Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1384/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia del. NSA Anna Apollo Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 17 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Krajowej Izby Gospodarczej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 3815/15 w sprawie ze skargi Krajowej Izby Gospodarczej w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 15 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Krajowej Izby Gospodarczej w Warszawie na rzecz Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju 8100 (słownie: osiem tysięcy sto) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 października 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3815/15 oddalił skargę Krajowej Izby Gospodarczej na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 15 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

W dniu 20 maja 2013 roku podpisano umowę o dofinansowanie projektu [...] (pomiędzy Samorządem Województwa Wielkopolskiego a Krajową Izbą Gospodarczą – dalej: skarżącą, beneficjentem lub stroną. Na podstawie tej umowy przyznano beneficjentowi dofinansowanie w wysokości [...]zł w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, Priorytet VIII Regionalne kadry gospodarki, Działanie 8.1 Rozwój pracowników i przedsiębiorstw w regionie. Poddziałanie 8.1.1 Wspieranie rozwoju kwalifikacji zawodowych i doradztwo dla przedsiębiorstw.

Zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie beneficjent zaplanował realizację szkoleń autoryzowanych Microsoft ([...] uczestników x ok. [...]zł brutto = [...]zł brutto), szkoleń autoryzowanych C. (50 uczestników x ok. [...] zł brutto = [...] zł brutto) oraz szkoleń z wykorzystania narzędzi graficznych ([...] uczestników x ok. [...] zł brutto = 192 480,00 zł brutto). Łączna wartość tych szkoleń wyniosła [...] zł i miała zostać zrealizowana w oparciu o podwykonawstwo. Beneficjent przy udzielaniu zamówienia był zobowiązany do zastosowania zasady konkurencyjności zgodnie z podrozdz. 3.1.3.1 pkt 1 Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL (od wersji z dnia 14 sierpnia 2012 roku dalej: wytyczne). Stanowi on, że "Zasada konkurencyjności dotyczy wszystkich zamówień w ramach projektu przekraczających wyrażoną w złotych równowartość kwoty 14 tys. euro netto.’’ Zgodnie z podrozdz. 3.1.3.1 pkt 5 lit. a, w celu zachowania zasady konkurencyjności beneficjent zobowiązał się m.in. do "wysłania zapytania ofertowego, do co najmniej trzech potencjalnych wykonawców, o ile na rynku istnieje trzech potencjalnych wykonawców danego zamówienia. Równocześnie Beneficjent był zobowiązany do upublicznienia powyższego zapytania ofertowego, co najmniej na swojej stronie internetowej, o ile taką posiada; zapytanie ofertowe powinno zawierać w szczególności opis przedmiotu zamówienia, kryteria oceny oferty, informację o wagach punktowych lub procentowych przypisanych do poszczególnych kryteriów oceny oferty, sposobu przyznawania punktacji za spełnienie danego kryterium oraz termin.

Beneficjent w dniu 24 stycznia 2013 roku wszczął procedurę w ramach zasady konkurencyjności celem wyłonienia wykonawcy planowanych do zlecenia usług wysyłając zapytanie ofertowe do 5 wybranych przez siebie podmiotów, zamieszczając je jednocześnie na stronie internetowej. Beneficjent ustalił jako kryteria wyboru oferty: 1. cenę łączną realizacji całości zamówienia – waga 50 % 2. doświadczenie wykonawcy – waga 50%. Przedmiotem zamówienia było przeprowadzenie szkoleń autoryzowanych [...] oraz szkoleń z obsługi aplikacji graficznych. Warunkiem uczestnictwa w postępowaniu było posiadanie doświadczenia "w realizacji projektów szkoleniowych dofinansowanych ze środków EFS w roli lidera bądź partnera obejmujących autoryzowane szkolenia informatyczne, przez co rozumieć należy zrealizowane w okresie ostatnich 3 lat przynajmniej 3 projektów szkoleniowych obejmujących przynajmniej 120 uczestników szkoleń autoryzowanych [...] każdy. Do dnia upływu terminu składania ofert została złożona jedna oferta firmy [...] na łączną kwotę zamówienia w wysokości [...] W dniu 25 lipca 2013 roku została zawarta umowa pomiędzy skarżącą a [...] o której przedmiotem była organizacja i realizacja przez wykonawcę szkoleń w ramach projektu, "[...]

W dniach [...] września 2014 r. przeprowadzona została kontrola planowa Projektu, w wyniku, której stwierdzono, iż beneficjent w zapytaniu ofertowym oraz w opisie przedmiotu zamówienia określił dyskryminujące kryterium oceny ofert dotyczące doświadczenia wykonawcy w realizacji usług w projektach współfinansowanych z Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS). Powyższe uznane zostało za niezgodne z podrozdziałem 3.1.3 Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL (od wersji z dnia 14 sierpnia 2012 roku) oraz podrozdziałem 2.2.7 Zasad finansowana PO KL (od wersji z dnia 24 grudnia 2012 roku. dalej Zasady finansowania PO KL). Beneficjent nie przygotował i nie przeprowadził postępowania o udzielenie zamówienia w sposób zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców. Określenie w zapytaniu ofertowym oraz w opisie przedmiotu zamówienia dotyczącym zorganizowania i przeprowadzenia szkoleń kryterium oceny ofert związanego z doświadczeniem wykonawcy w realizacji usług w projektach współfinansowanych z Europejskiego Funduszu Społecznego i przydzielenie mu 50 % wagi ogólnej ocenie ofert nie było uzasadnione gdyż doświadczenie w projektach bądź usługach współfinansowanych ze środków Unii Europejskiej, nie jest niezbędne do realizacji zamówienia w postaci usług szkoleniowych, lecz odnosi się wyłącznie do źródła finansowania zamówienia.

Z uwagi na powyższe na Beneficjenta nałożono korektę finansową w wysokości [...] PLN , tj. wysokości odpowiadającej 25 % wartości faktycznych wydatków kwalifikowanych dla usługi wybranej w drodze procedury przeprowadzonej zgodnie z zasadą konkurencyjności ([...]PLN x 25%).

Z uwagi na brak zwrotu środków Instytucja Pośrednicząca decyzją z dnia 19 maja 2015 roku zobowiązała skarżącą do zwrotu kwoty [...] zł. stanowiącą kwotę nieprawidłowości finansowej rozliczonej we wnioskach o płatność wynikającej z zastosowania dyskryminującego kryterium oceny ofert odnoszącego się do posiadania przez potencjalnych wykonawców doświadczenia w zakresie realizacji usług w projektach współfinansowanych z EFS w ramach przeprowadzonej zasady konkurencyjności na wybór wykonawcy usługi.

Jako podstawę decyzji wskazano, art. 207 ust. 1 pkt 2 ust. 9 w związku z art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 885 z późń. zm.,; dalej: u.f.p.), art. 27 ust. 1 pkt 6a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 roku o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2014 roku poz. 1649 z późń. zm.; dalej: uzppr) art. 104 § 1 w związku art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 roku poz. 267 z późń. zm. dalej: k.p.a.) oraz § 3 ust. 2 litera f) Porozumienia w sprawie realizacji komponentu regionalnego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki nr KL/WP/2007/1 zawartego w dniu 22 czerwca 2007 roku pomiędzy Ministrem Rozwoju Regionalnego a Samorządem Województwa Wielkopolskiego (z późń. zm.)

Orzekając na skutek odwołania skarżącej Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z 15 lipca 2015 roku utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że aby zachować zasady uczciwej konkurencji, skarżąca zobowiązana była m.in. do określenia kryteriów oceny oferty, które w jak najwyższym stopniu będą odpowiednie dla przedmiotu postępowania a jednocześnie nie spowodują nieuzasadnionego ograniczenia konkurencji. Warunek udziału w postępowaniu dotyczący posiadania doświadczenia w zakresie realizacji projektów współfinansowanych z EFS był wygórowany i nieadekwatny do przedmiotu zamówienia. Przedmiotem zamówienia było zorganizowanie i przeprowadzenie szkoleń. Do wykonania przedmiotu zamówienia nie było niezbędne posiadanie doświadczenia w realizacji projektów współfinansowanych z EFS. Skarżąca mogła żądać od wykonawcy wykazania się doświadczeniem w realizacji podobnych zamówień, poprzez wskazanie wymogów dotyczących np. wielkości usługi, stopnia jej złożoności czy wykonywanych przez podmiot funkcji przy jej realizacji. Niezrozumiałym było też określenie kryterium doświadczenia w projektach EFS, które nie odnosi się do przedmiotu zlecanej usługi. Przez tak sformułowane kryterium skarżąca ograniczyła konkurencję. Nie wszyscy wykonawcy z doświadczeniem w realizacji podobnych szkoleń musieli mieć doświadczenie w projektach EFS. Tak sformułowane kryterium blokowało udział podmiotów, które nie posiadały doświadczenia w realizacji takich projektów. Wszystkie podmioty, które nie zrealizowały przynajmniej 3 projektów współfinansowanych przez EFS nie miały prawa wziąć udziału w postępowaniu. Z kolei firmy, które mogły się wykazać potencjałem w postaci zrealizowania przynajmniej 3 projektów współfinansowanych przez EFS zostałyby dopuszczone do postępowania, a ich doświadczenie byłoby mierzone łączną liczbą uczestników szkoleń autoryzowanych [...] w ramach projektów szkoleniowych współfinansowanych ze środków EFS. Ponieważ waga tego kryterium była wysoka (50%), liczba punktów uzyskanych z tego tytułu miała istotne znaczenie w wyborze wykonawcy. W efekcie zastosowania ww. kryterium oferenci konkurowali między sobą w oparciu o "cechę" nieodnoszącą się do przedmiotu zamówienia.

Organ II instancji zauważył, że we wniosku o dofinansowanie beneficjent szeroko opisał, w jaki sposób będą realizowane szkolenia Microsoft, CISCO oraz z wykorzystania narzędzi graficznych. W każdym z tych szkoleń została zawarta informacja, że projektodawca nie prowadzi samodzielnie szkoleń, dlatego zostaną one zlecone firmom posiadającym wymagane kompetencje i doświadczenie w tym zakresie. Dodatkowo, skarżąca zawarła informację, że szkolenia te będą prowadzone przez doświadczonych wykładowców, specjalistów w zakresie technologii. Analiza tej części wniosku o dofinansowanie prowadziła do stwierdzenia, że do prawidłowej realizacji szkolenia byli potrzebni wykonawcy posiadający doświadczenie w zakresie konkretnej technologii, a nie w zakresie realizacji projektów współfinansowanych przez EFS. Doświadczenie w zakresie realizacji projektów EFS nie odnosi się do kwestii merytorycznych a jedynie do źródła finansowania zamówienia.

W ocenie organu odwoławczego zachowanie zasady uczciwej konkurencji w przypadku wydatkowania pieniędzy publicznych ma na celu zapewnienie jak najszerszego dostępu różnych podmiotów do udziału w zamówieniu. Ustalane przez projektodawcę kryteria pozwalają wybrać wykonawców gwarantujących prawidłową realizację projektu. Kryteria mogą być ustalane w sposób dowolny, przy założeniu, że nie będą one ograniczały dostępu do udziału w zamówieniu. Strona ustanowiła wymóg posiadania doświadczenia w realizacji projektów EFS jednocześnie ustalając dużą wagę tego kryterium na poziomie 50%, czym jednoznacznie zablokowała dostęp podmiotom, które nie zrealizowały przynajmniej 3 projektów współfinansowanych ze środków EFS. Tak sformułowane kryterium przyczyniło się do złożenia oferty tylko przez jeden podmiot. Wobec powyższego doszło do naruszenia zapisów Wytycznych w zakresie wskazanym w rozdz. 3.1.3 Przejrzystość i konkurencyjność wydatków, pkt 2) poprzez określenie dyskryminujących warunków udziału w postępowaniu w kryterium posiadania doświadczenia w realizacji projektów EFS. Uzasadnia to nałożenie korekty finansowej w wysokości 25% wartości wydatków kwalifikowalnych dla zamówienia zgodnie z Wytycznymi dotyczącymi określania korekt finansowych za naruszenie zasady konkurencyjności dla wydatków współfinansowanych ze środków EFS (Taryfikator), wg pozycji 12 określenie warunków udziału w postępowaniu i/lub kryteriów oceny ofert i/lub przedmiotu zamówienia, które dyskryminują udział podmiotów. Zastosowanie Taryfikatora wynikało z braku możliwości zastosowania w tym przypadku metody dyferencyjnej. Ze względu na brak możliwości ustalenia wysokości szkody za pomocą ww. metody, w sprawie należało zastosować metodę wskaźnikową.

Organ odwoławczy uznał kwotę wydatków uznanych za niekwalifikowalne w ramach projektu za nieprawidłowość w rozumieniu rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. UE.L z 31 lipca 2006 nr 210, str. 25; dalej: rozporządzenie 1083/2006). Jako nieprawidłowość należy traktować wszelkie naruszenie przepisów prawa wspólnotowego lub prawa krajowego lub zapisów umowy o dofinansowanie wynikające z działania lub zaniechania ze strony, beneficjenta, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w ogólnym budżecie Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Beneficjent rozliczył niekwalifikowalny wydatek w ramach projektu współfinansowanego ze środków EFS, co stanowi o szkodzie finansowej w ogólnym budżecie Unii Europejskiej. Szkodą było ograniczenie kręgu podmiotów mogących wziąć udział w postępowaniu ofertowym, przez co rażąco została naruszona zasada uczciwej konkurencji przy wydatkowaniu pieniędzy publicznych.

Uzasadniając oddalenie skargi beneficjenta na powyższą decyzję WSA w Warszawie podkreślił, że wskazane w zapytaniu ofertowym warunki naruszają zasady zachowania uczciwej konkurencji, równego traktowania wykonawców oraz dopuszczenia do procedury jak najszerszego grona podmiotów zainteresowanych wykonaniem zlecenia. Określenie kryterium wyboru ofert odnoszącego się do posiadania doświadczenia w realizacji usług w projektach współfinansowanych z EFS i przydzielenie temu kryterium aż 50 % udziału w ogólnej ocenie ofert było nieuzasadnione z punktu widzenia merytorycznego charakteru zlecanych usług szkoleniowych. Usługi te jak wynika z dokumentacji oraz umowy zawartej z wyłonionym wykonawcą do szkolenia w zakresie technologii [...] i rozwiązań [...] czy obsługi aplikacji graficznych nie są powiązane z tematyką EFS, PO KL. Mogą być realizowane na zasadach komercyjnych i nie różnią się w przypadku ich realizacji przy współfinansowaniu ze środków europejskich. Wymagają takich samych czynności związanych z ich przygotowaniem i realizacją. Posiadanie doświadczenia powiązano z odpowiednim oznakowaniem materiałów szkoleniowych oraz dokumentowaniem ich realizacji zgodnie z wymogami realizacji szkoleń w ramach projektów EFS. Beneficjent udostępnił też wykonawcy wzory dokumentacji szkoleniowej i rekrutacyjnej oraz zapewnił sobie możliwość kontroli prawidłowej realizacji usługi. Ponadto w § 10 zawartej z wykonawcą umowy zawarł warunki współpracy w ramach projektu. W ramach Projektu Beneficjent zatrudniał personel w osobach: specjalisty ds. rekrutacji, specjalisty ds. przetwarzania dokumentów uczestników i badania efektywności szkoleń, którzy w ramach przydzielonych im zakresów czynności mogli pomagać wykonawcy. Skarżąca nie przekazała, więc na zewnątrz wszystkich kwestii związanych z realizacją szkoleń.

Sąd I instancji podniósł, że działanie Beneficjenta naruszyło zasady konkurencji wskazane w Rozporządzeniu nr 1083/2006 oraz zasady – równości, niedyskryminacji oraz sprawiedliwości wymienione w Traktacie o Unii Europejskiej. Jako nieprawidłowość, bowiem należy traktować wszelkie naruszenie przepisów prawa wspólnotowego lub prawa krajowego wynikające z działania lub zaniechania ze strony beneficjenta, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w ogólnym budżecie Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Wystąpienie nieprawidłowości należy, zatem badać w kontekście także naruszenia prawa krajowego, które mogłoby spowodować wystąpienie szkody. O naruszeniu procedur można mówić, więc w przypadku, gdy postępowanie mogło realnie lub potencjalnie doprowadzić do powstania szkody, przy czym szkoda nie musi być konkretną stratą finansową, gdyż do stwierdzenia, że miała miejsce nieprawidłowość wystarczy, że istniało zagrożenie, że szkoda powstanie. Określenie kryterium oceny ofert, które dyskryminował udział podmiotów skarżąca naruszyła postanowienia Umowy oraz zapisy Wytycznych opisujących zasadę konkurencyjności. W ramach zachowania zasady konkurencji i równego traktowania potencjalnych oferentów o porównywalnych kompetencjach do wykonania zamówienia, należy określić warunki udziału w postępowaniu jednakowe dla wszystkich, ale jednocześnie adekwatne do przedmiotu zamówienia. W sprawie zasada ta nie została zachowana. Skoro przedmiotem zamówienia była usługa szkoleniowa, to adekwatnym warunkiem do tego przedmiotu było posiadanie kompetencji i doświadczenia z podobnego szkolenia. Nie znajduje, zatem uzasadnienia okoliczność, że doświadczenie to powinno jednocześnie wynikać z określonego źródła finansowania projektu. Warunek ten nie określa zdolności do wykonywania zamówienia, lecz ogranicza dostępność potencjalnych oferentów mających kompetencje i doświadczenie w takim szkoleniu. Przez postawienie takiego warunku skarżąca naruszyła zasadę konkurencyjności. Naruszenie tej zasady dało podstawę do zastosowania korekty finansowej.

WSA zauważył, że skarżąca miała prawo w warunkach oferty dla wykonawcy postawić warunki dot. niezbędnego doświadczenia czy też kwalifikacji. Jednak dla spełnienia tej przesłanki istotne jest, czy wykonawca legitymuje się doświadczeniem w zakresie przeprowadzania szkoleń odpowiadających przedmiotowi zamówienia, nie zaś, dla jakiego podmiotu je świadczył. Fakt realizacji zamówień opłacanych z innych środków niż publiczne lub UE i ma wpływ na ograniczenie uczciwej konkurencji poprzez niedopuszczenie do udziału w postępowaniu wykonawców niespełniających tak sformułowanego warunku. Firma przeprowadzająca szkolenia miała tylko przeprowadzić szkolenia, dla których przebiegu bez znaczenia było, z jakich środków są finansowane.

Sąd zauważył, że w myśl § 20 umowy naruszenie zasady konkurencyjności daje podstawę do zastosowania korekty finansowej. Jest to zmniejszenie dofinansowania z uwagi na naruszenie zasady konkurencyjności w rozumieniu Wytycznych. Beneficjent nie wykonał prawidłowo umowy, a zatem instytucja, która zawarła umowę jest uprawniona i zobowiązana przepisami tej umowy, do stwierdzenia naruszenia umowy. Do zastosowania korekty finansowej nie ma też potrzeby wykazywania zaistnienia szkody po czyjejkolwiek stronie. Ta nie jest koniecznym elementem nieprawidłowości. Powoływanie się przez skarżącego na art. 98 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 nie znajduje uzasadnienia w sprawie. Wymieniony przepis nie był, bowiem stosowany. Odnosi się on do korekt finansowych dokonywanych na poziomie państwa członkowskiego w relacji z Komisją Europejską i nie dotyczy stosunków beneficjent, a instytucja zarządzająca/pośrednicząca.

Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 7, 8, 11, 77 § 1 kpa.

Krajowa Izba Gospodarcza w skardze kasacyjnej zaskarżyła powyższy wyrok w całości domagając się jego uchylenia oraz rozpoznania skargi i uchylenie decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 15 lipca 2015 r. oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania przed WSA w Warszawie. Skarżąca kasacyjnie ewentualnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Autor skargi kasacyjnej wniósł o rozpatrzenie sprawy na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

I. Prawa materialnego tj.:

- art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016.718 ze zm. dalej, jako p.p.s.a.) w zw. z art. 98 ust 2 zd. 1 - 3 rozporządzenia nr 1083/2006 w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 15a uzppr poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, iż przepis ten nie dotyczy stosunków pomiędzy beneficjentem a instytucją zarządzającą/pośredniczącą;

- art. 151 p.p.s.a. w zw. z pkt 11 Wytycznych dotyczących określania korekt finansowych za naruszenie zasady konkurencyjności dla wydatków współfinansowanych ze środków EFS stanowiących załącznik nr 11 do Zasad finansowania Programu Operacyjnego kapitał Ludzki w wersji z dnia 24.12.2012 r. w zw. z § 20b ust. 2 umowy z dnia 20 maja 2013 r. w zw. z art. 207 ust 1 pkt. 2 w zw. z art. 184 ufp poprzez ustalenie wysokości korekty z zastosowaniem pkt 11 wytycznych, gdy punkt ten jak i wytyczne te nie powinny być stosowane w sprawie.

II. Przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 207 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 184 ufp w zw. z § 20b ust. 2 umowy z dnia 20 maja 2013 r. poprzez dokonanie kontroli decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju przy zastosowaniu wskaźnika procentowego nałożonej korekty z pkt 11 Wytycznych dotyczących określania korekt finansowych za naruszenie zasady konkurencyjności dla wydatków współfinansowanych ze środków EFS stanowiących załącznik nr 11 do Zasad finansowania Programu Operacyjnego kapitał Ludzki w wersji z dnia 24.12.2012 r. w sytuacji, gdy Wytyczne te nie powinny być stosowane w sprawie,

- art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w. zw. z art. 6, 7, 8,11 kpa, w zw. z art. 385 § 2 Kodeksu cywilnego poprzez oddalenie skargi pomimo zaniechania przez Sąd dokonania kontroli w zakresie prawidłowości ustalenia wysokości korekty w oparciu o pkt 11 Wytycznych dotyczących określania korekt finansowych za naruszenie zasady konkurencyjności dla wydatków współfinansowanych ze środków EFS stanowiących załącznik nr 11 do Zasad finansowania Programu Operacyjnego kapitał Ludzki w wersji z dnia 24.12.2012 r.,

- art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 kpa z art. 98 ust. 2 zd. 1 - 3 rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 poprzez oddalenie skargi pomimo niedokonania kontroli decyzji poza granicami zakreślonymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, w sytuacji, gdy doszło do naruszenia przez organ art. 107 § 3 k.p.a.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Minister Rozwoju i Finansów w piśmie procesowym wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skargę kasacyjną, można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a, zatem do rozważania pozostały podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Sformułowanie zarzutów w obrębie obu podstaw kasacyjnych wymaga - co do zasady – rozpoznania w pierwszej kolejności zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Wymaga przy tym przypomnienia, że o skuteczności tych zarzutów nie decyduje każde uchybienie przepisów postępowania, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc, nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, tj. wiąże się z obowiązkiem wykazania i uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia w taki sposób, że w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie brak jest podstaw aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, tak aby skutkiem zarzucanego ich naruszenia, był istotny wpływ na wynik sprawy.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie zostały naruszone przepisy art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. art. 6, 7, 8, 11 k.p.a. W sprawie został zebrany cały materiał niezbędny do wydania rozstrzygnięcia, organy rozważyły przedstawione przez stronę argumenty, a także zbadały wszystkie dowody składające się na materiał stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. Organy dokonały następnie analizy wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, przeprowadziły wyczerpującą wykładnię przepisów oraz regulacji obowiązujących skarżącą i poddały zgromadzony materiał dowodowy wszechstronnej ocenie, zgodnej z zasadami logiki i prawidłowego rozumowania. Przy tym treść uzasadnienia decyzji organu odwoławczego zawiera wszelkie elementy z art. 107 § 3 kpa.

Sposób sformułowania zarzutów postępowania wskazuje na to, że skarżąca w rzeczywistości nie zarzuca organom zaniechania podjęcia określonych czynności w sprawie, ale zaniechanie podzielenia stanowiska skarżącej, że Wytyczne w wersji z 24 grudnia 2012 r. nie mogły być zastosowane w sprawie, gdyż w momencie wydawania decyzji przez organ I instancji były one nieobowiązujące, a organ wydając decyzję miał obowiązek uwzględnienia stanu prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji. Sąd I instancji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji zaniechał ustalenia jakie Wytyczne, tj. z jakiej daty powinny mieć zastosowanie w sprawie. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów podkreślić należy, że zgodnie z § 3 ust. 4 Umowy Beneficjent przy wydatkowaniu środków zobowiązał się do stosowania aktualnie obowiązującej treści Wytycznych. Zgodnie z § 20b ust. 2 umowy o dofinansowanie a także z Wytycznymi w wersji z dnia 24 grudnia 2012 r. oraz w wersji z dnia 9 września 2014 r., Instytucja Pośrednicząca jako druga strona umowy o dofinansowanie mogła podjąć decyzję o uznaniu za niekwalifikowane całości lub części wydatków poniesionych w ramach projektu w przypadku naruszenia przez beneficjenta zasady konkurencyjności, poprzez nałożenie korekty finansowej. Zgodnie z Wytycznymi w przypadku określenia przez beneficjenta warunków udziału w postępowaniu i/lub kryteriów oceny ofert i/lub przedmiotu zamówienia, które dyskryminują udział podmiotów, wskaźnik procentowy do wyliczenia wartość korekty finansowej to 25 %. W dniu podpisania umowy o dofinansowanie na stronie internetowej wskazanej w § 20b ust. 2 Umowy, tj. www.efs.wup.poznan.pl zostały zamieszczone Wytyczne dotyczące określenia korekt finansowych stanowiące załącznik nr 11 do Zasad finansowania Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki w wersji z dnia 24 grudnia 2012 r. Wytyczne obowiązywały w czasie, kiedy Skarżąca kasacyjnie prowadziła postępowanie, w którym zastosowała dyskryminujące kryteria udziału podmiotów. Natomiast w momencie, kiedy Beneficjent otrzymał informację pokontrolną stwierdzającą, jakie wydatki w ocenie organu są niekwalifikowane, obowiązywały już Wytyczne w wersji z dnia 9 września 2014 r., które weszły w życie 1 października 2014 r. Jednakże obie wersje Wytycznych przewidywały za ten rodzaj naruszenia jednakowy wskaźnik korekty na poziomie 25 %. Przy czym Wytyczne w wersji obowiązującej od 1 października 2014 r. przewidywały w zależności od wagi nieprawidłowości, możliwość obniżenia do 10% lub 5% wysokości korekty. Beneficjent nie kwestionuje zatem zasadności zwrotu wykorzystanego z naruszeniem procedur dofinansowania, lecz jedynie wysokość kwoty określonej przez organ do zwrotu. Oznacza to, że nie ma sporu w rozpoznawanej sprawie co do tego, że uchybienie zasadzie konkurencyjności stanowiło nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. Autor skargi kasacyjnej nie ma racji twierdząc, że wcześniejszy taryfikator nie może stanowić podstawy do nałożenia na Beneficjenta korekty finansowej. Należy przypomnieć, iż przyznanie dofinansowania następuje dwuetapowo i do pewnego stopnia ma charakter administracyjno-cywilny. W pierwszej kolejności rozstrzygana jest w sposób władczy kwestia przyznania dofinansowania. W jej ramach co do zasady prowadzony jest nabór projektów do dofinansowania, które następnie podlegają ocenie. Dopiero pozytywne zakończenie tego etapu postępowania powoduje, że otwiera się droga do podpisania umowy o dofinansowanie z wyłonionym tak beneficjentem. Projekt takiej umowy jest znany stronie już na etapie starania się o wsparcie i nie ma ona - z nielicznymi wyjątkami – możliwości negocjowania jej warunków. Jest to więc swego rodzaju umowa adhezyjna, nawiązywana przez stronę bez negocjacji, na warunkach wcześniej jej zakomunikowanych. W związku zatem z postanowieniami § 20b ust. 2 Umowy, łączącej strony, do wymierzania korekt finansowych dopuszczalne jest stosowanie także takiego taryfikatora, którego treść uległa zmianie po dacie podpisania umowy o dofinansowanie. Ocena tej kwestii jest złożona i wymaga w każdym przypadku odniesienia się do konkretnych okoliczności danej sprawy. W tym zakresie można przyjąć jednak ogólne założenie, bazujące na ukształtowanym w orzecznictwie przekonaniu, zgodnie z którym zastosowanie w sprawie znajduje co do zasady taryfikator w wersji względniejszej dla strony. W rozpoznawanej sprawie w obu wersjach Wytycznych w przypadku określenia przez beneficjenta warunków udziału w postępowaniu i/lub kryteriów oceny ofert i/lub przedmiotu zamówienia, które dyskryminują udział podmiotów, przyjmuje się jednakowy wskaźnik procentowy do wyliczenia wartości korekty finansowej na poziomie 25%. Jednocześnie organ oceniając wagę naruszeń i wysyłając do Strony Skarżącej wezwanie do zwrotu uznał, że waga naruszeń nie uzasadnia obniżenia wskaźnika korekty do 10% lub 5%. W decyzji z dnia 19 maja 2015 r. organ I instancji wskazał, że Instytucja Pośrednicząca nie znajduje przesłanek do obniżenia wysokości zastosowanej korekty finansowej, gdyż w zaistniałej sytuacji Beneficjent przede wszystkim określił kryterium, które nie miało znaczenia dla prawidłowej merytorycznie realizacji usługi, a wymogi postawione potencjalnym wykonawcom odnosiły się do elementów jedynie czysto technicznych związanych z realizacją usług, a także przydzielił mu aż 50% wagę w ogólnej ocenie ofert.

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji oraz organów, że w sprawie brak było podstaw do zastosowania obniżki korekty. Wskazać należy, że aby obniżka ta mogła być dopuszczalna musiałyby zaistnieć okoliczności uzasadniającej jej obniżenie. Takie okoliczności nie wynikają z akt sprawy. Autor skargi kasacyjnej także nie wykazał, że waga naruszenia dawała podstawy do wymierzenia korekty w obniżonej wysokości. W tym miejscu należy wskazać, że możliwość obniżenia wskaźnika procentowego korekty istnieje po stronie organu tylko w przepadku naruszeń mniejszej wagi.

Tym samym nieuzasadnione jest również stanowisko autora skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji zaniechał dokonania kontroli w zakresie prawidłowości ustalenia wysokości korekty w oparciu o pkt 11 Wytycznych. Przeciwnie WSA oraz organy trafnie wskazały, że wskazane w zapytaniu ofertowym beneficjenta warunki naruszają zasady zachowania uczciwej konkurencji, równego traktowania wykonawców oraz dopuszczenia do procedury jak najszerszego grona podmiotów zainteresowanych wykonaniem zlecenia. Określenie kryterium wyboru ofert odnoszącego się do posiadania doświadczenia w realizacji usług w projektach współfinansowanych z EFS i przydzielenie temu kryterium aż 50 % udziału w ogólnej ocenie ofert było nieuzasadnione z punktu widzenia merytorycznego charakteru zlecanych usług szkoleniowych. Usługi te jak wynika z dokumentacji oraz umowy zawartej z wyłonionym wykonawcą do szkolenia w zakresie technologii [...] czy obsługi aplikacji graficznych nie są powiązane z tematyką EFS, PO KL. Mogą być realizowane na zasadach komercyjnych i nie różnią się w przypadku ich realizacji przy współfinansowaniu ze środków europejskich. Wymagają takich samych czynności związanych z ich przygotowaniem i realizacją. Posiadanie doświadczenia powiązano z odpowiednim oznakowaniem materiałów szkoleniowych oraz dokumentowaniem ich realizacji zgodnie z wymogami realizacji szkoleń w ramach projektów EFS. Powyższe ustalenia stanowiły podstawę do zastosowania właściwej stawki korekty, tj. 25%. Jest to stawka podstawowa, uwzględniająca konsekwencje, jakie dany rodzaj naruszenia powoduje lub może powodować w budżecie UE.

Podsumowując zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się nieusprawiedliwione.

Chybione okazały się również zarzuty naruszenia prawa materialnego, których komplementarny charakter uzasadnia ich łączne rozpoznanie.

Ustawa o finansach publicznych normuje zasady wydatkowania środków publicznych, w tym środków z funduszy europejskich. W myśl art. 184 tej ustawy wydatki związane z realizacją programów i projektów z ww. środków są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Z kolei zgodnie z art. 207 ust. 1 u.f.p. w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: 1. wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem; 2. wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184; 3. pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości – podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Pod pojęciem "inne procedury obowiązujące przy wykorzystaniu środków", o których mowa w art. 184 u.f.p. należy rozumieć reguły postępowania obowiązujące przy wykorzystywaniu środków pomocowych zawarte zarówno w umowie jak i Wytycznych zakresie kwalifikowania wydatków w ramach POKL wydanych m.in. na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 u.z.p.p.r., do których stosowania zobowiązała się skarżąca podpisując umowę. Zgodnie z Wytycznymi Beneficjent przy udzielaniu zamówienia był zobowiązany do zastosowania zasady konkurencyjności zgodnie z podrozdz. 3.1.3.1 pkt 1 Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL (od wersji z dnia 14 sierpnia 2012 roku dalej: wytyczne). Stanowi on, że "Zasada konkurencyjności dotyczy wszystkich zamówień w ramach projektu przekraczających wyrażoną w złotych równowartość kwoty 14 tys. euro netto.’’ Zgodnie z podrozdz. 3.1.3.1 pkt 5 lit. a, w celu zachowania zasady konkurencyjności beneficjent zobowiązał się m.in. do "wysłania zapytania ofertowego, do co najmniej trzech potencjalnych wykonawców, o ile na rynku istnieje trzech potencjalnych wykonawców danego zamówienia. Równocześnie Beneficjent był zobowiązany do upublicznienia powyższego zapytania ofertowego, co najmniej na swojej stronie internetowej, o ile taką posiada; zapytanie ofertowe powinno zawierać w szczególności opis przedmiotu zamówienia, kryteria oceny oferty, informację o wagach punktowych lub procentowych przypisanych do poszczególnych kryteriów oceny oferty, sposobu przyznawania punktacji za spełnienie danego kryterium oraz termin.

W niniejszej sprawie organ ustalił, co prawidłowo zaakceptował Sąd I instancji, że w dniu 24 stycznia 2013 roku skarżąca kasacyjnie wszczęła procedurę w ramach zasady konkurencyjności celem wyłonienia wykonawcy planowanych do zlecenia usług wysyłając zapytanie ofertowe do 5 wybranych przez siebie podmiotów, zamieszczając je jednocześnie na stronie internetowej. Wskazane w zapytaniu ofertowym warunki naruszają zasady zachowania uczciwej konkurencji, równego traktowania wykonawców oraz dopuszczenia do procedury jak najszerszego grona podmiotów zainteresowanych wykonaniem zlecenia. Określenie kryterium wyboru ofert odnoszącego się do posiadania doświadczenia w realizacji usług w projektach współfinansowanych z EFS i przydzielenie temu kryterium aż 50 % udziału w ogólnej ocenie ofert było nieuzasadnione z punktu widzenia merytorycznego charakteru zlecanych usług szkoleniowych. Usługi te jak wynika z dokumentacji oraz umowy zawartej z wyłonionym wykonawcą do szkolenia w zakresie technologii Microsoft i rozwiązań CISCO czy obsługi aplikacji graficznych nie są powiązane z tematyką EFS, PO KL. Mogą być realizowane na zasadach komercyjnych i nie różnią się w przypadku ich realizacji przy współfinansowaniu ze środków europejskich. Skoro przedmiotem zamówienia była usługa szkoleniowa, to adekwatnym warunkiem do tego przedmiotu było posiadanie kompetencji i doświadczenia z podobnego szkolenia. Nie znajduje, zatem uzasadnienia okoliczność, że doświadczenie to powinno jednocześnie wynikać z określonego źródła finansowania projektu. Warunek ten nie określa zdolności do wykonywania zamówienia, lecz ogranicza dostępność potencjalnych oferentów mających kompetencje i doświadczenie w takim szkoleniu. Przez postawienie takiego warunku skarżąca naruszyła zasadę konkurencyjności. Naruszenie tej zasady dało podstawę do zastosowania korekty finansowej. Taką analizę przeprowadził organ, a Sąd I instancji słusznie uczynił aprobując stanowisko organu jasno wyrażone w podjętych rozstrzygnięciach.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowy jest, więc pogląd Sądu I instancji, że działanie Beneficjenta naruszyło zasady konkurencji wskazane w Rozporządzeniu nr 1083/2006 oraz zasady – równości, niedyskryminacji oraz sprawiedliwości wymienione w Traktacie o Unii Europejskiej. Naruszenie zasady konkurencyjności przez Skarżącą kasacyjnie nastąpiło poprzez zastosowanie dyskryminującego kryterium w postaci doświadczenia w realizacji usług w ramach projektów EFS. Stawianie wykonawcy warunku doświadczenia w projektach EFS nie wiąże się w rzeczywistości z warunkami niezbędnymi do realizacji zamówienia. Warunek ten odnosi się, bowiem do źródła finansowania zamówienia. Źródło finansowania projektu nie jest natomiast powiązane z przedmiotem zamówienia i faktycznie stanowi dodatkowe kryterium, oderwane od przedmiotu zamówienia i od niego niezależne. W kontekście zamówionej usługi istotne jest samo doświadczenie niezbędne do realizacji zamówienia. Brak jest natomiast podstaw uzasadniających odmienne traktowanie wykonawców jedynie z tego powodu, że posiadają doświadczenie w realizacji zamówień finansowanych z określonych źródeł.

Opisane wyżej nieprawidłowości (złamanie przez skarżącą zasad zawartych w Wytycznych oraz § 30 Umowy) spełniały przesłankę z art. 184 ust. 1 u.f.p., tj. stanowiły złamanie obowiązujących przy wydawaniu środków projektowych procedur.

W konsekwencji organ prawidłowo wydał w stosunku do skarżącej decyzję na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., uznając na podstawie § 20 Umowy, całość wydatków związanych z omawianym zamówieniem za niekwalifikowane oraz ustalił wymiar korekty w wysokości 25 % wartości wydatków kwalifikowanych dla zamienia zgodnie z Wytycznymi.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zgodnie z regulacjami zawartymi w ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 84, poz. 712 ze zm.; dalej: u.z.p.p.r.) prawną podstawą dofinansowania projektu realizowanego w ramach określonego programu operacyjnego jest umowa zawierana pomiędzy instytucją zarządzającą, albo działającą w jej imieniu instytucją pośredniczącą lub instytucją wdrażającą a beneficjentem (art. 26 ust. 1 pkt 5 i art. 30 ust. 1). Umowa określa warunki dofinansowania projektu, a także prawa i obowiązki beneficjenta z tym związane (art. 30 ust. 2). W ogłoszeniu o konkursie na projekty, które mogą ubiegać się o dofinansowanie instytucja ogłaszająca konkurs określa wzór umowy o dofinansowanie (art. 29 ust. 1 pkt 10). Ustawa nakłada na instytucję zawierającą z beneficjentem umowę o dofinansowanie obowiązki związane z realizacją projektu: prowadzenia kontroli realizacji programu operacyjnego, w tym kontroli realizacji poszczególnych dofinansowanych projektów; odzyskiwania kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych. Te obowiązki składają się na warunki dofinansowania w rozumieniu art. 30 ust. 2 u.z.p.p.r. i stanowią element umowy o dofinansowanie projektu. Według art. 206 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 i 8 u.f.p. w zakres określonych w umowie warunków dofinansowania projektu wchodzą: zobowiązanie do poddania się kontroli i tryb kontroli realizacji projektu, warunki i terminy zwrotu środków nieprawidłowo wykorzystanych lub pobranych w nadmiernej wysokości lub w sposób nienależny. Natomiast art. 207 ust. 8 u.f.p. stanowi, że instytucja, która podpisała umowę z beneficjentem ma kompetencje do wezwania beneficjenta do zwrotu środków lub do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności (por. wyrok NSA z 21 października 2015 r., II GSK 2119/14). Na podstawie przepisu art. 207 ust. 9 u.f.p. po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w art. 207 ust. 8 u.f.p., właściwy organ wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków.

Należy także wskazać odnosząc się do zarzutu wymienionego w pkt 1 osnowy skargi kasacyjnej, że miarkowanie korekty finansowej jest obowiązkiem instytucji zarządzającej, wynikającym, jak wskazano wyżej, z przepisu art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. Z przepisu tego także wynika, że jest on skierowany do państw członkowskich, a nie do organów orzekających o zwrocie środków. W myśl przywołanego przepisu Polska jako państwo członkowskie była zobowiązana ustalić i wdrożyć system korekt, co zrealizowała m.in. przez opracowanie dokumentu pod nazwą "Wytyczne dotyczące określania korekt finansowych za naruszenie zasady konkurencyjności dla wydatków współfinansowanych ze środków EFS", zawierającego tzw. Taryfikator, w którym dla konkretnej kategorii naruszenia zasady konkurencyjności przypisany jest wskaźnik procentowy nałożonej korekty. Taryfikator stanowi instrukcję postępowania przeznaczoną dla instytucji odpowiedzialnych za nakładanie korekt finansowych (tzn. Instytucji Zarządzających lub instytucji, do których oddelegowane zostały kompetencje w tym zakresie), wykorzystywaną w procesie obliczania wartości nieprawidłowości i korekt finansowych (zob. wyrok NSA z 10 września 2015 r., sygn. akt II GSK 175/15). W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji stwierdził, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił z jakich powodów zastosował korektę przewidzianą za naruszenie, którego dopuściła się Skarżąca, wskazaną w pozycji nr 11 Taryfikatora. Wskaźnik korekty w wysokości 25% uwzględnia konsekwencje jakie dany rodzaj naruszenia powoduje lub może powodować w budżecie ogólnym UE, a z kolei ustalenie określonej kwoty stawki korekty wynika z dokonanego miarkowania wysokości szkody wynikającej z konkretnego naruszenia. Zatem i ten zarzut nie mógł odnieść oczekiwanego przez autora skargi kasacyjnej skutku.

Wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a w związku z 14 ust. 1 lit. a) w związku z § 14 ust 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.u. z 2015 r., poz. 1804).