Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 673/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 59
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant spec. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie oddala skargę


UZASADNIENIE

1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "[...]WINB", decyzją nr [...] z [...] stycznia 2017 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania S. S., zwanego dalej "skarżącym", utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], zwanego dalej także "PINB", nr [...] z [...] listopada 2016 r., udzielającą pozwolenia na użytkowanie wybudowanego budynku mieszkalnego z łącznikiem zlokalizowanego na terenie działki nr ewid. [...] z obr. [...] przy ul. U. w W.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

2. Decyzją Urzędu Dzielnicowego [...] nr [...] z [...] czerwca 1989 r. zatwierdzono plan realizacji budowy budynku z przeznaczeniem na gabinet stomatologiczny z garażem na terenie położonym przy ul. U. w W. Organ administracji architektoniczno-budowlanej stwierdził, że proponowana inwestycja jest zgodna z planem ogólnym miasta zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] z [...] grudnia 1982 r., a także obowiązującymi przepisami prawa.

Następnie decyzją Urzędu Dzielnicowego [...] nr [...] z [...] stycznia 1990 r. zezwolono na budowę budynku z przeznaczeniem na gabinet stomatologiczny i łącznika z pergolą na przedmiotowej nieruchomości.

3. Ze względu na odstępstwa od zatwierdzonego projektu, tj. podwyższenie budynku mieszkalnego i przebudowę łącznika, decyzją nr [...] z [...] listopada 1991 r. Urząd Dzielnicowy [...] wstrzymał roboty budowlane wykonywane na terenie budowy położonej przy ul. U. w W. i nałożył obowiązek dostarczenia inwentaryzacji i orzeczenia technicznego. Decyzja ta zainicjowała kilkunastoletni ciąg decyzji administracyjnych, a także orzeczeń sądów administracyjnych dotyczących sposobów doprowadzenia przedmiotowego budynku mieszkalnego do stanu zgodności z prawem.

Decyzja nr [...] z [...] listopada 1991 r. została uchylona przez Wojewodę [...] decyzją nr [...] z [...] kwietnia 1992 r., a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania. Orzekając w sprawie, Burmistrz Dzielnicy [...] decyzją nr [...] z [...] sierpnia 1992 r. wstrzymał roboty budowlane i nałożył na inwestorów obowiązek wykonania szeregu prac. Decyzja ta również została uchylona przez Wojewodę [...] decyzją nr [...] z [...] października 1992 r., a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania.

4. Decyzją Nr [...] z [...] grudnia 1992 r. Urząd Dzielnicy-Gminy [...] w W. udzielił M. W. i K. M.-W., zwanym dalej "inwestorami", pozwolenia na budowę budynku gospodarczego i łącznika z gabinetem stomatologicznym według projektu zamiennego pod warunkiem wypełnienia luksferami lub pustakami szklanymi okien w ścianie północnej budynku (w przypadku zabudowy działki sąsiedniej) i ukształtowania terenu tak, aby wody opadowe nie były odprowadzane na teren działek sąsiednich i nie powodowały zawilgocenia istniejącego budynku gospodarczego na działce nr [...]. Wskazana decyzja została uchylona przez Wojewodę [...] decyzją nr [...] z [...] kwietnia 1993 r., a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania.

Orzekając w sprawie po raz czwarty, Burmistrz Dzielnicy [...] decyzją nr [...] z [...] czerwca 1993 r. nakazał inwestorom wykonać określone roboty i sporządzić odpowiednią dokumentację. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę [...] decyzją nr [...] z [...] października 1993 r.

Decyzja Wojewody [...] z [...] października 1993 r. została zaskarżona przez S. S. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd wyrokiem z 29 marca 1995 r., sygn. akt IV SA 2174/93, po rozpoznaniu skargi uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. NSA wskazał przy tym, że organ, dokonując legalizacji samowoli budowlanej zobowiązany jest do kontroli, czy dana nieruchomość nie podlega przymusowej rozbiórce.

Kolejne decyzje administracyjne nakładające na inwestorów obowiązki sporządzania określonych dokumentów lub przeprowadzania określonych robót budowlanych były kontrolowane przed sądy administracyjne i były uchylane wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 kwietnia 2000 r., sygn. akt IV SA 582/98 oraz wyrokiem z 10 października 2002 r., sygn. akt IV SA 908/01. W tym ostatnim orzeczeniu Sąd zwrócił uwagę, że w przedmiotowej sprawie należy jednoznacznie przesądzić, czy inwestycja ta powinna podlegać przymusowej rozbiórce na podstawie art. 37 ustawy z 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), zwanej dalej "Prawem Budowlanym z 1974 r.", czy też jest możliwe doprowadzenie tego obiektu do stanu zgodnego z przepisami, w drodze nakazu wydanego na podstawie art. 40 wymienionej ustawy.

Kolejno, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 listopada 2004 r., sygn. akt IV SA 1878/03, stwierdzono nieważność decyzji [...]WINB nr [...] z [...] marca 2003 r. i poprzedzającej ją decyzji PINB nr [...] z [...] grudnia 2002 r. w przedmiocie obowiązku dostarczenia dokumentacji inwentaryzacyjnej budynku mieszkalnego.

5. W dniu 2 lipca 2012 r. inwestorzy zobowiązani dostarczyli Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego inwentaryzację budowlaną budynku mieszkalnego z łącznikiem zgodnie z decyzją organu nadzoru budowlanego. Ze złożonej inwentaryzacji budowlanej wynika, że przedmiotowy budynek mieszkalny z łącznikiem jest wykonany prawidłowo i nie zagraża bezpieczeństwu konstrukcji. Roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z wymogami określonymi w przepisach prawa budowlanego oraz zgodnie z przepisami i Polskimi Normami Technicznymi. Jednocześnie, zastosowane rozwiązania nie naruszają interesów osób trzecich. Stwierdzono, że przedmiotowy budynek bez zastrzeżeń nadaje się do użytkowania i może być zasiedlony.

Równocześnie, ustosunkowując się do pisma skarżącego z 20 sierpnia 2012 r. PINB stwierdził, że na wydanie orzeczenia w sprawie przedmiotowego budynku mieszkalnego usytuowanego w głębi działki nie ma wpływu, czy budynek na działce sąsiedniej jest budynkiem mieszkalnym, czy też gospodarczym, zaś zastosowanie pomiędzy budynkami przekładki dylatacyjnej ze styropianu jest zgodne ze sztuką budowlaną. W świetle powyższych ustaleń, nie znaleziono podstaw do zastosowania art. 37 Prawa Budowlanego z 1974 r. nakazującego rozbiórkę obiektu, ani też nakładania w trybie art. 40 Prawa Budowlanego z 1974 r. jakichkolwiek zmian lub przeróbek w tym budynku.

Decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2012 r. PINB stwierdził zdatność do użytkowania budynku mieszkalnego z łącznikiem położonego w głębi działki przy ul. U. w W.

W dniu [...] lipca 2013 r. [...]WINB decyzją nr [...] utrzymał w mocy decyzję PINB z [...] sierpnia 2012 r.

Natomiast, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi na decyzję [...]WINB nr [...] z [...] lipca 2013 r., wyrokiem z 14 stycznia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2098/13, uchylił zaskarżoną decyzję organu drugiej instancji.

Na skutek wyroku WSA z 14 stycznia 2014 r. [...]WINB rozpatrując ponownie odwołanie od decyzji PINB nr [...] z [...] sierpnia 2012 r. decyzją nr [...] z [...] lipca 2014 r. ponownie utrzymał w mocy przedmiotową decyzję organu pierwszej instancji.

WSA wyrokiem z 6 listopada 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2174/14, uchylił decyzję [...]WINB nr [...] z [...] lipca 2014 r. oraz poprzedzającą ją decyzję PINB nr [...] z [...] sierpnia 2012 r. Sąd w uzasadnieniu nakazał organowi pierwszej instancji dokonać wyjaśnień, czy pogarszający się stan techniczny budynku przy ul. U. oraz istniejące zawilgocenie na ww. budynku pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z inwestycją przy ul. U. Sąd zaznaczył, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy PINB, mając na uwadze rozbieżne stanowiska stron, obowiązany jest dopuścić dowód z opinii biegłego mogący być dowodem przesądzającym o istnieniu związku przyczynowo-skutkowego między stanem budynku stanowiącego własność skarżącego, a realizacją samowolnych robót budowlanych na działce sąsiedniej. Zdaniem Sądu, dopiero poprawnie ustalony stan faktyczny pozwoli organowi na jednoznaczne stwierdzenie, czy w sprawie zachodzi przesłanka z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. i czy nie ma konieczności nałożenia obowiązku, o którym mowa w art. 40 tej ustawy.

W związku z powyższym wyrokiem WSA, PINB postanowieniem Nr [...] z [...] marca 2016 r. dopuścił dowód z opinii biegłego, który sporządził opinię na okoliczność wskazania, wyjaśnienia i przesądzenia, czy istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy występującym zawilgoceniem w budynku gospodarczym położonym na działce przy ul. U. w W., a budową budynku mieszkalnego z łącznikiem na terenie działki przy ul. U. w W.

W dniu 1 września 2016 r. do PINB wpłynęła ekspertyza techniczna sporządzona przez biegłego S. K. ustanowionego przez Wojewodę [...] decyzją nr [...] z [...] stycznia 2001 r. i posiadającego wszelkie wymagane uprawnienia. Sporządzający ekspertyzę techniczną w opracowaniu stwierdził, że nie istnieje żaden związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy zawilgoceniem ścian zarówno w byłym budynku gospodarczym, jak i obecnej pralni położonej na działce skarżącego, a sąsiadującym bezpośrednio segmentem mieszkalnym położonym na terenie działki przy ul. U. w W. Jak wskazano w wyjaśnieniach przedmiotowej ekspertyzy technicznej, zawilgocenia budynku obecnej pralni powstały i trwają niezależnie od wybudowanego segmentu mieszkalnego przy ul. U. w W. Bezpośrednimi przyczynami zawilgoceń ścian budynku należącego do skarżącego są zdaniem rzeczoznawcy: rażąco niski poziom jakości wykonania ścian i eksploatacji, uwarunkowania terenowe (napływ wody na ścianę od strony podjazdu), nieszczelna opaska wokół budynku oraz umożliwienie bezpośredniego wpływu wody opadowej przez duży otwór przyścienny w kominie wentylacyjnym.

6. Biorąc pod uwagę doręczoną organowi ekspertyzę techniczną oraz ponownie rozpatrując wniosek inwestorów Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 42 ust. 3 Prawa Budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), zwanej dalej "pr.bud.", art. 83 ust. 1 pr.bud. oraz art. 104 k.p.a., wydał decyzję nr [...] z [...] listopada 2016 r., znak: [...], w której udzielił pozwolenia na użytkowanie wybudowanego budynku mieszkalnego z łącznikiem na terenie działki nr ewid. [...] z obr. [...] przy ul. U. w W.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że budowa budynku mieszkalnego z łącznikiem na terenie działki przy ul. U. w W. jest zgodna z przepisami o planowaniu przestrzennym oraz że nie powoduje stanu zagrożenia dla ludzi lub mienia, albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Dodatkowo, na podstawie inwentaryzacji budowlanej organ stwierdził, że przedmiotowy budynek mieszkalny z łącznikiem jest wykonany prawidłowo i nie zagraża bezpieczeństwu konstrukcji.

W związku z powyższym, PINB uznał, że przedmiotowy budynek bez zastrzeżeń nadaje się do użytkowania i może być zasiedlony. Ponadto zdaniem organu pierwszej instancji, jak wynika z ekspertyzy technicznej sporządzonej przez biegłego w sierpniu 2016 r. S. K. nie istnieje żaden związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy zawilgoceniem ścian zarówno w byłym budynku gospodarczym, jak i obecnej pralnią położonej na działce skarżącego, a sąsiadującym bezpośrednio segmentem mieszkalnym położonym przy ul. U. Organ powiatowy uznał, że nie ma przesłanek nakazujących rozbiórkę obiektu.

Organ pierwszej instancji, odniósł się również do zarzutów skarżącego co do ekspertyzy technicznej sporządzonej w 2016 r. przez biegłego na zlecenie organu. PINB stwierdził, że autor ekspertyzy jest niezależną od stron postępowania osobą posiadającą stosowne uprawnienia budowlane., a także, iż jest osobą wysoce kompetentną w zakresie poleconych mu zadań. Z tych powodów przedłożoną ekspertyzę techniczną PINB uznał za dokumentację obiektywną, rzetelną i miarodajną, w związku z czym nie przychylił się do stanowiska skarżącego, który nie posiada uprawnień budowlanych.

7. Od decyzji PINB z [...] listopada 2016 r., skarżący złożył odwołanie.

W uzasadnieniu skarżący zarzucił decyzji PINB, że wbrew przepisom Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, które zakazuje przylegania budynków gospodarczych usytuowanych bezpośrednio przy granicy działki do budynków mieszkalnych, organ pierwszej instancji wydał zgodę na użytkowanie przedmiotowej nieruchomości, której to położenie narusza wskazane przepisy ww. rozporządzenia.

Ponadto, skarżący wskazał, że wbrew przepisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, PINB stwierdził, że rzeczony obszar jest obszarem inwestowania intensywnego. Zdaniem skarżącego zarówno obecnie, jak i w momencie uzyskiwania przez inwestorów pozwolenia na budowę przedmiotowej nieruchomości, przyjęte były w dzielnicy normy procentowej intensywności zabudowy działki, zaś inwestycja ta znacznie normy te przekraczała. Skarżący zarzucił organowi pierwszej instancji, że nie występując do organów dzielnicy [...] o szczegółowy plan zabudowy, lecz bazując jedynie na ogólnych planach dotyczących całego m. st. Warszawy, rażąco uchybił przepisom k.p.a.

Skarżący zarzucił również, że PINB nie zbadał kwestii nielegalności wydania decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 1989 r. w sprawie zatwierdzenia planu realizacji budowy budynku z przeznaczeniem na gabinet stomatologiczny z garażem, która to nielegalność powstała ze względu na fakt wprowadzenia w błąd organu wydającego pozwolenie. Zdaniem skarżącego, jeśli organ nie jest kompetentny do uchylenia ww. decyzji, miał on obowiązek przesłać wniosek do właściwego organu i powinien powstrzymać się do czasu rozstrzygnięcia z wydawaniem skarżonej obecnie decyzji.

Skarżący zarzucił również ekspertyzie technicznej wykonanej przez biegłego na zlecenie organu uchybienia formalne, a także uchybienia materialne, polegające m. in. Na braku w niej zdjęć udowadniających istnienie zawilgoceń, nierzetelny wybór zdjęć, nie dokonanie oględzin izolacji oraz dylatacji między budynkami, błędną interpretację przyczyn zawilgoceń itp. Do odwołania skarżący dołączył też własne fotografie z wyjaśnieniami.

Skarżący powołał się również na dodatkową ekspertyzę techniczną dotyczącą pomiaru wilgotności ścian autorstwa rzeczoznawcy budowlanego i biegłego sądowego, która to opinia pozostaje w sprzeczności z ustaleniami biegłego powołanego przez organ.

W dniu 22 grudnia 2016 r. skarżący uzupełnił odwołanie od decyzji PINB z [...] listopada 2016 r. załączając do odwołania płytę DVD ze zdjęciami i filmami mającymi uzasadniać niepoprawność ustaleń dokonanych przez biegłego K. oraz protokół okresowej kontroli budynku przy ul. U. dokonanej w listopadzie 2016 r. przez powołanego przez siebie rzeczoznawcę budowlanego. Kolejno, 3 stycznia 2017 r. skarżący ponownie uzupełnił odwołanie od decyzji PINB z [...] listopada 2016 r. załączając zdjęcia mające wykazać błędy w ustaleniach ekspertyzy biegłego S. K.

W dniu 9 stycznia 2017 r. skarżący po raz trzeci uzupełnił swoje odwołanie od decyzji PINB. Skarżący załączył zdjęcia z czasu budowy budynku przy ul. U. wskazujące fakt pogorszenia stanu należącej do niego nieruchomości poprzez składowanie przy jego ścianie materiałów budowlanych.

8. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z [...] stycznia 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz na podstawie art. 83 ust. 2 pr.bud., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji nr [...] z [...] listopada 2016 r.

Organ drugiej instancji stwierdził, że ze względu na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego dla terenu, na którym położona jest nieruchomość przy ul. U., nie można stwierdzić sprzeczności budowy przedmiotowego budynku z jego ustaleniami. Ponadto, ocena stanu technicznego budynków na obu sąsiadujących nieruchomościach przygotowana przez rzeczoznawcę powołanego przez skarżącego nie pozwala na uwzględnienie jego zarzutów. Ocena ta bazowała bowiem częściowo na informacjach udostępnionych przez skarżącego, włącznie z błędnymi ustaleniami stanu faktycznego.

Po przeanalizowaniu załączonej do akt sprawy dokumentacji sporządzonej przez biegłego w 2016 r. organ odwoławczy nie widzi podstaw do uznania, że twierdzenia w niej zawarte są błędne i nie odpowiadają stanowi faktycznemu. Brak jest, w ocenie [...]WINB, podstaw do kwestionowania wniosków sformułowanych przez osobę o odpowiednim przygotowaniu zawodowym i kwalifikacjach.

9. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie decyzji obu instancji. Skarżący zarzucił [...]WINB rażące naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do argumentów i dowodów przedstawionych przez niego w toku sprawy.

10. Odpowiadając na skargę, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w całości podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i powołał się na prawne motywy podjętego rozstrzygnięcia, przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do treści skargi, organ drugiej instancji stwierdził, że nie zawiera ona nowych argumentów, ani też nie wskazuje na nowe okoliczności, które byłyby nieznane mu w czasie wydawania skarżonej decyzji. Badając ponownie materiał dowodowy w związku ze skargą, organ nie znalazł podstaw do odmiennej oceny podjętego rozstrzygnięcia.

11. Dodatkowo, w dniu 9 stycznia 2018 r., a więc na tydzień przed rozprawą, skarżący złożył do akt sądowych pismo, w którym zarzucił organom administracji, że nie udostępniły Sądowi wszystkich akt postępowania administracyjnego, począwszy od akt postępowania prowadzonego w poprzednich latach.

W ww. piśmie skarżący zarzuca organom również i to, że naruszyły art. 170 p.p.s.a. przez to, że nie zastosowały się do wytycznych zawartych w poprzednich orzeczeniach sądów administracyjnych, w szczególności w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 listopada 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2174/14.

Załącznikiem do pisma skarżącego jest przy tym wezwanie do usunięcia braków przesłane skarżącemu przez PINB w dniu [...] stycznia 2018 r, zawierające jednocześnie informację, że nieuzupełnienie braków spowoduje pozostawienie wniosku skarżącego bez rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

12. Po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału oraz rozważeniu stanowisk stron i podniesionych przez nie argumentów, Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu zarówno decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] listopada 2016 r., nr [...], jak i zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2017 r. są zgodne z prawem, prawidłowo wydane i właściwie uzasadnione. Nie ma zatem podstaw, aby zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji została uchylona.

13. Badając legalność zaskarżonej decyzji należy wziąć pod uwagę fakt, że przedmiotem postępowania jest decyzja o pozwoleniu na użytkowanie. W takim przypadku zakres badania obiektu budowlanego jest węższy i szczegółowo określony w art. 59a pr.bud. w zw. z art. 59 ust. 1 pr.bud. Obowiązek badania inwestycji jest też wyraźnie odmienny niż w przypadku zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę. Stosując przepisy o pozwoleniu na użytkowanie obiektu organ z mocy prawa ogranicza się wyłącznie do kontroli budynku będącego przedmiotem inwestycji i wniosku o pozwolenie na użytkowanie. Zakres tej kontroli jest też ograniczony przede wszystkim do sprawdzenia zgodności powstałego obiektu z projektem zagospodarowania działki (lub odpowiednim dokumentem) oraz z projektem architektoniczno-budowlanym. W związku z powyższym, w postępowaniu o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie co do zasady nie bada się stanu nieruchomości sąsiednich ani wzajemnego ich oddziaływania, gdyż ta kwestia powinna być rozpatrywana na innym etapie postępowania administracyjnego. Argumenty skarżącego formułowane w skardze i odwołaniu, są zatem w znacznym zakresie nieistotne dla rozstrzygnięcia w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku.

Mimo tego, odnosząc się natomiast do zarzutów i wniosków skarżącego Sąd uznał, że zgromadzony w aktach materiał jest kompletny i całkowicie wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy ze skargi skarżącego na decyzję organu wojewódzkiego z [...] stycznia 2017 r. Wbrew wnioskom skarżącego materiał dowodowy nie wymaga żadnych uzupełnień. Przedmiotem postępowania sądowego są bowiem decyzje organów nadzoru budowlanego z [...] listopada 2016 r. oraz [...] stycznia 2017 r. W tym zakresie, materiały zgromadzone w poprzednich latach, począwszy od 1991 r. i będący przedmiotem wielokrotnej oceny sądów administracyjnych są całkowicie wystarczające dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy.

14. Ponadto, w rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji oparł decyzję z [...] listopada 2016 r. na opinii S. K., biegłego rzeczoznawcy ustanowionego przez Wojewodę [...] decyzją nr [...] jeszcze z [...] stycznia 2001 r. Należy przy tym podkreślić, że sporządzenie w 2016 r. ekspertyzy biegłego stanowiło wykonanie wytycznych Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku z 6 listopada 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2174/14.

Ponadto przedmiotem ekspertyzy i kluczowym zadaniem biegłego było ustalenie, czy istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy wskazywanym przez skarżącego zawilgoceniem ścian w byłym budynku gospodarczym i obecną pralnią położoną na działce nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. U. (nieruchomościami należącymi do skarżącego), a sąsiadującym bezpośrednio segmentem mieszkalnym położonym na terenie działki nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. U. w W., a więc budynku należącego do inwestorów.

Organ pierwszej instancji podkreślał wreszcie, że autorem ekspertyzy był biegły rzeczoznawca niezależny od stron postępowania, który jednocześnie posiadał wszystkie niezbędne uprawnienia i upoważnienia merytoryczne. Organ powiatowy, znając również wcześniejsze opinie i ekspertyzy wykonane przez wskazanego biegłego i wysoką jakość ekspertyz przygotowywanych przez niego, uznał, że może w pełni polegać na przygotowanej przez biegłego ekspertyzie technicznej i wszystkich zawartych w niej szczegółowych ustaleniach.

Ze wskazanej ekspertyzy wynikało, że obiekt budowlany będący przedmiotem wniosku o pozwolenie na użytkowanie został wykonany zgodnie z projektem budowlanym, planem zagospodarowania nieruchomości i obowiązującymi przepisami technicznymi. W związku z tym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miał pełne podstawy, aby udzielić pozwolenia na użytkowanie. Z ekspertyzy wynikało również, że przyczyny zawilgocenia w budynku skarżącego wykorzystywanym obecnie jako pomieszczenie pralni, mają źródło w samym tym budynku, a nie wynikają z faktu realizacji przez inwestorów – sąsiadów skarżącego, kwestionowanej inwestycji. W omawianej ekspertyzie technicznej wskazano bowiem jasno, że występujące zawilgocenie jest spowodowane przez wady poziomej izolacji budynku skarżącego (ul. U.), zrealizowanego wiele lat wcześniej i w innych warunkach technicznych. Wady budynku należącego do skarżącego nie mogą zatem mieć wpływu na rozstrzygnięcie organów administracji w zakresie pozwolenia na użytkowanie budynków objętych inwestycją (położonych przy ul. U.).

Opinii biegłego, powołanego przez organ administracji, nie może również podważyć przeciwna opinia rzeczoznawcy budowlanego przedstawiona przez skarżącego. W postępowaniu administracyjnym nie przyjmuje się bowiem swobodnej konkurencji ekspertyz technicznych. Dodatkowo, organ miał poważne podstawy uznać, że opinia rzeczoznawcy przygotowana na zlecenie skarżącego oparta była na niepełnym materiale faktycznym i koncentrowała się przede wszystkim na tych elementach budynku skarżącego, których stan faktyczny miał uzasadniać zarzuty podnoszone przez skarżącego. W związku z tym, ustalenia opinii przedłożonej przez skarżącego nie mogły być uznane za uzasadniające wniosek o naruszeniu przez organy nadzoru budowlanego przepisów prawa, co prowadziłoby do konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji i ewentualnie decyzji organu powiatowego.

W świetle przedstawionych powyżej głównych ustaleń ekspertyzy technicznej biegłego powołanego przez organ, bezzasadne są argumenty, że organy nadzoru budowlanego właściwe w rozpatrywanej sprawie nie zastosowały się do wytycznych zawartych w wyroku WSA z 6 listopada 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2174/14. Jak wskazano wyżej, ekspertyza biegłego z 2016 r. została przygotowana dla potrzeb wykonania wytycznych Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku z 6 listopada 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2174/14.

Natomiast powoływany przez skarżącego art. 80 k.p.a. nie przesądza bowiem o konieczności zakwestionowania uzyskanej przez organ ekspertyzy technicznej w świetle innych materiałów, w tym innych opinii, złożonych przez skarżącego.

15. Sąd nie uznał również za zasadny wniosku skarżącego zawartego w dodatkowym piśmie z 9 stycznia 2018 r. o ukaranie organów administracyjnych karą grzywny na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a. Należy przypomnieć, że wskazana grzywna może zostać nałożona na organ administracji tylko wtedy, jeśli organ nie wykonuje wyroku sądu uwzględniającego skargę na bezczynność lub na przewlekłe postępowanie organu. W rozpatrywanej sprawie taki wyrok nie zapadł.

16. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.