Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1069/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Energii
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 21b ust. 14
journal: Dz.U. 2016 poz 1899
law: Ustawa z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach  zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant ref. staż. Patrycja Młynarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi "G." Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Ministra Energii z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wysokości opłaty zapasowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z dnia [...] sierpnia 2016 r.; 2. zasądza od Ministra Aktywów Państwowych na rzecz "G." Sp. z o.o. z siedzibą w B. kwotę 55 860 (pięćdziesiąt pięć tysięcy osiemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

"G." Sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej "Skarżąca", "Spółka") złożyła skargę to Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Ministra Energii nr [...] (dalej: Decyzja) utrzymującą w mocy Decyzję Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w sprawie określenia wysokości opłaty zapasowej za miesiące: styczeń 2015 r. w kwocie 455 408, 00 zł, luty 2015 r. w kwocie 734 637, 00 zł, marzec 2015 r. w kwocie 1 041 285, 00 zł, kwiecień 2015 r. w wysokości 790 198, 00 zł, maj 2015 r. w kwocie 606 753,00 zł oraz za czerwiec 2015 r. w wysokości 445 927, 00 zł - w części, w jakiej określona w Decyzji opłata zapasowa przewyższa opłatę zapasową wykazaną przez Spółkę w miesięcznych informacjach złożonych do Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych i uiszczoną na rzecz Funduszu Zapasów Agencyjnych.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 138 § 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.), dalej: "k.p.a." oraz art. 21b ust. 14 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1899 z późn. zm.), dalej "ustawa o zapasach".

Podstawę faktyczną decyzji stanowiło ustalenie, że Spółka jest zarejestrowana w rejestrze systemu zapasów interwencyjnych prowadzonym przez Prezesa Agencji pod numerem [...], zajmuje się produkcją i handlem gazem płynnym LPG. Zgodnie z nałożonym przez ustawę o zapasach obowiązkiem, Spółka ponosi koszty tworzenia i finansowania zapasów agencyjnych, uiszczając opłatę zapasową. Spółka obliczając opłatę zapasową stosuje wzór wskazany w art. 21b ust. 5 ustawy.

1. W dniu 18 lutego 2015 r. do Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych wpłynęła informacja w trybie art. 22 ust. 1 ustawy o zapasach, z której wynika, że w styczniu 2015 r. Spółka dokonała.:

produkcji gazu płynnego LPG w ilości 1 390,400 ton;

przywozu gazu płynnego LPG w ilości 3 817,858 ton;

innych uprawnionych pomniejszeń w ilości 200,000 ton.

W przesłanej informacji za miesiąc styczeń 2015 r. Spółka wyliczyła wysokość opłaty zapasowej w kwocie 495 817,54 zł. W korekcie ww. informacji złożonej 23 lutego 2015 r. do Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych Spółka skorygowała wielkości wywozu gazu płynnego LPG w ilości 2 320,780 ton i wyliczyła wysokości opłaty zapasowej na kwotę 347 606,82 zł i dokonała płatności tej kwoty na rachunek bankowy Funduszu Zapasów Agencyjnych 25 lutego 2015 r. tytułem "opłata zapasowa za [...] NR. [...]".W złożonej 25 marca 2015 r. korekcie informacji za miesiąc styczeń 2015 r. Spółka dokonała zaokrąglenia należnej kwoty do pełnych złotych i skorygowana kwota opłaty zapasowej wyliczona przez Spółkę za styczeń 2015 r. wyniosła 347 607,00 zł

2. W dniu 19 marca 2015 r. do Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych wpłynęła ww. informacja, że w lutym 2015 r Spółka dokonała.:

produkcji gazu płynnego LPG w ilości 1 187,480 ton;

przywozu gazu płynnego LPG w ilości 8 025,560 ton;

wywozu gazu płynnego LPG w ilości 2 967,630 ton;

innych uprawnionych pomniejszeń w ilości 5,000 ton

W przesłanej informacji za miesiąc luty 2015 r. Spółka wyliczyła wysokość opłaty zapasowej w kwocie 617 801,00 zł. Spółka dokonała 27 marca 2015 r. płatności na rachunek bankowy Funduszu Zapasów Agencyjnych w wysokości 617 801,18 zł tytułem "opłata zapasowa NR. [...] za m-c 02/2015 plus 0,18 zł dopłata do 01/2015"

3. W dniu 16 kwietnia 2015 r. do Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych wpłynęła informacja, że Spółka dokonała w marcu 2015 r.:

produkcji gazu płynnego LPG w ilości 2 567,480 ton;

przywozu gazu płynnego LPG w ilości 6 533,500 ton;

wywozu gazu płynnego LPG w ilości 1 150,610 ton.

W przesłanej informacji za marzec 2015 r. Spółka wyliczyła wysokość opłaty zapasowej w kwocie 787 087,00 zł i dokonała płatności 28 kwietnia 2015 r. tytułem "opłata zapasowa NR. [...] za m-c 03/2015" na rachunek bankowy Funduszu Zapasów Agencyjnych w wysokości 787 087,00 zł.

4. W dniu 18 maja 2015 r. do Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych wpłynęła informacja, o której mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o zapasach, z której wynika, że Spółka dokonała w kwietniu 2015 r.:

produkcji gazu płynnego LPG w ilości 1 875,850 ton;

przywozu gazu płynnego LPG w ilości 6 268,250 ton;

wywozu gazu płynnego LPG w ilości 2 038,700 ton.

W przesłanej informacji za kwiecień 2015 r. Spółka wyliczyła wysokość opłaty zapasowej w kwocie 604 435,00 zł. Dokonała płatności 26 maja 2015 r. tytułem "opłata zapasowa NR. [...] za m-c 04/2015" na rachunek bankowy Funduszu Zapasów Agencyjnych w wysokości 604 435,00 zł.

5. W dniu 18 czerwca 2015 r. do Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych wpłynęła informacja, że Spółka dokonała w maju 2015 r.:

produkcji gazu płynnego LPG w ilości 375,250 ton;

przywozu gazu płynnego LPG w ilości 7 203,250 ton;

wywozu gazu płynnego LPG w ilości 1 826,600 ton.

W przesłanej informacji za maj 2015 r. Spółka wyliczyła wysokość opłaty zapasowej w kwocie 569 438,00 zł. Dokonała płatności 29 czerwca 2015 r. tytułem "opłata zapasowa NR. [...] za m-c 05/2015" Spółka na rachunek bankowy Funduszu Zapasów Agencyjnych w wysokości 569 438,00 zł.

6. W dniu 16 lipca 2015 r. do Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych wpłynęła informacja, że Spółka dokonała w czerwcu 2015 r.:

produkcji gazu płynnego LPG w ilości 1 105,340 ton;

przywozu gazu płynnego LPG w ilości 4 440,080 ton;

wywozu gazu płynnego LPG w ilości 1 911,850 ton;

innych uprawnionych pomniejszeń w ilości 228,100 ton.

W przesłanej informacji za miesiąc czerwiec 2015 r. Spółka wyliczyła wysokość opłaty zapasowej w kwocie 337 142,00 zł. Dokonała płatności 27 lipca 2015 r. w wysokości 337 142,00 zł tytułem "opłata zapasowa NR. [...] za m-c 06/2015" na rachunek bankowy Funduszu Zapasów Agencyjnych.

W dniu 17 sierpnia 2015 r. wpłynęła korekta ww. informacji. Spółka skorygowała wielkość przywozu gazu płynnego LPG w ilości 4 668,180 ton i wyliczyła wysokość opłaty zapasowej na kwotę 359 723,00 zł. Spółka dokonała płatności 12 sierpnia 2015 r. tytułem "opłata zapasowa NR. [...] za m-c czerwiec korekta 22 581 zł plus odsetki 59 zł" na rachunek bankowy Funduszu Zapasów Agencyjnych, w wysokości 22 640,00 zł.

Prezes Agencji Rezerw Materiałowych wszczął [...] sierpnia 2015 r., z urzędu, postępowanie administracyjne w sprawie określenia wysokości opłaty zapasowej za miesiąc czerwiec 2015 r. Jednocześnie wezwał do przedstawienia Prezesowi Agencji Rezerw Materiałowych dokumentów w oparciu, o które została wyliczona opłata zapasowa za czerwiec 2015 r. W toku prowadzonego i przedłużanego przez organ postępowania Spółka przekazała potwierdzone za zgodność z oryginałem wymagane dokumenty, w tym m.in. faktury potwierdzające nabycie unijne i dokumenty OGL lub PWD potwierdzające import towarów (oznaczone jako: do załącznika pn. "Import + nabycie UE) oraz faktury potwierdzające dostawy unijne i dokumenty ARC (oznaczone jako: do załącznika pn. dostawa UE" w oparciu, które została zaliczona opłata zapasowa za czerwiec 2015 r. , a także uzupełnione dokumenty posiadające kody CN.

Prezes Agencji Rezerw Materiałowych pismem z [...] grudnia 2015 r. poinformował Spółkę zarówno o przedłużeniu przedmiotowego postępowania, jak i rozszerzeniu go o miesiące: styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj 2015 r. Dopuścił dowód z Protokołu Kontroli Nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. przeprowadzonej w siedzibie Spółki od dnia 18 stycznia 2016 r. do dnia 20 stycznia 2016 r.

Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Prezes Agencji Rezerw Materiałowych określił wysokość opłaty zapasowej za miesiące: styczeń 2015 r. w kwocie 455 408, 00 zł, luty 2015 r. w kwocie 734 637, 00 zł, marzec 2015 r. w kwocie 1 041 285, 00 zł, kwiecień 2015 r. w wysokości 790 198, 00 zł, maj 2015 r. w kwocie 606 753,00 zł oraz za czerwiec 2015 r. w wysokości 445 927, 00 zł - w części, w jakiej określona w Decyzji opłata zapasowa przewyższa opłatę zapasową wykazaną przez Spółkę w miesięcznych informacjach złożonych do Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych i uiszczoną na rzecz Funduszu Zapasów Agencyjnych - w oparciu o zebrany w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy oraz na podstawie wzoru do obliczania opłaty zapasowej, o którym mowa w art. 21 b ust. 5 ustawy o zapasach.

Pismem z [...] marca 2016 r. Spółka wniosła od tej decyzji odwołanie.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] Minister Energii uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], w całości i przekazał sprawę Prezesowi Agencji Rezerw Materiałowych do ponownego rozpatrzenia. Minister Energii stwierdził, iż organ I instancji nie badał i nie wyjaśnił, czy Spółka właściwie kwalifikuje każde mieszanie, jako produkcję paliw. Uznał, że oparte na dokumentach przedstawionych przez Spółkę ustalenia w zakresie stanu faktycznego budzą wątpliwości, co do poprawności przeprowadzonej kontroli dokumentacyjnej, a także ustaleń w zakresie wielkości produkcji paliw dokonanej przez Spółkę w przedmiotowym okresie. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 138 § 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.), dalej: "k.p.a." oraz art. 21b ust. 14 ustawy o zapasach.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, realizując wytyczne Ministra Energii zawarte w decyzji z dnia [...] czerwca 2016r., Prezes Agencji w dniu [...] sierpnia 2016 r. wydał decyzję Nr [...] w sprawie określenia wysokości opłaty zapasowej za okres od stycznia 2015 r., do czerwca 2015 r., w wysokości identycznej jak w uchylonej przez Ministra Energii decyzji z dnia [...] lutego 2016 r., tj. za styczeń 2015 r. w kwocie 465 408,00 zł, za luty 2015 r. w kwocie 734 637,00 zł, za marzec 2015 r. w kwocie 1 041 285,00 zł, za kwiecień 2015 r. w kwocie 790 198,00 zł, za maj 2015 r. w kwocie 606 753,00 zł, za czerwiec 2015 r. w kwocie 445 927,00 zł. Prezes Agencji, kierując się wytycznymi Ministra Energii, ponownie przeprowadził postępowanie wyjaśniające, ponownie szczegółowej analizie poddał protokół nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., zwłaszcza w zakresie pkt 2.2 protokołu obejmującego "Ustalenie wielkości produkcji paliw dokonanej przez Spółkę w okresie styczeń - czerwiec 2015 r.", a także załącznik nr 3 do protokołu, tj. protokoły mieszania potwierdzające wielkość produkcji gazu płynnego LPG w okresie od stycznia 2015 r., do czerwca 2015 r. i na podstawie wzoru do obliczania opłaty zapasowej, o której mowa w art. 21 b ust 5 ustawy o zapasach - określił wysokość opłaty zapasowej

Podstawą tego rozstrzygnięcia był art. 21 § 1 pkt 1, art. 21 § 3 w zw. z art. 21 § 4, art. 47 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) - zwanej dalej "Ordynacją podatkową" w związku z art. 21 b ust. 1, art. 21b ust. 5, art. 21 b ust. 12, art. 21 b ust. 13, art. 21 b ust. 14 ustawy o zapasach oraz § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 10 grudnia 2014 r. w sprawie określenia stawek opłaty zapasowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1812). Prezes Agencji Rezerw Materiałowych określił wysokość opłaty zapasowej uwzględniając materiał dowodowy oraz zastosował wzór do obliczania, o którym mowa w art. 21 b ust. 5 ustawy o zapasach. Zestawiając wszystkie protokoły mieszania złożone przez Spółkę z legalną definicją produkcji paliw wynikającą z art. 2 pkt 8 ustawy o zapasach, jako wytwarzanie paliw w procesie przerobu ropy naftowej, kondensatu gazu ziemnego (NGL), półproduktów rafineryjnych i innych węglowodorów lub przetwarzanie paliw poprzez procesy mieszania komponentów, w tym paliw, w wyniku których powstaje co najmniej jedno z paliw albo wzrasta całkowita ilość jednego z nich. Organ uznał, że z protokołów mieszania, które były przedmiotem badania podczas kontroli dokumentacyjnej, złożonych ramach postępowania wynika, że Spółka dokonuje mieszania gazu płynnego LPG (np. samego propanu, butanu, propanu - propylenu, butanu - butylenu) z paliwem, tj. propanem - butanem, a także propanu - butanu z propanem, w wyniku czego powstaje produkt, który jest gazem płynnym LPG. W związku z tym, w wyniku tych mieszań powstaje zarówno samo paliwo, jak również wzrasta całkowita ilość jednego z nich.

W oparciu o zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy oraz na podstawie wzoru do obliczania opłaty zapasowej, o której mowa w art. 21 b ust 5 ustawy o zapasach, Prezes Agencji określił wysokość opłaty zapasowej przedstawiając następujące wyliczenia:

w odniesieniu do opłaty zapasowej za miesiąc styczeń 2015 r. organ przyjął za podstawę jej obliczenia wielkość przywozu gazu płynnego (LPG) dokonanego w miesiącu styczniu 2015 r. w ilości 3 510,690 ton i wielkość produkcji gazu płynnego (LPG) w miesiącu styczniu 2015 r. w ilości 1 390,400 ton pomniejszoną o ilości wymienione w art. 2lb ust. 6 ustawy o zapasach, w ilości 200,000 ton i pomnożył uzyskany w ten sposób wynik przez stawkę opłaty zapasowej za tonę gazu płynnego (LPG) w wysokości 99 zł, to jest dokonał obliczenia w następujący sposób, uwzględniając art. 63 § 1 o. p.: (1 390,400 ton + 3 510,690 ton - 200,000 ton) x 99,00 zł/tonę = 465 408,00 zł.

w odniesieniu do opłaty zapasowej za miesiąc luty 2015 r. organ przyjął za podstawę jej obliczenia wielkość przywozu gazu płynnego (LPG) dokonanego w miesiącu lutym 2015 r. w ilości 9 205,730 ton i wielkości produkcji gazu płynnego (LPG) w miesiącu lutym 2015 r. w ilości 1 187,480 ton pomniejszoną o ilości wymienione w art. 5 ust. 6 ustawy o zapasach, to jest wywóz gazu płynnego (LPG) dokonany w miesiącu lutym 2015 r. w ilości 2 967,630 ton oraz pomniejszoną o ilości wymienione w art. 21 b ust. 6 ustawy o zapasach, w ilości 5,000 ton i pomnożył uzyskany w ten sposób wynik przez stawkę opłaty zapasowej za tonę gazu płynnego (LPG) w wysokości 99 zł, to jest dokonał obliczenia w następujący sposób, uwzględniając art. 63 § 1 o. p.: (1 187,480 ton + 9 205,730 ton - 2 967,630 ton - 5,000 ton) x 99,00 zł/tonę = 734 637,00 zł.

w odniesieniu do opłaty zapasowej za miesiąc marzec 2015 r. organ przyjął za podstawę jej obliczenia wielkość przywozu gazu płynnego (LPG) dokonanego w miesiącu marcu 2015 r. w ilości 9 101,160 ton i wielkości produkcji gazu płynnego (LPG) w miesiącu marcu 2015 r. w ilości 2 567,480 ton pomniejszoną o ilości wymienione w art. 5 ust. 6 ustawy o zapasach, to jest wywóz gazu płynnego (LPG) dokonany w miesiącu marcu 2015 r. w ilości 1 150,610 ton i pomnożył uzyskany w ten sposób wynik przez stawkę opłaty zapasowej za tonę gazu płynnego (LPG) w wysokości 99 zł, to jest dokonał obliczenia w następujący sposób, uwzględniając art. 63 § 1 o. p.: (2 567,480 ton + 9 101,160 ton - 1 150,610 ton) x 99,00 zł/tonę = 1 041 285,00 zł.

w odniesieniu do opłaty zapasowej za miesiąc kwiecień 2015 r. organ przyjął za podstawę jej obliczenia wielkość przywozu gazu płynnego (LPG) dokonanego w miesiącu kwietniu 2015 r. w ilości 8 144,650 ton i wielkości produkcji gazu płynnego (LPG) w miesiącu kwietniu 2015 r. w ilości 1 875,850 ton pomniejszoną o ilości wymienione w art. 5 ust. 6 ustawy o zapasach, to jest o wywóz gazu płynnego (LPG) dokonany w miesiącu kwietniu 2015 r. w ilości 2 038,700 ton i pomnożył uzyskany w ten sposób wynik przez stawkę opłaty zapasowej za tonę gazu płynnego (LPG) w wysokości 99 zł, to jest dokonał obliczenia w następujący sposób, uwzględniając art. 63 § 1 o. p.: (1 875,850 ton + 8 144,650 ton - 2 038,700 ton) x 99,00 zł/tonę = 790 198,00 zł.

w odniesieniu do opłaty zapasowej za miesiąc maj 2015 r. organ przyjął za podstawę jej obliczenia wielkość przywozu gazu płynnego (LPG) dokonanego w miesiącu maju 2015 r. w ilości 7 580,170 ton i wielkości produkcji gazu płynnego (LPG) w miesiącu maju 2015 r. w ilości 375,250 ton pomniejszoną o ilości wymienione w art. 5 ust. 6 ustawy o zapasach, to jest wywóz gazu płynnego (LPG) dokonany w miesiącu maju 2015 r. w ilości 1 826,600 ton i pomnożył uzyskany w ten sposób wynik przez stawkę opłaty zapasowej za tonę gazu płynnego (LPG) w wysokości 99 zł, to jest dokonał obliczenia w następujący sposób, uwzględniając art. 63 § 1 o. p.: (375,250 ton + 7 580,170 ton - 1 826,600 ton) x 99,00 zł/tonę = 606 753,00 zł.

w odniesieniu do opłaty zapasowej za miesiąc czerwiec 2015 r. organ przyjął za podstawę jej obliczenia wielkość przywozu gazu płynnego (LPG) dokonanego w miesiącu czerwcu 2015 r. w ilości 5 538,920 ton i wielkości produkcji gazu płynnego (LPG) w miesiącu czerwcu 2015 r. w ilości 1 105,340 ton pomniejszoną o ilości wymienione w art. 5 ust. 6 ustawy o zapasach, to jest o wywóz gazu płynnego (LPG) dokonany w miesiącu czerwcu 2015 r. w ilości 911,850 ton oraz pomniejszoną o ilości wymienione w art. 21b ust. 6 ustawy o zapasach, w ilości 228,100 ton i pomnożył uzyskany w ten sposób wynik przez stawkę opłaty zapasowej za tonę gazu płynnego (LPG) w wysokości 99 zł, to jest dokonał obliczenia w następujący sposób, uwzględniając art. 63 § 1 o. p. ; (1 105,340 ton + 5 538,920 ton - 1 911,850 ton - 228,100 ton ) x 99,00 zł/tonę = 445 927,00 zł.

W złożonym odwołaniu strona zarzuciła naruszenie:

art. 2 pkt 8 ustawy o zapasach poprzez jego błędne zastosowanie prowadzące do uznania, że w stosunku do wszystkich mieszań gazu płynnego (LPG) w okresie objętym kontrolowaną decyzją Spółka dokonywała produkcji paliw, mimo że co najmniej w przypadku niektórych mieszań w wyniku ich przeprowadzenia nie powstawało choćby jedno nowe paliwo i nie wzrastała całkowita ilość żadnego z nich. Prezes Agencji nie przeprowadził właściwej analizy i postępowania dowodowego aby ustalić, czy mieszania jakich dokonała Spółka w okresie objętym zaskarżoną decyzją spełniają warunki uznania ich za produkcję, o której mowa w art. 2 pkt 8 ustawy o zapasach;

art. 21 b ust. 6 i 7 ustawy o zapasach poprzez ich niezastosowanie w sprawie prowadzące do wyliczenia przez Prezesa Agencji opłaty zapasowej, bez uwzględnienia prawa do obniżenia wysokości należnej opłaty zapasowej z tytułu produkcji gazu płynnego (LPG) polegającej na jego mieszaniu, o opłatę zapasową uiszczoną z tytułu przywozu gazu płynnego (LPG) wykorzystanego jako składnik w toku wskazanej produkcji.

Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Prezesa Agencji i o umorzenie dalszego postępowania w sprawie, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Po rozpatrzeniu odwołania Minister Energii decyzją z [...] marca 2017r. nr [...] (dalej: Decyzja) utrzymał w mocy decyzję Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w sprawie określenia wysokości opłaty zapasowej za miesiące: styczeń – czerwiec 2015 r. Odwołując się do podstaw prawnych mających zastosowanie w sprawie o określenie wysokości opłaty zapasowej, która obejmuje w szczególności konieczność ustalenia sumy wielkości przywozu paliw oraz wielkości produkcji paliw w danym miesiącu kalendarzowym, organ odwoławczy podzielił ocenę, że wielkość przywozu w poszczególnych miesiącach została przedstawiona w tabeli nr 1 ww. protokołu z dnia [...] stycznia 2016 r. oraz poprawnie podstawiona do wzoru dotyczącego obliczenia opłaty zapasowej przez organ I instancji. Ocenił jako bezsporny fakt, iż Spółka. jest handlowcem w rozumieniu ustawy o zapasach zobowiązana do zapłaty opłaty zapasowej za wolumen sprowadzonego przez nią gazu płynnego LPG w okresie od 2 stycznia 2015 r., do 30 czerwca 2015 r. (zestawienie dokumentów potwierdzających przywoź przez Skarżącą gazu płynnego LPG w ww. okresie znajduje się w Załączniku nr 2 do Protokołu Kontroli z dnia [...] stycznia 2015 r.).

Kwestię sporną podnoszoną w odwołaniu i obszernie uzasadnioną, czyli uznanie Spółki za producenta w rozumieniu ustawy o zapasach,. Minister Energii - po odwołaniu się do przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego – rozstrzygnął na niekorzyść Strony. Uznał, że Skarżąca błędne odczytała wskazania organu odwoławczego oraz ocenę przykładowego protokołu mieszania nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r.. celem było ustalenie, czy Spółka w okresie objętym postępowaniem dokonywała produkcji paliw w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy o zapasach, a więc czy jest producentem w rozumieniu art. 2 pkt 18 ww. ustawy.

Uznał za prawidłową ocenę dokonaną przez Prezesa Agencji po ponownym przeanalizowaniu protokołu kontroli z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], w zakresie pkt 2.2, dotyczącego wielkości produkcji paliw, w tym załącznika nr 3, a w szczególności protokołów mieszania potwierdzających wielkość produkcji nadesłanych przez Skarżącą, Zgodził się z jego stanowiskiem, co do prawidłowości ustaleń faktycznych w zakresie ustalenia wielkości produkcji paliw dokonanej przez Spółkę zawartych w pkt 2.2 ww. protokołu z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], co oznacza, że Spółka w przedstawionym zakresie dokonywała produkcji paliw (gazu płynnego LPG) w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy o zapasach i jest producentem w rozumieniu art. 2 pkt 18 ww. ustawy o zapasach.

Odwołując się do wykładni językowej jako dominującej metody interpretacji przepisów prawa uznał, że art. 21 b ust. 6 ustawy o zapasach modyfikuje określoną w art. 21b ust. 5 podstawę obliczania opłaty zapasowej w przypadku producenta gazu płynnego (LPG), przetwarzającego go poprzez procesy mieszania, który nabył od poprzedniego producenta lub handlowca gaz płynny (LPG) i którego ilość stanowiła podstawę obliczenia i zapłaty opłaty zapasowej przez poprzedniego producenta lub handlowca.

Ocenił, że w zawartym w art. 21b ust. 5 ustawy o zapasach wzorze na opłatę zapasową dla gazu płynnego (LPG), mnożna (Gh lub Gpr) została sformułowana jako alternatywa łączna tj. z użyciem spójnika "lub". Spójnik "lub" w sensie logicznym (matematycznym) może być stosowany tylko w jednym znaczeniu, zgodnie z którym A lub B oznacza: A, B, A+B. Oznacza to wielkość przywozu (w przypadku handlowców), wielkość produkcji (w przypadku producentów) lub wielkości przywozu plus wielkość produkcji (w przypadku handlowców będących równocześnie producentami). Zdaniem organu ustawodawca, kierując się koniecznością sprawiedliwego rozłożenia kosztów utrzymywania zapasów agencyjnych założył, że przedsiębiorcy ponosić będą opłatę zapasową stosunkowo do zakresu swej działalności (przywóz albo produkcja albo przywóz i produkcja).

Skoro dany podmiot jest zarówno producentem jak i handlowcem, to opłata zapasowa powinna być wyliczana od całkowitej ilości paliw przywiezionych do Polski oraz od ilości paliw wyprodukowanych w Polsce. Powołał się na interpretację indywidualną dokonaną przez organ w innej sprawie, a zaakceptowaną przez WSA w wyroku z dnia 21 marca 2016 r., VI SA/Wa 2772/15, który wskazał, że we wzorze ustawodawca celowo użył spójnika "lub" mając na względzie, iż przedsiębiorca może być zarówno producentem jak i handlowcem. Jedynie wprowadzenie przez ustawodawcę alternatywy rozłączanej z zastosowaniem spójnika "albo" prowadziłoby do odmiennych wniosków interpretacyjnych.

W skardze Spółka zarzuciła decyzji Ministra Energii oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych obrazę przepisów:

Prawa materialnego

art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym (Dz. U. 2007 nr 52 poz. 343 ze zm., dalej: Ustawa o zapasach) - w brzmieniu obowiązującym do dnia 2 września 2016 r. - poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że wszelkie mieszania gazu płynnego (LPG) w okresie objętym kontrolą należało uznać za produkcję paliwa, mimo że w wyniku mieszania nie doszło do powstania nowego paliwa czy też wzrostu jego całkowitej ilości;

art. 21b ust 6 i 7 ustawy o zapasach - w brzmieniu obowiązującym do dnia 2 września 2016 r. - poprzez jego błędną wykładnię uniemożliwiającą Spółce obniżenie wysokości należnej opłaty zapasowej z tytułu produkcji gazu płynnego (LPG) o opłatę zapasową uiszczoną z tytułu przywozu gazu płynnego (LPG) wykorzystywanego jako składnik w toku produkcji.

Prawa procesowego, tj art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieustalenie, czy dokonywane przez Spółkę mieszanie gazu propan - butan spełniało warunki uzależniające uznanie takiego działania za produkcję w myśl ustawy o zapasach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie zawiesił niniejsze postępowanie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2016 poz.718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." Ustalił bowiem, że przed tutejszym Sadem toczyła się sprawa ze skargi tego samego Skarżącego w przedmiocie interpretacji indywidualnej dotyczącej opłaty zapasowej i nieprawomocnym wyrokiem z 14 marca 2017r. sygn. akt VI SA/Wa 1912/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił niekorzystną dla Spółki zaskarżoną decyzję Ministra Energii z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z dnia [...] marca 2016 r, w którym nie podzielił stanowiska organów co do interpretacji art. 21 b ust. 6 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach M.in. wskazał na konieczność zastosowania wykładni celowościowej art. 21 ust. 6 ustawy o zapasach, która prowadzi do wniosku, że ustawodawca wprowadził ten przepis celem wyeliminowania dwukrotnego obciążania opłatą zapasową tego samego wolumenu paliw. Od niniejszego wyroku WSA w Warszawie z 14 marca 2017r., Minister Energii wniósł skargę kasacyjną i akta sprawy sygn. akt VI SA/Wa 1912/16 zostały przekazane 27 czerwca 2017r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego celem rozpoznania skargi kasacyjnej, w którym sprawa zawisła pod sygn. akt II GSK 2298/17.

W dacie rozpoznawania niniejszej sprawy Sąd ustalił z urzędu, że nie został wyznaczony w NSA termin na rozpoznanie problemu, którego rozstrzygnięcie będzie miało istotny wpływ na wynik sprawy niniejszej. Spór ze skargi tego samego podmiotu w istocie dotyczy tożsamej kwestii - interpretacji art. 21 b ust. 6 ustawy o zapasach i WSA w postanowieniu z 6 lutego 2018r. o zawieszeniu postepowania uznał, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zależy od wyniku tego innego, a toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego i stanowi prejudykat.

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej organu w sprawie zawisłej przed NSA pod sygn. akt II GSK 2298/17, tutejszy Sąd postanowieniem z 19 września 2019r. podjął postepowanie zawieszone 6 lutego 2018r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Kwestią przesądzającą rozstrzygnięcie sporu w niniejszej sprawie jest prejudykat, którym jest wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 12 września 2019 r. wydany w sprawie sygn. akt II GSK 2298/17 oddalający skargę kasacyjną Ministra Energii od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1912/16 uchylającego niekorzystną dla Spółki decyzję z [...] lipca 2016r. Nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów dotyczących opłaty zapasowej.

Rozstrzygając niniejszą sprawę dotyczącą spornej między Skarżącą a organem kwestii wysokości opłaty zapasowej za okres styczeń-grudzień 2015r. nie można bowiem pominąć, że interpretacja indywidualna – poprzez prawomocnie zakończony przed Naczelnym Sadem Administracyjnym spór – wiąże Sąd w niniejszej sprawie poprzez wyrażoną ostatecznie przez ten Sąd ocenę prawną, a co za tym idzie, w konsekwencji wpływa na kwestię niezasadności zaskarżonej decyzji wydanej w niniejszej sprawie, dotyczącej samej płatności opłaty zapasowej za okres objęty rozstrzygnięciem.

Skarżąca jest podmiotem gospodarczym zarejestrowanym w rejestrze systemu zapasów interwencyjnych pod numerem [...], zajmującym się produkcją i handlem gazem płynnym LPG. Jest bezsporne, że w rozumieniu ustawy o zapasach, w okresie objętym sporem, była zarówno handlowcem - z tytułu przywozu gazu płynnego LPG, jak również producentem - z tytułu wykonywania działalności gospodarczej w zakresie produkcji paliw. Przywoziła gaz płynny LPG i z tego tytułu przywozu wykazywała opłatę zapasową, następnie wykorzystywała przywieziony gaz płynny LPG m. in. do produkcji.

Dotyczący Skarżącej, cytowany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2019 r. wydany w sprawie sygn. akt II GSK 2298/17 został wydany w następujących okolicznościach:

Wnioskiem z 8 marca 2016 r., który wpłynął do Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych 11 marca 2016 r., a złożonym w toku postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, Spółka wystąpiła, w trybie art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania art. 21b ust. 6 ustawy o zapasach. Sformułowała następujące pytanie:

"Czy Spółka, zgodnie z art. 21b ust. 6 ustawy może jako producent gazu płynnego (LPG), przetwarzający go poprzez procesy mieszania, będąc również handlowcem, tj. podmiotem który dokonał przywozu gazu płynnego (LPG) przetwarzanego następnie przez procesy mieszania, zatem nie nabył go od innego - odrębnego - producenta lub handlowca, a którego to gazu płynnego (LPG) ilość stanowiła podstawę obliczenia i zapłaty opłaty zapasowej przez Spółkę jako handlowca, obliczyć opłatę zapasową przyjmując za podstawę jej obliczenia różnicę pomiędzy ilością produktu końcowego i tą ilością gazu płynnego (LPG), która stanowiła podstawę obliczenia i zapłaty opłaty zapasowej przez nią samą jako poprzedniego handlowca ". W jej ocenie, szeroko uzasadnionej, ww. przepis wskazuje, że intencją ustawodawcy było to, aby opłata zapasowa była płacona od danej wielkości gazu LPG tylko jeden raz, przez producenta bądź handlowca, który jako pierwszy dokonał przywozu lub produkcji gazu LPG.

Prezes Agencji Rezerw Materiałowych decyzją z dnia [...] marca 2016 r., uznał przedstawione we wniosku o wydanie pisemnej interpretacji stanowisko Strony za nieprawidłowe. Stwierdził, że art. 21 b ust. 6 ustawy o zapasach jednoznacznie wskazuje, że aby móc go zastosować niezbędne jest wystąpienie dwóch podmiotów, tj. producenta lub handlowca, który już uiścił opłatę zapasową od wyprodukowanego lub przywiezionego paliwa, a także drugiego producenta, który to opłacone paliwo wykorzystuje do kolejnej produkcji. Przesłanką niezbędną przy zastosowaniu tego przepisu jest przeniesienie prawa własności paliwa będącego podstawą do uiszczenia opłaty zapasowej - ergo - musi nastąpić transakcja handlowa, np. sprzedaż. Podstawą jest użycie w przepisie sformułowania "nabył" i dlatego uznał stanowisko Strony za nieprawidłowe.

Na skutek złożonego odwołania, Minister Energii decyzją z [...] lipca 2016r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] marca 2016 r.

Na skutek złożonej skargi Strony, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił niekorzystną dla Spółki zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z dnia [...] marca 2016 r. o wydanie pisemnej interpretacji oraz zasądził od Ministra Energii na rzecz skarżącej "G." Sp. z o.o. z siedzibą w B. kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pogląd i ocena prawna w zakresie interpretacji art. 21 b ust. 6 ustawy o zapasach zaprezentowany przez WSA w Warszawie został zaakceptowany przez Naczelny Sąd Administracyjny i kasacja organu oddalona wyrokiem z dnia 12 września 2019 r. wydanym w sprawie sygn. akt II GSK 2298/17. Przedstawiony problem prawny był już także przedmiotem identycznej oceny ze strony Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 5 kwietnia 2018 r. wydanym sprawie o sygn. akt II GSK 2526/17.

Przy czym, na gruncie sprawy niniejszej, to wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wydany w sprawie sygn. akt II GSK 2298/17 dotyczącej tego samego Skarżącego, przesądza o istocie rozstrzygnięcia, bowiem wnioskowana interpretacja indywidualna dotyczy tożsamej kwestii - interpretacji art. 21 b ust. 6 ustawy o zapasach, czyli w istocie prawidłowości wyliczonej kwoty opłaty zapasowej tego samego Skarżącego i stanowi prejudykat.

W konsekwencji tego prejudykatu, dla potrzeby obecnego rozstrzygnięcia, Sąd orzekający stwierdza, że w niniejszej sprawie organ ustalił wysokość opłaty zapasowej za miesiące styczeń-czerwiec 2015r. w wysokości wyższej niż zadeklarowana i wpłacona przez Skarżącego, czyli nieprawidłowo - wbrew ocenie dokonanej w interpretacji indywidualnej zaprezentowanej w wyroku tut. Sądu w sprawie VI SA/Wa 1912/16, od którego skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem z dnia 12 września 2019 r. wydanym przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie sygn. akt II GSK 2298/17. Uznał on, że skoro Skarżąca jest producentem gazu płynnego (LPG) i jednocześnie handlowcem sprowadzającym gaz (LPG) do Polski, to może, zgodnie z art. 21b ust. 6 ustawy o zapasach, "jako producent gazu płynnego (LPG), przetwarzający go poprzez procesy mieszania, będąc również handlowcem, to jest podmiotem który dokonał przywozu gazu płynnego (LPG) przetwarzanego następnie przez procesy mieszania, a zatem nie nabył go od innego- odrębnego-producenta lub handlowca, a którego to gazu płynnego (LPG) ilość stanowiła podstawę obliczenia i zapłaty opłaty zapasowej przez wnioskodawcę jako handlowca - obliczyć opłatę zapasową przyjmując za podstawę jej obliczenia różnicę pomiędzy ilością produktu końcowego i tą ilością gazu płynnego (LPG), która stanowiła podstawę obliczenia i zapłaty opłaty zapasowej przez nią samą jako poprzedniego handlowca".

Stosownie do art. 2 pkt 19 ustawy o zapasach w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, handlowcem jest przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie przywozu ropy naftowej lub paliw. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 14 ustawy o zapasach przywozem jest sprowadzenie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ropy naftowej, produktów naftowych lub gazu ziemnego w ramach nabycia wewnątrzwspólnotowego (czyli przemieszczenia ropy naftowej, produktów naftowych lub gazu ziemnego z terytorium innego państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym - art. 2 pkt 9 ustawy o zapasach) lub importu (rozumianego jako import ropy naftowej, produktów naftowych lub gazu ziemnego w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym - art. 2 pkt 12 ustawy o zapasach).

Stosownie do art. 2 pkt 18 ustawy o zapasach producentem jest przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie produkcji paliw, w tym także zlecający taką produkcję innym podmiotom, z wyłączeniem usługowej produkcji paliw na rzecz innych podmiotów. Produkcja paliw, zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy o zapasach, polega na wytwarzaniu paliw w procesie przerobu ropy naftowej, kondensatu gazu ziemnego (NGL), półproduktów rafineryjnych i innych węglowodorów lub przetwarzaniu paliw poprzez procesy mieszania komponentów, w tym paliw, w wyniku których powstaje co najmniej jedno z paliw albo wzrasta całkowita ilość jednego z nich.

Będący przedmiotem interpretacji Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 12 września 2019 r. (w sprawie sygn. akt II GSK 2298/17) art. 21b ust. 6 ustawy o zapasach stanowi, że producent gazu płynnego (LPG), przetwarzający go poprzez procesy mieszania, który nabył od poprzedniego producenta lub handlowca gaz płynny (LPG), którego ilość stanowiła podstawę obliczenia i zapłaty opłaty zapasowej przez poprzedniego producenta lub handlowca, oblicza opłatę zapasową, przyjmując za podstawę jej obliczenia różnicę pomiędzy ilością produktu końcowego i tą ilością gazu płynnego (LPG), która stanowiła podstawę obliczenia i zapłaty opłaty zapasowej przez poprzedniego producenta lub handlowca. Zgodnie z art. 21b ust. 7 ustawy o zapasach, poprzedni producent lub handlowiec przekazuje producentowi gazu płynnego (LPG), przetwarzającemu go przez procesy mieszania oświadczenie o obliczeniu i zapłacie opłaty zapasowej zawierające m.in. w szczególności ilość sprzedanego gazu płynnego (LPG) stanowiącą podstawę obliczenia i zapłaty opłaty zapasowej a także wysokość oraz termin zapłaty opłaty zapasowej.

Z tego względu także na gruncie niniejszej sprawy należy przyjąć za trafny pogląd zaakceptowany przez NSA w cyt. sprawie, że skoro Spółka wytwarzała gaz płynny poprzez proces mieszania paliw nabytych wewnątrzwspólnotowo, a zatem była równocześnie handlowcem i producentem, i skoro od gazu płynnego nabytego wewnątrzwspólnotowo uiszczono już opłatę zapasową, to biorąc pod uwagę istotę i gwarancyjny a nie fiskalny czy represyjny cel opłaty zapasowej, to prawidłowe jest stanowisko Skarżącej, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, obliczenie opłaty zapasowej od wyprodukowanego gazu płynnego powinno nastąpić przez odjęcie od produktu końcowego ilości gazu płynnego, która stanowiła już poprzednio podstawę obliczenia i zapłaty opłaty zapasowej przy dokonywaniu nabycia wewnątrzwspólnotowego.

Trafność tego stanowiska wynika z celu tej regulacji prawnej, na co powołał się WSA w Warszawie w wyroku z 14 marca 2017r. w sprawie VI SA/Wa 1912/16, poprzedzającym rozpoznanie omawianej kasacji – w zakresie wynikającej z tego przepisu zasady obliczania opłaty zapasowej od wyprodukowanego gazu płynnego przez odjęcie ilości gazu płynnego, która stanowiła już poprzednio podstawę zapłaty opłaty zapasowej.

Jak w cytowanej sprawie, tutejszy Sąd w składzie orzekającym wskazuje, że zasadność takiego stanowiska potwierdza treść uchwalonej w dniu 22 lipca 2016 r. ustawy o zmianie ustawy Prawo energetyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 1165 ze zm.). Nowelizacja ustawy o zapasach polegała m.in. na tym, że do art. 21b ustawy o zapasach został dodany ust. 5a i 5b, zgodnie z którymi producent gazu płynnego (LPG), przetwarzający go poprzez procesy mieszania, będący jednocześnie handlowcem, oblicza opłatę zapasową, przyjmując za jej podstawę różnicę pomiędzy ilością wyprodukowanych paliw i tą ilością gazu płynnego (LPG), która stanowiła już podstawę obliczenia i zapłaty przez niego opłaty zapasowej z tytułu przywozu.

Także na gruncie niniejszej sprawy ""wskazana nowelizacja stanowiła jednoznaczne sprecyzowanie dotychczasowej regulacji prawnej, w celu usunięcia powstałych wątpliwości. Potwierdza to wyraźnie treść uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej, w którym wskazano, że celem wprowadzonej zmiany było doprecyzowanie istniejącej regulacji. W uzasadnieniu do projektu ustawy wyraźnie bowiem wskazano, że jego celem jest m.in. "wyeliminowanie uchybień i niedostatków legislacyjnych obowiązujących przepisów w obszarze paliw ciekłych i gazu ziemnego, które sprawiają wątpliwości interpretacyjne lub powodują trudności w procesie stosowania prawa" (Poselski projekt ustawy o zmianie ustawy - Prawo energetyczne oraz niektórych innych, druk sejmowy nr 653, str. 56), zaś "Dla zapewnienia realizacji założonych celów projekt przewiduje w szczególności: (...) doprecyzowanie zasad obliczania opłaty zapasowej przez producentów będących jednocześnie handlowcami w przypadku wykorzystania sprowadzonego przez nich paliwa do dokonywanej przez nich produkcji paliw" (Poselski projekt ustawy o zmianie ustawy - Prawo energetyczne oraz niektórych innych, druk sejmowy nr 653, str. 59). Ta nowelizacja nie niosła zatem nowości normatywnej w tym sensie, że stanowiła ona jedynie odpowiedź na nieprecyzyjność ustawy, usuwając ją. Zasadnie zatem uznał Sąd I instancji, że także w stanie prawnym tej sprawy, obliczając opłatę zapasową producent będący jednocześnie handlowcem przetwarzający paliwa przez procesy mieszania, winien uwzględnić jedynie różnicę pomiędzy ilością wyprodukowanych paliw i tą ilością, która stanowiła już podstawę obliczenia i zapłaty przez niego opłaty zapasowej" (cyt.. z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 września 2019 r. sygn. akt II GSK 2298/17)

Oznacza to, że Sąd w sprawie niniejszej podziela, wyrażoną prawidłowo w cytowanym wyżej wyroku NSA prawidłowo dokonana przez WSA w Warszawie w wyroku z 14 marca 2017r. w sprawie VI SA/Wa 1912/16 wykładnię celowościową uwzględniającą "intencję ustawodawcy oraz cechy opłaty zapasowej i gwarancyjny cel jej uiszczania. Pominięcie tego i poprzestanie na czysto literalnym brzmieniu przepisu, prowadziłoby bowiem do wniosku, że Skarżąca zobowiązana byłaby dwukrotnie uiszczać opłatę zapasową od tej samej ilości gazu płynnego (LPG), którą sprowadziła, a następnie zużyła w procesie przetwarzania, co byłoby nieprawidłowe biorąc pod uwagę cel jej pobierania na rzecz Funduszu Zapasów Agencyjnych, tj. konieczność realizacji zadań publicznych w postaci zapewnienia bezpieczeństwa państwa. Niewątpliwie należy podzielić stanowisko wskazujące na to, że celem opłaty zapasowej było wdrożenie instytucji zapasów interwencyjnych oraz że ustawodawca zamierzał nałożyć obowiązek zapłaty opłaty zapasowej na wszystkich uczestników obrotu na rynku paliw, bez względu na faktyczny zakres przedmiotu działalności, to znaczy zarówno na producentów, handlowców, jak i producentów realizujących jednocześnie czynności właściwe dla handlowców. Trafnie też podnosi się, że opłata zapasowa obciąża podmioty, które wykonują działalność gospodarczą obejmującą przywóz ropy naftowej lub paliw lub gazu płynnego lub ich produkcję , a jej wysokość zależy od zakresu tej działalności, obciążając przedsiębiorcę dokonującego zarówno przywozu paliw, jak i ich produkcji, proporcjonalnie do zakresu jego działalności. Nie ma jednak skarżący kasacyjnie racji co do tego, że oznacza to dopuszczalność podwójnego obciążenia opłatą podmiotów będących jednocześnie handlowcami i producentami. Nakładanie na stronę obowiązków publicznoprawnych powinno być wyraźne i jednoznaczne. Tymczasem ponowne obciążenie przedsiębiorcy opłatą zapasową od tego samego gazu płynnego w ramach procesu jego przetwarzania, nie znajdowało wyraźnego i jednoznacznego oparcia w przepisach obowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji." (cyt.. z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 września 2019 r. sygn. akt II GSK 2298/17)

W konsekwencji, Sąd w niniejszej sprawie podziela stanowisko, że skoro ograniczenie się w niniejszej sprawie wyłącznie do wykładni językowej art. 21b ust. 6ustawy o zapasach prowadziłoby do sprzeczności z prawem, to należało rozstrzygnąć spór w oparciu o dokonaną przez NSA i Sąd I instancji – w cytowanych wyrokach wykładnię celowościową i systemową tego przepisu.

W niniejszej sprawie należało zatem uznać, że brak było podstaw do przyjęcia, by zamiarem ustawodawcy było podwójne obciążenie opłatą zapasową przedsiębiorców będących równocześnie handlowcami i producentami od gazu płynnego powstałego w procesie mieszania tegoż produktu nabytego uprzednio wewnątrzwspólnotowo.

Powyższe oznacza, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie było podstawy prawnej dla dwukrotnego obciążenia opłatą zapasową od tego samego gazu płynnego.

Wadliwe było zatem uznanie w zaskarżonej decyzji i decyzji utrzymanej nia w mocy, że w celu uniknięcia takiej podwójnej opłaty, przy jej obliczaniu powinno nastąpić odjęcie od produktu końcowego ilości gazu płynnego, która stanowiła już poprzednio podstawę obliczenia i zapłaty opłaty zapasowej przy dokonywaniu nabycia.

Będące przedmiotem sporu zagadnienie wiąże się z kwestią bardzo wysokich opłat, które w zaskarżonej decyzji dotyczą kwot ustalonych ponad opłaty już obliczone i zapłacone przez Skarżącego, stąd wynika ścisłe merytoryczne powiązanie rozpoznawanej sprawy ze sprawą sygn. akt VI SA/Wa 1912/16 i rozpoznaną od ww wyroku skargą kasacyjną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 września 2019 r. sygn. akt II GSK 2298/17

Z powyższego względu, skoro. opłata zapasowa jest obowiązkowym świadczeniem o charakterze publicznoprawnym, daniną publiczną. Celem jej pobierania jest konieczność realizacji zadań publicznych w postaci zapewnienia bezpieczeństwa państwa. Dlatego za niedopuszczalne uznać należy podwójne obciążanie tą samą opłatą tożsamych wartości.

Ocenę prawną organ jest obowiązany uwzględnić w niniejszej sprawie na mocy art. 153 p.p.s.a.

W oparciu o art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 p.p.s.a., Sąd zasądził od organu na rzecz Skarżącej kwotę 55 860 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, z czego: kwotę 40 843 zł stanowi zwrot uiszczonego (po uzupełnieniu) wpisu od skargi, 15 000 zł koszty wynagrodzenia radcy prawnego, zgodnie z § 2pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) oraz kwota 17 zł, poniesiona tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.

Z tych wszystkich powodów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.