Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 577/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 92 ust. 1, art. 92 a , art. 92 b i art. 93 c
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 10 ust. 2, art. 10 ust. 4
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8 art. 14 ust. 2
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym
article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

SENTENCJA

Dnia 6 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska ( spr.) Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska – Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi E. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6.09.2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 roku, Nr 125, poz. 874 ze zm.), Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył karę pieniężną na Przedsiębiorstwo Motoryzacyjne "D-M" E.K. w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że suma kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym wynosiła [...] zł, ale ze względu na treść art. 92a ust.3 tej ustawy wysokość kary została ograniczona. Wskazał, że podczas kontroli przedsiębiorstwa w zakresie przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego za okres od 01.10.2011 r. do 31.03.2012 r., przeprowadzonej w dniach 23 maja-20 czerwca 2012 r., stwierdzono naruszenia, które zostały opisane w protokole kontroli z dnia 20.06.2012 r. nr [...]. Uznał, ze przedsiębiorca miał wpływ na ich powstanie bowiem nie były one wynikiem zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. E. K. nie nadzorował kierowców i nie informował ich o zasadach prawidłowego używania wykresówek. Organ I instancji nie stwierdził upomnień i nagan związanych z nieprzestrzeganiem przez kierowców norm związanych z czasem prowadzenia pojazdów. Strona takich dokumentów podczas kontroli nie okazała.

W odwołaniu od decyzji zarzucono organowi poczynienie błędnych ustaleń faktycznych.

Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1265.), lp. 5. 1, lp. 5. 2, lp. 5. 3, lp. 6.3.1, lp. 6.3.6, lp. 6.3.7 i lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 7, art. 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 13, art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 2 i ust. 5 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985r.ze zm.), Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ opisał naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, stwierdzone podczas kontroli.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu (lp. 5. 1 załącznika nr 3 do u.t.d.) organ odwoławczy stwierdził, że zostało udowodnione na podstawie wykresówki kierowcy S.G., że przekroczył on maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 25 minut w stosunku do normy 10 godzinnej. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d.) organ odwoławczy uznał, że zostało udowodnione na podstawie wykresówki, że J.N. w dniach [...]. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 30 minut; S. K. w dniu [...]. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 30 minut, a w dniu [...] przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 3 godziny. Jednocześnie nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku (lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d.) organ odwoławczy uznał, że zostało udowodnione na podstawie wykresówki, że S.G. dnia [...], skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 20 minut w stosunku do normy 9 godzinnej; W. B. dnia [...] skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o 25 minut w stosunku do normy 9 godzinnej; dnia [...] skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 40 minut w stosunku do normy 9 godzinnej; S. K. dnia [...] skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 1 godzinę i 55 minut w stosunku do normy 9 godzinnej, dnia [...], skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 2 godziny i 11 minut w stosunku do normy 9 godzinnej; M.S. dnia [...], skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 1 godzinę i 25 minut w stosunku do normy 9 godzinnej, dnia [...], skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 1 godzinę i 5 minut w stosunku do normy 9 godzinnej. Podczas kontroli nie okazano dokumentów uzasadniających odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Odnośnie naruszenia polegającego na nieuzasadnionym użyciu kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu (lp. 6.3.1 załącznika nr 3 do u.t.d.) organ stwierdził nieuzasadnione użycie dwóch wykresówek przez: S. G. dnia [...], J.N. dnia [...] oraz dnia [...], Z.S. dnia [...], A.P. w dniach [...] i [...]; S. K. dnia [...] oraz dnia [...]; R. B. dnia [...] oraz dnia [...] i [...].

Odnośnie naruszenia polegającego na braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów - imienia lub nazwiska kierowcy (lp. 6.3.6.1 załącznika nr 3 do u.t.d.) organ odwoławczy wyjaśnił, że podczas kontroli przedsiębiorca okazał wykresówki L. P. z dnia [...] i [...], które nie zawierały wymaganych wpisów imienia kierowcy oraz wykresówkę S. K. z dnia [...], która nie zawierała wymaganego wpisu imienia kierowcy.

Odnośnie naruszenia polegającego na braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów - numeru rejestracyjnego pojazdu (lp. 6.3.6.2 załącznika nr 3 do u.t.d.) organ stwierdził, że podczas kontroli przedsiębiorca okazał wykresówkę S. K. z dnia [...], która nie zawierała wymaganego wpisu numeru rejestracyjnego pojazdu.

Odnośnie naruszenia polegającego na braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów - miejsca lub daty początkowej używania wykresówki (lp. 6.3.6.3 załącznika nr 3 do u.t.d.), organ odwoławczy stwierdził, iż podczas kontroli przedsiębiorca okazał wykresówkę S.K. z dnia [...], która nie zawierała wymaganego wpisu miejsca początkowego używania wykresówki.

Odnośnie naruszenia polegającego na braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów - miejsca lub daty końcowej używania wykresówki (lp. 6.3.6.4 załącznika nr 3 do u.t.d.) organ odwoławczy stwierdził, iż podczas kontroli przedsiębiorca okazał wykresówkę S. K. z dnia [...]., która nie zawierała wymaganego wpisu miejsca końcowego używania wykresówki, R. B. z dnia [...], która nie zawierała wymaganego wpisu miejsca końcowego używania wykresówki.

Odnośnie naruszenia polegającego na braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów - stanu licznika kilometrów w chwili rozpoczęcia użytkowania pojazdu (lp. 6.3.6.5 załącznika nr 3 do u.t.d.) organ odwoławczy uznał, iż podczas kontroli przedsiębiorca okazał wykresówkę S. K. z dnia [...], która nie zawierała wymaganego wpisu stanu licznika kilometrów w chwili rozpoczęcia używania wykresówki.

Odnośnie naruszenia polegającego na braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów - stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu (lp. 6.3.6.6 załącznika nr 3 do u.t.d.), organ odwoławczy stwierdził, że podczas kontroli przedsiębiorca okazał wykresówkę S. K. z dnia [...], która nie zawierała wymaganego wpisu stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia używania wykresówki.

Odnośnie naruszenia polegającego na nie okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nie prowadzenia pojazdu (lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d.) organ odwoławczy uznał, że nie przedstawiono dokumentów potwierdzających fakt nie prowadzenia pojazdów. Przedsiębiorca nie okazał wykresówek, danych z karty kierowcy, tachografu cyfrowego lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nie prowadzenia pojazdu przez L. P. za dni 01.10.2011 r. i 21.03.2012 r. – [...], J. N. za dni [...] i [...], Z. S. za dzień [...], W. B. za dni [...], [...], S.K. za dni 11.03.2011 r. – [...], [...], M. S. za dni [...] i [...], R. B. za dni 01.10.2011-07.10.2011 r., S. G. za dzień [...], A.S. za dni [...], [...], T. K. za dni [...], [...] czyli łącznie za 53 dni.

Odnośnie naruszenia polegającego okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy (lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d.) organ odwoławczy wyjaśnił, że podczas kontroli przedsiębiorca okazał wykresówkę T.K. opisaną za dni [...], na której nie zarejestrowano aktywności kierowcy. Organ odwoławczy stwierdził też, że materiał dowodowy poza jednym przypadkiem był niewystarczający do stwierdzenia trafności zarzutu zawartego w dowołaniu bowiem wykresówka, którą przypisano kierowcy L. P. pomimo braku wpisu imienia i nazwiska została okazana wraz z innymi wykresówkami tego kierowcy.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy stwierdził, że przedstawiono wyłącznie wykresówki oraz zaświadczenia o nie prowadzeniu pojazdów, ale nie przedstawiono jakiekolwiek innych dokumentów, ani nie zawarto takiej adnotacji w karcie pobrania zapisów z urządzenia rejestrującego. Organ ten wyjaśnił, że zwolnienia lekarskie L4 oraz wnioski o urlop zostały przesłane dopiero po doręczeniu protokołu kontroli, a nie w chwili okazania dokumentów kontrolującym inspektorom. Ponadto nie przedstawiono dokumentów potwierdzających nie prowadzenie pojazdów w soboty i niedziele, o czym świadczyły braki wykresówek lub dokumentów za dni wolne od pracy.

Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia lp. 6.3.1 załącznika nr 3 do u.t.d. karę pieniężną nałożono za te przypadki w których zapis czasu pracy kierowców na obu wykresówkach mógł zawrzeć się tylko na jednej z nich. Nie zachodziła obawa zbyt długiego używania wykresówki tj. jej "przerysowania". Kierowcy nie byliby zmuszeni do wyciągania tarcz, tak jak sugeruje strona" na jedną minutę przed końcem doby. Nie istniał uzasadniony powód do używania dwóch wykresówek w 24 godzinnych okresach czasowych.

W kwestii nałożenia kary pieniężnej za naruszenie lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy uznał zarzuty strony co do niesłuszności kary ale przyjął, że wysokość nałożonej w decyzji kary pieniężnej nie uległa zmianie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nadto, że E.K. nie przedstawił dowodów potwierdzających wyjaśnienia, że zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy a ograniczył się w tym jedynie do przedstawienia własnego stanowiska. Oświadczenia kierowców o zgodzie na pełną odpowiedzialność za kary administracyjne i mandaty nie zwolniły automatycznie przewoźnika od kar administracyjnych. Przesłuchanie kierowców w charakterze świadków byłoby celowe tylko w przypadku gdyby istniało prawdopodobieństwo zaistnienia przesłanek wskazujących, że naruszenia były skutkiem ich samowolnego działania.

W skardze do WSA w Poznaniu zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie art. 92 ust. 1, art. 92b, art. 93c ustawy o transporcie drogowym oraz błędną interpretację przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 02.09.2009 roku w sprawie kontroli przewozu drogowego.

W uzasadnieniu skargi jej autor zawarł wnioski o przeprowadzenie dowodów na okoliczność właściwego zorganizowania pracy w przedsiębiorstwie transportowym, zgodnego z zasadami wynikającymi z powyższych przepisów, a w tym wnioski o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków :

- na okoliczność właściwej organizacji pracy w firmie, szkoleń dla kierowców, sposobu przechowywania dokumentów i innych okoliczności podniesionych w skardze;

- na okoliczność właściwej organizacji pracy, szkoleń, sposobu przechowywania dokumentów, braku zachęt ze strony skarżącego do wykonywania pracy w sposób naruszający przepisy,

Ponadto skarżący złożył wnioski o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z następujących dokumentów :

- regulaminu wynagradzania, regulaminu pracy, umów o pracę oraz oświadczeń o zapoznaniu się z Regulaminem Wynagradzania i Regulaminem pracy - na okoliczność, że odwołujący zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stopniu do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów oraz prawidłowe zasady wynagradzania, nie zawierające składników wynagradzania lub premii zachęcających do naruszenia przepisów oraz wykazania dni wolnych;

- zaświadczeń o nie prowadzeniu pojazdu, wniosków urlopowych oraz zwolnień lekarskich - na okoliczność, że odwołujący zapewnili właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do przeprowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców oraz posiadanie dokumentów potwierdzających fakt nie prowadzenia pojazdu przez określonych kierowców w określone w decyzji dni.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zarzuty podniesione w skardze dotyczą zarówno kwestii związanych z prawidłowością ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego, stanowiących podstawą nałożonej kary pieniężnej na Przedsiębiorstwo Motoryzacyjne "D-M" E.K., jak i wykładni przepisów zastosowanych w sprawie..

Podstawę powyższych ustaleń stanowiły wyniki kontroli przedsiębiorstwa E. K. przeprowadzonej w dniach [...] roku przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w P. Stwierdzone naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U z 2012 r. poz. 1265) opisane zostały w protokole kontroli z dnia [...], nr [...]. Naruszenia te obejmowały: skrócenie dziennego czasu odpoczynku; przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu; przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy; nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu; brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów (imienia lub nazwiska kierowcy), brak numeru rejestracyjnego pojazdu, brak miejsca początkowego i końcowego używania wykresówki, brak stanu licznika kilometrów w chwili rozpoczęcia i zakończenia pracy pojazdu; nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, brak danych z karty kierowcy, brak danych z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu: okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki niezawierającej wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy.

W skardze skierowanej do WSA w Poznaniu E.K. zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie art. 92 ust. 1, art. 92 b i art. 93 c ustawy o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 1265 ze zm.), dalej jako u.t.d., poprzez nieuwzględnienie i nieprzeprowadzenie proponowanych na jego wniosek dowodów z dokumentów oraz z zeznań świadków. Skarżący wskazał również na błędną interpretację przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2.09.2009 roku w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz. U. Nr 45, poz. 1184 ze zm.), co do tego, że materiał dowodowy nie może być uzupełniony w trakcie postępowania administracyjnego.

Zgodnie z wymienionym przez skarżącego art. 92 ust. 1 u.t.d. kierujący wykonujący przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze grzywny w wysokości do 2.000 złotych. Przepis ten określa odpowiedzialność kierującego pojazdem (kierowcy) za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Nie ma on jednak zastosowania w rozpoznawanej sprawie, gdyż dotyczy sankcji o charakterze karnym - kary w postaci grzywny orzekanej na podstawie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

W rozpoznawanej sprawie wymierzona kara pieniężna jest sankcją o charakterze administracyjnym i została nałożona na podstawie art. 92 a u.t.d., który reguluje odpowiedzialność administracyjną podmiotu wykonującego przewóz drogowy (przewoźnika drogowego lub przedsiębiorcy wykonującego przewozy drogowe na potrzeby własne, a także innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy w rozumieniu przepisów u.t.d.) jak również innych podmiotów wykonujących inne czynności związane z przewozem drogowym. Niezasadny jest zatem zarzut naruszenie przepisu art. 92 ust. 1 u.t.d.

Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 92 b u.t.d., który ma zasadnicze znaczenie dla ustalenia odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Przepis ten w ust. 1 stanowi bowiem, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, c) umowy europejskiej (AETR);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Pojęcie "właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców przepisów" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Konieczne jest zatem uwzględnienie bezpośrednio treści przepisów prawa unijnego.

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) 561/2006 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15.03.2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE z 04.11.2006 r., L 102/1), przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, [...] w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia.

Ponadto w art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) 561/2006 wskazano, że przedsiębiorstwa, spedytorzy, nadawcy ładunku, organizatorzy wycieczek, główni wykonawcy, podwykonawcy oraz agencje zatrudniania kierowców zapewnią, aby uzgodnione umownie harmonogramy transportu były zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia.

Istotne znaczenie dla interpretacji pojęcia właściwej organizacji i dyscypliny pracy ma również przepis art. 14 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20.12.1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31.12.1985 r. ze zm.), który stanowi: przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

Przedsiębiorca w świetle obowiązujących przepisów jest nie tylko zobowiązany do stworzenia takich warunków pracy kierowców aby mogli przestrzegać przepisów dotyczących transportu drogowego, ale jest także zobowiązany do świadczenia usług transportowych zgodnie z obowiązującym prawem. Przedsiębiorca jest odpowiedzialny za rezultaty prowadzonej działalności transportowej, a nie wyłącznie za stworzenie warunków do realizacji działalności zgodnej z prawem. Wszelkie stwierdzone nieprawidłowości obciążają zatem przedsiębiorcę. Wszelkie oświadczenia składane przez samych kierowców np. o zgodzie na pełną odpowiedzialność za kary administracyjne i mandaty nie zwolniły przewoźnika od kar administracyjnych bowiem do stwierdzenia jego odpowiedzialności wystarczające jest ustalenie, że nastąpiło naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, nawet jeśli powstało ono w sposób niezawiniony.

Kontrola przeprowadzona w przedsiębiorstwie skarżącego wykazała natomiast szereg nieprawidłowości, których skarżący (przedsiębiorca) nie potrafił wyjaśnić kontrolującym. Zasadnie zaś organy administracji uznały, dokumenty przedstawione przez skarżącego po zakończeniu kontroli w przedsiębiorstwie, a w trakcie postępowania administracyjnego ze względów oczywistych nie mogły zostać uwzględnione. Przedsiębiorca w toku kontroli zobowiązany jest do okazania wszelkich dokumentów związanych z prowadzoną działalnością i przestrzeganiem warunków i obowiązków przewozu drogowego. Pozbawiony zasadności jest zatem zarzut dotyczący braku możliwości uzupełniania tych dokumentów w trakcie kontroli czy po sporządzeniu protokołu kontroli. Obowiązek przechowywania wykresówek czy innych dokumentów podyktowany jest zamiarem przeciwdziałania ewentualnemu "dopasowywaniu" istniejącej dokumentacji do stwierdzonych już uchybień w celu ich zniwelowania i wyłączenia w ten sposób odpowiedzialności za te uchybienia. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że odmawiając uwzględnienia dowodów w postaci dokumentów, których skarżący nie przedstawił w trakcie postępowania przed spisaniem protokołu a dopiero po jego sporządzeniu, organy administracji nie uchybiły przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2.09.2009 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz. U. z 2009 r., Nr 145, poz. 1184). Odmowa ta była uzasadniona zważywszy, że skarżący został zawiadomiony o zamiarze wszczęcia kontroli pismem doręczonym w dniu 5. 04. 2012r. Uzupełnianie posiadanej dokumentacji po sporządzeniu protokołu z kontroli niweczyłoby też jej cel bowiem zadaniem kontroli jest sprawdzenie czy dokumentacja prowadzona jest w sposób prawidłowy, czy dokumentuje w pełny sposób te czynności, które tego wymagają i czy czynności te odpowiadają warunkom przewozu drogowego. Archiwizowanie tworzonej dokumentacji jest też jednym z warunków prawidłowego działania przedsiębiorstwa i nie może być argumentem za brakami w tej dokumentacji twierdzenie, że kontrola obejmowała okres aż 6 miesięcy a "dokumentów do wydania było dużo".

Załączenie do skargi uzupełniających dokumentów, potwierdzających czas pracy kierowców i rodzaj wykonywanych czynności oraz listy obecności i świadczące, zdaniem skarżącego o bezzasadności zarzutów, pozostaje bez wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji bowiem sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego a jedynie kontroluje działalność administracji publicznej oceniając zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem ( art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Z akt administracyjnych nie wynika by załączone do skargi dokumenty skarżący przedstawił w toku postępowania przed organem I instancji, nie dołączył ich również do odwołania od decyzji tego organu. Twierdzenie zatem, że załączone do skargi dokumenty nie zostały uwzględnione w toku postępowania administracyjnego, również z tego powodu nie może prowadzić do uwzględnienia skargi bowiem nie znajduje uzasadnienia.

Zdaniem skarżącego powołane w skardze wnioski dowodowe miały na celu potwierdzenie dochowania należytej staranności w zapewnieniu właściwej organizacji i dyscypliny pracy w prowadzonym przez niego przedsiębiorstwie i zastosowanie art. 92 b cyt. ustawy o transporcie drogowym.

Dokumentacja potwierdzająca prawidłową pracę przedsiębiorstwa powinna być dostępna w przedsiębiorstwie już w trakcie prowadzonej kontroli. Tylko w ten sposób na jej podstawie można było wyraźnie stwierdzić, czy E. K. zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów, a także prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Należyte udokumentowanie tych okoliczności mogło stanowić podstawę do nie nakładania kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, które zostały stwierdzone podczas kontroli w przedsiębiorstwie skarżącego.

Bez wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji w tym zakresie pozostają wnioski dowodowe zawarte w skardze bowiem jak wynika z wyżej przytoczonych wyjaśnień sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego. O tym czy skarżący zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą prowadzenia przewozów drogowych (dotyczącą regulaminu wynagradzania, regulaminu pracy, umów o pracę oraz oświadczeń o zapoznaniu się z Regulaminem Wynagradzania i Regulaminem pracy, zaświadczeń o nie prowadzeniu pojazdu, wniosków urlopowych oraz zwolnień lekarskich) świadczyć powinny podejmowane w tym przedmiocie działania, kontrole i efekty tych działań. Tego rodzaju okoliczności organy administracji miały na uwadze podczas przeprowadzanej kontroli przedsiębiorstwa a wynika to z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Ocena tych okoliczności nie narusza prawa skoro kontrolujący zwracali uwagę na sposób egzekwowania dyscypliny pracy i eliminowanie naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym. Brak sankcji za nieprzestrzeganie tych naruszeń w sytuacji gdy kontrolujący stwierdzają, że naruszenia te miały miejsce w ilości i okolicznościach opisanych w decyzji daje podstawę do stwierdzenia, że przedsiębiorca nie spełnił przesłanek przytoczonego art. 92 b i nie mogło dojść do wyłączenia jego odpowiedzialności na podstawie tego przepisu.

Skarżący zarzucił też naruszenie przepisu art. 92c u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92 a ust. 1 na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

2. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ.

Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących na możliwość nie wszczynania postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, co trafnie podkreślono w zaskarżonej decyzji. Skarżący nie przedstawił bowiem żadnych dowodów wskazujących na to, że nie miał wpływu na powstałe naruszenia a nastąpiły one wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Charakter stwierdzonych naruszeń, ich powtarzalność, brak reakcji przedsiębiorcy wskazują jednoznacznie, że naruszenia te tolerował i nie podejmował działań zapobiegawczych. W świetle powyższego nawet przyznanie się kierowców do samowoli w tym zakresie nie zwalnia z od kary pieniężnej, jeśli ta samowola miała miejsce tak często jak w omawianej sprawie i nie spotkała się z żadną reakcją przedsiębiorcy.

Skoro więc zarzuty skargi nie mogły prowadzić do jej uwzględnienia, skarga podlegała oddaleniu z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012r. Nr 270).