Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 55/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: Art. 92a ust. 1, art. 18 ust. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 55/19 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 kwietnia 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Janusz Bociąga (spr.), Sędziowie: WSA Bożenna Blitek, WSA Ewa Michna, Protokolant: Tomasz Famulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2019 r., sprawy ze skargi D. H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD") decyzją z dnia 21 listopada 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a, art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz lp. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] 2018 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej.

Powyższą decyzją z dnia [...] 2018 r., wydaną na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., organ I instancji nałożył na D. H. karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia polegające na: wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b.

Dokonanie powyższych naruszeń stwierdzono podczas przeprowadzonej w dniu 24 lipca 2018 r. w Z przy ul. G kontroli drogowej samochodu osobowego marki Hyundai o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował D. H. Przed zatrzymaniem do kontroli kierujący wykonał przewóz dwójki pasażerów z ul. B w K na ul. S w Z i na ul. G w Z. Usługę zamówiono przy pomocy aplikacji T. Opłata za wykonanie tej usługi przewozu została określona w aplikacji na kwotę 120 zł - 140 zł. Podczas wykonywania usługi jeden z pasażerów uiścił także opłatę za przejazd autostradą A4 K - K. Usługę przewozu kierujący wykonał pojazdem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Podczas kontroli kierujący nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Przebieg podejmowanych prób kontroli został utrwalony w protokole z kontroli nr [...] z dnia 24 lipca 2018 r.

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako organu I instancji decyzji z dnia [...] 2018 r. nr [...], którą nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.

Od powyższej decyzji D. H. złożył odwołanie w którym wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie:

1/ art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności, niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez stronę czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ I instancji czy strona posiadała status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli,

2/ art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności, niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego;

3/ art. 5b ustawy o transporcie drogowym w zw. z Ip. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy poprzez nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, mimo iż czynności podejmowane przez stronę nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego określonej w art. 4 pkt l ustawy o transporcie drogowym,

4/ art. 92a ust. 1 i 6 ustawy o transporcie drogowym w zw. z Ip. 1.1 i Ip. 2.10 załącznika nr 3 do tej ustawy oraz w zw. z art. 4 pkt 6a wymienionej ustawy poprzez nałożenie na stronę kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu tej ustawy, pomimo niespełnienia przez stronę tego kryterium. Powołując się na art. 4 pkt l i art. 5b ustawy o transporcie drogowym oraz art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej pełnomocnik skarżącego podniósł, że organ I instancji nie ustalił czy skarżący posiada status przedsiębiorcy i nie wykazał, aby czynności przez niego wykonywane posiadały cechy działalności gospodarczej.

Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie, po przytoczeniu przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie wyjaśnił, że kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.td, a art. 92a ust. 1 i ust. 6 w zw. z załącznikiem nr 3 do ustawy, określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d K.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 K.p.a. nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. GITD dodał, że w sprawie nie ma również zastosowania art. 189e oraz f K.p.a., do decyzji wydawanych na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d., mają bowiem zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. W tym względzie także ma zastosowanie norma kolizyjna określona w art. 189a § 2 pkt 2 K.p.a., która stanowi, iż w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych: odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa K.p.a. w tym zakresie nie stosuje się.

W ocenie organu odwoławczego w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób. Z zebranego bowiem w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej kierujący we własnym imieniu wykonywał odpłatny przewóz osób. W chwili zatrzymania do kontroli przewoził pasażerów. Pasażerowie pojazdu R. P. i A. P. przesłuchani w charakterze świadka zeznali, że usługę przewozu na ww. trasie zamówili przy pomocy aplikacji T. Opłata za wykonaną usługę została określona w wysokości 120 – 140 zł. Z informacji zamieszczonych na stronach internetowych dotyczących przedsiębiorstwa T i aplikacji o tej samej nazwie wynika, że usługi świadczone przez to przedsiębiorstwo mają taki sam charakter jak usługi świadczone przez przedsiębiorcę A prywatną spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w A. Przedsiębiorstwo T udostępnia kierowcom aplikację t, a za jej udostępnienie pobiera opłaty. Przedsiębiorstwo nie prowadzi działalności transportowej ani nie zatrudnia kierowców. Jedynie udostępnia kierowcom wymienioną aplikację. Aplikacja t działa podobnie jak aplikacja A. Przy pomocy tej aplikacji pasażerowie zamawiają usługi przewozu i dokonują opłaty za wykonanie usługi. Zatem z powyższego jednoznacznie wynika, że usługa przewozu z dnia kontroli była odpłatną usługą transportową wykonaną przez stronę we własnym imieniu i do jej wykonania strona powinna posiadać stosowną licencję.

Organ wyjaśnił, że obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 u.t.d., nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. W dniu kontroli strona nie posiadała uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. Zdaniem GITD, strona wykonywała zarobkowo przewóz drogowy osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., dlatego organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez licencji skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 oraz Lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.

W ocenie organu odwoławczego przewóz drogowy wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie pojazd marki Ford S-MAX o numerze rejestracyjnym [...], którym skarżący wykonywał przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 7 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie potwierdza protokół kontroli i kserokopia dowodu rejestracyjnego pojazdu. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym -przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem skontrolowany pojazd tego warunku nie spełniał. Ponadto należy wskazać, że przewóz wykonywany w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone w formie umowy pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. Okoliczności te potwierdzają zeznania świadków R. P. i A. P. Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1,2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz Ip. 2.10 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji w toku postępowania zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i tym samym nie naruszył art. 7 i art. 77 K.p.a. Swoje rozstrzygnięcie organ I instancji oparł na prawidłowo zebranym materiale dowodowym i prawidłowo dokonał jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie nie tylko na protokole kontroli, lecz także na innych dowodach takich jak zeznania pasażerów, paragon fiskalny nr wydr. [...], dokumentacja fotograficzna oraz kserokopie dokumentów. Zatem podniesione zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. są niezasadne.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wskazał, że zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza wykonanie przez kierującego D. H. we własnym imieniu skontrolowanego przewozu osób. Natomiast świadczenie takich usług wymaga posiadania licencji uprawniającej do wykonywania przewozu osób. Zgromadzony materiał dowody potwierdza również, że skarżący nie spełniał wymogów do wykonywania przewozu okazjonalnego określonych w art. 18 ust. 3- 4b ustawy o transporcie drogowym, ponieważ wykonywał przewóz dwójki pasażerów, pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu 7 osób łącznie z kierowcą, a umowa o przewóz nie została zawarta na piśmie w siedzibie przedsiębiorstwa.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł D. H. zarzucając naruszenie:

1) art. 5b w zw. z lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d. (głównie ze względu na to, że czynności skarżącego nie nosiły znamion wykonywania działalności gospodarczej),

2) art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a w zw. z lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie T, świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy,

3) art. 18 ust 4b pkt 1 lit c u.t.d., poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd Skarżącego był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i dokonana została na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest T,

4) art. 92a ust 1 i ust. 6 w zw. z lp. 1.1 oraz lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. w zw. z art. 4 pkt. 6a u.t.d., poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez Skarżącego,

5) art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli, w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole z przeprowadzonej kontroli z dnia 24 lipca 2018r., braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu, a także poprzez uznanie, że płatność za przejazd miała nastąpić na rzecz Skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer,

6) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji,

7) art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy, czy też konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji T,

8) art. 8 K.p.a., poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie tylko nie ustalił czy formalnie skarżący posiada status przedsiębiorcy, ale również nie wykazał, aby czynności przez niego wykonywany (stwierdzony w toku kontroli) posiadały cechy prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący podkreślił, że nie otrzymał wynagrodzenia za swoje czynności od pasażera w kwocie i w sposób podany przez niego. Przejazd samochodem skarżącego możliwy był dzięki skorzystaniu przez pasażera przez platformę internetową o nazwie T. Dzięki tej aplikacji możliwe jest skojarzenie kierowcy, który jedzie na określonej trasie z osobą trzecią, która chciałaby na tej trasie zostać przewieziona. Zapłata za taki przejazd odbywa się na rzecz platformy internetowej T (nie zaś na rzecz kierowcy) za możliwość skojarzenia kierowcy i pasażera. Na wysokość tej zapłaty w żaden sposób nie ma wpływu stanowisko samego kierowcy. Skarżący dodał, że organ administracyjny nie ustalił, aby podejmował i wykonywał działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób. W konkluzji skarżący wniósł uchylenie decyzji w całości oraz decyzji I instancji, a także o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego, na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie została na skarżącego nałożona kara pieniężna za dokonanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu oraz bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji.

Ustawa o transporcie drogowym określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego, niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego, zasady działania Inspekcji Transportu Drogowego i odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym, zasady i tryb wyznaczania dworców , w których jest udzielana pomoc osobom niepełnosprawnym i zasady ochrony praw pasażerów ( art. 1 ust. 1 i 2 ).

Wskazać należy, iż zgodnie z regulacją art. 4 pkt 11 u.t.d., przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Sporny w sprawie przewóz nie stanowił publicznego przewozu osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami (przewóz regularny – art. 4 pkt 7 u.t.d.), niepublicznego przewozu regularnego określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (przewóz regularny specjalny – art. 4 pkt 9 u.t.d.), ani wielokrotnego przewozu zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym (przewóz wahadłowy - art. 4 pkt 10 u.t.d.).

Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Jak wynika natomiast z art. 5b ust. 1 u.t.d., uzyskania odpowiedniej licencji wymaga podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką.

Na podstawie art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast w świetle art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 i ust. 6 u.t.d., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Jak wynika z lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 8000 zł. Natomiast zgodnie z lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b, jest zagrożone karą pieniężną również w wysokości 8000 zł.

W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo uznały, że sporny w niniejszej sprawie przewóz stanowił przewóz okazjonalny, co oznacza, że w sprawie zastosowanie mają powyżej przytoczone przepisy. Z okoliczności stanu faktycznego ustalonego przez organy w sposób wyczerpujący wynika, że przewóz został wykonany w celach zarobkowych, na zamówienie klienta poprzez aplikację T, samochodem osobowym, który nie był oznakowany jako taksówka. Dlatego też nie ulega wątpliwości, iż w sprawie nie miał miejsca przewóz taksówką, jak również niezarobkowy przewóz grzecznościowy. O odpłatnym, a więc zarobkowym charakterze spornego przejazdu przesądza fakt, że pasażerom opłata za wykonanie tej usługi przewozu została określona w aplikacji na kwotę 120 zł - 140 zł. Dodatkowo podczas wykonywania usługi jeden z pasażerów uiścił także opłatę za przejazd autostradą A4 K - K.

W tej kwestii, nie ma znaczenia okoliczność, że zapłata została określona za pośrednictwem platformy internetowej T, a nie bezpośrednio kierowcy. Za tę usługę miała być pobrana opłata w wysokości 120 – 140 zł. z konta R. P.

Istotną okolicznością w niniejszej sprawie, jest fakt, że do świadczenie spornej usługi przewozu doszło na skutek skorzystania zarówno przez pasażera, jak i przez skarżącego z internetowej platformy T, służącej właśnie do organizowania usług przewozu. Pasażer R. P. złożył zamówienie poprzez powyższą platformę, które zrealizował skarżący.

W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że całe przedsięwzięcie polegające na organizowaniu usług przewozu poprzez platformę T, ma charakter zorganizowany i ciągły i w ramach tego przedsięwzięcia skarżący świadczył sporną usługę przewozu we własnym imieniu i na własny rachunek. Okoliczności powyższe jednoznacznie przesądzają o tym, że działanie skarżącego mieściło się w ramach pojęcia krajowego transport drogowy czyli podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym zarejestrowanym w kraju, niezależnie od tego ile razy skarżący świadczył w ten sposób usługi przewozu. Sąd zgadza się w tej kwestii ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym np. w wyroku z 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 670/08, zgodnie z którym wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji traktowane być musi jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej. W przeciwnym razie nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji w praktyce byłoby niemożliwe, gdyż jedną z podstawowych cech działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego jest właśnie prowadzenie jej na podstawie licencji.

Z tych względów nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że nie podejmował i nie wykonywał działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób i, że w żaden sposób nie można przypisać skarżącemu przymiotu przedsiębiorcy, przez co nie spełnia kryteriów podmiotowych pozwalających na zastosowanie na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 6 u.d.t., taryfikatora kar pieniężnych lp. 1.1 oraz lp. 2.10 z załącznika nr 3 do u.t.d. Nie ulega wątpliwości, że skarżący nie posiadał wymaganej na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 u.t.d., licencji na dokonywanie przewozu okazjonalnego osób.

Nie budzą również wątpliwości ustalenia faktyczne wskazujące, że skarżący nie spełnił wymogów wynikających z art. 18 ust. 4a oraz ust. 4b pkt 2 u.t.d. Samochód osobowy, którym dokonano przewozu pasażerów nie spełniał kryteriów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d., Przeznaczony był do przewozu 7 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie potwierdza protokół kontroli i kserokopia dowodu rejestracyjnego pojazdu. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym -przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem skontrolowany pojazd tego warunku nie spełniał. Nie zostały również spełnione przesłanki, które umożliwiałyby niespełnienie przez skarżącego wymogów konstrukcyjnych pojazdu z art. 18 ust. 4a u.t.d. Skarżący bowiem nie zawarł z pasażerami umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, jak natomiast wynika z treści art. 18 ust. 4a pkt 2 u.t.d., przesłanki wymienione w tym przepisie muszą być spełnione łącznie aby możliwe było zastosowanie uregulowanego tam wyjątku od wymogów konstrukcyjnych samochodu, którym dokonywany jest przewóz okazjonalny.

Organy obu instancji słusznie zatem wskazały, iż skarżący popełnił dwa naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienione w lp. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., za które każde z osobna ustawodawca uregulował karę administracyjną w wysokości 8.000 zł. W sprawie też prawidłowo została nałożona kara w wysokości 10.000 zł ponieważ zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d., suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł. Z tych względów niezasadne są również zarzuty naruszenia przez organy art. 5b w zw. z lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a w zw. z lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz art. 18 ust 4b pkt 1 lit c u.t.d.

Sąd uznał, że ustalenia dokonane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego, odpowiadają wymogom postępowania administracyjnego uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego, w tym normom wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. W sprawie zostały ustalone przez organy, kwestionowane przez skarżącego okoliczności. Ustalenia te pozwalały na przyjęcie przez organy, że wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, na którą skarżący nie posiadał wymaganej licencji, że do skojarzenia kierującego z pasażerem doszło poprzez internetową platformę T z inicjatywy pasażera i że płatność nastąpiła również poprzez tę platformę.

W oparciu o te ustalenia organy dokonały prawidłowej subsumpcji prawnej stanu faktycznego do przepisów prawa materialnego, co skutkowało prawidłowym stwierdzeniem przez organy dwóch, opisanych powyżej naruszeń prawa po stronie skarżącego, za które została nałożona kara pieniężna w prawidłowej wysokości. W konsekwencji należy stwierdzić, że GITD zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Niezasadność zarzutów skargi i zgodność z prawem decyzji obu instancji, prowadzi także do wniosku, że organy w niniejszej sprawie nie naruszyły art. 8 K.p.a., gdyż nie prowadziły postępowania w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.