Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 186/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer Sedzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 marca 2022 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Wójta Gminy O. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

M.P. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy O. w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

Wyjaśnił, że [...] r. wystąpił do Wójta O. o udostępnienie informacji w zakresie prowadzonego przez urząd rejestru umów – dane za miesiąc czerwiec 2020r. Wniosek wysłał na adres poczty elektronicznej urzędu, podpisany swoim imieniem i nazwiskiem. Natomiast pismem z [...] r. został wezwany przez Wójta do wskazania danych osobowych i podpisania wniosku. Zdaniem skarżącego, nie było to konieczne i wezwania nie wykonał. Jednak Wójt pismem z [...] r. ponownie wezwał skarżącego do złożenia czytelnego podpisu, względnie kwalifikowanego podpisu elektronicznego. Skarżący [...] r. podpisał wniosek profilem zaufanym. Jednak [...] r. Wójt poinformował Stronę, że cyt.: "Pana podpis elektroniczny nie jest podpisem elektronicznym (podpisanym cyfrowo) bowiem w rozumieniu przepisów szczególnych nie jest możliwy do zweryfikowania, jako podpis złożony przez uprawnioną osobę".

W konsekwencji skoro Skarżący nie otrzymał wnioskowanej informacji publicznej, wystąpił ze skargą na bezczynność Wójta O.. Organowi zarzucił naruszenie:

- art. 61 ust. 1 Konstytucji RP przez nieudostępnienie żądanej informacji publicznej;

- art. 1 ust. 1 UDIP w związku z art. 6 ust. 1 UDIP poprzez nieudostępnienie wnioskowanych przez skarżącego informacji publicznych, w sytuacji, gdy stanowi ona informację publiczną podlegającą udostępnieniu;

- art. 64 § 2 KPA poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na wzywaniu skarżącego do uzupełnienia braków formalnych w postaci podpisania wniosku o dostęp do informacji email złożony w formie wiadomości elektronicznej;

- art. 13 ust. 1 i 2 UDIP przez ich niezastosowanie i nieudostępnienie w terminach określonych w tych przepisach wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej.

Wobec powyższego zawnioskował o:

- na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 PPSA - o zobowiązanie Wójta Gminy O. do udostępnienia skarżącemu informacji wnioskowanej w dniu [...] .;

- na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 PPSA - o stwierdzenie, iż Wójt Gminy O. dopuścił się bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej;

- na podstawie art. 149 § la PPSA - o stwierdzenie, że bezczynność Wójta Gminy O. w udostępnieniu informacji publicznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o wymierzenie z tego tytułu, na podstawie art. 149 § 2 i art. 154 § 6 PPSA, grzywny w wysokości 1.500 zł (słownie: tysiąc pięćset złotych 00/100);

- na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 PPSA w zw. z art. 21 UDIP - o zasądzenie od Wójta Gminy O. na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu przedstawił cel ustawy i odformalizowany tryb postępowania oraz podkreślił brak jakichkolwiek przyczyn usprawiedliwiających bezczynność organu.

Organ wniósł o oddalenie skargi twierdząc, że brak podpisu pod wnioskiem o udzielenie informacji publicznej wyklucza jego rozpoznanie, a zatem i bezczynność organu. Wyjaśnił, że wniosek wpłynął e-mailem od adresata określającego jako: [...] @interia.com. Natomiast w odpowiedzi na wezwanie autor wniosku [...] r., o godz. 14.44, przesłał e-maila, do którego załączył skan wniosku tożsamej treści, na którym złożony był podpis w formie parafy. Zatem wobec niekompletnego uzupełnienia wniosku w części dot. złożenia czytelnego ponownie [...] r. skierowano na wskazany adres e-mailowy ww. adresata pismo wzywające do uzupełnienie wniosku w zakresie złożenia czytelnego podpisu. Nadto organ podkreślił, że pismo z [...] r. wpłynęło na adres e-mailowy pracownika Urzędu Gminy O. od adresata określającego jako: [...] @interia.com ww. tej sprawie, a nie na oficjalny adres e-mail organu podany na stronie internetowej BIP urzędu gminy O., jak i w pismach adresowany do tego skarżącego.

Dalej organ podniósł, że w dniu [...] r. autor wniosku przesłał e-maila, do którego załączył skan wniosku tożsamej treści z e-mail z dnia [...] r., na którym złożony był podpis w formie parafy oraz "nadruk" podpisu elektronicznego. W systemie SOD repozytorium plików FINN za pomocą oprogramowania sprawdzano (weryfikowano) podpis elektroniczny. Nie został on odnaleziony, co oznacza że podpis nie został złożony (w załączeniu dokumenty - zrzuty ekranu monitora podczas weryfikacji). W konsekwencji [...] r. wnioskodawca został pisemnie poinformowany, że przesłany w uzupełnieniu jego podpis elektroniczny nie jest podpisem elektronicznym (podpisanym cyfrowo), bowiem w rozumieniu przepisów szczególnych. Na to skarżący złożył skargę na bezczynność organu, którą Wójt uznał za całkowicie bezzasadną podkreślając wymogi formalne wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że prawo do sądu określone zostało w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.), ratyfikowanej przez Rzeczypospolitą Polską (art. 9, art. 87 ust.1, art. 89 ust.1 pkt 2 Konstytucji RP). Nadto Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 25 stycznia 1995 r., sygn. akt W 14/94, (Dz.U. nr 14, poz. 67, OTK 1995/1/19) wskazał, że na prawo do sądu składa się także element materialny – możność prawnie skutecznej ochrony praw strony na drodze sądowej w ramach odpowiednio ukształtowanej procedury. Zgodnie natomiast z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 dalej: p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Mocą art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. w Dz.U z 2019 r., poz. 2325; dalej P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje sprawy wymienione w tym przepisie. Natomiast w świetle regulacji art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując procedowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.

Wyjaśnienia wymaga także, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zatem więc celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań.

Przenosząc powyższe rozważania na niwę rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że przedmiotowa skarga nie jest zasadna.

Jednym z trybów udzielenia informacji publicznej jest udzielenie jej na wniosek – art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 roku (t.j. Dz. U. z 2020, poz. 1764 ze zm., dalej "u.d.i.p."). Wniosek ten musi być oświadczeniem woli konkretnego podmiotu domagającego się udzielenia informacji i dlatego musi być podpisany przez wnioskodawcę lub osobę uprawnioną do jego reprezentowania.

Natomiast wniosek złożony przez skarżącego nie zawierał wymaganego podpisu, pozwalającego na jednoznaczne określenie jego autora; również złożone uzupełnienia, przesłane na wezwanie organu, nie spełniały tych wymogów. Natomiast bez wskazania konkretnego autora, jego danych osobowych i jego podpisu wniosek nie istnieje w sensie prawnym i w razie nieuzupełnienia tego braku, pomimo wezwania organu, można pozostawić go bez rozpoznania.

Prawdą jest, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje tryb postępowania odformalizowany, np. w porównaniu do procedury przewidzianej w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej: Kpa). Jednakże nie znaczy to, że skoro ustawa nie formuje żadnych wymogów wobec wniosku to może być on niepodpisany i bez konkretnego oznaczenia podmiotu wnioskującego. Jest to baza, podstawa zasad prawnych, gdyż niepodpisane oświadczenie woli nie wywiera żadnego skutku prawnego.

Pozostawienie więc wniosku skarżącego bez rozpoznania było uzasadnione, a to wyklucza uznanie, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie.

Z powyższych względów Sąd oddalił skargę w całości z mocy art. 151 -.p.p.s.a.