Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 172/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1, art. 51
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. M. i T. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 listopada 2011r. nr [...]; 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego solidarnie na rzecz skarżących E. M. i T. M. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 21 marca 2011 r., Nr [...], Prezydent Miasta G. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę A. T. dla inwestycji polegającej na realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem dwustanowiskowym wraz z odprowadzaniem wód opadowych i roztopowych wraz z wjazdem na posesję przy ul. K. w G. na działkach nr [...], [...] [...].

Decyzją z dnia 14 listopada 2011 r., Nr [...], na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. odmówił wstrzymania prowadzenia robót budowlanych związanych z realizacją inwestycji objętej wskazanym wyżej pozwoleniem na budowę.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że rozstrzygnięcie to zapadło w następstwie wniosku E. i T. M. o wstrzymanie robót budowlanych w ramach opisanej wyżej inwestycji oraz o zbadanie zgodności realizowanej inwestycji z warunkami decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ wszczął postępowanie kontrolne, w toku którego przeprowadził oględziny w terenie w dniu 11 października 2011 r. Podczas kontroli ustalono, że roboty budowlane nie są prowadzone w sposób, który mógłby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia i zagrożenie środowiska. Teren budowy jest w całości zabezpieczony przed dostępem osób trzecich, brak jest głębokich wykopów, a tablice informacyjne zawierają podstawowe dane o inwestycji oraz komunikaty ostrzegawcze. Nie stwierdzono prowadzenia robót w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach budowlanych. Z dokonanych pomiarów budynku wynika, że nie odbiegają one od wielkości określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę. Stwierdzono, że roboty ziemne związane z wykonaniem piwnic przedmiotowego budynku wykonane zostały na szczycie zbocza, w odległości 25 m od budynku należącego do skarżącego, przy różnicy 4,5 – 5 m, w związku z czym wykluczono wpływ tych wykopów na budynek skarżącego. Wyjaśniono, że z informacji Prezydenta Miasta G. z dnia 25 lipca 2011 r. wynika, że prace ziemne przeprowadzone na zwężeniu działki przy posesji nr [...] polegały na usunięciu kanału ciepłowniczego zasilającego obiekty MON i były wykonane na zlecenie wojska. Organ uznał, że nie zaistniały okoliczności z art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, które uzasadniałyby wstrzymanie prowadzonych robót budowlanych. Inwestor legitymuje się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę i prowadzi inwestycję zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Organ wyjaśnił, że na gruncie Prawa budowlanego brak jest narzędzi prawnych umożliwiających skuteczne uregulowanie zasad związanych z emisją hałasu w trakcie realizacji przedmiotowej inwestycji. Kwestie związane ze wskaźnikami zabudowy zostały już rozstrzygnięte na etapie postępowania administracyjnego zakończonego pozwoleniem na budowę i tylko wzruszenie tej decyzji pozwoliłoby na powtórne ich zbadanie, tak jak i zbadanie procedury poprzedzającej wydanie tej decyzji. Nadto, podkreślono, że tereny zlokalizowane od strony wschodniej przedmiotowej inwestycji nie są Rezerwatem Przyrody "K. R.", lecz stanowią tereny zamknięte należące do Skarbu Państwa – Ministerstwa Obrony Narodowej.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli E. i T. M.. Zarzucili oni, że organ nie uwzględnił prowadzenia budowy w odległości mniejszej niż 12 m od linii lasu znajdującego się na sąsiedniej działce, pomimo tego że w trakcie kontroli ustalił, że w rzeczywistości odległość ta wynosi 4,08 m. Takie usytuowanie budynku jest sprzeczne z § 271 ust. 1 rozporządzenia o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie. W trakcie kontroli stwierdzono również, że odległość ściany z oknami budowli od granicy działki sąsiedniej nr [...] wynosi 3,25 m, a wymagana przepisami odległość wynosi 4 m zgodnie z § 12 powołanego rozporządzenia.

Rozpoznając odwołanie, decyzją z dnia 13 lutego 2012 r., Nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy potwierdził, że informacje zawarte w protokole z dnia 11 października 2011 r. pozwalały na ocenę, że prowadzone roboty budowlane nie odbiegają w sposób istotny od warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Ocena dokonana w tym zakresie przez organ administracji była prawidłowa. Według organu odwoławczego organ I instancji stosownie do treści przepisu art. 7 i 77 k.p.a. zebrał w sposób wyczerpujący i rozpatrzył cały materiał dowodowy ustalając, iż inwestor realizował roboty budowlane na podstawie ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę, w tym zatwierdzonym tą decyzją projektem budowlanym, co zostało potwierdzone w trakcie przeprowadzonych oględzin. Podczas przeprowadzonej w dniu 11 października 2011 r. kontroli stwierdzono odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego polegające na tym, że odległość od ściany wybudowanego budynku do zachodniej granicy działki na projekcie wynosi 3 m, natomiast w wyniku pomiarów stwierdzono, że faktycznie wynosi ona 3,26 m. Podobnie ma się rzecz w przypadku odległości od wschodniej granicy działki — według projektu - 4,10, natomiast faktycznie stwierdzono 4,08 m od ogrodzenia. Różnice w odległości od ścian budynku do granic działki pomiędzy zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę projekcie a pomiarami faktycznymi spowodowane są dokonaniem pomiarów w stanie surowym budynku - bez ocieplenia. W ocenie organu odwoławczego, z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, by roboty realizowano z istotnym odstąpieniem od projektu budowlanego, dlatego też nie było podstaw do wstrzymania prowadzonych robót budowlanych jako prowadzonych z istotnym odstępstwem od udzielonego pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prowadził postępowanie w sposób umożliwiający czynny w nim udział wszystkich stron i uczestników. Przed wydaniem rozstrzygnięcia merytorycznego pismem z dnia 13 października 2011 r. strony zostały zawiadomione o możliwości zapoznania się z całym zebranym materiałem dowodowym.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że organy nadzoru budowlanego nie są uprawnione do dokonywania oceny kwestii zgodności ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z przepisami w przypadku stwierdzenia braku istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i ww. decyzji. W odniesieniu do argumentu odwołania, jakoby odległość ściany z oknami od granicy działki sąsiedniej nr [...] (od strony północnej) wynosiła 3,25 m i była sprzeczna z zapisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie (min. 4 m), organ wskazał, że powyższa ściana budynku z otworem okiennym nie jest usytuowana równolegle do granicy działki nr [...], natomiast w miejscu usytuowania przedmiotowego okna odległość ta wynosi 4,56 m, a zatem jest zgodna zarówno z zatwierdzonym projektem budowlanym jak i ww. warunkami technicznymi. Organ wskazał, iż poza tym kwestie te zostały już rozstrzygnięte przez Prezydenta Miasta G., który decyzją z dnia 21 marca 2011 r., nr [...] udzielił A. T. pozwolenia na budowę oraz zatwierdził przedłożony projekt budowlany. Także kwestie odległości prowadzonej budowy od sąsiadującej, zalesionej działki oraz charakteru działki sąsiadującej, jako wchodzącej w skład Rezerwatu Przyrody "K. R." również winny polegać ocenie na etapie uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

E. M. i T. M. w skardze na powyższą decyzję wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 84 ust. 1 pkt 1, art. 84a ust. 1 pkt 1 Prawo budowlane oraz § 271 ust. 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W uzasadnieniu skargi wskazano, że dla ustalenia w przedmiotowej sprawie zachowania wymogów odległości zabudowy od granicy z działką sąsiednią istotne znaczenie ma fakt, że działka sąsiednia jest zalesiona, gdyż wówczas zastosowanie ma przepis § 271 ust. 8 powołanego rozporządzenia. Skarżący powołali się na zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. z dnia 7 kwietnia 2010 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony rezerwatu przyrody "K.R.", którego obszar obejmuje również tereny zamknięte należące do Skarbu Państwa – Ministerstwa Obrony Narodowej i objęty jest ochroną czynną. Skarżący zarzucili, że przepisy prawa obligują organy nadzoru budowlanego do kontroli przestrzegania prawa budowlanego, w tym również zgodności prowadzonych robót budowlanych z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Organ I instancji naruszył ten obowiązek poprzestając jedynie na kontroli formalnej zgodności z pozwoleniem budowlanym. Organ odwoławczy rozpoznając sprawę w trybie instancyjnym nie skorygował decyzji organu I instancji ani nie zbadał prawidłowości postępowania administracyjnego przed organem administracji architektoniczno – budowlanej oraz wydanych w jego toku decyzji i postanowień.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotem jego rozpoznania była sprawa wstrzymania robót budowlanych w trybie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Zgodnie natomiast z kompetencjami wynikającymi z przepisów prawa budowlanego, w zakresie badania prawidłowości i legalności ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę rozstrzygać, w zależności od trybu postępowania nadzwyczajnego, winien starosta (prezydent) bądź wojewoda.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. (art. 134 § 1 p.p.s.a.)

Prowadzone w rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne dotyczyło kontroli legalności procesu budowlanego polegającego na realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem dwustanowiskowym wraz z odprowadzaniem wód opadowych i roztopowych wraz z wjazdem na posesję przy ul. K. w G. na działkach nr [...], [...] [...] przez inwestora A. T.. W toku prowadzonego z urzędu postępowania organ nadzoru budowlanego podejmował czynności dowodowe (oględziny terenu inwestycji w dniu 11 października 2011 r.) zmierzające do zweryfikowania rzeczywistego sposobu prowadzonych robót budowlanych w odniesieniu do warunków prowadzenia inwestycji określonych w decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

Ocena prawidłowości zaskarżonej decyzji wymagała

- weryfikacji stanowiska organu odnośnie braku podstaw do podejmowania w niniejszej sprawie działań związanych z wadliwością robót budowalnych prowadzonych na podstawie wydanego pozwolenia na budowę, którego dotyczyły zarzuty podniesione w skardze oraz

- oceny procesowej prawidłowości decyzji w przedmiocie odmowy wstrzymania robót budowlanych, którą Sąd, na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a przeprowadził z urzędu.

Art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej ustawą, stanowi, że w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 tej ustawy, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub

2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub

3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub

4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach.

Sąd podziela wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko organu, iż w niniejszej sprawie brak było podstaw do prowadzenia postępowania w trybie art. 50 i 51 ustawy. Zarzuty skargi w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. Okoliczności podnoszone przez skarżących w toku postępowania administracyjnego oraz ustalenia dokonane przez organ administracji nie dają podstaw do stwierdzenia, by w niniejszej sprawie zaszły przesłanki przewidziane w art. 50 ust. 1 ustawy.

W sytuacji, w której realizacja inwestycji następuje w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę organ winien zastosować normę art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy, który stanowi, iż wstrzymaniu podlegają roboty budowalne wykonywane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę.

Zdaniem Sądu, w przypadku istnienia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, kontrola organu ogranicza się do porównania sytuacji faktycznej z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę.

Kontrola ta nie może natomiast dotyczyć zgodności prowadzonej inwestycji z przepisami, o których jest mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy.

W przypadkach, w których strona ma obowiązek uzyskać pozwolenie na budowę w trybie przepisów art. 32- 35 ustawy, zgodność inwestycji z przepisami badana jest w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę określonego przedsięwzięcia oznacza, że przeprowadzono postępowanie, którego przedmiotem było zbadanie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a także wymaganiami ochrony środowiska, oraz zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę jest potwierdzeniem zgodności projektu budowlanego z przepisami. Wobec tego, w sytuacji funkcjonowania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, ocena zgodności prowadzonych robót budowlanych w trybie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy, winna być dokonywana wyłącznie w świetle ustaleń i warunków określonych w tym pozwoleniu.

Interpretacja dopuszczająca możliwość wstrzymania robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach, prowadziłby w takim przypadku do badania w trybie art. 50 i 51 ustawy do prawidłowości wydanej decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę. Przepis art. 51 ustawy nie przewiduje takiej możliwości. Weryfikacja takiej decyzji nastąpić może jedynie w trybach nadzwyczajnych – postępowaniu nieważnościowym lub wznowieniowym. Przeciwne stanowisko pozostawałoby w sprzeczności z przewidzianą w art. 16 § 1 k.p.a. zasadą trwałości decyzji administracyjnych.

Zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przepisów techniczno - budowlanych w zakresie odległości budynku od granicy nieruchomości, odległości od granicy lasu oraz rezerwatu przyrody "K. R." nie podlegały zatem ocenie organu w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy. Stanowisko organu w tym zakresie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest prawidłowe. Organ w zakresie swej kompetencji nie miał podstaw do dokonywani ustaleń faktycznych w tym zakresie ani ich oceny prawnej. Ewentualna wadliwość wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę uzasadniać może wszczęcie postępowania nadzwyczajnego zmierzającego do jej weryfikacji.

Uchylenie wydanych w sprawie decyzji nastąpiło na skutek rozważenia przez Sąd z urzędu kwestii proceduralnej wadliwości decyzji o odmowie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych. Organ nadzoru budowlanego działając w trybie 50 ust. 1 ustawy nie ma bowiem kompetencji do wydania decyzji o odmowie wstrzymania robót budowlanych.

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 28 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 769/11, analiza uregulowań ustawy - Prawo budowlane prowadzi do wniosku, że "przepisy te nie przewidują odrębnej sprawy administracyjnej, której przedmiotem byłaby kwestia wstrzymania robót budowlanych. Przedmiot i granice sprawy administracyjnej muszą wynikać z przepisów prawa materialnego. W cytowanych wyżej przepisach rozdziału 5 ustawy Prawo budowlane brak jest podstaw do wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie administracyjnej, której przedmiotem byłoby wstrzymanie robót budowlanych. Jak wynika z art. 50 oraz 51 Prawa budowlanego organ prowadzi postępowanie w sprawie nielegalnie prowadzonych robót budowlanych. To konkretyzacja związanych z tą kwestią praw i obowiązków stron tego postępowania, w szczególności zaś możliwość nałożenia na strony obowiązków, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 - 3 lub wyciągnięcia konsekwencji wskazanych w art. 51 ust. 3 pkt 2 lub art. 51 ust. 4 stanowi istotę sprawy administracyjnej." "Postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych zapada w postępowaniu incydentalnym w stosunku do postępowania głównego, którego przedmiotem jest kontrola legalności prowadzonej budowy i weryfikacja konieczności ingerencji nadzorczej. To na potrzeby wydania rozstrzygnięcia w tym postępowaniu wydawane jest wskazane wyżej postanowienie. Postanowieniem tym organ rozstrzyga wpadkową względem sprawy głównej kwestię konieczności wstrzymania prowadzenia robót budowlanych. Zagadnienie to jest jedynie jednym z elementów sprawy, która ma zakończyć się wydaniem decyzji na podstawie art. 51 Prawa budowlanego. Celem tej instytucji jest umożliwienie organowi zastosowanie właściwych i najlepiej dostosowanych do okoliczności konkretnego przypadku środków prawnych, o których mowa w art. 51 Prawa budowlanego. Pełni tym samym charakter służebny i pomocniczy w stosunku do postępowania głównego". (vide: Lex nr 993373)

Sąd podziela stanowisko w tym zakresie. Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy, w okolicznościach wskazanych w tym przepisie organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Już literalna wykładnia omawianego przepisu wskazuje, że przewiduje on kompetencję właściwego organu jedynie do wydania rozstrzygnięcia pozytywnego. Ustawa posługuje się sformułowaniem: "postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych" nie zaś "postanowienie w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych". Nieuprawniona byłaby taka interpretacja cytowanego przepisu, która w drodze wykładni a contrario zmierzałaby do wywiedzenia z niego kompetencji organu także do wydania postanowienia o odmowie wstrzymania robót budowlanych. Tym bardziej brak jest podstaw do wydania przez organ decyzji w tym przedmiocie.

Decyzja kończąca sprawę administracyjną w myśl art. 104 § 1 k.p.a. wydawana jest po przeprowadzeniu postępowania w trybie art. 51 ustawy. Organ w niniejszej sprawie wszczął postępowanie w sprawie zgodności inwestycji z warunkami decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Tak wszczęte postępowanie winno zostać zakończone orzeczeniem organu w tym samym przedmiocie.

Formy rozstrzygnięcia wszczętego postępowania poszukiwać należy w treści art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy, który stanowi, iż przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.

Organ po przeprowadzeniu postępowania w trybie art. 50 i 51 ustawy winien wydać decyzję merytoryczną o stwierdzeniu braku podstaw do nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. Decyzją taką, po przeprowadzeniu postępowania w przedmiocie zgodności wykonywanych robót z decyzją o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowalnego, organ dokonuje oceny odnośnie braku istotnych odstępstw prowadzonych robót budowlanych od warunków pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił decyzje organów administracji obu instancji, z uwagi na naruszenie prawa procesowego – art. 104 § 1 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę organ winien wydać rozstrzygnięcie kierując się oceną prawną wyrażoną w niniejszym wyroku.

Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na normie art. 152 p.p.s.a. określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem obligatoryjne tylko w przypadku, gdy zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja nadaje się ze swej istoty do wykonania. Zaskarżona decyzja odmawiająca wstrzymania robót budowlanych nie nadaje się do wykonania, orzekanie o możliwości wykonania takiej decyzji w trybie art. 152 p.p.s.a. było zatem bezprzedmiotowe.

Na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sąd orzekł o zwrocie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. solidarnie na rzecz skarżących E. M. i T. M. kwotę 757 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, obejmujących uiszczony w sprawie wpis sądowy w wysokości 500 zł oraz kwotę 257 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego obejmującego wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 240 zł, określone na podstawie § 13 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), wraz z uiszczoną opłatą od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.