Wyrok NSA, sygn. akt FSK 366/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Powołane przepisy: article: art. 115
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 64
journal: Dz.U. 2002 nr 110 poz 968
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Nowak (spr.), Sędziowie NSA Stanisław Bogucki, Sylwester Marciniak, Protokolant Ewa Tokarczyk, po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2004 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Aleksandra K. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku z dnia 17 grudnia 2003r. sygn. akt S.A./Bk 1115/03 w sprawie ze skargi Aleksandra K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 24 lipca 2003 r. (...) w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2003 r. SA/Bk 1115/03 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku oddalił skargę Aleksandra K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z 24 lipca 2003 r. (...) w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego.

Z uzasadnienia wyroku wynikało, iż przedmiotem sporu między skarżącym, a organem egzekucyjnym była zasadność pobrania od niego pełnych kosztów tego postępowania mimo, iż był on dłużnikiem solidarnym.

W ocenie Sądu art. 64 par. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nakazywał naliczanie opłat za czynności egzekucyjne oddzielnie od każdego tytułu wykonawczego, który był podstawą dokonania czynności egzekucyjnej. Skoro wobec skarżącego wystawione zostały tytuły wykonawcze, na podstawie których prowadzone zostało postępowanie egzekucyjne, a opłaty zostały naliczone stosownie do przepisów art. 64 par. 1 pkt 6, art. 64 par. 6 i par. 10 powołanej ustawy to zarzuty skargi były nieuzasadnione.

W skardze kasacyjnej od opisanego wyroku Aleksander K., działający przez pełnomocnika wykonującego zawód radcy prawnego, wniósł o jego uchylenie, jako wydanego z naruszeniem art. 64 par. 1, par. 3, par. 4 i par. 5 w zw. z art. 1a pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, art. 366 par. 1 i par. 2 Kc w zw. z art. 91 Ordynacji podatkowej, art. 6, 7 i 8 Kpa w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Wskazał, iż jego zdaniem przy wystawieniu tytułów wykonawczych na każdego - z dwu - dłużników solidarnych, na podstawie art. 64 par. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organowi egzekucyjnemu przysługują opłaty /określone w par. 1 tego przepisu/ od całej egzekwowanej wierzytelności. Skarżący nie podziela w tym zakresie wykładni art. 64 par. 3 ustawy, zaprezentowanej przez Dyrektora Izby Skarbowej. Zgodnie z art. 64 c par. 1 ustawy opłaty określone w art. 64 par. 1 i 6 wraz z poniesionymi przez organ egzekucyjny wydatkami stanowią koszty egzekucyjne. Koszty egzekucyjne obciążają zobowiązanego. W przypadku zaś, gdy nie mogą one by ściągnięte od zobowiązanego pokrywa je wierzyciel /art. 64c par. 4/. Z mocy par. 14 rozporządzenia Ministra Finansów z 22.11.1001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wspólne wydatki poniesione w związku z egzekucją w dwu lub więcej zobowiązanych rozdziela się pomiędzy wszystkich zobowiązanych "biorąc pod uwagę okoliczności egzekucji". Oznacza to, że niezależnie od ilości zobowiązanych organowi egzekucyjnemu przysługuje prawo żądania jedynie faktycznie poniesionych wydatków.

Okolicznością bezsporną było, że w przypadku odpowiedzialności solidarnej dłużników egzekwowana jest ta sama należność.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził i zważył co następuje:

Zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./ w sprawach zakończonych prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., w których nie upłynął termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego, a taka była sytuacja Aleksandra K., strona mogła, w terminie do 31 marca 2004 r. wnieść skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.

Art. 174 Prawa o postępowaniu... stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na dwu podstawach:

- naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

- naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

To do autora skargi kasacyjnej należało /art. 176 Prawa o postępowaniu.../wskazanie podstaw kasacji: przepisu lub przepisów prawa materialnego naruszonych przez Sąd przez błędną wykładnię lub /i/ niewłaściwe zastosowanie z wyjaśnieniem na czym - zdaniem skarżącego - te naruszenia polegały i jaka powinna być właściwa interpretacja lub właściwe zastosowanie naruszonych przepisów. To skarżący winien wskazać na czym polegało naruszenie /przez Sąd/ przepisów postępowania i jaki wpływ to uchybienie miało na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej /art. 183 par. 1/.

Skarga kasacyjna Aleksandra K. wskazywała na obie podstawy tyle tylko, że zarzuty naruszenia prawa procesowego przez Sąd i wpływu tego naruszenia, w konkretnej sprawie, na jej wynik nie zostały w ogóle uzasadnione. Na rozprawie wyjaśnił Sądowi, iż zarzuty procesowe zostały przedstawione niejako dla wzmocnienia zarzutów naruszenia prawa materialnego będących istotą skargi kasacyjnej. Autor skargi opisując szeroko konsekwencje solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania, w rozpoznawanej sprawie za zaległość podatkową, nie wskazał na dowody, pominięte przez Sąd przy ocenie stanu faktycznego, świadczące o "podwójnym" pobraniu kosztów egzekucyjnych.

Ograniczył się jedynie do wywodów, że skarżący Aleksander K. powinien być obciążony połową kosztów.

Z przedstawionych Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu akt sprawy wynikało, iż Aleksander K. decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia 18 listopada 2002 r., wydaną /m.in./ na podstawie art. 115 Ordynacji podatkowej, został obciążony - razem z inną osobą- odpowiedzialnością za zaległości podatkowe s.c. "F." Aleksander K., Tomasz K.

Na jego imię i nazwisko wystawiono cztery tytuły wykonawcze, na podstawie których dokonano określonych czynności egzekucyjnych. Na wniosek skarżącego wydane zostały postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych: Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z 16.06.2003 r. (...), Dyrektora Izby Skarbowej w B. z 24 lipca 2003 r. (...). To ostatnie było przedmiotem badania co do zgodności z prawem w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Przepisy art. 64 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 2002 nr 110 poz. 968 ze zm./ stanowiły, że:

- par. 1 - organ egzekucyjny, w egzekucji należności pieniężnej pobiera za dokonane czynności egzekucyjne opłaty we wskazanych wysokościach,

- par. 3 - opłaty za czynności egzekucyjne pobiera się od każdego tytułu wykonawczego,

- par. 4 - opłaty za zajęcia pobiera się tylko raz w toku postępowania egzekucyjnego, chociażby takie same czynności były następnie ponawiane,

- par. 5 - jeżeli w celu wyegzekwowania tej samej należności pieniężnej dokonano czynności egzekucyjnych, opłatę egzekucyjną pobiera się tylko za jedno zajęcie, za które należy się najwyższa opłata.

Żaden z tych przepisów nie wymagał interpretacji. Skarżący nie wskazał na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie przez organy egzekucyjne.

W sprawie, w odniesieniu do A. K. w ogóle nie miał zastosowania przepis art. 1a pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym... definiujący opłatę komorniczą; również wskazany w uzasadnieniu skargi par. 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. nr 137 poz. 1541 ze zm./ nie pozostawał w związku ze sprawą.

Aleksander K. nie był obciążony jakimikolwiek wydatkami poniesionymi /przez organ egzekucyjny/ w związku z egzekucją lub zabezpieczeniem należności w dwu lub więcej zobowiązanych.

Uznając, że skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach kasacji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu administracyjnym, orzekł jak w wyroku.