Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 113/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 169 par. 2
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
article: art. 286 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 88 poz 553
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.
journal: Dz.U.UE.L 1977 nr 145 poz 1 art. 5 ust. 1
law: Szósta Dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. Nr 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do  podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda - Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska - Wasilewicz Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Winiecka po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2009r. sprawy ze skargi D. S. A. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2007r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Dnia 06 lipca 2007 r. G.-P. S.A. w B. złożyła korekty deklaracji na podatek od towarów i usług za poszczególne miesiące od września 2005 r. do marca 2007 r. Jako podstawę złożenia korekt Spółka wskazała prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] r. sygn. [...], w którym Sąd orzekł, że towar dostarczony do firmy B. B. B. ze S., na rzecz której Spółka wystawiła faktury, nie był przedmiotem transakcji sprzedaży tylko był przedmiotem niekorzystnego rozporządzenia mieniem Spółki. Tym samym, zdaniem strony, faktury te nie dokumentują rzeczywistej transakcji. Nabywca wskazany

w wymienionych fakturach - firma B. B. B. ze S. nie ujął ich

w prowadzonych rejestrach zakupu. Złożona korekta deklaracji za styczeń 2007 r. wynika z wykazania nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia

na następny miesiąc w złożonej korekcie deklaracji za grudzień 2006 r.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. określił Spółce G.-P. za miesiąc styczeń 2007 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym

do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł. Organ wskazał, że Spółka po otrzymaniu zamówienia od firmy B. wykonała profile, które następnie zostały wysłane transportem zewnętrznym. Pracownik działu handlowego, D. W., podmienił faktury z wystawionych przez Spółkę na wystawione przez PHU M.-B. E. W., przez co należność za profile została przekazana do PHU M.-B. Działania D. W. nie spowodowały jednak, zdaniem organu, anulowania dostawy profili okiennych. Strona dokonała dostawy towarów w rozumieniu przepisów podatku od towarów i usług, a działania pracownika miały na celu przejęcie zapłaty za ten towar. W związku z tym dostawa ta podlega opodatkowaniu.

Od decyzji organu I instancji Spółka wniosła odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 7 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku

od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) poprzez niewłaściwą ich interpretację i przyjęcie, że strona była dostawcą profili okiennych do Firmy B., na które zostały wystawione faktury VAT;

2) art. 109 ust. 6 w związku z art. 87 ust. 1 ustawy poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, tj. przez przyjęcie, że podatnik w złożonej deklaracji wykazał kwotę podatku naliczonego wyższą od kwoty podatku należnego;

3) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez niezebranie w sprawie całego materiału dowodowego i jego rozpatrzenie, tj. nieprzeprowadzenie dowodów

na okoliczność, czy odbiorca towaru rozporządził nim jak właściciel, zwłaszcza

w kontekście zastrzeżeń strony do protokołu z kontroli z dnia [...] r.

oraz poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji przyczyn, na podstawie których nie dano wiary zeznaniom świadków: W. B. i E. S. na okoliczność, że dostawa profili została zrealizowana przez firmę M.-B. na rzecz firmy B.

Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania

w sprawie.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżaną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż stan faktyczny w niniejszej sprawie jest bezsporny. Spółka wysłała poprzez przewoźnika do firmy B. B. B.

ze S. we wrześniu 2005 r. profile okienne i w związku z tym wystawiła dwie faktury: z dnia [...] r. nr [...] na kwotę netto: [...] zł, VAT: [...] zł oraz z dnia [...] r. nr [...] na kwotę netto: [...] zł, VAT: [...] zł. Odbiór tego towaru został potwierdzony prze firmę B.. Następnie strona w tym samym trybie dokonała jeszcze dwóch wysyłek profili, na które zostały wystawione faktury: z dnia [...] r. nr [...] na kwotę netto: [...] zł, VAT: [...] zł oraz z dnia [...] r. nr [...] na kwotę netto: [...] zł, VAT: [...] zł. Wymienione faktury Spółka powierzyła swojemu pracownikowi D. W. celem dostarczenia ich firmie B.. Pracownik ten zamiast wystawionych przez Spółkę faktur dostarczył faktury opiewające na te same kwoty, ale wystawione przez PHU M.-B. E. W. z siedzibą w B.. Zapłaty za towar firma B. dokonała na rzecz wystawcy otrzymanych faktur, tj. na rzecz PHU M.-B. E. W.

Organ wskazał, że przedmiotem sporu jest ustalenie, czy wydanie przez Spółkę profili okiennych na rzecz przedsiębiorstwa B. stanowi dostawę towarów, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Organ wskazując na treść art. 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 podał, że z wyjaśnień Spółki wynika, iż dostawę profili na rzecz firmy B. poprzedziły uzgodnienia telefoniczne

i faxowe pracownika Działu Handlowego D. W. z przedstawicielem firmy B. Potwierdzają to również wyjaśnienia E. S. (pełnomocnika firmy B.) zawarte w pismach z dnia 12 grudnia 2007 r. i z dnia 10 stycznia 2008 r. Stwierdzono w nich, że zamówienia na dostawę profili były wysyłane do producenta. Podstawą do rozliczenia ilości materiałów były dokumenty WZ wystawione przez Spółkę G.-P. Z pisma z dnia 10 stycznia 2008 r. wynika również, że niektóre dostawy profili były sprzedawane przez firmę M.-B.

Z protokołu z przeprowadzenia czynności w firmie B., w zakresie sprawdzenia przebiegu transakcji zawartych z firmą G.-P. wynika, iż faktury wystawione przez Spółkę nie były ujęte w ewidencji zakupu prowadzonej przez firmę B. Z odpowiedzi na wezwanie Spółki z dnia 06 kwietnia 2006 r. do zapłaty należności wynikających z wystawionych przez Spółkę faktur wynika, że firma B. uznała, że faktury te nie dokumentowały transakcji.

Z powyższego organ wywiódł, że dostawę profili, którą Spółka dokonała bezpośrednio na rzecz firmy B., nabywca potraktował zgodnie z posiadanymi przez niego dokumentami jako dostawę za pośrednictwem przedsiębiorstwa M.-B.. W ocenie organu, nie oznacza to jednak, że Spółka nie dokonała dostawy tych profili. Nie ma bowiem żadnych wątpliwości, że zamówione przez przedsiębiorstwo B. profile, Spółka wysłała bezpośrednio do nabywcy. Taki stan faktyczny potwierdza również Spółka. Zatem dostawa miała miejsce. Natomiast faktury wystawione przez Spółkę, dokumentujące tę transakcję nie zostały wprowadzone do obiegu prawnego

z przyczyn niezawinionych przez Spółkę, co potwierdza kopia wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] r. sygn. akt [...]. Zatem, zdaniem organu, Spółka niesłusznie twierdzi, że dostawa towarów udokumentowana wystawionymi fakturami nie miała miejsca. Spółka, będąc producentem profili, wydała je nabywcy. Nastąpiło zatem przeniesienie własności do rozporządzania tymi towarami jak właściciel. Nie ma znaczenia, że ostateczny odbiorca tę dostawę uznał za dokonaną

nie bezpośrednio od Spółki. Dokumenty będące w jego posiadaniu wskazywały bowiem na inny stan faktyczny.

Organ stwierdził, że z powołanego wyroku wynika, iż oskarżeni D. i E. W. doprowadzili do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Spółki, ale nie dotyczy to bezpośrednio rozporządzenia towarem, gdyż nie nastąpiło samowolne wydanie towarów przez D. W., lecz dotyczy to podmiany faktur,

co spowodowało, że należność za dostarczony towar zamiast na konto Spółki została dokonana na konto przedsiębiorstwa M.-B.. Jednocześnie w aktach sprawy znajduje się akt notarialny z dnia [...] r. Repertorium A nr [...] z którego wynika, że oskarżeni poddali się rygorowi egzekucji i cały dług wobec Spółki w kwocie [...] zł winien być spłacony w terminie do dnia 30 listopada 2006 r.

Zdaniem organu, w przedstawionym stanie faktycznym należało uznać,

że Spółka jest podatnikiem z tytułu dostawy towarów, udokumentowanych wystawionymi fakturami z dnia [...] r. nr [...] z dnia [...] r. nr [...], z dnia [...] r. nr [...]

i z dnia [...] r. nr [...] Wydanie przez Spółkę profili należy rozumieć jako odpłatną dostawę towarów. Co do jej odpłatności organ odwoławczy

nie ma żadnych wątpliwości. Spółka wydając profile wymagała za te towary zapłaty,

o czym świadczy zapis zawarty w fakturach, wezwanie Spółki do zapłaty z dnia

[...] r. oraz akt notarialny z dnia [...] r. Repertorium A nr [...]. Trudność w wyegzekwowaniu należności nie jest równoznaczna z brakiem odpłatności.

Organ wskazał, że Spółka powołując się na orzecznictwo ETS niezasadnie podniosła w odwołaniu, iż przedsiębiorstwo B., jako nabywca, który stał się ofiarą oszustwa, ma prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony

od dokonanej transakcji zakupu, a podatnikiem z tego tytułu jest firma M.-B. E. W.. Organ podkreślił, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie nie jest ani prawo nabywcy towaru do odliczenia podatku naliczonego, ani skutki wprowadzenia

do obrotu faktur wystawionych przez przedsiębiorstwo M.-B. Rozpatrywana sprawa dotyczy bowiem tylko czynności, polegającej na wydaniu przez Spółkę towarów, w stosunku do której nabywca nie otrzymał faktur zakupu (na skutek podmiany dokumentów).

W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym organ odwoławczy stwierdził,

że wydanie profili przedsiębiorstwu B. zawiera wszystkie elementy do uznania tych czynności za odpłatną dostawę, podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT,

co Spółka uczyniła w złożonych pierwotnie deklaracjach. Jednocześnie organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia zasad postępowania, mających wpływ

na wynik sprawy.

Odpowiadając na podniesiony w piśmie z dnia [...] r. zarzut,

iż organ podatkowy I instancji nie wystąpił do sądu powszechnego, stosownie

do art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej, o ustalenie istnienia bądź nieistnienia stosunków prawnych pomiędzy stroną a odbiorcą towaru, co potwierdza, że w sprawie nie zebrano w pełni materiału dowodowego, organ odwoławczy wyjaśnił, że powództwo o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego, wytaczane na podstawie powołanego

art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej nie może dotyczyć stosunków prawnopodatkowych. Ustalanie istnienia lub nieistnienia stosunków podatkowych należy do organów podatkowych. W przedmiotowej sprawie ustaleniu podlegało, czy wydanie towarów przez Spółkę nabywcy, które nie zostało potwierdzone fakturami, doręczonymi temu nabywcy, należy rozmieć jako odpłatną dostawę w rozumieniu ustawy o podatku

od towarów i usług, podlegającą opodatkowaniu. Bez wątpienia bowiem towary zostały przez Spółkę wydane, w wyniku wcześniejszego zamówienia. Natomiast z winy pracownika Spółki, D. W. dostawa tych towarów nie została udokumentowana fakturami VAT. Zdaniem organu odwoławczego, miała zatem miejsce odpłatna dostawa towarów, która na podstawie art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu. Natomiast przepisy ustawy nie uzależniają opodatkowania dostawy towarów od prawidłowego jej udokumentowania.

W świetle powyższego, organ uznał, że w złożonej korekcie deklaracji za styczeń 2006 r. Spółka wykazała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym

do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie wyższej od należnej,

co skutkowało nieprawidłowym rozliczeniem podatku od towarów i usług w korekcie deklaracji za styczeń 2007 r.

Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. skarżąca Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której zarzuciła naruszenie:

1. prawa materialnego poprzez naruszenie:

- art. 7 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług poprzez ich niewłaściwą interpretację, a mianowicie przez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie strona była, w rozumieniu powołanych przepisów, dostawcą do Firmy B. B. B. ze S. profili okiennych o wartości netto 294.624 zł (brutto 359.441,28 zł), na które zostały wystawione faktury VAT: nr [...] z dnia [...] r., nr [...] z dnia [...] r., nr [...] z dnia [...] r. i nr [...] z dnia [...]r.,

- art. 109 ust. 6 w związku z art. 87 ust. 1 ustawy poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, tj. przez przyjęcie, że podatnik w złożonej deklaracji wykazał kwotę podatku naliczonego wyższą od kwoty podatku należnego;

2. przepisów postępowania tj. art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawie przez:

- brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - dlaczego i na jakiej podstawie nie dano wiary zeznaniom świadków: W. B.

i E. S. na okoliczność, że zgodnie z ustaleniami przedstawicieli firm B. i M.-B. dostawa spornych profili zrealizowana została przez firmę M.-B. na rzecz firmy B.,

- nieuwzględnienie faktu, że firma B. otrzymała od firmy M.-B., oprócz faktur tej firmy za przedmiotowe dostawy, także dowody WZ wystawione przez firmę M.-B. na profile będące przedmiotem dostawy,

- ustalenie, że firma M.-B. występowała w tej dostawie jako pośrednik,

a nie dostawca.

Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Argumentując powyższe zarzuty Spółka podniosła, że w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma przepis art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270

ze zm.), zgodnie z którym ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że wyrokiem Sądu Rejonowego B. z dnia [...] r., sygn. akt: [...] orzeczono w stosunku do D. W. i E. W. właścicielki firmy M.-B., iż winni są oni tego, że działając dla uzyskania korzyści majątkowej, doprowadzili stronę (G.-P. S.A.) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem na kwotę obejmującą równowartość czterech wymienionych wyżej faktur wystawionych przez G.-P. S.A., tj. na kwotę [...] zł. Zdaniem skarżącej, najistotniejsze jest to, że popełniający oszustwo zachował się jak właściciel dostarczonych profili i przedstawił dowody w postaci faktur i dowodów WZ na tę okoliczność, co uprawniało odbiorcę do uznania go za dokonującego dostawy profili.

W związku z powyższym, w ocenie skarżącej, doszło do wykonania dostawy przedmiotowych profili pomiędzy firmami PHU M.-B. E. W. z siedzibą

w B. a B. B. B. ze S.

Spółka powołując się na ustawową definicję dostawy zawartą w art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług stwierdziła, że definicja dostawy zawiera następujące istotne elementy:

- prawo do rozporządzania towarem,

- przeniesienie tego prawa,

- możność rozporządzania towarem "jak właściciel" po stronie otrzymującego

to prawo.

Dodatkowym elementem sformułowanym w przepisie art. 5 ust. 1 ustawy

o podatku od towarów i usług jest dokonanie dostawy za odpłatnością, która ma stanowić ekwiwalent za przeniesienie prawa do rozporządzania towarem. Z kolei

z przepisu art. 5 ust. 2 powołanej ustawy, wynika, że czynności określone w ust. 1 podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa.

Zdaniem skarżącej, niekorzystne rozporządzenie mieniem może odnosić się jedynie do towaru, a nie do należności za dostarczony towar, gdyż mieniem skarżącej, będącym przedmiotem niekorzystnego rozporządzenia, były tylko wysłane profile.

Jednocześnie Spółka podniosła, że argument organu II instancji, iż nie mogło dojść do niekorzystnego rozporządzenia jej towarem, gdyż nie nastąpiło samowolne wydanie towarów przez D. W. jest chybiony, ponieważ ani

z przepisów, ani z wypowiedzi doktryny nie wynika, aby dla bytu przestępstwa określonego w art. 286 § 1 Kodeksu karnego istotny był moment dokonania niekorzystnego rozporządzenia, jak również to, czy osoba dotknięta niekorzystnym rozporządzeniem mieniem, ma jakiekolwiek roszczenie z tego tytułu, oraz czy otrzymała odszkodowanie od sprawcy przestępstwa, czy też nie.

W ocenie strony, z uwagi na zasadę neutralności podatku VAT i Szóstą Dyrektywę Rady Wspólnot Europejskich oraz przywołane orzecznictwo ETS, podatnikiem w zakresie sprzedaży przedmiotowych profili jest M.-B. E. W., co powoduje, iż nie może być nim jednocześnie Spółka G.-P. a w konsekwencji nieuzasadniona jest odmowa uznania nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości wskazanej w korekcie deklaracji. W związku z tym nabywca tj. B. B. miał pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego

z faktur za przedmiotowe profile i prawa tego nie może zmienić jego faktyczne zachowanie.

Kolejnym chybionym argumentem podniesionym przez organ jest, zdaniem Spółki, stwierdzenie jakoby okoliczności sprawy mogły co najwyżej prowadzić

do ustalenia, że M.-B. był jedynie pośrednikiem. Przeczy temu fakt wystawienia przez nią we własnym imieniu faktur na całość wartości dostarczonych profili oraz dowody WZ. Ponadto odbiorca profili uznawał M.-B. za ich dostawcę a nie pośrednika i na jej rzecz dokonał całości zapłaty.

Ponadto skarżąca zauważyła, że organ II instancji nie uznał za wiarygodne zeznań, które stoją w sprzeczności z ustaleniami dokonanym w sprawie, co zdaniem Spółki stanowi naruszenie proceduralne, mające istotne znaczenie dla wyniku sprawy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 21 kwietnia 2009 r. strona skarżąca poinformowała, że zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w B. XIII Wydział Krajowy Rejestru Gospodarczego z dnia [...] r. nastąpiło połączenie spółek przez przejęcie D.-P. S.A. w B. (spółka przejmująca) z G.-P. S.A. w B. (spółka przejmowana). Do pisma dołączono kopię ww. postanowienia Sądu Rejonowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Istotą rozstrzygnięcia w tej sprawie jest ustalenie organu, że w deklaracji za styczeń 2007r. spółka wykazała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w nieprawidłowej wysokości. Jednocześnie rozliczenie podatku za ten miesiąc było konsekwencją rozliczeń za poprzednie okresy, w szczególności za miesiąc grudzień 2006r.

Bezsporną w sprawie jest okoliczność, że rozliczenie zawarte w zaskarżonej decyzji, również to dotyczące grudnia 2006r, jest konsekwencją uznania przez skarżącą, że wystawione przez nią faktury z [...]r., [...]r. oraz [...]r. nie dokumentowały dostawy towarów przez Spółkę G.-P. dla firmy B. B. B. w S., lecz na rzecz tej ostatniej przez firmę PHU M.-B. E. W.

Takie stanowisko skarżąca wywiodła z wyroku Sądu Rejonowego w B., którym oskarżeni, D. W. i E. W., zostali uznani za winnych tego, że w celu osiągnięcia korzyści majątkowej działając wspólnie i w porozumieniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili do niekorzystnego rozporządzenia mieniem skarżącej w kwocie 359.441,28 zł (równowartość wskazanych czterech faktur) w ten sposób, że w ślad za dostarczonym towarem od skarżącej do firmy B. B. B. D. W. dostarczył odbiorcy towaru cztery inne faktury na tę samą kwotę, w których jako dostawcę wskazano firmę PHU M.-B. E. W. w wyniku tego firma B. dokonała zapłaty temu ostatniemu podmiotowi. Takie działanie zdaniem sądu karnego wyczerpało znamiona przestępstwa z art. 286 §1 kk w zw. z art.194 §1 kk w zw. z art.11 § 2 kk w zw. z art.12 kk. Jednocześnie Sąd zobowiązał oskarżonych do naprawienia szkody wyrządzonej przypisanym im przestępstwem.

Istotną okolicznością w niniejszej sprawie jest, że w następstwie złożonych korekt deklaracji podatkowych dotyczących rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień 2005, listopad 2005 oraz styczeń 2006r i przeprowadzonej w tym zakresie kontroli, zapadły ostateczne decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w B.

- z [...]r nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za wrzesień 2005r

- z [...]r nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad 2005r

- z [...]r nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za styczeń 2006r

Decyzje te były także przedmiotem kontroli sądowej a postępowania zakończone zostały oddaleniem skargi.

We wszystkich uzasadnieniach wskazanych wyżej decyzji organ wskazał, że podstawą faktyczną rozstrzygnięcia było ustalenie, że sporne faktury dokumentowały dokonanie dostawy towaru przez skarżącą na rzecz firmy B. B. B. Z urzędu znana jest Sądowi okoliczność, znana także stronom, że stanowisko organu

w zakresie tego istotnego ustalenia zostało uznane za prawidłowe w wyrokach sądowych zapadłych w tut. sądzie. Podkreślono w nich, że istotą dostawy jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, przy czym chodzi

o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Wskazały, że nie można byłoby uznać, iż doszło do transakcji zbycia przez firmę M.-B. dostarczonych do firmy B. profili, bowiem firma M.-B. nie mogłaby dysponować prawem do rozporządzenia przedmiotowym towarem jak właściciel. Zgodnie z art. 169 § 2 kc, gdy rzecz skradziona, zagubiona lub w inny sposób utracona przez właściciela zostaje zbyta przed upływem lat trzech od chwili jej zgubienia, skradzenia lub utraty, nabywca może uzyskać własność dopiero z upływem powyższego trzyletniego terminu. Sądy wskazały, że gdyby uznać, że doszło do przejęcia przez firmę M.-B. towaru, zachodziłaby sytuacja, ujęta przez ustawodawcę w art. 169 § 2 kc, tj. utraty rzeczy przez właściciela w inny sposób niż zgubienie i kradzież. Nie doszłoby zatem do skutecznego nabycia prawa do rozporządzenia rzeczą jak właściciel, nie mogłoby tym samym dojść do skutecznego przeniesienia tego prawa przez firmę M.-.B. Uzyskanie towaru w wyniku przestępstwa oszustwa nie implikuje po stronie oszusta uprawnienia do rozporządzania rzeczą jak właściciel.

Działania pracownika miały na celu przejęcie zapłaty za przedmiotowy towar. Przejęcie należnych spółce korzyści przez oskarżonych nie spowodowało anulowania samej dostawy profili okiennych, stąd twierdzenie, że dostawa towarów udokumentowana fakturami wystawionymi przez spółkę nie miała miejsca, jest nieuzasadnione. Fakt, że ostateczny odbiorca uznał tę dostawę za dokonaną nie bezpośrednio od skarżącej nie oznacza, że spółka nie rozporządzała tym towarem, jak właściciel.

Dokonane ustalenia w sprawach dotyczących rozliczenia podatku od towarów

i usług za miesiące wrzesień i listopad 2005r oraz styczeń 2006r wpłynęły na rozliczenia kolejnych miesięcy, co do których, po złożonych przez skarżącą korektach zmniejszających podatek należny, wydawane były decyzje podatkowe.

Przedmiotem skargi w sprawie jest decyzja dotycząca określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za styczeń 2007r. Wyliczenia

w niej zawarte są prostą konsekwencją rozliczenia podatku od towarów i usług za grudzień 2006r. W tym zakresie ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej

w B. z [...]r organ określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Decyzja ta jest ostateczna i zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej jest dokumentem urzędowym, stanowiąc dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone.

W efekcie przy braku zakwestionowania na etapie kontroli decyzji dotyczącej rozliczenia miesiąca stycznia 2007r., musiała być przyjęta przez organ wskazana nadwyżka z poprzedniej deklaracji do wyliczenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym zgodnie z regułą art. 99 ust 12 ustawy o VAT.

W świetle powyższych uwag trzeba mieć na uwadze, że brak zakwestionowania ustaleń dotyczących wysokości kwoty podatku naliczonego do przeniesienia na miesiąc lipiec i funkcjonowanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za grudzień 2006r, determinuje ocenę prawną zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu okoliczności dotyczące sporu, co do istnienia dostawy towarów na podstawie zakwestionowanych czterech faktur mogą być wyjaśnione tylko w ramach postępowań dotyczących miesięcy września, listopada 2005r oraz stycznia 2006r, co do których w obrocie prawnym istnieją ostateczne decyzje. Nie ma podstaw, by analizując rozliczenia pozostałych okresów rozliczeniowych, w tym lutego 2007r, dokonywać autonomicznych ustaleń faktycznych dotyczących spornych dostaw.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd oddalił skargę.