Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2312/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok z art. 179a ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 179a
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 127, art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2016 r. w trybie art. 179a p.p.s.a. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2015 roku, sygn. akt IV SA/Wa 2312/14; 2. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 20 stycznia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2791/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę J. S. (dalej również "skarżący") na postanowienie Ministra Zdrowia z [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że kontrolowane przez sąd administracyjny postanowienie Ministra Zdrowia z [...] września 2012 r. (dalej również "zaskarżone postanowienie") wydane zostało na podstawie art. 134 w związku z art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej "k.p.a.") po rozpatrzeniu pisma J.S. z [...] sierpnia 2012 r. zatytułowanego "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy" od czynności odwołania [...] sierpnia 2012 r. jego osoby ze składu Krajowej Rady Transplantacyjnej, w którym organ orzekł o niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie organu odwołanie skarżącego ze składu Krajowej Rady Transplatacyjnej nie nastąpiło na skutek decyzji administracyjnej, albowiem obowiązujące przepisu prawa nie dawały ku temu podstaw. Tym samym – wobec braku przedmiotu zaskarżenia - niedopuszczalny był wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

J.S. nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem i wywiódł skargę do Sądu wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 134 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP, art. 104 § 1 k.p.a. w związku z art. 107 k.p.a., art. 15 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 78 Konstytucji RP, art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 kwietnia 2013 r. uchylił postanowienie Ministra Zdrowia z [...] września 2012 r., uznając, że zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu – wobec braku przepisów prawa materialnego, który podlegałby konkretyzacji w zakresie odwołania z funkcji członka Krajowej Rady Transplantacyjnej, niemożliwie było załatwienia tej sprawy w formie decyzji administracyjnej. Niemniej jednak, Sąd stanął na stanowisku, że akt Ministra Zdrowia z [...] sierpnia 2012 r. kształtuje sytuację prawną J.S. w tym sensie, że dotyczy jego uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tym samym spełnia znamiona aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej również "p.p.s.a." i podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Zdaniem Sądu wniosek skarżącego z [...] sierpnia 2012 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ powinien traktować jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa z art. 52 § 4 p.p.s.a. i zająć stanowisko w sprawie, od którego będzie przysługiwało skarżącemu prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 53 § 2 p.p.s.a.).

Na skutek skargi kasacyjnej Ministra Zdrowia, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 września 2014 r. sygn. akt I OSK 1821/13, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu NSA stwierdził, iż Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że w sprawie nie ma podstaw do wydania decyzji administracyjnej, jednakże błędnie ocenił brak podstaw do zastosowania art. 134 w związku z art. 127 § 3 in fine k.p.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przyjęta przez Sąd I instancji kwalifikacja czynności Ministra Zdrowia jako akt z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnienia wynikającego z przepisu prawa, nie znajduje podstaw prawnych w przepisach ustawy z 1 lipca 2005 r. o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów (Dz. U. z 2005 r. Nr 169, poz. 1411 ze zm.). Połączenie funkcji konsultanta krajowego i członkostwa w Krajowej Radzie Transplantacyjnej nie daje podstaw do wyprowadzenia wniosku, że czynność odwołania ze składu tej Rady jest czynnością dotyczącą uprawnienia przyznanego z mocy prawa. Unormowanie w art. 41 ust. 3 ustawy o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów, określając kwestię kadencyjności oraz przesłanki odwołania członka Rady nie daje podstaw do wyprowadzenia z niego uprawnienia ochrony członkostwa w Radzie osobie odwołanej z funkcji konsultanta krajowego. Zdaniem NSA, Sąd I instancji wydając powyższy wyrok naruszył art. 41 ust. 2 ustawy z 1 lipca 2005 r. o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów w związku § 1 ust. 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z 10 maja 2006 r. w sprawie nadania statutu Krajowej Radzie Transplantacyjnej (Dz. U. Nr 84, poz. 854).

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 stycznia 2015 r. oddalił skargę na zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że akt odwołania ze składu Krajowej Rady Transplantacyjnej nie następuje w drodze decyzji administracyjnej, jak również nie jest to czynność dotycząca uprawnienia skarżącego przyznanego z mocy prawa. W konsekwencji Sąd stwierdził, że niemożliwa była merytoryczna weryfikacja stanowiska Ministra Zdrowia, a zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem.

Skargę kasacyjną od wyroku z 20 stycznia 2015 r. wywiódł J.S. Skarżący wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 i 2, art. 9 oraz art. 10 ustawy z 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia (Dz.U. z 2009 r. Nr 52, poz. 419 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie, w związku z art. 41 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z 1 lipca 2005 r. o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek narządów, § 1 ust. 1 pkt 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z 10 maja 2006 r. w sprawie nadania statutu Krajowej Radzie Transplantacyjnej oraz w związku z art. 3 § 2 pkt 4 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., prowadząc do uznania, że akt odwołania ze składu Krajowej Rady Transplantacyjnej nie stanowi aktu z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnienia wynikającego z przepisu prawa,

2) naruszenie przepisów postępowania, tj.

a) art. 190 p.p.s.a. poprzez zaniechanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny własnych ustaleń co do charakteru pisma skarżącego z [...] sierpnia 2012 r., które to ustalenia należą do sfery ustaleń stanu faktycznego,

b) art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i 2 pkt 4 oraz § 2 p.p.s.a.oraz art. 52 § 4 i art. 53 § 2 p.p.s.a., a także art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt lit. a i lit. c p.p.s.a. poprzez:

• zaniechanie rozstrzygnięcia sprawy w jej granicach wyznaczonych treścią skargi,

• ograniczenia się do rozważenia sprawy wyłącznie w granicach powołanej przez skarżącego podstawy formalnoprawnej do jej wniesienia,

• zaniechania ustalenia czy pismo skarżącego z [...] sierpnia 2012 r. spełnia warunki co do treści i formy przewidzianej dla wezwania do usunięcia naruszenia prawa, zgodnie z art. 52 § 4 p.p.s.a. i czy wniesienie skargi nastąpiło z zachowaniem art. 53 § 2 p.p.s.a.

W obszernym uzasadnieniu skarżący przedstawił argumenty na poparcie sformułowanych zarzutów.

Pełnomocnik organu w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości. Jednocześnie wniósł o obciążenia kosztami postępowania kasacyjne skarżącego oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego, stosownie do norm prawem przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 179a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. Przepis ten został wprowadzonym ustawą z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2015 r. poz. 658) . Stosowanie do art. 2 tej ustawy ma on zastosowanie również do spraw wszczętych przed wejściem ustawy zmieniającej.

Powyższa regulacja, wprowadza wyjątek od zasady dewolutywności skargi kasacyjnej i podyktowana została względami ekonomiki postępowania. W ramach uprawnień autokontrolnych sąd I instancji może uchylić własne, zaskarżone orzeczenie bez przesyłania skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, jeżeli stwierdzi nieważność postępowania albo uzna, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności uzasadniająca zastosowanie art. 179a p.p.s.a., albowiem Sąd z urzędu stwierdził nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji - z uwagi na pozbawienie strony możności dochodzenia swych praw (art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). W tym miejscu wyjaśnić należy, że pozbawienie możliwości obrony swych praw przez stronę polega na tym, że strona na skutek uchybień procesowych sądu lub strony przeciwnej nie może brać udziału w postępowaniu lub jego istotnej części, jeżeli skutki tych wadliwości nie mogły być usunięte na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku w danej instancji. Pozbawienie strony możności obrony jej praw ma miejsce między innymi w sytuacji niezawiadomienia strony bądź jej pełnomocnika o terminie rozprawy poprzedzającej wydanie zaskarżonego wyroku.

Kwestią niebudzącą wątpliwości było, że w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, toczącym się po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 2014 r., uchylającym wcześniejszy wyrok z 18 kwietnia 2013 r. i przekazującym sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, skarżący został pozbawiony możności obrony swych praw.

Skarżący J.S. wraz z wniesieniem skargi na postanowienie Ministra Zdrowia z [...] września 2012 r. udzielił pełnomocnictwa procesowego adwokatowi W.T. (Kancelaria Adwokacka w W., ul. [...]). Ponadto na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, zainicjowanym skargą kasacyjną organu od wyroku z 18 kwietnia 2013 r., skarżący udzielił pełnomocnictwa adwokatowi M.C. (Kancelaria Adwokacka w W., al. [...]), jednakże pełnomocnictwo obejmowało tylko działanie przed Naczelnym Sadem Administracyjnym. Tym samym, po zwrocie akt z Naczelnego Sądu Administracyjnego, skutecznym pełnomocnictwem w dalszym postępowaniu, było pełnomocnictwo udzielone adwokatowi W.T. Dlatego do tego pełnomocnika skierowane zostało zawiadomienie o rozprawie, której termin wyznaczono na 20 stycznia 2015 r. Korespondencja zawierająca zawiadomienie o terminie została zwrócona do Sądu z informacją "nie podjęto przesyłki z placówki pocztowej".

Pismem z 2 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego adw. M.C. wnosząc o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia, poinformował, że adw. W.T. zmarł [...] lipca 2013 r. Informacja o śmierci ww. pełnomocnika nie była znana wcześniej Sądowi pierwszej instancji, stąd Sąd nie mógł podjąć czynności zapewniających prawidłowe procedowanie w sprawie. Oznacza to, że skarżący został pozbawiony możliwości ochrony swoich praw w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, w szczególności nie mógł uczestniczyć na rozprawie.

W związku z powyższym, Sąd działając na podstawie art. 179a p.p.s.a. uchylił wyrok z 20 stycznia 2015 r. uznając, że w sprawie miało miejsce nieważność postępowania, o czym orzeczono w punkcie I wyroku.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Natomiast argumenty skarżącego zawarte zarówno w skardze, jak i w skardze kasacyjnej, które Sąd potraktował jako stanowisko strony w sprawie, w ocenie Sądu nie wskazują na żadne okoliczności, które uzasadniałyby uchylenie postanowienia Ministra Zdrowia z [...] września 2012 r. stwierdzające niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Dla porządku należy przypomnieć, że rozpoznawana sprawa, na mocy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 2015 r. sygn. akt I OSK 1821/13 została przekazana do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany zatem został wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 190 p.p.s.a.).

Dalej należy wskazać, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na skutek pisma skarżącego z [...] sierpnia 2012 r., w którym zwrócił się on do Ministra Zdrowia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej aktem odwołania skarżącego ze składu Krajowej Rady Transplantacyjnej w związku z zaprzestaniem pełnienia funkcji konsultanta krajowego z dziedziny [...] (pismo Ministra Zdrowia z [...] sierpnia 2012 r.). Z akt sprawy wynika, że [...] października 2010 r. skarżący na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy z 1 lipca 2005 r. o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów został powołany przez Ministra Zdrowia do składu Krajowej Rady Transplantacyjnej na kadencję 2010-2014.

Podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Z kolei w myśl art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji ministra może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania od decyzji.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie było rozstrzygnięcie, czy Minister Zdrowia zasadnie stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej aktem odwołującym J.S. ze składu Krajowej Rady Transplantacyjnej.

W pierwszej kolejności skład orzekający stwierdził, że od chwili wydania wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu nie uległ zmianie stan faktyczny sprawy, ani przepisy prawa, które legły u podstaw wydania zaskarżonego postanowienia. Tym samym, będąc związany wykładnią prawa zawartą w wyroku NSA z 11 września 2014 r. sygn. akt I OSK 1821/13 Sąd stwierdził, że akt odwołania skarżącego ze składu Krajowej Rady Transplantacyjnej nie jest czynnością dotyczącą uprawnienia przyznanego mu z mocy prawa. Nietrafne jest stanowisko skarżącego, jakoby kwalifikacja powyższego aktu odwołania do aktów zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień wynikających z przepisów prawa wynikała z art. 7 ust. 1 i 2, art. 9 i art. 10 ustawy z 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia (Dz. U. z 2009 r. nr 52, poz. 419 ze zm.), gdyż akt odwołania ze stanowiska konsultanta krajowego jest równoznaczne z odwołaniem ze składu Krajowej Rady Transplantacyjnej. O ile zgodzić się należy o wzajemnej zależności pomiędzy stanowiskiem konsultanta krajowego (w ochronie zdrowia) z pełnieniem funkcji członka Krajowej Rady Transplantacyjnej, o tyle nie można przyznać racji skarżącemu, że zależność ta rzutuje na ocenę aktów odwołania z ww. stanowisk (funkcji) w kontekście uprawnienia przyznanego z mocy prawa. Takie stanowisko pozostaje w sprzeczności z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 11 września 2014 r., który wiąże w niniejszej sprawie. Aktu odwołania z funkcji członka Krajowej Rady Transplantacyjnej nie sposób zakwalifikować do katalogu aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Pozbawione znaczenia jest więc rozważanie, czy przed wniesieniem skargi na ten akt wyczerpane zostały środki zaskarżenia, tj. czy skarżący wezwał Ministra Zdrowia do usunięcia naruszenia prawa jakiego miał się dopuścić odwołując J.S. z funkcji członka Krajowej Rady Transplantacyjnej.

Dalej, wskazać należy, że odwołanie z funkcji członka Krajowej Rady Transplantacyjnej nie nastąpiło w drodze decyzji administracyjnej. Takiego rozwiązania nie przewidywały ani przepisy ustawy z 1 lipca 2005 r. o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów, ani żadne inne przepisy prawa. Wobec braku takiego przepisu prawa, brak było podstawy prawnej, aby Minister Zdrowia w takiej formie rozstrzygał sprawę odwołania J.S. ze składu Krajowej Rady Transplantacyjnej. Chybione zatem były zarzut skargi, jakoby organ naruszył art. 104 § 1 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Pismo Ministra Zdrowia z [...] sierpnia 2012 r., którym nastąpiło odwołanie ze składu Krajowej Rady Transplantacyjnej – wbrew twierdzeniom skarżącego - nie wyczerpywało elementów niezbędnych do uznania tego pisma za decyzję administracyjną

W świetle powyższego Sąd podzielił stanowisko Ministra Zdrowia wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że niemożliwa była ponowna merytoryczna ocena, czy zasadnie odwołano skarżącego z pełnienia funkcji członka Krajowej Rady Transplantacyjnej. Nieusprawiedliwiony był więc zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 78 Konstytucji RP przez organ, poprzez pozbawienie skarżącego uprawnienia do dwukrotnego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy odwołania ze składu Krajowej Rady Transplantacyjnej.

W świetle przedstawionego stanu faktycznego i prawnego sprawy Sąd stanął na stanowisku, że zaskarżone postanowienie w przedmiocie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej aktem odwołania ze składu Krajowej Rady Transplantacyjnej, jest zgodne z prawem.

Wniesione przez skarżącego pismo z [...] sierpnia 2012 r organ prawidłowo zakwalifikował jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z oznaczenia ww. pisma jak i jego osnowy w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że J.S. domagał się od Ministra Zdrowia ponownego rozpatrzenia sprawy odwołania go ze składu Krajowej Rady Transplantacyjnej. Organ nie mógł więc dokonać innej kwalifikacji czynności jednostki i był nią związany. Oznacza to również obowiązek prawny po stronie organu do zachowania określonego przepisami prawa trybu postępowania. Złożenie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy uruchamia postępowanie odwoławcze, którego wstępnym etapem jest ocena czy wniosek jest dopuszczalny. Organ administracji publicznej obowiązany był - w pierwszej kolejności - ustalić czy istnieje przedmiot zaskarżenia. W rozpoznawanej sprawie Minister Zdrowia uznał, że akt z [...] sierpnia 2012 r., którym odwołał J.S. ze składu Krajowej Rady Transplantacyjnej nie jest decyzją administracyjną, a w konsekwencji niedopuszczalny jest złożony środek zaskarżenia wobec braku przedmiotu zaskarżenia. Stanowisko to Sąd podziela.

Oceny takiej nie zmienia zarzut naruszenia art. 134 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP polegający na nieuprawnionej ocenie zarzutów podniesionych w piśmie – wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, na etapie formalnego badania dopuszczalności tego wniosku. Organ mimo, że wskazuje w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia na powodu odwołania J.S. ze składu Krajowej Rady Transplantacyjnej, a więc jak słusznie podnosi skarżący odnosi się do meritum wniosku, to nie można jednak uznać, że uchybienie to ma wpływ na wynik sprawy. W warunkach rozpoznawanej sprawy nie mogło bowiem zapaść inne rozstrzygnięcie.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w punkcie II wyroku.