Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 671/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Głównego Urzędu Miar
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 13, pkt 20, art. 8 ust. 1 pkt 4, ust. 4 pkt 1 i 2,  i ust. 6, art. 8n ust. 4, ust. 4a, art. 24 ust. 1, ust. 2 pkt 2, pkt 4 i 5, ust. 6, art. 24a ust. 3 pkt 1 i ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 243 poz 2441
law: Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach - tekst jednolity.
article: art. 21 par. 3 i 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: par. 2 pkt 1, par. 6 pkt 2 lit a) i b), par. 11
journal: Dz.U. 2003 nr 108 poz 1014
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny  odpowiadać taksometry elektroniczne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2012 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za legalizację przyrządów pomiarowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Głównego Urzędu Miar (dalej jako: Prezes GUM) decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z póżn. zm., nazywanej dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania B. C. z dnia [...] grudnia 2011 r. od decyzji Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] określającej wysokość zobowiązania w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu [...] września 2011 r. do Obwodowego Urzędu Miar w [...] wpłynął wniosek nr [...] B. C. (nazywanego dalej "skarżącym") o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometrów w liczbie 50 sztuk. Wraz z wnioskiem złożono formularz ustalenia opłaty, której wysokość została ustalona na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. Nr 229, poz. 2309 z późn. zm., dalej jako: "rozporządzenie z 14 października 2004 r.").

Zgodnie z cyt. rozporządzeniem skarżący zobowiązany był uiścić opłatę za legalizację przyrządów pomiarowych w wysokości 1000 zł w terminie 7 dni od daty przyjęcia wniosku, tj. do dnia 14 września 2011 r.

W związku z tym, iż opłata nie została uiszczona we wskazanym terminie, Naczelnik Obwodowego Urzędu Miar w [...], decyzją z dnia [...] listopada 2011r., na podstawie art. 21 § 4 w związku z § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej: "Ord.pod."), art. 24 ust.1, ust. 2 pkt 2 i ust. 6, art. 24a ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441 z późn. zm.), rozporządzenia z 14 października 2004 r. określił wysokość zobowiązania w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych w kwocie 1000 zł wraz z odsetkami za zwłokę na dzień wydania decyzji z [...] listopada 2011 r. w wysokości 21 zł.

Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji. W uzasadnieniu skarżący podał, że przedmiotem wniosku była prośba o przewzorcowanie taksometrów, które polega na zmianie układu taryf i opłat. W ocenie skarżącego jest to czynność techniczna, którą mylnie zakwalifikowano do czynności legalizacyjnych. Skarżący odwołał się do art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach, stwierdzając że ustawodawca wprowadził jedynie obowiązek opłaty za wydanie dowodu legalizacji oraz za wykonanie czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany. Podkreślił, że zgodnie z art. 217 Konstytucji RP nakładanie podatków, innych danin publicznych, określenie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Wobec powyższego, z uwagi na fakt, iż ingerencja ustawodawcy w sferę praw majątkowych obywatela może odbywać się jedynie w formie ustawy, a żaden przepis ustawy - Prawo o miarach nie przewiduje opłaty za potwierdzenie czynności przewzorcowania taksometru w zakresie zmiany opłat lub układu taryf na nowe, brak jest podstaw prawnych do pobierania opłat za te czynności.

Skoro ustawa nie przewiduje opłat za poświadczenie nowego układu taryf lub opłat w ważnym świadectwie legalizacji, decyzję organu podjętą w tym zakresie należy uznać za podjętą bez podstawy prawnej.

Dla potrzeby zmiany układu taryfy lub opłat (czyli ceny) nie jest konieczne zdjęcie cechy legalizacyjnej, tj. dowodu wykonanej legalizacji, stanowiącego zabezpieczenie przed ingerencją w układ pomiaru metrologicznego (drogi i czasu).

Podczas wykonywania legalizacji taksometru elektronicznego dochodzi do sprawdzenia, stwierdzenia oraz poświadczenia spełniania przez przyrząd pomiarowy wymagań metrologicznych i technicznych.

Skarżący podkreślił, że taksometry C. dostosowano do wymagań aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne przez modyfikację sposobu zmiany układu taryf na taki, który nie wymaga dla jego dokonania oraz sprawdzenia poprawności wprowadzonych taryf usuwania zabezpieczeń zakładanych po legalizacji taksometru. Na taki typ taksometru C. – firma skarżącego uzyskała zatwierdzenie typu. Zmiany układu taryf w taksometrach C. dokonują pracownicy C. bez naruszania cech zabezpieczających, o czym świadczy instrukcja obsługi taksometru C.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, Prezes GUM utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z dnia [...] listopada 2011 r.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że czynności wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy podlegają opłacie, przy czym art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach stanowi, że opłaty pobiera się za wydanie dowodu legalizacji albo za wykonanie czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany. Na podstawie

art. 24a ust. 2 i 3 tej ustawy, wysokość należnych opłat ustala we własnym zakresie wnioskodawca na podstawie obowiązujących stawek i uiszcza należność w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku. Wysokość opłaty za wydanie dowodu legalizacji ponownej w zakresie sprawdzenia zmiany układu taryf na nowy została ustalona w uwadze nr 1 do pkt 13 działu IV załącznika do rozporządzenia z 14 października 2004 r. w wysokości 20 zł. W związku z powyższym, zdaniem organu, skarżący zobowiązany był do zapłacenia 1000 zł za wydanie 50 świadectw legalizacji taksometrów elektronicznych, poświadczających legalizację ponowną w zakresie zmiany układu taryf na nowy, co zostało ustalone prawidłowo przez samego skarżącego na formularzu ustalenia opłaty za czynności wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy.

Organ podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie, w związku ze zmianą układu taryf, aby mogły mieć zastosowanie nowe taryfy, niezbędne było dokonanie czynności obejmujących sprawdzenie taksometru w zakresie zmian układu taryf, stwierdzenie, że sprawdzony taksometr elektroniczny nadal spełnia wymagania, umieszczenie na taksometrze elektronicznym cechy zabezpieczającej, wpisanie do świadectwa legalizacji ponownej danych dotyczących nowego układu taryf, wydanie świadectwa legalizacji ponownej z wpisanymi danymi dotyczącymi nowego układu taryf w tabeli zawartej w tym świadectwie legalizacji ponownej. Tym samym, stwierdzono i poświadczono, że przyrząd pomiarowy - taksometr elektroniczny z nowym układem taryf spełnia wymagania techniczne i metrologiczne. Zgodnie bowiem z załącznikiem nr 7 "Wzór świadectwa legalizacji ponownej" do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 29 i z 2010 r. Nr 110, poz. 728, dalej: "rozporządzenie z 7 stycznia 2008 r."), potwierdzenie zmiany układu taryf na nowy nie dotyczy jedynie taksometrów elektronicznych wprowadzonych do obrotu lub użytkowania po ocenie zgodności.

Organ podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie przedmiotem nie były taksometry elektroniczne wprowadzone do obrotu po ocenie zgodności, lecz – zważywszy na rok produkcji - taksometry, które zostały wprowadzone do obrotu na podstawie decyzji zatwierdzenia typu. Ponadto, z przedstawionych świadectw legalizacji taksometrów elektronicznych wynikało, że powinny one spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (Dz. U. Nr 108, poz. 1014, dalej: "rozporządzenie z 16 czerwca 2003 r."). Zatem, taksometry elektroniczne objęte zatwierdzeniem typu podczas legalizacji ponownej podlegają sprawdzeniu pod względem zgodności z wymaganiami wskazanymi w wymienionym rozporządzeniu oraz w zakresie wskazanym w art. 8m ust. 4 Prawa o miarach.

Organ odwoławczy nie zgodził się ze skarżącym, że dokonanie czynności wobec każdego zgłoszonego taksometru elektronicznego, dotyczącego zmiany układu taryf na nowy zostało mylnie zakwalifikowane jako legalizacja. Legalizacja, stosownie do art. 4 pkt 13 w zw. z pkt 8 Prawa o miarach oznacza zespół czynności obejmujących sprawdzenie, stwierdzenie i poświadczenie dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania techniczne i metrologiczne.

Dokonywanie sprawdzenia taksometru elektronicznego po zmianie układu taryf na nowy, co do prawidłowości jego działania i niezmienności innych charakterystyk metrologicznych, skutkuje wpisaniem w tabeli na drugiej stronie świadectwa legalizacji ponownej danych dotyczących nowego układu taryf, dokonanym przez upoważnionego pracownika urzędu podległego organowi administracji miar, nie może być potraktowane inaczej jak nowy dowód legalizacji ponownej, poświadczający dokonanie legalizacji ponownej. Układ taryf w taksometrze elektronicznym jest charakterystyką metrologiczną, która podlega sprawdzeniu pod względem zgodności z wymaganiami, co jest dokonywane, w myśl art. 8m ust. 1 Prawa o miarach, podczas legalizacji. Zgodnie z art. 8m ust. 4 tej ustawy, podczas legalizacji ponownej sprawdzenie obejmuje oględziny przyrządu, w celu stwierdzenia, czy przyrząd pomiarowy nie jest uszkodzony i czy istnieją wymagane oznaczenia i znaki oraz zgodność charakterystyk metrologicznych z wymaganiami. Przy sprawdzeniu w zakresie zmiany układu taryf na nowy wszystkie czynności legalizacji występują. Organ podkreślił również, że podczas zmiany układu taryf nie są co do zasady zmieniane pozostałe charakterystyki metrologiczne, jednak mogą ulec zmianie, a wtedy niemożliwa byłaby legalizacja ponowna taksometrów elektronicznych. Gdyby uległy zmianie pozostałe charakterystyki metrologiczne i zostało stwierdzone, że nie spełniają wymagań, którym te taksometry podlegają, świadectwo legalizacji ponownej nie mogłoby być wydane, ponieważ byłoby to niezgodne z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu z 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne. Nie byłoby możliwe poświadczenie spełniania żądanych przez przepisy wymagań.

Organ wskazał, że w ramach legalizacji ponownej taksometru elektronicznego, w zakresie zmiany układu taryf na nowy, pracownik organu administracji miar sprawdza, czy świadectwo legalizacji taksometru jest ważne, czy dane w nim zawarte zgadzają się ze stanem faktycznym i czy cechy zabezpieczające są nienaruszone, a ponadto sprawdza wartość stałej "k" taksometru i układu taryf.

W celu dokonania zmiany opłat lub układu taryf na nowe usuwana jest cecha zabezpieczająca. Czynności zmiany układu taryf na nowy dokonują wyłącznie pracownicy serwisu. W następstwie czego pracownicy organu administracji miar sprawdzają, czy wprowadzono wartości nowego układu taryf. O ile nie uległy zmianie charakterystyki metrologiczne taksometru elektronicznego i stwierdzono, że nadal spełnia on wymagania, dane dotyczące nowego układu taryf są wpisywane do świadectwa legalizacji ponownej taksometru elektronicznego oraz zostają opatrzone pieczęcią organu i podpisem pracownika urzędu. Następnie w celu dalszego prawidłowego posługiwania się taksometrem nakładane są cechy zabezpieczające. Wydanie świadectwa legalizacji ponownej taksometru z nowym układem taryf jest końcowym etapem legalizacji ponownej elektronicznego taksometru w zakresie zmiany układu taryf na nowe. Świadectwo legalizacji ponownej wydawane jest za potwierdzeniem odbioru. W ten sposób wnioskodawca taksometru elektronicznego otrzymuje ważny dowód legalizacji.

Organ podkreślił, że dokonanie zmiany układu taryf nie jest możliwe po pierwsze - bez stwierdzenia, że nie zostały uszkodzone cechy zabezpieczające, po drugie - bez sprawdzenia, jaki był układ taryf przed rozpoczęciem wprowadzania w tym zakresie zmian do taksometru elektronicznego, pod nadzorem osoby stwierdzającej zmianę układu i poświadczającej wpisem w świadectwie legalizacji danych dotyczących zmiany układu taryf, po trzecie - bez sprawdzenia, czy taksometr elektroniczny działa prawidłowo po usunięciu cechy zabezpieczającej i wprowadzeniu zmiany układu taryf. W przypadku stwierdzenia na podstawie przeprowadzonego sprawdzenia w zakresie zmiany układu taryf, że taksometr elektroniczny spełnia wymagania techniczne i metrologiczne, dane dotyczące nowego układu taryf są wpisywane do świadectwa legalizacji ponownej, a ponadto ponownie jest umieszczana cecha zabezpieczająca. Zgodnie z § 6 pkt 2 lit. a) i b) rozporządzenia z 16 czerwca 2003 r. taksometr elektroniczny powinien być skonstruowany i wykonany w sposób umożliwiający nałożenie cech zabezpieczających, które uniemożliwiają, bez ich naruszenia, dostęp do wnętrza taksometru, w szczególności do urządzenia programującego i ingerencję w program taksometru. Usunięcie cechy zabezpieczającej powoduje, że taksometr przestaje odpowiadać wymaganiom mu stawianym przez obowiązujące przepisy i podlega zgłoszeniu do legalizacji ponownej na podstawie art. 8k ust. 2 pkt 5 ustawy – Prawo o miarach.

Dla organu jednoznaczne jest, że w świetle obowiązujących przepisów nie jest prawnie możliwa zmiana układu taryf na nowe bez ściągnięcia cechy zabezpieczającej w taksometrach elektronicznych. Zmiana układu taryf na nowe bez ściągnięcia cechy zabezpieczającej stanowiłaby naruszenie prawa. Istotny w zakresie zmiany w taksometrach elektronicznych układu taryf na nowy jest również art. 8n ust. 4 pkt 3 ustawy - Prawo o miarach, który stanowi, że legalizacja traci ważność w przypadku uszkodzenia albo zniszczenia cechy legalizacji lub cechy zabezpieczającej.

Organ, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 886/08 podkreślił, że istotne znaczenie ma ustalenie, czy dokonanie zmiany układu taryf, a następnie sprawdzenie prawidłowości tej zmiany przez organ, wymagało zdjęcia cech zabezpieczających, czy też nie. Zakładając, iż taksometry zostały w celu wprowadzenia nowego układu taryf pozbawione cechy zabezpieczającej, przyjąć należałoby, że w konsekwencji nie posiadały ważnego dowodu legalizacji - w tym przypadku legalizacji ponownej. Tak więc dokonanie sprawdzenia co do prawidłowości działania taksometru po zmianie układu taryf i niezmienności innych danych, skutkujące wpisem upoważnionego organu administracji miar, nie może być potraktowane inaczej niż jako nowy dowód legalizacji ponownej.

W rozpatrywanej sprawie, w każdym z taksometrów elektronicznych, w celu dokonania zmiany układu taryf na nowe nastąpiło usunięcie cechy zabezpieczającej oraz dokonanie stosownych sprawdzeń, w wyniku czego nastąpiło również stwierdzenie i poświadczenie dowodami legalizacji, poprzez wpisy w świadectwach legalizacji ponownej taksometrów elektronicznych, że spełniają one wymagania i wydanie tych dowodów legalizacji ponownej. Fakty te zostały potwierdzone w dokumentach zatytułowanych "Zapiska z czynności zmiany układu taryf taksometru elektronicznego" przez pracownika organu administracji oraz pracownika skarżącego.

W świetle powyższego, zdaniem organu, w sprawie miała miejsce legalizacja ponowna, obejmująca sprawdzenie w zakresie układu taryf na nowy, stwierdzenie i potwierdzenie wydanymi dowodami legalizacji, że taksometry elektroniczne spełniają wymagania. Czynności te zostały podjęte na wniosek strony. Oznacza to, że w sprawie istniał materialnoprawny obowiązek w postaci uiszczenia opłaty z tytułu legalizacji, której wysokość skarżący określił w formularzu ustalenia opłaty zgodnie z uwagą 1 do pkt 13 działu IV załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów. W ocenie organu, opłata w wysokości 20 zł za wydanie dowodu legalizacji ponownej w związku ze sprawdzeniem jednego taksometru elektronicznego w zakresie zmiany układu taryf na nowy, przewidziana w uwadze 1 do pkt 13 w dziale IV załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów, mieściła się w granicach art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach, nie naruszając art. 217 Konstytucji RP.

Odnosząc się do przywołanego przez skarżącego stanowiska Ministra Gospodarki zawartego w odpowiedzi na interpelację nr 538, organ wskazał, że Prezes Głównego Urzędu Miar nie jest związany tą interpretacją i w toku prowadzonego postępowania administracyjnego samodzielnie dokonuje interpretacji przepisów prawa.

Organ odwoławczy podał również, że podany przez skarżącego adres strony internetowej, na której znajdować się miało oficjalne stanowisko Prezesa Głównego Urzędu Miar dotyczące legalizacji i czynności zmiany układu taryf lub opłat, nie istnieje.

Organ odwoławczy potwierdził zasadność decyzji Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], w tym wysokość naliczonej opłaty za czynności urzędowe wykonane przez organ w związku ze zmianą układu taryf na nowy. Dla zastosowania przepisu rozporządzenia Ministra Finansów, obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji, nie miałaby znaczenia ewentualna niespójność przepisu z art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo o miarach w brzmieniu obowiązującym w dniu sprawdzenia taksometru elektronicznego. Naczelnik Obwodowego Urzędu Miar w [...] był bowiem zobowiązany zastosować przepisy obowiązujące w dniu wydawania decyzji administracyjnej i nie był upoważniony do badania ich konstytucyjności, jak też kwestionowania ich zgodności z ustawą, na podstawie której przepisy aktu wykonawczego zostały wydane.

Mając na uwadze powyższe rozważania, organ odwoławczy uznał, że wniosek o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometrów elektronicznych wraz z formularzem ustalenia wysokość opłaty oraz wydanie świadectw legalizacji ponownej z wpisami danych dotyczących nowych układów taryf taksometrów elektronicznych należało potraktować jako wydanie dowodów legalizacji ponownej w związku ze sprawdzeniem taksometrów elektronicznych w zakresie zmiany układów taryf na nowe, ustalając opłatę, o której mowa w art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach.

Organ odwoławczy dostrzegł omyłkę pisarską w uzasadnieniu decyzji Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z dnia [...] listopada 2011 r., polegającą na wskazaniu, że wnioskodawca złożył wniosek o przeprowadzenie legalizacji ponownej przyrządów pomiarowych nr [...] w dniu 8 września 2011 r., podczas gdy z przedłożonej dokumentacji wynika, że wniosek ten został zgłoszony w dniu 7 września 2011 r. Od tego właśnie dnia, a nie jak błędnie przyjął organ I instancji od dnia 8 września 2011 r. liczyć należy 7-dniowy termin do uiszczenia należnych opłat, zgodnie z art. 24a ust. 2 i 3 ustawy – Prawo o miarach. Stąd też wskazana w uzasadnieniu decyzji organu I instancji data 15 września 2011 r. jest również błędna, albowiem skarżący zobowiązany był do uiszczenia opłaty z tytułu legalizacji przyrządów pomiarowych w kwocie 1000 złotych w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku, a więc do dnia 14 września 2011 r.

W opinii Prezesa Głównego Urzędu Miar stwierdzona omyłka nie dawała podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji w związku z jej prawidłowym rozstrzygnięciem.

Pismem z dnia [...] marca 2012 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] lutego 2012 r., domagając się stwierdzenia jej nieważności.

Skarżący podtrzymał wcześniej wyrażone przekonanie, iż w sprawie miała miejsce zmiana układu taryf, która nie czynnością legalizacyjną – legalizacją ponowną taksometru. Nadto, w przypadku taksometrów C. nie ma potrzeby usuwania cech zabezpieczających .

Skarżący podtrzymał wcześniej wyrażone przekonanie, iż w sprawie miała miejsce zmiana układu taryf, która nie czynnością legalizacyjną – legalizacją ponowną taksometru. Nadto, w przypadku taksometrów C. nie ma potrzeby usuwania cech zabezpieczających .

Uzasadniając powyżej stanowisko skarżący podał, że działalność gospodarcza prowadzona w ramach zakładu serwisowego taksometrów elektronicznych nie podlega reglamentacji, tj. obowiązkowi uzyskania koncesji lub zezwoleń udzielanych podmiotom gospodarczym przez Prezesa Głównego Urzędu Miar. Wszystkie operacje dotyczące napraw lub sprawdzenia poprawności działania taksometrów, w tym dostosowania taksometru do warunków w jakich pracuje (montaż i dopasowanie do pojazdów), jak również ustawianie i dokonywanie zmiany układu taryf lub opłat, są czynnościami technicznymi, a nie metrologicznymi. Legalizacja taksometrów elektronicznych oraz związane z nią czynności metrologiczne są zastrzeżone dla Urzędów Miar i jako takie nie mogą być i nie są wykonywane przez zakłady serwisowe. Natomiast w stosunku do czynności technicznych obsługi taksometrów wykonywanych przez pracowników serwisu C., pracownicy Urzędów Miar nie powinni narzucać sposobów i procedur działania. Jakkolwiek do dokonywania tych czynności, dla zapewnienia profesjonalnej obsługi klienta, zatrudnia się wykwalifikowany, odpowiednio przeszkolony personel posiadający wiedzę z zakresu metrologii, a zakład serwisowy wyposażony jest również w specjalistyczne narzędzia i aparaturę pomiarową. W rozpatrywanym przypadku tj. w celu dokonania zmiany układu taryf lub opłat, w taksometrze C., zgodnie z przyjętymi w serwisie C. procedurami, nie występuje konieczność usuwania zabezpieczeń zakładanych po legalizacji ponownej taksometru. Świadectwo legalizacji taksometru nie traci zatem ważności, nie ma więc potrzeby zgłaszania taksometru do legalizacji ponownej. Powstaje jedynie obowiązek wpisania nowego układu taryf do ważnego świadectwa legalizacji (nie obowiązuje zapis, że legalizacji ponownej taksometru należy dokonać w przypadku, gdy układ taryf zainstalowany w taksometrze jest inny niż jego ostatni zapis w świadectwie legalizacji).

Po zmianie układu taryf serwis zgłasza taksometr do punku legalizacyjnego, albo taksówkarz do właściwego terytorialnie Obwodowego Urzędu Miar aby dokonać wpisu aktualnie zainstalowanego układu taryf do ważnego świadectwa legalizacji. Taksometr w momencie zgłoszenia jest zainstalowany w pojeździe, ma nienaruszone plomby zakładane po legalizacji ponownej i ważne świadectwo legalizacji. Wpisu nowego układu taryf do ważnego świadectwa legalizacji, pracownik Urzędu Miar może dokonać na podstawie informacji uzyskanych z dostarczonej przez serwis zapiski "Potwierdzenie zmiany układu taryf taksometru", odczytania układu taryf ze wskaźnika opłat taksometru lub z odczytania wydruku wykonanego na drukarce kasy fiskalnej. W każdym z tych przypadków nie występuje konieczność zdejmowania przez pracownika Urzędu Miar zabezpieczeń zakładanych po legalizacji ponownej taksometru.

Celem wyjaśnienia sposobu zmiany układu taryf i kontroli taksometrów skarżący odwołał się do przepisów rozporządzenia z 16 czerwca 2003 r. wymagań metrologicznych, w tym § 11 i § 12 ust. 1 Skarżący podkreślił, że aktualnie obowiązujące rozporządzenia regulujące sposoby zmiany układu taryf i jego kontroli w taksometrach elektronicznych, dopuszczają takie metody działania, aby nie nastąpiła konieczność wykonywania legalizacji ponownej taksometru po ich wykonaniu. Kontroli układu taryf zainstalowanego w taksometrze można zatem dokonać bez konieczności usuwania zabezpieczeń zakładanych po legalizacji, odczytując go ze wskaźnika opłat taksometru lub drukując na drukarce kasy fiskalnej. Wyświetlanie i wydruk uruchamiane są ogólnie dostępnymi przyciskami taksometru.

Organ administracji miar albo podmiot upoważniony na podstawie przeprowadzonego sprawdzenia przyrządu pomiarowego i stwierdzenia zgodności z wymaganiami technicznymi i metrologicznymi poświadcza dokonanie legalizacji ponownej poprzez wydanie nowego świadectwa legalizacji ponownej, a nie jak wymaga organ poprzez wpis w ważnym świadectwie legalizacji, tak jak ma to miejsce w przypadku zmiany układ taryf lub opłat.

Świadectwo legalizacji ważne jest przez 25 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca, w którym dokonana została legalizacja taksometru zainstalowanego w taksówce, jeżeli spełnia on wymagania metrologiczne określone w rozporządzeniu i posiada nieuszkodzone cechy zabezpieczające, jak to stanowi § 49 ust. 2 rozporządzenia z 16 czerwca 2003 r.

Skarżący, powołując się na przepisy rozporządzenia z 2003 r. miał świadomość, że utraciło ono moc prawną z dniem 1 stycznia 2008 r. Jednakże odwołanie się do tego aktu było celowe z uwagi na fakt, że wymagania z niego wynikające mają nadal zastosowanie do legalizacji przyrządów pomiarowych, które od dnia 7 stycznia 2008 r. podlegają ocenie zgodności i które przed tym dniem uzyskały na podstawie ustawy - Prawo o miarach decyzje zatwierdzenia typu. Zgodnie z § 31 rozporządzenia z 7 stycznia 2008 r., organ administracji miar albo podmiot upoważniony przeprowadza podczas legalizacji ponownej sprawdzenie przyrządu pomiarowego w zakresie, o którym mowa w art. 8m ust. 4 albo ust. 4a Prawa o miarach, zgodnie z przepisami określającymi szczegółowy zakres, tryb, sposoby oraz metody przeprowadzania badań i sprawdzeń podczas prawnej kontroli metrologicznej poszczególnych rodzajów przyrządów pomiarowych, wydanymi na podstawie art. 9a tej ustawy. Z przeprowadzonych czynności sprawdzenia podczas legalizacji ponownej sporządza się protokół sprawdzenia albo zapiskę sprawdzenia, które powinny zawierać dane określone w § 20 rozporządzenia z 7 stycznia 2008 r., tj. m.in. wskazanie zakresu przeprowadzonego sprawdzenia; wyniki sprawdzenia, w tym charakterystykę metrologiczną danego przyrządu pomiarowego; informację o miejscach umieszczenia cechy legalizacji lub cech zabezpieczających oraz o liczbie umieszczonych cech zabezpieczających, o ile mają one zastosowanie; stwierdzenie, czy przyrząd pomiarowy spełnia wymagania techniczne i metrologiczne. Trzeba również wskazać, iż brakuje w niej wyniku sprawdzenia, w tym charakterystyki metrologicznej danego przyrządu pomiarowego, zgodnie z § 20 ww. rozporządzenia.

Zdaniem skarżącego, organ nie przedstawił ustaleń co do treści instrukcji stosowanej przez pracowników dokonujących czynności kontrolnych i legalizacji taksometru, które powinny być stosowane i dotyczyć takich czynności dla taksometrów elektronicznych, z tytułu których opłaty objęte są sporem. Pokazanie w tym zakresie wewnętrznego normatywnego stanu przez organ metrologiczny pozwoliłoby na przyjęcie, iż zmiana taryfy w taksometrze nie wymagała naruszenia cechy legalizacyjnej.

Dla poparcia swojego stanowiska, że zmiana układu taryf lub opłat, jak i ich kontrola po wprowadzeniu do taksometru nie wymaga zdjęcia cech legalizacyjnych, skarżący wskazał na instrukcję zmiany układu taryf lub opłat, na podstawie której opisane czynności wykonują pracownicy skarżącego. Dokument ten wskazuje ponadto, iż kontrola zmiany taryf przez urzędnika nie wymagała dla czynności kontroli usunięcia plomby, czyli cechy zabezpieczającej zakładanej po legalizacji taksometru, w przypadku zmiany układu taryf. Skarżący przytoczył również oficjalny komunikat Prezesa Głównego Urzędu Miar, w którym Prezes wspomniane czynności wyraźnie wyodrębnia.

Skarżący wskazał również na błędną wykładnię przepisów ustawy w zakresie regulacji obowiązku opłat. W ocenie skarżącego, organ odwoławczy nie dostrzegł, że czym innym jest regulacja zakresu czynności kontroli, innym procedura i zakres legalizacji, a jeszcze czym innym kwestia ustalenia za te czynności opłat. Ustawodawca w zamkniętym katalogu ustawowym nie przewidział opłat za czynności sprawdzania (kontroli) przyrządów pomiarowych, a regulacji tej nie można uzupełnić w drodze wykładni rozszerzającej żadną inną wykładnią; w tym przez ustalanie

czynności podlegającej opłacie administracyjnej na podstawie przepisów wykonawczych, ponad delegację ustawową. Takie działanie sprzeciwia się zasadzie praworządności (art. 2 w zw. z art. 8 i w zw. z art. 217 i art. 84 Konstytucji RP).

W obecnie obowiązującym stanie prawnym (art. 24 - Prawa o miarach) wprowadzono zamknięty katalog czynności podlegających opłacie, stanowiąc, że czynności urzędowe określone w ustawie i jej przepisach wykonawczych podlegają opłacie. W katalogu tym wymieniono m.in. wykonane czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany.

W wykonawczej regulacji aktualnie obowiązującego dla taksometrów C. rozporządzenia z 6 czerwca 2003 r., § 49 ust. 2 stanowi, iż świadectwo legalizacji ponownej taksometru jest ważne przez 25 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca, w którym została dokonana legalizacja taksometru zainstalowanego w taksówce, jeżeli spełnia on wymagania metrologiczne określone w rozporządzeniu i posiada nieuszkodzone cechy zabezpieczające. W regulacjach obowiązującej ustawy - Prawo o miarach, w art. 8n ust. 1 przewidziano, że w przypadku stwierdzenia na podstawie przeprowadzonego sprawdzenia przyrządu pomiarowego, spełnia on wymagania, organ administracji miar lub podmiot upoważniony poświadczają dowodem legalizacji dokonanie legalizacji oraz zabezpieczają, jeżeli jest to niezbędne, określone elementy przyrządu pomiarowego przed dostępem osób nieuprawnionych za pomocą cech zabezpieczających. Legalizacja traci ważność w przypadku m.in. stwierdzenia, że przyrząd pomiarowy przestał spełniać wymagania; uszkodzenia przyrządu pomiarowego; uszkodzenia albo zniszczenia cechy legalizacji lub cechy zabezpieczającej.

Zarówno przepisy ustawowy, jak i przepisy wykonawcze nie wymieniają zmiany układu taryf jako okoliczność powodującej potrzebę ponownej legalizacji.

Na dzień wydawania zaskarżonej decyzji taksometr C. spełniał wymagania rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne. Wychodząc na przeciw oczekiwaniom nowo wprowadzonym przepisom, w 2003 roku dostosowano taksometr C. do wymagań aktualnie obowiązującego rozporządzenia z 16 czerwca 2003 r., przez modyfikację sposobu zmiany układu taryf na taki, który nie wymaga dla jego dokonania oraz sprawdzenia poprawności wprowadzonych taryf usuwania zabezpieczeń zakładanych po legalizacji taksometru. Na taki też typ taksometru firma C. uzyskała zatwierdzenie typu.

Skarżący, powołując się na odpowiedź Ministra Gospodarki na interpelację sejmową nr 538 w sprawie zasadności wprowadzania do obrotu taksometrów elektronicznych uniemożliwiających przedsiębiorcom zmiany cen usług bez konieczności dokonania ponownej legalizacji urządzenia pomiarowego, sporządzoną w dniu 2 lutego 2006 r., podkreślił, że prezentowane przez Główny Urząd Miar stanowisko w sposób jaskrawy przeczy rozumieniu obowiązujących przepisów przez organ nadzoru nad działalnością Prezesa Głównego Urzędu Miar.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Miar wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem oceny Sądu są decyzje: Prezesa Głównego Urzędu Miar utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z dnia [...] listopada 2011 r., określające wysokość zobowiązania B. C. w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych w kwocie 1.000 zł. Decyzja Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar została wydana w związku z nieuiszczeniem w terminie ustawowym opłaty z tytułu legalizacji ponownej, mimo iż skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometrów (50 sztuk) wraz z formularzem ustalenia opłaty, zgodnie z rozporządzeniem z 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy.

Decyzja Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] ustalająca wysokość zobowiązania skarżącego w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych, utrzymana następnie w mocy przez Prezesa Głównego Urzędu Miar została wydana na podstawie art. 21 § 4 w zw. z § 3 Ord.pod., art. 24 ust.1, ust. 2 pkt 2 i ust. 6, art. 24a ust. 2 i ust. 3 Prawa o miarach, rozporządzenia z 14 października 2004 r.

Zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach opłaty pobiera się za czynności wydania dowodu legalizacji albo za wykonanie czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany. Do ponoszenia tychże opłat stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują organom administracji miar, z mocy art. 24 ust. 6 Prawa o miarach. Wysokość należnych opłat ustala we własnym zakresie wnioskodawca na podstawie obowiązujących stawek na podstawie art. 24a ust. 2 Prawa o miarach. Uiszcza te opłaty, zgodnie z art. 24a ust. 3 pkt 1 Prawa o miarach w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku.

Wysokość i tryb pobierania opłat określił Minister Finansów w cytowanym rozporządzeniu z 14 października 2004 r. Upoważnienie do wydania rozporządzenia oraz wytyczne, które należało uwzględnić przy jego wydawaniu, zawiera art. 24a ust. 4 Prawa o miarach, który stanowi, iż minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i tryb pobierania opłat, o których mowa w art. 24, uwzględniając rodzaje przyrządów pomiarowych, charakter wykonywanych czynności, stopień skomplikowania i czas trwania przeprowadzanych badań i sprawdzeń oraz ich uzasadnione koszty, a także wskaźniki wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych oraz dodatkowo mając na uwadze w przypadku opłat, o których mowa w art. 24 ust. 2 pkt 4 i 5:

1) zakres udzielanych upoważnień i zezwoleń;

2) okres czasu, na jaki upoważnienia i zezwolenia są wydawane.

W dziale IV załącznika do rozporządzenia z 14 października 2004 r. w uwadze 1 do pkt 13 ujęto, że za sprawdzenie taksometru elektronicznego, tylko w zakresie zmiany opłat lub układu taryf na nowe, w urzędzie lub w punkcie legalizacyjnym, pobiera się opłatę w wysokości 20,00 zł.

W wyrokach z dnia: 18 lipca 2006 r., sygn. akt II GSK 80/06 i 28 kwietnia 2010r., sygn. akt II GSK 567/09, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie jest sprzeczne z Konstytucją RP ustalanie wysokości opłat w drodze rozporządzenia. Trybunał Konstytucyjny także dopuszcza możliwość regulacji w formie rozporządzenia kwestii związanych z ukształtowaniem opłaty publicznej, nieposiadającej waloru podatku (takich, jakie reguluje kwestionowane rozporządzenie), np. wyrok TK z dnia 13 lipca 2011 r., sygn. akt K 10/09, pkt 8, opubl. OTK-A z 2011 r. z. 6, poz. 56.

Skład orzekający, kierując się powyższymi stanowiskami przyjął, że rozporządzenie z 14 października 2004 r. nie jest niezgodne z Konstytucją RP. Przy badaniu zakresu ustawowej delegacji i wytycznych do wydania rozporządzenia bierze się pod uwagę nie tylko przepis zawierający takową delegację, ale także i inne przepisy ustawowe, które dotyczą problematyki, która ma być uregulowana w rozporządzeniu. Przepis art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach stanowi zaś, że opłaty pobiera się za wydanie świadectwa legalizacji albo czynności sprawdzenia.

Odnośnie zarzutów skargi kwestionujących zakres czynności przeprowadzanych podczas zmiany układu taryf na nowy w taksometrze, należy zauważyć, że legalizacja, stosownie do art. 4 pkt 13 Prawa o miarach oznacza zespół czynności obejmujących sprawdzenie, stwierdzenie i poświadczenie dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania. Wymagania, w myśl art. 4 pkt 8 Prawa o miarach oznaczają wymagania techniczne i metrologiczne, które powinien spełniać przyrząd pomiarowy. Dowodem legalizacji, w rozumieniu

art. 4 pkt 20 tej ustawy jest świadectwo legalizacji lub cecha legalizacji umieszczana na przyrządzie pomiarowym, poświadczające dokonanie legalizacji.

Każdy przyrząd pomiarowy stosowany przy pobieraniu opłat podlega prawnej kontroli metrologicznej, a więc sprawdzeniu, czy dany przyrząd spełnia wymagania metrologiczne i techniczne określone w przepisach. Kontrola ta wykonywana jest przez uprawnione organy administracji miar i może mieć ona postać legalizacji pierwotnej, jednostkowej lub ponownej. Dotyczy powyższe także taksometrów na mocy art. 8 ust. 1 pkt 4 i ust. 6 Prawa o miarach oraz rozdziału 4 rozporządzenia z

7 stycznia 2008 r. dotyczącego legalizacji ponownej. W myśl art. 8 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa o miarach podczas legalizacji ponownej sprawdzenie obejmuje: oględziny przyrządu, w celu stwierdzenia czy przyrząd pomiarowy nie jest uszkodzony i czy istnieją wymagane oznaczenia i znaki oraz zgodność charakterystyk metrologicznych z wymaganiami.

Ze stanu faktycznego w jakim orzekał organ wynika, iż wniosek, który złożył skarżący do organu administracji miar dotyczył przyrządów pomiarowych – taksometrów elektronicznych już użytkowanych i posiadających legalizację. Do tego omawiane taksometry zostały wprowadzone do obrotu na podstawie decyzji zatwierdzenia typu. Okoliczność ta nie jest sporna między stronami, tak jak niesporne jest, iż skarżący domagał się sprawdzenia taksometrów w zakresie zmiany układu taryf, wnioskując o ich legalizację ponowną. W aktach administracyjnych znajduje się wniosek skarżącego o legalizację ponowną taksometrów wraz z załącznikami obejmującymi oznaczenie taksometrów i formularze uiszczenia opłaty.

Należy zauważyć, że z mocy art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o systemie oceny zgodności oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 249, poz. 1834) decyzje zatwierdzenia typu dotyczące przyrządów pomiarowych podlegających od dnia 7 stycznia 2007 r. ocenie zgodności wydane przed tym dniem na podstawie ustawy - Prawo o miarach uznano za ważne do dnia upływu okresów ich ważności. Bezsporne jest, że w niniejszej sprawie chodzi o zmianę układu taryf na nowy w taksometrach wprowadzonych do obrotu ;lub użytkowania na podstawie decyzji zatwierdzenia typu. Wobec tego wskazane taksometry elektroniczne powinny spełniać wymagania metrologiczne wymienione w rozporządzeniu z 16 czerwca 2003 r. oraz w rozporządzeniu z 27 grudnia 2007 r., o ile wystąpiły przesłanki z § 1 ust. 2 tego ostatniego rozporządzenia.

Skoro omawiane taksometry są użytkowane na podstawie decyzji zatwierdzenia typu, to przede wszystkim znajduje zastosowanie rozporządzenie

z 16 czerwca 2003 r. Akt ten zawiera w § 2 pkt 1 definicję taksometru elektronicznego jako elektronicznego przyrządu pomiarowego, który służy do obliczania, według ustalonych taryf, należności za długość drogi przebytej przez taksówkę, a poniżej prędkości granicznej, za czas wynajęcia taksówki. Zatem układ taryf jest elementem poszczególnych zespołów wchodzących w skład taksometru, zgodnie z § 3 rozporządzenia z 16 czerwca 2003 r. Powołane rozporządzenie precyzuje wymagania, jakim powinien odpowiadać taksometr i tak między innymi

§ 6 pkt 2 lit a) i b) stanowią, iż taksometr powinien być skonstruowany i wykonany w sposób umożliwiający nałożenie cech zabezpieczających, które uniemożliwią, bez ich naruszenia: dostęp do wnętrza taksometru, a w szczególności do urządzeń przeznaczonych do regulacji (...) oraz dostęp do urządzenia programującego i ingerencję w program taksometru. Ten elektroniczny przyrząd pomiarowy ma zaprogramowane wszystkie właściwe mu elementy składowe określone w § 3 rozporządzenia w sprawie wymagań metrologicznych, m.in. zespół drogi do obliczania według ustalonych taryf należności za długość drogi przebytej, a nałożona cecha zabezpieczająca, o której mowa w § 6 pkt 2 lit.b) tego rozporządzenia ma uniemożliwiać dostęp do programatora. Usunięcie cechy zabezpieczającej powoduje, że taksometr przestaje odpowiadać wymaganiom mu stawianym przez obowiązujące przepisy i podlega na podstawie art. 8k ust. 2 pkt 5) legalizacji ponownej.

W kwestii zmian taryf przepis § 11 tego rozporządzenia stanowi, iż taksometr powinien umożliwiać dokonywanie zmian układu taryf za pomocą przycisków taksometru lub za pośrednictwem interfejsu przy użyciu układu programującego, przy czym zmiany te powinny zostać potwierdzone w świadectwie legalizacji ponownej.

Zatem w oparciu o to rozporządzenie nie budziło wątpliwości, że zmiana układu taryf była traktowana jako legalizacja ponowna.

Z kolei w rozporządzeniu z 27 grudnia 2007 r. nie ma definicji taksometru elektronicznego. Jednakże z jego uregulowań: § 6 pkt 2, § 8, § 10, rozdziału 3 dotyczącego szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas legalizacji pierwotnej i legalizacji ponownej taksometrów objętych zatwierdzeniem typu wynika, że taryfa (jej parametry) należy do charakterystyk metrologicznych zawsze podlegających sprawdzeniu co do zgodności z wymaganiami w rozumieniu art. 4 pkt 8 Prawa o miarach.

Z powyższych uregulowań wynika, że układ taryf w taksometrze jest elementem charakterystyki metrologicznej, który podlega sprawdzeniu pod względem zgodności z wymaganiami, co jest dokonywane podczas legalizacji, w myśl art. 8m ust. 1 Prawa o miarach. W przypadku zaś stwierdzenia na podstawie przeprowadzonego sprawdzenia przyrządu pomiarowego, że przyrząd ten spełnia wymagania, poświadcza się dowodem legalizacji dokonanie legalizacji oraz zabezpiecza, jeżeli to niezbędne, określone elementy przyrządu pomiarowego przed dostępem osób nieuprawnionych za pomocą cech zabezpieczających. Przepis ten doprecyzowuje § 31 ust. 1 rozporządzenia z 7 stycznia 2008 r., mówiący, iż organ administracji miar albo podmiot upoważniony przeprowadza podczas legalizacji ponownej sprawdzenie przyrządu pomiarowego w zakresie, o którym mowa w art. 8m ust. 4 albo ust. 4a Prawa o miarach, zgodnie z przepisami określającymi szczegółowy zakres, tryb, sposoby oraz metody przeprowadzania badań i sprawdzeń podczas prawnej kontroli metrologicznej poszczególnych rodzajów przyrządów pomiarowych, wydanymi na podstawie art. 9a ustawy. Z przeprowadzonych czynności sprawdzenia podczas legalizacji ponownej sporządza się protokół sprawdzenia albo zapiskę sprawdzenia, które powinny zawierać dane określone

w § 20 ust. 2 (ust. 2 tego §).

Natomiast co do potwierdzenia dokonania legalizacji ponownej, z mocy

§ 33 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia z 7 stycznia 2008 r. organ administracji miar albo podmiot upoważniony na podstawie przeprowadzonego sprawdzenia przyrządu pomiarowego i stwierdzenia zgodności z wymaganiami technicznymi i metrologicznymi poświadcza dokonanie legalizacji ponownej poprzez: wydanie świadectwa legalizacji ponownej lub umieszczenie na przyrządzie cechy legalizacji ponownej.

W przypadku zmiany układu taryf, co rozporządzenie z 7 stycznia 2008 r. traktuje jako legalizację ponowną nie jest wydawane nowe świadectwo, tylko dokonywane są wpisy w dotychczasowym świadectwie (vide załącznik nr 7 pkt 2 do tego rozporządzenia). Ponadto w myśl pkt 19 tabeli nr 1 i uwagi 1 do tej tabeli załącznika nr 6 do rozporządzenia z 7 stycznia 2008 r. wynika, że dowodem legalizacji taksometru jest świadectwo legalizacji.

Zatem, w świetle wyżej powołanych uregulowań zmiany układu taryf nie można traktować jako czynności technicznej, jak twierdzi skarżący. Należy ją kwalifikować jako dokonywaną w ramach legalizacji ponownej.

W tej sytuacji z mocy art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach zmiana układu taryf podlega opłacie ustalonej na podstawie rozporządzenia z 14 października 2004 r.

Kierując się powyższym Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, zwłaszcza, że skarżący nie wskazał podstawy prawnej tego żądania.

Odnosząc się do argumentów strony związanych z treścią odpowiedzi udzielonej przez Ministra Gospodarki na interpelację poselską Nr 538 należy wskazać, że fundamentalną zasadą mającą zastosowanie przy sprawowaniu przez sąd administracyjny wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jest dokonywanie tejże kontroli pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (v. art. 1 p.p.s.a.). Na gruncie niniejszej sprawy, przepisy Prawa o miarach, nie stanowią inaczej, stąd w/w zasada ma pełne zastosowanie.

Z kolei odnośnie komunikatu, zauważyć należy, że przytoczony przez skarżącego fragment dotyczy sytuacji, gdy zaistniała luka prawna, gdyż przestało obowiązywać jedno rozporządzenie, a nie weszło w życie – nowe.

Załączone zaś do skargi potwierdzenie zmiany układu taryf taksometru obejmuje jedynie czynności dokonane przez pracowników serwisu, a nie obejmuje tych czynności organu, niezbędnych, aby zmiana układu taryf była zgodna z przepisami.

Mając powyższe na uwadze brak było podstaw do uwzględnienia skargi przez stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji bądź jej uchylenie.

Na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.