Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 135/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Barbara Drzazga Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi M. D. na zarządzenie Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia rocznych list osób uprawnionych do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego lub lokalu mieszkalnego w 2018r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta działając na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1875 ze zm.) oraz § 11 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] . w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta P. (Dz. U. Woj. [...]), w dniu [...] r. wydał zarządzenie nr [...], w którym ustalił minimalną wymaganą liczbę punktów kwalifikującą do ujęcia na rocznych listach osób uprawnionych do zawarcia umowy najmu – lokalu socjalnego na 8 punktów i lokalu mieszkalnego na 15 punktów, a także roczne listy osób uprawnionych do zawarcia umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu Miasta P. w 2018 r.

Na wyżej opisane zarządzenie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła M. D. pismem z dnia [...] r., uzupełnionym w dniu [...] r. M. D. podniosła, że złożyła wniosek o przyznanie mieszkania, jednak uzyskała jedynie 6 punktów na 15 punktów wymaganych i lista w tym zakresie jest "fałszywa".

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wyjaśnił, że pismem z dnia [...] r. skarżąca zwróciła się do Biura Spraw Lokalowych o wynajęcie lokalu z zasobu mieszkaniowego Miasta P.. Jej wniosek podlegał rozpatrzeniu pod kątem ujęcia do listy mieszkaniowej tworzonej na rok 2018 w oparciu o przepisy Uchwały nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta P.. Skarżąca uzyskała 6 punktów na wymaganych 15, który to wymóg wynikał z Zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta z dnia [...] r. w sprawie ustalania rocznych list osób uprawnionych do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego lub lokalu mieszkalnego w 2018 r. Skarżąca została poinformowana o nieprzyznaniu jej lokalu oraz została pouczona o dalszych działaniach w sprawie.

Na rozprawie w dniu [...] r. skarżąca oświadczyła, że nie zgadza się z przyznaną liczbą punktów. Uważa, że powinna dostać dodatkowo 6 punktów za okres ubiegania się o najem lokalu w kolejnych latach, albowiem w poprzednich latach składała wnioski o otrzymanie mieszkania z zasobów Gminy. Ponadto skarżąca zauważyła, że powinna dostać dodatkowe punkty jako osoba dotknięta przemocą w rodzinie. Przemoc stosuje żona brata, która mieszka w tym lokalu oraz jej rodzina. Skarżąca przyznała jednocześnie, że w jej przypadku nie sporządzono "niebieskiej karty". Nadto zdaniem skarżącej powinna otrzymać punkty za stan zdrowia – niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym. Oświadczyła, że od wielu lat jest na rencie z ZUS-u i złożyła do organu orzeczenie lekarza orzecznika ZUS potwierdzające jej niezdolność do pracy. Dodała, że złożone na rozprawie orzeczenie z dnia [...] r. jest jedynym orzeczeniem jakie posiada. Nie posiada orzeczenia o niepełnosprawności jakie wydaje właściwy organ do orzekania o niepełnosprawności. Z kolei jeżeli chodzi o lokal na ul. [...] to złożyła jedynie wniosek o wymeldowanie i z tego lokalu się wymeldowała. Pomimo, że wypowiedziała stosunek najmu dotychczasowego mieszkania, to nie powinny być jej odjęte punkty za zbycie lub rezygnację z posiadanego wcześniej mieszkania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Oś sporu w niniejszej sprawie koncentruje się wokół ustalenia, czy Prezydent Miasta przyznał skarżącej prawidłową ilość punktów kwalifikujących do ujęcia na rocznych listach osób uprawnionych do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego i lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu Miasta P. w 2018 r., a w konsekwencji, czy skarżąca słusznie nie uzyskała uprawnienia do zawarcia umowy najmu tych lokali.

Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, że stosownie do § 5 ust. 1 i § 8 ust. 1 Uchwały nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta P., umowy najmu lokalu socjalnego lub mieszkaniowego mogą być zawierane z osobami, które osiągają dochody uprawniające do uzyskania tego lokalu i zostały umieszczone na liście. Na mocy § 11 ust. 2 tej uchwały, Prezydent może sporządzić roczną listę socjalną zawierającą listę osób uprawnionych do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego i listę mieszkaniową zawierającą listę osób uprawnionych do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego. Jak przy tym wynika z § 11 ust. 3, listy te sporządzane są na podstawie systemu kwalifikacji punktowej, który stanowi załącznik do uchwały, przy czym kolejność osób umieszczonych na listach wynika z liczby uzyskanych punktów. Z ust. 7 wynika natomiast, że zgodnie z przewidywanymi możliwościami Miasta dotyczącymi dysponowania wolnymi lokalami każdego roku określana będzie minimalna wymagana liczba punktów kwalifikująca osoby do ujęcia na listach, o których mowa w § 11 ust. 1.

W konsekwencji, w zaskarżonym zarządzeniu Prezydent Miasta ustalił minimalną wymaganą liczbę punktów kwalifikującą do ujęcia na rocznych listach osób uprawnionych do zawarcia umowy najmu w 2018 roku – lokalu socjalnego na 8 punktów oraz lokalu mieszkalnego na 15 punktów.

W sprawie poza sporem pozostaje, że po przeanalizowaniu wniosku skarżącej organ I instancji przyznał jej łącznie 6 punktów, wobec czego pomimo spełniania kryterium dochodowego, nie została ujęta na rocznej liście osób uprawnionych do zawarcia umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu Miasta P. w 2018 roku (k. 30 akt sąd.). Niemniej jednak skarżąca podważa przyznaną jej ilość punktów w zakresie okresu ubiegania się o najem lokalu w kolejnych latach, dotknięcia jej przemocą w rodzinie, jej stanu zdrowia oraz zbycia lub rezygnacji z posiadanego wcześniej mieszkania.

Rozpoczynając rozważania w tym zakresie należy wskazać, że z systemu kwalifikacji punktowej stanowiącego załącznik do powołanej na wstępie uchwały wynika, że wśród punktowanych warunków uzyskania lokali z zasobu Miasta znalazł się m. in. okres zamieszkiwania w granicach administracyjnych miasta P., okres ubiegania się o najem lokalu w kolejnych latach (przy spełnieniu kryteriów obowiązujących w dniu każdego dotychczas złożonego wniosku), dotknięcie przemocą w rodzinie (osoba, w stosunku do której sporządzono formularz "Niebieska Karta C"), stan zdrowia wnioskodawcy lub członków jego wspólnego gospodarstwa domowego, ubiegających się o wspólne zamieszkanie, warunki metrażowe w dotychczasowym miejscu zamieszkania oraz zbycie lub rezygnacja z posiadanego wcześniej mieszkania lub domu.

Zdaniem Sądu Prezydent Miasta przyznał skarżącej punkty w zgodzie z systemem kwalifikacji punktowej, stanowiącym załącznik do Uchwały nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta P.. Należy zauważyć, że skarżąca otrzymała 6 punktów za okres zamieszkiwania w granicach administracyjnych Miasta P. przez okres powyżej 10 lat. Pozostałych warunków skarżąca nie spełniała, wobec czego organ I instancji zasadnie nie przyznał skarżącej punktów z tego tytułu.

Odnosząc się w szczególności do kwestionowanych przez skarżącą pozycji należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że warunkiem do otrzymania 6 lub 2 punktów za okres ubiegania się o najem lokalu w kolejnych latach było spełnianie w tym czasie kryteriów obowiązujących w dniu każdego dotychczas złożonego wniosku. Tymczasem jak wynika z notatki służbowej pracownika Biura Spraw Lokalowych Urzędu Miasta P., z danych zawartych w systemie Lotus wynika, że M. D. ubiegała się o udzielenie pomocy mieszkaniowej z zasobu Miasta P. w latach 2012 i 2014, jednak nie spełniania obowiązujących wówczas kryteriów do udzielenia pomocy w tej formie (k. 54 akt adm.). Wobec tego organ I instancji słusznie nie przyznał skarżącej punktów za wcześniejsze ubieganie się o najem lokalu, albowiem warunkiem koniecznym do ich przyznania było spełnianie obowiązujących wówczas kryteriów do udzielenia pomocy w tej formie, których skarżąca nie spełniała.

Kolejno należy wskazać, że dodatkowe 10 punktów mogła uzyskać osoba dotknięta przemocą w rodzinie, jednakże tylko wtedy, jeżeli w jej sprawie sporządzono formularz "Niebieska Karta C". Co prawna na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2018 r. skarżąca podniosła, że jest osobą dotkniętą przemocą w rodzinie, albowiem przemoc stosuje żona brata, jednakże sama przyznała, że w jej przypadku nie sporządzono niebieskiej karty. Wobec tego skarżąca nie spełniała kryteriów warunkujących przyznanie dodatkowych punktów osobie dotkniętej przemocą w rodzinie.

W dalszej kolejności Sąd wyjaśnia, że stwierdzona niepełnosprawność wnioskodawcy lub członków jego wspólnego gospodarstwa domowego gwarantowała przyznanie odpowiednio 6 punktów za stwierdzoną niepełnosprawność w stopniu znacznym lub 2 punktów za stwierdzoną niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym. Zdaniem skarżącej organ I instancji powinien był przyznać jej punkty za stwierdzoną niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym, albowiem od wielu lat jest na rencie z ZUS-u i złożyła w organie orzeczenie lekarza orzecznika ZUS potwierdzające jej niezdolność do pracy. Sąd zauważa jednak, że co do zasady to Powiatowe Zespoły ds. Orzekania o Niepełnosprawności orzekają o niepełnosprawności osób dorosłych dla celów pozarentowych i przyznają im stopień niepełnosprawności (znaczny, umiarkowany albo lekki), a skarżąca na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2018 r. wyjaśniła, że nie posiada orzeczenia o niepełnosprawności jakie wydaje właściwy organ do orzekania o niepełnosprawności.

Niemniej jednak z art. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 511) wynika, że orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o: 1) całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji traktowane jest na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 1a) niezdolności do samodzielnej egzystencji traktowane na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2) całkowitej niezdolności do pracy jest traktowane na równi z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności; 3) częściowej niezdolności do pracy oraz celowości przekwalifikowania jest traktowane na równi z orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności. Z przedłożonego przez skarżącą orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] r. (k. 223 akt sąd.) wynika, że skarżąca została zakwalifikowana do osób częściowo niezdolnych do pracy do dnia [...] r., co na mocy art. 5 pkt 3 cytowanej ustawy należy traktować na równi z orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności do dnia [...] r. Tymczasem kryterium uprawniającym do przyznania dodatkowych punktów z systemu kwalifikacji punktowej było posiadanie umiarkowanego lub znacznego stopnia niepełnosprawności i w tej sytuacji skarżącej nie przysługiwały punkty z tytułu jej stanu zdrowia. Na marginesie nadmienić jeszcze wypada, że w chwili przyznawania skarżącej punktów (zob. pismo dnia [...] r., k. 13 akt adm.), przedłożone przez skarżącą orzeczenie o częściowej niezdolności do pracy było już nieaktualne. Niemniej jednak należy zauważyć, że organ pouczył skarżącą, że jeżeli posiada ona orzeczenie o stopniu niepełnosprawności może je dołączyć do akt sprawy, przy czym zgodnie z systemem kwalifikacji punktowej stopień umiarkowany lub znaczny niepełnosprawności kwalifikuje się do dodatkowej oceny punktowej (k. 71 akt adm.).

Co zaś się tyczy punktów ujemnych za zbycie lub rezygnację z posiadania wcześniej mieszkania lub domu należy wskazać, że organ I instancji nie odjął skarżącej 6 punktów z tego tytułu. Odnosząc się do twierdzeń skarżącej należy zauważyć, że kwestia wymeldowania z zajmowanego lokalu jest kwestią odrębną od wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego. Co jednak najistotniejsze, nieodjęcie przez organ tych punktów działało na korzyść skarżącej, albowiem to przyznanie punktów dodatnich zwiększało szansę na ujęcie na rocznych listach osób uprawnionych do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego i lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu Miasta P. w 2018 r.

Odnosząc się do warunków metrażowych w dotychczasowym miejscu zamieszkania należy wskazać, że skarżącej słusznie nie przyznano dodatkowych punktów z tego tytułu, albowiem ze złożonego przez nią wniosku wynika, że skarżąca zajmuje pokój o powierzchni [...] m2, a dla gospodarstwa jednoosobowego powierzchnia ta nie mogła przekroczyć 10 m2.

Końcowo odnosząc się do zawartego w skardze żądania zasądzenia na rzecz skarżącej odszkodowania od Prezydenta Miasta z tytułu sytuacji mieszkaniowej, w jakiej się znalazła należy wskazać, że żądanie to stanowi roszczenie cywilnoprawne, które nie mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) oddalił skargę.