Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1592/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32  ust. 2, art. 23 ust. 6, art. 3 pkt 16a.
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.
article: art. 151.
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 maja 2021 r. sprawy ze skargi V. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [....] w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej zasiłek rodzinny i dodatki do tego zasiłku oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta R. decyzją z dnia [...] r. nr [...] skierowaną do V. W. (dalej zwanej "skarżącą") uchylił w okresie od 1 listopada 2017 r. do 31 października 2018 r. prawo do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do tego zasiłku, przyznane decyzją z dnia [...] r. nr [...] na córkę skarżącej – J. W. (uchylenie prawa do zasiłku rodzinnego) oraz na syna skarżącej – M. (M.) B. (uchylenie prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu wychowania dziecka w rodzinie wielodzietnej).

Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 111), dalej w skrócie "u.ś.r.", oraz rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2017 r. w sprawie sposobu i trybu postepowania w sprawach o przyznanie świadczeń rodzinnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1466), a nadto art. 41, art. 104, art. 108 § 1 oraz art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej w skrócie k.p.a.

Decyzji organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że uchylenie prawa do zasiłku było konieczne w związku z informacją przekazaną przez Śląski Urząd Wojewódzki, według której względem córki skarżącej, w okresie od 1 listopada 2017 r. do 31 października 2018 r. miały zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Zarzuciła błędne przyjęcie, że na podstawie zastosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego decyzja o przyznaniu świadczeń rodzinnych na jej córkę oraz syna powinna być uchylona. Ponadto zarzucono błędne zastosowanie art. 32 ust. 2 u.ś.r. oraz błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego obejmują także świadczenia na rzecz syna skarżącej.

W uzasadnieniu odwołania skarżąca wskazała, że ojciec jej córki, mieszkający na stałe w [...], nie składał wniosku ani nie pobierał w [...] żadnego świadczenia na dziecko. Państwem pierwszeństwa do ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych powinna być zatem Polska.

Skarżąca zaakcentowała ponadto, że ojciec jej syna mieszka w Polsce i jest nim "A. B." a nie A. de B. Nie mają więc tutaj zastosowania przepisy o koordynacji zabezpieczeń.

Odwołanie nie przyniosło jednak oczekiwanego przez skarżącą rezultatu, gdyż zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium nakreśliło najpierw przebieg dotychczasowego postępowania oraz przytoczyło treść art. 23a ust. 5 u.ś.r.

Organ odwoławczy wskazał na pismo Wojewody Śląskiego z dnia [...] roku, z którego między innymi wynika, iż w sprawie uprawnień skarżącej dotyczących zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego w części dotyczącej jej córki na okres świadczeniowy 2017/2018 przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego miały zastosowanie od początku powstania uprawnień, tj. od 01.10.2017 roku do 31.10.2018 roku. Z dokumentacji wynika, iż ojciec tego dziecka A. de B. od 2006 r. zamieszkuje na terenie [...], a zatem podlega ustawodawstwu innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Na mocy przepisów wspólnotowych we wskazanym okresie jest on uprawniony na terenie [...] do ubiegania się o świadczenia rodzinne w odniesieniu do członków swojej rodziny, którzy zamieszkują w innym państwie członkowskim, tak jak gdyby zamieszkiwali oni na terytorium tego państwa.

Kolegium zaakcentowało, że organ I instancji jest zobowiązany do uchylenia prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego za okres od dnia od 1 października 2017 roku do 31 października 2018 roku, w którym rodzina podlega stosowaniu przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Za ten okres (od dnia uchylenia) organem właściwym do wydania decyzji o uprawnieniach do świadczeniach rodzinnych będzie Wojewoda Śląski

Kolegium stwierdziło ponadto, że decyzja organu I instancji odpowiada wymogom stawianym przez art. 107 § 3 k.p.a., a organ ten poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne; zastosował właściwe przepisy prawa i odpowiednio oraz obszernie uzasadnił swoje stanowisko w uzasadnieniu decyzji.

Według Kolegium zarzuty, dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego i kwestii związanych ze stanem faktycznym sprawy będzie można podnieść w postępowaniu prowadzonym przez Wojewodę Śląskiego.

Odnosząc się natomiast do zarzutu błędu w ustaleniach stanu faktycznego, polegającego na przyjęciu, że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego obejmują także świadczenie na rzecz syna skarżącej, Kolegium wskazało, że dodatek z tytułu wychowania dziecka w rodzinie wielodzietnej ma charakter akcesoryjny, co oznacza, że może być przyznany tylko temu, kto złożył wniosek lub jest uprawniony do zasiłku rodzinnego. W świetle ustawy rodzina może być uznana za rodzinę wielodzietną wtedy, gdy w jej skład wchodzi co najmniej troje dzieci spełniających warunki do uzyskania na nie zasiłku rodzinnego. Rodzina jest zatem rodziną wielodzietną w rozumieniu ustawy, gdy w rodzinie co najmniej na trójkę dzieci pobierany jest zasiłek rodzinny. Nie jest zatem wystarczające, aby dana rodzina ubiegająca się o zasiłek miała troje dzieci, konieczne jest bowiem spełnienie warunku uprawnienia do zasiłku rodzinnego na te dzieci.

W skardze na powyższą decyzję Kolegium, wniesionej przez fachowego pełnomocnika będącego adwokatem zarzucono:

a) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie tj. art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes strony;

b) błędne przyjęcie, iż na podstawie zastosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego decyzja o przyznaniu świadczeń rodzinnych na córkę oraz syna skarżącej powinna być uchylona;

c) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego obejmują także świadczenia na syna skarżącej;

d) naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 32 ust. 2 u.ś.r.

W związku z podniesionymi zarzutami skarżąca domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi podano, że ojciec córki skarżącej mieszkający na stałe w [...] nie składał wniosku ani nie pobierał w [...] żadnego świadczenia na dziecko. Do organu nie wpłynęła również taka informacja ze strony organów [...].

Ponadto podniesiono, że skoro skarżąca pracowała w Polsce, to krajem pierwszeństwa do ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych powinna być Polska a nie [...].

Podkreślono także, że ojciec syna skarżącej mieszka w Polsce i nie mają tutaj zastosowania przepisy o koordynacji systemów społecznych, a organ II instancji w ogóle nie doniósł się do tego zarzutu zawartego w odwołaniu.

W skardze został także zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] r. Kolegium odmówiło skarżącej wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji Kolegium z dnia [...]r.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Natomiast postanowieniem z dnia 22 lutego 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmów wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137, t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325, t.j. ze zm. ) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. w sprawie uchylenia prawa do świadczeń rodzinnych.

Rozpoznanie sprawy nastąpiło w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, gdyż zarówno pełnomocnik skarżącej, jak i Kolegium, złożyli w tym zakresie stosowny wniosek (art. 119 pkt 2 p.p.s.a.).

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 23a ust. 5 ustawy z dnia ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 111, dalej w skrócie jak dotychczas "u.ś.r.). Przepis ten stanowi, że w przypadku, gdy wojewoda w sytuacji, o której mowa w ust. 2, ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne za okres, w którym osoba podlega ustawodawstwu w zakresie świadczeń rodzinnych w innym państwie, o którym mowa w ust. 1, w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 23 ust. 2 u.ś.r. w przypadku przebywania osoby uprawnionej do świadczeń rodzinnych lub członka rodziny tej osoby w dniu wydania decyzji przyznającej świadczenia rodzinne lub po dniu jej wydania poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, o którym mowa w ust. 1, organ właściwy występuje do wojewody o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Jak natomiast stanowi ust. 1 tego przepisu w przypadku, gdy osoba uprawniona do świadczeń rodzinnych lub członek rodziny tej osoby przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy przekazuje wniosek wraz z dokumentami wojewodzie.

Zwrócić należy także uwagą na treść art. 23 ust. 6 u.ś.r., który stanowi, że w przypadku, o którym mowa w przytoczonym powyżej ust. 5, wojewoda wydaje decyzję w sprawie świadczeń rodzinnych zgodnie z art. 21 od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia ustawodawstwu którego państwa podlega osoba pracująca lub prowadząca działalność za granicą (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 556/10; z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 243/16 i sygn. akt I OSK 245/16; wyrok NSA z dnia 2 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 390/18).

Z przedstawionych dotychczas przepisów u.ś.r. wynika następujący tryb postępowania organów w przypadku ustalenia, że osoba, której przysługuje prawo do świadczeń rodzinnych lub członek rodziny tej osoby w dniu wydania decyzji, przyznającej świadczenia rodzinne lub po dniu jej wydania przebywa za granicą, w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego:

- najpierw właściwy organ występuje do wojewody o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego;

- następnie wojewoda ustala tę okoliczność;

- jeżeli zaś wojewoda ustali, że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mają zastosowanie, to organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne za okres, w którym osoba podlega ustawodawstwu w zakresie świadczeń rodzinnych w innym państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji, w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (ust. 5).

- następnie to wojewoda wydaje decyzję w sprawie świadczeń rodzinnych zgodnie z art. 21 ustawy o świadczeniach rodzinnych od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji, w zakresie świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (ust. 6).

Istota przedstawionego powyżej trybu postępowania sprowadza się do tego, że zmianie ulega właściwość rzeczowa organów w zakresie orzekania w przedmiocie świadczeń. Właściwość ta zostaje przeniesiona z organu gminy na wojewodę (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Lu 647/19). Nie oznacza to, że założeniem tego rozwiązania jest definitywne pozbawienie wcześniej przyznanych świadczeń rodzinnych. Skoro bowiem uchylona zostaje decyzja organu gminy o przyznaniu świadczenia, w jej miejsce powinna zostać wydana stosowna decyzja wojewody, w zakresie wynikającym z zastosowania europejskich przepisów o koordynacji.

Przedstawiony powyżej tryb postępowania został wdrożony przez organy w realiach rozpoznawanej sprawy. W świetle zaś przytoczonych powyżej przepisów u.ś.r. kontrolowane w ramach niniejszej sprawy rozstrzygnięcie Kolegium jest prawidłowe.

Jak bowiem wynika z akt sprawy, w następstwie oświadczenia skarżącej złożonej pismem z dnia 1 października 2018 r., wedle którego ojciec córki skarżącej jest [...] i na stałe przebywa w [...] (karta 29 akt administracyjnych), organ I instancji pismem z dnia [...] r. zwrócił się do Wojewody o ustalenie z jaką datą wobec skarżącej mają zastosowanie przepisy dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (karta 30 akt administracyjnych). W odpowiedzi na to pismo Wojewoda pismem z dnia [...] r. (karta 38 akt administracyjnych) wskazał, że według [...] instytucji właściwej w sprawach świadczeń rodzinnych ojciec córki skarżącej od 2006 r. zamieszkuje na terenie [...]. Zatem we wskazanym przez organ I instancji okresie od 1 października 2017 do 31 października 2018 r. w zakresie świadczeń podlegał ustawodawstwu innego państwa członkowskiego. Z tych względów Wojewoda ustalił, że w sprawach dotyczących uprawnień skarżącej do świadczeń na okres świadczeniowy 2017/2018 przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego miały zastosowanie od początku powstania uprawnień tj. od 1 października 2017 r. do 31 października 2018 r. W świetle przedstawionych tutaj okoliczności faktycznych spełniona została hipoteza normy prawnej wynikającej z przytoczonego powyżej art. 23 ust. 5 u.ś.r. Zgodnie zaś z dyspozycją tej normy prawnej organ I instancji zobligowany był uchylić wcześniej wydaną wobec skarżącej decyzję z dnia [...] r. (karta 27 akt administracyjnych) w zakresie dotyczącym córki skarżącej.

W kontekście zarzutów podniesionych w skardze należy zaakcentować, że uchylając na podstawie art. 23a ust. 5 u.ś.r. decyzję przyznającą świadczenia organ nie jest uprawniony do badania, czy ojciec dziecka, co do którego ustalono fakt podlegania w zakresie świadczeń ustawodawstwu innego państwa członkowskiego, faktycznie korzysta z tych świadczeń w innym państwa lub czy o nie się ubiega. Z przytoczonych powyżej przepisów u.ś.r. jednoznacznie wynika, że przesłanką do uchylenia dotychczasowej decyzji przyznającej świadczenie jest sam fakt podlegania ustawodawstwu innego państwa członkowskiego (w niniejszej sprawie przez ojca dziecka). Natomiast to, czy i w jakim zakresie, rodzic podlegający ustawodawstwu innego państwa członkowskiego korzysta ze świadczeń w tym państwie jest badane na dalszym etapie, już w ramach postępowania prowadzonego przez Wojewodę. To ten organ, a nie organy orzekające w niniejszej sprawie, może dopiero rozstrzygać któremu państwu przyznać pierwszeństwo do ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych. Podnoszone w tym zakresie zarzuty nie mogły zatem odnieść oczekiwanego przez skarżącą skutku, a uchylenie prawa do zasiłku rodzinnego w odniesieniu do córki skarżącej należało uznać za prawidłowe.

Odnosząc się zaś do zarzutów dotyczących uchylenia prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej należy najpierw wskazać, że powodem uchylenia tego świadczenia nie było to, że organy uznały, że ojcem syna skarżącej jest A. de B. Powodem uchylenia tego świadczenia było natomiast to, że na skutek uchylenia prawa do zasiłku rodzinnego na córkę skarżącej, rodzina skarżącej utraciła status rodzinny wielodzietnej w rozumieniu art. 3 pkt 16a u.ś.r.

Zgodnie z 3 pkt 16a u.ś.r. pod pojęciem rodziny wielodzietnej na gruncie przepisów u.ś.r. należy rozumieć rodzinę wychowującą troje i więcej dzieci mających prawo do zasiłku rodzinnego. Skoro zaś w odniesieniu do córki skarżącej za okres zasiłkowy 2017/2018 uchylono prawo do zasiłku rodzinnego, to tym samym w tym okresie nie może być ona brana pod uwagę przy obliczeniu ilości dzieci w rodzinie. Skoro zaś w rodzinie skarżącej w okresie zasiłkowym 2017/2018 prawo do zasiłku rodzinnego, po uwzględnieniu uchylenia tego prawa wobec córki skarżącej, przysługiwało tylko dwóm synom skarżącej, to tym samym rodzina ta nie stanowiła rodziny wielodzietnej. Ponadto jak wynika z art. 12a ust. 2 u.ś.r. dodatek z tytułu wychowywania przysługuje na trzecie i na następne dzieci uprawnione do zasiłku rodzinnego.

Dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej jest świadczeniem pochodnym wobec przyznania prawa do zasiłku rodzinnego. Prawo do tego dodatku powstaje dopiero wtedy, gdy co najmniej troje dzieci w danej rodzinie uzyskało prawo do zasiłku rodzinnego. W konsekwencji zawężenie kręgu dzieci, którym w rodzinie w danym okresie zasiłkowym przysługuje prawo do zasiłku rodzinnego, powodujące, że tych uprawnionych dzieci jest mniej niż troje, skutkuje utratą uprawnienia do powyższego dodatku. Skoro zatem w realiach rozpoznawanej sprawy skutkiem uchylenia uprawnienia do zasiłku rodzinnego jest to, że prawo do tego zasiłku przysługuje tylko dwojgu dzieci w rodzinie, to zaistniały podstawy do tego, aby we wskazanym powyżej okresie zasiłkowym uchylić również prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu wychowania w rodzinie wielodzietnej. Okoliczności te świadczą bowiem o zmianie sytuacji rodzinnej, która ma wpływ na prawo świadczeń rodzinnych, co w świetle art. 32 ust. 1 u.ś.r. dawało organowi podstawy do tego, aby uchylić również prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego.

Zaakcentować również należy, że zaskarżona decyzja nie stanowi definitywnego rozstrzygnięcia o tym, że uchylone w tej decyzji świadczenia nie będą przysługiwały. Istotą tej decyzji jest bowiem jedynie ponowne otwarcie kwestii, czy złożony pierwotnie przez skarżącą wniosek w części dotyczącej zasiłku rodzinnego dla córki, jak i w części dotyczącej dodatku do tego zasiłku, zasługuje na uwzględnienie. Tym razem jednak kwestię tę, w odniesieniu do zasiłku rodzinnego rozstrzygać będzie inny niż dotychczas organ. Natomiast ponowne rozstrzygnięcie o wniosku skarżącej, dotyczącym dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu wychowania dziecka w rodzinie wielodzietnej stanowić będzie pochodną rozstrzygnięcia dotyczącego zasiłku rodzinnego dla córki skarżącej w okresie zasiłkowym 2017/2018.

W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, że kontrolowana decyzja Kolegium odpowiada prawu, a żaden z zarzutów podniesionych w skardze nie mógł zostać uznany za uzasadniony. Jednocześnie, nie będąc związany treścią zarzutów podniesionych w skardze, Sąd z urzędu nie stwierdził innych, niż podniesione w skardze, uchybień, które w świetle art. 145 p.p.s.a. uzasadniałyby uwzględnienie skargi.

Dostrzec jednocześnie należy, że wbrew stanowisku Kolegium przedstawionym w zaskarżonej decyzji uzasadnienie decyzji organu I instancji było bardzo lakoniczne i nie spełniało wszystkich wymogów wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. Nie zwróciło także Kolegium uwagi na to, że organ I instancji w swoje decyzji nie odniósł się do podstawy prawnej wynikającej z art. 23a ust. 5 u.ś.r. Nie mniej pomimo tych uchybień i braków zarówno decyzja Kolegium, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji, zawiera rozstrzygnięcie odpowiadające prawu. W konsekwencji uchybienia te nie miały wpływu na wynik sprawy i nie dawały podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. stanowić bowiem mogą tylko te naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a takie naruszenia nie miały miejsca.

Biorąc pod uwagę wszystkie dotychczasowe rozważania należało zatem przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu.