Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1301/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 15 zzs ze zn. 4 ust. 3.
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
article: art. 135, art. 145 par. 1, art. 134, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200, art. 205 par. 1.
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 67 ust. 1, art. 66 ust. 1, art. 66 ust. 3a pkt 1, art. 66 ust. 5, art. 66a ust. 2-4.
journal: Dz.U. 2021 poz 450
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
article: art. 6, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 156, art. 107 par. 1.
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 września 2021 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia "(...)" marca 2021 r. nr "(...)"w przedmiocie zgody na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać pojazd 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia "(...)" stycznia 2021r.; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącego J. F. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

J. F. (dalej także jako "skarżący", "strona" lub "wnioskodawca") zwrócił się z wnioskiem do Ministra Infrastruktury (dalej także jako "organ" lub MI") o udzielenie indywidulanego odstępstwa od warunków technicznych dla samochodu osobowego (B., M., 1000 Mk III, rok produkcji 1974) w zakresie zwolnienia z posiadania umieszczonego w sposób trwały na elemencie konstrukcyjnym pojazdu numeru identyfikacyjnego. W toku postępowania skarżący przedłożył między innymi kopię pisma austriackiej firmy serwisującej ten modelu pojazdu (wraz z dokonanym przez siebie tłumaczeniem), z którego wynika, że w tym pojeździe umieszczano numer identyfikacyjny jedynie na tabliczce znamionowej, i w ten sposób oznakowany jest także samochód, objęty wnioskiem o odstępstwo od warunków technicznych.

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] stycznia 2021 roku nr [...], na podstawie art. 67 ust. 1 w związku z art. 66 ust. 3a pkt. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 450, dalej też jako "p.r.d."), art.104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej też jako "k.p.a.") oraz § 11 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022), odmówił zgody na odstępstwo od warunków technicznych samochodu. Organ wskazał, że warunki dopuszczenia pojazdów do ruchu na drogach publicznych, w tym w szczególności warunki techniczne tych pojazdów, określają przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Zgodnie z przepisami art. 66 ust. 3a pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta cechy identyfikacyjne. Z kolei przepis § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia wymaga, aby pojazd był wyposażony w numer identyfikacyjny pojazdu (VIN) albo numer podwozia, nadwozia lub ramy, umieszczony w sposób trwały na podwoziu, ramie lub innym podobnym podstawowym elemencie konstrukcyjnym, oraz tabliczkę znamionową. Tymczasem w przedmiotowej sprawie samochód osobowy, posiada numer identyfikacyjny pojazdu umieszczony wyłącznie na tabliczce znamionowej, nie jest on wybity na trwałym elemencie konstrukcyjnym pojazdu. Tym samym, zdaniem organu, brak numeru identyfikacyjnego wybitego na trwałym elemencie konstrukcyjnym uniemożliwia jednoznaczną identyfikację pojazdu. W związku z powyższym organ uznał, że pojazd nie spełnia warunków określonych przywołanymi przez niego przepisami.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wspomnianą decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2021 roku, skarżący powołał się na przykład austriacki, gdzie według jego twierdzenia, podobny samochód został ponownie zarejestrowany, pomimo posiadania tylko numeru identyfikacyjnego na tabliczce znamionowej W ocenie strony fakt przynależności Rzeczypospolitej Polskiej do UE powinien skutkować możliwością rejestracji takich pojazdów także na terytorium RP. Nadto skarżący zwrócił się do organu, aby np. rzeczoznawca albo inny kompetentny organ umieścił numer nadwozia w wymagany sposób.

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] marca 2021 r. nr [...], utrzymał w mocy swą wcześniejszą decyzję z dnia [...] stycznia 2021 r. Zdaniem organu, przytoczone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, fakty rejestracji podobnych pojazdów poza granicami RP nie wniosły nic nowego do sprawy. Nadto żądanie strony w zakresie wydania decyzji o naniesieniu na pojazd w sposób trwały numerów identyfikacyjnych wykracza poza zakres delegacji ustawowej wynikającej z art. 67 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

Na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2021 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie, wyrażenie zgody na odstępstwo od warunków technicznych dla samochodu w zakresie zwolnienia z posiadania umieszczonego w sposób trwały na elemencie konstrukcyjnym pojazdu numeru identyfikacyjnego, względnie przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz wezwanie skarżącego na rozprawę. Zdaniem skarżącego, w przedmiotowym przypadku, zachodzą przesłanki wskazane w art. 67 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym dające Ministrowi Infrastruktury podstawę do wydania odstępstwa od warunków technicznych w tym konkretnym przypadku ze względu na fakt, iż podobny pojazd, pomimo braku trwale umieszczonego numeru identyfikacyjnego na stałym elemencie konstrukcyjnym pojazdu został zarejestrowany na terenie Austrii, która podobnie jak Rzeczypospolita Polska jest członkiem Unii Europejskiej.

Minister Infrastruktury w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ podkreślił, że przepisy dotyczące numeru VIN są dość restrykcyjne - trwałe umieszczenie numeru VIN oznacza jego wybicie na podstawowym elemencie konstrukcyjnym pojazdu. Tylko taka mechaniczna czynność gwarantuje trwałość numeru i praktycznie uniemożliwia jego zmianę lub przerobienie. Jeśli numer VIN jest w pojeździe na tabliczce umocowane przez producenta, ale nie został wybity na elemencie, to warunek techniczny wskazany powyżej nie jest spełniony. W tym konkretnym przypadku pojazd M. ma numer - producent oznaczył pojazd, ale zrobił to na dołączonej tabliczce (sposób stosowany przez niektórych producentów w latach 70), a nie poprzez wybicie. W tej sytuacji, mając na względzie powyższe wyjaśnienia, należy interpretować taki przypadek jak brak numeru VIN. Minister Infrastruktury zaznaczył, że szczególne wyjątki od tej ogólnej zasady przewiduje art. 66a ust. 2 p.r.d., zgodnie, z którym decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych pojazdu w przypadku jej zniszczenia, zatarcia, nieczytelności, lub braku (w przypadku samochodów zabytkowych) wydaje Starosta właściwy w sprawie rejestracji pojazdu. Analiza tego przepisu wskazuje, że dopuszczalne jest nadanie numeru nie przez producenta w bardzo szczególnych i nietypowych sytuacjach, enumeratywnie wyliczonych i interpretowanych zawężająco. Jest to więc kwestia uregulowana oddzielnie bezpośrednio w akcie prawnym rangi ustawy. Tym samym, w tej konkretnej sprawie, właściciel pojazdu ze względu na jego wiek (rok produkcji 1974) może ubiegać się o jego rejestrację jako pojazdu zabytkowego (tzw. "żółte tablice") w stosunku do którego Starosta właściwy w sprawie rejestracji pojazdu może wydać decyzję o nabiciu numeru identyfikacyjnego na trwałym elemencie konstrukcyjnym pojazdu. Minister Infrastruktury nie może "wyręczyć" innego organu w celu naniesienia na pojazd numeru identyfikacyjnego w drodze indywidualnego odstępstwa udzielonego na podstawie art. 67 ust. 1 p.r.d., ponieważ naruszyłby tym samym przepis art. 66a ust. 1 wspomnianej ustawy i kolejność wynikającą z przywołanych przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Pismem z dnia 24 czerwca 2021 roku skarżący, ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę, podtrzymał swoje stanowisko, zaprezentowane uprzednio w skardze, wyjaśniając, zarazem, że nie jest zainteresowany zarejestrowaniem przedmiotowego pojazdu, jako zabytkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warsyzawie, zważył co następuje:

W pierwszej kolejności, w związku z wnioskiem skarżącego dotyczącym wezwania go na rozprawę, zaznaczyć należy, że przedmiotowa sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2021 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw w trybie zwykłym. W ramach tej kontroli, tak jak w każdym przypadku sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej zwana: "p.p.s.a.").

Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w wyżej zakreślonych granicach, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2021 roku, gdyż, zdaniem Sądu, Minister Infrastruktury, wydając zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2021 roku, dopuścił się, mogącej mieć zasadniczy wpływ na ostateczny wynik sprawy - obrazy przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 6, art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. - polegającej na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, jak również, w konsekwencji naruszenia także prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 67 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. To bowiem w oparciu o przepis art. 67 ust. 1 p.r.d. organ rozpoznawał wniosek skarżącego o wyrażenie przez organ zgody na odstępstwo od warunków technicznych samochodu Mini. Systemowo przepis art. 67 ust. 1 p.r.d. umieszczony jest w Rozdziale 1 Działu III ustawy – Prawo o ruchu drogowym, regulującym właśnie problematykę warunków technicznych pojazdów oraz ich wyposażenia. I tak, zgodnie z art. 66 ust. 1 p.r.d., pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego:

1) nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę;

2) nie zakłócało spokoju publicznego przez powodowanie hałasu przekraczającego poziom określony w przepisach szczegółowych;

3) nie powodowało wydzielania szkodliwych substancji w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych;

4) nie powodowało niszczenia drogi;

5) zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu;

6) nie powodowało zakłóceń radioelektrycznych w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych.

Nadto, w myśl art. 66 ust. 3a pkt 1) p.r.d. pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem art. 66a, jako cechę identyfikacyjną numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy. Sam sposób umieszczenia wspomnianego numeru identyfikacyjnego w pojeździe doprecyzowany został w § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego z art. 66 ust. 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym). W myśl § 11 ust. 1 ww. rozporządzenia, pojazd samochodowy wyposaża się w numer identyfikacyjny pojazdu (VIN) albo w numer nadwozia, podwozia lub ramy, umieszczony w sposób trwały na nadwoziu, ramie lub innym podobnym podstawowym elemencie konstrukcyjnym, oraz tabliczkę znamionową określoną w załączniku nr 4 do rozporządzenia; numeru identyfikacyjnego VIN nie wymaga się dla pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 1995 r. oraz dla motocykla zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 2003 r., ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego, przyczepy przeznaczonej do łączenia z tymi pojazdami oraz pojazdu z nadanym i wybitym numerem nadwozia/podwozia zgodnie z odrębnymi przepisami.

Nie ulega zatem wątpliwości, że sam wymóg wyposażenia pojazdu w numer identyfikacyjny (VIN) albo w numer nadwozia, podwozia lub ramy, jak również sposób jego umieszczenia, stanowi jeden z szeregu wymaganych dla pojazdów warunków technicznych. Natomiast zgodnie z art. 67 ust. 1 p.r.d., Minister właściwy do spraw transportu może w indywidualnych, uzasadnionych przypadkach zezwolić na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazdy. Tym samym, w ramach przyznanej Ministrowi kompetencji do wydania w konkretnym przypadku tego typu zwolnienia, mieści się także ocena zasadności wyrażenia zgody także na odstępstwo w zakresie sposobu umieszczenia w pojeździe numeru identyfikacyjnego.

Tymczasem w realiach niniejszej sprawy organ, w swej decyzji z dnia [...] stycznia 2021 roku, odmawiając wyrażenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych wskazał, że brak numeru identyfikacyjnego wybitego na trwałym elemencie konstrukcyjnym uniemożliwia jednoznaczną identyfikację pojazdu, co oznacza, że pojazd nie spełnia warunków określonych ww. przepisami. Oczywistym jest jednakże, że pojazd tych warunków technicznych nie spełniał, gdyż inaczej bezcelowym byłoby ubieganie się o odstępstwo od nich. Gdyby pojazd skarżącego te warunki spełniał, nie byłoby przecież powodu do występowania przez niego do Ministra Infrastruktury z wnioskiem, na podstawie art. 67 ust. 1 p.r.d.

Z kolei w decyzji z dnia [...] marca 2021 roku, utrzymującej w mocy uprzednią decyzję z dnia [...] stycznia 2021 roku, organ, wskazując na sformułowane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, żądanie skarżącego dotyczące umieszczenia w sposób trwały wymaganego numeru identyfikacyjnego, uznał, że żądanie to wykracza poza zakres delegacji ustawowej wynikającej z art. 67 ust. 1 p.r.d. Minister Infrastruktury podkreślił, że decyzję, co do nadania cech identyfikacyjnych pojazdu w przypadku jej zniszczenia, zatarcia, nieczytelności, lub braku, wydaje Starosta właściwy w sprawie rejestracji pojazdu. Istotnie, w myśl art. 66a ust. 2 p.r.d. Starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w przypadku pojazdu:

1) zbudowanego przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji własnej, którego markę określa się jako "SAM";

2) w którym dokonano wymiany ramy lub podwozia na odpowiednio ramę lub podwozie bez numeru fabrycznego;

3) odzyskanego po kradzieży, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu;

4) nabytego na licytacji publicznej lub od podmiotu wykonującego orzeczenie o przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu;

5) w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu, a prawomocnym orzeczeniem sądu zostało ustalone prawo własności pojazdu;

6) w którym cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy;

7) zabytkowego, w którym cecha identyfikacyjna nie została umieszczona.

Okoliczności, o których mowa w ust. 2 pkt 6 i 7, powinny być potwierdzone pisemną opinią rzeczoznawcy samochodowego, o którym mowa w art. 79a; opinia powinna wskazywać pierwotną cechę identyfikacyjną lub jednoznacznie wykluczać ingerencję w pole numerowe w celu umyślnego jej zniszczenia lub zafałszowania albo wskazywać na brak oryginalnie umieszczonej cechy identyfikacyjnej (ust. 3). A umieszczone cechy identyfikacyjne starosta wpisuje w dowodzie rejestracyjnym i w karcie pojazdu, jeżeli była wydana (ust. 4).

Już w odpowiedzi na skargę organ doprecyzował swe stanowisko, wyjaśniając, że właściciel pojazdu ze względu na jego wiek (rok produkcji 1974) może ubiegać się o jego rejestrację jako pojazdu zabytkowego (tzw. "żółte tablice") w stosunku do którego Starosta właściwy w sprawie rejestracji pojazdu może wydać decyzję o nabiciu numeru identyfikacyjnego na trwałym elemencie konstrukcyjnym pojazdu.

Abstrahując od kwestii, że ocenie Sądu podlega decyzja administracyjna, a nie odpowiedź na skargę, podkreślić należy, że niedopuszczalnym było uchylenie się przez organ od merytorycznego rozpoznania sprawy, tylko z tego z powodu, że skarżący, wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy, zawarł w swym wniosku żądanie umieszczenia przez rzeczoznawcę lub inny kompetentny organ numeru nadwozia. Nadal była to bowiem sprawa rozpoznawana na podstawie wniosku złożonego przez skarżącego w trybie art. 67 ust. 1 p.r.d., dotycząca zgody na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać jego pojazd w zakresie oznakowania numerem identyfikacyjnym. Okoliczność, że Minister Infrastruktury nie jest władny do nadania cech identyfikacyjnych dla pojazdu, nie zwalnia go od rozpoznania wniosku skarżącego o wyrażenie zgody na odstępstwo od warunków technicznych w zakresie oznakowania pojazdu. Co więcej, skarżący powoływał się w swym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na przykład austriacki, gdzie tak oznakowany pojazd jest dopuszczony od ruchu a jego żądanie wyraźnie dotyczyło ewentualnego umieszczenia numeru identyfikacyjnego na nadwoziu, a nie wydania decyzji o nadaniu nowych cech identyfikacyjnych. Sam skarżący w toku postępowania sądowego wyjaśnił nadto, że nie jest zainteresowany rejestracją samochodu jako zabytkowego, a tylko w tym przypadku mógłby skorzystać ze ścieżki uregulowanej w art. 66a ust. 2 – 4 p.r.d. Zatem, skoro skarżący wystąpił z konkretnym wnioskiem o udzielenie zezwolenia na odstępstwo od warunków technicznych w zakresie oznakowania pojazdu, organ winien ocenić, czy żądana przez skarżącego zgoda jest w tym przypadku możliwa. Tymczasem organ w swej decyzji z dnia [...] stycznia 2021 roku, odmowę uzasadnił niezgodnością oznakowania pojazdu ze stosownymi przepisami, nie dostrzegając, że to właśnie ta niezgodność stanowiła przyczynę wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem na podstawie art. 67 ust. 1 p.r.d. Z kolei w decyzji z dnia [...] marca 2021 roku Minister Infrastruktury, powołując się na jedno z umieszczonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy sformułowań, dotyczące prośby skarżącego o umieszczenie numeru identyfikacyjnego, uchylił się w ogóle od merytorycznego rozpoznania sprawy, uznając bezpodstawnie, że skoro tego typu uprawnienie nie znajduje się w ramach jego kompetencji, to jest zwolniony od rozpoznania samego wniosku skarżącego o wyrażenie zgody na odstępstwo od warunków technicznych. Tymczasem fakt, że organ w ramach rozpatrzenia tego typu wniosku, nie jest uprawniony do nadawania cech identyfikacyjnych pojazdu, w żaden sposób nie wpływa na konieczność oceny przez niego, na podstawie art. 67 ust. 1 p.r.d., czy możliwe jest udzielenie zezwolenia na odstępstwo od warunków technicznych w zakresie funkcjonowania w ruchu pojazdu oznaczonego jedynie numerem umieszczonym na tabliczce znamionowej, tak jak pokazuje to zdjęcie na stronie 54 akt administracyjnych. Oczywiście, jak wskazuje się słusznie w doktrynie, decyzja właściwego ministra w przedmiocie wyrażenia zezwolenia na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazdy, ma charakter uznaniowy, może dotyczyć tylko uzasadnionych przypadków, przy czym podstawowym kryterium negatywnym jest zachowanie bezpieczeństwa ruchu drogowego, co oznacza, że odstępstwo nie może dotyczyć takich wymagań, których niespełnienie może stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Organ nie ma obowiązku udowadniać, że stworzenie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego poprzez dokonane odstępstwo ma charakter pewny; wystarczy, że uprawdopodobni taką możliwość (wyrok WSA w Warszawie z 10 września 2008 r., IV SA/Wa 1400/08, LexPolonica nr 2417690)" (Ł. Malinowski, "Prawo o ruchu drogowym. Komentarz", opublikowano: LexisNexis 2012). Podobnie stwierdził R.A. Stefański ("Prawo o ruchu drogowym. Komentarz", wyd. III, opublikowano: LEX 2008), odnosząc się do wskazanych w art. 67 ust. 1 Prd odstępstw: "Może to nastąpić w uzasadnionych wypadkach indywidualnych, ale nie może mieć charakteru generalnego; najczęściej może chodzić o pojazdy używane do celów specjalnych, sprowadzane w niewielkich ilościach. Trafne jest stanowisko NSA, że odstępstwo nie może dotyczyć takich wymogów, których niespełnienie może stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego (wyr. NSA z dnia 26 maja 1998 r., II SA 296/98, LEX nr 41339).

Sąd podziela powyżej prezentowany pogląd, że decyzja wydana na podstawie art. 67 ust. 1 p.r.d. jest decyzją uznaniową (ale nie dowolną), kończącą postępowanie wszczynane na wniosek strony. Mimo braku wyraźnego wskazania w przepisie art. 67 ust. 1 p.r.d. kryteriów jej podjęcia (poza wymogiem "uzasadnienia" przypadku objętego wnioskiem), należy ich poszukiwać przede wszystkim w treści art. 66 p.r.d., który określa ogólne wymagania dotyczące warunków technicznych wszelkich pojazdów, które uczestniczą w ruchu. Zdaniem Sądu zatem, organ powinien w postępowaniu wszczętym na podstawie art. 67 ust. 1 p.r.d. zbadać, czy mimo istnienia odstępstwa od warunków technicznych pojazdu objętego wnioskiem, korzystanie z niego koliduje z wymogami statuowanymi w art. 66 p.r.d. Taki zatem powinien być zasadniczy przedmiot badania organu w niniejszym postępowaniu. Z treści skarżonych decyzji wynika natomiast, że MI ustaleniami faktycznymi objętymi przedmiotowym badaniem w ogóle się nie zajął, unikając całkowicie merytorycznej oceny sytuacji przedstawionej przez stronę. Takie zachowanie organu narusza art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 kpa w związku z art. 67 ust. 1 p.r.d.

Reasumując, Sąd uznał, że koniecznym jest uchylenie na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Ministra Infrastruktury z dnia 29 stycznia 2021 roku (pkt 1 sentencji). O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji), zasądzając na rzecz skarżącego od organu kwotę 200 zł, na którą składał się wpis sądowy uiszczony przez skarżącego w tej właśnie wysokości.