Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 288/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod ( sprawozdawca ) asesor WSA Katarzyna Górska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2018r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia "[...]", nr "[...]", którą odmówiono M. M. umorzenia zaległego zobowiązania w podatku od nieruchomości i podatku rolnym za 2017 rok w kwocie 204 zł.

Jak wynika z akt sprawy M. M. (dalej podatnik, wnioskodawca, odwołujący się, skarżący) złożył w dniu "[...]" do Wójta Gminy (dalej Wójt, organ I instancji) wniosek o umorzenie zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości wraz z odsetkami.

Uzasadniając żądanie podał, że obecnie znajduje się w ciężkiej sytuacji materialnej. Choruje poważnie na kręgosłup , kamicę nerkową, nadciśnienie tętnicze i zapalenie krtani. Jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Dieta sołecka ( 400 zł.), która jest jego jedynym źródłem utrzymania jest w całości obciążona egzekucja komorniczą na rzecz zaległych alimentów. Brakuje mu środków finansowych na codzienną egzystencję tj. leczenie chorób, żywność oraz opłaty życia codziennego. Z uwagi na tę sytuację korzysta z pomocy Gminnego Ośrodka Pomocy społecznej. Do wniosku załączył: zaświadczenie lekarskie, zaświadczenie z Urzędu Pracy , informację Komornika Sądowego o stanie zaległości w sprawie egzekucyjnej, fakturę za energię elektryczną na kwotę 38,42 zł., decyzje GOPS o przyznaniu zasiłku okresowego i zasiłku celowego na okres od 1.10.2017r. do 31.12.2017r.łącznie na kwotę 217 zł miesięcznie.

W związku ze złożonym wnioskiem, w dniu "[...]" sporządzony został Protokół o stanie majątkowym wnioskodawcy, w którym potwierdzono, że prowadzi on samodzielnie gospodarstwo domowe, posiada mieszkanie po zmarłej matce, na utrzymanie którego ponosi wydatki w kwocie ok. 300 zł. utrzymuje się z zasiłków socjalnych.

Decyzją z dnia "[...]" Wójt Gminy odmówił umorzenia zaległości podatkowych.

Powołując treść art. 67 a §1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.Ordynacja podatkowa ( Dz. U z 2017r. poz. 201 ze zm.) zwanej dalej w skrócie " O.p." organ podatkowy I instancji stwierdził, że o przesłance ważnego interesu podatnika można mówić w razie znacznego obniżenia zdolności płatniczych dłużnika, spowodowanych zdarzeniem losowym (powódź, pożar, kradzież lub inne zdarzenie uznane za wyjątkowe). Z ważnym interesem możemy mieć do czynienia również wówczas, gdy podatnik znalazł się w trudnej sytuacji życiowej, której nie mógł przewidzieć lub której nie mógł zapobiec. Natomiast przez pojęcie interesu publicznego należy rozumieć pena potrzebę ( dobro) której zaspokojenie powinno służyć zbiorowości lokalnej lub całemu społeczeństwu.

Organ wskazał następnie, że nie jest dopuszczalnym ani uzasadnionym każdorazowe akceptowanie przez organ wniosków podatnika o zastosowanie ulgi- przypominające w istocie zwolnieni podmiotowe od daniny publicznej. Podał, że wnioskodawca w latach 2013-2016 korzystał z udzielanych mu ulg w spłacie zobowiązań w podatku od nieruchomości ( w kwocie 649 zł.) . Każdorazowo powoływał na swoją trudną sytuację finansową, brak dochodów, bezrobocie i niemożność uregulowania daniny bez uszczerbku niezbędnego utrzymania. Kolejne umorzenia w żadnym stopniu nie przyczyniły się do zintensyfikowania starań wnioskodawcy o znalezienie źródła utrzymania. Wnioskodawca od lat jest osobą bezrobotną, pozostając jednocześnie osobą aktywną, angażującą się w życie lokalnej społeczności.

Zdaniem organu, przy realnym przewartościowaniu dążeń, potrzeb i oczekiwań, mógłby podjąć zatrudnienie i w efekcie uzyskiwać dochody pozwalające na zapewnienie sobie oraz rodzinie podstaw egzystencji, przy jednoczesnym regulowaniu powszechnych i obciążających innych podatników danin. Nastąpiła znacząca i dostrzegalna poprawa sytuacji na rynku pracy. Malejące bezrobocie uzasadnia pogląd, że w chwili obecnej nie stanowi większego problemu znalezienie pracy,( nawet jeśli nie będzie ona satysfakcjonująca i adekwatna do aspiracji pracownika).

Wójt wskazał, że decyzją w przedmiocie umorzenia zaległości nie musi wydać pozytywnego rozstrzygnięcia. Musi uwzględniać także potrzeby finansowe budżetu gminy. Podatek od nieruchomości jest obligatoryjnym dochodem budżetu gminy. Wynika to z art. 4 ust.1 pkt 1 lit. b. ustawy z 13 listopada 2003r o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, a organ musi uwzględniać także ten przepis prawa.

Odwołując się od powyższej decyzji Wójta podatnik wniósł o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu wskazał, że jest osobą bezrobotną, bez prawa do żadnego zasiłku. Jest w ciężkiej sytuacji życiowej i materialnej. Brakuje mu środków finansowych na egzystencję, zakup leków i żywności oraz opłaty. Podał, że choruje na bóle kręgosłupa, nadciśnienie tętnicze, kamicę nerkową oraz zapalenie krtani. Jedynym źródłem jego utrzymania jest dieta sołtysa w wysokości 400 zł, która w całości jest objęta egzekucją komorniczą na rzecz zaległych alimentów. Wskazał, że korzysta z pomocy Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, z którego otrzymuje zasiłek okresowy oraz celowy. Nie zgodził się z twierdzeniem organu I instancji, że nie wykazuje chęci podjęcia pracy, gdyż jest nadal zarejestrowany w urzędzie pracy jako bezrobotny bez żadnego zasiłku, a poza tym jest poważnie chory.

Odnosząc się do wniesionego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w uzasadnieniu zaskarżonej do sądu decyzji, w pierwszej kolejności wskazało, że ustalony w sprawie stan faktyczny jest bezsporny, gdyż strona nie kwestionuje go w żadnym jego aspekcie. Zresztą, jak podkreśliło Kolegium, stan ten został ustalony głównie w oparciu o dokumenty przedłożone przez podatnika.

Następnie wskazano, że podstawę materialnoprawną decyzji stanowi przepis art. 67a § 1 O.p., zgodnie z którym przyznanie ulgi w spłacie należności

podatkowych na rzecz np. gminy nie jest obligatoryjne i w każdym przypadku opiera się na uznaniu administracyjnym, co oznacza, że organy podatkowe na podstawie

analizy całości zebranego materiału dowodowego oceniają, czy w konkretnym

przypadku tę ulgę można zastosować.

Organ odwoławczy podkreślił, że ustawodawca określając przesłanki umorzenia zaległości podatkowej użył określeń "ważny interes podatnika" i "interes publiczny", które są pojęciami nieostrymi. Dlatego zasadniczy wpływ na sprecyzowanie tych pojęć ma orzecznictwo sądowe. Ocenił, że organ podatkowy I instancji przedstawił stanowisko zgodne z tym ugruntowanym orzecznictwem wskazujące na wyjątkowość i nadzwyczajność instytucji umorzenia zaległości podatkowej, z którą wiążę konieczność wystąpienia po stronie podatnika wyjątkowych, nadzwyczajnych okoliczności, które stoją na przeszkodzie w realizacji obowiązku podatkowego.

W ocenie SKO podnoszona przez podatnika - okoliczność kilkunastoletniego pozostawania bez pracy - nie może być uznana za taką, której można byłoby przypisać cechę całkowitej niezależności od podatnika. Jak słusznie zauważył organ I instancji – strona z tej przyczyny już wielokrotnie korzystała z ulg podatkowych w latach 2013-2016. W takiej sytuacji - w ocenie składu orzekającego Kolegium w niniejszej sprawie - podatnik nie może czynić z tej okoliczności permanentnej podstawy do korzystania z ulgi podatkowej (i to ulgi najdalej idącej - umorzenia podatku). Dodatkowo wskazano, że jak wynika z zaświadczenia Powiatowego Urzędu Pracy z dnia "[...]" strona jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna od "[...]" tj. prawie 11 lat. W tak długim okresie czasu skarżący - borykając się z kłopotami finansowymi - winien dołożyć starań by we własnym zakresie znaleźć zatrudnienie. Tym bardziej, że jak wskazał organ obecnie skala bezrobocia stale maleje i znalezienie zatrudnienia nie jest aktualnie trudne.

Odnosząc się do stanu zdrowia Kolegium wskazało, że o ile strona jest

tak poważnie chora, że uniemożliwia jej to podjęcie zatrudnienia, winna wystąpić o świadczenie rentowe albo uzyskanie stopnia niepełnosprawności, które dawałoby

podstawę do uzyskania stałego świadczenia socjalnego. Tymczasem z akt sprawy, ani z wyjaśnień podatnika nie wynika jednak, by przynajmniej takie próby były przez niego podejmowane. Natomiast z akt sprawy wynika, że strona pełni rolę sołtysa i stan zdrowia nie uniemożliwia jej pełnienia tej funkcji. Tym samym Kolegium podzieliło ocenę organu I instancji w odniesieniu do ważnego interesu podatnika.

W kontekście interesu publicznego, postrzeganego przez pryzmat kierunkowych dyrektyw wyboru - wypracowanych przez sądownictwo administracyjne - Kolegium wskazało, iż przerzucenie zobowiązań skarżącego na innych podatników byłoby niezgodne z zasadą sprawiedliwości społecznej. Odnosząc się do argumentów podatnika wskazano, że kwota zobowiązania - 204 zł stanowi kwotę niewielką. Umorzenie jej nie zmieni w sposób zasadniczy trudnej sytuacji materialnej strony. Natomiast zastosowanie wobec skarżącego instytucji umorzenia zaległości podatkowej - z punktu widzenia interesu społecznego i zasady powszechności

opodatkowania - będzie miało wydźwięk niesprawiedliwy - szczególnie względem innych podatników, którzy mimo tego, że mają trudną sytuację finansową wywiązują się z obowiązku podatkowego.

SKO za organem I instancji, stwierdziło, że nawet wystąpienie którejkolwiek lub nawet obu przesłanek wskazanych wart. 67a O.p. w stanie faktycznym sprawy pozwala organowi na nieuwzględnienie żądania podatnika. Stwierdzenie to organ oparł na zacytowanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2012r., sygn. akt II FSK 2100/11.

W ocenie Kolegium, podobnie jak w ocenie organu podatkowego pierwszej instancji, nie nosi znamion wyjątkowości i nadzwyczajności okoliczność podniesiona przez podatnika - wieloletniego pozostawania bez pracy i posiadania zadłużenia z tytułu alimentów. Sytuacja w jakiej znalazł się podatnik jest wynikiem, zdaniem

SKO, jego życiowych decyzji, za które nie może ponosić odpowiedzialności społeczność gminna. Podkreślono, że ocena potrzeb podatnika (tu umorzenia zaległości podatkowej) postrzegana być musi przez pryzmat interesów budżetu gminy, który jako reprezentant społeczności lokalnej musi dbać i zabiegać, by zapewnić możliwość zaspokojenia potrzeb tej wspólnoty. Przeniesienie konsekwencji wynikających z działań podejmowanych (bądź też z zaniechania podejmowania działań np. w uzyskaniu zatrudnienia lub świadczenia rentowego czy też socjalnego), na społeczność lokalną byłaby krzywdząca z punktu widzenia sprawiedliwości społecznej, która akcentowana jest w orzecznictwie sądowo-administracyjnym jako kierunkowa dyrektywa rozumienia interesu publicznego.

Kolegium wskazało, że nie bez znaczenia w sprawie jest również istota podatku od nieruchomości i podatku rolnego. Podatek ten należy bowiem do podatków majątkowych i związany jest z własnością nieruchomości, a nie z osiąganiem z tytułu dochodu. Nie ma także znaczenia w tego rodzaju podatkach to, czy podatnik posiada środki na zapłatę podatku, czy też nie. Przyjęcie bowiem tego rodzaju przesłanek jako uzasadniających umorzenie podatku prowadziłoby w rzeczy samej do "zniesienia obowiązku podatkowego" i tym samym naruszałoby zasadę powszechności opodatkowania. Dlatego, iż z uwagi na charakter podatku od nieruchomości nie jest przesłanką do umorzenia zaległości w tym podatku nawet brak środków pieniężnych na zapłatę podatku - jako ważny interes podatnika, o czym stanowi art. 67a § 1 O.p. Na poparcie swojego stanowiska organ odwoławczy przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych.

Tym samym, w ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji nie naruszył zasad postępowania, dokonał prawidłowej oceny sytuacji podatnika w kontekście przesłanek z art. 67a § 1 O.p. i uzasadnił swoje stanowisko

w zaskarżonej decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podatnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, podatku od nieruchomości w kwocie 204 złote za rok 2017,

W uzasadnieniu wskazał, że nie może zgodzić się z argumentami podniesionymi przez Kolegium, gdyż jest osobą bezrobotną bez żadnego prawa do zasiłku, a przy tym bardzo chorą. Choruje na nadciśnienie tętnicze, kamicę nerkową oraz kręgosłup. Brakuje mu środków finansowych na wykupienie leków i leczenie. Jest osobą w bardzo ciężkiej sytuacji życiowej i materialnej. Brakuje mu środków finansowych na opłaty, mieszkanie, życie. Wskazał, że korzystał i korzysta z pomocy Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej. Pobierana przez niego dieta z tytułu pełnienia funkcji sołtysa w kwocie 400 zł. była w całości objęta egzekucją komorniczą na rzecz zaległych alimentów. Podał, że w dniu "[...]" złożył rezygnację z funkcji sołtysa. Powołał się na zasadę sprawiedliwości społecznej w państwie demokratycznym. Zatem prosił Sąd "o uchylenie decyzji - podatku od nieruchomości, żeby nie płacił podatku , bo nie ma z czego".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zasady i tryb sądowej kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2018r., poz.1302), zwana dalej w skrócie: p.p.s.a. Zgodnie z przepisami powołanej ustawy sąd administracyjny nie ma kompetencji do rozstrzygania sprawy merytorycznie tj. w sposób załatwiający sprawę administracyjną co do jej istoty, albowiem o uprawnieniach bądź obowiązkach stron postępowania, wynikających z przepisów prawa materialnego, rozstrzygają organy administracyjne. Sąd nie mógł zatem uwzględnić zawartego w skardze wniosku o umorzenie należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2017r. w kwocie 204 zł.

Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdza, że skarga nie jest zasadna. Sąd uznał za niewadliwe ustalenia organu w zakresie stanu faktycznego, które znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym, a które, jak podkreśliło Kolegium, nie były kwestionowane przez skarżącego. Podnoszone obecnie przed sądem zarzuty są niemal identyczne jak wcześniejsze zarzuty podnoszone we wniesionym do SKO odwołaniu od decyzji organu i instancji. Ponieważ skarżący powołał się także na konstytucyjną zasadę sprawiedliwości społecznej, z której wywodzi obowiązek wsparcia przez Państwo osoby znajdującej się w trudnej sytuacji zdrowotnej i finansowej, wskazać należy, że również z Konstytucji wynika obowiązek płacenia podatków określonych w ustawie. Wszelkie ulgi podatkowe są wyjątkiem oraz istotnym odstępstwem od zasady powszechności i równości opodatkowania. W związku z takim charakterem ulg podatkowych oraz faktem, że udzielanie ulg w spłacie podatków traktowane jest co do zasady jako jedna z form pomocy udzielanej przez państwo, pomoc taka dopuszczalna jest w ściśle określonych w przepisach prawa sytuacjach.

Podstawę materialnoprawną decyzji organów obu instancji stanowi przepis art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionym ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Jak zasadnie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że użycie zwrotu "może" w w/w przepisie oznacza, że decyzje organów podatkowych dotyczące udzielania ulg podatkowych podejmowane są w ramach tzw. uznania administracyjnego. Tak więc nawet w sytuacji zaistnienia okoliczności wskazujących na istnienie chociażby jednej z przesłanek, o jakich mowa w powołanym przepisie ("ważny interes podatnika" lub "interes publiczny") organ nie jest bezwzględnie zobowiązany do umorzenia wnioskowanych zaległości. Podkreślenia wymaga, że rozstrzygnięcie organu nie może mieć jednak charakteru dowolnego, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.). Ponadto oceniając zgromadzony materiał dowodowy organy podatkowe muszą kierować się regułą ustanowioną w art. 191 O.p. Wymaga przy tym podkreślenia, żew przypadku postępowania w sprawie umorzenia podatku, ciężar dowodzenia wystąpienia przesłanek umorzenia zdecydowanie przesuwa się na stronę podatnika. Z kolei sądowa kontrola tego rodzaju decyzji sprowadza się do oceny, czy organ zbadał sprawę pod kątem wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 67a § 1 O.p., tj. istnienia w danej sprawie ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Sądową kontrolą nie jest natomiast objęte rozstrzygnięcie dokonywane w warunkach uznania administracyjnego.

Podstawowym kryterium oceny zasadności udzielenia ulgi jest zatem istnienie "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego", przy czym jak prawidłowo podkreśliło Kolegium są to pojęcia nieostre, co oznacza, że ich treść musi być ustalona w konkretnej sprawie. Dla organu podatkowego oznacza to, że w każdej rozpatrywanej sprawie indywidualnie musi on ustalić i ocenić na czym polega ważny interes podatnika oraz interes publiczny. Kryterium "ważnego interesu podatnika" wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli oraz sposobu postępowania podatnika (np. klęski żywiołowe, zdarzenia losowe) i jednocześnie uniemożliwiają mu wywiązanie się z ciążących na nim obowiązków względem Państwa, w niniejszym przypadku względem interesów budżetu gminy, i które to w żaden sposób nie mogą zostać zaspokojone bez doraźnej pomocy ze strony organów skarbowych. Ważnego interesu podatnika nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2010r., sygn. akt II GSK 1000/09). Z kolei ustalenie przez organ podatkowy kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego (dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi). Dokonując "ważenia" obu wartości, organ podatkowy uwzględnia rzecz jasna także inne dyrektywy, wspólne dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2013r., sygn. akt II FSK 1351/11).

Sąd stwierdził w niniejszej sprawie, że kierując się powyższymi kryteriami organy prawidłowo ustaliły, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do umorzenia podatku od nieruchomości. Przy dokonywaniu oceny w kontekście przyznania ulgi organy wzięły pod uwagę fakt, że skarżący w minionych latach korzystał już

z udzielonych przez organ podatkowy ulg w spłacie zobowiązań z tego tytułu, za

lata 2013 – 2016, każdorazowo powołując się na trudną sytuację materialną, brak dochodów, bezrobocie. Sąd wskazuje, że sytuacja finansowa skarżącego jest trudna (brak zatrudnienia). Jednakże należy zwrócić uwagę, że, jak prawidłowo zauważyło Kolegium, okoliczność ta nie może stanowić permanentnej podstawy do korzystania z ulgi podatkowej. W sytuacji gdy stan ten trwa już od "[...]" (11 lat), zaś obecnie skala bezrobocia stale maleje i znalezienie pracy nie jest aktualnie trudne, pozostawanie bez zatrudnienia nie stanowi nadzwyczajnego zdarzenia, niezależnego od woli podatnika, które uzasadniałoby brak jakichkolwiek własnych źródeł utrzymania i pokrywania bieżących wydatków. Kolegium oceniło również wpływ

stanu zdrowia wnioskodawcy na jego możliwości płatnicze wskazując, że w sytuacji, gdy jest on tak zły, że uniemożliwia mu podjęcie zatrudnienia winien on wystąpić o świadczenie rentowe albo uzyskać stopień niepełnosprawności, co dałoby podstawę do uzyskania stałego świadczenia socjalnego. Tymczasem, ani z akt sprawy ani z wyjaśnień podatnika nie wynika, aby podjął on przynajmniej próby uzyskania świadczeń z tego tytułu. Dodatkowo Sąd nie zauważył, aby z przedstawionych dokumentów wynikała dolegliwość zdrowotna skarżącego na tyle poważna, że uniemożliwiałaby mu podjęcie jakiejkolwiek pracy i ograniczała jego możliwości zarobkowania.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie zebrano rzetelnie materiał dowodowy dotyczący sytuacji majątkowej i osobistej skarżącego. Organy w sposób szczegółowy przeanalizowały sytuację rodzinną, majątkową i zdrowotną w kontekście przesłanek wyrażonych w art. 67a § 1 pkt 3 O.p., dochodząc do przekonania, że w sprawie nie zaistniały ani przesłanka ważnego interesu podatnika, ani ważnego interesu publicznego. Sformułowane przez organ uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia pozwala przyjąć, że wszystkie elementy stanu faktycznego zostały rozważone w sposób wszechstronny i ocenione zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego, zaprezentowano logicznie wyprowadzone wnioski. Słusznie podkreślono, że nie może tu przesądzać aspekt aktualnej nieściągalności podatku należnego od posiadanej nieruchomości.

Decyzja organów podatkowych obu instancji ma charakter uznania administracyjnego, przy czym, w świetle art. 233 § 3 O.p. decydujące jest zasadniczo stanowisko organu I instancji. Zatem to ten organ, wskazując na potrzebę, a także możliwość zmiany sytuacji podatnika poprzez podjęcie przez niego zatrudnienia, miał prawo dokonać wyboru, czy w przypadku aktualnej niewypłacalności utrzymywać stan jego zadłużenia do czasu przedawnienia się zobowiązania ( które można też zabezpieczyć na majątku) czy zrezygnować z należności poprzez umorzenie, zapewniając podatnikowi poczucie, że jest on wolny od jakichkolwiek obciążeń publicznoprawnych. Odmawiając umorzenia podatku słusznie wskazał, że obowiązujące przepisy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego nakazują realizację dochodów podatkowych.

W ocenie Sądu, w aktualnym stanie rzeczy odmowa umorzenia podatku w żaden sposób nie wpłynęła na pogorszenie sytuacji skarżącego.

Nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego bądź reguł postępowania podatkowego, które miałyby lub mogły mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.