Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2949/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11g
journal: Dz.U. 2008 nr 193 poz 1194
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2013 r. sprawy ze skargi M. C. i R. C. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala


UZASADNIENIE

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] października 2012 r. znak : [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej k.p.a., oraz art. 11g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194, ze zm. dalej "ustawą"), po rozpatrzeniu odwołania M. i R. C. od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] października 2010 r., zezwalającej na realizację inwestycji drogowej pod nazwą: "Przebudowa drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku od drogi krajowej nr [...] do autostrady [...], część B - przebudowa drogi wojewódzkiej nr [...] w gminie [...] dla odcinków w km: 80+141 - ok. 81+400, 82+250 - ok. 82+700, 86+050 - ok. 86+844",

I. uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, zapis na stronie 13, pkt X zatytułowany "Wydanie nieruchomości", "Co do zasady, w art. 16 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, przewidziany został nie krótszy niż 120 dniowy termin, licząc od dnia uzyskania przez decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej waloru ostateczności, do wydania nieruchomości przeznaczonych pod realizację inwestycji drogowej. Jednakże, nadanie niniejszej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, w myśl art. 17 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 wymienionej ustawy, zobowiązuje się do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. Doręczenie dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, uruchamia obowiązek niezwłocznego wydania nieruchomości.", i orzekł :

"Działając na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194, z późn. zm.), określam termin wydania nieruchomości na 120 dzień od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna.

Jednocześnie, wobec nadania przedmiotowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, w myśl art. 17 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, decyzja niniejsza:

- zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości,

- uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi,

- uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych.".

II. Uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji zapis znajdujący się na stronie 1, w wersie od 16 do 19 (licząc od dołu strony),

"przebudowa drogi wojewódzkiej nr [...] w gminie [...] dla odcinków w km:

80+141 - ok. 81+400

82+250 - ok. 82+700

86+050 - ok. 86+844",

i orzekł :

"przebudowa drogi wojewódzkiej nr [...] w gminie [...] dla odcinków w km:

80+141 - ok. 81+400

82+222 - ok. 82+730

86+010-ok. 86+850".

III. Uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 2, stanowiący treść pkt II, zapis:

"Wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi z określeniem ich kategorii

• odcinek 1 - od km ok. 80+141 do km ok. 80+400

Drogi publiczne wykazane w analizie powiązań drogowych:

- droga wojewódzka nr [...] (kl. G).

Pozostałe działki drogowe krzyżujące się z drogą wojewódzką nr [...] nie są drogami publicznymi i stanowią mienie ewidencyjne gminy [...].

- odcinek 2 - od km ok. 82+250 do km ok. 82+700

Drogi publiczne wykazane w analizie powiązań drogowych:

- droga wojewódzka nr [...] (kl. G),

- droga powiatowa nr [...].

Pozostałe działki drogowe krzyżujące się z drogą wojewódzką nr [...] nie są drogami publicznymi i stanowią mienie ewidencyjne gminy [...].

odcinek 3 - od km ok. 86+050 do km ok 86+844

- droga wojewódzka nr [...] (kl. G),

- droga krajowa nr [...].

Pozostałe działki drogowe krzyżujące się z drogą wojewódzką nr [...] nie są drogami publicznymi i stanowią mienie ewidencyjne gminy [...].

Dojazdy do działek drogowych nie będących drogami publicznymi zapewniono poprzez zaprojektowanie zjazdów publicznych.",

i orzekł :

"Wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi z określeniem ich kategorii

odcinek 1 - od km. ok. 80+141 - do km ok. 81+400

Drogi publiczne wykazane w analizie powiązań drogowych:

- droga wojewódzka nr [...] (kl. G).

Pozostałe działki drogowe krzyżujące się z drogą wojewódzką nr [...] nie są drogami publicznymi i stanowią mienie ewidencyjne gminy [...].

odcinek 2 - od km ok. 82+222 - do km ok. 82+730

Drogi publiczne wykazane w analizie powiązań drogowych:

- droga wojewódzka nr [...] (kl. G),

- droga powiatowa nr [...].

Pozostałe działki drogowe krzyżujące się z drogą wojewódzką nr [...] nie są drogami publicznymi i stanowią mienie ewidencyjne gminy [...].

odcinek 3 - od km ok. 86+010 - do km ok. 86+850

- droga wojewódzka nr [...] (kl. G),

- droga krajowa nr [...].

Pozostałe działki drogowe krzyżujące się z drogą wojewódzką nr [...] nie są drogami publicznymi i stanowią mienie ewidencyjne gminy [...].

Dojazdy do działek drogowych nie będących drogami publicznymi zapewniono poprzez zaprojektowanie zjazdów publicznych.".

IV. W pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Ponownie rozpoznając sprawę na skutek wniesionego odwołania przez M. i R. C. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wskazał, że wniosek inwestora o wydanie decyzji uzupełniony kolejnymi pismami, jest kompletny, tj. zawiera wszystkie opinie i uzgodnienia, o których mowa w art. 11 d ust. 1 ustawy.

Inwestor przed złożeniem wniosku, zgodnie z art. 11 b ust. 1 ustawy, uzyskał opinie Zarządu Województwa [...], wyrażoną w załączniku Nr 1 do uchwały Nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., opinię Zarządu Powiatu [...], wyrażoną w uchwale Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Zgodnie z art. 11d ust. 1 ustawy do wniosku załączono mapy w skali 1:1000, na których przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy w skali 1:500 i 1:1000, zawierające projekty podziału nieruchomości, wraz z wykazem zmian gruntowych oraz określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi., został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 07.07.1994 r. - Prawo budowlane. Projekt budowlany został także uzgodniony przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej przy Staroście [...] (opinia Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r.).

Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 8 ustawy do wniosku inwestor załączył także opinie:

- Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego we [...] z dnia [...] stycznia 2010 r.,

- Zastępcy Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we [...] z dnia [...] stycznia 2010 r.,

- Zastępcy Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we [...] z dnia [...] stycznia 2010 r.,

- Kierownika Delegatury w [...] Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we [...] z dnia [...] lutego 2010 r.,

Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 9 ustawy do wniosku dołączono również ostateczną decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych związanych z planowaną inwestycją oraz decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedmiotowej inwestycji, w której sformułowano szczegółowe warunki realizacji oraz eksploatacji inwestycji, zapewniające ochronę środowiska, zwaną dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach ".

Dalej organ wyjaśnił, że decyzja organu I instancji pomimo, że prawidłowa pod względem formalnym wymagała korekty merytorycznej, która określiła termin wydania nieruchomości objętych liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, a także doprecyzowała kilometraż wskazanych odcinków, na których zaprojektowano realizację inwestycji. Jednocześnie organ wskazał, że rzeczywisty przebieg linii rozgraniczających teren inwestycji jest zgodny ze stanem zilustrowanym na załączniku graficznym nr 1 do decyzji organu I instancji i wprowadzona korekta nie doprowadziła do ich zmiany, gdyż pozostają zgodne z wnioskiem inwestora. Przechodząc do oceny zarzutów odwołania dotyczących ograniczenia zakresu wywłaszczenia na działce nr [...], odstąpienia od separacji cieku wodnego [...] i rowu przydrożnego oraz budowy ekranów ochronnych Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej wyjaśnił, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, iż co do zasady zgodnie z przepisami ustawy wojewoda pełni w procesie budowy drogi publicznej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice poprzez dokonanie oceny prawnej projektowanej inwestycji kończące się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice.

Organ podkreślił, iż rozpoznając odwołanie wezwał inwestora do wypowiedzenia się co do możliwości dokonania zmiany lokalizacji zatoki autobusowej oraz roweru melioracyjnego [...] oraz budowy ekranów dźwiękochłonnych. Stanowisko inwestora zostało przedstawione w piśmie z dnia 7 marca 2011 r. Nadto, działając na podstawie art. 136 k.p.a. zobowiązał inwestora do ustosunkowania się do pisma skarżących z dnia 30 maja 2011 r. dotyczącego w szczególności zmiany lokalizacji zatoki autobusowej poprzez umiejscowienie jej na działce nr [...].

Oceniając podniesione zarzuty oraz stanowisko inwestora organ odwoławczy wskazał, że w ramach planowanego przedsięwzięcia przewiduje się przebudowę drogi wojewódzkiej nr [...] w gminie [...] na odcinku od drogi krajowej nr [...] do autostrady [...], część B, składającej się z 3 odcinków. Celem inwestycji jest poprawienie komfortu i bezpieczeństwa podróżowania oraz zmniejszenie uciążliwości dla mieszkańców. Obecnie na omawianym odcinku nie występują obiekty infrastruktury drogowej, takie jak zatoki autobusowe i chodniki, a istniejące urządzenia odwadniające mają za małe przekroje, co powoduje, że przepusty i rowy są zamulone. Ponadto, wzdłuż drogi wojewódzkiej nr [...] na omawianym odcinku znajduje się zieleń przydrożna, zagrażająca bezpieczeństwu ruchu. Realizacja inwestycji obejmować będzie m.in. poszerzenie jezdni, dobudowanie poboczy oraz rowów przydrożnych, budowę zatok autobusowych i chodnika oraz zjazdów na drogi wewnętrzne, wycinkę drzew i krzewów rosnących na poboczu drogi i nasadzenia poza rowem odwadniającym, przebudowę uzbrojenia kolidującego. Ponadto, zostanie przeprowadzona korekta skarp przy rowach odwadniających, przebudowane zostaną sieci wodociągowe, wykonane zostanie oświetlenie drogi. Tak zaprojektowana inwestycja jest zgodna z przepisami prawa, a podniesione wobec jej rozwiązań zarzuty nie mogą skutecznie doprowadzić do zmiany zaskarżonej decyzji.

Organ wyjaśnił, że istniejące zagospodarowanie terenu uniemożliwia inną niż przyjętą w projekcie lokalizację zatoki autobusowej, gdyż ograniczona jest ona w kierunku południowym mostem nad ciekiem, zaś w kierunku północnym skrzyżowaniem. Za przyjętą lokalizacją przemawia również zagęszczenie siedzib, z których będzie generowany zasadniczy ruch pieszych. Nie jest także możliwe odstąpienie od separacji cieku wodnego [...] i rowu przydrożnego, gdyż zgodnie z art.11d ust. 1 pkt 9 ustawy, inwestor dołączył do wniosku ostateczną decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych związanych z planowaną inwestycją, którą organ wydający zaskarżoną decyzję jest związany. Ewentualne zarzuty w stosunku do ustaleń wynikających z pozwolenia wodnoprawnego mogą być podnoszone w stosunku do ww. decyzji Starosty [...] w odrębnym postępowaniu. Dodatkowo organ zauważył, że zgodnie z wyjaśnieniami udzielonymi przez inwestora w piśmie z dnia 7 marca 2011 r. na wniosek skarżących, w projekcie przewidziano rów umożliwiający dopływ wody z rowu drogowego do stawu usytuowanego na nieruchomości skarżących, co ma na celu zapewnienia dalszego korzystania z wód płynących. Ponadto, zostanie zachowana dotychczasowa możliwość korzystania z wód przez odtworzenie urządzeń wodnych, pozwalających na pobieranie wody do zasilania stawów skarżących.

Odnosząc się do kwestii ograniczenia zakresu wywłaszczenia działki o nr ewid. [...] do niezbędnego minimum, organ odwoławczy wskazał, że zaskarżoną decyzją zatwierdzono podział należącej do skarżących nieruchomości o nr ewid. [...], obręb [...], na działki o nr ewid. [...] o pow. 0,0229 ha i [...] o pow. 0,25 ha, przy czym działkę o nr ewid. [...] pozostawiono dotychczasowym właścicielom. Zatwierdzony podział nieruchomości jest zgodny z przepisami prawa, a potrzeba podziału i zajęcia części działki o nr ewid. [...] wynika z konieczności budowy kanalizacji deszczowej w obszarze skrzyżowania drogi wojewódzkiej nr [...] z droga lokalną [...].

Odnośnie wniosku skarżących, dotyczącego budowy ekranów ochronnych, eliminujących szkodliwy wpływ drogi organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 9 ustawy, inwestor do wniosku o wydanie przedmiotowej decyzji dołączył decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, wydaną przez Wójta Gminy [...] w dniu [...] listopada 2009 r. Skutki prawne tej decyzji określone zostały w art. 86 w związku z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.), zgodnie z którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Powyższa decyzja nie nakłada obowiązku budowy ekranów ochronnych, o które wnioskowali skarżący, gdyż inwestycja nie spowoduje zagrożeń dla środowiska, niekorzystnych z punktu widzenia zdrowia ludzi oraz nie będzie pogarszać stanu środowiska przyrodniczego i oddziaływać negatywnie na zdrowie człowieka.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wyjaśnił także, że zarzut skarżących dotyczący naruszenia prawa własności jest bezzasadny, gdyż art. 21 pkt 1 Konstytucji RP, przewiduje możliwość wywłaszczenia na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Ponadto, art. 64 ust. 3 Konstytucji RP dopuszcza ograniczenie prawa własności w drodze ustawy w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. W myśl zaś art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r.nr 16 poz. 93, z późn. zm.), wyznacznikami granic własności są ustawy i zasady współżycia społecznego, a wyznacznikiem sposobu korzystania przez właściciela z przysługującego mu prawa jest społeczno - gospodarcze przeznaczenie tego prawa. Z takim ograniczeniem ustawowym mamy do czynienia w niniejszym przypadku.

Odnosząc się do twierdzenia skarżących, iż dokumentację projektową stworzono bez konsultacji z nimi organ odwoławczy podniósł, że w postępowaniu o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przepisy prawa nie nakładają na organ administracji publicznej obowiązku uzgadniania powyższych kwestii na etapie postępowania administracyjnego, mającego na celu wydanie ww. decyzji. Ustawa nie zobowiązuje inwestora do poprzedzenia wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na inwestycję drogową uzgodnieniami dotyczącymi kwestii własnościowych odnośnie nieruchomości wchodzących w zakres opracowywanej inwestycji.

Za nietrafiony organ uznał także zarzut braku w decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. o pozwoleniu wodnooprawnym zapisów dotyczących cieku [...] w kontekście pozyskiwania wody do nawadniania stawów skarżących, co powoduje utratę dostępu na zasadach zwykłego korzystania. Kwestie związane z udzieleniem pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych związanych z planowaną inwestycją stanowią przedmiot odrębnego rozstrzygnięcia i nie mogą być rozpatrywana w niniejszym postępowaniu.

Podobnie odnosząc się do zastrzeżeń skarżących wnoszonych w stosunku do postanowień decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ wyjaśnił, że podnoszone w tym zakresie zarzuty odnoszą się do odrębnego postępowania.

Podsumowując swoje rozważania organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2012 r. wnieśli M. i R. C. domagając się jej uchylenia, a także uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 11 a ust. 1, art. 11 d ust. 1, art. 11 f ust. 1, art. 12 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji zakresie dróg publicznych, poprzez określenie linii rozgraniczających teren jak również oznaczenie nieruchomości, które stają się własnością Województwa [...], w zakresie części nieruchomości stanowiących działki nr [...] i [...] położonych w [...], stanowiących ich własność w sposób nie uwzględniający konieczności, aby planowana inwestycja drogowa powodowała jak najmniejsze uciążliwości dla właścicieli nieruchomości w szczególności poprzez:

a) bezpodstawne zlokalizowanie zatoki autobusowej na działce [...] z naruszeniem przepisów § 119 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02.03.1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie,

b) bezpodstawne wywłaszczenie części działki [...], podczas gdy dla poprowadzenia rury odprowadzającej wody deszczowe z obszaru skrzyżowania drogi wojewódzkiej nr [...] z drogą lokalną [...] do cieku wodnego "[...] " wystarczające byłoby ustanowienie służebności gruntowej na działce nr [...],

c) naruszenie art. 11 d ust. 4 ww. ustawy w zw. z art. 122 Prawa wodnego poprzez likwidację rowu melioracyjnego [...] przebiegającego przez działkę Nr [...], bez uzyskania koniecznego w tym przypadku pozwolenia wodnoprawnego, ponieważ zabieg ten powoduje uniemożliwienie skarżącym pobierania wody do zasilania stawów zlokalizowanych na ich nieruchomości, tym samym pozbawia ich prawa zwykłego korzystania z wód.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Zaskarżoną decyzją Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zezwolił na realizację inwestycji drogowej polegającej na przebudowie drogi wojewódzkiej nr [...] na wskazanych odcinkach.

Zezwolenie, wydane zostało w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r., o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zwanej dalej ustawą, w brzmieniu po jej zmianie dokonanej ustawą z dnia 25 lipca 2008r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958), która weszła w życie z dniem 10 września 2008r. Pozwolenie na realizację inwestycji drogowej stanowi rodzaj skonsolidowanego orzeczenia administracyjnego, ustalającego lokalizację drogi, udzielającego pozwolenia na jej budowę, oraz stanowiącego o zatwierdzeniu podziału nieruchomości i oznaczeniu nieruchomości, które przechodzą na własność Skarbu Państwa ( art. 11a, ust 1 oraz art. 11f ust. 1 ustawy).

Podkreślić należy, że ustawa z 10 kwietnia 2003r., zawiera unormowania szczególne odnoszące się do sposobu rozstrzygania skarg przez sąd. Art. 31 ust. 2 ustawy stanowi, iż w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, ze decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wadliwości te mają kwalifikowany charakter wobec innych naruszeń prawa, którymi może być dotknięta decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W przypadku zaistnienia tych innych naruszeń prawa celowościowa wykładnia wskazanego przepisu nakazuje uznać, że ogranicza on sądowi administracyjnemu dopuszczalność uchylenia decyzji niezależnie od tego, jakimi wadami decyzja ta jest dotknięta ( por. wyrok NSA z 24 sierpnia 2010r., II OSK 984/10, publikowany w internecie cbois, nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie zezwolenie na realizacje inwestycji drogowej wydane zostało w dniu [...] października 2010 r. Na skutek wniesionego odwołania decyzja ta utrzymana została w mocy w zasadniczej części. Organ uchylił jedynie poszczególne zapisy dotyczące wydania nieruchomości, oraz wskazanych ilości kilometrów w dla odcinków przebudowywanej drogi wojewódzkiej nr [...] w gminie [...] oraz wskazanych kilometrów dotyczących powiązania drogi z innymi drogami publicznymi. W tym stanie rzeczy Sąd mógł brać pod uwagę takie wady zaskarżonej decyzji, które przemawiałyby za stwierdzeniem jej nieważności lub mogły stanowić podstawę do wznowienia postępowania.

W sprawie skarżący M. i R. C. nie podnoszą wadliwości zaskarżonej decyzji, która stanowiłaby podstawę do stwierdzenia jej nieważności bądź mogła stanowić podstawę do wznowienia postępowania, a Sąd z urzędu nie stwierdza wad prawnych, które stanowiłyby podstawę do orzekania w tym zakresie. Rozpoznając zarzuty skargi wskazać należy, że dotyczą one przede wszystkim naruszenia prawa własności, z uwagi na bezpodstawne, zdaniem skarżących, wywłaszczenia części działki [...], naruszenia przepisów Prawa wodnego, oraz zlokalizowanie zatoki autobusowej na działce [...] z naruszeniem przepisów § 119 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Oceniając tak sformułowane zarzuty uznać należy je za bezzasadne.

Zezwolenie na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...] wydane zostało na podstawie obowiązującej ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r., o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Ustawa ta zawiera kompleksowe uregulowanie dotyczące wszystkich etapów przygotowania i realizacji inwestycji drogowych (art. 11f ustawy) i w sprawach tych nie mają zastosowania przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 11 i ust. 2 ustawy). Wskazać także należy, że jakkolwiek ustawodawca zdecydował o pewnej odmienności uregulowań (od innych obowiązujących aktów) zawartych w cytowanej ustawie, to jednak nie może budzić wątpliwości, że te szczególne rozwiązania uwzględniają wszelkie standardy konstytucyjne.

Jak wynika z akt postępowania inwestor wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej złożył wymagane dokumenty, opinie i decyzje określone w art. 11d ustawy, a przeprowadzone postępowanie nie naruszyło przepisów ustawy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia podniesionych zarzutów wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 11 f ust. 1 pkt 2 ustawy, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera określenie linii rozgraniczającej teren inwestycji. Oznacza to, że linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczają granice skutków prawnych decyzji w zakresie ustalenia lokalizacji drogi, podziałów nieruchomości oraz przejęcia własności terenu znajdującego się w ich granicach na rzecz właściwego podmiotu publicznoprawnego. Należy podkreślić, że przebieg linii rozgraniczającej teren inwestycji jest określony w załączniku mapowym, o którym mowa w art. 11 d ust. 1 pkt 1 ustawy. Prawidłowo zatem, wobec stwierdzonych przez organ odwoławczy rozbieżność w zakresie kilometraży wskazanych odcinków, na których zaprojektowano realizację inwestycji występujących pomiędzy wnioskiem Zarządu Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. o wydanie przedmiotowej decyzji, sentencją zaskarżonej decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] października 2010 r. oraz mapą z wyznaczonymi granicami terenu objętego wnioskiem, będącą załącznikiem Nr 1 do ww. decyzji, orzeczono reformatoryjnie o zmianie decyzji organu I instancji we wskazanym zakresie. Wszystkie jednak uzyskane uzgodnienia i opinie, a także dokumentacja niezbędna do uzyskania prawa do dysponowania nieruchomościami gruntowanymi na cele budowlane, odnoszą się do skorygowanego zakresu opracowania.

Bezpodstawny jest także zarzut dotyczący zlokalizowania zatoki autobusowej na działce [...] z naruszeniem przepisów § 119 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Zgodnie z przepisami ustawy wojewoda pełni w procesie budowy drogi publicznej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania w oparciu o obowiązujące przepisy decyzji w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości (vide: wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 561/11, z dnia 14 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1722/09, oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1968/10, z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK/2416/lO, oraz dnia 11 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1688/11). Zgodzić się należy, z organem administracji, że przy wyborze lokalizacji zatoki autobusowej kierowano się obowiązującymi regulacjami prawnymi, wynikającymi przede wszystkim z rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, mając na uwadze przede wszystkim bezpieczeństwo ruchu drogowego.

Także zarzut dotyczący odstąpienia od separacji cieku wodnego [...] i rowu przydrożnego jest bezzasadny. Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 9 ustawy, inwestor dołączył do wniosku ostateczną decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...], w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych związanych z planowaną inwestycją, którą organ wydający zaskarżoną decyzję jest związany. Ewentualne zatem zarzuty w stosunku do ustaleń wynikających z pozwolenia wodnoprawnego mogą być podnoszone w stosunku do ww. decyzji Starosty [...] w odrębnym postępowaniu. Wskazać nadto należy, że na wniosek skarżących, w projekcie przewidziano rów umożliwiający dopływ wody z rowu drogowego do stawu usytuowanego na nieruchomości skarżących, co zapewnieni dalsze korzystania z wód płynących. Ponadto, jak wskazał organ zostanie zachowana dotychczasowa możliwość korzystania z wód przez odtworzenie urządzeń wodnych, pozwalających na pobieranie wody do zasilania stawów skarżących.

Także zakresu wywłaszczenia działki nr ewid. [...] wbrew zarzutom skarżącego ograniczono do niezbędnego minimum. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zbadał w toku postępowania odwoławczego niezbędność zajęcia części działki o nr ewid. [...] dla realizacji przedmiotowej inwestycji, co znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie (pisma Ministra Infrastruktury z dnia 14 lutego 2011 r. i z dnia 30 maja 2011 r. znajdujące się w aktach postępowania administracyjnego).

Na zakończenie należy podkreślić, ze specyfika inwestycji drogowych wynikająca z ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, wymaga uwzględnienia sprzecznych z zasady oczekiwań, które z jednej strony związane są z realizacją spornej inwestycji drogowej, z drugiej zaś strony wymagają poszanowania konstytucyjnego prawa własności, co w niniejszej sprawie zostało zachowane.

Podsumowując, Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję we wskazanym wyżej zakresie nie znalazł podstaw do jej uchylenia.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.