Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 979/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12
journal: Dz.U. 2020 poz 1268
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 403 poz 18 art. 11
law: Dyrektywa 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie) (Tekst mający znaczenie dla EOG)
article: art. 7, art. 8, art. 11, art. 76, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 106, art. 244, art. 245, art. 1138
journal: Dz.U. 2020 poz 1575
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego - t.j.
article: art. 106
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. K. (dalej: "strona", "skarżący"), zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "organ odwoławczy") z [...] września 2020 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty P. (dalej: "organ I instancji") z [...] lipca 2020 r. w sprawie odmowy wydania prawa jazdy kategorii B.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Strona zwróciła się do organu I instancji o wydanie prawa jazdy kat. B, przedkładając wymagane prawem dokumenty, w tym zaświadczenie o pozytywnym wyniku egzaminu państwowego, zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela Unii Europejskiej o numerze [...] oraz umowę najmu lokalu mieszkalnego z 5 lutego 2020 r., dotyczącą użytkowania przez stronę lokalu nr [...] w miejscowości W., w oznaczonym okresie od dnia 8 lutego 2020 r. do dnia 7 marca 2020 r.

W toku postępowania organ I instancji otrzymał informację z Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego w Niemczech (Kraftfahrt – Bundesamt we Flensburgu), że strona otrzymała ponownie niemieckie prawo jazdy w zakresie kategorii B, które następnie decyzją władz niemieckich zostało stronie odebrane z powodu skłonności do narkomanii. Decyzja w powyższym zakresie obowiązuje do 14 listopada 2023 r. Bezwzględnym warunkiem ponownego wydania stronie uprawnienia do kierowania pojazdami w Niemczech jest przedłożenie wymaganej na terytorium Niemiec opinii medyczno-psychologicznej, z której będzie wynikało, że jest ona zdolna do ponownego uczestnictwa w ruchu drogowym. Po wskazanym wyżej terminie uchylony zostaje nakaz przedłożenia opinii medyczno-psychologicznej z uwagi na przedawnienie wpisu w rejestrze i wystarczające jest spełnienie standardowych wymogów formalnych wniosku o wydanie prawa jazdy. Organ I instancji uznał zatem, że w sprawie zachodzi negatywna przesłanka do wydania prawa jazdy, określona

w art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1268 ze zm.; dalej "u.k.p.").

Na skutek wniesionego przez stronę odwołania, organ odwoławczy przeprowadził postępowanie, w wyniku którego wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał m.in., że stronie nie mogą być wydane do wskazanej daty nowe uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium państwa niemieckiego, chyba że w okresie tym przedłoży pozytywne orzeczenie lekarskie i psychologiczne stwierdzające zdolność do kierowania pojazdami mechanicznymi. Tak uwarunkowane uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami uprawnia do uznania, iż co najmniej do czasu przedłożenia wymaganego dokumentu, strona pozostaje w okresie cofnięcia uprawnienia na terytorium Niemiec, co konsekwentnie stanowi przeszkodę w jego wydaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ odwoławczy wskazał, że powyższe okoliczności w obliczu przepisów zakazujących wydania prawa jazdy osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a prawo jazdy to zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte – w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia, stanowią przeszkodę w uwzględnieniu wniosku o wydanie prawa jazdy kategorii B. Bezwzględna przeszkoda w wydaniu prawa jazdy sformułowana w art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, a zatem cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami, czy też zatrzymanie prawa jazdy niweczy możliwość uzyskania prawa jazdy w okresie zatrzymania lub cofnięcia, który ograniczony został dwojako, poprzez przedłożenie pozytywnej opinii medyczno-psychologiczne, a nadto upływem terminu przedawnienia wpisu decyzji o zatrzymaniu (cofnięciu) do rejestru kierowców. Tym samym zdaniem organu odwoławczego, skoro na dzień wydania decyzji ostatecznej w sprawie wydania prawa jazdy władze niemieckie potwierdzają fakt pozostawania strony w czasie cofnięcia uprawnienia, wobec braku wskazanej opinii, jak też wobec biegu terminu przedawnienia, to nie może być mowy o uprawnieniu do wydania prawa jazdy w Polsce. Jego wydanie stanowiłoby pogwałcenie zakazu z art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami.

Strona wniosła skargę na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając zaskarżonej decyzji:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami poprzez błędne jego zastosowanie na skutek bezpodstawnego przyjęcia, że skarżący pozostaje w okresie zatrzymania prawa jazdy w Niemczech w rozumieniu tego przepisu (lub w okresie cofnięcia uprawnienia, gdyż w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ używa tych pojęć zamiennie),

a decyzja w tym zakresie, wydana w Niemczech, obowiązuje do czasu upływu dnia 14 listopada 2023 r., podczas gdy wskazana data nie dotyczy okresu zakaz się ubiegania o prowadzenie pojazdów (ani odebrania prawa jazdy), lecz jest jedynie data usunięcia danych z rejestru sprawców wykroczeń drogowych, a skarżący w chwili ubiegania się o polskie prawo jazdy nie miał ważnego niemieckiego prawa jazdy, gdyż jego uprawnienie do kierowania pojazdami w Niemczech wygasło, przez co nie mógł on być w chwili wydania decyzji przez organ I instancji w okresie zatrzymania prawa jazdy;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej "k.p.a.") polegające na:

- niepodjęciu przez organ wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, w szczególności zaś ustalenia prawidłowego znaczenia terminów prawa niemieckiego wynikających z informacji nadesłanej przez Federalny Urząd ds. Ruchu Drogowego (niem. Kraftfahrt- Bundesamt) – k. 30, w odniesieniu do przesłanki negatywnej wskazanej w art. 12 ust. 5 ustawy o kierujących pojazdami oraz oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na podstawie wybiórczo zinterpretowanego pisma nadesłanego przez Federalny Urząd ds. Ruchu Drogowego, który w istocie nie stanowi informacji urzędowej i oprócz tego powinien podlegać ocenie pod kątem rzetelności zawartych tam informacji oraz ich znaczenia

w kontekście istnienia przesłanki negatywnej wydania polskiego prawa jazdy przewidzianej w art. 12 ust. 5 ustawy o kierujących pojazdami;

- braku należytego oraz rzetelnego wyjaśnienia przez organ istnienia przesłanki negatywnej określonej w art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami poprzez zaniechanie ustalenia i wyjaśnienia treści i znaczenia pojęć prawnych zawartych

w dokumentacji przekazanej przez stronę niemiecką, w tym w szczególności braku przetłumaczenia karty informacyjnej dotyczącej skarżącego nadesłanej przez niemiecki Federalny Urząd ds. Ruchu Drogowego (k. 23-24), braku ustalenia

i wyjaśnienia treści przepisów prawa niemieckiego regulujących rodzaj i skutki zastosowania wobec skarżącego na terenie Niemiec środka w postaci zakazu nabycia nowych uprawnień do kierowania pojazdami i rzeczywistego czasu jego trwania, podstawy prawnej jego zastosowania, jak również znaczenia pojęcia "Tilgungs-Datum" zawartego w informacji z Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego;

- dowolnej i wadliwej ocenie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności pisma uzyskanego od Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego w Niemczech, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych skutkujących uznaniem, że skarżący pozostaje w okresie zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawień do kierowania pojazdami;

- braku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu prawa niemieckiego okoliczność ustalenia znaczenia i skutków prawnych zastosowanego wobec skarżącego środka w postaci zakazu nabycia nowych uprawnień do kierowania pojazdami oraz rzeczywistego czasu jego trwania oraz ustalenia prawidłowego znaczenia pojęcia "Tilgungs-Datum" w kontekście przesłanek negatywnych do wydania polskiego prawa jazdy przewidzianych w ustawie o kierujących pojazdami

b) art. 76 k.p.a. przez przyjęcie, że pismo Federalnego Urzędu art. Ruchu Drogowego

(niem. Kraftfahrt-Bundesamt) z dnia 16 marca 2020 r., na którym oparto wydanie zaskarżonej decyzji, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu powyżej wskazanego przepisu.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł:

1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji;

2) na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzenie na rzecz skarżącego od organu odwoławczego zwrotu kosztów postępowania przed sądem administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. skarżący wniósł o przeprowadzenie przez sąd dowodu z następujących dokumentów:

1) wydruku wyroku Federalnego Sądu Administracyjnego z dnia 06 września 2018 r. wydanego w sprawie [...] wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski;

2) wydruku postanowienia Federalnego Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 września 2011 r. (sygn. 2 BvR 947/11)

- na okoliczność orzecznictwa niemieckiego potwierdzającego zasadę uznawania zagranicznego prawa jazdy w Niemczech, uzyskanego w innym kraju Unii Europejskiej, jak również braku możliwość uznania na terenie Niemiec za nieważne polskiego prawa jazdy nawet w okresie istnienia wpisu w rejestrze wykroczeń drogowych i braku jego usunięcia.

3) opinii adwokata niemieckiego J. G. z 24 kwietnia 2019 r. na okoliczność niemieckiego stanu prawnego, skutków prawnych orzeczonego wobec skarżącego na terenie Niemiec wyroku skazującego oraz zakazu ubiegania się

o uzyskanie ponownych uprawnień do kierowania pojazdami, znaczenia pojęcia Tilgungs-Datum i jego konsekwencji prawnych na gruncie prawa niemieckiego, co ma znaczenie w kontekście prawidłowej wykładni normy zawartej w art. 12 ust. 5 ustawy o kierujących pojazdami.

Skarżący wskazał przy tym, że opinia przywołana w punkcie 3 została przedłożona wcześniej w organie I instancji jako stanowisko prawne odnośnie możliwości wydawania obywatelom Niemiec polskiego prawa jazdy na gruncie polskiej i niemieckiej ustawy. Nie została ona jednakże dołączona konkretnie do przedmiotowej

sprawy dotyczącej skarżącego, albowiem wcześniej organ I instancji wydawał

w podobnych stanach faktycznych decyzje o wydaniu polskiego prawa jazdy,

w związku z czym nie było potrzeby podjęcia polemiki z organem w tej konkretnej sprawie. Zaistniała ona dopiero po wydaniu decyzji odmownej przez organ I instancji oraz utrzymaniu tejże decyzji w mocy przez organ odwoławczy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wyżej powołanych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny

z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną,

z zastrzeżeniem art. 57a.

Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym na podstawie przepisu art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19, zgodnie z którym "przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów".

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium zgodności z prawem, wykazała, że nie narusza ona przepisów wskazanych w skardze, ani innych przepisów w stopniu, który nakazywałby jej wyeliminowanie z obiegu prawnego.

W myśl art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte - w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia.

Zgodnie z art. 12 ust. 2a i 2b u.k.p. w celu wydania prawa jazdy właściwy organ wydający prawo jazdy zwraca się do odpowiednich organów państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, o potwierdzenie, że osoba ubiegająca się o uprawnienie nie posiada prawa jazdy wydanego w jednym z tych państw ani nie rozpoczęła procedury wymiany prawa jazdy na krajowe prawo jazdy lub procedury wydania wtórnika polskiego krajowego prawa jazdy. Zapytanie i potwierdzenie, o których mowa w ust. 2a, następuje wyłącznie w drodze teletransmisji przy użyciu Europejskiej Sieci Praw Jazdy.

W badanej sprawie organ I instancji, opierając się na informacji uzyskanej od Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego w Niemczech uznał, że skarżącemu cofnięto uprawnienie do kierowania pojazdami i znajduje się on w okresie obowiązywania cofnięcia tego uprawnienia. Stanowisko to podzielił organ odwoławczy uznając, że skarżący pozostaje w okresie cofnięcia uprawnień, co uniemożliwia wydanie mu prawa jazdy na terenie RP.

W sprawie nie ulega wątpliwości – w świetle informacji przekazanych przez wspomniany Federalny Urząd ds. Ruchu Drogowego w Niemczech, że skarżącemu cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B, tak bowiem należy odczytywać okoliczność, iż prawo jazdy nie może zostać skarżącemu wydane do dnia 14 listopada 2023 r., chyba, że przed tym terminem przedłoży orzeczenie lekarsko-psychologiczne, potwierdzające jego zdolność do uczestnictwa w ruchu drogowym. Jak wynika ze wskazanej informacji, skarżący nie posiada aktualnie prawa jazdy, ponieważ zostało odebrane skarżącemu z powodu skłonności do narkomanii. Warunkiem jego odzyskania są opcjonalnie – upływ określonego terminu, ewentualnie spełnienie przez skarżącego wymagań w zakresie poddania się badaniom, mającym na celu stwierdzenie jego zdolności do uczestnictwa w ruchu drogowym. Wbrew wywodom skarżącego tak zakreślone warunki odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami oznaczają, że pozostaje on w okresie ich cofnięcia, co uniemożliwia – stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. wydanie prawa jazdy na terenie RP.

W tym miejscu należy odwołać się do przepisów unijnych regulujących kwestie związane z wydawaniem praw jazdy. Zgodnie z art. 11 Dyrektywy 2006/126/WE, posiadacz ważnego krajowego prawa jazdy wydanego przez jedno państwo członkowskie, który ma miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, może złożyć wniosek z prośbą o wymianę jego prawa jazdy na prawo jazdy równoważne. Obowiązkiem państwa członkowskiego wydającego prawo jazdy równoważne jest sprawdzenie, jakiej kategorii uprawnienia faktycznie zachowują ważność na mocy przedstawionego prawa jazdy (ust. 1). Przy zachowaniu zasady terytorialności prawa karnego i przepisów prawnych dotyczących policji, państwa członkowskie miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie mogą stosować wobec niego własne przepisy krajowe w zakresie ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami

i ewentualnie dokonać w tym celu wymiany jego prawa jazdy (ust. 2). Państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. Państwo członkowskie odmawia uznania ważności jakiegokolwiek prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu na terytorium wydającego państwa członkowskiego (ust. 4).

Celem powyższych regulacji oraz przepisów krajowych jest uniknięcie sytuacji, w której obywatel jednego państwa członkowskiego może – w przypadku utraty prawa jazdy na terytorium tego państwa, ubiegać się o wydanie prawa jazdy w innym państwie członkowskim i w konsekwencji być uczestnikiem ruchu drogowego pomimo ewidentnych przeciwwskazań wynikających na przykład ze stanu zdrowia, czy też

z pominięciem obowiązków, które musiałby spełnić w celu odzyskania prawa jazdy

w kraju, w którym zostało ono cofnięte. Przepisy dyrektywy znajdują zastosowanie do wszystkich przypadków utraty prawa do kierowania pojazdami – czy to na podstawie decyzji administracyjnej, czy w wyniku skazania za popełnione przestępstwo. Należy także wskazać, że to nie orzeczenie nakładające zakaz prowadzenia pojazdów jest wykonywane na podstawie przepisów ww. dyrektywy. To istniejący zakaz obowiązuje od razu na terytorium wszystkich państw członkowskich. Dlatego też każde państwo członkowskie powinno zapewnić po pierwsze, że osoba, która w jednym z państw członkowskich utraciła uprawnienia do kierowania pojazdami, nie będzie mogła ich automatycznie uzyskać w innym państwie członkowskim, a po drugie, że prawo jazdy uzyskane wbrew określonym warunkom nie będzie uznawane (por. wyrok NSA z 24 września 2020 r. sygn. akt I OSK 381/20).

Nie ulega wątpliwości, że w badanej sprawie państwo członkowskie, którego obywatelem jest skarżący skorzystało z możliwości zastosowania przepisów krajowych wobec swojego obywatela cofając wydane uprawnienia do kierowania pojazdami i określając warunki, które muszą zostać spełnione w celu ich odzyskania. Tym samym zachodzą przesłanki, o których mowa w przytoczonym wyżej art. 11 ust. 4 Dyrektywy w sprawie praw jazdy.

Nie sposób się zgodzić z dokonaną przez skarżącego wykładnią wskazanych przepisów oraz wykładnią art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., bowiem, w ocenie sądu, sytuacja w jakiej się znalazł jest równoważna z cofnięciem uprawnienia do kierowania pojazdami. Tak bowiem należy interpretować brak możliwości wydania skarżącemu prawa jazdy przed upływem określonego terminu. Uprawnienie to zostało najpierw skarżącemu, po spełnieniu określonych wymagań – przyznane, a następnie – na skutek okoliczności zawinionych przez skarżącego - cofnięte. Jednocześnie nie pozbawiono skarżącego możliwości odzyskania uprawnień, uzależniając je od spełnienia określonego warunku – przedłożenia stosownej opinii, bądź upływu określonego czasu. Nie można się zatem zgodzić ze skarżącym, że jego sytuacja jest bardziej zbliżona do unieważnienia prawa jazdy. To bowiem oznaczałoby, że samo wydanie prawa jazdy było dotknięte wadą nieważności, o czym w niniejszej sprawie nie ma mowy.

W przypadku skarżącego nie mamy do czynienia z ograniczeniem uprawnienia. O ograniczeniu można byłoby mówić wówczas, gdyby organ wydający prawo jazdy zastrzegł pewne warunki pod którymi korzystanie z uprawnienia jest możliwe, tymczasem w badanej sprawie skarżący w ogóle z uprawnienia tego korzystać nie może, bowiem zostało mu ono cofnięte, o czym świadczy zdaniem sądu fakt, iż skarżący aktualnie prawa jazdy nie posiada, a jego uzyskanie jest uzależnione od jego aktywności. Natomiast okoliczność, iż do 14 listopada 2023 r. skarżący nie może uzyskać na terenie Niemiec prawa jazdy, chyba że przedłoży opinię potwierdzającą jego zdolność do bycia uczestnikiem ruchu drogowego, przesądza zdaniem sądu, iż skarżący pozostaje w okresie cofnięcia uprawnienia.

Zasadnie zatem organy obu instancji uznały, że w przypadku skarżącego zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., warunkujące odmowę wydania prawa jazdy. W sprawie nie doszło zatem do naruszenia tego przepisu.

W ocenie sądu, organy nie naruszyły również przepisów postępowania (art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 i art. 80 k.p.a., bowiem zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia merytorycznej decyzji w niniejszej sprawie.

Niezasadne są również zarzuty odnoszące się do błędnej oceny wagi informacji dotyczących uprawnień skarżącego do kierowania pojazdami, przekazanych przez niemieckie władze. Pisemne informacje organu administracji publicznej władz niemieckich, przedmiotowo właściwych z zakresu ruchu drogowego (Kraftfahrt-Bundesamt), stanowią dokument poświadczający stan sprawy, oparty na ewidencji urzędowej tego organu. Wpisu do tej ewidencji dokonuje się m.in. na podstawie decyzji i orzeczeń sądowych mających wpływ na prawo do korzystania przez konkretnego kierowcę z uprawnień do prowadzenia pojazdów. Dokument taki stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Moc dowodowa zagranicznych dokumentów urzędowych nie została co prawda uregulowana w Kodeksie postępowania administracyjnego, ale wywiera to jedynie skutek w postaci przyjęcia, że dokumenty te podlegają w pełni swobodnej ocenie dowodów dokonywanej przez organ orzekający, chyba że inaczej stanowią przepisy szczególne lub umowy międzynarodowe. Natomiast na gruncie k.p.c. zagranicznym dokumentem urzędowym jest dokument sporządzony przez organ państwa obcego, w ramach powierzonych mu kompetencji, we właściwej formie, przy czym miejsce wystawienia dokumentu nie jest istotne. Zagranicznym dokumentem urzędowym jest nie tylko jego oryginał, lecz również jego odpis bądź uwierzytelniony wyciąg (zob. wyrok SN z dnia 31 stycznia 2007 r. II CSK 379/06, LEX nr 457825). Jak stanowi art. 1138 k.p.c., zagraniczne dokumenty urzędowe mają moc dowodową na równi z polskimi dokumentami urzędowymi (por. wyrok NSA z 24 września 2020 r. sygn. akt I OSK 381/20). Polski organ prowadzący postępowanie w sprawie o wydanie prawa jazdy, jest związany ustaleniami organu niemieckiego ds. ruchu drogowego, nie powinien zatem podejmować tego rodzaju działań, które miałyby służyć ustalaniu wiarygodności/prawdziwości wpisów dokonanych w ewidencji urzędowej innego organu oraz ocenianiu ich konsekwencji na gruncie uprawnień do prowadzenia pojazdów na terytorium Niemiec. Dopóki określone wpisy figurują w ewidencji urzędowej są one wiążące dla stron i organów. Kwestionowanie znaczenia tych wpisów w rejestrze Federalnego Urzędu Ruchu Drogowego w Niemczech nie może żadną miarą prowadzić do sytuacji, w której polski organ właściwy z zakresu wydania praw jazdy, a w konsekwencji skargi - sąd administracyjny, będzie wypowiadać się w kwestiach właściwych dla organu władz niemieckich.

Tym samym za niezasadny sąd uznał zarzut naruszenia art. 76 k.p.a.

Odnosząc się do załączonej opinii adwokata niemieckiego J. G.

z dnia 24 kwietnia 2019 r. wskazać należy, że sąd może przeprowadzić dowód

z dokumentu na wniosek strony lub z urzędu o ile ma on charakter dowodu uzupełniającego i jego celem jest wyjaśnienie istotnych wątpliwości sprawy i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie określa o jaki dowód z dokumentu w sprawie chodzi, a więc urzędowy (art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 244 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 2014 r poz. 101 ze zm.; dalej: "k.p.c."), czy prywatny (art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 245 k.p.c.). Przedmiotem dowodu, który może przeprowadzić sąd administracyjny mogą być zatem dwa rodzaje dokumentów. W tej sprawie, pisma nazwanego - opinia adwokata, nie można traktować jako opinii biegłego albowiem nie została ona uzyskana w sformalizowanym postępowaniu a tylko na żądanie skarżącego poza trybem urzędowym, co zresztą wynika z jej treści.

Z pewnością złożona opinia nie ma waloru uzupełniającego, skoro w postępowaniu administracyjnym nie była sporządzona opinia biegłego. W orzecznictwie zwraca się zresztą uwagę na niedopuszczalność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego

w toku postępowania sądowego (zob. wyrok NSA z 10 maja 2011 r., II FSK 1/10). Wskazuje się, że mając na uwadze treść art. 106 § 5 p.p.s.a. stwierdzić należy, iż opinia biegłego zgodnie z treścią i systematyką art. 308 k.p.c., nie może być zaliczona do dokumentów. Natomiast w myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. przedmiotem postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym mogą być jedynie dokumenty. Przeprowadzenie więc dowodu z opinii adwokata niemieckiego J. G.

w postępowaniu przed sądem administracyjnym oznaczałoby obejście prawa ze skutkiem nieważności. Stąd wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu z opinii specjalisty nie mógł być uwzględniony.

Sąd nie znalazł także podstaw do przeprowadzenia dowodu z dokumentów

w postaci wydruków orzeczeń sądów niemieckich.

Z tych względów, uznając że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

Powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.