Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1004/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53a ust. 1, art. 3a, art. 3 pkt 6
journal: Dz.U. 2005 nr 25 poz 202
law: Ustawa z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2011 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2010r., znak: [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierzył J. K. karę pieniężną w wysokości 20 000 zł (słownie: dwadzieścia tysięcy złotych) za dokonywanie poza stacją demontażu usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów lub substancji niebezpiecznych, w tym płynów, wymontowywania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia, wymontowywania z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu.

Podstawę wymierzenia powyższej kary stanowiły ustalenia poczynione w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniach [...] czerwca 2010r. i [...] lipca 2010 r. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska na terenie nieruchomości użytkowanej przez J.K.

W trakcie przeprowadzonych w dniu [...] czerwca 2010 r. oględzin, na terenie ww. nieruchomości stwierdzono obecność pojazdów samochodowych zaliczanych do kategorii M1 - pojazdów zaprojektowanych i wykonanych do przewozu osób mających nie więcej niż osiem miejsc oprócz siedzenia kierowcy i N1 - pojazdów zaprojektowanych i wykonanych do przewozu ładunków mających maksymalną masę nieprzekraczającą 3,5 tony. Stwierdzone pojazdy to: 20 sztuk z numerami rejestracyjnymi, 6 sztuk pojazdów bez numerów rejestracyjnych, jeden pojazd przecięty na pół oraz jedno podwozie. Pojazdy te były w różnym stopniu zdekompletowane. Część pojazdów pozbawiona była desek rozdzielczych, foteli, kanap, liczników, zegarów, tapicerki samochodowej oraz elementów wentylacji i ogrzewania, ale posiadała wszystkie płyny eksploatacyjne, a część pozbawiona była układów jezdnych, zawieszenia, elementów silników, kół, instalacji elektrycznej wraz z zapłonem, akumulatorów, lusterek, elementów oświetlenia. Stan pojazdów został przedstawiony w zebranej w trakcie oględzin dokumentacji fotograficznej.

J.K. w pisemnej informacji złożonej do protokołu kontroli potwierdził, że jest właścicielem wszystkich pojazdów znajdujących się na kontrolowanym terenie.

W trakcie oględzin na terenie kontrolowanego podmiotu stwierdzono ponadto zdemontowane części pochodzące z pojazdów w postaci elementów karoserii, silników, podzespołów silników, części układów wydechowych, alternatorów, akumulatorów, układów chłodzenia, skrzyń biegów, butli gazowych samochodowych, wiązek kabli instalacji elektrycznej. J.K. nie przedstawił żadnych dowodów zakupu części pojazdów samochodowych. Zdemontowane silniki magazynowane były selektywnie na przyczepie samochodowej, na platformie ładunkowej oraz pojedynczo na nieutwardzonym terenie. Pozostałe zdemontowane części rozrzucone były na całym kontrolowanym terenie. Powyższe przedstawia zgromadzona dokumentacja fotograficzna. Podczas oględzin zaobserwowano prowadzenie demontażu silnika oraz skrzyni biegów. Stwierdzono, że powierzchnia magazynowania pojazdów, części z demontażu pojazdów oraz miejsce prowadzenia demontażu silnika oraz skrzyni biegów, były nieutwardzone i nieszczelne z widocznymi plamami oleju. W miejscu prowadzenia demontażu silnika i skrzyni biegów stwierdzono dwa otwarte metalowe pojemniki, gdzie przechowywano przepracowane oleje.

W trakcie prowadzonego postępowania organ ustalił, że J.K. nie posiadał uregulowanego stanu formalno-prawnego w zakresie wytwarzania odpadów, powstających w związku z gospodarowaniem odpadami w postaci pojazdów wycofanych z eksploatacji. Ponadto nie przedstawił ewidencji odpadów wytwarzanych w trakcie demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji.

Organ wskazał w decyzji, iż zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202, z późn. zm.), zbieranie pojazdów wycofanych z eksploatacji mogą prowadzić wyłącznie przedsiębiorcy prowadzący punkty zbierania pojazdów i przedsiębiorcy prowadzący stacje demontażu, a demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji może być prowadzony wyłącznie w stacjach demontażu.

W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska fakt wyzbycia się pojazdów przez ich poprzednich posiadaczy oraz możliwość zaliczenia ich do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243, z późn. zm.), tj. kategorii Q2 - produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym świadczy o tym, iż pojazdy te były odpadami. Biorąc pod uwagę fakt, iż cześć pojazdów posiadała wszystkie płyny eksploatacyjne oraz niebezpieczne elementy, należało je uznać za odpady o kodzie 16 01 04* - zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy, a część pojazdów, które były pozbawione płynów eksploatacyjnych oraz niebezpiecznych elementów należało uznać za odpady o kodzie 16 01 06 - zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy nie zawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów.

W ocenie organu J.K. nie zapewnił bezpiecznego dla środowiska przetwarzania pojazdów wycofanych z eksploatacji i powstających z nich odpadów. Teren, na którym prowadzony był demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji nie spełniał bowiem minimalnych wymagań dla stacji demontażu, które zostały określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 143, poz. 1206, z późn. zm.). Powierzchnia, na której znajdowały się pojazdy wycofane z eksploatacji była nieutwardzona i nieszczelna (pojazdy znajdowały się bezpośrednio na gruncie). Powierzchnia, na której znajdowały się części pochodzące z demontażu pojazdów, w tym silniki, była również nieutwardzona (grunt).

Wobec powyższego zdaniem organu zasadne było wymierzenie J.K. na podstawie art. 53a ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, kary pieniężnej. Ustalając wysokość kary pieniężnej [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wziął pod uwagę:

- zakres naruszeń: J.K. usuwał z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementy i substancje niebezpieczne, a także wymontowywał z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmioty wyposażenia i części nadające się do ponownego użycia oraz elementy nadające się do odzysku lub recyklingu, na terenie, który nie spełniał minimalnych wymagań przewidzianych dla stacji demontażu - stwarzając zagrożenie dla środowiska;

- ilość odpadów tj. 29 pojazdów zdemontowanych w różnym stopniu, jeden pojazd przecięty na pół i jedno podwozie.

Pismem z dnia [...] grudnia 2010r. J.K., reprezentowany przez pełnomocnika D.P., złożył odwołanie od ww. decyzji. Jednocześnie wniósł o uchylenie decyzji, jako wydanej z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 77 §1, art. 80 i art. 85 § 1 k.p.a. oraz art. 3a ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji poprzez jego niezastosowanie oraz błędną wykładnię art. 3 pkt 6 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. W uzasadnieniu odwołania J.K. wskazał, że [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska naruszył przepisy procedury administracyjnej w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego, zaś wydaną decyzję oparł o nierzetelne i niekompletne dane, a nadto dokonał błędnej wykładni art. 3 pkt 6 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, stosując go w miejsce art. 3a ust. 1 tej ustawy. Zdaniem J.K. [...]Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska naruszył tym samym przepisy prawa materialnego w postaci art. 3a ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji w ten sposób, że niestosując kryteriów ustawowych dla zakwalifikowania pojazdów znajdujących się na jego posesji jako pojazdów wycofanych z eksploatacji przyjął subiektywne, nieznane ustawie kryteria i stwierdził, iż pojazdy wymienione w punkcie 2 protokołu kontroli nr [...] są pojazdami wycofanymi z eksploatacji.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 53a ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania J.K., orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...]grudnia 2010 r.

Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy doszedł do przekonania, iż wymierzenie J.K. kary pieniężnej na podstawie art. 53a ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji jest uzasadnione. Za bezzasadne organ uznał zarzuty dotyczące naruszenia art. 3a ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz przepisów procedury administracyjnej w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego, tj. art. 6, art. 7, art. 77 §1, art. 80 i art. 85 §1 k.p.a.

Organ podkreślił, iż w sprawie zastosowanie miał przepis art. 3 pkt 6 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, a nie art. 3a ust. 1 ww. ustawy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie zaś potwierdził, iż pojazdy zgromadzone na kontrolowanym terenie były pojazdami wycofanymi z eksploatacji, których demontaż odbywał się poza stacją demontażu. Uzasadnione było, więc wymierzenie kary pieniężnej.

Pismem z dnia [...] maja 2011r., J.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając:

- naruszenie przepisów procedury administracyjnej w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego i oparcie decyzji o nierzetelne i niekompletne dane, co stoi w sprzeczności z art. 7, art. 77 §1, art, 80 i art. 85 §1 k.p.a.,

- dokonanie błędnej wykładni art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 20 stycznia 2005r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji i zastosowanie go w miejsce art. 3a ust 1 tej ustawy, co stoi w sprzeczności z art. 6 i art. 7 kpa.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, umorzenie postępowania w niniejszej sprawie i zasądzenie od GIOŚ na rzecz skarżącego kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 z 2002r. poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto jak stanowi art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 z 2002r. poz. 1270 z późniejszymi zmianami), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

Oceniając zaskarżoną decyzję w oparciu o wskazane kryteria - Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, którą wymierzono J.K. karę pieniężną w wysokości 20 000 zł (słownie: dwadzieścia tysięcy złotych) za dokonywanie poza stacją demontażu usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów lub substancji niebezpiecznych, w tym płynów, wymontowywania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia, wymontowywania z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu.

Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji stanowił art. 53a ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, zgodnie z którym kto poza stacją demontażu dokonuje:

1.usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów lub substancji niebezpiecznych, w tym płynów,

2.wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia,

3.wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu

- podlega karze pieniężnej od 10 000 do 300 000 zł.

Biorąc pod uwagę ustalenia z kontroli przeprowadzonej na terenie posesji użytkowanej przez skarżącego [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierzył mu karę pieniężną w wysokości 20 000 zł.

J.K. zaskarżając powyższe rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności zakwestionował, iż pojazdy znajdujące się na terenie użytkowanej przez niego posesji będące jego własnością uznać można za pojazdy wycofane z eksploatacji.

Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz obowiązujące przepisy orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, iż organy administracji nie naruszyły prawa wymierzając skarżącemu karę pieniężną na podstawie art. 53a ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że pojęcie pojazdu wycofanego z eksploatacji określone zostało w słowniku zawartym w art. 3 pkt 6 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Zgodnie z nim ilekroć w ustawie jest mowa o pojeździe wycofanym z eksploatacji rozumie się przez to pojazd stanowiący odpad w rozumieniu przepisów o odpadach. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy (kategorie Q), których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany.

Jednocześnie zdaniem Sądu nie sposób zgodzić się z interpretacją pojęcia odpady - dokonaną przez skarżącego W ocenie skarżącego warunkiem uznania danego przedmiotu za odpad (poza zaliczeniem go do odpowiedniej kategorii) jest ustalenie, iż posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. Poprzedni właściciel nie pozbył się natomiast przedmiotowych pojazdów i części lecz sprzedał je, były więc przedmiotem transakcji handlowej. W ocenie Sądu rozumowanie skarżącego jest błędne i gdyby zgodzić się z interpretacją przepisów dokonaną przez skarżącego prowadziłoby to do sytuacji, gdy danego przedmiotu nie można zakwalifikować jako odpadu, jeżeli stanowi on przedmiot obrotu handlowego. W literaturze podkreśla się, iż decydującym momentem w którym dany przedmiot uznać należy za odpad jest ten kiedy następuje zasadnicza zmiana sposobu jego użytkowania. Pozbyciem się będzie, więc przekazanie przedmiotu innemu podmiotowi, który będzie przedmiot ten wykorzystywał w odmienny sposób. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż w momencie przekazania danego pojazdu określonemu podmiotowi z przeznaczeniem go na części przestał on spełniać swoją podstawową funkcję i stał się odpadem, co nie wyklucza możliwości wprowadzenia do obrotu części powstałych po jego zdemontowaniu. Nie zmienia to jednak faktu, iż mamy do czynienia z odpadem. Stanowisko takie prezentowane jest również w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, z którego jednoznacznie wynika iż:

- pojęcie odpadu w żadnym przypadku nie może nie obejmować substancji lub przedmiotów możliwych do powtórnego użycia lub recyklingu (sprawa C-442/92),

- odpadami są także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu, będące przedmiotem transakcji lub wymienione na listach handlowych, nawet gdy zostaną poddane procesom dezaktywacyjnym mającym na celu unieszkodliwienie potencjalnych zagrożeń (wyrok TS z dnia 25 czerwca 1997 r. w połączonych sprawach C-304/94, C-330/94, C-342/94 i C-224/95, publ. ECR 1997/6/1-03561),

- pojęcie odpadu nie wyłącza substancji i przedmiotów, które nadają się do dalszego gospodarczego wykorzystania (wyrok TS z dnia 15 stycznia 2004 r. C-235/02, publ. ECR 2004/1 B/1-01005),

- przedmiot poddawany procesom odzysku jest odpadem (wyrok TS z dnia 15 czerwca 2000 r. w połączonych sprawach C-418/97 i C-419/97, LEX nr 82853),

- odpadami nie są wszelkie materiały wymienione w Europejskim katalogu odpadów; o ich zaliczeniu do odpadów decyduje spełnienie przesłanek określonych w definicji odpadu (wyrok TS z dnia 29 kwietnia 2004 r. C-194/01, publ. ECR 2004/4B/I-04579).

Wobec powyższego należy podzielić stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, iż przedmiotowe pojazdy znajdujące się na kontrolowanej posesji stanowiły odpady, z uwagi na zmianę sposobu ich użytkowania. Z protokołu kontroli oraz dokumentacji fotograficznej jednoznacznie wynika, iż część pojazdów pozbawiona była numerów rejestracyjnych, jeden pojazd był przecięty. Pojazdy te były w różnym stopniu zdekompletowane. Część pojazdów pozbawiona była desek rozdzielczych, foteli, kanap, liczników, zegarów, tapicerki samochodowej oraz elementów wentylacji i ogrzewania, ale posiadała wszystkie płyny eksploatacyjne, a część pozbawiona była układów jezdnych, zawieszenia, elementów silników, kół, instalacji elektrycznej wraz z zapłonem, akumulatorów, lusterek, elementów oświetlenia. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż pojazdy te uznać należało za pojazdy wycofane z eksploatacji, które można zaliczyć do jednej z kategorii Q2. Na marginesie zauważyć należy, iż pojazdy nie zostały przerejestrowane.

Jednocześnie zauważyć należy, iż art. 3a dodany do ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji nie ma wpływu na stosowanie definicji pojazdu wycofanego z eksploatacji, zawartej w art. 3 pkt 6 tej ustawy. Art. 3a jedynie uzupełnia definicję pojazdu wycofanego z eksploatacji poprzez wskazanie, że na pewno pojazdami wycofanymi z eksploatacji są takie pojazdy, które nie spełniają wymagań technicznych, zapewniających ochronę środowiska lub zdrowia lub życia ludzi. Zgodzić należy się z organami, iż przepis ten został wprowadzony do ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji w celu zwiększenia bezpieczeństwa na drogach oraz ochrony środowiska poprzez wskazanie, że pojazd niespełniający wymagań technicznych jest pojazdem wycofanym z eksploatacji, którego właściciel powinien przekazać go do stacji demontażu lub punktu zbierania pojazdów.

Dodanie art. 3a do ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji nie pozbawiło organów możliwości oceny pojazdu w punktu widzenia definicji określonej w art. 3 pkt 6 tej ustawy. Definicja pojazdu wycofanego z eksploatacji odwołująca się do pojęcia odpadu jest bowiem definicją o szerszym zakresie, uwzględniającą też takie przypadki, gdy pojazd jest sprawny technicznie, jednakże np. ze względu na wiek nie spełnia już wymagań jakościowych, bądź właściciel nie znajduje już dla niego zastosowania.

Bez znaczenia jest zatem podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż do chwili obecnej minister właściwy do spraw transportu nie wydał rozporządzania, w którym określiłby wymagania techniczne dla pojazdów, których niespełnienie powoduje uznanie pojazdów za wycofane z eksploatacji.

Zdaniem Sądu przeprowadzona kontrola wykazała również, iż skarżący J.K. nie tylko zbierał, ale również demontował pojazdy wycofane z eksploatacji. Potwierdza to duża liczba w różnym stopniu zdemontowanych pojazdów, duża liczba części i elementów pojazdów oraz odpadów pochodzących z pojazdów (np. przepracowane oleje). W trakcie oględzin terenu stwierdzono ponadto prowadzenie demontażu silnika i skrzyni biegów.

Powyższe obywało się z naruszeniem przepisów ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji w tym art. 5 zgodnie z którym zbieranie pojazdów wycofanych z eksploatacji mogą prowadzić wyłącznie przedsiębiorcy prowadzący punkty zbierania pojazdów i przedsiębiorcy prowadzący stacje demontażu, a demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji może być prowadzony wyłącznie w stacjach demontażu.

Podkreślić trzeba na co zwracał uwagę organ odwoławczy, iż skarżący J.K. podpisał protokół kontroli, zawierający zapisy, iż prowadził on demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji, bez zastrzeżeń i uwag. Zgodnie z zapisami w protokole, wyniki i ustalenia kontroli zostały omówione z J.K., a protokół został podpisany po jego odczytaniu. Jeden egzemplarz protokołu kontroli został doręczony J.K.. Dodatkowo należy zauważyć, że skarżący nie zgłosił żadnych uwag i wniosków dotyczących prowadzonego wobec niego postępowania, mimo iż kierowane były do niego pisma w tym zakresie, zawierające informacje o stwierdzonym prowadzeniu przez niego demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji poza stacją demontażu.

Wobec powyższych ustaleń bezzasadne są wyjaśnienia skarżącego dotyczące naprawy pojazdów uszkodzonych, czy pozbawionych pewnych elementów składowych.

W ocenie Sądu zatem stwierdzić, iż orzekające w sprawie organy prawidłowo zastosowały przepis art. 3 pkt 6 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych, nie doszło także do naruszenia procedury administracyjnej w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego, tj. art. 6, art. 7, art. 77 §1, art. 80 i art. 85 §1 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił Skargę.