Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 490/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 48 ust 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 lipca 2022 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję nr [...] z dnia 21.02.2022 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Suchej Beskidzkiej decyzją z dnia 6.03.2020 r., znak: PINB.7355.11.57.JG.2019.MG, na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późń zm.) nakazał inwestorowi P. W. dokonać rozbiórki utwardzonego placu składowego na działkach o nr ew. [...] i [...] w T. bez wymaganego pozwolenia na budowę, poprzez następujące działanie:

rozbiórkę wykonanego utwardzenia terenu działek [...] i [...] w T., z żelbetowych płyt prefabrykowanych oraz kruszywa łamanego;

rozbiórkę wykonanych konstrukcji oporowych z elementów prefabrykowanych dla nowopowstałych skarp od strony wewnętrznej działek o nr ew. [...] i [...] w T.;

przywrócenie pierwotnego ukształtowania terenu działek o nr ew. [...] i [...] w T. tj. od wysokości 504,1 m n.p.m, - przy drodze powiatowej K 1690 relacji Jordanów – Toporzysko - do wysokości 509,0 m. n.p.m., - przy granicy z działką sąsiednią o nr ew. [...] w T., oznaczonych warstwicami i kolorem zielonym na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej stanowiącej załącznik do decyzji.

W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 26.09.2019 r., przeprowadził kontrolę robót budowlanych na działkach o nr ew. [...] i [...] w T., w toku której ustalono, że na działkach wykonano roboty budowlane polegające na niwelacji terenu, wybraniu znacznej ilości ziemi do poziomu przylegającej przy w/w działkach drogi powiatowej. W wyniku prac niwelacyjnych powstała skarpa w części południowej w/w działek o wysokości około 8m. Na dzień kontroli skarpę tą zabezpieczono elementami prefabrykowanymi w postaci oparcia na niej żelbetowych płyt oraz siatkami. Dodatkowo po stronie wschodniej i zachodniej w/w działek na skutek prac niwelacyjnych powstały (kolejne dwie) skarpy które ze względu na ukształtowanie terenu mają wymiary w granicach od 8m (strona południowa) do około 1 m (strona północna) w kierunku drogi powiatowej. Na w/w skarpach również oparto elementy prefabrykowane w celu zapobieżenia osuwania się ziemi z sąsiednich działek. Tak zniwelowany teren do poziomu drogi powiatowej został utwardzony tłuczniem i ułożono na nim płyty betonowe. Na tak utwardzonym terenie składowane są płyty betonowe oraz tarcica. Ustalono, że inwestorem robót był P. W. który wykonał je na przełomie maja i czerwca 2019 r. Inwestor wskazał, iż zabezpieczenie skarp odbywało się jednocześnie z niwelacją terenu. Niwelację terenu wykonał w celu poprawy warunków użytkowych działek, gdyż wcześniej był to teren pochyły. Wskazał również, że działki te nie są objęte wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę i że nie zamierza w obecnym ani w późniejszym czasie zabudować w/w działek.

W dniu 25.11.2019 r. przeprowadzono oględziny robót budowlanych w czasie których potwierdzono ustalenia zawarte w protokole z dnia 26.09.2019 r. oraz stwierdzono ponadto, że na działkach po przeprowadzonych robotach ziemnych i budowlanych zrealizowany jest utwardzony plac o wymiarach wynoszących ok. 31m x 28,5m (jak na załączonym szkicu) ze skarpami (z trzech stron) - powstałymi na skutek wykonanych w/w robót budowlanych - od strony południowej wschodniej i zachodniej. W wyniku tak wykonanych prac powstały trzy skarpy, gdzie u ich podnóża zostały zabezpieczone elementami prefabrykowanymi na wysokość powyżej 2m, przed możliwością obsunięcia się gruntu z terenów działek sąsiednich. Ponadto ustalono, że utwardzenie działek zostało wykonane z prefabrykowanych płyt betonowych oraz częściowo z kruszywa. Na utwardzonym placu na dzień oględzin składowane były: sztaple ułożonych desek, żelbetowe płyty prefabrykowane ułożone w stosy, inne elementy betonowe prefabrykowane typu L, zbrojeniowe maty zgrzewane o wymiarach oczek 10 cm x 10 cm zbrojone prętami o średnicy 10mm, płytki chodnikowe na paletach, płyty ażurowe, kostka granitowa w workach big bag, rury drenarskie zwinięte w kręgi oraz rura karbowana. W pozostałym zakresie stan zaawansowania robót związanych z placem składowym od ostatniej kontroli nie uległ zmianie. Obecny w toku oględzin P. W. wskazał, że w/w materiały składowane są na działkach o nr ew. [...] i [...] w T. jedynie tymczasowo, następnie zostaną przewiezione na działki do Mszany Dolnej, gdzie wraz z żoną planuje inwestycję budowlaną.

Organ uznał, że zakres zrealizowanych robót budowlanych odpowiada pojęciu budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Roboty budowalne wymagały pozwolenia na budowę. Organ wyjaśnił dodatkowo, że wyjątek określony w art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo budowlane nie miał zastosowania, albowiem dla zróżnicowania budowli w postaci utwardzenia gruntu od robót budowlanych o takim charakterze decydujące znaczenie ma to, że w przypadku budowli utwardzenie gruntu jest dokonywane dla stworzenia obiektu budowlanego o oznaczonej funkcji, czyli sam tak urządzony (utwardzony) teren pełni samodzielną funkcję jako np. plac składowy. Za kwalifikacją powstałego obiektu jako budowli przemawia również to, że przeprowadzone roboty polegały nie tylko na utwardzeniu terenu, ale na jego odpowiednim ukształtowaniu poprzez wybranie ziemi i zabezpieczeniu powstałych w ten sposób skarp konstrukcjami oporowymi, co sumarycznie doprowadziło do powstania przestrzeni o określonym przeznaczeniu funkcjonalnym, wydzielonej z otaczającego ją terenu, co spełnia przesłanki uznania powstałego obiektu za budowlę. Dodatkowo organ zwrócił uwagę na daleko idącą ingerencję inwestora w pierwotne ukształtowanie działek oraz wykonane konstrukcje oporowe dla nowopowstałych skarp o wysokości dochodzącej do ok 8m od strony wewnętrznej działek.

Odnosząc się do twierdzeń inwestora organ wyjaśnił, że należy odróżnić samą niwelację terenu od faktycznie zrealizowanych robót budowlanych związanych z usunięciem znacznych mas ziemnych, w bezpośrednim sąsiedztwie innych nieruchomości, gdzie w wyniku tak wykonanych prac istotnie zmieniły się naprężenia gruntu oraz siły oddziałujące na sąsiednie nieruchomości mogące spowodować in fine osuwanie się z nich mas ziemnych. Skoro istotnie zostało zmienione ukształtowanie działek, to ze względu na trudny do określenia dla nieposiadającego odpowiednich kompetencji inwestora zakres, sposób i siłę oddziaływania wykonanych robót na nieruchomości sąsiednie oczekiwać należałoby, że takie roboty będą wykonywane pod kontrolą osoby posiadającej odpowiednią wiedzę i uprawnienia po dopełnieniu stosownych wymagań formalnych.

Wskazywane przez inwestora okoliczności że wykonane prace służą tylko i wyłącznie ulepszeniu posiadanego gruntu poprzez zwiększenie jego użyteczności przemawiają za kwalifikacją wykonanych dotychczas robót budowlanych jako budowli. W ocenie organu nie ma wątpliwości, iż wskazywane zwiększenie użyteczności w/w działek poprzez możliwość umieszczenia na nich różnego rodzaju materiałów i prefabrykatów, a przy tym udokumentowane w toku pierwszych czynności kontrolnych umieszczenie wśród zgromadzonego na w/w działkach materiału ogłoszenia reklamowego podtytułem: "Sprzedam Kamień Łupany (...)". Okoliczności te wskazują na powstanie obiektu budowlanego - stricte placu składowego jako wyodrębnionej technicznie całości, gdzie funkcję placu składowego nadał mu sam inwestor swoimi działaniami. Za uznaniem placu składowego jako budowli przemawia sposób jego zagospodarowania, gdyż stał się miejscem składowym różnych materiałów, które mogą być wykorzystywane przy wznoszeniu obiektów, przygotowanych w sposób mogący służyć do sprzedaży i do transportu. Organ zaznaczył, że dla kwalifikacji powstałego obiektu jako budowli - placu składowego nie ma decydującego znaczenia, czy na placu tym inwestor prowadzi sprzedaż materiałów budowlanych, czy składuje je na własne potrzeby. Również bowiem plac składowy wybudowany na własne potrzeby inwestora należałoby zakwalifikować jako budowlę, na której budowę niezbędne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Fakt prowadzenia na omawianej działce składu i punktu sprzedaży materiałów budowlanych przesądza jednak o konieczności uznania zrealizowanych robót za prowadzące do powstania obiektu tworzącego całość funkcjonalną.

Odwołując się do orzecznictwa organ wskazał, że dla zakwalifikowania skutków wykonanych robót budowlanych jako budowli wystarczające jest, aby stanowiły one pewną całość techniczno-użytkową, o określonej konstrukcji i funkcji. Za taką całość można uznać także skutek wykonanych robót niwelacyjnych, jeśli doszło do celowego przemieszczenia wielkich mas ziemi, skutkującego uzyskaniem płaskiej części terenu.

W sprawie nie występują przesłanki przemawiające o uznaniu w/w robót jako prac przygotowawczych w celu powstania zamierzenia inwestycyjnego, które w takim wypadku winno zostać objęte pozwoleniem na budowę.

Zgodnie z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki o nr ew. [...] i [...] w T. zlokalizowane są w terenach oznaczonych jako TM2 - tereny zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej i zagrodowej, gdzie jako na podstawowe zagospodarowanie w/w terenu wskazano możliwość realizacji mieszkalnictwa w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej z przeznaczeniem uzupełniającym pod agroturystykę, rzemiosło, usługi komercyjne. Ponadto w treści § 24 ust 2 pkt 2 MPZP wskazano na konieczność zachowania minimalnej powierzchni biologicznie czynnej - wynoszącej 40% działki, gdzie przy obecnie wykonanym całkowitym utwardzeniu ich powierzchni w/w inwestycja pozostaje w sprzeczności z w/w przepisami planistycznymi. Powyższe przesądza o braku możliwości legalizacji procedowanego obiektu w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane.

Ponadto zważywszy na brzmienie uchwały Nr XVIII/299/12 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 27.02.2012 r. (przedmiotowe działki znajdują się w Południowomałopolskim Obszarze Chronionego Krajobrazu na terenie którego obowiązują zakazy wynikające z w/w uchwały w tym zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych) uznano za prawidłowe nakazanie przywrócenie pierwotnego ukształtowania terenów działek objętych postępowaniem.

P. W. wniósł odwołanie od ww. decyzji, zarzucając:

1) obrazę przepisów postępowania poprzez:

- naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego w sposób należyty, rozpatrzenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób całkowicie dowolny, wybiórczy i fragmentaryczny a także dokonanie jego niewłaściwej oceny poprzez przyjęcie, że wykonanie przez skarżącego prac t.j. niwelacji i utwardzenia terenu na działkach o nr ew. [...] i [...] w T. stanowi obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, co w konsekwencji doprowadziło do zastosowania procedury uregulowanej w art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy w żadnej mierze nie pozwalał na poczynienie takich ustaleń faktycznych,

2) obrazę przepisów prawa materialnego poprzez:

- naruszenie art. 3 pkt. 3 u.p.b. przez dokonanie jego błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, że prace zrealizowane przez skarżącego stanowią budowlę w rozumieniu tego przepisu co w konsekwencji doprowadziło do zastosowania procedury uregulowanej w art. 48 ust. 1 u.p.b.

naruszenia art. 28 ust. 1 u.p.b. przez dokonanie jego błędnej wykładni polegającej na przyjęciu prace na zrealizowane przez skarżącego wymagane było pozwolenie na budowę pomimo istnienia przesłanek do wyłączenia konieczności uzyskania pozwolenia na budowę o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 5 u.p.b.

naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 5 u.p.b. przez dokonanie jego błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, że prace zrealizowane przez skarżącego nie są wyłączone spod wymogu uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie tego przepisu co w konsekwencji doprowadziło do zastosowania procedury uregulowanej w art. 48 ust. 1 u.p.b.

- naruszenie art. 48 ust. 1 u.p.b. przez jego zastosowanie w sprawie w sytuacji gdy prace zrealizowane przez skarżącego nie stanowiły budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. ani nie wymagały pozwolenia na budowę zgodnie z treścią art. 29 ust. 2 pkt 5 u.p.b.

Odwołujący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego.

Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją z dnia 21.02.2022 r., znak: WOB.7721.256.2020.JKUT, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.) oraz art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 z późn. zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji w pierwszej kolejności analizie poddał zachowanie terminu przez odwołującego do wniesienia odwołania w kontekście uregulowań ustawy z dnia 28.03.2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 568) uznając, że odwołanie zostało złożone w ustawowo przewidzianym terminie.

Z uwagi na obowiązującą od dnia 19.09.2020 r. nowelizację ustawy Prawo budowlane, na mocy z art. 25 ustawy z dnia 13.02.2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 471) w sprawie zastosowanie znalazły przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją.

W ocenie MWINB organ I instancji prawidłowo dokonał oceny materiału zgromadzonego w sprawić i dokonał właściwej kwalifikacji przedmiotu postępowania. W stanie faktycznym sprawy miała miejsce budowa placu składowego zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] w T.. W wyniku wykonanych robót budowlanych polegających na niwelacji terenu do poziomu przyległej do ww. działek drogi powiatowej z jednoczesnym zabezpieczeniem trzech powstałych skarp żelbetowymi elementami prefabrykowanymi i siatkami oraz utwardzeniem zniwelowanego terenu płytami betonowymi oraz częściowo tłuczniem, powstał obiekt budowlany - budowla tj. utwardzony plac. Pomimo braku definicji "placu składowego" w ustawie Prawo budowlane, należy uznać, że plac składowy to teren odpowiednio zabezpieczony, przystosowany do składowania towarów oraz poruszania się po nim magazynowych środków transportowych. Ponadto powinien on mieć odpowiednio przygotowaną nawierzchnię. Plac składowy stanowi niewątpliwie obiekt budowlany, wzniesiony (wybudowany) dla określonych celów użytkowych, z użyciem wyrobów budowlanych (art. 3 pkt 1 upb). Nie bez znaczenia jest więc sposób użytkowania terenu objętego przedmiotowymi robotami budowlanymi. Sposób użytkowania ww. utwardzenia oraz jego przeznaczenie w świetle zebranego materiału dowodowego nie budzi żadnych wątpliwości. Utwardzenie przedmiotowych działek służy jako plac składowy, o czym świadczą fotografie i treść protokołów z kontroli z dnia 26.09.2019 r. oraz oględzin z dnia 25.11.2019 r. Poza wszelką wątpliwością można określić sposób użytkowania utwardzonego terenu - na działce składowane są materiały budowlane (w tym min. żelbetowe płyty prefabrykowane, sztaple ułożonych desek, maty zbrojeniowe, płytki chodnikowe na paletach, kostka granitowa w workach). Ponadto, na zdjęciach wykonanych w trakcie kontroli w dniu 26.09.2019 r. uwidoczniono baner reklamowy znajdujący się na spornym placu składowym, o treści: "SPRZEDAM KAMIEŃ ŁUPANY''.

Utworzenie placu składowego należy zakwalifikować jako realizację samodzielnego obiektu budowlanego - budowli, o której mowa w art. 3 pkt 3 u.p.b. Roboty budowlanego polegające na utwardzeniu terenu mogą być uznane bądź to za samodzielny obiekt budowlany - budowlę (jeżeli nie są powiązane z żadnym innym obiektem budowlanym - tak jak ma miejsce w niniejszym przypadku), bądź też jako urządzenie budowlane powiązane z konkretnym obiektem budowlanym, na co wskazuje definicja ustawowa wskazana w art. 3 pkt 9 u.p.b.

Z analizy przepisów obowiązujących w dacie realizacji przedmiotowego obiektu (2019 r.), jak i obecnie jednoznacznie wynika, iż roboty budowlane prowadzące do zrealizowania samodzielnej budowli w postaci placu składowego nie mieszczą się w wyliczeniu z art. 29 u.p.b. Ponadto analiza treści art. 3 pkt 1 i pkt 3 oraz art. 29 ust. 4 pkt 4 u.p.b. pozwala przyjąć, że w przypadku budowli - utwardzenie gruntu jest dokonywane dla stworzenia obiektu budowlanego o oznaczonej funkcji, czyli sam tak urządzony (utwardzony) teren pełni samodzielną funkcję jako np. plac składowy. Dlatego w takim przypadku wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę.

Tak ustalony stan faktyczny zobowiązywał organ do przeprowadzenia postępowania w sprawie legalności ww. obiektu budowlanego w trybie art. 48 u.p.b. Przy czym organ nadzoru budowlanego jest władny do wszczęcia procedury legalizacyjnej dopiero w przypadku ustalenia, że zrealizowany obiekt jest zgodny z przepisami regulującymi kwestie zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem.

Działki nr [...] i [...] w T., na których zlokalizowano sporny obiekt budowlany znajdują się na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Sołectwa T. zatwierdzony uchwalą Rady Gminy Jordanów nr XXVI/169/05 z dnia 28.04.2005 r. Przedmiotowe działki położone są na terenach oznaczonych na rysunkach planu symbolem TM2 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej.

Cytując postanowienia miejscowego planu zamieszczone w § 24 ust. 1 i 2 mpzp organ II instancji uznał, że realizacja placu składowego nie zapewniła zachowania minimalnej powierzchni działek nr [...] i [...] w T. na poziomie 40% powierzchni ww. działek. Przedmiotowy plac składowy narusza zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co obligowało organ nadzoru do orzeczenia nakazu rozbiórki.

W ocenie MWINB organ I instancji prawidłowo, zgodnie z art. 52 ustawy Prawo budowlane, ustalił adresata obowiązku wynikającego z ww. decyzji - tj. inwestora. Nie budził również wątpliwości organu odwoławczego zakres nałożonego obowiązku, bowiem wykonanie powyższych czynności pozwoli na doprowadzenie terenu działek do stanu pierwotnego, a wiec sprzed naruszenia prawa.

Odnosząc się do uwag podnoszonych w odwołaniu, organ wskazał, iż w uzasadnieniu decyzji wskazane zostały motywy faktyczne i prawne, jakimi kierował się MWINB przy rozstrzyganiu sprawy oraz stanowiące odpowiedź na kwestie podnoszone w odwołaniu. W szczególności uznać należy, że zarówno ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny, jak i zastosowane przepisy prawa oraz ich wykładnia nie budzą wątpliwości. W realiach niniejszej sprawy nie zostały również naruszone przepisy prawa procesowego.

Zdaniem MWINB twierdzenia, że dokonana niwelacja terenu nie jest związana z robotami budowlanymi w celu wybudowania obiektu budowlanego i nie powoduje zmiany przeznaczenia terenu, są kontrfaktyczne i nie mają żadnego uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym.

P. W. wniósł na ww. decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając jej:

I. naruszenie przepisów stanowiących podstawę stwierdzenia nieważności postępowania w postaci:

art. 156 § 1 pkt 5 i art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez określenie obowiązków strony o których mowa w pkt 3 wyrzeczenia decyzji w sposób mający polegać na przywróceniu przez stronę skarżącą pierwotnego ukształtowania terenu działek o nr ewid. [...] i [...] w T., podczas gdy występuje obiektywna niemożliwość wykonania nałożonego obowiązku wskutek braku technicznych możliwości odtworzenia stanu pierwotnego ukształtowania terenu działek jw, z uwagi na brak utrwalenia w jakiejkolwiek formie ich stanu z okresu bezpośrednio poprzedzającego wykonane przez skarżącego prace, co skutkuje tym, że istnieje nieusuwalna przeszkoda w wykonaniu obowiązku określonego w decyzji, a tym samym zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 kpa, z uwagi na to, że była w części niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:

1) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania pełnego materiału dowodowego i zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego, a w szczególności:

a. brak ustosunkowania się do wszystkich zarzutów skarżącego, a w konsekwencji nieustalenie rzeczywistego przeznaczenia terenu i jego celów

funkcjonalnych i użytkowych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez doprowadzenie do błędnej kwalifikacji terenu jako samodzielnego obiektu

budowlanego w postaci placu składowego,

b. w przypadku przyjęcia przez organ, że obiekt stanowi budowlę w rozumieniu

art. 3 ust. 3 u.p.b. niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych

sprawy w sposób wystarczający do zastosowania restrykcyjnej regulacji art. 48 u.p.b., to jest nakazu rozbiórki, w tym nie przeprowadzenie przez organ prawidłowego postępowania legalizacyjnego celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, w szczególności poprzez brak rozważenia możliwości częściowej rozbiórki w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne w celu przywrócenia stanu zgodnego z prawem, nierozważnie nakazania dokonania zmian i przeróbek na całości lub części powierzchni gruntu i nieustalenie okoliczności i przesłanek wskazujących na możliwość doprowadzenia obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z

prawem, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez

doprowadzenie do przyjęcia, że zastosowanie ma art. 48 ust. 1 u.p.b., który powinien mieć zastosowanie jedynie w ostateczności.

c. błędne ustalenia faktyczne w przeprowadzonej przez organ wstępnej ocenie

dotyczącej zgodności obiektu stanowiącego przedmiot postępowania z przepisami

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności miejscowym

planem zagospodarowania przestrzennego, w tym w szczególności błędne ustalenia w zakresie niezachowania minimalnej powierzchni biologicznie czynnej 40 % działki, podczas gdy utwardzenie gruntu kruszywem łamanym nie stanowi wykorzystania terenu w sposób niezgodny z wymogami co do powierzchni biologicznie czynnej, a nawet w przypadku stwierdzenia niezgodności - nierozważnie przez organ nakazania dokonania zmian i przeróbek na całości lub części powierzchni gruntu celem dostosowania obiektu do zapisów mpzp,

art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego oceny, czy udowodniono okoliczność polegającą na prowadzeniu przez stronę skarżącą działalności gospodarczej na działkach jw oraz okoliczność stałego, a nie incydentalnego, przechowywania na nich materiałów budowlanych, a także rzeczywistego przeznaczenia terenu, w szczególności nie rozważenie treści dokumentów złożonych przez skarżącego i pominięcie wyjaśnień udzielonych w piśmie P. W. z dnia 14.12.2019 r. - będącego w dyspozycji organu;

art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, z powodu których dowodowi w postaci pisemnego oświadczenia P. W. z dnia 14.12.2019 r. odmówił wiarygodności i mocy

dowodowej;

art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I

instancji;

art. 4 u.p.b. w związku z art. 6 k.p.a., w związku z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7

w zw. z art. 32 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie, polegające na uchybieniu przez organ wydający zaskarżoną decyzję, obowiązkowi działania na podstawie i w granicach prawa, w sposób wzbudzający zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, jak również w sposób bezstronny, z poszanowaniem zasady równości obywateli wobec prawa oraz naruszenie nakazu stosowania środków proporcjonalnych do naruszenia prawa, wynikającego z zasady wolności budowlanej, mającej znaczenie dla stosowania i wykładni przepisów zawartych w ustawie prawo budowlane;

III. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci:

dokonania błędnej wykładni art. 3 pkt 3 u.p.b. polegającej na błędnym przyjęciu, że prace zrealizowane przez skarżącego służyły budowie samodzielnego obiektu budowalnego (w postaci placu składowego), co w konsekwencji doprowadziło do zastosowania procedury uregulowanej w art. 48 ust. 1 u.p.b., podczas gdy prace polegające na utwardzeniu powierzchni gruntu oraz jego niwelacji do poziomu przyległej do działek o nr ewid. [...] i [...] w T. drogi powiatowej K 1690 relacji Jordanów – Toporzysko wykonano w celu poprawy warunków użytkowych działek oraz poprawy warunków korzystania z przyległej do działek drogi publicznej kategorii powiatowej, nie zaś w celu zrealizowania samodzielnej budowli o oznaczonej funkcji;

dokonania błędnej wykładni art. 28 ust. 1 u.p.b. polegającej na przyjęciu, że na prace zrealizowane przez skarżącego wymagane było pozwolenie na budowę, pomimo istnienia przesłanek do wyłączenia konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 5 u.p.b. w przypadku, gdy utwardzenie powierzchni gruntu ma charakter niesamoistny;

dokonania błędnej wykładni art. 29 ust. 2 pkt 5 u.p.b. poprzez przyjęcie, ze prace

zrealizowane przez stronę skarżącą nie są wyłączone z wymogu uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie tego przepisu, a przyjęcie, że utwardzenie gruntu jest dokonywane dla stworzenia obiektu budowlanego o oznaczonej funkcji,

co w konsekwencji doprowadziło do zastosowania procedury uregulowanej w art. 48

ust. 1 u.p.b., podczas gdy z brzmienia powołanego przepisu art. 29 ust. 2 pkt 5 u.p.b. nie wynika na czym ma polegać utwardzenie powierzchni gruntu, czy też jakim celom

może służyć wykonanie takich robót budowlanych i jakie może być przeznaczenie

docelowe tak utwardzonej powierzchni gruntu, a wynika, że wyznacznikiem

rozumienia utwardzenia powierzchni gruntu na działce budowlanej będącego

urządzeniem budowlanym jest wyłącznie jego funkcja, polegająca na

przyporządkowaniu tego urządzenia celom związanym ze sposobem korzystania z

działki budowlanej;

zastosowania art. 48 ust. 1 u.p.b. w sytuacji, gdy prace zrealizowane przez stronę

skarżącą nie stanowiły budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. ani nie wymagały

pozwolenia na budowę zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 5 u.p.b., ewentualnie jego niewłaściwe zastosowanie poprzez nakazanie rozbiórki całego obiektu zrealizowanego, w sytuacji gdy doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem możliwe jest poprzez rozebranie części obiektu.

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części dotyczącej pkt 3 wyrzeczenia oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej pkt 3 wyrzeczenia - z uwagi na to, że były niewykonalne w dniu ich wydania i ich niewykonalność ma charakter trwały; uchylenie

zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w

części dotyczącej pkt 1 i 2 wyrzeczenia (ewentualnie, z ostrożności procesowej - w

przypadku nieuwzględnienia wniosku o stwierdzenie nieważności uchylenie obu decyzji w całości). Skarżący wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi przytoczone zarzuty zostały rozwinięte.

W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

W piśmie z dnia 3.06.2022 r. uczestnicy E. O., M. O. i P. R. wnieśli o oddalenie skargi dopuszczenie dowodu ze zdjęć i nagrań na okoliczność samodzielnego charakteru inwestycji, funkcji placu składowego, prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego. Uczestnicy domagali się zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania od skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna.

W związku z brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy zdalnej, stosownie do treści art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (DZ.U. z 2020r.poz.1842 t.j. z późn. zmianami), w sprawie zarządzono przeprowadzenie posiedzenia niejawnego celem rozpoznania sprawy.

Rozpoczynając, stwierdzić należy, że Sąd zgadza się w całej rozciągłości z prezentowanymi przez organy ustaleniami faktycznymi, jako mającymi oparcie w materiale dowodowym oraz wyrażonymi ocenami prawnymi i uznaje je za własne. Nie ma zatem potrzeby powtarzania całości tych wywodów. Niemniej podkreślenia wymaga, że w ocenie Sądu organy dokonały właściwej kwalifikacji przedmiotu postępowania. W stanie faktycznym sprawy miała miejsce budowa placu składowego zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] w T.. W wyniku wykonanych robót budowlanych polegających na niwelacji terenu do poziomu przyległej do ww. działek drogi powiatowej z jednoczesnym zabezpieczeniem trzech powstałych skarp żelbetowymi elementami prefabrykowanymi i siatkami oraz utwardzeniem zniwelowanego terenu płytami betonowymi oraz częściowo tłuczniem, powstał obiekt budowlany - budowla tj. utwardzony plac. Trzeba też zgodzić się z organami, że pomimo braku definicji "placu składowego" w ustawie Prawo budowlane, należy uznać, że plac składowy to teren odpowiednio zabezpieczony, przystosowany do składowania towarów oraz poruszania się po nim magazynowych środków transportowych. Ponadto powinien on mieć odpowiednio przygotowaną nawierzchnię. Plac składowy stanowi niewątpliwie obiekt budowlany, wzniesiony (wybudowany) dla określonych celów użytkowych, z użyciem wyrobów budowlanych (art. 3 pkt 1 p.b.). Zgodnie bowiem z tym przepisem, ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Natomiast ilekroć jest mowa o budowli, należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową (art. 3 pkt 3 p.b.).

Rozważając natomiast ewentualność zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 5 p.b., wedle którego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych, trzeba przybliżyć wykładnię tego przepisu. I tak WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 27 marca 2020 r. II SA/Bd 102/20, LEX nr 3031159 wskazał, że "Norma przepisu art. 29 ust. 2 pkt 5 p.b. dotyczy przypadku, gdy utwardzenie powierzchni gruntu ma charakter niesamoistny (jest zasadniczo urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 9 p.b.), a więc nie prowadzi do powstania samodzielnej budowli. Dla rozróżnienia budowli w postaci utwardzonej powierzchni gruntu od robót budowlanych o takim charakterze decydujące znaczenie ma to, że w przypadku budowli - utwardzenie gruntu jest dokonywane dla stworzenia obiektu budowlanego o oznaczonej funkcji, czyli sam tak urządzony (utwardzony) teren pełni samodzielną funkcję jako: plac składowy, manewrowy, postojowy, parkingowy" (por. też wyrok WSA w Białymstoku z dnia 16 września 2021 r. II SA/Bk 370/21 LEX nr 3230250). Z definicji wspomnianego urządzenia budowlanego wynika, że należy przez nie rozumieć urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki (art. 3 pkt 9 p.b.). "Dla rozróżnienia budowli w postaci utwardzonej powierzchni gruntu od robót budowlanych o takim charakterze decydujące znaczenie ma to, że w przypadku budowli - utwardzenie gruntu jest dokonywane dla stworzenia obiektu budowlanego o oznaczonej funkcji, czyli sam tak urządzony (utwardzony) teren pełni samodzielną funkcję jako: plac składowy, manewrowy, postojowy, parkingowy. Dlatego w takim przypadku wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Natomiast w przypadku robót budowlanych polegających na utwardzeniu gruntu w celu służącym realizacji określonych obiektów budowlanych nie dochodzi do powstania samodzielnej budowli, a pozwolenie na budowę obejmuje całość inwestycji" (tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 października 2019 r. VII SA/Wa 1169/19 LEX nr 3073066, wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 stycznia 2020 r. II SA/Kr 1340/19, LEX nr 2945404 oraz WSA w Lublinie z dnia 7 marca 2019 r. II SA/Lu 937/18, LEX nr 2641438 ). W sprawach związanych z oceną legalności robót dotyczących utwardzenia powierzchni gruntu na działkach budowlanych, w celu prawidłowej kwalifikacji prawnej tych robót jako utwardzenia w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 5 p.b. prowadzącego do powstania urządzenia budowlanego (art. 3 pkt 9 p.b.) należy ustalić, czy pomiędzy utwardzeniem działki a innym obiektem budowlanym na tej działce istnieje związek funkcjonalny, tzn. czy utwardzenie pełni funkcję służebną, a nie samodzielną lub dominującą (por wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2018 r. VII SA/Wa 1192/17 LEX nr 2560213).

Podsumowaniem zaprezentowanej linii orzecznictwa niech będzie wyrok NSA z dnia 29 marca 2022 r. II OSK 747/21, LEX nr 3341660: " W sprawach związanych z oceną legalności robót związanych z utwardzaniem powierzchni gruntu na działkach budowlanych, w celu prawidłowej kwalifikacji prawnej tych robót jako utwardzenia w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 5 p.bud. prowadzącego do powstania urządzenia budowlanego (art. 3 pkt 9 p.bud.) albo jako budowy prowadzącej do powstania drogi (jako obiektu budowlanego będącego budowlą), należy uwzględnić więc nie tylko istnienie bezpośredniego związku funkcjonalnego utwardzenia z obiektem budowlanym (np. budynkiem mieszkalnym), w stosunku do którego utwardzenie ma pełnić funkcję służebną, lecz także rodzaj użytych materiałów budowlanych oraz zastosowaną technikę (sposób) wykonania robót. Nie jest jednak wykluczone, że roboty budowlane związane z utwardzeniem gruntu nie ograniczają się do utwardzenia powierzchni gruntu. Dzieje się tak wówczas, gdy niezależnie od utwardzenia powierzchni zostaną wykonane inne roboty, które doprowadzają do powstania obiektu budowlanego. Przykładem są roboty, które polegają na dokonaniu w ziemi wykopu, usunięciu mas ziemnych do pewnej głębokości, przemieszczeniu mas ziemnych i umieszczeniu w powstałym wykopie materiałów budowlanych. Tego rodzaju robót nie można definiować jako utwardzenia powierzchni gruntu, chociaż niewątpliwie powstały obiekt zdecydowanie poprawia właściwości powierzchni gruntu pod tym względem. Sposób wykonania utwardzenia, który wykracza poza granice rozumienia tego pojęcia uprawnia do przyjęcia, że w niektórych sytuacjach efektem robót związanych z utwardzeniem będzie obiekt budowlany. Z brzmienia art. 29 ust. 2 pkt 5 p.bud. nie wynika, na czym ma polegać utwardzenie powierzchni gruntu. W hipotezie normy zawartej w tym przepisie nie zdefiniowano wprost obiektu budowlanego powstałego w wyniku robot budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu i nie przesądzono, czy w rezultacie tych robót powstaje obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 3 (budowla) w zw. z art. 3 pkt 1 p.bud. (obiekt budowlany). Utwardzony grunt może stanowić urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 p.bud., a więc urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym i zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Do takiej sytuacji najwyraźniej nawiązuje art. 29 ust. 2 pkt 5 p.bud."

Nie ulega dla Sądu wątpliwości, że wykonany plac składowy nie jest związany z żadnym innym obiektem, nie pełni roli służebnej. Co więcej, roboty zdziałane przy jego wykonaniu nie sprowadzają się tylko do zrobienia utwardzenia, ale do sporych wykopów, utworzenia i zabezpieczenia skarp ( jedna z nich ma prawie 8 m). Wedle kontroli, na działkach wykonano roboty budowlane polegające na niwelacji terenu, wybraniu znacznej ilości ziemi do poziomu przylegającej przy w/w działkach drogi powiatowej. W wyniku prac niwelacyjnych powstała skarpa w części południowej w/w działek o wysokości około 8m. Na dzień kontroli skarpę tą zabezpieczono elementami prefabrykowanymi w postaci oparcia na niej żelbetowych płyt oraz siatkami. Dodatkowo po stronie wschodniej i zachodniej w/w działek na skutek prac niwelacyjnych powstały kolejne dwie skarpy, które ze względu na ukształtowanie terenu mają wymiary w granicach od 8m (strona południowa) do około 1 m (strona północna) w kierunku drogi powiatowej. Na w/w skarpach również oparto elementy prefabrykowane w celu zapobieżenia osuwania się ziemi z sąsiednich działek. Tak zniwelowany teren do poziomu drogi powiatowej został utwardzony tłuczniem i ułożono na nim płyty betonowe. Na tak utwardzonym terenie składowane są płyty betonowe oraz tarcica.

Prezentowany opis, poparty materiałem zdjęciowym /k.16 i 1 akt PINB/ w świetle wyżej cytowanych orzeczeń, a zwłaszcza stanowiska NSA, wskazuje bez najmniejszej wątpliwości na okoliczność, że plac jest samodzielnym obiektem budowlanym, pełniącym funkcję składowiska materiałów. Wskazuje na to zarówno sposób wykonania, jak i sposób użytkowania. Szczególnie widoczne jest to poprzez porównanie stanu obecnego przedmiotowych działek z wyglądem przed zrobieniem wykopów i skarp /k.17 akt PINB/. Zatem zarzuty skargi kwestionujące prawidłowość kwalifikacji obiektu budowlanego są całkowicie bezzasadne.

Skoro zatem obiekt nie może być uznany za wypełniający dyspozycję art. 29 ust. 2 pkt 5p.b., wymagał niewątpliwie uzyskania pozwolenia na budowę. Prawidłowo zatem organ PINB wszczął procedurę z art. 48 p.b.

Powstaje natomiast dalsze pytanie o możliwość legalizacji obiektu. Organ I instancji zgodnie z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazał, że działki o nr ew. [...] i [...] w T. zlokalizowane są w terenach oznaczonych jako TM2 - tereny zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej i zagrodowej, gdzie jako na podstawowe zagospodarowanie w/w terenu wskazano możliwość realizacji mieszkalnictwa w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej wraz z usługami i infrastrukturą techniczną oraz parkingami niezbędnymi do ich funkcjonowania. Z kolei

przeznaczenie uzupełniające to agroturystyka, rzemiosło, usługi komercyjne w zakresie niezbędnym do funkcjonowania przeznaczenia podstawowego (mieszkalnictwo), oraz inne usługi produkcyjne wzbogacające funkcję podstawową (§ 24) Ponadto w treści § 24 ust 2 pkt 2 MPZP wskazano na konieczność zachowania minimalnej powierzchni biologicznie czynnej - wynoszącej 40% działki. Rację mają organy, że przy obecnie wykonanym całkowitym utwardzeniu powierzchni działek w/w inwestycja pozostaje w sprzeczności z w/w przepisami planistycznymi. Ale także w ocenie Sądu ani przeznaczenie podstawowe, ani dopuszczalne nie przewiduje utworzenia na terenach mieszkalnictwa potężnego placu składowego dla prowadzenia tego rodzaju działalności gospodarczej, gdzie, jak wynika z materiału zdjęciowego przekazanego przez uczestników, ruch dużych pojazdów - ciągników dostawczych odbywa się zarówno w dzień, jak i w nocy. Działalność ta nie mieści się ani w przeznaczeniu podstawowym, ani dopuszczalnym, albowiem nie jest ona związana w żaden sposób z mieszkalnictwem. Powyższe przesądza o braku możliwości legalizacji procedowanego obiektu w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane.

Co się tyczy podnoszonej niewykonalności decyzji z powodu tego, że "występuje obiektywna niemożliwość wykonania nałożonego obowiązku wskutek braku technicznych możliwości odtworzenia stanu pierwotnego ukształtowania terenu działek jw, z uwagi na brak utrwalenia w jakiejkolwiek formie ich stanu z okresu bezpośrednio poprzedzającego wykonane przez skarżącego prace" – to wedle Sądu taka niewykonalność nie występuje. Przypomnieć trzeba, że uregulowana w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. niewykonalność decyzji zachodzi wówczas, gdy nie ma możliwości technicznych jej wykonania lub istnieją prawne nakazy bądź zakazy, które stwarzają nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu praw lub obowiązków ustanowionych w decyzji. Niewykonalność prawna oznacza więc brak możliwości zastosowania się do decyzji z uwagi na istniejący w obowiązującym porządku prawnym zakaz lub nakaz określonego zachowania pozostający w sprzeczności z wydana decyzją. Z kolei niewykonalność faktyczna to trwała niemożność jej wykonania z pozaprawnych przyczyn obiektywnych o charakterze nieusuwalnym (tak wyrok NSA z 8 lutego 2022, III OSK 951/21). Należy też podkreślić, że względy ekonomiczne, finansowe lub trudności techniczne nie stanowią przeszkody powodującej niewykonalność decyzji, albowiem mają charakter czasowy, a nie trwały (wyrok NSA z 27 stycznia 2022r. III OSK 503/21). I jeszcze warto tutaj przytoczyć wyrok NSA z 12 stycznia 2022r. II OSK 372/19, w którym Sąd ten wskazał, że "o niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w och naturze." W ocenie Sądu nawet z akt wynika, jak wyglądała działka przed zrobieniem wykopów, wiec nie zachodzi problem jej odtworzenia, niezależnie od tego, że skarżący ma wiedzę o tym, jakie prace poczynił na nieruchomości. Nie może być zatem mowy o niewykonalności decyzji.

Końcowo podkreślić trzeba, że nie zachodzą zarzucane w skardze naruszenia prawa materialnego, ale też i procesowego. Decyzje organów są poprawnie uzasadnione i uzasadnienia te zawierają wszystkie istotne dla sprawy elementy. Poprawność tych uzasadnień jest wynikiem prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego i poczynienia bezbłędnych ustaleń faktycznych. Stąd też skarga także i w tym zakresie jest bezzasadna.

Z wymienionych przyczyn, na zas. art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.