Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 20/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
658
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nieważności decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości postanawia: umorzyć postępowanie


UZASADNIENIE

Złożona w niniejszej sprawie skarga P. K. dotyczy bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w związku z nierozpoznaniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej decyzji z dnia 8 września 2010 r. nr [...], odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 7 sierpnia 1990 r. nr [...].

Skargę złożono w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia 8 września 2010 r. Samorządowe Kolegium odmówił P. K. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 7 sierpnia 1990 r., nr [...]. Decyzję tę doręczono skarżącemu w dniu 28 września 2010 r.

W ustawowym terminie P. K. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jak wynika z prezentaty placówki pocztowej na kopercie nadanie wniosku nastąpiło w dniu 11 października 2010 r.

W dniu 17 marca 2011 r. P. K. nadał w Urzędzie Pocztowym w B. skargę na bezczynność Kolegium spowodowaną nierozpoznaniem w terminie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Skarga w niniejszej sprawie została złożona za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, do którego wpłynęła 21 marca 2011 r.

W dniu 18 marca 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia 8 września 2010 r. a odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 7 sierpnia 1990 r., nr [...].

W odpowiedzi na skargę złożoną w niniejszej sprawie Kolegium wniosło o jej odrzucenie podnosząc, że w dniu 18 marca 2011 r. rozpatrzony został wniosek P. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy i została wydana decyzja.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotem skargi jest zarzucana bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, polegająca na nie wydaniu orzeczenia drugoinstancyjnego, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego Samorządowego Kolegium z dnia 8 września 2010 r.

Podkreślenia przy tym wymaga, że sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - zwany dalej P.p.s.a.). Kognicja Sądu w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność organu ograniczona jest do badania, czy organ miał wynikający z prawa obowiązek wydania aktu lub czynności i czy dokonał tego w terminie określonym w art. 35 ustawy z dnia 14 sierpnia 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako: k.p.a.) oraz czy po wytoczeniu skargi nie zaszły przesłanki umorzenia postępowania. W postępowaniu tym Sąd nie może badać w szczególności zagadnień merytorycznych, jak również oceniać przyczyn niepodjęcia przez organ czynności, do których obowiązany był na mocy przepisów administracyjnego prawa materialnego. Zagadnienia te mogą stać się przedmiotem kontroli sądu administracyjnego dopiero w przypadku wytoczenia skargi na rozstrzygnięcie organu, w tym przypadku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 marca 2011 r.

W świetle powyższego zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie miało ustalenie czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze pozostawało w bezczynności i kiedy ewentualnie bezczynność ta ustała. Podkreślenia przy tym wymaga, że przepisy P.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podjął w sprawie żadnych czynności, albo wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył postępowania stosownym aktem administracyjnym - lub nie podjął wymaganej czynności (por. Tadeusz Woś - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wyd. Prawnicze "Lexis-Nexis", Warszawa 2005 r., str. 86).

W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał aktowy Sąd ustalił, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżącego wpłynął do Samorządowego Kolegium Odwoławczego dnia 14 października 2010 r. Data ta miała zasadnicze znaczenie, dla stwierdzenia bezczynności organu, bowiem jak przyjmuje się w piśmiennictwie termin załatwienia sprawy przez organ odwoławczy liczy się od dnia wpływu odwołania do organu odwoławczego (B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, s. 281). Skoro zatem bezsporną datą wpływu odwołania do organu odwoławczego był dzień 14 października 2010 r., to wynikający z art. 35 § 3 k.p.a. miesięczny termin załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym upływał z dniem 14 listopada 2010 r. Tymczasem, przekazana przez organ odwoławczy dokumentacja, dowodzi, iż decyzję utrzymującą w mocy decyzję własną Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało 18 marca 2011 r. Data wydania decyzji została udokumentowana przez sam organ II instancji poprzez nadesłanie wydanej decyzji. Nawiązując natomiast do odpowiedzi na skargę wskazać należy, że wbrew twierdzeniom organu ustawodawca wprost, załatwienie sprawy przez organ administracji publicznej utożsamił z wydaniem decyzji (art. 104 § 1 k.p.a.). Nie może też budzić uzasadnionych wątpliwości, że ciążącym na Samorządowym Kolegium w tej sprawie obowiązkiem było załatwienie sprawy w sposób odpowiadający wymogom kodeksu postępowania administracyjnego (art. 104 § 1 k.p.a.). Podkreślenia przy tym wymaga, że jak zauważa się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, załatwienie sprawy administracyjnej polega na wydaniu i doręczeniu stronie decyzji. Jeśli zatem nie nastąpiło doręczenie decyzji, nie można mówić o istnieniu decyzji, lecz jedynie o nieakcie, czyli decyzji nieistniejącej, nie wywołującej żadnych skutków prawnych (por. wyrok NSA z 23 lipca 2009 r., sygn. I OSK 1467/08).

Jak zatem wynika z akt sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze z ciążącego na nim obowiązku wywiązało się, poprzez wydanie w dniu 18 marca 2011 r. decyzji utrzymującej w mocy własną decyzję pierwszoinstancyjną i doręczenie jej skarżącemu w dniu 11 kwietnia 2011 r.

Fakt wydania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w dniu 18 marca 2011 r., miał jednak zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, bowiem gdy po wniesieniu skargi na bezczynność, organ wydał decyzję w sprawie, postępowanie przed sądem administracyjnym stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu (identycznie: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 stycznia 2009 r. wydanym w sprawie o sygn. II OSK 812/08, tak samo w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. I OPS 6/08). Postępowanie sądowo-administracyjne staje się bowiem bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku nastąpiło zdarzenie, w którego następstwie zakończyła się sprawa sądowo-administracyjna, co oznacza, że przed wydaniem wyroku wygasł przedmiot zaskarżenia.

W świetle powyższego postępowanie sądowo-administracyjne w niniejszej sprawie należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.