Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 714/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2019-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 47, 58 § 1 pkt 3, art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r., Nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] września 2019 r. M.K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego znajdującego się w m. [...].

Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 października 2019 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez przedłożenie pełnomocnictwa upoważniającego do reprezentowania skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnymi lub sądami administracyjnymi oraz nadesłanie 1 odpisu skargi własnoręcznie podpisanego lub potwierdzonego za zgodność z oryginałem. Nadto Sąd zobowiązał pełnomocnika do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Sąd jednocześnie pouczył, że niewykonanie zobowiązania w terminie siedmiodniowym spowoduje odrzucenie skargi.

Pismo zawierające wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi oraz odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego, zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącej, w dniu 4 listopada 2019 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 27 akt sądowych). Wezwania pozostały bez odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej jako p.p.s.a.), pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z powyższego przepisu wynika, że na pełnomocniku skarżącego, wnoszącemu do sądu skargę, ciąży obowiązek dołączenia dokumentu pełnomocnictwa, z którego treści wynikać ma umocowanie do działania w imieniu skarżącego.

W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma

w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma

w postępowaniu sądowym określono w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Wobec tego do skargi znajduje zastosowanie art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a., w których to przepisach ustawodawca wprowadził wymóg podpisania skargi przez skarżącego albo jego przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a jeżeli skargę wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa, także dołączenia do niej pełnomocnictwa. Odczytywane łącznie regulacje zawarte w art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a. mają na celu usunięcie wątpliwości, czy pismo zostało wniesione przez uprawnioną osobę. Na etapie wstępnego badania pisma procesowego brak pełnomocnictwa jest kwalifikowany jako brak formalny przy przyjęciu założenia, że udzielono pełnomocnictwa, a do pisma nie dołączono dokumentu potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (por. H. Knysiak-Molczyk, Glosa do postanowienia NSA z dnia 23 czerwca 2005 r., sygn. akt

II OZ 519/ 05, publik. OSP 2006/5/63, postanowienia NSA z dnia: 15 kwietnia 2014 r.,

sygn. akt I GSK 577/14 i 17 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 1375/14). W konsekwencji znajduje zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod odpowiednim rygorem. W przypadku skargi rodzaj rygoru ustawodawca określił w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych (por. postanowienia NSA z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt I GSK 577/14; 17 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 1375/14; 17 września 2014 r., sygn. akt I OSK 2106/14; 17 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1505/14 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Ponadto w związku z art. 47 § 1 p.p.s.a. do skargi należy dołączyć jej odpisy w celu doręczenia pozostałym stronom. Sąd przyjął na podstawie akt, że stronami w postępowaniu sądowym w niniejszej sprawie, oprócz skarżącej oraz Wojewody [...] jest także E.M. i A.M.

Stosownie zaś do treści art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W myśl art. 212 § 1 p.p.s.a. opłatą sądową jest wpis sądowy od skargi. W sytuacji, gdy skarga nie zawiera wpisu sądowego, strona wnosząca skargę powinna na wezwanie Sądu w terminie

7 dni uiścić wskazaną przez Sąd kwotę. Zaniedbanie tegoż obowiązku skutkuje obligatoryjnym odrzuceniem skargi, o czym stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a.

Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz odpis zarządzenia

o wezwaniu do uiszczenia wpisu zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 4 listopada 2019 r., zatem zakreślony siedmiodniowy termin do wykonania zobowiązań Sądu upłynął z dniem 12 listopada r. (wtorek). Z dokonanych przez Sąd ustaleń wynika, że braki skargi nie zostały usunięte ani w powyższym terminie, ani później.

Należy jednocześnie wskazać, iż art. 220 § 3 p.p.s.a. stanowi lex specialis

w stosunku do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zakresie, w jakim sąd orzeka o odrzuceniu skargi z powodu nieuiszczenia wpisu. Jeżeli postanowienie sądu obejmuje również inne braki formalne skargi, podstawę prawną postanowienia odrzucającego skargę stanowią oba przywołane wyżej przepisy (B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego, Warszawa 2008, s. 418).

Z tych względów należało orzec jak w sentencji, zgodnie z art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.