Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1264/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art 61 par 1 par 3, par 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 4 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska, po rozpoznaniu w dniu 4 września 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2017 roku numer [...] w przedmiocie cofnięcie zezwolenia na pobyt stały postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] marca 2017r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016r. o cofnięciu S. M. zezwolenia na pobyt stały udzielonego cudzoziemcowi na mocy decyzji z dnia [...] lutego 2011r.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. M. W dniu 30 sierpnia 2017r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskrzonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od początku 2011r. i Polska jest jego centrum życia zawodowego i osobistego. Skarżący jest udziałowcem i członkiem zarządu w spółce [...] sp. z o.o. oraz członkiem zarządu w spółce [...] sp. z o.o., a dochody z prowadzonej działalności gospodarczej oraz z wynagrodzenia za pracę stanowią źródło utrzymania cudzoziemca oraz jego rodziny przebywającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto skarżący zamieszkuje w Polsce wspólnie z żoną i małoletnim synem. Żona skarżącego posiada prawo pobytu na terytorium RP. Skarżący podniósł, że opuszczenie terytorium RP doprowadzi do utrudnienia prowadzenia działalności gospodarczej i utrudni relacje skarżącego z synem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności.

Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.

Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie te akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w akcie. Zatem nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania, a więc nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów administracyjnych, które dla zaistnienia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie posiada atrybutu wykonalności, tj. nie podlega wykonaniu i nie wymaga wykonania. Wskazać należy, że zaskarżona decyzja nie orzeka o wydaleniu skarżącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 299 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (Dz. U. 2016, poz. 1990 ze zm.) cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie przedłużenia mu wizy Schengen lub wizy krajowej, udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE lub decyzja o cofnięciu mu zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Opuszczenie terytorium Polski przez cudzoziemca ma jednak charakter dobrowolny. Nakaz opuszczenia przez skarżącego Polski nie jest bezpośrednim skutkiem decyzji o cofnięciu zezwolenia na pobyt stały. Podstawę taką stanowi dopiero wydana w odrębnym postępowaniu decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (art. 329 ustawy o cudzoziemcach).

Badając argumentację zawartą we wniosku należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. Decyzja o cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt stały nie skutkuje bezpośrednio wydaleniem cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż nie zawiera nakazu opuszczenia Polski. Brak jest też podstaw prawnych, aby traktować wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jako środek prowadzący do zalegalizowania pobytu cudzoziemca na terytorium Polski.

W kwestionowanej decyzji trudno upatrywać niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skoro zobowiązanie strony do powrotu bądź obowiązek opuszczenia terytorium Polski może nastąpić wskutek rozstrzygnięć podejmowanych w odrębnych postępowaniach. Zaskarżona decyzja nie jest decyzją o wydaleniu strony z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, dlatego nie jest możliwe udzielenie ochrony tymczasowej w odniesieniu do tej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.