Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 286/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
658
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi Z. G. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia odwołania 1. umarza postępowanie sądowe w przedmiocie zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do rozpatrzenia odwołania od decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...]; 2. stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] dopuściło się bezczynności w rozpatrzeniu powyższego odwołania i że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego Z. G. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Burmistrz Gminy [...] decyzją nr [...] z dnia [...].01.2016 r. znak: [...] ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z parkingiem podziemnym, na działkach nr [...], [...] i [...], obręb [...], położonych w [...] przy ul. [...]. Od powyższej decyzji odwołania złożył Z. G. reprezentowany przez. J. K. oraz D. J.

Z uwagi na fakt, iż do dnia wniesienia przedmiotowej skargi organ nie wydał w sprawie rozstrzygnięcia Z. G., po uprzednim wezwaniu do usunięciu naruszenia prawa wniesionym pismem z dnia 3 czerwca 2016 roku, w dniu 18.lipca 2011 r. złożył skargę do tut. Sądu na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], w przedmiocie rozpatrzenia ww odwołania z dnia 14 stycznia.2016 r. wnosząc o:

1. wydanie stosownego orzeczenia przez SKO w [...] w przedmiotowej sprawie tj. uwzględnienie skargi w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ppsa),

uwzględnienie skargi na bezczynność SKO w [...] i zobowiązanie SKO w [...] do załatwienia sprawy - wydania orzeczenia w określonym przez WSA w Warszawie terminie, w przypadku niezałatwienia sprawy przez SKO w [...] w trybie autokontroli,

zasądzenie od SKO w [...] na rzecz skarżącego Z. G. kosztów postępowania w kwocie 597 zł [wynagrodzenia pełnomocnika 480 zł (1 x stawka minimalna), kosztów sądowych - wpisu 100 zł, kosztów udzielonego pełnomocnictwa - opłaty skarbowej 17 zł).

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że od dnia 23 lutego.2016 r., kiedy Burmistrz Gminy [...] przesłał odwołanie z dnia 26 stycznia 2016 r. od ww. decyzji Burmistrza Gminy [...] do organu odwoławczego minęły ponad cztery miesiące, a sprawa nie została załatwiona, choć powinna być rozpatrzona w ciągu jednego miesiąca.

W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o umorzenie postępowania albo o oddalenie skargi wskazując, że przedmiotowe odwołanie zostało rozpoznane decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. znak: [...], którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Gminy [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w punktach 1 - 4a.

Uzasadniając rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 wyroku wskazać należy, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminach określonych w art. 35 k.p.a. i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności.

Z akt sprawy wynika, że na dzień wniesienia skargi do Sądu (data wpływu do Sądu – 18 lipca 2016 r.), jak i na dzień rozpoznania sprawy przed tut. Sądem, odowłanie skarżącego wniesione do organu w dniu 23 lutego.2016 r nie zostało rozpoznane co oznacza, że organ pozostawał w bezczynności.

Stan bezczynności organu uzasadnia zastosowanie środków, o których mowa w art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (§ 1 zd. 1). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 jak i przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną (§ 2 cyt. przepisu) do wysokości połowy kwoty określonej w ww art. 154.

Sąd stwierdza, że w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym nastąpiło przekroczenie ustawowego terminu wynikającego z art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż organ nie rozpoznał wniosku i nie wydał rozstrzygnięcia, jak też nie dopełnił obowiązków, wynikających z art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego, co uznać należy za stan równoznaczny z bezczynnością organu administracji. Jednakże z uwagi na fakt, iz organ pozostawal w stanie bezczynności zaledwie przez okres pięciu miesięcy, w ocenie Sądu nie można uznać, że bezczynność ta miała charakter rażący. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 11.12.2013 r., sygn. I SAB/Wa 525/13, WSA w Poznaniu z dnia 19.02.2014 r., sygn. IV SAB/Po 126/13, dostępne orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla oceny sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca, znaczenie będą miały okoliczności jakie spowodowały zwłokę organu, jego działania w toku rozpoznawania sprawy oraz stopień przekroczenia terminów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. I SAB/Wa 415/13, dostępny orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle okolicznosci niniejszej sprawy bezczynność SKO w [...] takiego charakteru nie miała.

Podkreślić należy, iż stanie na straży praworządności wymaga od organu prowadzenia postępowania w taki sposób, aby nie było wątpliwości, że organ podejmuje wszelkie niezbędne czynności zmierzające do załatwienia sprawy, co dotyczy również spraw skomplikowanych i wymagających zgromadzenia dokumentów. Z uwagi na fakt, iż ustawowe terminy zostały przez organ przekroczone, skarga w tej części jest oczywiscie uzaasdniona.

Reasumując Sąd uznał, że w świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, że złożona skarga jest w części zasadna. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w prowadzonym postępowaniu organ administracyjny nie wywiązał się z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Nie można jednak w okolicznosciach niniejszej sprway przyjąć, że wskazany organ działał wyjatkowo opieszale i pozostawał w szczególnie dużej zwłoce. Natomiast okoliczność, iż po wniesienuiu niniejszej skargi do Sądu w dniu 22 lipca 2016 r. organ odowławczy rozpoznał przedmiotowe odowłanie, implikuje konieczność umorzenia postępowania w zakresie żądania zobowiązania organu do jego rozpoznania, albowiem powyższe żądanie skargi stało się bezprzedmiotowe.

Mając na uwadze treść przepisu art. 119 ust.4 P.p.s.a., Sąd jej rozpoznanie skierował do trybu uproszczonego.

Orzekając o kosztach postępowania Sąd miał na uwadze treść art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.