Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 351/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), sędzia WSA Katarzyna Owsiak, Protokolant referent Piotr Niewiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2017 r. sprawy ze skargi F. B. i K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania F. B. oraz K. B. (dalej: "Skarżący" lub "Strona") utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 10 marca 2015 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] października 2013 r.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji w okresie 15 października 2012 r. – 8 listopada 2012 r. przeprowadzona została u Skarżących kontrola podatkowa w zakresie ustalenia stanu własności, stanu posiadania i podstaw opodatkowania gruntów, budynków i budowli położonych na terenie W., a których podatnikiem jest F. B.. Kontrolą został objęty okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 sierpnia 2012 r.

Wyniki przeprowadzonej kontroli podatkowej stały się podstawą do wznowienia z urzędu na podstawie art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm.; dalej: "O.p.") postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego na rok 2010 r., jako że wyszły na jaw nowe okoliczności będące podstawą ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego.

Decyzją z dnia [...] października 2013 r. Prezydent W. uchylił w całości decyzję z dnia [...] lutego 2010 r. w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2010, dotyczącą nieruchomości przy ul. [...] i przy ul. [...] i ustalił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2010 w kwocie 9.764,00 zł, powołując się na art. 240 §1 pkt 5, art. 245 § 1 oraz art. 243 § 2 O.p.

Od powyższej decyzji z [...] października 2013 r. żadna ze stron nie złożyła odwołania, a decyzja ta jest ostateczna.

Pismem z dnia 16 stycznia 2014 r. Skarżący złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] października 2013 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa oraz jako obarczonej wadą z art. 247 § 1 pkt 4 O.p., bowiem dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją. Skarżący zarzucili, że kwestionowana decyzja rażąco narusza art. 68 ust. 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji z pominięciem faktu, ze zobowiązanie podatkowe ustalone decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. zostało w całości wykonane. Skarżący podnieśli również, że decyzja z [...] października 2013 r. rażąco narusza przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p., bowiem w ocenie strony, fakt prowadzenia przez F. B. działalności gospodarczej nie stanowi nowej okoliczności nieznanej organowi. Strona dodatkowo wskazała na rażące naruszenie art. 120, art. 121 i art. 124 O.p.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] marca 2015 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z [...] października 2013 r.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że zestawienie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych przez Skarżącego w deklaracjach z 2005 i 2008 r. z przedmiotami opodatkowania ustalonymi po przeprowadzonej kontroli podatkowej w sposób oczywisty ukazuje różnice w składnikach majątkowych wykazanych przez podatnika oraz ujawnionych w wyniku kontroli, podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości oraz podatkiem rolnym. Zasadny był zatem wniosek, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Fakt, iż cały budynek przy ul. [...] wykorzystywany jest na działalność gospodarczą wyszedł na jaw dopiero w trakcie przeprowadzonej kontroli podatkowej, podobnie dopiero na etapie kontroli podatkowej ujawniono budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, budynek posadowiony na działce o nr ewid. 12 jak również fakt, iż nie cała działka o nr ewid.12 podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym. Z tego względu, zdaniem Kolegium, zasadnie organ podatkowy pierwszej instancji wznowił postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania pieniężnego na rok 2010 i wydal decyzję na podstawie art. 245 O.p.

Kolegium uznało również, ze niezasadny jest argument strony, iż kwestionowana decyzja z [...] października 2013 r. rażąco narusza art. 68 §1 O.p. SKO stwierdziło, że aby powstało zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2010, organ podatkowy winien doręczyć podatnikom decyzję ustalającą do końca 2015. Decyzja ta została doręczona podatnikom w dniu 25 października 2013 r., a zatem nie nastąpiło przedawnienie prawa do wydania decyzji. Końcowo SKO wskazało, że przeprowadzone postępowanie nadzorcze nie wykazało, aby kwestionowana decyzja z dnia [...] października 2013 r. obarczona była wadą rażącego naruszenia prawa. Nie stwierdzono również innej przesłanki z art. 247 § 1 O.p., uzasadniającej stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji.

W odwołaniu od Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji rażące naruszenie przepisów:

- art. 245§ 1 pkt 1 O.p., poprzez uznanie przez SKO, iż uchylenie przez Prezydenta W. w całości decyzji dotychczasowej i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, podczas gdy decyzja stanowiąca podstawę wznowienia postępowania dotyczyła tylko nieruchomości położonej przy ul. [...] zaś decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2010 dotyczy nieruchomości przy ul. [...] i ul. [...] , za prawidłowe, co stanowi rażące naruszenie prawa, w tym przepisu art. 240 § 1 O.p., który stanowi, ze wznowienie postępowania może dotyczyć tylko i wyłącznie decyzji ostatecznej, a w mniejszej sprawie decyzja ostateczna z [...] lutego 2010 r. dotyczyła innej nieruchomości niż decyzja uchylająca tą decyzję z [...] października 2013 r.,

- art. 68 ust. 1 Ordynacji podatkowej,

- art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie w sprawie wszystkich przepisów w tym przede wszystkim art. 68 ust. 1 Ordynacji podatkowej,

- art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji wprowadzającej niepewność sytuacji prawnej podmiotu administrowanego oraz poprzez naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, zwłaszcza w zakresie nie ustalenia, jakich decyzji dotyczyło postępowanie wznowieniowe i wydana na jego skutek decyzja z [...] października 2013 r.,

- art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie jednej z podstawowych dyrektyw postępowania Odwołujący wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji w całości i stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. z [...] października 2013 r.

Przywołaną na wstępie decyzją z 15 grudnia 2015 r. SKO utrzymało w mocy decyzję z dnia 10 marca 2015 r.

W uzasadnieniu SKO wskazało, że zgodnie z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W doktrynie i orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że rażące naruszenie prawa ma wyjątkowy charakter, uzasadnia bowiem w konkretnej sprawie odstąpienie od ogólnej zasady stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych, wymagający - dla jego stwierdzenia - szczególnie wnikliwego postępowania i udowodnienia, dlaczego uznano je w konkretnej sprawie za rażące. SKO podkreśliło, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organ posiada i wykonuje kompetencję kasacyjną, nie jest uprawniony do merytorycznego załatwienia sprawy co do istoty praw lub obowiązków stron, odnosi się tylko do przesłanek nieważności wymienionych w art. 247 § 1 O.p., nie zaś do materialnoprawnych interesów strony postępowania, w którym wydano unieważnianą decyzję, czy też innych prawnych i pozaprawnych względów niewynikających wprost i jednoznacznie z regulacji wymienionego zapisu prawnego.

SKO odnosząc się do zarzutu Skarżących, dotyczącego naruszenia art. 68 § 1 O.p. wskazało, że jest on niezasadny. Wyjaśniło, że aby powstało zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2010, organ podatkowy winien doręczyć Skarżącym decyzję ustalającą do końca 2015. Decyzja ta została doręczona podatnikom w dniu 25 października 2013 r., a zatem nie nastąpiło przedawnienie prawa do wydania decyzji.

SKO stwierdziło ponadto, że decyzja z dnia [...] października 2013 r. nie została wydana także z rażącym naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Organ wyjaśnił, że zestawienie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych przez Skarżącego w deklaracjach z 2005 i 2008 r. z przedmiotami opodatkowania ustalonymi po przeprowadzonej kontroli podatkowej w sposób oczywisty ukazuje różnice w składnikach majątkowych wykazanych przez podatnika oraz ujawnionych w wyniku kontroli, podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości oraz podatkiem rolnym. Zasadny był zatem wniosek, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Fakt, iż cały budynek przy ul. [...] wykorzystywany jest na działalność gospodarczą wyszedł na jaw dopiero w trakcie przeprowadzonej kontroli podatkowej, podobnie dopiero na etapie kontroli podatkowej ujawniono budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, budynek posadowiony na działce o nr ewid. 12 jak również fakt, iż nie cała działka o nr ewid.12 podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym. Z tego względu, zdaniem Kolegium, zasadnie organ podatkowy pierwszej instancji wznowił postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania pieniężnego na rok 2010 i wydał decyzję na podstawie art. 245 O.p.

SKO wskazało ponadto, że to na podatnikach spoczywał obowiązek wykazania budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, określenia ich wartości oraz zgłoszenia ewentualnych zmian w składnikach budowli w danym roku podatkowym. Danymi dotyczącymi budowli, ich stanu ilościowego i wartości, dysponuje podatnik, nie zaś organ podatkowy.

Organ podatkowy jakkolwiek posiadał wiedzę o prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej, to jednak nie posiadał z urzędu wiedzy o rozmiarach tej działalności. Nie jest bowiem zadaniem organu podatkowego badanie, w jakich rozmiarach podatnik prowadzi działalność gospodarczą, czy jej zakres uległ zmianie, oraz czy zgłosił do opodatkowania wszystkie nieruchomości związane z tą działalnością. Organ podatkowy ustala wysokość podatku w oparciu o składaną przez podatnika informację i w sytuacji ustalenia (tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - w toku kontroli podatkowej), że podatnik prowadzi działalność gospodarczą w większym zakresie niż uprzednio deklarowana, mamy do czynienia z nowymi okolicznościami w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

SKO nie zgodziło się ze Skarżącymi, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] października 2013 r. uchyla decyzję nieistniejącą, gdyż decyzja z dnia [...] lutego 2010 r. wydana została tylko i wyłącznie w stosunku do nieruchomości położonych przy ul. [...] , a z kolei decyzja z dn. [...] października 2013 r. w pkt 1 rozstrzygnięcia uchyla decyzję, która odnosi się do nieruchomości położonych przy ul. [...] i ul. [...] . SKO wskazało, że decyzja Prezydenta W. z wskazywała dokładnie, jaka decyzja zostaje uchylona. Okoliczność natomiast, że decyzja ta wskazuje w rozstrzygnięciu, iż uchyla decyzję z [...] lutego 2010 r. dotyczącą m.in. nieruchomości przy ul. [...] , podczas gdy decyzja z [...] lutego 2010 r. nie odwoływała się do tej nieruchomości, nie powoduje iż rozstrzygnięcie takie jest wadliwe. SKO wyjaśniło, że decyzja wydana w [...] lutego 2010 r. faktycznie obejmowała zarówno nieruchomość położoną przy ul. [...] jak i przy ul. [...] . Nie można więc uznać, że decyzja z dnia [...] października 2013 r. uchyla decyzję nieistniejącą. Ewentualne omyłki w treści rozstrzygnięcia, nie przesądzają iż decyzja z dnia [...] października 2013 r. odwołuje się do decyzji nieistniejącej, nie stanowi to rażącego naruszenia prawa.

Kolegium wskazało ponadto, że nie dopatrzyło się innych naruszeń przepisów prawa, którym można byłoby nadać przymiot rażącego naruszenia prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Strona zarzuciła naruszenie:

1) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p. poprzez rażący błąd w ustaleniach faktycznych i uznanie, że decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] października 2013 r. uchylająca w całości decyzję z dnia [...] lutego 2010 r. dotyczy również m.in. nieruchomości przy ul. [...] oraz błędne uznanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż uchylenie przez Prezydenta W. w całości decyzji dotychczasowych i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, podczas gdy decyzje stanowiące podstawę (substrat) wznowienia postępowania dotyczyły tylko nieruchomości położonej przy ulicy [...] w W., zaś decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 rok dotyczy nieruchomości położonych przy ulicy [...] i ulicy [...] , za prawidłowe, co stanowi rażące naruszenie prawa, w tym przepisu art. 240 § 1 O.p., który stanowi, że wznowienie postępowania może dotyczyć tylko i wyłącznie decyzji ostatecznej, a w niniejszej sprawie decyzja ostateczna z dnia [...] lutego 2010 roku dotyczyła innej nieruchomości, niż decyzja uchylająca tą decyzja z dnia [...] października 2013 roku;

2) art. 68 ust. 1 O.p., który stanowi, że zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 ustawy, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, tj. po upływie trzech lat od 2010 r., kiedy została wydana decyzja z dnia [...] lutego 2010 roku w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2010, dotycząca nieruchomości położonych przy ul. Z. [...] ;

3) art. 120 O.p., który stanowi, że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, poprzez nieuwzględnienie w przedmiotowej sprawie wszystkich przepisów, w tym przede wszystkim przepisu art. 68 ust. 1 O.p., o którym mowa powyżej oraz przepisu art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 O.p.;

4) art. 121 O.p., który stanowi, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania poprzez wydanie decyzji wprowadzającej niepewność sytuacji prawnej podmiotu administrowanego oraz poprzez naruszenie ww. przepisów prawa materialnego i procesowego, zwłaszcza w zakresie nie ustalenia jakich decyzji dotyczyło postępowanie wznowieniowe i wydana na jego skutek decyzja z dnia [...] października 2013 r.;

5) art. 124 O.p., poprzez naruszenie jednej z podstawowych dyrektyw postępowania, która stanowi, że organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu poprzez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa na niekorzyść stron.

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało zaprezentowane wcześniej stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

1. Zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. wymierzającej Skarżącym łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2010. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej wydanej przez Prezydenta, a następnie, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy to rozstrzygnięcie, które stało się obecnie przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.

Istotne w sprawie jest to, że decyzja wymiarowa, o stwierdzenie której Skarżący wnosili, zapadła w wyniku wznowienia postępowania. Pierwotną decyzję wymierzającą Skarżącym łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2010 (wydaną w 2010 roku) Prezydent W. uchylił bowiem [...] października 2013 r. w trybie wznowienia postępowania. Stało się tak dlatego, że w wyniku kontroli podatkowej wyszło na jaw, że podane przez podatników dane dotyczące nieruchomości, w tym m.in. sposobu jej wykorzystywania, istnienia budowli podlegającej opodatkowaniu, istnienia budynku na działce nr 12, były niezgodne ze stanem rzeczywistym. Zachodziła zatem przesłanka do wznowienia postępowania. Od nowej decyzji wymierzającej łączne zobowiązanie pieniężne nie odwołano się, później natomiast Skarżący wnieśli o stwierdzenie jej nieważności. Decyzja SKO w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności stała się obecnie przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.

2. Zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta wydanej w wyniku wznowienia postępowania, Skarżący zarzucają, że w wyniku wznowienia postępowania wydano decyzję o szerszym zakresie przedmiotowym niż zakres sprawy, która była rozstrzygnięta w decyzji uchylonej w wyniku wznowienia.

Otóż Skarżący są właścicielami dwóch nieruchomości położonych w W. przy ul. [...] i przy ul. [...] . W wyniku wznowienia postępowania Prezydent W. decyzją z [...] października 2013 r. uchylił pierwotną decyzję (wydaną w 2010 roku) wymierzającą łączne zobowiązanie pieniężne i wymierzył je – w wyższej kwocie – od obu nieruchomości, których Skarżący są właścicielami. Zdaniem Skarżących Prezydent wyszedł w ten sposób poza granice sprawy, jaką powinien rozstrzygać w wyniku wznowienia. Zdaniem Skarżących bowiem pierwotna decyzja z 2010 r. dotyczyła tylko jednej nieruchomości (przy ul. [...] ). Nie można było zatem w wyniku wznowienia wydać takiej decyzji, która wymierza podatek od dwóch nieruchomości (u. [...] i [...] ). Tym uzasadniają swój wniosek o stwierdzenie nieważności, którego SKO nie uwzględniło i który to argument teraz jest podnoszony dla uzasadnienia zarzutu skargi przeciwko decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności.

Zarzut ten nie jest uzasadniony. W aktach sprawy (wspólnych aktach administracyjnych prowadzonych w WSA w Warszawie dla spraw III SA/Wa 349-352/16) znajduje się wydana dla Skarżących decyzja Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2010, a także informacje dla celów podatkowych dotyczące przedmiotu opodatkowania, tj. złożona przez podatnika w roku 2005 informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych - dla nieruchomości przy ul. [...] i informacja o gruntach złożona w roku 2008 - dla działki przy ul. [...]. Podatnik twierdzi, że decyzja z 2010 r. dotyczy tylko nieruchomości położonej przy ul [...] . Tymczasem w decyzji tej wskazano nr działki "[...]" odpowiadający numerowi działki położonej przy ul. [...] i nr obrębu [...], także wskazujący, że jest to nieruchomość przy ul. [...] – gdyż taki nr działki i nr obrębu widnieje na złożonej przez podatnika informacji o gruntach położonych przy ul. [...]. Co najistotniejsze jednak, w decyzji z 2010 r. wskazano m.in. wysokość podatku rolnego od działki o pow. 0,2942 ha fizycznego. Taką właśnie powierzchnię działki rolnej podatnik wskazał w złożonej przez siebie informacji o gruntach położonych przy ul. [...]. Uwzględnienie tej działki w decyzji ustalającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. dowodzi niezbicie, że decyzją tą objęta jest m.in. nieruchomość położona przy ul. [...]. Twierdzenie Skarżącego, jakoby decyzja z 2010 obejmowała tylko nieruchomość przy ul. [...], jest zatem nieprawdziwe. Faktem jest, że w decyzji wskazano jako adres nieruchomości tylko ul. [...], jednak numer działki, nr obrębu i - zwłaszcza – dokładnie wskazana powierzchnia działki rolnej niezbicie dowodzą, że decyzją tą wymierzono także podatek od nieruchomości położonej przy ul. [...]. Dodać jeszcze tylko można, że przy ul. [...] nie znajduje się w ogóle grunt opodatkowany podatkiem rolnym. Także i to wskazuje, że decyzja z 2010 r. – obejmująca m.in. wyliczenie podatku rolnego - dotyczy nie tylko ul. [...], ale i [...].

Reasumując, nie znajduje zatem oparcia w materiale zgromadzonym w aktach sprawy twierdzenie Skarżących, jakoby pierwotna decyzja wymierzająca Skarżącym łączne zobowiązanie pieniężne dotyczyła tylko jednej nieruchomości (ul. [...]). W sposób niebudzący wątpliwości dotyczyła obu nieruchomości. Skoro zatem decyzja wymiarowa dotyczyła dwóch nieruchomości, to nie ulega wątpliwości, że w postępowaniu wznowieniowym organ mógł i powinien zajmować się wymiarem podatku od obu tych nieruchomości. Wymierzając podatek od obu nieruchomości nie wyszedł poza granice sprawy. Uchyliwszy swoją pierwotną decyzję, orzekł "w tym zakresie co do istoty sprawy", jak każe uczynić art. 245 § 1 pkt 1 O.p. Nie doszło zatem do zarzucanego naruszenia przepisu art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ po uchyleniu decyzji w trybie wznowienia postępowania organ orzekł co do istoty sprawy w tym zakresie, w jakim poprzednią decyzję uchylił. Dlatego żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z tego powodu jest bezzasadne. Decyzja SKO odmawiająca stwierdzenia nieważności jest zatem pod tym względem zgodna z prawem.

3. Zarzut naruszenia art. 68 ust. 1 Ordynacji podatkowej (taką jednostkę redakcyjną przepisu podano w skardze) także nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzją, która została wydana [...] października 2013 r. w wyniku wznowienia postępowania, Skarżącym wymierzono łączne zobowiązanie podatkowe (w podatku rolnym i od nieruchomości) za rok 2010. Prawdą jest, że zgodnie z art. 68 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe takie m.in. w podatku rolnym i od nieruchomości nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Jednakże zgodnie z art. 68 § 2 O.p. termin 3-letni ulega zastąpieniu przez termin 5-letni, jeśli w złożonej deklaracji podatnik nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego (art. 68 § 2 pkt 2 O.p.). Tak właśnie było w niniejszej sprawie. W wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej u podatników ustalono bowiem, że dane wynikające ze złożonej przez nich deklaracji nie odzwierciedlają istniejącego stanu rzeczy mającego wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego (np. dane dotyczące wykorzystywania części nieruchomości na cele działalności gospodarczej, ujawnienie w toku kontroli niewykazanej wcześniej budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, ujawnienie budynku na działce nr ewid. 12). Błędne dane w deklaracjach, w tym w szczególności brak niektórych danych, dotyczyły obu nieruchomości, od których wymierzano podatek. Skoro zatem zastosowanie miał art. 68 § 2 pkt 2, a nie art. 68 § 1, to decyzję wymierzającą podatek za rok 2010 organ miał prawo wydać aż do końca 2015 roku. Wydano ją w 2013 r., a zatem zarzut naruszenia art. 68 nie znajduje uzasadnienia.

Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 68 § 1 O.p. należy zresztą wskazać, że nawet 3-letni termin z § 1, którego zastosowania domagają się Skarżący, upływałby już po wydaniu wobec nich decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Termin, o którym mowa w art. 68 § 1 O.p., biegnie bowiem od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W wypadku Skarżących, gdy chodzi o wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 rok (podatek od nieruchomości, podatek rolny) termin ten należałoby zatem liczyć od końca 2010 roku, wobec czego upływałby z końcem 2013 r., podczas gdy decyzję wymierzającą podatek w wyniku wznowienia wydano [...] października 2013 r.

4. Zarzut naruszenia art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. nie znalazł potwierdzenia. Skarżący uzasadniają go tym, że organy popełniły "rażący błąd w ustaleniach faktycznych" polegający na uznaniu, że pierwotna decyzja wymierzająca podatek, wydana w 2010 r., dotyczyła obu nieruchomości, podczas gdy zdaniem Skarżących – dotyczyła tylko jednej. W ocenie Sądu, o czym była już wyżej mowa, decyzja Prezydenta z 2010 r. dotyczyła dwóch nieruchomości, zatem organy nie dopuściły się "błędu w ustaleniach faktycznych" rodzącego skutki dla dalszego postępowania. Z tych względów niezasadny okazał się zarazem zarzut naruszenia art. 121 O.p.

5. Nie wystąpiło też zarzucane w skardze naruszenie art. 124 Ordynacji podatkowej, ponieważ w uzasadnieniu decyzji organ szczegółowo wyjaśnił i uzasadnił przesłanki, którymi się kierował.

6. Sąd nie stwierdził też naruszenia innych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzył się także naruszenia przepisów prawa materialnego.

W tym stanie rzeczy skargę należało w całości oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.