Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 212/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 93 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 65
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Marian Wolanin Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Starosty [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 września 2020 r. sygn. akt II SA/Lu 5/20 w sprawie ze skargi Starosty [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 września 2020 r. sygn. akt II SA/Lu 5/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Starosty [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

M.N. wystąpił do Wójta [...] z wnioskiem o zatwierdzenie projektu podziału działki nr [...] o pow. 3,7601 ha, położonej w obrębie S. gm. C. Organ uznając, że do wniosku dołączono dokumenty określone przepisami art. 97 ust. 1-1b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 65 ze zm. - dalej jako: u.g.n.) oraz, że przedłożony projekt podziału nie jest sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. zatwierdził podział nieruchomości zgodnie ze złożonym projektem podziału.

W wyniku odwołania wniesionego przez Starostę [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z dnia [...] maja 2019 r. uchyliło decyzję Wójta [...] zatwierdzającą podział nieruchomości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji ponownie uwzględnił wniosek M.N., właściciela nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej w S. i zatwierdził podział nieruchomości na trzy działki:

- nr [...] o pow. 0,8674 ha,

- nr [...] o pow. 1,4387 ha pod nowoprojektowaną drogę krajową [...],

- nr [...] o pow. 1,4540 ha.

W wyniku odwołania wniesionego przez Starostę [...] w sprawie ponownie orzekało Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], które decyzją z dnia [...] października 2019 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pierwszej kolejności stwierdziło, że zaskarżona decyzja została wydana po zakończeniu postępowania w sprawie zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości, w ramach którego organ I instancji wydał postanowienie z dnia [...] października 2018 r., będąc związany (art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.) wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 296/17. Jak wyjaśniło Kolegium opinia oceniająca zgodność projektu podziału nieruchomości nr [...] wyrażona została dwoma postanowieniami organu I instancji: z dnia [...] czerwca 2018 r., i z dnia [...]października 2018 r. Obydwa postanowienia zostały doręczone tylko wnioskodawcy i obydwa stały się ostateczne wskutek upływu terminu do ich zaskarżenia. Decyzja z dnia [...] lipca 2019 r. zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości uwzględnia tylko jedną z tych opinii, co wynika z porównania sentencji decyzji z sentencją postanowienia z dnia [...] października 2018 r. Decyzja ta została doręczona wnioskodawcy – M.N., Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddziałowi [...] i Staroście [...], jako przedstawicielowi Skarbu Państwa. Tym samym wyeliminowana została wada niezapewnienia wszystkim stronom postępowania możliwości czynnego w nim uczestniczenia.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja pierwszoinstancyjna przewiduje skutek w postaci przejście własności działek gruntu wydzielonych pod te drogi bowiem w rozstrzygnięciu zawarta jest wzmianka o tym, że działka nr [...], o powierzchni 1,4387ha jest przeznaczona pod nowo projektowaną drogę krajową [...], przy czym wzmianka ta w istocie rzeczy ma charakter informacji o skutku podziału następującym z mocy samego prawa.

Odnosząc się do kwestii merytorycznych Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że podobnie jak organ I instancji, jest związane wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 296/17. W uzasadnieniu tego wyroku WSA w Lublinie podkreślił prymat postanowień planu miejscowego nad indywidualnymi aktami stosowania prawa, w tym wypadku decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Ponieważ moc wiążąca orzeczeń sądów administracyjnych może doznać uszczerbku tylko wówczas, gdy zmienią się przepisy prawa (art.153 P.p.s.a.), a z okoliczności rozpatrywanej sprawy nie wynika, aby doszło do zmiany, bądź w ogóle została wszczęta procedura zmiany aktu prawa miejscowego, jakim jest plan zagospodarowania przestrzennego, to tym samym nie jest dopuszczalne odejście od kierunku rozważań Sądu i stanowiska zajętego w wyroku z dnia 6 czerwca 2017 r. W wyroku tym WSA w Lublinie wyraził pogląd, że dopuszczalne jest wystąpienie z wnioskiem o taki podział nieruchomości, którego jedynym skutkiem jest wydzielenie gruntu pod drogę publiczną i że dopuszczalność takiego podziału należy oceniać w oparciu o postanowienia obowiązującego planu miejscowego. Postępowanie przeprowadzone w tak zakreślonych ramach prowadzi do wniosku, że podział zamierzony przez właściciela gruntu odpowiada prawu. Nie ma zatem prawnych przesłanek do odmowy zatwierdzenia projektu takiego podziału, a w trybie odwoławczym - do wzruszenia zaskarżonej decyzji.

Końcowo organ II instancji zauważył, że argumentacja strony skarżącej, aczkolwiek zrozumiała ze względów czysto pragmatycznych, nie może wywołać skutku w postaci wzruszenia zaskarżonej decyzji, skoro nie zmienił się stan prawny, czyli nie doszło do zmiany aktu prawa miejscowego jakim jest plan zagospodarowania przestrzennego gminy C.

Na powyższą decyzję Starosta [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Zaskarżonym obecnie wyrokiem Sąd I instancji skargę oddalił. Podniósł, że organy zebrały wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważyły go i poddały ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. Ustaliły dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności związane z sytuacją prawną i faktyczną podlegającej podziałowi nieruchomości. Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń.

Brak jest również podstaw do uznania za trafne zarzuty naruszenia prawa materialnego. Prawnomaterialną podstawę rozstrzygnięcia wydanego w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Z art. 93 ust. 1 u.g.n. wynika, że podstawową przesłanką, od której uzależniono możność dokonania podziału nieruchomości, jest zgodność podziału z ustaleniami planu miejscowego. W przedmiotowej sprawie, co prawidłowo ustaliły także organy obu instancji, nie budzi wątpliwości, że podział nieruchomości jest zgodny z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a co w szczególności przesądzone zostało wydanym w sprawie postanowieniem Wójta [...] z [...] października 2018 r., oraz oceną prawną wyrażoną w sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 296/17.

Z art. 93 ust. 4 u.g.n. wynika, że rozstrzygnięcie w przedmiocie zatwierdzenia podział nieruchomości poprzedzone jest postanowieniem wyrażającym opinię o zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego.

Postanowienie wyrażające opinię, o której mowa w art. 93 ust. 4 u.g.n., jest częścią postępowania o zatwierdzenie podziału nieruchomości. Postanowienie takie ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku o podział nieruchomości, albowiem przesądzą ono o tym, czy proponowany podział nieruchomości jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego i jest wiążące dla organu zatwierdzającego podział nieruchomości. Postanowienie wydane w trybie art. 93 ust. 4 u.g.n., opiniujące projekt podziału nieruchomości, jest częścią postępowania administracyjnego o zatwierdzenie podziału nieruchomości, co oznacza, że postanowieniem takim, na dalszym etapie postępowania podziałowego, związany jest także organ zatwierdzający podział nieruchomości. W sytuacji, gdy istnieje postanowienie pozytywnie opiniujące projekt podziału nieruchomości organ właściwy w sprawie podziału nieruchomości nie może odmówić podziału nieruchomości z uwagi na sprzeczność podziału z ustaleniami planu miejscowego albowiem kwestia ta, tj. zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, została wiążąco rozstrzygnięta postanowieniem wydanym na podstawie art. 93 ust. 4 u.g.n. Powyższe ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Jak wynika z akt sprawy prawomocnym postanowieniem z dnia [...] października 2018 r., Wójt [...], na podstawie art. 93 ust. 1, 2, 3 i 4 u.g.n., zaopiniował pozytywnie wstępny projekt podziału działka nr [...] na działki:

- nr [...] o pow. 0,8674 ha,

- nr [...] o pow. 1,4387 ha pod nowoprojektowaną drogę krajową [...],

- nr [...] o pow. 1,4540 ha.

Sąd wskazał, że wadliwie postanowienie to nie zostało doręczone wszystkim zainteresowanym w sprawie. W sytuacji jednak, gdy zostało ono doręczone wnioskodawcy postanowienie to weszło do obrotu prawnego. Skoro zaś do chwili obecnej postanowienie nie zostało w żaden sposób wzruszone i wyeliminowane z obrotu prawnego to postanowienie było wiążące tak dla organów rozstrzygających sprawę, jak i orzekającego obecnie sądu administracyjnego.

Postanowienie to przesądziło o tym, że proponowany podział nieruchomości jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego, co w sytuacji spełnienia pozostałych przesłanek z art. 93 u.g.n., obligowało organ do zatwierdzenia podziału nieruchomości.

Niezależnie od powyższego zwrócić należy uwagę, że w sprawie - na etapie opiniowania wstępnego projektu podziału - orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 296/17. Oceny prawne wyrażone w tym orzeczeniu wiążą tak organy, jak i strony, z mocy art. 153 i 171 P.p.s.a. W wyroku tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się w obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy C. zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2004 r. w terenie opisanym w planie jako "tereny wojskowe" (symbol C.32 IS), a przez nieruchomość biegnie ponadto projektowana droga ekspresowa [...]. Jak podkreślał Sąd skoro według art. 93 ust. 2 u.g.n. zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu, to bez wątpienia proponowany podział, z wydzieleniem części nieruchomości pod drogę ekspresowa, taką zgodność zawiera.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie zaakceptował stanowiska Kolegium wskazującego na brak stanowczych zapisów co do przebiegu i parametrów drogi ekspresowej stwierdzając, że nie ulega wątpliwości, iż organy administracji publicznej wiąże zarówno część tekstowa, jak i graficzna planu. Przy wykładni treści planu (co do przeznaczenia terenu) należy łącznie analizować zarówno tekst planu, jak i załącznik graficzny. Na rysunku planu przebieg tej drogi został zaś wystarczająco jasno wskazany.

Końcowo także Sąd zauważył, że choć istotnie z art. 93 ust. 1 u.g.n. nie można wyprowadzać uprawnienia właściciela nieruchomości podlegającej podziałowi do żądania wyznaczenia na nieruchomości drogi publicznej, jak też domniemywać jej istnienia w przypadku braku wyraźnych postanowień planu miejscowego w tym względzie to jednak w przedmiotowym postępowaniu uwaga ta nie ma znaczenia, skoro plan miejscowy czytelnie i jasno wskazuje przebieg drogi publicznej właśnie przez nieruchomość skarżącego. Przekonane zatem organów o niezgodności planowanego podziału z planem nie miało uzasadnionych podstaw.

Powyższe stanowisko Sąd I instancji podzielił. Niewątpliwie bowiem, jak wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy oraz opublikowanego i dostępnego w Internecie planu miejscowego - uchwały Nr [...] Rady Gminy C. z dnia [...] lipca 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C., w planie tym zarówno w części tekstowej, jak i rysunkowej, zawarto szereg postanowień dotyczących parametrów i przebiegu planowanej drogi ekspresowej [...]). Między innymi w części tekstowej planowaną szerokość drogi ekspresowej w liniach rozgraniczających wyznaczono na min. 70 m (taką też szerokość działki nr [...] przyjęto w projekcie podziału nieruchomości). Niewątpliwie w planie tym dokonano więc zmiany przeznaczenia terenu, po którym miała przebiegać planowana droga ekspresowa przeznaczając ten teren pod drogę ekspresową.

Jak wynikało w przywołanych wyżej ocen teren przeznaczony pod drogę ekspresową według ustaleń planu miejscowego obejmował również działkę nr [...], co oznacza, że planem miejscowym działkę nr [...] w części przeznaczono pod drogę ekspresową. Plan ten nie został w żaden sposób zmieniony ani uchylony, co sprawia, że powyższe przeznaczenie terenu w planie miejscowym pozostaje nadal aktualne. Okoliczność ta ma podstawowe znaczenia albowiem przy dokonywaniu podziału nieruchomości na wniosek jej właściciela decydujące jest przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym, a nie jakiekolwiek inne okoliczności.

Głównym zarzutem wniesionej skargi pozostawało to, że według obecnych zamierzeń zarządcy drogi droga ekspresowa przebiegać będzie faktycznie w innym miejscu, niż pierwotnie planowany i nie będzie w ogóle przebiegać po działce nr [...].

Okoliczność ta, w odniesieniu do zagadnienia podziału nieruchomości, jest w ocenie Sądu, prawnie nieistotna. Trafnie bowiem, w utrwalonym już orzecznictwie sądów administracyjnych, podkreśla się, że w przypadku dokonywania podziału nieruchomości na wniosek jej właściciela organ jest nie tylko uprawniony, ale wręcz zobowiązany do wydzielenia części działki pod drogę publiczną, jeżeli takie jest przeznaczenie nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Nie mają przy tym znaczenia plany inwestycyjne zarządcy drogi, a jedynie przeznaczenie gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy istotna pozostaje więc wyłącznie ta okoliczność, że w obowiązującym planie miejscowym część działki nr [...] przeznaczona jest pod drogę ekspresową [...]. To czy faktycznie droga taka zostanie na tej działce pobudowana czy też nie, nie ma znaczenia prawnego dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji w przedmiocie podziału nieruchomości.

W odniesieniu do postawionego w skardze zarzutu naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. Sąd I instancji wskazał, że organ I instancji przed wydaniem decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości zawiadomił skarżącego o możności zapoznania i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, co oznacza, że na tym etapie rozpoznania sprawy nie doszło do naruszenia przepisów postępowania. Uchybienia takiego dopuścił się wprawdzie organ odwoławczy jednakże brak jest podstaw do przyjęcia, by powyższe miało wpływ na wynik sprawy. Skarżący, będąc organem administracji publicznej, wiedział o toczącym się postępowaniu odwoławczym (wszczętym z jego inicjatywy), jak też był informowany o jego przedłużeniu, co biorąc pod uwagę status prawny skarżącego niewątpliwie pozwalało mu na podjęcie wszelkich czynności niezbędnych dla obrony swych interesów. Przede wszystkim zaś zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, najczęściej w zakresie postępowania dowodowego. Skarżący okoliczności takich nie wykazał.

W kwestii uchybień, których organ dopuścił się na etapie wydawania postanowienia opiniującego projekt podziału Sąd wskazał, że dotyczyły one wcześniejszego etapu postępowania, a nie obecnie zaskarżonej decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości. Z tych względów, przy uwzględnieniu dodatkowo, że pozbawienie strony udziału w postępowaniu administracyjnym stanowi podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania, brak jest podstaw do uchylania z tego powodu decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości. Rozstrzygnięcia w tym przedmiocie były doręczane skarżącemu w związku z czym nie można uznać, że skarżący został pozbawiony możliwości obrony swoich praw i interesów w tej fazie postępowania administracyjnego.

Brak jest także podstaw do stwierdzenia, że w sprawie orzekał organ do tego nieuprawniony skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] zostało wyznaczone do załatwienia sprawy postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2019 r.

Końcowo Sąd zauważył, że u podstaw działań skarżącego leżą w istocie kwestie dotyczące przejścia własności działki wydzielonej pod drogę publiczną i związanego z tym obowiązku odszkodowawczego. Powyższe pozostaje jednakże poza zakresem rozpoznania niniejszej sprawy.

Z rozstrzygnięciem tym skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił:

1. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

• art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] października 2019 r. w przedmiocie podziału nieruchomości, w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że decyzja ta jest błędna i została wydana z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.,

• art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] października 2019 r. w przedmiocie podziału nieruchomości, w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że została ona wydana z naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.,

• art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] października 2019 r. w przedmiocie podziału nieruchomości, w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że została ona wydana z naruszeniem art. 10 § 1 K.p.a., który przyznaje stronom prawo czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a także prawo wypowiedzenia się co do całości zebranych dowodów przed wydaniem decyzji;

2. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie art. 93 ust. 1 u.g.n. poprzez błędne uznanie, że podział nieruchomości, którego dotyczy przedmiotowe postępowanie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C., w sytuacji, gdy prawidłowa analiza przedmiotowej sprawy wskazuje, że takie stanowisko jest błędne.

Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a nadto o zasądzenie na rzecz Starosty [...] od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu przedstawiono stosowną argumentację.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż w myśl art. 182 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, którą ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie ziściły się te warunki odstępstwa od zasady jawności, a rozprawa przed Naczelnym Sądem Administracyjnym byłaby zbędna.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna złożona w tej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy, organ I instancji pismem z dnia 17 czerwca 2019 r. zawiadomił skarżącego kasacyjnie Starostę [...] o zakończeniu postępowania dowodowego – zgodnie z przepisem art. 10 § 1 K.p.a. Organ poinformował kiedy i gdzie można zapoznać się z materiałem dowodowym dotyczącym wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu podziału przedmiotowej nieruchomości oraz wypowiedzieć się co do zgromadzonego materiału. Słusznie zauważył Sąd I instancji, iż z obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 K.p.a. nie wywiązał się organ odwoławczy jednakże w okolicznościach tej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że niepowiadomienie skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i końcowego wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego w jakikolwiek sposób wpłynęło na końcowy wynik sprawy. Organy obu instancji orzekały w oparciu o kompletny materiał dowodowy, dokonały jego prawidłowej oceny i w konsekwencji wydały orzeczenie znajdujące oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Dodać ponadto należy, że dla skutecznego podniesienia zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. konieczne jest wykazanie przez stronę powołującą się na owo naruszenie prawa, jakich czynności nie mogła ona dokonać, bądź jakich dowodów nie mogła zawnioskować wskutek naruszenia przez organ art. 10 K.p.a. Podnosząc zarzut naruszenia ww. przepisu prawa, strona skarżąca kasacyjnie zarówno na etapie postępowania przed Sądem I instancji, jak i w skardze kasacyjnej nie wskazała, jakich czynności nie mogła dokonać w postępowaniu administracyjnym oraz jakich dowodów nie mogła zawnioskować w tymże postępowaniu wskutek naruszenia przez organ art. 10 K.p.a. Autor skargi kasacyjnej nie wykazał też, by naruszenie art. 10 K.p.a. miało wpływ na wynik sprawy, tymczasem uchybienie art. 10 § 1 K.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Zauważyć należy, iż omawiane naruszenie miałoby znaczenie tylko w sytuacji, gdyby okoliczność ta wywołała negatywne skutki w stosunku do skarżącego. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała jednak miejsca, skoro skarżący wniósł skutecznie odwołanie, a następnie skargę do sądu administracyjnego. Skorzystał zatem z przysługujących mu uprawnień procesowych w sposób niczym nieograniczony.

Skarżący kasacyjnie dopatruje się także w rozpoznawanej sprawie naruszenia art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. gdyż jego zdaniem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Organem odwoławczym pozostaje, według skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], gdyż istniała możliwość utworzenia składu do rozpatrzenia niniejszej sprawy. Nie wszyscy bowiem członkowie tego organu zostali wyłączeni od orzekania. Wątpliwości skarżącego wzbudził także powód wyłączenia poszczególnych członku SKO [...]. W ocenie skarżącego brak było podstaw do zastosowania art. 24 § 1 pkt 7 K.p.a.

Z tymi stwierdzeniami nie sposób się zgodzić.

Otóż zauważyć trzeba po pierwsze, że podstawę prawną wydania postanowień z dnia 7 sierpnia 2019 r. o wyłączeniu poszczególnych członków od udziału w niniejszym postępowaniu stanowił art. 24 § 3 K.p.a., a nie jak twierdzi skarżący kasacyjnie art. 24 § 1 pkt 7 K.p.a.

Po drugie, zgodnie z art. 24 § 3 K.p.a, bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Skoro członkowie Kolegium zgłosili wniosek o ich wyłączenie uzasadniając go osobistą znajomością z osobą sporządzającą materiały geodezyjne będące podstawą wydania decyzji organu I instancji, to bez wątpienia ziściła się przesłanka zastosowania ww. przepisu. Jednocześnie wyłączenie etatowych członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] spowodowało niemożność orzekania przez ten organ (brak możliwości powołania trzyosobowego składu orzekającego). Z tego też względu Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. wyznaczył SKO [...] do załatwienia sprawy z odwołania Starosty [...] od decyzji z dnia [...] lipca 2019 r. zatwierdzającej podział nieruchomości o nr [...] obr. S. gmina C. (art. 27 § 3 K.p.a.). Skoro zatem Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, w określonej prawem procedurze, wyznaczył SKO [...] do rozpoznania niniejszej sprawy, to brak podstaw do twierdzenia, że naruszone zostały przepisy o właściwości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut skarżącego kasacyjnie w tym zakresie pozbawiony jest racji.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela także stanowisko Sądu I instancji, że organy orzekające w tej sprawie nie naruszyły zasad określonych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 K.p.a. Prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w stopniu istotnym dla wyniku sprawy. Skontrolowane rozstrzygnięcie organu, nie wykazuje żadnych cech niepełnego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie.

Dalej wskazać trzeba, że zarówno Sąd I instancji, jak i orzekające w sprawie organ wyjaśniały, że w myśl art. 93 ust. 1 u.g.n., zdanie pierwsze, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W tej sprawie owa zgodność nie może budzić wątpliwości. Przedmiotowa nieruchomość znajduje się w obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy C. zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2004 r. w terenie opisanym w planie jako "tereny wojskowe" (symbol C.32 IS), a przez nieruchomość biegnie ponadto projektowana droga ekspresowa [...]. Okoliczność ta została już w sprawie potwierdzona zarówno postanowieniami pozytywnie opiniującymi projekt podziału nieruchomości, jak i orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 czerwca 2007 r. sygn.. akt II SA/Lu 296/17. Powyższych zapisów planu nie kwestionuje także skarżący kasacyjnie, który niezgodności z ww. planem upatruje w tym, że obecnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest jego zdaniem "nieaktualny", zawiera ustalenia nieprawdziwe i winien być zmieniony, czego właściwy organ dotychczas nie zrobił. Starosta wyjaśnił, że zarządca drogi posiadał kilka wariantów przebiegu projektowanej drogi krajowej i ostatecznie wybrany został wariant, zgodnie z którym droga [...] nie będzie przebiegała przez działkę nr [...]. Mimo, że od dawna wiadomo, że droga [...] nie będzie przebiegała przez działkę nr [...], to Gmina nie zmieniła ustaleń planu w tym zakresie.

Zauważyć jednak należy, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wprowadzony w życie uchwałą rady gminy, opracowaną w procedurze przewidzianej przez prawo, jest aktem prawa miejscowego, kształtującym sposób i warunki zagospodarowania terenu. Dopóki nie zostanie przez właściwy organ zmieniony bądź też w określonym postępowaniu wyeliminowany z obrotu prawnego (w części lub całości), to jest aktem obowiązującym. Co więcej, w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, akty prawa miejscowego należą do źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Znajdują więc umocowanie w konstytucyjnych zasadach funkcjonowania podmiotów zdecentralizowanych realizujących zadania lokalne we własnym zakresie i na własną odpowiedzialność publicznoprawną pod nadzorem sprawowanym według kryterium legalności. Nie jest zatem dopuszczalne relatywizowanie zapisów miejscowego planu zagospodarowania wbrew ich literalnemu brzmieniu. Skoro podstawowym kryterium prawnym dopuszczalności dokonania podziału ewidencyjnego nieruchomości jest jego zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w tej sprawie zgodność taka występuje, to właściwa była ocena legalności zaskarżonej decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości nr [...], dokonana przez Sąd I instancji. Zarzuty skargi kasacyjnej i w tym zakresie okazały się pozbawione racji.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.