Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1188/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: NSA: Andrzej Niecikowski WSA: Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2008r. sprawy ze skargi K. G. i W. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących kwotę 757 zł ( siedemset pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] 2006 r. (data wpływu [...] 2006 r.) K. G. i W. G. reprezentowani przez radcę prawnego M. S. złożyli w Urzędzie Miasta [...] wniosek o wydanie w trybie art. 47 Prawa budowlanego decyzji o niezbędności wejścia do budynku znajdującego się w [...] przy ul. [...], znajdującego się na działce nr [...] stanowiącego własność B. M., celem dokonania robót wynikających z decyzji Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] 2004 r., znak: [...] o pozwoleniu na użytkowanie, polegających na przemurowaniu zewnętrznego lica ścian fundamentowych w podziemnej części budynku przy ul. [...] wraz z założeniem izolacji przeciwwilgociowej.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2007 r., znak: [...] działając na podstawie art. 81 ust. 1 i 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn.: Dz.U. Nr 156, poz. 1118 z 2006 r. z późn. zm.) i art. 105 w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania K. i W. G. od decyzji z dnia [...] 2007 r., znak: [...] wydanej przez Prezydenta Miasta [...] w sprawie odmowy udzielenia pozwolenia na wejście do sąsiedniego budynku położonego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] 2007 r. Prezydent Miasta [...], w oparciu o art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego, wydał decyzję, którą odmówił udzielenia pozwolenia na wejście do sąsiedniego budynku położonego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji stwierdzono, że ponieważ w postępowaniu dotyczącym wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, tj. działek nr [...] i [...] obr [...] w [...], nie orzeczono o potrzebie wejścia do sąsiedniego budynku na działce nr [...] obr. [...] "w celu wykonania prac orzeczonych w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2004 r., oznacza to, że wystarczające dla realizacji tych robót niezbędne jest wyłącznie udostępnienie działek [...] i [...] obr. [...]. Tym samym brak jest potrzeby udzielenia pozwolenia na korzystanie z sąsiedniego budynku, bowiem "roboty budowlane polegające na przemurowaniu lica ścian zewnętrznych w podziemnej części budynku wraz z założeniem izolacji pionowej... mogą zostać wykonane od strony budynku nr [...]...".

Od decyzji pierwszej instancji w ustawowym terminie zostało złożone odwołanie. W ramach postępowania odwoławczego przeprowadzono, rozprawę administracyjną, której celem było miedzy innymi ustalenie, wynikających z decyzji administracyjnych, koniecznych do wykonania robót budowlanych oraz ustalenie zakresu i możliwego sposobu ich wykonania.

Badając prawidłowość zaskarżonej decyzji pierwszej instancji, organ odwoławczy stwierdził, że nieprawdziwy jest zapis zawarty w jej uzasadnieniu, w którym stwierdzono, iż rozstrzygnięcie zapadłe w innym postępowaniu dotyczącym wyrażenia zgody na wejście na teren działek nr [...] i [...] obr. [...] w celu wykonania robót budowlanych, przesądza o braku potrzeby udzielenia pozwolenia na korzystanie z innej sąsiedniej nieruchomości dla wykonania dalszych prac w budynku nr [...]. Zupełnie nieuprawniony był też wniosek organu pierwszej instancji wywiedziony z decyzji organu odwoławczego z dnia [...] 2006 r., w którym interpretując jego treść oceniono, że z decyzji organu odwoławczego wynika, "że do zrealizowania tych robót wystarczające będzie tylko udostępnienie sąsiedniej nieruchomości (działek nr [...] i [...])."

Podkreślono także, że cytowane przez organ pierwszej instancji, toczące się wcześniej postępowanie w sprawie orzeczonej niezbędności wejścia na teren nieruchomości, stanowiącej działki nr [...] i [...] obr. [...] w celu wykonania robót budowlanych, inicjowane było wnioskiem strony i zapadłe rozstrzygnięcie odnosiły się do wniosku, który wskazywał tylko ww. działki. Organ odwoławczy zaznaczył, że organy administracji mogą działać w trybie art. 47 Prawa budowlanego wyłącznie na wniosek strony. Dlatego też w odniesieniu do obecnego wystąpienia inwestora, które dotyczy wyrażenia przez organ administracji zgody na korzystanie z budynku usytuowanego na innej nieruchomości, z którą graniczy budynek przy ul. [...], organ winien przeprowadzić postępowanie w tej sprawie, oceniając jedynie czy zamierzone roboty budowlane nie mogły być wykonane z terenu działek, do których inwestor uzyskał od organów administracji zgodę na wejście. Podniesiono, że organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji nie wykazał, aby działania w tym zakresie były możliwe do wykonania. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, oceniając w tym zakresie wniosek inwestora, że zakres robót orzeczony w decyzji Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2004 r. obejmujący prace w części podziemnej budynku przy ul. [...], która graniczy z budynkiem nr [...], nie mógł zostać wykonany z terenu działek nr [...] i [...] obr. [...] w [...].

W ocenie organu odwoławczego, organ administracji architektoniczno- budowlanej nie jest właściwy do rozpatrzenia obecnego wniosku inwestora w sprawie wyrażenia zgody na korzystanie z sąsiedniego budynku. Wskazano, że zgodnie z art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego, jeżeli inwestor nie uzyska od właściciela działki sąsiedniej, zgody na wejście na jej teren w celu wykonania robót budowlanych, właściwy organ, uznając zasadność wniosku, rozstrzyga w drodze decyzji o niezbędności wejścia określając jednocześnie, granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniej nieruchomości. Podniesiono, że zagadnienia związane z pozwoleniem na budowę czy przyjęciem zgłoszenia rozstrzygane są w innych postępowaniach. Decyzja wydana na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy Prawo budowlane prowadzi do nabycia przez inwestora wyłącznie prawa wejścia do sąsiedniego budynku w celu umożliwienia mu prawidłowego wykonania robót na terenie lub w obiekcie, do którego posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Decyzja ta nie uprawnia natomiast do wykonywania w budynku, z którego korzysta inwestor żadnych robót budowlanych i to bez względu na to czy roboty te wymagają udzielenia pozwolenia na budowę czy też nie.

Organ odwoławczy podniósł, że w niniejszej sprawie - jak wynika z wyjaśnień zawartych w protokole z rozprawy z dnia [...] 2007 r. – inwestor zamierza oprócz prac wykonywanych przy budynku nr [...], prowadzić prace budowlane również w budynku nr [...]. Prace te polegać mają na zdjęciu posadzki wykonanej z płytek lastrykowych, skuciu podłoża i wykonaniu wykopów w celu odsłonięcia części fundamentów budynku nr [...]. Przy tak zdefiniowanym zakresie prac, które inwestor zamierza wykonać w sąsiednim budynku nr [...], organ administracji nie może w ramach swojego uprawnienia wynikającego z art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego, udzielić pozwolenia na korzystanie z sąsiedniego budynku, bowiem równoznaczne by to było z wyrażeniem zgody na wykonanie prac budowlanych w budynku sąsiada. Jedynie sąd cywilny może zezwolić na dokonanie czynności, które prowadziłyby do naruszenia struktury budynku sąsiedniego nr [...]. W związku z powyższym prowadzone postępowanie administracyjne w którym organ administracji nie jest właściwy do załatwienia wniosku strony, jest bezprzedmiotowe. Mając na względzie brzmienie art. 105 k.p.a., zgodnie z którym "jeżeli postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania" postępowanie administracyjne wszczęte przez organ pierwszej instancji powinno zostać – w ocenie organu odwoławczego - umorzone.

Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2007 r., znak: [...] złożyli do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Krakowie K. G. i W. G. wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 2007 roku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 105 k.p.a. i art. 47 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Podniesiono, że podstawą umorzenia postępowania w niniejszej sprawie była ta okoliczność, iż zdaniem Wojewody [...] nie jest możliwe zezwolenie na wejście w teren, jeżeli na terenie tym mają być prowadzone jakieś prace budowlane, które umożliwiają prowadzenie prac na nieruchomości wnioskodawcy. Jednocześnie Wojewoda [...] uznaje, że ewentualne wydanie decyzji zezwalającej na wejście w teren upoważniałoby do podejmowania robót budowlanych.

Pogląd taki jest w ocenie skarżących zupełnym nieporozumieniem. Przede wszystkim podniesiono, że zezwolenie na wejście na sąsiednią nieruchomość nie uprawnia do podejmowania jakichkolwiek prac. Wynika to wprost ze stosunkowo bogatego w tym zakresie orzecznictwa sądowego. Wskazano, że Naczelny Sąd Administracyjny OZ w Krakowie w wyroku z dnia [...] 2003 r., sygn. II SA/Kr 784/99 stwierdza, iż celem przepisu art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego jest orzeczenie o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, określenia granic tej niezbędnej potrzeby oraz warunków korzystania z sąsiedniej nieruchomości. Na podstawie tego przepisu organ nie jest uprawniony do zezwalania na wykonanie rozbiórki jakiejkolwiek części składowej sąsiedniej nieruchomości, nawet pod warunkiem przywrócenia jej do stanu poprzedniego. Z kolei NSA OZ w Katowicach w wyroku z dnia [...] 2006 r., sygn. II SA/Ka 1863/01, wskazuje, iż wykonanie decyzji o udostępnieniu terenu polega jedynie na znoszeniu działań inwestora, czyli nieczynieniu przeszkód w korzystaniu z nieruchomości w celu wykonania robót budowlanych określonych w decyzji. Przepis art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stanowi podstawę ingerencji organu administracji architektoniczno-budowlanej w celu umożliwienia wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej w sytuacji, gdy jest to niezbędne do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych, zaś zainteresowani nie zdołali się porozumieć w sprawie. Rozstrzygnięcie organu winno ograniczać się tylko do orzeczenia o niezbędności wejścia na teren sąsiedni przy określeniu granic niezbędnej potrzeby oraz warunków korzystania z nieruchomości sąsiedniej. Również w wyroku z [...] 2002 roku, sygn. II SA/Ka 1039/00 ten sam Sąd stwierdza, iż artykuł 47 przewiduje możliwość ograniczenia na rzecz inwestora praw właściciela sąsiedniej nieruchomości, gdy jest to niezbędne do umożliwienia inwestorowi wykonania przez niego robót budowlanych, do których dostęp lub wykonanie jest możliwe tylko z sąsiedniej nieruchomości. Udostępnienie inwestorowi cudzej nieruchomości lub jej części do wykonania robót budowlanych obejmuje prawo przebywania na cudzej nieruchomości w czasie wykonywania robót, ustawienia potrzebnych do tego urządzeń, wykonywania niezbędnych robót ziemnych itp., nie upoważnia natomiast inwestora do zainstalowania lub wykonania na cudzym gruncie jakichkolwiek elementów budowlanych, które mogłyby tam pozostać.

W tym kontekście za zupełnie nieuzasadniony strona skarżąca uznaje pogląd, zgodnie z którym ktokolwiek może próbować na podstawie zezwolenia na wejście w teren wykonywać roboty budowlane na działce udostępnianej. Nikt takiego upoważnienia nie oczekiwał od Wojewody [...]. W konsekwencji nie można uznać, że ewentualne przekonanie o odmiennym skutku decyzji pozwalające na wejście na nieruchomość sąsiednią może być przesłanką bezprzedmiotowości postępowania w sprawie tego wejścia. Skoro bowiem ze swej natury decyzja wydana w trybie art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego nie może rodzić uprawnienia do wykonywania robót budowlanych na nieruchomości, której dotyczy, brak jest przesłanki bezprzedmiotowości postępowania. Zachodzą natomiast trzy przesłanki, o których stanowi art. 47 Prawa budowlanego. Po pierwsze, istnieje konieczność przeprowadzenie prac budowlanych. Po drugie, prace te mogą być przeprowadzone tylko z nieruchomości sąsiedniej. Po trzecie, właściciel nieruchomości sąsiedniej nie wyraża zgody na ich przeprowadzenie. I tylko to ma znaczenie dla wydania decyzji zezwalającej na wejście w teren. A okoliczność, że roboty podejmowane na nieruchomości udostępnionej mogą wymagać pozwolenia na budowę lub zgłoszenia ma znaczenie tylko o tyle, iż organ zezwalający na wejście w teren winien uwzględnić czas niezbędny do ich uzyskania określając okres owego wejścia w teren. A zatem okoliczność ta nie ma znaczenia dla wydania decyzji, ma znaczenie wyłącznie dla długości okresu, w którym wnioskodawcy mogą korzystać ze swojego uprawnienia. Za zupełne nieporozumienie należy w tym kontekście uznać wskazanie, iż kompetencje dla zezwolenia na wejście na sąsiednią nieruchomość w przedmiotowej sytuacji miałby sąd cywilny.

Wreszcie skarżący podnoszą, że interpretacja przepisu art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego zaprezentowana w zaskarżonej decyzji wprost prowadzi do błędnego koła - oto inwestor nie dostanie zezwolenia na wejście w teren, bo być może potrzebuje pozwolenia na budowę, którego nie dostanie, bo nie ma prawa do korzystania z nieruchomości sąsiedniej. A wszak to zezwolenie na wejście w teren jest tym prawem, które upoważnia do ewentualnego starania się, o ile będzie to potrzebne, co w okolicznościach sprawy jest co najmniej nie ustalone, o wydanie pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i jego argumentację oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia regulacje ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn.: Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

Ze względu na powyższą zasadę kontroli oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie była decyzja o charakterze procesowym, tj. decyzja Wojewody [...] z dnia [...] 2007 r., znak: [...] uchylająca decyzję organu pierwszej instancji i umarzająca postępowanie przed organem pierwszej instancji. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją zostało wszczęte na wniosek K. G. i W. G. - współwłaścicieli budynku przy ul. [...] w [...]. Wniosek dotyczył wydania w trybie art. 47 Prawa budowlanego decyzji o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku znajdującego się w [...] przy ul. [...], usytuowanego na działce nr [...] stanowiącego własność B. M., celem dokonania robót wynikających z decyzji Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] 2004 r., znak: [...] o pozwoleniu na użytkowanie, polegających na przemurowaniu zewnętrznego lica ścian fundamentowych w podziemnej części budynku przy ul. [...] wraz z założeniem izolacji przeciwwilgociowej.

Art. 47 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi, że jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu. Z kolei zgodnie z treścią art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego, w razie nieuzgodnienia warunków, o których mowa w ust. 1, właściwy organ - na wniosek inwestora - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, właściwy organ określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości.

Organ drugiej instancji doszedł do wniosku, że w braku podstaw do zastosowania art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego – ze względu na wskazany w toku postępowania administracyjnego zakres prac, jakie inwestorzy zamierzają wykonać w budynku sąsiednim nr [...] wykraczający poza zakres uprawnień organu wynikających z art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego - zaistniała konieczność umorzenia postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego. Stanowisko takie nie jest uzasadnione.

Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu.

Bezprzedmiotowość postępowania nie może być utożsamiana z bezzasadnością żądania strony. Bezzasadność żądania strony oznacza brak przesłanek do uwzględnienia jej wniosku. W przeciwieństwie do bezprzedmiotowości postępowania, bezzasadność żądania strony musi być wykazana w decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty, a nie prowadzić do umorzenia postępowania, gdyż – jak zasadnie podkreśla się w orzecznictwie – umorzenie postępowania w takim przypadku jest niezgodnym z prawem uchyleniem się organu od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy (wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2004 r., IV SA 3439/02, LEX nr 156962, wyrok NSA z dnia 9 marca 2000 r., IV SA 12/98, LEX nr 77609). Ewentualny brak ustawowej przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego we wniosku nie czyni prowadzonego postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym, lecz oznacza jedynie bezzasadność żądania strony.

Ze szczególnym naciskiem należy zaakcentować na gruncie niniejszej sprawy, że nie znajduje uzasadnienia w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego wydanie decyzji o umorzeniu postępowania kończącej formalnie postępowanie w sprawie, w której strona jest zainteresowana uzyskaniem decyzji merytorycznej. Jeżeli zatem wnioskodawcy – K. G. i W. G. wyraźnie domagali się wydania decyzji merytorycznej o niezbędności wejścia do budynku znajdującego się w [...] przy ul. [...], znajdującego się na działce nr [...] stanowiącego własność B. M., celem dokonania robót wynikających z decyzji Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] 2004 r., znak: [...] o pozwoleniu na użytkowanie, polegających na przemurowaniu zewnętrznego lica ścian fundamentowych w podziemnej części budynku przy ul. [...] wraz z założeniem izolacji przeciwwilgociowej, to obowiązkiem organów administracji było merytoryczne odniesienie się do treści tego żądania pod kątem jego zasadności, a nie umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Zasadne jest stanowisko, zgodnie z którym umorzenie postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości w sytuacji, gdy istniały podstawy do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, stanowi naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. oraz narusza interes strony skarżącej (zob.: wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2002 r., II SA/Gd 1266/00, LEX nr 76113).

Podkreślić należy, że kompetencje organu wynikające z art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego, obejmują konieczność zbadania niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, a w przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, określenia granic niezbędnej potrzeby oraz warunków korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości. Nie ulega wątpliwości, że w procesie określania granic niezbędnej potrzeby oraz warunków korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości organ nie ma podstaw do rozstrzygania innych spraw administracyjnych podlegających rozpoznaniu w odrębnych postępowaniach, jak np. orzekania w zakresie pozwoleń na budowę. Rozpoznając wniosek o zezwolenie na wejście na sąsiednią nieruchomość, organ administracji powinien ograniczyć się wyłącznie do oceny niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości w celu wykonania zamierzonych przez inwestora robót budowlanych, objętych wcześniej uzyskanym pozwoleniem na budowę lub zgłoszeniem, co do którego organ nie zgłosił sprzeciwu (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2003 r., II SA/Łd 268/01, niepubl.). Ingerencja w prawo własności stanowi istotę art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego i stwierdzenie przez organ, iż wnioskowany przez inwestora zakres tej ingerencji wykracza poza przesłanki określone w art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego determinuje merytoryczną treść rozstrzygnięcia sprawy "wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości" z wniosku inwestora, a nie czyni bezprzedmiotowego postępowania w sprawie rozstrzyganej na podstawie art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego. Zasadnie podnosi się w piśmiennictwie, że oceniając zasadność wniosku organ bada: po pierwsze, czy inwestor podjął starania o uzyskanie zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu i czy starania te okazały się bezskuteczne, i po drugie, czy wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości jest niezbędne do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych. Dopiero łączne spełnienie obu warunków umożliwia organowi wydanie pozytywnej decyzji w sprawie. Jeżeli jeden z warunków nie zostanie spełniony, organ winien wydać decyzję odmowną (zob. Z. Niewiadomski (red.) Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2006, s. 482). Pogląd organu odwoławczego, iż wskazany w toku postępowania administracyjnego zakres prac, jakie inwestorzy zamierzają wykonać w budynku sąsiednim nr [...] wyłącza kompetencje organu administracji do wydania decyzji w trybie art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego i czyni postępowanie administracyjne bezprzedmiotowym, jest niezasadny.

Powyższe uchybienie organu odwoławczego wskazuje, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a., który wyłączał na gruncie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy administracyjnej dopuszczalność skorzystania przez Wojewodę [...] z kompetencji do umorzenia postępowania administracyjnego. Zaskarżona decyzja została zatem wydana z naruszeniem procesowej regulacji art. 105 k.p.a. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w sposób bezpośredni zdeterminowało treść rozstrzygnięcia kończącego postępowanie, które pomimo istnienia ku temu podstaw nie załatwia merytorycznie przedmiotowej sprawy.

W tym stanie rzeczy - mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy – należało uchylić zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2007 r., znak: [...]

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).