Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 826/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1066
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 3 par. 2, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 52 ust. 2,3, art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2, art. 54
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 września 2017 r. sprawy ze skargi K. W. oraz K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie

art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) zwanej dalej: "k.p.a.", art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1

pkt 2, art. 53 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.), zwanej dalej: "u.p.z.p.", Wójt Gminy W. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla przebudowy linii elektroenergetycznej [...], na części działki nr [...] położonej w obrębie geodezyjnym K., gm. W., na rzecz Spółki A.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli K. W. i K. W., zarzucając rażące naruszenie prawa materialnego i procesowego, gdyż jest to kolejna decyzja obejmująca nieruchomość nr [...] obr. K., dotycząca tej samej inwestycji. Podnieśli, że poprzednia decyzja organu z dnia [...] r. została uchylona przez organ odwoławczy decyzją nr [...].

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 50 – 56 u.p.z.p., art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.), zwanej dalej: "u.g.n.", Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r.

W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z dnia

27 października 2016 r., Spółka A zwróciła się o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na przebudowie linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia [...], na części działki nr [...], obr. K. Zauważył, że K. W. i K. W. w trybie art. 111 § 1 k.p.a. zwrócili się wnioskiem z dnia 22 lutego 2017r. o uzupełnienie kwestionowanej decyzji organu pierwszej instancji w zakresie dotyczącym jej załącznika graficznego, na którym określono granice inwestycji. Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] r. odmówił uzupełnienia przedmiotowej decyzji. Kolegium uznało, że w sprawie został zachowany czternastodniowy termin do wniesienia odwołania, liczony od daty doręczenia Skarżącym postanowienia z dnia 23 lutego 2017 r.

W ocenie organu odwoławczego, w oparciu o przepis art. 6 ust. 2 u.g.n., organ pierwszej instancji prawidłowo zdefiniował przedmiotową inwestycję jako inwestycję celu publicznego, służy ona bowiem do przesyłania energii elektrycznej wysokiego napięcia.

Kolegium wskazało, iż mając na uwadze przepisy u.p.z.p., zbadało akta sprawy pod kątem prawidłowego zastosowania procedury prowadzącej do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i uznało, że organ pierwszej instancji w sprawie tej prawidłowo przeprowadził postępowanie na podstawie art. 50 – 58 u.p.z.p., Organ stwierdził, że wniosek inwestora spełniał ustawowe wymogi - część opisowa określa rodzaj inwestycji jako przebudowę linii [...], z zastosowaniem słupa stalowego o konstrukcji kratowej serii EB24 typu S2, wg katalogu opracowanego przez [...] (dostosowane do wymogów strefy obciążenia wiatrem i oblodzenia). Z kolei część graficzna – kopia mapy zasadniczej w skali 1:2000, określa granice terenu objętego inwestycją liniową, wskazuje m.in. miejsce posadowienia słupa oraz trasę przebiegu przebudowywanej linii, jak również obszar, na który inwestycja będzie oddziaływać. Do wniosku dołączono katalog słupów stalowych, stosowanych w niniejszej sprawie opisujący ich gabaryty; do wniosku dołączono też wypisy z ewidencji gruntów działek objętych inwestycją, wskazujące właścicieli działek oraz decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji, wydaną przez Wójta Gminy W. z dnia [...] r. dla całego zakresu inwestycji dotyczącej przebudowy linii [...].

Jak wskazało Kolegium, organ pierwszej instancji ustalił strony postępowania

na podstawie przedłożonych wypisów z ewidencji gruntów, którymi w tej sprawie są m.in. odwołujący się jako właściciele działki objętej inwestycją oraz inwestor, jak również właściciele nieruchomości, na które inwestycja będzie oddziaływać. Podał,

że właściciele działki objętej inwestycją oraz inwestor zostali zawiadomieni o wszczęciu postępowania i brali czynny w nim udział, poprzez wniesienie pisemnych uwag, a pozostałe strony były informowane o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczenia.

Organ drugiej instancji podniósł, że akta sprawy zawierają analizę, o której mowa w art. 53 ust. 3 u.p.z.p., w której organ pierwszej instancji odniósł się do przepisów odrębnych wymienionych w art. 54 ust. 4 u.p.z.p., które mogły mieć zastosowanie w sprawie. Wyjaśnił, iż w wyniku ww. analizy organ ustalił, że w sprawie mają zastosowanie przepisy: ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ustawy Prawo wodne w części dotyczącej melioracji wodnych oraz ustawy o ochronie przyrody w związku z lokalizacją inwestycji na terenie obszaru chronionego krajobrazu pn. Pojezierze W. i Dolina G. oraz na obszarze NATURA 2000 pn. [...]. Zauważył, że zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p., został sporządzony projekt decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego przez osobę uprawnioną (art. 5 pkt 5 u.p.z.p.).

Kolegium podniosło, iż w związku z ustaleniem, że w sprawie mają zastosowanie przepisy odrębne, organ pierwszej instancji dokonał niezbędnych uzgodnień, przesyłając projekt decyzji do Starosty W., do Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w S. Oddział Terenowy w W. (w skrócie: "WZMiUW Oddz. w W."), do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. Wydział Spraw Terenowych w Z. Zauważył, że Starosta W. postanowieniem z dnia [...] r., uzgodnił pozytywnie wnioskowaną lokalizację inwestycji celu publicznego. WZMiUW Oddz. w W. postanowieniem z dnia [...] r. uzgodnił pozytywnie wnioskowaną lokalizację, wskazując jednocześnie na warunki, które winny znaleźć się w decyzji.

Kolegium stwierdziło, że po zakończeniu postępowania dowodowego, zgodnie

z art. 10 k.p.a. organ pismem z dnia 10 stycznia 2017 r. zawiadomił właścicieli działki objętej inwestycją oraz inwestora o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i o możliwości wniesienia uwag i wniosków.

Organ odwoławczy uznał, że kwestionowana decyzja spełnia wszystkie wymogi określone w art. 54 u.p.z.p., bowiem organ pierwszej instancji wskazał przedmiot i rodzaj inwestycji (pkt I decyzji), warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu (pkt II decyzji). W zakresie ładu przestrzennego wskazano, iż inwestycja może być zrealizowana w granicach terenu oznaczonego na mapie w skali 1:1000 stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji. Dalej Kolegium przywołało postanowienia kwestionowanej decyzji wskazując, że zakres inwestycji obejmuje demontaż starego odcinka linii i montaż nowej, słupa kratowego o wysokości 28,30 m, inwestor został zobowiązany do przywrócenia miejsca inwestycji do stanu poprzedniego. W zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, uwzględniając m.in. ochronę środowiska gruntowo-wodnego przed zanieczyszczeniami, organ pierwszej instancji nakazał ochronę istniejących drzew, wskazując jednocześnie na konieczność uzyskania stosownych zgód, w przypadku koniecznych wycinek ze względów technicznych. Wobec faktu, iż działka objęta inwestycją graniczy z rzeką P. (działka nr [...], nr [...]), co do której prawa właścicielskie, w imieniu Skarbu Państwa, wykonuje Marszałek Województwa Z., organ wskazał, że muszą być spełnione wymogi wynikające z art. 25 ustawy Prawo wodne. Zauważył, że planowana inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W zakresie dziedzictwa kulturowego, zaskarżona decyzja przesądza, że inwestycja nie może naruszać przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Z uwagi na warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej organ wskazał, aby inwestycję zrealizować w oparciu o warunki określone przez gestora sieci. Kolegium stwierdziło ponadto, że decyzja organu pierwszej instancji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium zauważyło, że odwołujący się nie wskazali, które z przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie zostały naruszone w sposób rażący i na czym to rażące naruszenie polegało. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przywołana w odwołaniu decyzja Wójta Gminy W. z dnia

[...] r. istotnie została uchylona przez Kolegium, decyzją

(z dnia [...] r.) nr [...], wyniku wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie (z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 1367/13), który stwierdził, że załącznikiem graficznym do decyzji była kopia mapy, która nie została przyjęta do zasobu geodezyjno–kartograficznego. Kolegium stwierdziło, że obecnie dołączona do wniosku inwestora kopia mapy zasadniczej w skali 1:2000, została przyjęta do zasobu geodezyjno-kartograficznego, o czym świadczy stosowna pieczęć i podpis organu. Wobec tego, organ odwoławczy uznał, że przedmiotowa mapa może stanowić istotny dowód w sprawie jako załącznik graficzny, obrazujący linie rozgraniczające teren inwestycji.

Jednocześnie Kolegium zauważyło, iż wydanie pozytywnej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie oznacza jeszcze, że wnioskodawca uprawniony będzie do wybudowania linii energetycznej. Argumentowało, iż z reguły rozstrzyga o tym inny organ, w następnym postępowaniu, zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę, w którym inwestor zobowiązany jest do wykazania, że posiada prawo do dysponowania gruntem, na którym planowana jest inwestycja. Wyjaśniło, że na etapie postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, inwestor nie musi legitymować się tytułem do dysponowania terenem objętym postępowaniem, ani też zgodą jego właścicieli lub terenów sąsiednich. Podkreśliło, że pojęcie inwestycji celu publicznego oparte jest wyłącznie na kryterium przedmiotowym, nie jest istotna ani podmiotowa kwalifikacja inwestora, ani źródło finansowania takiej inwestycji. Końcowo Kolegium stwierdziło, że budowa i przebudowa linii elektroenergetycznej WN wraz z dowiązaniami do sieci, która ma na celu poprawę warunków zasilania odbiorców w energię elektryczną, bezwzględnie stanowi inwestycję celu publicznego.

K. W. i K. W. wystąpili ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., podnosząc zarzut procedowania w sprawie z rażącym naruszeniem prawa materialnego i procesowego i związku z tym wnieśli o uchylenie tej decyzji.

Kwestionowanej decyzji skarżący zarzucili naruszenie art. 54 pkt 2 ppkt d oraz pkt 3, art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p., art. 7, art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 4, art. 78 § 1 k.p.a.

Według skarżących, naruszenie prawa nastąpiło w okolicznościach, w których Geodeta Powiatowy w W. miał pełną wiedzę o wadliwości dokumentów geodezyjnych stanowiących podstawę przedmiotowej decyzji. Wskazali

na postanowienie wydane przez Sąd Rejonowy w W. z dnia 8 marca 2013 r., sygn. akt I Ns 131/09, w którego uzasadnieniu znajdują się zeznania i opinia dwóch biegłych geodetów, że na podstawie istniejących dokumentów nie można ustalić granicy między działką nr [...] a działką nr [...] – droga gminną. Zauważyli, że Wójt Gminy W. był stroną, a Starosta W. uczestnikiem tego postępowania. Wskazali, że od dnia wydania ww. postanowienia nie wykonano żadnych prac geodezyjnych, zmieniających stan prawny granic między powołanymi działkami.

Wobec powyższego, Skarżący uznali, że wniosek inwestora, na każdym etapie procedowania przedmiotowej decyzji, nie zawierał wymaganych prawem geodezyjnym i u.p.z.p., danych dotyczących ingerencji inwestycji w ich własność. Stwierdzili, że wniosek inwestora był niekompletny, oparty na dokumentach geodezyjnych wykonanych z naruszeniem prawa materialnego i procesowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w niniejszej sprawie.

W piśmie z dnia 6 września 2017 r. skarżący podtrzymali żądanie skargi oraz wszystkie wnioski dowodowe złożone w przedmiotowej sprawie. Według skarżących, mapa zasadnicza nr [...] stanowi "dowód manipulacji" państwowym zasobem geodezyjnym i kartograficznym.

Skarżący stwierdzili, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] r. w związku z wadliwą treścią mapy zasadniczej, nie może być promesą pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 55 u.p.z.p., jako, że narusza art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. Uważają, że na podstawie przedmiotowej decyzji nie można opracować mapy dla celów projektowych bez naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego

1995 r. Podnieśli, że ww. decyzja nie określa w sposób precyzyjny zakresu inwestycji na ich nieruchomości (nr [...]).

Argumentowali, że zaskarżona decyzja łamie zasadę prawy obiektywnej ( art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Uważają, że klauzula: "mapa zasadnicza" oraz "przyjęta

do państwowego zasobu geodezyjnego", nie zwalnia od zachowania należytej staranności w cenie stanu prawnego i faktycznego. Stwierdzili, że zgromadzony bogaty materiał dowodowy został oceniony wyjątkowo niedbale w przedmiotowej decyzji i stało się tak, mimo ich wniosku o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej i ponawianych wniosków o przeprowadzenie dowodów przeciwko dokumentom geodezyjnym, użytym w przedmiotowym postępowaniu. W dalszej części pisma Skarżący opisali przebieg postępowania związanego z budową gazociągu, który został wybudowany w granicach ich działki, oznaczonej nr [...] obr. [...] K. Wyjaśnili, że w 2009 r. podjęli czynności ustalenia granic z sąsiednią działką nr [...], zakończoną postępowaniem przed Sądem Rejonowym w W., w którym biegła sądowa wykonała dwie opinie. Wskazali, że w czasie opracowania opinii dla ww. Sądu nie znaleziono żadnych dokumentów pomiaru powykonawczego gazociągu. Uważają, że należy zważyć jak wykonano wcześniej pomiar powykonawczy gazociągu, skoro biegła sądowa badająca przebieg granicy drogi gminnej (dz. nr [...]) nie znalazła śladu tych pomiarów.

Podnieśli, że próbuje się ignorować stan prawny istniejący w momencie zakupu nieruchomości nr [...] i manipuluje się przebiegiem granic przy okazji pomiarów, które prowadzą geodeci wynajęci przez inwestora. Dodali, że właśnie ci geodeci określili granice między działką nr [...] a działką nr [...], bez uczestnictwa Skarżących na gruncie, tworząc tzw. mapy projektowe, przyjmowane później bezkrytycznie do państwowego zasobu geodezyjnego. Podnieśli, że tak wytworzone mapy do celów projektowych organ przyjmuje jako podstawowy dokument przesądzający o kompletności wniosku, a potem treść tych map do celów projektowych przenosi się na mapę zasadniczą. Stwierdzili, że dokonuje tego urbanistka po raz drugi, a zapytana o skalę dokładności podaje, że nie obowiązuje jej żadna skala dokładności, gdyż przedstawienie terenu inwestycji na charakter poglądowy. Zakwestionowali sposób przyjęcia do zasobu geodezyjnego granic inwestycji. Uważają, że w tej sytuacji wymagana jest należyta staranność przyjmowania materiałów geodezyjnych. Podkreślali, że mamy do czynienia z dobrem publicznym – terytorium kraju.

Podnieśli także, że opracowanie mapy zasadniczej dla działek nr [...]

i nr [...] nie zostało dokonane w obecności stron – właścicieli nieruchomości. Stwierdzili, że pierwsza mapa zasadnicza wykonana w 1998 r., siedem lat po nabyciu działki nr [...], nie spełniała wymogów instrukcji k-1. Dodali, że nie ma operatu geodezyjnego warunkującego przyjęcie tej mapy do państwowego zasobu geodezyjnego. Stwierdzili, że są dwie sekcje mapy zasadniczej, wg stanu prawnego

na dzień 5 marca 2014 r., wykonane bez pomiaru granic. Oświadczyli, że to właśnie te mapy zostały ukryte i w ten sposób wyłączone z postępowania administracyjnego

w sprawie dotyczącej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie

z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 1367/13.

Skarżący oświadczyli, że mapa zasadnicza nr [...], została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego na podstawie pomiarów punktów wysokościowych bez pomiaru granic. Stwierdzili, że mapa zasadnicza

nr [...], w treści której po pięciu latach zamieszczono stan prawny, wynikający z postanowienia Sądu Rejonowego w W. (sygn. [...]),

ma zaktualizowaną granicę z drogą gminną – działką nr [...] w jednym punkcie,

w pobliżu z granicą działki nr [...]. Uznali, że żadna mapa zasadnicza nie pozwala

na określenie powierzchni pasa służebności z dokładnością do jednego metra kwadratowego. Uważają, że mapa do celów projektowych została opracowana

z naruszeniem prawa i nie może być załączona do wniosku o pozwolenie na budowę. Stwierdzili, że przedmiotowa mapa została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego bez sprawdzenia jej treści z treścią aktualnej mapy zasadniczej, tj. mapy nr [...], przyjętej do ww. zasobu 15 marca 2016 r. Oświadczyli, że "manipulacja" państwowym zasobem geodezyjnym i kartograficznym w P.O.D.GiK. w W. wymaga szczegółowej analizy i oceny, która jak się wydaje skarżącym, "przerasta" możliwości organu odwoławczego. Do pisma skarżący dołączyli 14 załączników na potwierdzenie ww. twierdzeń.

W kolejnym piśmie z dnia 9 września 2017 r. skarżący podtrzymali wszystkie swoje wnioski dowodowe i żądanie skargi oraz wnieśli o wskazanie stanów prawnych

i ocenę źródeł tych stanów zawartych w treści map zasadniczych, których oznaczenia następnie powołali. Do pisma dołączyli załączniki na poparcie swych twierdzeń. W piśmie z dnia 21 września 2017 r. skarżący oprócz dotychczas podnoszonych wniosków dowodowych i żądań wnieśli o zaewidencjonowanie załączonych dokumentów do ww. wniosków w przedmiotowej sprawie, w taki sposób, aby uzyskać pełny wgląd w zależności występujące w przedmiotowej sprawie. Powyższe żądanie skarżący powtórzyli w piśmie z dnia 25 września 2017 r.

Na rozprawie w dniu 27 września 2017 r. Sąd postanowił oddalić wniosek dowodowy zawarty w pismach z dnia 6 września 2017 r. oraz z dnia 9 września 2017 r., jako niemający znaczenia dla rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 – j.t. ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – j.t. ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według wskazanego wyżej kryterium, doprowadziła do uznania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy W. w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego – przebudowy linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia [...] na części działki nr [...] w obrębie K.

Ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wymaga odwołania się do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl art. 52 ust. 1 tej ustawy, ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Stosowanie do art. 52 ust. 2 u.p.z.p., wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać:

1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000;

2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko;

3) w przypadku lokalizacji składowiska odpadów:

a) docelową rzędną składowiska odpadów,

b) roczną i całkowitą ilość składowanych odpadów oraz rodzaje składowanych odpadów,

c) sposób gromadzenia, oczyszczania i odprowadzania ścieków,

d) sposób gromadzenia, oczyszczania i wykorzystywania lub unieszkodliwiania gazu składowiskowego.

Z kolei zgodnie z art. 52 ust. 3 u.p.z.p., nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków.

W art. 53 u.p.z.p. ustawodawca opisał tryb postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a w art. 54 wskazano jakie elementy powinna określać wydana w tym przedmiocie decyzja.

W niniejszej sprawie organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny charakteru planowanej inwestycji jako inwestycji celu publicznego. Ponadto, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, zarówno wniosek o wydanie decyzji jak i sama decyzja wydana przez Wójta Gminy W. spełniały nałożone przytoczonymi wyżej przepisami wymogi. Kolegium szczegółowo odniosło się do podnoszonych w odwołaniu (uzupełnionym pismem z dnia 4 kwietnia 2017 r.) zarzutów, w szczególności podnoszonej przez strony kwestii związanych ze stanowiącą załącznik do decyzji kopią mapy zasadniczej.

W tym miejscu godzi się przypomnieć, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. w związku ze skargą wniesioną przez K. W. i K. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014 r., wydanym w sprawie II SA/Sz 1367/13, uchylił zaskarżoną decyzję w przedmiocie lokalizacji celu publicznego, obejmującej również działkę Skarżących, wskazując na fakt, iż załączone do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego mapy, nie spełniają wymogu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., bowiem nie posiadają pieczęci, które świadczyłyby o tym, że są to mapy przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Uchylając zaskarżoną decyzję i udzielając wskazówek co do dalszego postępowania, Sąd wskazał na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego o właściwe mapy, odpowiadające wymogom, o których mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.

W niniejszej sprawie osią sporu pozostaje prawidłowość mapy zasadniczej, stanowiącej załącznik do wniosku oraz decyzji Wójta Gminy W. W ocenie Skarżących wniosek inwestora był niekompletny i zawierał dokumenty geodezyjne wykonane z naruszeniem prawa materialnego i procesowego. Skarżący kwestionują przede wszystkim prawidłowość postępowania organów, które przyjęły do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego mapy, które w ich ocenie nie odzwierciedlają stanu faktycznego. W szczególności dotyczy to przebiegu granicy działki Skarżących, oznaczonej nr [...] z działką drogową nr [...]. Skarżący podnosili, że nie byli uczestnikami prac geodezyjnych wyznaczających granicę pomiędzy tymi działkami.

Odnosząc się do tak postawionych zarzutów wyjaśnić należy, że zarówno organy ponownie rozpatrujące sprawę po wydaniu opisanego wyżej wyroku z dnia 8 kwietnia 2014 r., jak również Sąd, są w niniejszej sprawie związane oceną prawną i wskazaniami zawartymi w jego uzasadnieniu. Tym samym ponownie rozpatrując sprawę z wniosku Spółki A o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, organ obowiązany był zbadać wniosek pod kątem spełnienia warunków, o których mowa w art. 52 ust. 2 u.p.z.p., ale przede wszystkim – biorąc pod uwagę zalecenia Sądu, winien ustalić, czy załączona mapa spełnia warunki, o których mowa art. 52 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Oceny tej nie zmienia okoliczność, iż złożony po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wniosek obejmuje jedynie część inwestycji opisanej w poprzednim wniosku. W dalszym ciągu bowiem dotyczy on inwestycji objętej poprzednim wnioskiem, ale obejmuje tylko ten jej wycinek, który przebiegać ma przez działkę nr [...], stanowiącą własność Skarżących.

Zdaniem Sądu organy obu instancji wywiązały się z nałożonego przez Sąd obowiązku uzupełnienia akt o załącznik graficzny spełniający wymagania, o których była mowa wyżej. Do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego załączono mapę do celów projektowych oraz kopię mapy zasadniczej, sporządzone w skali 1:1000. Na mapie do celów projektowych widnieje pieczęć Starosty W. poświadczająca, że dokument ten został opracowany w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny wpisany do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Z kolei na kopii mapy zasadniczej widnieje pieczęć potwierdzająca jej zgodność z treścią materiału znajdującego się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym.

Skarżący kwestionują przede wszystkim prawidłowość powstania tych dokumentów wywodząc, że od 2013 r. nie wykonano żadnych prac geodezyjnych z ich udziałem, których efektem byłaby zmiana granicy pomiędzy działką nr [...] i [...], co ich zdaniem przesądza o tym, iż wniosek inwestora by niekompletny, bowiem został oparty na dokumentach geodezyjnych wykonanych z naruszeniem prawa materialnego i procesowego.

Odnosząc się do tak postawionych zarzutów należy się ponownie odwołać do cytowanego na wstępie niniejszych rozważań art.134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten nakazuje badanie sprawy w jej granicach, a te zakreśla przedmiot zaskarżonej decyzji. Inaczej mówiąc, Sąd w postępowaniu zainicjowanym skargą na określoną decyzję administracyjną nie może wkraczać z oceną zgodności z prawem w inną sprawę administracyjną, zwłaszcza gdy ocena ta miałaby dotyczyć prawidłowości sporządzonej dokumentacji geodezyjnej, co do której przepisy prawa przewidują własny tryb postępowania. Jak już wspomniano, przedmiotem badania Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Rozważania Sądu mogą zatem dotyczyć prawidłowości postępowania organów, w szczególności kwalifikacji planowanej inwestycji, kompletności wniosku, właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego oraz dopełnienia obowiązków nałożonych na organy przepisami prawa procesowego. Brak jest możliwości – bez wykroczenia poza granice sprawy – badania, czy załączone do wniosku mapy geodezyjne zostały sporządzone z zachowaniem przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego. Nie ulega jednak wątpliwości, że stanowią one dokumenty urzędowe, których zgodność z danymi widniejącymi w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym została poświadczona przez Starostę W. Nie ma zatem, zdaniem Sądu, podstaw aby w tym postępowaniu kwestionować prawidłowość tych dokumentów, w szczególności brak jest podstaw do wywodzenia, że skoro do wniosku zostały załączone opisane wyżej mapy, zwierające odpowiednie pieczęcie, to był on niekompletny.

Sąd nie mógł więc uwzględnić wniosków dowodowych składanych przez Skarżących, bowiem przedmiotem tych wniosków było dokonanie przez Sąd oceny zgodności z prawem postępowania organów geodezyjnych i prawidłowości sporządzonych przez te organy dokumentów, a także porównania map znajdujących się w aktach postępowania i przedłożonych przez Skarżących z dokumentacją znajdującą się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, co w realiach niniejszej sprawy nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia jej istoty.

Określenie granic nieruchomości, jeżeli ich przebieg jest kwestionowany, powinno zostać uczynione w postępowaniu o rozgraniczenie nieruchomości, nie zaś w postępowaniu o lokalizację inwestycji celu publicznego.

W sprawie będącej przedmiotem postępowania, określenie przebiegu granicy działek [...] i [...] nie ma większego znaczenia, bowiem jak wynika z mapy stanowiącej część graficzną zaskarżonej decyzji, planowana część inwestycji liniowej, polegająca na wymianie jednego słupa i zastąpienie go słupem o konstrukcji kratowej oraz wymianie odcinka linii energetycznej o długości 357 m2, znajduje się w oddaleniu od kwestionowanej granicy działek, a przebieg tej granicy nie ma, w ocenie Sądu, wpływu na prawidłowe określenie obszaru inwestycji.

Tym samym nie doszło do naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 oraz art. 54 ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym.

Nie potwierdziły się również podnoszone w skardze zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem w toku postępowania zgromadzono materiał dowodowy pozwalający na prawidłową ocenę wniosku o ustalenie inwestycji celu publicznego. Organ I instancji, przed wydaniem decyzji dokonał wymaganych uzgodnień z właściwymi organami administracji publicznej, co znalazło odzwierciedlenie w aktach postępowania. Decyzja Wójta Gminy W. zawiera wymagane prawem elementy, zatem spełnione zostały warunki niezbędne do wydania zaskarżonej decyzji.

Z tych wszystkich względów, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Sąd, w oparciu art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.