Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 651/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-05-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Odmówiono dokonania wykładni wyroku Sądu
Powołane przepisy: article: art. 158
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Witold Falczyński Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich; w zakresie wniosku H. K. o dokonanie wykładni wyroku wydanego w dniu 18 października 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 651/11 p o s t a n a w i a: odmówić dokonania wykładni wyroku.


UZASADNIENIE

Prawomocnym wyrokiem z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 651/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę H. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich.

W dniu 7 marca 2012 r. H. K. złożyła wniosek o dokonanie wykładni powyższego wyroku. Skarżąca wezwana do wskazania wątpliwości dotyczących treści wyroku oświadczyła, iż pomimo ewidentnego jej wkładu w walkę na rzecz Niepodległej Ojczyzny odmawia jej się pozytywnego załatwienia sprawy oraz wskazała, że "zostały uwzględnione jedynie wątpliwości z pominięciem geometrycznej przewagi zeznań świadków na okoliczności moich dokonań".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie Sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

Treść powyższego przepisu wskazuje zatem, iż konieczność dokonania wykładni zachodzi jedynie wówczas, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98, publ. LEX Nr 75533). Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, instytucja wykładni wyroku nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego ani prawnego, ani pozostawać w sprzeczności z jego treścią. Nie może również służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy. Potrzeba wykładni może być zatem wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Tymczasem w tych aspektach przedmiotowy wyrok nie nasuwa żadnych wątpliwości.

W szczególności należy podnieść, iż przedmiotowy wyrok oddala skargę wniesioną od decyzji orzekającej w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich, zatem samo rozstrzygnięcie nie może budzić wątpliwości interpretacyjnych. Tym samym Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odmawiająca uchylenia decyzji o przyznaniu uprawnień kombatanckich nie narusza prawa.

Biorąc pod uwagę wątpliwości skarżącej co do treści wyroku należy zauważyć, że nie zawierają one stwierdzenia, aby którakolwiek wypowiedź Sądu była dla strony niezrozumiała. Wniosek ten, choć formalnie wniesiony jako wniosek o wykładnię wyroku, w istocie rzeczy stanowi żądanie ponownego dokonania oceny zaskarżonej decyzji i przedstawienia w tym zakresie stanowiska. Powyższe natomiast wykracza poza ramy instytucji wykładni wyroku. W drodze instytucji wykładni nie jest możliwe kwestionowanie wyroku, ani ponowna ocena legalności zaskarżonego aktu, do czego zmierza skarżąca.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 158 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia

.