Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 138/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Służba Bezpieczeństwa
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 156  par. 1  art. 268a
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Andrzej Kołodziej (spr.), Protokolant Bartosz Piwoński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2009 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o mianowaniu na stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] września 2008 r. Nr [...], 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] września 2008 r.

nr [...], wydaną na podstawie art. 158 par. 1 w związku z art. 156 par. 1 pkt 1, 2, 4, 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej: kpa, po rozpatrzeniu wniosku M. S. o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe w ABW i cofnięcia dodatku kontrolerskiego, odmówił stwierdzenia nieważności ww. rozkazu personalnego.

Pismem z dnia [...] października 2008 r. M. S., działając przez pełnomocnika – żonę B. S., zwrócił się do Szefa ABW z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz uchylenie w całości decyzji Szefa ABW z dnia [...] września 2008 r. nr [...]; wyjaśnienie przyczyn i przesłanek wydania rozkazu personalnego nr [...], wskazując, iż w jego efekcie doszło do rażącego naruszenia ustawy o ABW, poprzez zmniejszenie stronie uposażenia miesięcznego, albowiem faktycznie nie przeniesiono ww. do Wydziału [...] lecz pozostawiono na stanowisku i etacie Wydziału [...]; załączenie do akt sprawy dokumentu świadczącego, iż w ogóle miała miejsce tzw. "reorganizacja pracy w Biurze" oraz całości akt administracyjnych związanych z wydaniem rozkazu nr [...]; wyjaśnienie dlaczego organ nie zajął stanowiska w sprawie jednej z przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności przedmiotowego rozkazu, albowiem, zdaniem strony, organ w sposób rażący naruszył postanowienia art. 136 ustawy o ABW, a w dotychczas prowadzonym postępowaniu organ nie wskazał na dokumenty pozwalające jednoznacznie ustalić, aby dokonała się reorganizacja Biura oraz rzeczywiście przeniesiono służbowo stronę z dotychczas zajmowanego stanowiska i etatu; załączenie do akt sprawy listy obecności strony za lipiec 2006 r., pozwalającej na ustalenie czy strona była w tym czasie na służbie, czy na urlopie lub też na zwolnieniu lekarskim.

Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku Szef ABW, działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 w związku z art. 127 par. 3 kpa, w dniu [...] grudnia 2008 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Szefa ABW z dnia [...] września 2008 r. nr [...].

W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji Szef ABW wyjaśnił, że M. S. został rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] odwołany z dotychczas zajmowanego stanowiska i z dniem [...] lipca 2006 r. mianowany na równorzędne stanowisko służbowe w Wydziale [...], a w związku z tym, że służba na nowym stanowisku nie wiązała się z wykonywaniem czynności kontrolerskich, o których mowa w par. 5 ust. 1 rozporządzenia Prezesa RM z dnia 07 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 172, poz. 1408 ze zm.), z dniem [...] lipca 2006 r. ww. został cofnięty dodatek kontrolerski. Organ odwoławczy zaznaczył, iż rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. został wydany przez p.o. dyrektora Biura Kadr ABW [...] C. R., zgodnie z upoważnieniem Szefa ABW, zawartym w par. 1 ust. 1 pkt 1 i 3 Zarządzenia nr 27 Szefa ABW z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie właściwości przełożonych w niektórych sprawach osobowych. Następnie wnioskiem z dnia [...] lipca 2008 r. pełnomocnik M. S. zwrócił się do Szefa ABW o stwierdzenie nieważności ww. rozkazu personalnego na podstawie art. 156 par. 1 pkt 1, 2, 4 i 5 kpa, wskazując, że przedmiotowy rozkaz został wydany z przekroczeniem upoważnienia, albowiem, w opinii pełnomocnika strony, art. 50 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW zezwala na podpisywanie rozkazów personalnych tylko Szefowi ABW. Po rozpoznaniu ww. wniosku i po zbadaniu wszystkich wskazanych przez stronę przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, Szef ABW decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...]. Pismem z dnia [...] października 2008 r. pełnomocnik strony złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie ww. decyzji z dnia [...] września 2008 r.

Organ odwoławczy dokonując ponownie merytorycznej i prawnej oceny zasadności argumentów podniesionych przez stronę, wskazał, iż rozkaz personalny z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] został wydany przez p.o. dyrektora Biura Kadr C. R., zgodnie z upoważnieniem Szefa ABW, wynikającego z Zarządzenia nr 27 z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie właściwości przełożonych w niektórych sprawach osobowych, które obejmowało m.in. uprawnienie do podejmowania decyzji wobec funkcjonariuszy ABW zajmujących stanowiska służbowe do starszego specjalisty włącznie, w sprawach mianowania na stanowiska służbowe oraz przyznawania, podwyższania, obniżania oraz zawieszania wypłaty uposażenia zasadniczego lub dodatków do uposażenia (par. 1 ust. 1 pkt 1 i 3). Szef ABW wyjaśnił, iż przedmiotowe Zarządzenie zostało wydane na podstawie art. 19 ust. 2 w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW oraz na podstawie art. 268a kpa, dodając, że treść art. 50 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW nie wyklucza uprawnienia Szefa ABW do upoważnienia podległego funkcjonariusza do załatwiania spraw w jego imieniu, albowiem zgodnie z art. 19 ust. 2 ww. ustawy Szef ABW może upoważnić podległych funkcjonariuszy do załatwiania spraw w jego imieniu w określonym zakresie, a wyłączeniu podlegają jedynie sprawy, o których mowa w art. 27 i 29-31 ustawy o ABW oraz AW. Organ dodał, że art. 19 ust. 3 ww. ustawy, na który powoływała się strona we wniosku, dotyczy określenia w drodze zarządzenia sposobów, metod i form wykonywania zadań w Agencji, dotyczy zadań ABW wymienionych w art. 5 ustawy. Natomiast ww. Zarządzenie nr 27 z dnia 17 lipca 2002 r. nie stanowi o sposobach, metodach i formach wykonywania zadań, lecz jest w istocie upoważnieniem dla dyrektora Biura Kadr i dyrektorów delegatur do podejmowania decyzji w imieniu Szefa w zakresie określonym tym zarządzeniem. Szefa ABW wyjaśnił, iż rozkazem personalnym nr [...] powierzono C. R. pełnienie obowiązków służbowych dyrektora Biura Kadr z dniem [...] listopada 2005 r. i z tym dniem został uprawniony do wydawania decyzji w imieniu Szefa ABW, zgodnie z upoważnieniem zawartym w Zarządzeniu nr 27 z dnia 17 lipca 2002 r., podkreślając, iż upoważnienie wywołało skutek w stosunku do ww. z dniem powierzenia mu obowiązków dyrektora Biura Kadr, tj. z dniem [...] listopada 2005 r. Organ nie zgodził się również z twierdzeniem strony, jakoby dyrektor Biura Kadr był upoważniony na podstawie Zarządzenia nr 27 z dnia 17 lipca 2002 r. jedynie do podejmowania decyzji kadrowych nie będących decyzjami administracyjnymi, gdyż zdaniem strony czym innym jest pojęcie upoważnienia do podejmowania decyzji, a czym innym upoważnienie do ich wydawania. Natomiast, jak zaznaczył organ, z Zarządzenia nr 27 z dnia 17 lipca 2002 r. jasno wynika, że upoważnienie dla dyrektora Biura Kadr obejmuje zarówno sprawy załatwiane w formie decyzji administracyjnej, jak i w innej formie, a z treści art. 19 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW wynika, że Szef ABW może upoważnić podległych funkcjonariuszy do załatwiania spraw w jego imieniu. Tym samym organ nie zgodził się ze stanowiskiem strony, że Zarządzenie nr 27 upoważnia jedynie do podjęcia decyzji kadrowych, a nie do wydawania decyzji administracyjnych. W związku z powyższym zarzut odnośnie wydania rozkazu personalnego nr [...] z naruszeniem przepisów o właściwości lub z rażącym naruszeniem prawa jest bezzasadny.

Odnosząc się do zarzutu nieskutecznego doręczenia stronie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r., co spowodowało, że nie wszedł on do obrotu prawnego, organ wskazał, że kwestia ta była badana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który w wyroku z dnia 05 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 103/07 stwierdził, że "rozkaz personalny z dnia [...] lipca 2006 r. został skarżącemu w dniu 31 lipca 2006 r. "doręczony prawidłowo" i dalej "B. S. – żona funkcjonariusza, przebywając w lokalu stanowiącym miejsce zamieszkania M. S., była domownikiem – stąd też doręczenie rozkazu jest skuteczne w rozumieniu art. 43 Kpa".

Ustosunkowując się do twierdzenia pełnomocnika strony, jakoby przy wydaniu rozkazu personalnego nr [...] doszło do rażącego naruszenia prawa, poprzez naruszenie przez organ dyspozycji przepisu zawartego art. 136 ustawy o ABW oraz AW, organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 136 ustawy "w razie choroby (...) funkcjonariusz otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne przysługujące na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych lub na ich wysokość". Organ wskazał, że M. S. rozkazem nr [...] został mianowany na równorzędne – zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego – stanowisko służbowe [...]. Został on przesunięty do realizacji zadań w innej komórce Biura [...]. Szef ABW nie podzielił również stanowiska pełnomocnika M. S., że ww. został przeniesiony na niższe stanowisko służbowe, gdyż tą samą decyzją cofnięto dodatek kontrolerski. Zgodnie bowiem z par. 5 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 07 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy ABW, "funkcjonariuszowi pełniącemu służbę w jednostkach organizacyjnych, na stanowiskach kontroli lub audytu wewnętrznego, a także funkcjonariuszowi kierującemu taką jednostką organizacyjną oraz wykonującemu czynności kontrolne lub audytu wewnętrznego przyznaje się dodatek kontrolerski ...". Organ zaznaczył, że M. S. w dacie wydania rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, co oznacza, że ww. pozostawał w służbie, ale jej nie pełnił i nie wykonywał czynności kontrolerskich, od tego czasu nie podjął czynności służbowych, albowiem do dnia zwolnienia ze służby przebywał na zwolnieniach lekarskich. Tym samym, zdaniem Szefa ABW, niedopuszczalnym byłoby wypłacanie dodatku kontrolerskiego funkcjonariuszowi pozostającemu w służbie, ale który trwale zaprzestał wykonywania czynności kontrolnych. Dodatkowo organ wskazał, że M. S. rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] został mianowany na stanowisko służbowe w [...] Wydziału [...] – komórce nieposiadającej stanowisk związanych z kontrolą i audytem wewnętrznym. Szef ABW podkreślił również, że istotą służby jest dyspozycyjność funkcjonariuszy, tym samym stosunek ten ma charakter stosunku administracyjnoprawnego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza.

Pismem z dnia 31 grudnia 2008 r. M. S., reprezentowany przez pełnomocnika – B. S., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Szefa ABW z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], wnioskując o jej uchylenie w całości oraz uchylenie decyzji z dnia [...] września 2008 r., jako niezgodnych z prawem, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozważenie możliwości orzeczenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r.

Skarżący zarzucił Szefowi ABW, iż wydając ww. decyzje naruszył: art. 19 kpa, poprzez uznanie przez Szefa ABW, że Dyrektor Biura Kadr ABW nie naruszył ustawowego obowiązku przestrzegania z urzędu swojej właściwości; art. 50 ust. 1 i 2 ustawy o ABW oraz AW, poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła przesłanka ustawowa umożliwiająca skorzystanie przez Dyrektora Biura Kadr z dyspozycji tego przepisu, podczas gdy w myśl cyt. przepisu władnym do wydania rozkazu personalnego nr [...] był wyłącznie Szef ABW (tzw. uprawnienie osobiste Szefa ABW); art. 268a kpa w zw. z art. 19 ust. 2 ustawy o ABW, poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż adresatem powyższej normy może być stanowisko pracy, podczas gdy pełnomocnictwo administracyjne może otrzymać wyłącznie wymieniony z imienia i nazwiska funkcjonariusza ABW; par. 6 w zw. z par. 4 ust. 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 02 lipca 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 120, poz. 1125) w zw. z art. 94 ustawy o ABW, poprzez niewłaściwe zastosowanie przedmiotowego przepisu, czyli podciągnięcie ustalonego stanu faktycznego pod hipotezę niewłaściwego przepisu (art. 43 kpa) i przyjęcie przez organ, że współmałżonkowi wystarczy doręczyć rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r., zamiast obowiązku wynikającego "na wprost" z cyt. przepisów rozporządzenia, zapoznania z rozkazem personalnym funkcjonariusza, a poprzez rozszerzającą interpretację jasnego przepisu organ naruszył zasadę clara non sunt interpretanda; par. 1 ust. 1 i 2 Zarządzenia nr 27 Szefa ABW, poprzez przekroczenie zakresu upoważnienia otrzymanego od Szefa ABW przez Dyrektora Biura Kadr ABW, ponieważ błędnie przyjęto, że wskazany przepis zarządzenia upoważnia do wydawania rozkazów personalnych bez wskazania konkretnego funkcjonariusza z imienia i nazwiska, zamiast, jak wynika z literalnego brzmienia zarządzenia, upoważnia ono wyłącznie do podejmowania decyzji kadrowych wymienione tam stanowiska pracy (wskazanych kierowników jednostek organizacyjnych Agencji). Skarżący zaznaczył, iż w ocenie organu podjęcie decyzji kadrowej, o której mowa w Zarządzeniu nr 27, jest tożsame z wydaniem decyzji administracyjnej przez wskazanych w nim kierowników jednostek organizacyjnych ABW, z czym skarżący się nie zgodził, wskazując, że "co innego jest" podjęcie decyzji kadrowej, a "co innego jest" wydanie decyzji administracyjnej; art. 136 ustawy o ABW, poprzez błędną wykładnię "przepisu ochronnego", polegającą na uznaniu, iż w każdym przypadku urlopu lub choroby można odebrać dodatek do uposażenia o charakterze stałym.

W odpowiedzi na skargę organ uznał, iż skarga pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 156 par. 1 pkt 1, 2, 4 i 5 oraz art. 158 par. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Według pierwszego z powołanych przepisów, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości (par. 1 pkt 1 cyt. art.), wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (par. 1 pkt 2 cyt. art.), została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie (par. 1 pkt 4 cyt. art.), była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały (par. 1 pkt 5 cyt. art.). Zgodnie zaś z treścią art. 158 par. 1 kpa, rozstrzygnięcie w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji.

Artykuł 16 kpa ustanawia ogólną zasadę trwałości decyzji ostatecznych, co oznacza, że decyzje te mogą być wzruszone tylko na zasadach i w trybie określonym w kpa. Jednym z przypadków, kiedy decyzja ostateczna może być wzruszona jest stwierdzenie jej nieważności w trybie art. 156 par. 1 kpa, który zawiera zamknięty katalog przyczyn nieważności. Powyższe wymaga bezspornego ustalenia, że uchylona decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych w ww. przepisie. Wskazać przy tym należy, iż organ administracyjny działając w trybie nadzoru na podstawie art. 156 kpa, wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której orzeka jako organ kasacyjny, co oznacza, że w swojej decyzji orzeka tylko w kwestii nieważności decyzji lub jej niezgodności z prawem, nie orzeka natomiast co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji.

Brzmienie art. 156 par. 1 pkt 2 kpa, wskazuje, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, przy czym podkreślić należy, iż elementy tego przepisu są wobec siebie alternatywne.

O rażącym naruszeniu prawa można mówić w sytuacji naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu, przy czym mowa tu o wszystkich normach prawnych regulujących działanie administracji publicznej w indywidualnych sprawach, niezależnie od tego z jakich przepisów prawa są one wywodzone. Powyższe oznacza, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Dodać przy tym należy, iż w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Ponadto w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, istnienie jednej z przesłanek z art. 156 par. 1 kpa musi być oczywiste, a nie być kwestią przypuszczeń czy dociekań. Natomiast organ orzekający w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie powinien ograniczyć się do analizy przesłanki stwierdzenia nieważności, na którą powołała się strona, ale ocenić decyzję pod kątem innych przesłanek, mając na uwadze okoliczności uzasadnienia wniosku powołane przez stronę. Wynikiem rażącego naruszenia prawa jest zaś powstanie skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, czy też niemożność akceptacji zaskarżonego orzeczenia, jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa.

Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, iż rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r., o którego stwierdzenie nieważności wnioskował skarżący pismem z dnia [...] lipca 2008 r., został wydany z upoważnienia Szefa ABW przez p.o. Dyrektora Biura Kadr Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego [...] C. R. Dokumentem upoważniającym [...] C. R. do podjęcia w imieniu Szefa ABW przedmiotowego rozkazu było Zarządzenie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr 27 z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie właściwości przełożonych w niektórych sprawach osobowych (par. 1 ust. 1 pkt 1 i 3 ww. Zarządzenia), wydane na podstawie art. 268a kpa, art. 19 ust. 2 w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2002 r. Nr 74, poz. 676). Zgodnie z treścią par. 1 przedmiotowego Zarządzenia Dyrektor Biura Kadr w imieniu Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego jest upoważniony do podejmowania decyzji wobec funkcjonariuszy pełniących służbę w jednostkach organizacyjnych Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wymienionych w par. 3 ust. 1 statutu Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego stanowiącego załącznik do zarządzenia nr 73 Prezesa Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie nadania statutu Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (M. P. Nr 26, poz. 432 z 2002 r.) zajmujących stanowiska służbowe do starszego specjalisty włącznie w sprawach: mianowania na stanowiska służbowe, przenoszenia na równorzędne lub wyższe stanowisko służbowe w tym także do innej jednostki organizacyjnej oraz odwołania ze stanowiska służbowego (ust. 1 pkt 1 cyt. par.); przyznawania, podwyższania, obniżania oraz zawieszania wypłaty uposażenia zasadniczego lub dodatków do uposażenia (ust. 1 pkt 3 cyt. par.). Ponadto rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] Szef ABW z dniem [...] listopada 2005 r. mianował C. R. na stanowisko zastępcy dyrektora Biura Kadr ABW i jednocześnie z dniem [...] listopada 2005 r. powierzył ww. pełnienie obowiązków służbowych dyrektora Biura Kadr Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

Stosownie do treści art. 268a kpa organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwienia spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. W piśmiennictwie i judykaturze powszechnie przyjmuje się, że upoważnienie musi być skierowane do konkretnego pracownika, a nie osoby zajmującej określone stanowisko. Dodatkowo powinno ono określać rodzaj spraw, które z upoważnienia organu może on załatwiać (patrz: wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2007 r. sygn. akt I OSK 1293/06). Z analizy Zarządzenia Nr 27 z dnia 17 lipca 2002 r. wynika, że w istocie stanowi ono akt o charakterze generalnym, a nie akt indywidualny, upoważniający konkretnego wskazanego z imienia i nazwiska funkcjonariusza do podejmowania decyzji w imieniu Szefa ABW. Innymi słowy jest to akt o charakterze blankietowym. Tym samym nie można przyjąć, że ww. Zarządzenie Szefa ABW nr 27 z dnia 17 lipca 2002 r. stanowi upoważnienie, o którym w art. 268a kpa. Zatem wydanie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 par. 1 pkt 2 kpa. Tak więc zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] września 2008 r. nr [...] zostały wydane z naruszeniem prawa.

Dodatkowo wskazać należy, iż obowiązkiem organu było zbadanie wszystkich podstaw stwierdzenia nieważności badanej decyzji, o których mowa w art. 156 par. 1 kpa, niemniej jednak Sąd nie stwierdził aby wystąpiły one w rozpoznawanej sprawie.

Ponadto okoliczność, iż przedmiotowy rozkaz personalny dotknięty jest wadą nieważności powoduje, że zbędne jest odnoszenie się przez Sąd do pozostałych zarzutów skargi, które w istocie nie są skierowane do zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję administracyjną o odmowie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...], lecz do niego samego.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.