Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1466/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Rozgraniczenie nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 156 § 1 pkt. 2
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig- Maciszewska Sędziowie NSA Jerzy Krupiński (spr) Anna Lech Protokolant Magdalena Cieślak po rozpoznaniu w dniu 18 października 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Rz 680/05 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Rz 680/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...], nr [...], stwierdzającą - na wniosek E. B. - nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. M. z dnia [...], nr [...], w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonej w Z. i ustalenia przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] a działką nr [...] . W punkcie drugim Sąd I instancji uchylił postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...], nr [...] i z dnia [...], nr [...].

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 w związku z art. 104 K.p.a. stwierdziło - na wniosek E. B. - nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. M. z dnia [...] sierpnia 2004 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonej w Z. i ustalenia przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] a działką nr [...] przez punkty 1, 2, 3, w sposób przedstawiony na szkicu granicznym, będącym nieodłączną częścią protokołu granicznego z dnia [...] maja 2004 r., sporządzonego przez inż. J. J. W uzasadnieniu decyzji w szczególności wskazano, że z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powołanej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. M. wystąpił E. B., zarzucając, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz bez podstawy prawnej. Zdaniem wnioskodawcy decyzja ta nie mogła mieć mocy prawnej, gdyż została wydana w wyniku wznowienia postępowania, na podstawie postanowień pozbawionych podstawy prawnej. Kolegium Odwoławcze wskazało, że przy ustalaniu wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. organ winien badać nie tylko samą treść decyzji oraz zachowanie przepisów procedury administracyjnej przy jej wydawaniu, lecz także ustalić czy weryfikowane rozstrzygnięcie nie narusza rażąco przepisów prawa materialnego, stanowiącego podstawę jego wydania. Analiza orzecznictwa sądowego w zakresie nieważności decyzji administracyjnych wskazuje, że przyczyną powstania wadliwości decyzji może być nie tylko naruszenie przepisów samego prawa materialno-prawnego, ale także naruszenie istotnych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, regulujących m. in. dopuszczalność dysponowania postępowaniem i prawami przez strony postępowania. Organ I instancji wydał w toku prowadzonego postępowania dwa postanowienia (z dnia 19 marca 2004 r. i z dnia 6 października 2003 r.) o uzupełnieniu z urzędu postępowania administracyjnego poprzez dopisanie osób (instytucji) do toczącego się postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. stwierdziło nieważność tych postanowień z powodu wydania ich bez podstawy prawnej - przepisy K.p.a. nie przewidują możliwości uzupełnienia z urzędu postępowania, zwłaszcza przez dopisanie osób lub instytucji do toczącego się postępowania. Strony, które zostały dopisane w drodze postanowień do toczącego się postępowania, nie brały w nim udziału, a tym samym nie miały zapewnionego czynnego udziału w każdym stadium postępowania, który gwarantuje im zasada ogólna postępowania, wyrażona w art. 10 § 1 K.p.a. W świetle art. 28 K.p.a. strona postępowania musi być przez organ administracji wezwana do udziału w postępowaniu wszczętym z urzędu, a nie jak to uczynił organ, dopisana do postępowania na podstawie wydanego postanowienia. Wobec powyższego – zdaniem Kolegium - decyzja organu I instancji została skierowana do osób, które nie brały udziału w postępowaniu, a zatem została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji, skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego. W tej sytuacji organ I instancji winien jeszcze raz przeprowadzić prawidłowo postępowanie i po jego zakończeniu wydać decyzję.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy J. M. zarzuciła, że z decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. nie wynika, aby organ ten badał dokumenty oraz ustalenia zawarte w spornej decyzji, nie ustalił, które osoby, nie będące stronami, zostały wezwane na rozprawę graniczną, brały udział w postępowaniu oraz uczestniczyły w rozprawie. W rzeczywistości na rozprawę graniczną w dniu 11 maja 2004 r. zostali wezwani: W. D. (właściciel działki nr [...]), E. B. (właściciel działki nr [...]), K. B. działająca na podstawie pełnomocnictwa męża E., S. M. (właściciel działki nr [...], graniczącej z działkami nr [...] i [...]), Zarząd Dróg Powiatowych (zarządca drogi powiatowej - działki nr [...], graniczącej z działkami nr [...] i [...]), J. M. (właścicielka działki nr [...]). W rozprawie granicznej nie uczestniczyli tylko S. M. i Zarząd Dróg Powiatowych, prawidłowo zawiadomieni. Stanowiący podstawę wydania decyzji z dnia [...] zarzut naruszenia art. 10 § 1 i art. 28 K.p.a. jest zatem nieuzasadniony. Decyzja z dnia [...] sankcjonuje niezgodny z prawem stan działki nr [...] (odnośnie jej granic i powierzchni). Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] sierpnia 1996 r., I Ns [...], E. B. stał się właścicielem działki nr [...] o pow. [...] arów, zaś po zagarnięciu jej drogi jego działka zwiększyła powierzchnię do [...] arów. Od 1997 r. E. B. utrudnia korzystanie z drogi i "terroryzuje" jej rodzinę.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] i podtrzymało stanowisko, że decyzja organu I instancji została wydana wbrew obowiązującym przepisom prawa, w sposób pozwalający na wyeliminowanie jej z obrotu prawnego w myśl art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J. M. zarzuciła, że zaskarżona przez nią decyzja została wydana z naruszeniem prawa i jest krzywdząca. SKO w R. decyzją z dnia [...] czerwca 2001 r., nr [...], stwierdziło nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w R. z dnia [...] sierpnia 1996 r., nr [...], o rozgraniczeniu działek nr [...],[...] z działką nr [...] w Z., przyjmując, że E. B. brał udział w sprawie jako pełnomocnik J. B. oraz ze względu na skierowanie decyzji do J. B., która w tym czasie nie była stroną postępowania (właścicielem był E. B.). Wniosek o nabycie działki nr [...] E. B. złożył w Sądzie Rejonowym w R. w dniu 4 lipca 1996 r., tj. po rozprawie granicznej. Nabycie własności tej działki przez E. B. odbyło się z naruszeniem prawa. W postępowaniu rozgraniczeniowym uczestniczyli wszyscy właściciele przedmiotowych nieruchomości, mieli możliwość zapoznania się z operatem rozgraniczeniowym, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i dlatego niezrozumiałym jest stanowisko SKO stwierdzające nieważność decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r. w sprawie rozgraniczenia. Skarżąca wyjaśniła, że w wyniku oczywistego błędu podczas odnowienia ewidencji gruntów w 1997 r. jej własna droga z działki nr [...] została przyłączona do działki nr [...]. Interwencje jej matki K. K., ówczesnej właścicielki działki nr [...] nie odniosły skutku i dlatego została skierowana na drogę postępowania rozgraniczeniowego. Podczas tego postępowania, wszczętego na wniosek K. K., decyzją z dnia [...] sierpnia 1996 r., nr [...] i nr [...], Kierownik Urzędu Rejonowego w R. orzekł o granicy działek nr [...]i [...] z działką nr [...]. SKO decyzją z dnia [...] czerwca 2001 r., nr [...], stwierdziło nieważność tej decyzji. Pismem z dnia 5 października 2001 r. Urząd Miasta i Gminy S. M. wystąpił do wykonawcy rozgraniczenia o przeprowadzenie rozprawy granicznej. Stwierdzenie przez SKO nieważności postanowienia Burmistrza z dnia [...] października 2003 r. w sprawie uzupełnienia postępowania rozgraniczeniowego, jest bezpodstawne, gdyż przed wydaniem tej decyzji postępowanie to było kilkakrotnie weryfikowane w toku rozpatrywania zażaleń i wydawania postanowień. W dalszej części skargi J. M. szczegółowo powtórzyła argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, akcentując, że decyzja sankcjonuje niezgodny z prawem stan prawny działki nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia szeregu przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego też należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję z dnia [...], wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 K.p.a. W ocenie Sądu należało również wzruszyć postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. wydane w dniach [...] lipca 2004 r. i [...] lutego 2005 r. Sąd I instancji ustalił, iż na wniosek K. K. i W. D. Kierownik Urzędu Rejonowego w R. wszczął postępowanie i następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 1996 r. orzekł o rozgraniczeniu nieruchomości położonych w Z., oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...],[...] i [...]. Na wniosek E. B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. stwierdziło decyzją z dnia [...] czerwca 2001 r., [...], nieważność powyższej decyzji, uznając, że niezastosowanie się przez organ I instancji do treści art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., ustanawiającego przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego z urzędu, stanowi o rażącym naruszeniu prawa. Skutkiem takiego naruszenia prawa przez ten organ było skierowanie decyzji do J. B., która w świetle orzeczenia sądu o nabyciu własności działki nr [...] przez E. B. z dniem 4 listopada 1971 r., nie była stroną postępowania. Decyzja z dnia [...] czerwca 2001 r., wskutek wniosku J. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, została decyzją z dnia [...] lipca 2001 r., nr [...], utrzymana w mocy. Z kolei wniosek J. M., która na podstawie umowy darowizny z dnia [...] września 1997 r. stała się właścicielem działki nr [...] i W. D. (właściciela działki nr [...]) "o dokończenie" postępowania rozgraniczeniowego - działki nr [...] z działkami nr [...] i [...] - doprowadził następnie do wydania w dniu [...] sierpnia 2004 r. przez Burmistrza Miasta i Gminy S. M. decyzji nr [...] o rozgraniczeniu i ustaleniu przebiegu granicy pomiędzy w/w działkami. Tej ostatniej decyzji w istocie dotyczy skarga. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. stwierdziło nieważność decyzji rozgraniczeniowej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Wskazano przy tym, że decyzja organu I instancji została skierowana do osób, które nie brały udziału w postępowaniu, a zatem została wydana wbrew obowiązującym przepisom - z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei dwa postanowienia z dnia [...] października 2003 r. i z dnia [...] marca 2004 r. o uzupełnieniu z urzędu postępowania administracyjnego poprzez dopisanie osób do już toczącego się postępowania - w ocenie Kolegium - dotknięte były wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., gdyż wydane zostały bez podstawy prawnej. Sąd wzruszył powyższe postanowienia i powołując się na treść art. 61 K.p.a. stwierdził, iż organ administracji obowiązany jest z urzędu ustalić, kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek. Wszczynając postępowanie z urzędu lub na wniosek strony, organ administracji obowiązany jest zawiadomić o wszczęciu postępowania wszystkie osoby będące, zgodnie z art. 28 K.p.a., stronami w sprawie. Z uwagi na to, że przepisy K.p.a. dla zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania administracyjnego nie przewidują formy postanowienia, pisma Burmistrza Miasta i Gminy S. M. nazwane postanowieniami, w rzeczywistości są zawiadomieniem, o jakim mowa w art. 61 K.p.a. Niewłaściwa forma, bez uwzględnienia treści pisma, nie może decydować o jego wadliwości i nie może być podstawą do uznania, że naruszone zostało prawo w sposób rażący. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, iż wskazana przez organ w decyzji z dnia [...] podstawa prawna, jest nieprawidłowa, narusza bowiem przepis art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. - i w rezultacie stanowi podstawę do usunięcia jej z obrotu prawnego, a także zaskarżonej decyzji, która ją utrzymała w mocy. Zdaniem Sądu stwierdzenie nieważności decyzji na postawie art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. - decyzja "została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie" – obejmuje przypadki wadliwości polegające na rozstrzygnięciu decyzją o sytuacji prawnej podmiotu, który w świetle regulacji prawa materialnego nie ma interesu prawnego /ani obowiązku/ w danej sprawie. Wadliwość decyzji przewidziana w tym przepisie nie odpowiada wypadkowi skierowaniu decyzji do osób, które nie brały udziału w postępowaniu, jak to zostało stwierdzone w uzasadnieniu decyzji z dnia [...]. Taka okoliczność nie może być więc podstawą stwierdzenia nieważności decyzji, nie tylko w świetle powyższego przepisu, ale również nie mieści się wśród pozostałych wad wyliczonych w art. 156 § 1 K.p.a. Dalej Sąd zauważył, iż posługiwanie się w tej decyzji określeniem "osoby, które nie brały udziału w postępowaniu" jest niezrozumiałe, budzi wątpliwości - w postępowaniu co do zasady biorą udział strony, a niedopuszczenie ich do udziału w postępowaniu skutkuje naruszeniem prawa obligującym do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) - i skoro nie zostało w uzasadnieniu decyzji wyjaśnione do kogo w rzeczywistości odnosi się to określenie, poczytane to być musi organowi za zaniedbanie obowiązków proceduralnych.

Skargę kasacyjną wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. Kolegium zaskarżyło wyrok w całości i wniosło o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie. Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano naruszenie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) przez błędną ocenę, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...], nr [...]oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...], nr [...], jak również postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...], nr [...] oraz [...] , nr [...] wydane zostały z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W uzasadnieniu skargi organ wskazał, iż nie można się zgodzić z argumentami Sądu, które przesądziły o uchyleniu w/w postanowień. Zdaniem Kolegium wskazana przez Sąd zasada zgodnie, z którą o znaczeniu pisma decyduje nie jego nazwa, lecz treść, nie została wprost wyrażona w Kodeksie postępowania administracyjnego, a nadto nie znajduje ona zastosowania do działań organów administracji publicznej. Dodatkowo organ wskazał, iż przepisy K.p.a. jednoznacznie precyzują kiedy organ wydaje decyzję, kiedy postanowienie, a kiedy zawiadamia stronę o podjętych czynnościach lub też wzywa ją do udziału w nich bez zachowania wskazanych form procesowych. W ocenie Kolegium błędnie również przyjął Sąd I instancji, iż podstawą prawną wydania wskazanych rozstrzygnięć był art. 156 § 1 pkt 4, gdyż podstawą obu decyzji jest art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Na podstawę taką wskazuje treść uzasadnień uchylonych orzeczeń, w których Kolegium jednoznacznie przedstawia uchybienia, których dopuścił się organ I instancji oraz przesłanki, którymi kierował się uznając te uchybienia za uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji. W ocenie Kolegium przytoczony przez Sąd fragment uzasadnienia decyzji z dnia [...] został wyjęty z kontekstu treści całego uzasadnienia i nie stanowi on, jak to wskazują motywy kwestionowanego wyroku, podstawy prawnej obu uchylonych decyzji. W tym wypadku Sąd dokonał więc błędnych ustaleń co treści decyzji, co w konsekwencji skutkuje wadliwą oceną jej zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. M. wniosła o jej oddalenie, zgadzając się ze stanowiskiem wyrażonym przez Sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W związku z regulacją zawartą w art. 183 P.p.s.a., należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania z uwzględnieniem przesłanek określonych w § 2 tegoż artykułu. Związanie Sądu granicami kasacji oznacza konieczność wskazania w skardze kasacyjnej między innymi jej podstaw. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacji polega zaś na powołaniu konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem wnoszącego kasację - uchybił sąd oraz uzasadnieniu zarzutu ich naruszenia.

W konsekwencji takiego stanu rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny - wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania - zobligowany jest do ograniczenia swoich rozważań wyłącznie do zagadnienia prawidłowości zastosowania przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego co do których podniesiono w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia, a także do kwestii trafności zarzutu naruszenia wskazanych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu administracyjnego granicami skargi kasacyjnej powoduje konieczność zgodnego z tymi warunkami przytoczenia podstaw kasacyjnych, gdyż sąd nie jest upoważniony do jakiegokolwiek ich uzupełniania, poprawiania czy interpretacji.

W rozpatrywanej skardze kasacyjnej zarzucono w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), którego skutkiem miała być niewłaściwa ocena stanu faktycznego sprawy. Tymczasem jak już wyżej wspomniano podstawą skargi kasacyjnej może być wyłącznie naruszenie przepisów postępowania przez sąd orzekający w sprawie. Nie oznacza to, że w każdym wypadku sanacji ulegają uchybienia proceduralne mające miejsce w postępowaniu przed organem administracji publicznej. Jako uchybienie przepisom postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, można zarzucić sądowi naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a., przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przepisów przez organ w toku postępowania administracyjnego. Autor skargi kasacyjnej zarzutu takiego jednak nie sformułował, nie wskazując żadnej konkretnej normy prawnej proceduralnej, którą naruszył organ administracyjny, a której niewłaściwe zastosowanie lub pominięcie doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych. Tymczasem zarzuty dotyczące ustalenia stanu faktycznego i oceny dowodów, jeżeli mają stanowić podstawę kasacji, powinny być poparte odpowiednimi przepisami proceduralnymi, którym według strony skarżącej – uchybił organ administracyjny, a których to uchybień Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uznał za stanowiące wystarczającą podstawę do uwzględnienia skargi. W wyroku z dnia 23 marca 2006 r., sygn. akt II FSK 1031/05 (LEX nr 173883) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził trafny pogląd, że "Artykuł 174 pkt 2 nie stanowi podstawy kasacyjnej, lecz wskazuje, że podstawą może być inny przepis, a mianowicie przepis postępowania. Taką podstawą jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, ale tylko w związku z przepisami postępowania administracyjnego, które zostały naruszone przez organ administracji, a naruszenia tego nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji albo też Sąd błędnie uznał za naruszone w postępowaniu administracyjnym. Nie można więc (...) na podstawie art. 174 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ (...) zarzucić naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, można natomiast na podstawie art. 174 pkt 2 zarzucić naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z konkretnymi przepisami procedury administracyjnej." Podobnie w wyroku z dnia 9 lutego 2006 r., sygn. akt I GSK 1348/05 (LEX nr 196840), słusznie zauważono, że "Niewskazanie naruszenia konkretnego przepisu postępowania przez wojewódzki sąd administracyjny powoduje, że tak sformułowany zarzut kasacyjny jest jedynie niepodpartą konkretnymi przepisami prawa prostą opozycją co do ocen sądu. Taki zarzut już więc ze swojej istoty nie może być przedmiotem rozpoznania w postępowaniu kasacyjnym, gdyż nie wyznacza kierunku, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny powinien dokonać kontroli zaskarżonego wyroku. Ponadto zarzut ten dotyczy samej oceny, podczas, gdy w postępowaniu kasacyjnym bada się, czy nie nastąpiły naruszenia prawa, a nie trafność dokonanych ocen. Chyba że nietrafność dokonanych ocen wynika z naruszenia konkretnego przepisu prawa, ale przepis ten musi być w skardze kasacyjnej jednoznacznie wskazany."

Przywołany przez autora skargi kasacyjnej przepis art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych ma charakter ustrojowo – kompetencyjny a nie proceduralny i chociażby z tego względu nie można było na nim skutecznie oprzeć zarzutu wadliwej oceny stanu faktycznego sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także zarzutu dotyczącego niewłaściwego zastosowania przez Sąd I instancji przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W szczególności trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazał na rzeczywisty charakter prawny postanowień Burmistrza Miasta i Gminy S. M. z [...] października 2003 r. i [...] marca 2004 r. jako pism stanowiących zawiadomienie wszystkich osób mających lub mogących mieć interes prawny o toczącym się postępowaniu administracyjnym. Przesądza o tym ich rzeczywista treść, a nie forma, która w takim wypadku ma znaczenie drugorzędne. Nawet jeżeli była to forma niewłaściwa, ale nie wywołało to - poza zamierzonym zawiadomieniem o toczącym się postępowaniu - żadnych innych skutków prawnych dla stron tego postępowania, brak jest podstaw do przypisywania takim aktom wady nieważności na podstawie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W szczególności brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, ze przepisy prawa zostały naruszone w sposób rażący, a przecież tylko taki wypadek uzasadnia stosowanie przywołanego unormowania.

W tych okolicznościach niezrozumiały i nie znajdujący oparcia w materiale sprawy jest zawarty w skardze kasacyjnej zarzut Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. skierowany pod adresem tej części orzeczenia Sądu I instancji, które dotyczy oceny decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. M. z dnia [...] sierpnia 2004 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Zauważyć przy tym należało, że uzasadnienie skargi kasacyjnej do tej kwestii nie zawiera żadnego odniesienia.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.