Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2388/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 2 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2009 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Skarżący R.J. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie uchylenia w całości decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2009 r.

Pismem z dnia 4 września 2015 r. Skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody , oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Skarżącego zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są niezgodne z prawem oraz spowodują zniszczenie jego przedsiębiorstwa, osobę Skarżącego i zatrudnionych pracowników, których będzie musiał zwolnić. Skarżący nie posiada środków finansowych aby zapłacić zobowiązania finansowe wynikające z powyższych decyzji, które uważa za niezgodne z prawem. W ocenie Skarżącego zobowiązania określone zaskarżoną decyzją przedawniły się z końcem 2014 roku. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. nie posiadał podstawy prawnej do wszczęcia wobec Skarżącego Postępowania Podatkowego. Ponadto nie wszczęto zgodnie z prawem Kontroli Podatkowej wobec Skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i zależy w dużym stopniu od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek taki powinien być wszechstronnie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą.

W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich pełną wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Pogląd wymieniony w wyżej przywołanym postanowieniu Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia.

Skarżący uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał jedynie, że wykonanie decyzji spowoduje zniszczenie jego przedsiębiorstwa, osobę Skarżącego i zatrudnionych pracowników, których będzie musiał zwolnić. Skarżący nie posiada środków finansowych aby zapłacić zobowiązania finansowe wynikające z powyższych decyzji, które uważa za niezgodne z prawem.

Skarżący nie wskazał jednak konkretnych, popartych stosownymi dokumentami okoliczności, dotyczących sytuacji majątkowej Skarżącego, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Nie powołał również żadnych faktów, które świadczyłyby niezbicie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczną szkodę majątkową.

O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, niepubl.).

W ocenie Sądu, Skarżący nie wykazał żadnych przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Nadmienić z kolei należy, iż powoływanie się przez Skarżącego na uchybienia popełnione w dotychczasowym postępowaniu nie może być argumentem przemawiającym za wstrzymaniem wykonania decyzji, bowiem na tym etapie postępowania Sąd nie bada zasadności skargi, a co za tym idzie nie bada czy wydane decyzje są wadliwe.

Skoro zatem Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia Skarżącemu ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.