Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1522/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Asesor WSA Joanna Kruszewska - Grońska, Sędzia WSA Jadwiga Smołucha (spr.), Protokolant specjalista Monika Gąsińska - Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2019 r. sprawy ze skargi H S na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

H. S. ("skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("GINB") z [...] kwietnia 2018 r. znak: [...], którą uchylono decyzję Wojewody [...] z [...] października 2015 r., znak: [...], w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] marca 2007 r., nr [...] o zmianie pozwolenia na budowę i odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Starosty.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z [...] października 2015 r., znak: [...], Wojewoda [...], w postępowaniu wszczętym na wniosek skarżącej, odmówił stwierdzenia, nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2002 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. B. i Z. B. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego poprzez dobudowę do segmentu klatki schodowej na działce o nr ew. [...], w [...] przy ul. [...] (przeniesionej decyzją Starosty [...] z [...] lipca 2006 r., nr [...], znak: [...], na B. N. i W. N.) oraz stwierdził, nieważność decyzji Starosty [...] z [...] marca 2007 r., nr [...], zmieniającej decyzję Starosty [...] z [...] października 2002 r., znak: [...].

Od decyzji Wojewody [...] z [...] października 2015 r., w ustawowym terminie odwołania do GINB złożyli:

- w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2002 r. (punkt II sentencji) - skarżąca,

- w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] marca 2007 r. (punkt I sentencji) – T. N.

GINB decyzją z [...] grudnia 2015 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] października 2015 r. w części obejmującej odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2002 r., a w pozostałej części uchylił decyzję Wojewody i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 stycznia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 368/16, uchylił decyzję GINB z [...] grudnia 2015 r., znak: [...], w części uchylającej decyzję Wojewody [...] z [...] października 2015 r. w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] marca 2007 r. nr [...] i umarzającej postępowanie organu I instancji. W pozostałym zakresie, tj. utrzymującym w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] października 2015 r. w części odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2002 r., sąd oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 949/17, oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z 18 stycznia 2017 r. W uzasadnieniu wyroku z 18 stycznia 2017 r. WSA w Warszawie wskazał, że uchylając decyzję Wojewody [...] z [...] października 2015 r. i umarzając postępowanie organu pierwszej instancji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] marca 2007 r. nr [...], GINB naruszył art.138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 61 § 1 i 4 kpa i art. 105 § 1 kpa oraz art. 15 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bowiem uchylił się od oceny decyzji Wojewody [...] w tej części, pozbawiając stronę kontroli instancyjnej i umorzył postępowanie przed organem I instancji w sytuacji braku bezprzedmiotowości postępowania. WSA zwrócił uwagę, że skarżąca pismem z 18 grudnia 2014 r., uzupełnionym pismem z 6 lutego 2015 r., wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2002 r., znak: [...] oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] marca 2007 r., nr [...], znak: [...]. W toku postępowania nadzorczego intencje skarżącej co do zakresu tego postępowania nie budziły żadnych wątpliwości. Następnie Wojewoda [...] pismem z [...] czerwca 2015 r., znak: [...], zawiadomił o wszczęciu, na wniosek skarżącej, postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności Starosty [...] z [...] października 2002 r., znak: [...], przeniesionej następnie decyzją z [...] lipca 2006 r. z pierwotnych inwestorów na B. i W. N. (obecny właściciel T. N.), a następnie zmienionej decyzją Starosty [...] z [...] marca 2007 r. Z tak nieprecyzyjnie sformułowanego zawiadomienia o wszczęciu GINB wywiódł, że decyzja Wojewody [...] z [...] października 2015 r., w części stwierdzającej nieważność decyzji Starosty [...] z [...] marca 2007 r., nr [...], wykracza poza zakres, w jakim zostało wszczęte postępowanie nieważnościowe. Tymczasem to wnioskodawca decyduje i wyznacza zakres przedmiotowy postępowania administracyjnego wszczętego i prowadzonego na wniosek strony. W toku całego postępowania skarżąca nie zmieniła swojego żądania, domagając się stwierdzenia nieważności obu decyzji Starosty [...] - zarówno z [...] października 2002 r. jak i [...] marca 2007 r. Wątpliwości co do przedmiotu postępowania nie miał też Wojewoda [...], który od samego początku prowadził postępowania nadzorcze wobec obu wymienionych decyzji.

GINB decyzją z [...] kwietnia 2018 r., po ponownym rozpatrzeniu odwołania T. N. od decyzji Wojewody [...] z [...] października 2015 r. w części stwierdzającej nieważność decyzji Starosty [...] z [...] marca 2007 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] marca 2007 r., nr [...], znak: [...] i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] marca 2007 r., nr [...], znak: [...] W uzasadnieniu GINB wskazał, że zgodnie z opisem technicznym do projektu budowlanego sporna inwestycja obejmuje rozbudowę istniejącego budynku od strony zachodniej oraz projektowany podcień wejściowy od strony wschodniej budynku, wykonanie dojścia i miejsc postojowych, przekładki kanalizacji, projekt kanalizacji deszczowej ze studzienkami chłonnymi (opis techniczny, pkt 3.2 Projektowane zagospodarowanie, ppkt a lokalizacyjne). Zmiany w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego to: "dobudowa części mieszkalnej od strony wschodniej istniejącego budynku; nadbudowa nad istniejącym wejściem części mieszkalnej - powiększenie pokoju od strony wschodniej istniejącego budynku, rezygnacja ze schodów wewnętrznych w konstrukcji drewnianej, wymiana stropów nad parterem w części istniejącej na typu Akerman, likwidacja istniejącej więźby dachowej, projektowana nowa więźba nad całością (część istniejąca + część dobudowana), likwidacja 1 okna istniejącego pokoju na poddaszu a wykonanie 2 okien + likwidacja ścian kolankowych istniejącego pokoju poddasza, wykonanie w części istniejącej poddasza 2 łazienek i kuchni" (opis techniczny, pkt 4.3 Dane budowlane). GINB stwierdził, że zgodnie z brzmieniem art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t.: Dz. U z 2006 r., nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), według stanu na 21 marca 2007 r., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z akt sprawy wynika, że inwestorzy – B. N., i W. N. do wniosku o zmianę pozwolenia na budowę dołączyli oświadczenia o prawie do dysponowania działką o nr ew. [...] na cele budowlane. Tym samym nie uchybiono w stopniu rażącym art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Dalej GINB wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o zmianie pozwolenia na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Na podstawie akt sprawy GINB ustalił, że działka o nr ew. [...], na której realizowana jest sporna inwestycja, w dniu wydania kwestionowanej decyzji objęta była postanowieniami uchwały Rady Miasta [...] z [...] kwietnia 2005 r., nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania miasta [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2005 r., nr [...], poz. [...]). W toku postępowania ustalono, że wyrokiem z 16 marca 2012 r., sygn. akt II SA/GI 232/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził nieważność ww. aktu władztwa planistycznego gminy. To orzeczenie sądu na skutek oddalenia skargi kasacyjnej wyrokiem NSA z 17 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1752/11, jest prawomocne. GINB powołał się na pogląd wyrażony w orzecznictwie, według którego stwierdzenie nieważności planu miejscowego nie wpływa w sposób bezpośredni na ważność decyzji o pozwoleniu na budowę i zgodnie z tym poglądem dokonał oceny zgodności kontrolowanej decyzji z zapisami uchwały Rady Miasta [...] z [...] kwietnia 2005 r., nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania miasta [...]. GINB ustalił, że obszar, na którym znajduje się działka o nr ew. [...], w planie miejscowym oznaczony był symbolem UZL, tj. teren zabudowy usług lecznictwa uzdrowiskowego. Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z miejscowego planu wynika, że dla terenów, oznaczonych symbolem UZL jako przeznaczenie dopuszcza się m.in. rozbudowę istniejących budowli mieszkalnych, nie większą niż 30% kubatury. Ponadto plan ustala powierzchnię zabudowy do 20%, powierzchnię biologicznie czynną - co najmniej 75%, wysokość zabudowy do 3 kondygnacji nadziemnych z dopuszczeniem czwartej kondygnacji wyłącznie w formie poddasza użytkowego. Parametry projektowanej rozbudowy obiektu nie naruszają- w sposób rażący ustaleń co do wielkości powierzchni zabudowy (projektowana 18,2%), wielkości powierzchni biologicznie czynnej (projektowana 75%), wysokości zabudowy (projektowane 2 kondygnacje nadziemne). GINB ustalił, że w projekcie budowlanym przewidziano: "zwiększenie dopuszczalnej kubatury zabudowy 30%. Zwiększyłem o 5% (35%) w celu uzyskania lepszych walorów architektonicznych projektowanej rozbudowy budynku" (opis techniczny, pkt 3.3) Dane techniczne). GINB uznał, że jakkolwiek sporne zamierzenie inwestycyjne w zakresie zwiększenia kubatury zabudowy narusza miejscowy plan, to to naruszenie nie jest rażące. Zgodnie z niekwestionowanym stanowiskiem sądów administracyjnych, aby uznać dane uchybienie za "rażące" koniecznym jest stwierdzenie, iż wywołuje ono skutki społeczno-gospodarcze niemożliwie do zaakceptowania w praworządnym państwie. Nie sposób uznać, że w rozpoznawanej sprawie skutki takie byłyby spowodowane nieznacznym przekroczeniem zasady rozbudowy istniejących budynków mieszkalnych. Dalej GINB wskazał, że według projektu zagospodarowania terenu rozbudowie podlega budynek oznaczony nr 2 o część nr 1. Z zamiennego projektu budowanego wynika, że rozbudowywana część przylegać będzie do budynku na działce o nr ew. [...] - oznaczonego nr 3 (stanowiącego własność skarżącej). Z akt sprawy wynika, że budynek na działce o nr ew. [...] został usytuowany ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w granicy z działką inwestycyjną o nr ew. [...] (rys. nr 5, Rzut poddasza, rys. nr 4, Rzut przyziemia), ponadto rozbudowywany budynek został usytuowany w odległości od 4 m do 5 m od działki o nr ew. [...]. Tym samym w nie doszło do rażącego uchybienia art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego. GIMB ponadto stwierdził, że jakkolwiek w podstawie prawnej kontrolowanej decyzji nie przywołano art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego (istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę), to to naruszenie nie ma charakteru rażącego, bowiem przedłożone w toku postępowania dokumenty odpowiadają wymogom określonym w tym przepisie. W konkluzji GINB wyjaśnił, że nie stwierdził, aby kontrolowana decyzja Starosty [...] z [...] marca 2007 r., nr [...], naruszała rażąco przepisy obowiązujące w dacie jej wydania, w tym przepisy ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Nie wydano jej z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną sprawie. Decyzja ta nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Ponadto nie jest ona dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa.

We wniesionej do sądu wojewódzkiego skardze na decyzję GINB z [...] kwietnia 2018 r. skarżąca podała, że zaskarża w całości to rozstrzygnięcie i zarzuca mu naruszenie następujących przepisów:

1) art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji Starosty [...] z [...].03.2007 r.) w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 Prawa budowlanego w zw. z art 36a ust. 3 Prawa budowlanego - poprzez zaniechanie utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji stwierdzającej nieważność decyzji Starosty [...] z [...].03.2007 r. nr [...] (znak: [...]), pomimo wydania jej przez Starostę [...]

2) z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej, a to w związku z zatwierdzeniem projektu budowlanego wraz z projektem zamiennym pomimo tego, że w oczywisty sposób brak było jego zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w oczywisty sposób naruszał on postanowienia przepisów techniczno-budowlanych, jak również wydany został bez niezbędnych ustaleń i uzgodnień wskazujących na dopuszczalność realizacji inwestycji nim objętej;

3) art. 138 § 1 pkt 2 kpa - poprzez uchylenie decyzji Wojewody [...] z [...].10.2015 r. ([...]) w części stwierdzającej nieważność decyzji Starosty [...] z [...].03.2007 r. nr [...] (znak: [...]), w sytuacji gdy decyzja Starosty [...] z [...].03.2007 r. nr [...] wydana została z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie.

Pełnomocnik skarżącej w toku rozprawy wskazał, że w art. 36a Prawa budowlanego wskazane są okoliczności rażącego naruszenia prawa, że projekt zamienny jest niezgodny z obowiązującymi w tym czasie przepisami. Oświadczył, że w projekcie przewidziano budynek, który wprawdzie przylega do ściany budynku skarżącej ale jest od niego wyższy. Pełnomocnik okazał przy tym fotografię budynku. Podkreślił, że budowa w części zachodniej odpowiada projektowi zamiennemu a część wschodnia jest zgodna z przepisami, ale w rzeczywistości wybudowano ścianę ponad ścianę budynku skarżącej. Stwierdził, że budynek skarżącej jest przy tym w pełni legalnym. W ocenie pełnomocnika skarżącej inwestor nie zrealizował projektu z 2002 r., dotyczącego klatki schodowej. Ponadto zarzucił, że rozstrzygnięcie wydano bez oględzin, bez rozprawy administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz.718.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem, czyli ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Realizując powyższe uprawnienia sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny zaistniały w sprawie i opisany we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, i w konsekwencji przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu GINB (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).

Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 156 § 1 k.p.a. Nie powielając wszystkich ustaleń organu, szczegółowo wymienionych w zaskarżonej decyzji, a które sąd uznaje za prawidłowe, należy zwrócić uwagę, iż instytucja stwierdzenia nieważności decyzji, będąca nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowi wyjątek od trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 k.p.a., a służącej ochronie takich wartości jak: ochrona porządku prawnego, ochrona praw nabytych, pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego. Z tego powodu tryb ten może być zastosowany tylko w przypadku bezspornego ustalenia wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji określonych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 k.p.a., które to przesłanki z racji ich wyczerpującego wyliczenia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Przesłanka rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wystąpi wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owo rozstrzygnięcie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Należy przy tym mieć także na uwadze wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/13, w którym Trybunał stwierdził, że art. 156 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy dokonał prawidłowej analizy decyzji o zmianie pozwolenia na budowę pod kątem wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji określonych w art. 156 § 1 k.p.a., ze szczególnym uwzględnieniem przesłanki rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), będącej podstawowym zarzutem skarżącej.

Przy wydawaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę zastosowanie miały następujące przepisy (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej decyzji o zmianie pozwolenia na budowę tj. [...].03.2007 r.),:

- art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32 – 35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany;

- art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w ramach postępowania wyjaśniającego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobligowany do sprawdzenia:

1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

- art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego zgodnie z którym właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

W rozpoznawanej sprawie organ architektoniczno-budowany, wydający kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzję o zmianie pozwolenia na budowę, dokonał pełnej i rzetelnej oceny spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Sąd podziela stanowisko GINB, że projekt budowlany zamienny spełnia wymogi formalne i nie narusza w rażący sposób ustaleń obowiązującego w dacie wydania decyzji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a projekt zagospodarowania działki nie narusza rażąco przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Nie powielając wszystkich ustaleń organu, szczegółowo opisanych w zaskarżonej decyzji, a które sąd uznaje za prawidłowe, należy zwrócić uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że stwierdzenie nieważności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie którego wydano decyzję o pozwoleniu na budowę nie przesądza automatycznie o tym, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa (por. np. wyrok NSA z 5 grudnia 2017 r. II OSK 729/17, z 24 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 1490/15, z 27 października 2016 r., sygn. akt II OSK 163/15, z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2868/12, z 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 1850/16, z 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 613/11, z 26 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1598/08 – wszystkie opublikowane w CBOSA). Rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest stan faktyczny i stan prawa w dniu wydania tej decyzji. Z tych względów stwierdzenie nieważności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stwierdzone przez organ uchybienie w postaci przekroczenia o 5 punktów procentowych wprowadzonej przez plan miejscowy dopuszczalnej kubatury rozbudowy istniejących budynków mieszkalnych na terenach zabudowy usług lecznictwa uzdrowiskowego (oznaczonych symbolem UZL) nie może zostać potraktowane jako rażące naruszenie przepisów. Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że konieczne staje się jej wyeliminowanie z obrotu prawnego, tak jak gdyby od początku nie została wydana - ex tunc (zob. wyrok NSA z dnia 6 września 1984 r., sygn. akt II SA 737/84, publ. GAP 1988/18/45 oraz wyrok NSA z dnia 30 listopada 1999 r., sygn. akt V SA 876/99, Lex nr 50137). O takim naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone uchybienie ma znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Rozważania te mają odniesienie również do podnoszonych przez skarżącą naruszeń przepisów w zakresie braku uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego przez Ministra Zdrowia. Art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. Nr 167, poz. 1399 ze zm.), na którego rażące naruszenie powołuje się skarżąca, zawiera regulację ogólną dotyczącą wszystkich uzdrowisk, natomiast nie uwzględnia ona indywidualnych uwarunkowań konkretnych uzdrowisk. Te indywidualne uwarunkowania jest zobowiązany uwzględnić normodawca lokalny w statucie uzdrowiska uchwalonym na podstawie sporządzonego uprzednio operatu uzdrowiska. Ustawa o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych w art. 41 ust. 1 i 2 upoważnia radę gminy do samodzielnego uregulowania czynności zabronionych wynikających z indywidualnych uwarunkowań uzdrowiska (por. wyrok NSA z 2.12.2010 r. sygn. akt II OSK 1990/10). W rozpoznawanej sprawie kwestię rozbudowy istniejących domów jednorodzinnych w obszarze strefy ochronnej terenów uzdrowiskowych, w dacie wydania kontrolowanej decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, regulował plan miejscowy, który dopuszczał tak rozbudowę, wprowadzając jedynie ograniczenia w kubaturze rozbudowy. Również nie można uznać za rażące naruszenie prawa naruszenie § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Powołany przepis w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, stanowił, że jeżeli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Podnoszony przez skarżącą zarzut, że projekt rozbudowy przewiduje iż rozbudowywany budynek nie będzie w całości przylegał do ściany budynku na działce sąsiedniej, lecz będzie ja przekraczał, również nie stanowi rażącego naruszenia prawa, albowiem skarżąca nie wskazała skutków tego naruszenia, które muszą być skutkami nieakceptowanymi z punktu widzenia zasady praworządności. W tych okolicznościach uznać należy, że w kontrolowanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów, który nie byłby do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności.

Reasumując uznać należy, że nie doszło do naruszeń przepisów wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie rozstrzygnięcia zawierają wszelkie określone prawem elementy. Organy w sposób wystarczający wyjaśniły również motywy zaskarżonych rozstrzygnięć, a uzasadnienia decyzji spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.