Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 732/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 136 ust. 1,
journal: Dz.U. 2019 poz 341
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.
article: art. 130 ust. 1, 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1990
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.
article: art. 97 par. 1 pkt 4, art. 138 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art.151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r.

poz. 2096 – j.t. ze zm.), dalej jako "k.p.a.", art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw

(Dz.U. z 2015 r. poz. 541 ze zm.), art 136 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r.

o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2019 r. poz. 341 ze zm.), dalej jako "u.k.p.", art. 130 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym

(Dz.U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm.), dalej jako "u.p.r.d." i § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania

z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r. poz.488), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...]

nr [...]

Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ wskazał, że decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta S. orzekł o zatrzymaniu S. B. prawa jazdy kat. [...] do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja została wydana na skutek przekroczenia przez kierowcę limitu 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

S. B., dalej również jako "skarżący", wniósł odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta S., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, uchylenia rygoru natychmiastowej wykonalności oraz zawieszenia postępowania w sprawie. Odwołujący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Podniósł, że Komendant Wojewódzki Policji w S. wadliwie przypisał mu liczbę punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w prowadzonej przez siebie ewidencji, w związku z czym wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na wpisy w ewidencji kierowców. Do odwołania została załączona skarga opatrzona datą [...] kwietnia 2019 r., tą samą co odwołanie, w której skarżący zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w S. naruszenie § 3 ust. 2 i § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego oraz wniósł o zobowiązanie Komendanta do dokonania w ewidencji kierowców wpisu polegającego na tym, że skarżący w okresie od 2 września 2016 r. do 22 czerwca 2017 r. ma zarejestrowane 3 punkty karne. Skarżący zarzucił również, że Komendant nie uwzględnił odbytego przez niego w dniu 20 kwietnia 2018 r. szkolenia, które zgodnie z § 8 ust. 4 cytowanego rozporządzenia, winno skutkować zmniejszeniem liczby zarejestrowanych punktów o 6 punktów.

Odnosząc się do meritum sprawy, organ odwoławczy wyjaśnił,

że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy

o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, dalej zwanej "ustawą zmieniającą", zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Przepis art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym został uchylony z dniem 4 czerwca 2018 r. przez art. 125 pkt 13 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Niemniej jednak, zgodnie z treścią art. 136 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, w przypadku gdy naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. W świetle art. 136 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami w związku z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw w rozstrzyganej sprawie organ I instancji trafnie zastosował tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów tj. na dzień 22 czerwca 2016 r.

W dalszej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy wskazał,

że ze znajdującego się w aktach sprawy wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] grudnia 2018 r. wynika, że skarżący w okresie od 2 września 2016 r. do 22 czerwca 2017 r. dopuścił się wielokrotnie naruszeń przepisów ruchu drogowego (łącznie 23 przypadki), za które otrzymał 25 punktów.

Odnosząc się do podniesionej w toku postępowania argumentacji, że z uwagi

na tożsame przypadki naruszenia przepisów ruchu drogowego, w dużej mierze

w tożsamym miejscu oraz w małych odstępach czasu, należałoby ocenić, czy nie stanowią one przynajmniej w jakiejś części tzw. wykroczenia ciągłego, organ wyjaśnił, że Komendant Wojewódzki Policji w S. w piśmie z dnia 4 lutego 2019 r. ustosunkował się do tych twierdzeń.

Kolegium podkreśliło, że liczba punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, obliczona przez Komendanta Wojewódzkiego Policji jako organ prowadzący ewidencję w myśl art. 130 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym

w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia, jest wiążąca dla Starosty oraz dla Samorządowego Kolegium Odwoławczego w ramach prowadzonego postępowania. Wymienione organy administracji publicznej nie dysponują bowiem samodzielną kompetencją do ustalania liczby tych punktów lub ich weryfikacji.

Nietrafne jest również, zdaniem Kolegium, stanowisko skarżącego wyrażone

w załączonej do odwołania skardze, iż odbyte w dniu 20 kwietnia 2018 r. szkolenie spowodowało, zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, jakkolwiek odwołujący nie przedstawił żadnego dowodu na odbycie tego szkolenia, zmniejszenie o 6 liczby posiadanych punktów. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że choć § 8 ust. 6 rozporządzenia ingeruje w sferę praw i wolności jednostki,

to ingerencja ta dokonana została już na gruncie ustawy, jakkolwiek, zgodnie

z art. 130 ust. 3 zd. pierwsze ustawy – Prawo o ruchu drogowym, obniżenie posiadanych punktów z tytułu naruszenia przepisów drogowych po odbyciu reedukacyjnego szkolenia jest prawem przysługującym kierowcy, to jest to prawo warunkowe. Skorzystanie z niego uzależnione jest od tego, czy suma punktów uzyskanych przed odbyciem szkolenia nie przekroczy 24. Ustawa nie przewidywała sytuacji, w której bez względu na ilość posiadanych przez kierowcę punktów karnych można było punkty te zredukować.

W tych okolicznościach Kolegium nie stwierdziło, by zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego, jak również nie dopatrzyło się naruszenia przepisów postępowania. Nadto w ocenie Kolegium, organ I instancji zasadnie nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności podkreślając, że skomplikowany charakter ruchu drogowego, który z natury rzeczy wiąże się z zagrożeniem, jego nasilenie i rola czynnika ludzkiego w narastającej fali wypadków (fakty powszechnie znane), przemawiały za nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 108 § 1 k.p.a.).

S. B. wniósł skargę na decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie:

- art. 136 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami poprzez zastosowanie art. 130 ustawy – Prawo o ruchu drogowym do sytuacji, w której prawidłowo ustalona liczba punktów nie przekracza liczby 24 punktów,

- art. 64 § 2 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez zaniechanie wezwania skarżącego do uzupełnienia braku formalnego załączonej do odwołania kopii skargi z dnia 15 kwietnia 2019 r. do WSA w Szczecinie o załącznik w postaci wymienionego tamże zaświadczenia z dnia 20 kwietnia 2018 r. i przyjęcie, że skarżący nie wykazał tym samym, że skarżący odbył szkolenie zmniejszające liczbę punktów,

- art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. i art. 140 k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] i przekazania sprawy temu organowi celem zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia skargi z dnia 15 kwietnia 2019 r. do Sądu.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia

25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 – j.t. ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 – j.t.), dalej jako "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Przedmiotem sądowej kontroli w badanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S., którą organ ten orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kategorii [...] do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji.

Rozstrzygnięcie zostało wydane w związku z wnioskami o skierowanie

na badania psychologiczne oraz sprawdzenie kwalifikacji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., z których wynika, że skarżący w okresie od 2 września 2016 r. do 22 czerwca 2017 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, otrzymując z tego tytułu łącznie 25 punktów.

Skarżący zakwestionował ustalenia organu wskazując, że podjął działania zmierzające do weryfikacji prawidłowości obliczenia punktów, wnosząc skargę

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, stąd organ winien był zawiesić postępowanie, do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd. Zarzucił także, że organ nie uwzględnił podnoszonej w toku postępowania okoliczności odbycia, w dniu 20 kwietnia 2018 r., szkolenia, które zgodnie z § 8 ust. 4 rozporządzenia MSWiA w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, winno skutkować zmniejszeniem liczby punktów.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541 ze zm.), który stanowi, że do dnia wskazanego w komunikacie, który minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa rozdziale 15 ustawy zmienianej

w art. 5 (ustawie o kierujących pojazdami) starosta wydaje decyzję administracyjną

o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4 (ustawie Prawo o ruchu drogowym).

Stosownie do art. 136 ust. 1 u.k.p., w przypadku gdy naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957), skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy – liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym.

W świetle powyższych regulacji organy obu instancji prawidłowo przyjęły,

że zastosowanie w niniejszej sprawie znajdują przepisy obowiązujące w dacie popełnienia tego naruszenia przepisów, które spowodowało przekroczenie liczby

24 punktów, to jest w dniu 22 czerwca 2017 r.

Art. 130 u.p.r.d., w dacie ostatniego naruszenia przez skarżącego przepisów ruchu drogowego, skutkujących nałożeniem punktów karnych, których liczba przekroczyła 24, miał następujące brzmienie:

1. Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji.

1a. W ewidencji policja wpisuje także naruszenia przepisów ruchu drogowego, którym nie przypisano wartości punktowej.

2. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów.

3. Kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy.

3a. Przepisy ust. 1-3 stosuje się do osób posiadających pozwolenie do kierowania tramwajem.

4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia:

1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego;

2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji;

3) program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia,

o którym mowa w ust. 3;

4) liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia;

5) podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji,

o której mowa w ust. 1.

Uzupełnieniem powyższej regulacji jest wydane na podstawie ust. 4 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488), dalej jako "rozporządzenie".

W myśl przytoczonych wyżej przepisów, nie ulega wątpliwości, że kierowca, który naruszył przepisy ruchu drogowego, uzyskując w związku z tym punkty, których liczba przekroczyła 24, musi się liczyć z konsekwencjami w postaci zatrzymania prawa jazdy. W świetle cytowanych przepisów, a także utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych nie ulega wątpliwości, że organem prowadzącym ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest Policja. Ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy za naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 855/12, dostępny w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie jest związany ustaleniami poczynionymi przez właściwego komendanta wojewódzkiego Policji w tym zakresie, a liczba przypisanych kierowcy punktów może zostać zweryfikowana jedynie w postępowaniu przed sądem administracyjnym.

Dostrzegł to skarżący, wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w S. skargę na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w S.,

w przedmiocie wpisów do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, w której domagał się weryfikacji posiadanych punktów. Skarga ta

(sygn. akt II SA/Sz 433/19), została prawomocnym postanowieniem sądu, z dnia

19 czerwca 2019 r., odrzucona z przyczyn formalnych.

W badanej sprawie skarżący zakwestionował prawidłowość obliczenia punktów karnych, wskazując na odbycie szkolenia zmniejszającego ich liczbę. W ocenie skarżącego organ, nie wzywając go do uzupełnienia odwołania o dokument potwierdzający odbycie szkolenia i nie zawieszając postępowania w niniejszej sprawie, do czasu rozstrzygnięcia przez sąd sprawy z jego skargi z dnia 15 kwietnia 2019 r. (sygn. akt II SA/Sz 433/19), dopuścił się naruszenia procedury, które winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów wyjaśnić należy, że analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że skarżący w okresie od dnia 2 września 2016 r. do dnia 22 czerwca 2017 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za które to naruszenia przypisano mu 25 punktów karnych. Skarżący podnosił, że w dniu 20 kwietnia 2018 r. odbył szkolenie, które zgodnie z § 8 rozporządzenia winno skutkować zmniejszeniem liczby punktów. Wskazywał również na to, że organ rozpatrujący odwołanie nie wezwał go do przedłożenia stosownego zaświadczenia na tę okoliczność. Wskazać zatem należy, że przepisy art. 130 ust. 3 u.p.r.d. oraz przywołanego przez skarżącego rozporządzenia dawały kierowcy możliwość uczestniczenia na własny koszt w szkoleniu, którego odbycie prowadziło do zmniejszenia liczby punktów. Jednocześnie przepisy te, czego zdaje się nie zauważać skarżący, wprowadziły ograniczenie możliwości skorzystania z dobrodziejstwa zmniejszenia liczby punktów w ten sposób, że zastrzegły taką możliwość wyłącznie dla kierowców, u których przed jego rozpoczęciem suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Odbycie szkolenia po przekroczeniu tej liczby punktów nie odnosi skutku w postaci zmniejszenia ich liczby, o czym wprost stanowi § 8 ust. 6 rozporządzenia. Zatem przedstawienie przez skarżącego zaświadczenia potwierdzającego odbycie szkolenia już po przekroczeniu liczby 24 punktów nie mogło mieć dla sprawy żadnego znaczenia.

Stąd też zarzut naruszenia art. 136 ust. 1 i art. 130 u.p.r.d. nie mógł zostać uwzględniony.

Jak już wyżej wskazano, organy prowadzące postępowanie były związane przekazaną przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. informacją, dotyczącą ilości posiadanych przez skarżącego punktów, co stanowiło podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Wbrew wywodom skarżącego, wniesienie do sądu administracyjnego skargi na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji

w S. nie stanowiło zagadnienia wstępnego w niniejszej sprawie, a ewentualna korzystna dla niego weryfikacja liczby punktów mogłaby stanowić podstawę do wznowienia postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Okoliczność ta, jak już wyżej wskazano nie została zweryfikowana przez sąd, bowiem skarga wniesiona w sprawie II SA/Sz 433/19 została prawomocnie odrzucona. Stąd sąd nie podzielił argumentacji skarżącego w przedmiocie naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 138 § k.p.a. i art. 140 k.p.a.

Nie ma racji skarżący wywodząc, że doszło do naruszenia art. 64 § 2 k.p.a.

w związku z zaniechaniem wezwania go do uzupełnienia odwołania. Mechanizm,

o którym mowa w przywołanym przepisie jest zastrzeżony dla takich sytuacji, w których pismo strony nie spełnia wymogów przewidzianych przepisami prawa, co uniemożliwia nadanie mu biegu. Odwołanie skarżącego od decyzji organu I instancji wymogi przewidziane dla pisma tego rodzaju spełniało. Skarżący nie załączył do niego jedynie wymienionych w końcowej części załączników. Brak ten nie uniemożliwiał nadania odwołaniu biegu, a skoro organ ocenił, że zaświadczenie o odbyciu szkolenia niczego w sytuacji skarżącego nie zmienia z przyczyn, o których była mowa wyżej, to brak jest podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. w sposób wskazywany w skardze.

Wbrew wywodom skargi zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia merytorycznej decyzji i został prawidłowo przez organy obu instancji oceniony, co prowadzi do wniosku, że organy nie naruszyły art. 77 § 1 k.p.a.

Uznając zatem, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów wskazywanych

w skardze, jak również innych przepisów prawa, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.