Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 549/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-03-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 204 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek (spr.) Sędziowie sędzia NSA Jan Zając sędzia NSA Ewa Kwarcińska Protokolant Dariusz Rosiak po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej spółki A [spółka jawna D.T. , A. T., N. T. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2006 r. sygn. akt I SA/Lu 541/05 w sprawie ze skargi spółki A na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik i listopad 2002 r. oraz dodatkowego zobowiązania podatkowego za październik 2002 rok 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od spółki A na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie kwotę 1800 zł (jeden tysiąc osiemset) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej spółki A [spółka jawna D. T., A. T., N. T. jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2006 r. sygn. akt I SA/Lu 541/05. Wyrokiem tym Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", oddalił skargę spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia [...] września 2005 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik i listopad 2002 r. oraz dodatkowego zobowiązania podatkowego za październik 2002 r., którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Lublinie z dnia [...] czerwca 2005 r.

Uzasadniając swoje orzeczenie Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Lublinie stwierdził, że w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją organy obu instancji ustaliły, że dnia 1 sierpnia 2002 r. spółka A z siedzibą w Lublinie (od dnia 29 listopada 2004 r. w Poznaniu) zawarła z D. A., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "D." umowę współpracy handlowej, która miała polegać na odpłatnym prowadzeniu przez niego filii przedsiębiorstwa spółki z siedzibą w Warszawie. W ramach tej umowy współpracownik miał sprawować kontrolę nad dystrybucją samochodowych instalacji gazowych oraz kontrolę i nadzór nad montażem tych instalacji w siedzibie filii, zobowiązał się też do ewidencjonowania sprzedaży i zakupów dokonywanych w filii i wystawiania faktur VAT w imieniu Spółki, a ponadto przyjął odpowiedzialność finansową za powierzony mu towar i przekazane mienie. Wyłącznym dostawcą materiałów i podzespołów do instalacji gazowych miała być spółka. Zaopatrzenie filii w materiały i podzespoły do instalacji gazowych odbywało się przez przesunięcia magazynowe.

Dnia 24 października 2002 r. spółka przeprowadziła w filii komisyjną kontrolę stanu magazynowego, która wykazała niedobór o wartości 124 191 zł. W tym samym dniu D. A. złożył oświadczenie, w którym zobowiązał się do zapłacenia spółce tej kwoty oraz podał, że wynika ona z rozliczenia sprzedaży towaru oraz świadczenia usług montażowych instalacji gazowych i jest efektem nie rozliczenia należnych pieniędzy przez jego firmę na konto spółki za sprzedaż i montaż instalacji. Przeprowadzony w dniu 28 października 2002 r. ponowny spis z natury towarów w magazynie filii wykazał, że znajdują się w nim towary o wartości 106 084, 43 zł netto (129 202, 95 brutto), przy czym w dniach 24 - 28 października 2002 r. sprzedaży nie prowadzono, a przeprowadzenie ponownego spisu spowodowane było okolicznością, że D. A. zabrał 24 października 2002 r. dokumenty.

Sąd stwierdził, że Spółka nie zgłosiła do organów ścigania zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Wprawdzie w toku postępowania przedstawiła organom kopię pisma z dnia 13 października 2003 r. skierowanego do III Komisariatu Policji w Lublinie z doniesieniem m.in. o popełnieniu przestępstwa zagarnięcia mienia przez jej współpracownika, jednak nie przedłożyła dowodów wniesienia tego pisma do organów ścigania. Natomiast organy te zaprzeczyły, aby takie zawiadomienie do nich wpłynęło.

Dnia 2 grudnia 2002 r. Spółka sporządziła pozew przeciwko D. A. z żądaniem zasądzenia kwoty 124 191 zł., wyjaśniając przy tym, że ograniczyła swoje żądanie do kwoty na jaką opiewało zobowiązanie złożone przez jej współpracownika dnia 24 października 2002 r. Podała również, że po przejęciu przez nią magazynu filii zaczęli się zgłaszać klienci żądający wystawienia faktur za sprzedane towary lub wykonane usługi. Zarzuciła współpracownikowi fałszowanie dokumentacji księgowej w celu ukrycia faktu wytransferowania pieniędzy ze spółki.

Dokonana przez organy orzekające w sprawie analiza dokumentów źródłowych wykazała, że w rzeczywistości do dnia 24 października 2002 r. spółka dostarczyła filii towary o wartości 339 210, 81 zł netto (413 299, 03 brutto), sprzedano w niej - według dokumentów towary lub usługi o wartości 124 212, 67 zł netto (151 182, 53 zł brutto), zaś stan magazynu w dniu 28 października 2002 r. wynosił 106 093, 71 zł netto (129 202, 95 brutto). Zdaniem organów wartość nieudokumentowanego braku towarów w magazynie, po uwzględnieniu nieprawidłowości w dokumentowaniu sprzedaży, wyniosła 108 166, 73 zł netto, podatek VAT 23 846, 58 zł.

Sąd podkreślił, że podane wyżej fakty nie są w sprawie sporne. Spółka nie kwestionowała również na żadnym etapie postępowania prawidłowości podanych wyżej wyliczeń dokonanych przez organ pierwszej instancji.

Sąd podniósł, że towary handlowe ze swej istoty opuszczają magazyn na skutek ich sprzedaży. Jeżeli natomiast stan magazynowy towarów zmniejszył się w efekcie ich zniszczenia, kradzieży lub wydania w wyniku czynności niepodlegających podatkowi od towarów i usług lub zwolnionych od tego podatku to na podatniku spoczywał obowiązek wykazania, że nie miały miejsca czynności objęte obowiązkiem podatkowym. W niniejszej sprawie spółka nawet nie twierdziła, że brakujące towary uległy zniszczeniu lub zostały wydane w wykonaniu czynności, z którymi nie łączy się powstanie obowiązku podatkowego. Natomiast stanowisko organów, że w toku postępowania nie zostało wykazane, że towary nie zostały skradzione nie narusza art. 191 Ordynacji podatkowej. Wywody strony w tej kwestii okazały się gołosłowne i niekonsekwentne, na co trafnie zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Spółka bowiem nie przedstawiła na zaistnienie kradzieży żadnego dowodu, a podjęte przez nią usiłowanie wykazania, że o tym fakcie zawiadomiła organy ścigania okazało się oparte na twierdzeniach nieprawdziwych.

Sąd podniósł, że okoliczność, iż strona nie wykazała, aby ubytek towarów handlowych powstał w inny sposób niż na skutek ich sprzedaży, dawała organom podstawę do przyjęcia, że zostały one wydane w wykonaniu sprzedaży, chociaż sprzedaż ta nie została ujawniona w ewidencji. Trafnie podniesiono w zaskarżonej decyzji, że na prowadzenie niezaewidencjonowanej sprzedaży wskazuje przede wszystkim treść oświadczenia D. A. z dnia 24 października 2002 r. Treści tego oświadczenia w dacie jego złożenia strona nie kwestionowała, a ponadto powoływała się na nie w pozwie przeciwko temu współpracownikowi. W powołanym pozwie strona wyraźnie wskazywała na okoliczności, które oceniła jako świadczące o nierzetelnym prowadzeniu przez D. A., w jej imieniu, dokumentacji i ewidencji księgowej tj. nadpłacenie w rozliczeniach pieniężnych kwoty 1075, 65 zł w stosunku do wartości zaewidencjonowanej sprzedaży oraz zgłaszanie się do spółki osób, które przed dniem 24 października 2002 r. nabyły w filii w Warszawie towary lub usługi, lecz nie mogły uzyskać dowodu transakcji - faktury lub rachunku. Zarzuciła też pozwanemu fałszowanie dokumentacji księgowej "w celu ukrycia wytransferowania pieniędzy z firmy [spółka A].

W związku z powyższym Sąd podzielił ocenę organów obu instancji, że te fakty potwierdzają prowadzenie sprzedaży bez jej ujawniania w dokumentacji księgowej i podatkowej. Uznał również, że trafnie zauważono w zaskarżonej decyzji, iż także w niniejszym postępowaniu strona powoływała się na fakt zagarnięcia pieniędzy, a nie - towarów, zarzucając w piśmie z dnia 17 stycznia 2004 r., że D. A. pozostaje bezkarny, mimo zagarnięcia kwoty 124 000 zł i twierdząc, że dzięki kradzionym pieniądzom otworzył w Warszawie firmę "I.". Dopiero w piśmie z dnia 4 marca 2005 r. spółka zmieniła zdanie w tym przedmiocie, wywodząc, że współpracownik ukradł towary i że wykorzystał je w działalności firmy "D.". Nie przedstawiła jednak dowodów, że instalacje lub inne towary sprzedawane przez D. A. w ramach tej firmy były towarami, których brak ujawniono w magazynie jej filii.

Odnosząc się do zarzutów spółki dotyczących kwestii dodatkowego zobowiązania podatkowego Sąd podniósł, że zagadnienie to zostało wyczerpująco i zgodnie z prawem wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tej materii Sąd podzielił stanowisko zawarte w uchwale NSA z dnia 12 września 2005 r. sygn. akt I FSK 2/05, że podstawę do ustalenia takiego zobowiązania po uchyleniu ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z 1993 r. stanowi art. 109 ust. 5 i 6 ustawy o podatku od towarów i usług z 2004 r.

W skardze kasacyjnej, sporządzonej przez pełnomocnika - radcę prawnego - spółka, powołując się na art. 173 § 1 i art. 176 w zw. z art. 185 § 1 P.p.s.a., zaskarżyła wyrok w całości i wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi w Lublinie do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów według norm przepisanych.

Zarzuciła temu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. art. 2 ust. 1 i 4 pkt 8 oraz art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, ze zm.), polegające na zakwalifikowaniu stwierdzonego w 2002 r. niedoboru magazynowego jako obrotu z czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT i zastosowanie tych artykułów jako podstawy materialnoprawnej zaskarżonego orzeczenia.

Ponadto skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a. tj. art. 106 § 4 i 5 i art. 113 § 1 oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 tej ustawy poprzez niekompletne rozpatrzenie i niekompletną ocenę dowodów zgromadzonych w niniejszym postępowaniu.

Uzasadniając swoje zarzuty skarżąca podniosła, że stanowisko Sądu, iż organy nie naruszyły art. 191 Ordynacji podatkowej przyjmując, że nie wykazała, iż brakujące towary zostały skradzione, uchybiało obowiązkom wynikającym z art. 106 § 4 i 5, art. 113 § 1, art. 132 i art. 134 § 1 P.p.s.a. - rozpatrzenia całego, zebranego w sprawie materiału dowodowego. Obowiązek rozpatrywania całego materiału dowodowego jest związany ściśle z zasadą swobodnej oceny dowodów, która w tej sprawie została naruszona. Zdaniem skarżącej z samej treści protokołu podpisanego własnoręcznie przez D. A. wynikało, że towary jakie otrzymał sprzedał poza ewidencją w swojej firmie. Osoby, które w późniejszym okresie zgłaszały się do spółki po faktury nie były w stanie wskazać, czy towar lub usługę jaką otrzymały od D. A. świadczył on w imieniu swojej firmy, czy też w imieniu i na rzecz spółki A. To sprzeczne z prawem działanie tego współpracownika - włamanie i kradzież dokumentacji i programów księgujących, a następnie próby przerabiania finansowych programów komputerowych spowodowały, że spółka nie posiada dokumentacji księgowej ze swojej filii w Warszawie.

Zdaniem spółki kradzież towarów nie jest w ogóle sprzedażą, gdyż nie mieści się wśród czynności wymienionych w art. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Tym samym nie znajduje oparcia w przepisach prawa podatkowego stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że organy podatkowe miały podstawę do przyjęcia, iż ubytek towarów w magazynie spółki nastąpił w wykonaniu sprzedaży w imieniu i na rzecz spółki, choć sprzedaż ta nie została ujawniona.

Zdaniem spółki w okolicznościach tej sprawy, gdy D. A. złożył oświadczenie, że pokryje wywołany swoim działaniem niedobór zbędne było zawiadamia policji o fakcie kradzieży.

Skarżąca zarzuciła Sądowi, że pominął istotny dowód, że z dokonanego przez biegłego, powołanego przez Urząd Kontroli Skarbowej, badania komputera i dyskietek pod kontem rzetelności prowadzenia dokumentacji księgowej wynika, że po dacie 24 października 2002 r. dokonano manipulacji w programach księgowych, które uniemożliwiają prawidłowy odczyt. W tym czasie komputer był wraz z programem w wyłącznym posiadaniu D. A.

Sąd pominął też istotną okoliczność, że D. A. złożył oświadczenie o uchyleniu się od skutków oświadczenia woli co do zapłaty kwoty 124 191 zł dopiero w piśmie procesowym skierowanym do Sądu Okręgowego w Warszawie w sprawie sygn. akt XVI G 477/03 w dniu 21.06.2004 r., a więc po upływie prawie dwóch lat i uprzednim dokonaniu wspólnie z teściem w nocy z dnia 24 na 25 października 2005 r. kradzieży z biura spółki dokumentów finansowych filii spółki oraz komputera wraz z programem księgowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął również w swoich rozważaniach istotny w niniejszym postępowaniu fakt dokonania przedstawionego wyżej włamania i kradzieży dokumentacji księgowej filii Spółki wraz z komputerem.

Skarżąca podniosła, że świadkowie, których zeznania omówił Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie otrzymali od D. A. faktur za nabyty towar lub usługę lecz, co zostało przez Sąd w swoich rozważaniach pominięte, nie potrafili wskazać czy towar nabyli od filii spółki A czy też od firmy D., gdyż D. A. występowal wówczas nie tylko jako przedstawiciel spółki A, ale i jako prowadzący własną działalność gospodarczą. Spółka podkreśliła, że jej współpracownik w obawie o własną odpowiedzialność nie składał rzetelnych wyjaśnień.

Reasumując skarżąca, uznała stanowisko Sądu, że zebrane w niniejszej sprawie dowody świadczą o tym, iż nastąpiła niezaewidencjonowana sprzedaż towarów w imieniu Spółki A, za nietrafne i dowolne, a także nie znajdujące oparcia w całości zebranego materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie, reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według obowiązujących norm.

Motywując swoje stanowisko podniósł, że zarzut naruszenia art. 106 § 4 P.p.s.a. jest nieuzasadniony bowiem dowody i fakty, zgromadzone w toku postępowania podatkowego, które następnie były oceniane przez Sąd Administracyjny pierwszej instancji i stały się podstawą wyrokowania, których niekompletne rozpatrzenie i niekompletną ocenę zarzuciła skarżąca, nie należały do kategorii faktów notoryjnych. Za bezpodstawny uznał również zarzut naruszenia art. 106 § 5 P.p.s.a. ponieważ Sąd nie stosował przepisów K.p.c. Powołując się na stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (wyrok NSA sygn. akt FSK 2/04, opubl. ONSAiwsa z 2004 r. Nr, poz. 4), z którego wynika, że wzięcie pod uwagę tylko części akt sprawy nie stanowi naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. organ za nieuzasadniony uznał także zarzut dotyczący tego przepisu. Chybiony był także zdaniem organu zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. gdyż w rozpatrywanej sprawie sytuacja, w której doszłoby do naruszenia tego przepisu nie miała miejsca.

W przypadku zaś zarzutów naruszenia prawa materialnego organ zwrócił uwagę, że sposób ich sformułowania uniemożliwia ich merytoryczne rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarżąca bowiem "jednym tchem" powołała się na niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię tych przepisów, nie precyzując na czym miały polegać te dwa odmienne sposoby naruszenia prawa. Ponadto powołała wśród naruszonych przepisów prawa materialnego art. 109 ust. 5 i 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z 1993 r. podczas gdy ta ustawa liczyła jedynie 56 artykułów. Także jako naruszony wskazała art. 2 ust. 4 pkt 8 tej ustawy podczas gdy w tym ustępie art. 2 nie występowała tak oznaczona jednostka redakcyjna. Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie podkreślił, że w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny drugiej instancji nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej, ani też samodzielnie korygować czy uściślać zarzutów skargi kasacyjnej, wnioskując z jej uzasadnienia czego strona oczekuje. Organ powołał przy tym orzecznictwo, które potwierdza taki sposób interpretowania tego przepisu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jak trafnie ujął to w odpowiedzi na skargę organ podatkowy drugiej instancji art. 183 § 1 P.p.s.a. nakazuje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu rozpoznawać sprawę w granicach skargi kasacyjnej, o ile nie zachodzi nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Oznacza to, że Sąd administracyjny drugiej instancji ma prawo analizować zaskarżone orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego tylko z punktu widzenia naruszenia tych przepisów prawa procesowego i materialnego, które zostały przytoczone w podstawach skargi kasacyjnej. Stosownie do tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny nie może natomiast zmieniać czy uzupełniać podstaw kasacyjnych, ani też dokonywać ich korekty, poprzez wnioskowanie z uzasadnienia takiej skargi kasacyjnej co do intencji jej autora.

W rozpatrywanej sprawie Spółka oparła skargę kasacyjną zarówno na zarzutach naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W takim przypadku w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku był prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez organ w zaskarżonej decyzji, a oceniany przez Sąd przepis prawa materialnego.

Powołując się na podstawę kasacyjną, o której mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skarżąca jako naruszone w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy wskazała art. 106 § 4 i 5, art. 113 §, art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 tej ustawy przez niekompletne rozpatrzenie i niekompletną ocenę dowodów zgromadzonych w niniejszym postępowaniu, a także zaaprobowanie dokonanej przez organy podatkowe z naruszeniem art. 191 Ordynacji podatkowej oceny materiału dowodowego. W motywach skargi skarżąca jako naruszony wymieniła również art. 132 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty te nie są usprawiedliwione.

Po pierwsze należy zauważyć, że wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 P.p.s.a., skarżąca, przytaczając w podstawach kasacyjnych wymienione wyżej przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, nie uzasadniła ich naruszenia. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych nie może bowiem, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, być sformułowane w sposób ogólny i niepowiązany ze wskazanymi przepisami. Skarżąca stawiając Sądowi zarzuty niekompletnego rozpatrzenia materiału dowodowego i niewłaściwej oceny tego materiału w żadnym miejscu uzasadnienia nie wskazała, które z przytoczonych w podstawach kasacyjnych przepisów i w jaki konkretnie sposób zostały naruszone poprzez dokonanie takiej kontroli zaskarżonej decyzji.

Analizując kolejno wymienione wyżej przepisy P.p.s.a. należy zauważyć, na co zasadnie zwrócił uwagę organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że art. 106 § 4 i 5 tej ustawy nie były, ani też, z uwagi na przebieg postępowania, nie mogły być w rozpatrywanej sprawie stosowane. Sąd dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie powoływał się bowiem na fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 P.p.s.a.). Okoliczności faktyczne w tej sprawie zostały bowiem ustalone w wyniku zgromadzenia w toku postępowania podatkowego materiału dowodowego, a nie wzięcia pod uwagę przez Sąd z urzędu faktów powszechnie znanych, nawet bez powoływania się na nie przez strony. Sąd nie stosował także art. 106 § 5 P.p.s.a. Przepis ten stanowiący, że do uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dotyczy jedynie dodatkowego postępowania, o którym mowa w § 3 tego artykułu. W rozpatrywanej zaś sprawie takie postępowanie nie było przez Sąd administracyjny pierwszej instancji prowadzone. Wobec powyższego zarzuty dotyczące naruszenia tych przepisów są oczywiście bezzasadne.

Z kolei z przytoczonego w skardze kasacyjnej art. 113 § 1 P.p.s.a. wynika, że "Przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną". Skarżąca nie wskazała na czym polegało niedostateczne wyjaśnienie sprawy przez sąd na rozprawie w toku niniejszego postępowania. Należy zauważyć, że w postępowaniu sądowoadministracyjnej zasadniczy ciężar kontroli zaskarżonego aktu nie wiąże się z przeprowadzeniem rozprawy, co do której przebiegu skarżąca nie sformułowała żadnych zarzutów; kontrola taka dokonywana jest przede wszystkim na podstawie akt sprawy, stosownie do art. 133 § 1.

Skarżąca wymieniła wprawdzie w podstawach kasacyjnych również art. 133 § 1., upatrując jego naruszenia, tak jak i innych przytoczonych przepisów P.p.s.a., w niekompletnym rozpatrzeniu i niekompletnej ocenie materiału dowodowego, ale w uzasadnieniu podstaw kwestii tej nie rozwinęła. Powołała natomiast jako naruszony art. 132 P.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga sprawę wyrokiem. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia żadnego z tych dwóch wymienionych ostatnio przepisów P.p.s.a. Okoliczność, że Sąd uznał za mającą znaczenie dla dokonania ustaleń faktycznych tę część materiału dowodowego, której dały wiarę organy orzekające w postępowaniu podatkowym, a pominął dowody uznane za najistotniejsze lub inaczej zinterpretowane przez skarżącą, nie powoduje naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. Takie stanowisko Sądu, tak jak i zaakceptowanie odmiennej oceny materiału dowodowego przeprowadzonej przez organy, a krytycznie przyjętej przez stronę, nie oznacza bowiem, że nie orzekał on na podstawie akt sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 6 maja 2004 r. sygn. akt FSK 2/04, opubl. ONSAiwsa z 2004 r. Nr 1, poz. 6). Natomiast zarzut naruszenia art. 132 P.p.s.a jest oczywiście bezzasadny gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzygnął tę sprawę w formie wyroku, a innego rodzaju orzeczenia, co mogłoby prowadzić do naruszenia tego przepisu.

Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd, zgodnie z tym przepisem w niniejszej sprawie rozstrzygał w granicach danej sprawy. Fakt, że to rozstrzygnięcie nie satysfakcjonuje skarżącej nie oznacza naruszenia tego przepisu. Natomiast kwestia ewentualnego niekompletnego rozpatrzenia i niekompletnej oceny dowodów w toku postępowania sądowoadministracyjnego nie mają z tą regulacją związku i nie mogą stanowić jej naruszenia.

W tym stanie rzeczy, wobec bezzasadności podniesionych zarzutów proceduralnych, należy stwierdzić, że brak jest w rozpatrywanej sprawie podstaw do podważania stanu faktycznego przyjętego za prawidłowo ustalony w zaskarżonym wyroku. Z tego stanu faktycznego wynika zaś, że spółka za pośrednictwem swego współpracownika dokonała w objętym zaskarżoną decyzją okresie w swojej filii sprzedaży towarów i usług bez jej ujawniania w dokumentacji księgowej i podatkowej. Wobec powyższego Sąd administracyjny pierwszej instancji zasadnie nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji nieprawidłowości w zastosowaniu przepisów prawa materialnego, a zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 przez jego niewłaściwe zastosowanie jest nieusprawiedliwiony (zarzutu błędnej wykładni tego przepisu skarżąca nie uzasadniła wobec czego nie podlega on analizie przez Naczelny Sąd Administracyjny). Przepis ten stanowił, że opodatkowaniu podlega sprzedaż towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a jak wynika z niepodważonego w skardze kasacyjnej stanu faktycznego, takie właśnie czynności w październiku i listopadzie 2002 r. były wykonywane przez skarżącą poza ewidencją księgową i podatkową.

Natomiast zarzuty naruszenia art. 2 ust. 4 pkt 8 oraz art. 109 ust. 5 i 6 wyżej wymienionej ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tych przepisów nie mają usprawiedliwionych podstaw z uwagi na niewystępowanie tak oznaczonych jednostek redakcyjnych w tej ustawie. Ze względu na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej nie jest możliwe korygowanie z urzędu przez ten Sąd błędnie wskazanych podstaw kasacyjnych.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, zasądzając jednocześnie od skarżącej na rzecz organu podatkowego drugiej instancji, stosownie do jego wniosku zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w myśl art. 204 pkt 1 tej ustawy.