Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 2354/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono sprostowania wyroku
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt II FSK 2354/18 w sprawie ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Lu 121/18 w sprawie ze skargi L. S.A. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 30 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. postanawia: odmówić sprostowania wyroku.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 września 2018 r. oddalił skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Lu 121/18 w sprawie ze skargi L. S.A. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 30 grudnia 2014 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r.

Pismem z dnia 31 października 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie złożyło wniosek o sprostowanie uzasadnienia ww. wyroku. W piśmie wskazano na rozbieżności w pomiędzy rzeczywistą treścią skargi kasacyjnej a jej opisem zawartym w rozważaniach prawnych uzasadnienia wyroku z dnia 25 września 2018 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o sprostowania uzasadnienia wyroku nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej zwanej "ustawą – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. O sprostowaniu Sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wszystkie wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie wyroku nie może jednakże prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. O dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu.

Wniosek organu o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 2018 r. nie dotyczy takiej oczywistej pomyłki. SKO we wniosku o sprostowanie przytoczyło fragmenty uzasadnienia wyroku opisujące wniesioną skargę kasacyjną, które w rzeczywistości miały odmienne brzmienie. Zdaniem autora wniosku niedokładności te były "wynikiem komputerowej redakcji tekstu uzasadnienia wyroku".

W pisemnych motywach wyroku z dnia 25 września 2018 r. sygn. akt II FSK 2534/18 Naczelny Sąd Administracyjny natomiast odwołał się do argumentacji prawnej przedstawionej w podobnej co do przedmiotu sporu sprawie, rozstrzygniętej wyrokiem z dnia 14 lutego 2018 r. sygn. akt II FSK 3794/17. Przywołane przez SKO fragmenty uzasadnienia stanowią jego integralną część i traktować należy je jako cytaty z powołanego powyżej orzeczenia, które odniesione być powinny do zarzutów kasacyjnych zgłoszonych w niniejszej sprawie. Tego rodzaju konstrukcja pisemnych motywów wyroku jest dopuszczalna, zwłaszcza w powtarzalnych sprawach powstających na kanwie podobnych problemów prawnych, co do których Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się już wielokrotnie.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.