Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 37/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1 i par. 2 w zw. z art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. M. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej i inwalidztwa postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

UZASANIENIE

Przedmiotem skargi jest, mające charakter decyzji administracyjnej, orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] nr [...] w sprawie zdolności D. M. do zawodowej służby wojskowej i inwalidztwa, jednakże tylko w części dotyczącej kwestii związanych z określeniem inwalidztwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga złożona w niniejszej sprawie, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przez D. M. podlegała odrzuceniu.

Zgodnie bowiem z przepisem art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne rozpoznają sprawy sądowoadministracyjne. Art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a. oraz na bezczynność organów w przypadkach określonych art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.

W zakresie dotyczącym określenia inwalidztwa skarga podlega odrzuceniu, gdyż od ostatecznych orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie dotyczącym ustalenia grupy inwalidztwa i jego związku lub braku związku ze służbą wojskową oraz związku lub braku związku chorób i schorzeń ze służbą wojskową, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99 (OSNAP i US nr 5, poz. 167 z 2000 r.) stwierdził, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy w sprawie ze skargi żołnierza na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową. Reasumując swoje wywody Sąd Najwyższy uznał, iż przepisy prawa powinny być interpretowane przy uwzględnieniu zasady, że regułą jest to, iż sprawy są rozstrzygane przez sądy powszechne, a to m.in. przemawia przeciwko rozszerzającej wykładni regulacji dotyczących kognicji sądownictwa administracyjnego w sprawach dotyczących stwierdzenia inwalidztwa oraz związku chorób, a także wypadków z taką lub inną służbą. Uchwała ta nie straciła aktualności także po reformie sądownictwa administracyjnego, w toku której powstały sądy I instancji.

Konkludując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. dotycząca kwestii związanych z określeniem stopnia inwalidztwa niewątpliwie nie podlega kognicji sądu administracyjnego.

Przy czym, nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie Sądu to, że w zaskarżonym orzeczeniu zawarto błędne pouczenie o przysługującej od niego w całości skardze do sądu administracyjnego.

W tej sytuacji skargę jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., należało odrzucić o czym orzeczono w sentencji postanowienia.