznania mu tego świadczenia lub jego wysokość będzie inna niż ta, którą określił w złożonym wniosku. Żądanie przyznania kwot w wysokości kilkudziesięciu tysięcy zł, czy nawet milionów znacząco wykraczają poza możliwości organów pomocy społecznej. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, a także reszty argumentów podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego wyjaśnić należy, iż choć uzasadnienia wydawanych w sprawie decyzji o przyznaniu skarżącemu pomocy w jakiejś części (nawet znacznej) się powtarzają – w ocenie Sądu – nie stanowi to podstawy do uznania, że taka decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a przede wszystkim, że takowe naruszenie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, bowiem tylko takie naruszenie w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ppsa może stanowić podstawę do uchylenia kontestowanej decyzji. Końcowo podkreślić należy, iż Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów proceduralnych, gdyż postępowanie w sprawie było przeprowadzone w sposób rzetelny i dokładny, co znalazło swoje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych i w uzasadnieniu skonstruowanym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 Kpa.

Konkludując przyjdzie wskazać, że Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone rozstrzygnięcie naruszało przepisy wskazywanych powyżej aktów prawnych, tj. ustawy o pomocy społecznej i kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy w sposób dostateczny wykazał, iż wszystkie okoliczności sprawy podlegały ocenie w ramach przeprowadzonego postępowania, a przytoczona w zaskarżonym orzeczeniu argumentacja zapadłego rozstrzygnięcia nakazuje uznać, iż jej uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 Kpa, zawiera bowiem wskazanie faktów oraz dowodów, na których rozstrzygający sprawę organ się oparł, oraz uzasadnienie prawne, a więc wyjaśnienie podstawy prawnej orzeczenia.

Podsumowując w rozpoznawanej sprawie organy w oparciu o posiadane dokumenty oraz informacje podane przez stronę skarżącą dokonały właściwych ustaleń i w sposób wyczerpujący wyjaśniły okoliczności sprawy. W toku postępowania administracyjnego rozważono wszelkie okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy - zdaniem Sądu - skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w wyniku właściwej oceny materiałów sprawy i prawidłowych rozważań prawnych.

Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę stosując art. 151 ppsa.