Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 413/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2011-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33  ust. 4  pkt 1
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik (spr.) Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 413/11

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] sygn. [...] Wojewoda K. po rozpatrzeniu odwołania A. P. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta T. z dnia [...] sygn. [...] orzekającą na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f w związku z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 kpa o utracie przez nią statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] z powodu dokonania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej.

Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym sprawy:

Na podstawie decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku A. P. przez okres sześciu miesięcy otrzymywała zasiłek dla bezrobotnych.

Decyzją z dnia [...] nr [...] wymieniony organ orzekł o utracie przez stronę prawa do zasiłku od dnia [..] z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania.

W dniu [...] A. P. zgłosiła w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. podjęcie w dniu [...] działalności gospodarczej, natomiast z otrzymanego przez Urząd, wystawionego przez Prezydenta Miasta T. zaświadczenia wynikało, że do ewidencji działalności gospodarczej została ona wpisana w dniu [...] z zaznaczeniem rozpoczęcia działalności od [...].

W związku z uzyskaniem powyższej informacji Prezydent Miasta T. postanowieniem z dnia [...] wznowił na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...], a następnie w dniu [...] wydał w oparciu o art. 151 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 kpa decyzję uchylającą powyższą decyzję, orzekając jednocześnie na podstawie art. 104 kpa o utracie przez A. P. statusu bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem [..] z powodu dokonanego w tym dniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej.

Uwzględniając odwołanie A. P. z dnia 14 sierpnia 2009 r. Wojewoda K. uchylił w całości w dniu [...] decyzję organu I instancji z dnia [..].

Wobec uchylenia wymienionej decyzji Wojewody wyrokiem WSA w Bydgoszczy z dnia 29 grudnia 2009 r. sygn. II SA/Bd 1030/09, organ ten, po ponownym rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji z dnia [...], uchylił kolejny raz w dniu [...] tę decyzję i przekazał sprawę Prezydentowi Miasta T. do ponownego rozpatrzenia.

Powodem wydania przez Wojewodę decyzji kasacyjnej było naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania administracyjnego poprzez uchylenie decyzji z dnia [...] na podstawie art. 151 kpa i jednocześnie wydanie rozstrzygnięć merytorycznych: właściwego dla postępowania wznowionego - o utracie prawa do zasiłku (art. 151 § 1 pkr 2 kpa) oraz przewidzianego dla postępowania prowadzonego w trybie zwykłym - o utracie statusu osoby bezrobotnej (art. 104 kpa). Jak zaznaczył organ w uzasadnieniu decyzji, utrata przez stronę statusu osoby bezrobotnej wymaga wydania decyzji w tym przedmiocie w odrębnym postępowaniu.

Decyzją z dnia [...] sygn. [...] Prezydent Miasta T. orzekł na podstawie art. 104 kpa o utracie przez A. P. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] z powodu dokonania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, wskazując w uzasadnieniu, że sam fakt wpisu do ewidencji działalności gospodarczej skutkuje brakiem możliwości posiadania statusu bezrobotnego, zaś data rozpoczęcia działalności pozostaje bez znaczenia.

Natomiast decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta T. uchylił na mocy art. 151 § 1 pkt 2 kpa własną decyzję ostateczną z dnia [...] i orzekł o utracie przez stronę z tego samego powodu prawa do zasiłku z dniem [..].

Odwołując się od decyzji z dnia [..] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej A. P. podniosła, że aby rozpocząć działalność gospodarczą - pośrednictwo ubezpieczeniowe musiała odbyć stosowne szkolenie dla osób ubiegających się o wykonywanie czynności agencyjnych, zdać egzamin oraz uzyskać numer ewidencyjny pośrednika ubezpieczeniowego, który nadaje Komisja Nadzoru Finansowego. Ponadto warunkiem uzyskania numeru ewidencyjnego było podpisanie umowy agencyjnej z zakładem ubezpieczeń, co z kolei było uwarunkowane uzyskaniem przez nią wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Jak datę rozpoczęcia działalności gospodarczej podała [...] z uwagi na to, iż liczyła na uzyskanie wszelkich pozwoleń do tego dnia. Ponieważ jednak procedura uzyskania numeru ewidencyjnego pośrednika trwała dłużej niż zakładała, niezbędny do prowadzenia działalności numer ewidencyjny uzyskała [...]. Podała również, że działalność gospodarczą podjęła [...], co zostało zgłoszone do ZUS oraz urzędu skarbowego. Zdaniem odwołującej się dopiero z dniem [...] utraciła status osoby bezrobotnej.

Ponadto odwołująca się stwierdziła, że nie zaistniała przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 kpa dotycząca sytuacji, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub dowody. Na poparcie tego stanowiska wskazała, że wpisu do rejestru działalności gospodarczej oraz rozstrzygnięcia w sprawie statusu osoby bezrobotnej dokonuje ten sam organ - Prezydent Miasta T., a więc wpis do ewidencji nie mógł stanowić okoliczności, o której organ nie wiedział.

Odwołując się zarzuciła w odwołaniu również naruszenie art. 6,7,8,9,11,12 i 16 kpa polegające na działaniu bez podstawy prawnej, nadinterpretacji przepisów, wydawaniu wadliwych rozstrzygnięć oraz naruszeniu zasady szybkości postępowania.

W uzasadnieniu wymienionej na wstępie decyzji z dnia [...] Wojewoda K., powołując się na treść art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w wersji obowiązującej od dnia 26 października 2007 r. do 31 stycznia 2011 r., zgodnie z którą status osoby bezrobotnej może posiadać osoba, która nie ma wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, stwierdził, że fakt uzyskania przez stronę w dniu [...] tego rodzaju wpisu musiał skutkować pozbawieniem jej z tym dniem statusu bezrobotnej tym bardziej jeszcze, że miała świadomość istniejących obwarowań prawnych wobec przyjęcia do wiadomości w dniu 3 marca 2009 r. informacji zawierającej pouczenie o obowiązku zgłoszenia o dokonaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Jednocześnie organ uznał argumenty odwołującej się dotyczące okoliczności związanych z zakładaniem działalności gospodarczej za niemające wpływu na sposób załatwienia sprawy.

Odnosząc się do poruszonej w odwołaniu kwestii braku przesłanek do zastosowania art. 145 kpa organ II instancji uznał, że nie dotyczy ona zaskarżonego rozstrzygnięcia, gdyż zostało wydane w trybie zwykłym - na podstawie art. 104 kpa.

Wyjaśnił jednak, że zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zadania z zakresu bezrobocia na poziomie samorządu powiatu wykonywane są przez powiatowe urzędy pracy wchodzące w skład powiatowej administracji zespolonej, a zatem nie są one wydziałami, czy departamentami urzędu miasta, jakkolwiek starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) jest kierownikiem starostwa powiatowego oraz zwierzchnikiem służbowym kierowników jednostek organizacyjnych powiatu, tj. między innymi powiatowych urzędów pracy. Jednak starosta (prezydent miasta) może upoważnić m.in. dyrektorów PUP do wydawania w jego imieniu decyzji, a nie istnieje w praktyce możliwość ustalenia przez pracownika starostwa (urzędu miasta) zajmującego się ewidencją działalności gospodarczej, czy wpisu do ewidencji dokonuje osoba która jest bądź była klientem powiatowego urzędu pracy.

Pozostałe zaś zarzuty dotyczące naruszenia przepisów kpa jak stwierdzono w uzasadnieniu decyzji związane są z sytuacjami występującymi na wcześniejszych etapach postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Wojewody K. A. P. decyzji tej zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f w związku z art. 33 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnia i instytucjach rynku pracy poprzez błędną ich wykładnię i uznanie, że utraciła status osoby bezrobotnej z dniem [...], tj. z dniem wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, a nadto naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 poprzez błędne jego zastosowanie ponawiając w nawiązaniu do obydwu zarzutów argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Według skarżącej nie jest zasadne stwierdzenie organu II instancji, że decyzja Prezydenta Miasta T. z dnia [..] została podjęta w trybie zwykłym, gdyż nie mogłaby być wydana bez wznowienia postępowania, a skoro tak, to Prezydent w swej decyzji winien odnieść się do jej stanowiska co do tożsamości organu dokonującego wpisu do ewidencji i wydającego decyzję w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego, a nie odsyłać do wyjaśnienia tej kwestii we wcześniejszych decyzjach Wojewody, gdyż stanowi to naruszenie zasady przekonywania i dwuinstancyjności oraz art. 8 kpa. Nawiązując dodatkowo do art. 14 ust. 1, art. 15 i 75 ust. 1 pkt 23 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 7 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym skarżąca wywiodła, że nie mogła prowadzić działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego bez uprzedniego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Reasumując, powołując się na wyrok NSA sygn. I OSK 118/10 skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obydwu instancji oraz postanowienia wznawiającego postępowanie i umorzenie postępowania w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda K. wniósł o jej oddalenie, przedstawiając przebieg postępowania w sprawie i podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto Wojewoda podniósł, że podstawowym założeniem ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest aktywizacja zawodowa osób pozostających bez pracy poprzez udzielenie pomocy w znalezieniu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a w przypadku ich braku, w formie innych usług i instrumentów określonych w ustawie. Zatem proponowanie form aktywizacji zawodowej osobom oczekującym na otrzymanie licencji lub pozwolenia mijałaby się z celem i w większości przypadków spotkało się z odmową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać legalności rozstrzygnięcia zapadłego w danym postępowaniu sądowym z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami prawa procesowego, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W związku z tym aby wyeliminować z obrotu prawnego akt prawny wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także gdy decyzja lub postępowanie organu dotknięte są wadą nieważności. Ponadto w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270) sąd przy orzekaniu nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, jest jednak związany granicami sprawy określonymi przez przedmiot zaskarżonej decyzji (postanowienia), przez który należy rozumieć zakres uprawnień lub obowiązków oraz powołaną podstawę faktyczną i prawną.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy stwierdził, iż zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta T. nie naruszają prawa.

Jak trafnie podkreślił Wojewoda w uzasadnieniu swej decyzji, decyzja organu I instancji z dnia [..] rozstrzygająca o utracie przez skarżącą statusu bezrobotnej, nie kończy wznowionego postępowania, lecz podjęta została na podstawie art. 104 kpa w związku z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.).

Natomiast w ramach postępowania nadzwyczajnego, nieuregulowanego w przepisach art. 145-152 kpa, konstytuujących instytucję procesową wznowienia postępowania administracyjnego, stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła dotknięte było kwalifikowaną wadą prawną przewidzianą w art. 145 § 1 lub 145a § 1 kpa, wydana została w dniu [...] decyzja w przedmiocie utraty przez skarżącą prawa do zasiłku, przy czym przyczyną niekorzystnych dla skarżącej rozstrzygnięć był w obydwu przypadkach dokonany w dniu [...] wpis do ewidencji działalności gospodarczej.

Postanowienie o wznowieniu postępowania dotyczyło bowiem decyzji z dnia [...], która rozstrzygała wyłącznie o prawie do zasiłku i jego wynikiem była w konsekwencji zmiana daty, z którą nastąpiła jego utrata - z [...] na [..]. O uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną orzeczono zaś decyzją z dnia [...].

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że ze względu na to, iż wznowienie postępowania ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej wydanej w następstwie dotkniętego wadą postępowania, zatem owa wada musi wystąpić w trakcie prowadzenia tego postępowania.

Jak wynika z art. 145 § 1 pkt 5 kpa wznawia się postępowanie, jeśli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne (lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji), nieznane organowi, który wydał decyzję.

Skoro wpis skarżącej do ewidencji działalności gospodarczej nie istniał jeszcze w dniu [...], lecz dokonany został kilka miesięcy po tej dacie, organ administracji nie miał podstaw do skorzystania z instytucji wznowienia postępowania, w oparciu o powyższy przepis w stosunku do decyzji ostatecznej z dnia [...] w przedmiocie przyznania skarżącej statusu osoby bezrobotnej, jako że w dacie wydawania odpowiadała ona prawu.

W sytuacji gdy negatywna przesłanka uznania za osobę bezrobotną wystąpiła w trakcie korzystania przez skarżącą z tego statusu, Prezydent Miasta T. prawidłowo rozstrzygnął w tej kwestii, opierając się wyłącznie na przepisie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. i stosując tryb zwykłego postępowania pierwszoinstancyjnego (art. 104 kpa). Podnieść w tym miejscu trzeba, że o przyznaniu i utracie statusu bezrobotnego przesądza zaistnienie przesłanek określonych w ustawie, w związku z czym rolą organu jest jedynie stwierdzenie tego faktu w formie decyzji, a w konsekwencji decyzja ta wywołuje skutek wstecz, tj.: od momentu w którym dany stan prawny (przesłanka pozytywna, negatywna) zaistniał i tym samym ma charakter deklaratoryjny (vide też wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 września 2010 r. II SA/Wa 322/10 - lex 638519).

Ze względu na to, iż w rozpatrywanej sprawie nie stosowano wznowieniowego trybu postępowania, Sąd podziela stanowisko Wojewody co do bezprzedmiotowości wypowiadania się przez orzekające w niej organy co do tożsamości organu dokonującego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej i rozstrzygającego o statusie bezrobotnego w aspekcie wiedzy o nowej okoliczności faktycznej wyłączającej możliwość posłużenia się przepisem art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Niemniej, na marginesie, Sąd uważa za prawidłowe wywody w tej kwestii zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Natomiast rozbieżność poglądów skarżącej oraz organów I i II instancji co do dokonanego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej jako przeszkody do utrzymania przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej, wymaga bliższego odniesienia się przez Sąd do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w wersji obowiązującej od dnia 26 października 2007 r. (tj. od daty wejścia w życie noweli do ustawy z 24 sierpnia 2007 r. - Dz. U. Nr 176, poz. 1243), a jednocześnie w dacie uznania jej za bezrobotną (decyzja z [...]) i w dniu, z którym orzeczono o utracie tego statusu ([..]).

Jakkolwiek bowiem od dnia 1 lutego 2011 r. (ustawa z 16 grudnia 2010 r. - Dz. U. z 2010 r., Nr 257, poz. 1725) nastąpiła kolejna zamiana brzmienia wskazanego unormowania, ze względu na podkreślony wyżej deklaratoryjny charakter decyzji o utracie statusu bezrobotnego, obydwa orzekające w niniejszej sprawie organy musiały rozstrzygać uwzględniając stan prawny obowiązujący w dniu [...], tj. w dniu dokonania wpisu do ewidencji. Zgodnie z brzmieniem art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. w zakreślonym wyżej okresie za osobę bezrobotną uznawana jest osoba, która przy spełnieniu innych przesłanek, nie uzyskała wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Zawarcie w powyższym przepisie takiego sformułowania, zdaniem Sądu, oznacza, iż sam fakt uzyskania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej jest wystarczającą przeszkodą w uzyskaniu a następnie utrzymaniu statusu osoby bezrobotnej i nie ma w tym zakresie obowiązku badania, czy dana osoba rzeczywiście prowadziła działalność gospodarczą. Trzeba przede wszystkim zwrócić uwagę na jednoznaczność zapisu ustawodawcy w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ww. ustawy, w którym wprost wskazano na sam wpis do ewidencji działalności gospodarczej jako stan uniemożliwiający posiadanie statusu bezrobotnego. Powyższy przepis nie zawiera w tym względzie żadnych obwarowań odnoszących się do daty faktycznego rozpoczęcia wykonywania działalności, czy też daty wpisanej w ewidencji jako data podjęcia działalności. Należy jednocześnie zauważyć, że poprzednie akty normatywne, jak chociażby ustawa z dnia 14 października 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, odwoływały się do prowadzenia działalności gospodarczej jako stanu wykluczającego możliwość uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Zapis ten był niejednoznaczny, nastręczał wiele problemów interpretacyjnych w praktyce organów administracyjnych, stąd też zaistniały podstawy do wypowiedzenia się w tej kwestii przez Naczelny Sąd Administracyjny w powiększonym składzie 7 sędziów. W uchwale z dnia 16 grudnia 1996 r. sygn. OPS 5/96 (lex 29269) NSA zajął stanowisko, że osoba, która uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej może być pozbawiona statusu bezrobotnego w wyniku wznowienia postępowania w sprawie o przyznanie zasiłku dla bezrobotnego z tego powodu, że jest wpisana do ewidencji działalności gospodarczej, chyba że, wykaże, iż nie podjęła pozarolniczej działalności gospodarczej. Powyższa uchwała potwierdziła, że w ówcześnie obowiązującym stanie prawnym decydujące dla przyznania lub pozbawienia statusu osoby bezrobotnej ma moment podjęcia działalności gospodarczej, a nie data wpisu do ewidencji. Jednak recypowana początkowo przez nową ustawę dniu 20 kwietnia 2004 r. uwzględniająca omawiany wymóg definicja osoby bezrobotnej ulegała w związku z nowelizacją tej ustawy (ustawa zmieniająca z dnia 24 sierpnia 2007 r. - Dz. U. Nr 176, poz. 1243) od 26 października 2007 r. w tym zakresie istotnej zmianie. Na skutek wspomnianej nowelizacji statusu osoby bezrobotnej nie mogła już uzyskać osoba wpisana do ewidencji działalności gospodarczej, a nie jak było do tej pory - prowadząca działalność gospodarczą. Motywem dokonanej zmiany, na co wskazano w uzasadnieniu do projektu ustawy zmieniającej, było, usunięcie wątpliwości interpretacyjnych przy stosowaniu ustawy poprzez wprowadzenie jednoznacznej przesłanki negatywnej wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Powyższe argumenty wprost wskazują, że ustawodawca wyraźnie rozróżnia przesłankę "prowadzenia działalności gospodarczej" od przesłanki uzyskania "wpisu do ewidencji działalności gospodarczej." W związku z tym, badanie przy przesłance uzyskania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, momentu, w który dana osoba rozpoczęła faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej lub badanie możliwości podjęcia działalności dopiero po uzyskaniu pozwolenia, zacierałoby różnice pomiędzy dwoma wymienionymi przesłankami. Taka interpretacja doprowadziłaby do wyeliminowania istoty nowelizacji z dnia 24 sierpnia 2007 r., co skutkowałoby tym, że zmiana dokonana przez ustawodawcę okazałaby się pozorna.

W ocenie składu orzekającego Sądu jednoznaczny przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f o treści obowiązującej od dnia 26 października 2007 r. do 1 lutego 2011 r. nie wymaga odwoływania się do wykładni systemowej i celowościowej dla ustalenia jego znaczenia. Zgodnie z przyjętą w doktrynie prawa zasadą "clara non sunt interpretanda" przepis, który jest w swojej treści jasny nie wymaga poddawania go zabiegom interpretacyjnym w celu ustalenia jego rzeczywistego znaczenia. Skoro więc ustawodawca przewidział jako przeszkodę w uzyskaniu i kontynuowaniu statusu osoby bezrobotnej dokonanie wpisu w ewidencji działalności gospodarczej, to nie sposób tej przeszkody odnosić do momentu faktycznego podjęcia działalności gospodarczej. Takie bowiem rozumienie przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f oznaczałoby jego wykładnię rozszerzającą stojącą w sprzeczności z obowiązującymi zasadami praworządnego państwa prawa. Samo zastosowanie w odniesieniu do powyższego przepisu reguł wykładni językowej jest wystarczające do odzwierciedlenia treści normy prawnej w nim wyrażonej, bowiem nie budzi ona żadnych wątpliwości interpretacyjnych.

Z powyższych względów orzekający skład Sądu nie podziela stanowiska skarżącej oraz zajętego w powoływanym przez nią wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. I OSK 118/10. Przychyla się natomiast do poglądów zaprezentowanych w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2010 r. sygn. I OSK 674/10, z dnia 27 lipca 2010 r. sygn. I OSK 530/10, z dnia 28 lipca 2010 r. sygn. I OSK 577/10, a także w wyroku WSA w Opolu z dnia 22 grudnia 2009 r. sygn. II SA/Op 353/09, wyroku WSA w Lublinie z dnia 8 grudnia 2009 r. sygn. III SA/Lu 454/09 oraz w wyroku WSA w Łodzi z dnia 12 stycznia 2011 r. sygn. III SA/Łd 550/10 (- dostępne w internecie).

Dodatkowego zwrócenia uwagi wymaga treść załączonego do akt zaświadczenia o wpisie w dniu [...] skarżącej do ewidencji działalności gospodarczej Urzędu Miasta T., z której wynika, że może ona prowadzić działalność nie tylko w zakresie wymagającym uprzedniego uzyskania zezwolenia stosownego organu (pośrednictwa ubezpieczeniowego), lecz również w innych dziedzinach, w których takie zezwolenie nie jest potrzebne, a zatem w tychże dziedzinach przeszkodą w rozpoczęciu działalności nie mógł być brak numeru ewidencyjnego pośrednika ubezpieczeniowego. Okoliczność ta nie pozostawałaby bez znaczenia w razie przyjęcia, że dopiero faktyczne rozpoczęcie działalności gospodarczej rzutuje na ustalenia co do posiadania statusu osoby bezrobotnej.

Uznając w świetle tego co zostało wyżej powiedziane, że z uwagi na niespełnianie przez skarżącą począwszy od dnia [...] ustawowego warunku zaliczenia do osób bezrobotnych (wpis do ewidencji działalności gospodarczej) oraz dodatkowo wcześniejsze pouczenie jej o skutkach odstąpienia od tego warunku, Prezydent Miasta T. obligowany był orzec na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o utracie przez nią z wymienionym dniem statusu osoby bezrobotnej, a organ II instancji trafnie decyzję organu I instancji utrzymał w mocy, Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł o oddaleniu skargi z powodu jej bezzasadności.

Nadmienić należy, że w ocenie Sądu nie doszło do naruszenia w rozpatrywanej sprawie także innych poza art. 145 § 1 pkt 5 kpa, przepisów i zasad administracyjnej procedury wymienionych w skardze, które mogłyby rzutować na wynik tejże sprawy.