Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 1242/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 11; art. 18 ust. 4a; art. 18 ust. 5; art. 92a; lp. 2.11 załącznika nr 3; lp. 2.10 załącznika nr 3;
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] października 2020 r., Nr [...] Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2020 r. nr [...] o nałożeniu na [...] spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. ("strona", "skarżąca") kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.

W dniu [...] stycznia 2020 r. na ul. [...] w L. zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki Nissan o numerze rejestracyjnym [...] którym kierował J. W. wykonujący przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz skarżącej. W chwili zatrzymania do kontroli, kierowca odpłatnie przewoził dwóch pasażerów z ul. [...] na ul. [...] w L.. Przewóz osób kierujący wykonywał pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Za wykonanie usługi pasażerowi automatycznie została pobrana opłata za przejazd w wysokości [...] zł[...], którą to kwotę aplikacja wskazała już przy zamówieniu kursu. W trakcie czynności kontrolnych kierowca okazał do kontroli m.in. dowód osobisty, prawo jazdy, orzeczenie lekarskie oraz psychologiczne o braku przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, zaświadczenie o niekaralności, oraz wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydanej skarżącej. Kontrola wykazała również, iż pojazd z dwóch stron oznaczony był nazwą handlową aplikacji, przy pomocy której wykonywany był przewóz drogowy, tj. nazwą [...]". Do celów dowodowych wykonano dokumentację fotograficzną oraz kserokopię okazanych do kontroli dokumentów. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...]

Wobec powyższego L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "organ I instancji") wszczął z urzędu postępowanie administracyjne.

Decyzją z [...] czerwca 2020 r. organ I instancji wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości [...] zł na podstawie: lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 z późn. zm), dalej jako "u.t.d." lub "ustawa o transporcie drogowym", za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu lub zakazów, o których mowa w art 18 ust 5 u.t.d. oraz na podstawie lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Łączna suma kar pieniężnych wyniosła 16000 zł, z uwagi na treść art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d. nałożono na skarżącą karę w maksymalnej ustawowej wysokości w kwocie [...] zł.

Po rozpatrzeniu wniesionego przez skarżącą odwołania, Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji"), decyzją z [...] października 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przeprowadzone postępowanie dowodowe jednoznacznie wykazało, że w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisu art. 16 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, strona naruszyła art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. Podczas kontroli stwierdzono, że na pojeździe znajdowały się niedopuszczalne oznaczenia sugerujące, że kontrolowany pojazd jest licencjonowaną taksówką. Na bokach pojazdu znajdował się napis [...]". Powyższe potwierdza dokumentacja fotograficzna w aktach sprawy oraz protokół przesłuchania kierowcy w charakterze świadka, który zeznał m.in., że pojazd posiada naklejki [...]" po bokach pojazdu. Organ podkreślił, że dla wykonywania okazjonalnego przewozu osób ustawodawca przewidział szereg ograniczeń mających na celu odróżnienie tego typu działalności od licencjonowanych przewozów osób taksówką. Celem regulacji z art. 18 ust. 5 u.t.d. było to, aby pojazdy te nie wyróżniały się względem pozostałych oraz aby sposób oznakowania pojazdu nie wpływał na możliwość jego zatrzymania, którego celem było zawarcie umowy przewozu. Podkreślił także, że umieszczanie na pojeździe charakterystycznych dla taksówek oznaczeń jest przywilejem przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką na podstawie posiadanej stosownej licencji. Takie oznakowanie pojazdu jest natomiast zakazane dla wszystkich innych przedsiębiorców wykonujących okazjonalny przewóz osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą.

W ocenie organu, przewóz wykonywany przez stronę skarżącą w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Kontrolowany pojazd był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób wraz z kierowcą. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd skarżącej tego warunku nie spełniał. Przewóz wykonywany przez skarżącą w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt. 2 u.t.d., ponieważ przewóz nie był wykonywany na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że wykonywanie przez kierowcę przewozu okazjonalnego osób w imieniu i na rzecz skarżącej nie budzi wątpliwości. Dla oceny stanu faktycznego istotne jest ustalenie, że usługę przewozu osób zamówioną przez pasażera za pośrednictwem aplikacji [...]" zrealizowała skarżąca, za co została wniesiona opłata. Natomiast przesłuchany w charakterze świadka kierowca kontrolowanego pojazdu zeznał dodatkowo m.in., że jest zatrudniony u skarżącej (umowa zlecenia), od której otrzymuje wynagrodzenie za wykonane przejazdy (raz w miesiącu w gotówce). W toku kontroli drogowej kierowca okazał wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, wydanej spółce. Organ zaznaczył, iż okazany wypis z licencji stanowił potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię w związku z czym organ nie ma podstaw do podważania jej autentyczności oraz do negowania faktu, że to strona wyposażyła kierowcę w ww. uwierzytelnioną kopię wypisu. Dodatkowo pasażer kontrolowanego pojazdu okazał do kontroli fakturę wystawioną przez [...] w imieniu skarżącej.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących niewypełnienia znamion przewozu okazjonalnego przez stronę w dniu kontroli, organ podkreślił, że rozporządzenie Rady (EWG) nr 684/92 nie obowiązuje, ponieważ zostało zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1073/2009, które dotyczy usług transportowych wykonywanych pojazdem konstrukcyjnie przystosowanym do przewozu powyżej 9 osób łącznie z kierowcą. Definicja przewozu okazjonalnego określona w art. 4 pkt 11 u.t.d. odnosi się do przewozów wykonywanych pojazdem przeznaczonym do przewozu, do 9 osób łącznie z kierowcą. W związku z powyższym obowiązującą definicją przewozu okazjonalnego, jest definicja z ustawy o transporcie drogowym, to ona ma zastosowanie do przewozu osób pojazdami konstrukcyjnie przystosowanymi do zarobkowego przewozu, do 9 osób łącznie z kierowcą.

Powołując się na orzecznictwo organ odwoławczy wskazał, że wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej lub rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, lecz faktycznie świadczy odpłatnie usługę przewozu osób lub rzeczy (nawet jednorazowo) odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo zakwalifikował naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. Nie został zatem naruszony przez organ art. 5b ustawy o transporcie drogowym, gdyż czynności podejmowane przez skarżącą mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego. Ponadto organ uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 w zw. z art. 4 pkt 6a u.t.d., ponieważ skarżąca była podmiotem świadczącym przewóz drogowy w rozumieniu ww. ustawy. Dalej organ podnosił, że przewóz wykonywany przez skarżącą w dniu kontroli nie spełniał wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, ponieważ warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ wyjaśnił również, że jest oczywiste, że stroną umowy zawartej w formie pisemnej w siedzibie przedsiębiorstwa powinien być pasażer, a nie kierowca wraz z mocodawcą.

Organ odwoławczy kwestionując zarzut naruszenia art. 18 ust. 5 w zw. z lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. wskazał, że napis [...]" który znajdował się na bokach pojazdu w dniu kontroli kojarzy się jednoznacznie z zachętą do pobrania aplikacji [...]" celem skorzystania z usługi okazjonalnego przewozu osób oferowanego m.in. w dniu kontroli przez stronę przedmiotowego postępowania administracyjnego.

Organ odwoławczy stwierdził brak podstaw do zastosowania art. 92 b i art. 92c u.t.d. Skarżąca nie przestawiła bowiem żadnych dowodów na istnienie okoliczności zwalniających ją z odpowiedzialności. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że prawidłowo organ I instancji nałożył na skarżącą karę pieniężną na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 6 w związku z lp. 2.10 i lp. 2.11 złącznika nr 3 do u.t.d.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca zaskarżyła decyzję organu odwoławczego w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a b u.t.d. w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącą wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie [...]", wykonanie tego przejazdu przez kierowcę, nie zaś przez skarżącą (bądź jej pracownika), świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na skarżącą kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącą, w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d.;

art. 18 ust 4 b pkt 1 lit c u.t.d. poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd skarżącej był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest [...]

art. 92 a ust. 1 i 6 w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. w zw. z 4pkt. 6a u.t.d. poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącą;

art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), dalej w skrócie "k.p.a.", poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie, czy wykonywane przez kierującego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej oraz braku wyjaśnienia, na podstawie jakiego stosunku prawnego kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącej;

art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie, w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność, braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu;

art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącej, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer;

art. 18 ust 5 u.t.d. w zw. z lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na wymierzeniu skarżącej kary [...] zł za naruszenie zakazu umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą przedsiębiorcy czy też reklam usług taksówkowych lub przedsiębiorców świadczących takie usługi, podczas gdy umieszczenie na samochodzie napisu [...]" nie stanowi oznaczenia identyfikującego przedsiębiorcę ani reklamy usług taksówkowych i przedsiębiorcy świadczącego takie usługi, z tego względu, że aplikacja o nazwie [...]" nie jest przedsiębiorcą, ani nie świadczy usług taksówkowych;

art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji o nazwie [...]";

art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Inspektor Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu lub zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d., oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust 4b.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym, która określa zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.).

Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d., krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z kolei warunki podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób określa przepis art. 5b ust. 1 u.t.d., według którego podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką – wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Przewóz okazjonalny w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym definiuje przepis art. 4 pkt 11 u.t.d. jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Przepis art. 18 ust. 4b u.t.d., w brzmieniu obowiązującym w dacie wykonywania przewozu, dopuszcza przewóz okazjonalny:

1) pojazdami zabytkowymi,

2) samochodami osobowymi:

a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,

b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości,

c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa

- niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

Przepis art. 18 ust. 5 u.t.d. stanowi, że przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru;

2) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi;

3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12000 zł za każde naruszenie.

Zgodnie z art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:

1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,

2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10

- załącznika nr 3 do ustawy.

Stosownie do lp. 2.10. załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu lub zakazów, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 zł.

Natomiast na mocy lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 8000 zł.

Stosownie do art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12000 zł.

Z prawidłowo ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy wynika, że w dniu kontroli skarżąca przewoziła pojazdem marki Nissan o numerze rejestracyjnym [...], dwóch pasażerów z ul. [...] na ul. [...] w L.. Po zakończeniu przewozu opłata za przejazd w wysokości [...] zł została uiszczona bezgotówkowo za pomocą aplikacji [...]". Na bokach pojazdu znajdował się napis [...]". W czasie kontroli kierujący pojazdem okazał dowód osobisty, prawo jazdy, orzeczenie lekarskie, orzeczenie psychologiczne, zaświadczenie o niekaralności oraz wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydanej skarżącej. Pojazd, którym wykonywano przewóz jest przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą.

W skardze nie zakwestionowano powyższych okoliczności faktycznych, które jednoznacznie wynikają z podpisanego bez zastrzeżeń przez kierującego pojazdem protokołu kontroli oraz dokumentacji fotograficznej, a także znajdują potwierdzenie w zeznaniach przesłuchanych w charakterze świadków: kierującego pojazdem i pasażera.

Spór w sprawie dotyczy natomiast zaistnienia podstaw do nałożenia na skarżącą kary za naruszenia przepisów u.t.d.. Skarżąca twierdzi bowiem, że przewóz nie był wykonywany w jej w imieniu i na jej rzecz, a czynności stwierdzone protokołem kontroli nie miały cech wykonywania działalności gospodarczej i transportu drogowego, a także nie nosiły znamion wykonywania przewozu okazjonalnego. Zdaniem skarżącej nawet w przypadku uznania, że miał miejsce przewóz okazjonalny, to ze względu na fakt, że zapłata za przejazd była określona z góry i została uregulowania w formie bezgotówkowej – brak podstaw do nałożenia kary. Skarżąca podniosła również, że aplikacja internetowa o nazwie [...]" nie jest przedsiębiorcą, ani nie stanowi nazwy przedsiębiorcy. Aplikacja nie jest również przedsiębiorstwem taksówkowym, ani nie świadczy usług taksówkowych. Powyższe zdaniem skarżącej przemawia za brakiem podstaw do stwierdzenia złamania zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d.

W ocenie sądu prawidłowe jest stanowisko organu, że wykonywany przez skarżącą [...] stycznia 2020 r. przewóz osób stanowił transport drogowy, regulowany przepisami ustawy o transporcie drogowym. Organy zasadnie wywiodły w oparciu o prawidłowo zgromadzony i rozpatrzony materiał dowodowy, że kierujący kontrolowanym pojazdem wykonywał w imieniu i na rzecz skarżącej spółki przewóz okazjonalny samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d., a także wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. Skarżąca jest podmiotem odpowiedzialnym za wymienione naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Sąd podziela stanowisko organów, że to w imieniu i na rzecz skarżącej był wykonywany przewóz [...] stycznia 2020 r. Wynika to jednoznacznie z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z zeznań kierowcy pojazdu oraz okazanego do kontroli wypisu nr [...] z licencji nr [...]. Z zeznań kierowcy J. W. wynika wprost, że ze skarżącą zawarł umowę zlecenia i otrzymuje od niej stałe wynagrodzenie płatne raz w miesiącu w gotówce. Przewozy przy pomocy aplikacji [...]" wykonuje od [...] stycznia 2020 r. Za wykonany [...] stycznia 2020 r. przywóz nie otrzymał zapłaty od pasażerów. Kierowca kontrolowanego pojazdu zeznał także, że pojazd posiadał naklejki [...]" po obu bokach. Jednocześnie kierujący pojazdem realizując przewóz posługiwał się wypisem z licencji udzielonej na rzecz skarżącej na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Treść wypisu z licencji nie budzi jakichkolwiek wątpliwości co do podmiotu, któremu licencji udzielono. W aktach administracyjnych znajduje się również faktura z [...] stycznia 2020 r. wystawiona przez [...] w imieniu skarżącej, w której wskazano M. K. (pasażera) jako jej odbiorcę. Faktura ta została wystawiona na kwotę [...]zł. W konsekwencji uprawniony jest zatem wniosek, że kierowca wykonywał przewóz osób w imieniu i na rzecz skarżącej. Kierujący wykonywał bowiem przewóz na postawie zawartej ze skarżącą umowy zlecenia, w ramach której realizował przewóz osób z wykorzystaniem udzielonej skarżącej licencji, za co miał otrzymać od skarżącej wynagrodzenie.

Chybione są także zarzuty podniesione w uzasadnieniu skargi, że czynności podejmowane w imieniu skarżącej nie noszą cech wykonywania działalności gospodarczej oraz nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego. Zgromadzony materiał dowodowy w sposób oczywisty przeczy powyższym twierdzeniom. Na okoliczność, że skarżąca ma status przedsiębiorcy, wskazują wpisy w Krajowym Rejestrze Sądowym, w którym skarżąca jest ujawniona w ramach Rejestru Przedsiębiorców. Jednocześnie przedstawiony do kontroli wypis z udzielonej skarżącej licencji potwierdza, że skarżąca jest przedsiębiorcą korzystającym z uprawnień do wykonywania transportu drogowego w zakresie przewozu osób.

Jak wskazano powyżej, zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 6a u.t.d. przewozem drogowym jest transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006, str. 1).

Wykonywanie transportu drogowego stanowi rodzaj działalności gospodarczej reglamentowanej. W Rozdziale 2 ustawy o transporcie drogowym określono "Zasady podejmowania i wykonywania transportu drogowego", z których wynika, że wykonywanie tego transportu w określonych w przepisach zakresach wymaga zezwolenia lub licencji. Skarżącej tego rodzaju licencja została udzielona.

Zdaniem sądu, skarżąca wykonywała odpłatny przewóz pasażerów mieszczący się w definicji krajowego transportu drogowego. Pasażer kontrolowanego pojazdu zamówił kurs za pomocą zainstalowanej na telefonie aplikacji [...]", która wskazała mu orientacyjną kwotę za ten przejazd. Następnie po zakończeniu przejazdu pasażer dokonał zapłaty za przejazd, także za pośrednictwem wskazanej aplikacji. Jak trafnie przyjęły organy rozstrzygając w niniejszej sprawie, działalność skarżącej nie była przypadkowa, ale stanowiła zorganizowany i zaplanowany rodzaj aktywności skarżącej, podejmującej czynności właściwe dla przewoźnika. Jednorazowemu charakterowi usług świadczonych przez skarżącą niewątpliwie przeczy korzystanie przy ich wykonywaniu z aplikacji [...]", co wymaga zarejestrowania na platformie internetowej. Jednocześnie jest faktem powszechnie znanym, że aplikacja internetowa tego typu służy wielokrotnemu korzystaniu z niej, co stanowi jej elementarną cechę. Korzystanie z tego rodzaju aplikacji sprzeciwia się zakwalifikowaniu działań skarżącej jako wyłącznie przypadkowych, incydentalnych. Taką ocenę wyłączają przede wszystkim okoliczności wynikające z zeznań kierowcy kontrolowanego pojazdu. Treść zeznań wskazuje, że świadek na podstawie zawartej ze skarżącą umowy zlecenia wykonywał od [...] stycznia 2020 r. odpłatne przewozy osób przy wykorzystaniu aplikacji [...]". Przewóz skontrolowany w okolicznościach sprawy nie był zatem przewozem jednorazowym, ale był jednym z wielu przewozów, a działalność skarżącej w zakresie odpłatnego świadczenia usług przewozu osób miała charakter powtarzalny, ciągły i zorganizowany. Nie budzi także wątpliwości odpłatny charakter przewozu, co potwierdzają zeznania obu przesłuchanych w sprawie świadków, zdjęcie ekranu telefonu pasażera z widoczną kwotą opłaty, a także faktura VAT z [...] stycznia 2020 r. wystawiona przez [...] w imieniu skarżącej. Okoliczność, że opłata została uiszczona za pośrednictwem platformy internetowej [...]" nie wyłącza przy tym ustalenia zarobkowego charakteru usługi przewozu świadczonej w imieniu i na rzecz skarżącej. Dla stwierdzenia odpłatnego charakteru przewozu pozostaje bez znaczenia, że płatność odbywała się nie bezpośrednio pomiędzy pasażerem, a przewoźnikiem, ale za pośrednictwem podmiotu trzeciego, co jest specyficzne dla aplikacji [...]".

Powyższe potwierdza charakter usługi pośrednictwa świadczonej przez platformę informatyczną, jaką jest również aplikacja [...]", dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r., C-434/15. Mianowicie Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Co więcej, Trybunał zauważył, że platforma mobilna wywiera decydujący wpływ na warunki, na jakich kierowcy ci świadczą usługi. Jak wskazał Trybunał, okazuje się w szczególności, że administrator określa, za pomocą aplikacji, przynajmniej maksymalną cenę danego przewozu, że przedsiębiorstwo to pobiera tę cenę od klienta, a następnie przekazuje jej część właścicielowi pojazdu niebędącemu zawodowym kierowcą.

W okolicznościach niniejszej sprawy kierujący pojazdem, korzystając z aplikacji [...]" przy nawiązywaniu kontaktu z klientem, realizował zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób. Wymieniony odpłatny przewóz był realizowany w imieniu i na rzecz skarżącej. Przy tym działalność skarżącej w zakresie usług przewozu przy użyciu aplikacji [...]" miała charakter zorganizowany i ciągły. Przemawia za tym posiadanie przez skarżącą licencji na wykonywanie krajowego transportu osób w zakresie przewozu osób, fakt zawarcia przez skarżącą umowy zlecenia z kierowcą oraz korzystanie z aplikacji internetowej. Zatem wykonywane w imieniu i na rzecz skarżącej usługi odpowiadały pojęciu krajowego transportu drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

Zauważyć należy, że skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów dla podważenia stanowiska organów o wykonywaniu przewozu w jej imieniu i na jej rzecz. Natomiast obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ dowodów, mających wykazać okoliczności korzystne dla stron postępowania. Zasada ta nie zwalnia strony postępowania administracyjnego z obowiązku przedstawienia dowodów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2017 r, sygn. akt II GSK 756/16). Wskazać także należy, że zasadą jest odpowiedzialność przedsiębiorcy za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy i to na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi się posługuje w wykonywaniu działalności gospodarczej, niezależnie od stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2019 r., sygn. akt II GSK 676/19).

Oczywiście nieadekwatna do stanu faktycznego niniejszej sprawy jest zawarta w uzasadnieniu skargi argumentacja odwołująca się do ustalenia wykonywania krajowego transportu drogowego bez wymaganej licencji. Takiego ustalenia organy nie poczyniły, ani też nie nałożyły na skarżąca kary za brak licencji. Przeciwnie, w sprawie ustalono, że kierujący pojazdem okazał do kontroli wypis z licencji udzielonej na rzecz skarżącej.

Z przedstawionej wyżej analizy wynika, że organy zasadnie wywiodły na podstawie prawidłowo zgromadzonego i rozpatrzonego materiału dowodowego, że kierujący pojazdem wykonywał [...] stycznia 2020 r. w imieniu i na rzecz skarżącej przewóz okazjonalny osób. Zgodnie z regulacją art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny, to przewóz osób który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d. jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" przez przepisy prawa wspólnotowego, tj. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. Urz. UE L 300 z 2009 r., str. 88 z późn. zm.). Zgodnie z § 2 pkt 4 tego rozporządzenia, za usługi okazjonalne uznaje się usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. W orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako odnoszący się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej. W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06).

Zestawienie definicji przewozu okazjonalnego wywiedzionej na podstawie powołanych wyżej przepisów z dokonanymi w sprawie ustaleniami faktycznymi pozwala na uznanie, że przewóz wykonywany [...] stycznia 2020 r. stanowił odpłatny przewóz okazjonalny osób, bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich wymagań określonych przepisami prawa.

Skarżąca twierdzi, że nie wykonywała przewozu okazjonalnego w powyższym rozumieniu. Ze stanowiskiem tym nie można się jednak zgodzić. Wbrew zarzutom skarżącej, organ ustalił z czyjej inicjatywy wykonywana była usługa przewozu. W stanie faktycznym sprawy przewóz był możliwy dzięki skorzystaniu przez pasażera z aplikacji internetowej kojarzącej kierujących i pasażerów. Świadczenie usługi przewozu osób zostało zainicjowane przez zleceniodawcę – pasażera, który zamówił kurs za pomocą aplikacji [...]". Aby zamówić kurs, pasażer zainstalował aplikację w telefonie, założył konto i powiązał je z kartą płatniczą. Okoliczności te jednoznacznie wynikają z zeznań świadków.

Jak wykazano powyżej, przewóz pasażerów z [...] stycznia 2020 r. był przewozem okazjonalnym wykonywanym pojazdem niespełniającym wymogów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d., wedle którego przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Jest poza sporem, że pojazd, którym wykonywany był przedwóz przeznaczony jest konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Przy czym nie były spełnione przesłanki z art. 18 ust. 4b pkt 1 u.t.d. i art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. Ostatnio powołany przepis dopuszcza wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy, ale wymaga spełnienia łącznie wszystkich trzech warunków określonych pod literami a, b, c. W sprawie nie budzi zaś wątpliwości już choćby ta okoliczność, że podstawy przewozu nie stanowiła umowa zawarta w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa.

Zatem, w świetle przywołanych wyżej przepisów ustawy o transporcie drogowym zachodziły podstawy do nałożenia na skarżącą kary przewidzianej w lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy.

Zasadnie organy uznały, że w okolicznościach sprawy doszło również do naruszenia zakazu określonego w art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. Jak podniesiono już wyżej, przywołany przepis przewiduje, że przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi.

Kontrola z [...] stycznia 2020 r. wykazała, że na pojeździe znajdowały się niedopuszczalne oznaczenia w postaci napisów [...]" po obu stronach pojazdu, co znajduje jednoznaczne potwierdzenie na fotografiach znajdujących się w aktach administracyjnych. Wskazać należy, że przepis art. 18 ust. 5 u.t.d. jest wyrazem odrębności przewozów wykonywanych taksówką od przewozów okazjonalnych i zapobiega ich myleniu przez konsumentów. Umieszczanie na pojeździe charakterystycznych dla taksówek oznaczeń jest przywilejem przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką na podstawie stosownej licencji. W związku z tym dla wykonywania okazjonalnego przewozu osób ustawodawca przewidział szereg ograniczeń mających na celu odróżnienie tego typu działalności od licencjonowanych przewozów osób taksówką. Zamierzeniem regulacji przepisu art. 18 ust. 5 u.t.d. jest, aby wymienione w tym przepisie pojazdy nie wyróżniały się względem pozostałych oraz aby sposób oznakowania pojazdu nie wywoływał przekonania o możliwości jego zatrzymania w celu zawarcia umowy przewozu. Umieszczenie na pojeździe napisu [...]" stanowi naruszenie zakazu wynikającego z art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. Czynnikiem decydującym o uznaniu umieszczonych na pojeździe oznaczeń za naruszające zakaz z art. 18 ust. 5 u.t.d. jest, aby w odbiorze skierowanym do nieograniczonej liczby osób tego rodzaju oznaczenie wywarło lub mogło wywrzeć wrażenie, że pojazd może zatrzymać się w celu zawarcia umowy przewozu osób. Takie oznakowanie pełni bowiem rolę znaku identyfikującego, wyróżniającego pojazd wykonujący okazjonalny transport drogowy osób.

Zaznaczyć należy, że dla możliwości nałożenia sankcji z lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. nie jest istotna podniesiona w skardze okoliczność, że [...]" sam w sobie nie stanowi nazwy przedsiębiorcy świadczącego usługi taksówkowe. Należy mieć bowiem na uwadze, że oznakowanie pojazdu napisem [...]" w powszechnym odbiorze jednoznacznie kojarzy się z zachętą do skorzystania za pomocą aplikacji [...]" z usługi okazjonalnego przewozu osób (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 5 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Go 405/20 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 lutego 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 2443/19 i z 2 listopada 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1465/20). Nie budzi wątpliwości, że nazwa "[...]" powszechnie i jednoznacznie jest kojarzona ze sposobem zamawiania usług przewozowych za pomocą aplikacji instalowanej w telefonie, stanowiących konkurencję dla licencjonowanych taksówek. Jednocześnie trzeba zauważyć, że w okolicznościach sprawy oznakowanie skontrolowanego pojazdu jako wykonującego usługę przewozu osób było wyraźne i łatwo dostrzegalne dla potencjalnego klienta. Nie budzi zatem wątpliwości naruszenie zakazu przewidzianego w art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d.

W ocenie sądu zachodziły zatem podstawy do nałożenia na skarżącą kary przewidzianej w lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. za naruszenie zakazu określonego w art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d.

Z uwagi na to, że suma kar pieniężnych za stwierdzone naruszenia przewidziane w lp. 2.10 (8000 zł) oraz lp. 2.11 ([...] zł) załącznika nr 3 do u.t.d. przekraczała sumę kar, o której mowa w art. 92a ust. 3 u.t.d., ostatecznie prawidłowo wymierzono skarżącej karę w maksymalnej przewidzianej w tym przepisie wysokości [...] zł.

W sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d., bowiem żadna z przesłanek wskazanych w tym przepisie nie wystąpiła.

W ocenie sądu, nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego oraz reguł proceduralnych określonych w art. 7, art. 8 I art. 77 § 1. Organy należycie zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie zarówno faktyczne, wraz z oceną dowodów, jak i uzasadnienie prawne. Organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, w szczególności wystąpienie opisanych w protokole kontroli z [...] stycznia 2020 r. naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym. Konsekwencją zaś stwierdzonych nieprawidłowości było nałożenie odpowiednich kar pieniężnych, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.

Wbrew stanowisku skarżącej, organ odwoławczy nie naruszył również przepisu art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odniósł się merytorycznie do podniesionych w odwołaniu zarzutów, w szczególności odnośnie do zasad działania aplikacji [...]", za pomocą której została zamówiona usługa przewozu. Nieuwzględnienie przez organ odwoławczy zarzutów strony nie świadczy o ich pominięciu. Organ odwoławczy uznając decyzję organu pierwszej instancji za prawidłową, a zarzuty zawarte w odwołaniu strony za niezasadne, obowiązany był na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. do utrzymania tej decyzji w mocy.

W ocenie sądu także pozostałe zarzuty skarżącej są bezzasadne wobec niestwierdzenia innego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, a które sąd miał obowiązek uwzględnić z urzędu, skargę należało oddalić jako bezzasadną.

Z przytoczonych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).

Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z poźn. zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

W sprawie niniejszej Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z 8 lutego 2021 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.