Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 700/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-01-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 124 i art. 125
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: § 6 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 120 poz 1029
law: Rozporządzenie MInistra Spraw Wewnetrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach  służbowych przez przełożonych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia del. WSA Jacek Fronczyk (spr.) Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chorab po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1804/11 w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie uposażenia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2011 r. o sygn. akt II SA/Wa 1804/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. P. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie uposażenia.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

W dniu [...] stycznia 2005 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej Warszawa Wola w sprawie o sygn. akt [...] wydał postanowienie o przedstawieniu R. P. zarzutów popełnienia w dniach 6 i 7 września 2004 r. czynów z art. 231 § 1 i art. 231 § 1 w zbiegu z art. 271 § 1 w zbiegu z art. 11 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. nr 88, poz. 553 ze zm.).

Wobec powyższego, Komendant Rejonowy Policji Warszawa IV rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...], działając na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2007 r. nr 43, poz. 277 ze zm.), zawiesił R. P. w czynnościach służbowych od dnia [...] stycznia 2005 r. do dnia [...] kwietnia 2005 r. (decyzja stała się ostateczna w dniu 26 stycznia 2005 r.).

W dniu 25 marca 2005 r. Prokurator Rejonowy Warszawa Wola skierował przeciwko R. P. akt oskarżenia do Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy V Wydział Karny we wskazanej wyżej sprawie.

Komendant Rejonowy Policji Warszawa IV rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [....], stosując art. 39 ust. 3 ww. ustawy o Policji, przedłużył R. P. okres zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia [...] kwietnia 2005 r. do czasu zakończenia postępowania karnego (decyzja stała się ostateczna w dniu 7 maja 2005 r.).

W związku z powyższym, zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy o Policji, zawieszeniu uległo 50% należnego policjantowi uposażenia.

Orzeczeniem z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] Komendant Rejonowy Policji Warszawa IV wymierzył R. P. karę dyscyplinarną wydalenia ze służby w Policji za naruszenie dyscypliny służbowej w dniach [...] i [...] września 2004 r. Po rozpatrzeniu złożonego przez ww. odwołania, Komendant Stołeczny Policji orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W związku z tym, wymieniony wyżej przełożony w sprawach osobowych rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] zwolnił R. P. ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2005 r., stosując w tym względzie art. 41 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o Policji. Po rozpoznaniu odwołania strony, Komendant Stołeczny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] września 2005 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na skutek wniesionej przez R. P. skargi wyrokiem z dnia 14 grudnia 2005 r. o sygn. akt II SA/Wa 1862/05 uchylił orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [....] oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...] z dnia [....] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby w Policji i stwierdził, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w całości.

W związku z uprawomocnieniem się wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 grudnia 2005 r. o sygn. akt II SA/Wa 1862/05, Komendant Stołeczny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr 55 uchylił rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji Warszawa IV z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] oraz rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w sprawie zwolnienia R. P. ze służby w Policji i umorzył postępowanie w tym przedmiocie.

Komendant Rejonowy Policji Warszawa IV ostatecznym rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] przywrócił R. P. do służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2006 r. z dalszym zawieszeniem w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego.

Komendant Rejonowy Policji Warszawa IV ostatecznym rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2006 r. nr 1038/IV przyznał R. P. za okres 6 miesięcy pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby.

W związku z prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Kielcach Wydział IX Karny z dnia 12 października 2006 r. o sygn. akt IX Ka 637/06, skazującym R. P. za przestępstwo z art. 191 § 2 kk i inne popełnione w 2001 r., Komendant Rejonowy Policji Warszawa IV wydał w dniu [...] marca 2007 r. rozkaz personalny nr [...], mocą którego zwolnił funkcjonariusza ze służby w Policji z dniem [...] marca 2007 r. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o Policji.

W dniu 7 lipca 2009 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej Warszawa Wola wydał postanowienie o umorzeniu śledztwa przeciwko R. P., podejrzanemu o popełnienie czynu z art. 231 § 1 kk i innych, wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego, na zasadzie art. 17 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. nr 89, poz. 555 ze zm.).

W związku z pismem R. P. z dnia 17 września 2009 r., Komendant Rejonowy Policji Warszawa IV decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] przyznał R. P. zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych w okresach: od dnia 12 stycznia 2005 r. do dnia 15 sierpnia 2005 r. oraz od dnia 10 sierpnia 2006 r. do dnia 31 marca 2007 r., a także za okres 6 miesięcy pozostawania poza służbą, za który zostało przyznane wymienionemu świadczenie pieniężne.

Na skutek odwołania R. P. od ww. decyzji, Komendant Stołeczny Policji decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i jednocześnie w części dotyczącej przyznania R. P. zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek, wprowadzonych w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia 12 stycznia 2005 r. do dnia 15 sierpnia 2005 r. oraz od dnia 10 sierpnia 2006 r. do dnia 31 marca 2007 r., odmówił ich przyznania, zaś w części dotyczącej przyznania wymienionemu świadczenia pieniężnego, równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, za okres 6 miesięcy pozostawania poza służbą – umorzył postępowanie I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż przepis art. 124 ust. 2 ww. ustawy o Policji należy interpretować w ten sposób, że wypłata zawieszonej części uposażenia jest możliwa tylko wówczas, gdy policjant nie zostanie ukarany karą wydalenia ze służby lub skazany prawomocnym wyrokiem sądu. Skoro w okresie pozostawania przez skarżącego w zawieszeniu w czynnościach służbowych, z powodu wszczęcia przeciwko niemu prokuratorskiego postępowania karnego, prowadzone było także postępowanie dyscyplinarne, zakończone orzeczeniem kary wydalenia ze służby w Policji, to w takim przypadku nie zostaje spełniona przesłanka z art. 124 ust. 2 ww. ustawy o Policji, pomimo że postępowanie karne zostało umorzone. Tego typu naruszenie prawa, zdaniem organu, nosi cechy kwalifikowane.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 5 listopada 2010 r. o sygn. akt II SA/Wa 736/10 uchylił decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] marca 2010 r. w części uchylającej decyzję organu I instancji i odmawiającej przyznania zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w uchylonej części.

W motywach wyroku Sąd wskazał, iż zaskarżona decyzja, uchylająca decyzję Komendanta Rejonowego Policji Warszawa IV z dnia [...] grudnia 2009 r. w części przyznającej skarżącemu zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych i odmawiająca przyznania ww. uposażenia, jest rozstrzygnięciem wydanym na niekorzyść strony. Przyczyną, dla której organ odwoławczy uznał, że nie narusza zakazu reformationis in peius z art. 139 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), stało się dokonanie innej, niż uczynił to organ I instancji, wykładni przepisu art. 124 ust. 2 ww. ustawy o Policji. Sąd stwierdził, iż zastosowana przez organ odwoławczy wykładnia jest błędna, bowiem użyte w tym przepisie sformułowanie "po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych" jednoznacznie wskazuje, iż chodzi tu tylko i wyłącznie o zakończone prawomocnie postępowanie karne lub dyscyplinarne, które spowodowało zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych, a nie jakiekolwiek inne postępowanie karne lub dyscyplinarne prowadzone w tym samym czasie, które dawałoby podstawę zawieszenia w czynnościach służbowych. Przyjęta przez organ II instancji interpretacja ww. przepisu byłaby możliwa do rozważenia w sytuacji, gdyby organ stosował ten przepis w postępowaniu zwykłym, orzekając po raz pierwszy w toku instancyjnym. Natomiast w sytuacji, gdy organ ten zestawia stan faktyczny sprawy z dyspozycją powołanego przepisu i dokonuje oceny przez pryzmat przesłanki rażącego naruszenia prawa, to podjęte przez niego rozstrzygnięcie należy oceniać jako naruszające art. 139 kpa. Sąd zobowiązał organ odwoławczy do ponownego rozpatrzenia odwołania strony w zakresie przyznania zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek, wprowadzonych w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych, kierując się ww. rozważaniami oraz dyspozycją przepisu art. 139 kpa.

Rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę we wskazanym przez Sąd zakresie, Komendant Stołeczny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], działając w oparciu o art. 138 § 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej przyznania R. P. zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek, wprowadzonych w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych, i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Komendant Rejonowy Policji Warszawa IV decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], wydaną m.in. na podstawie art. 42 ust. 1 i ust. 5 w związku z art. 124 ust. 2 ww. ustawy o Policji, odmówił przyznania R. P. zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia wymienionego w czynnościach służbowych w okresach: od dnia 12 stycznia 2005 r. do dnia 15 sierpnia 2005 r. oraz od dnia 10 sierpnia 2006 r. do dnia 31 marca 2007 r.

Na skutek odwołania R. P., Komendant Stołeczny Policji decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji Warszawa IV z dnia [...] marca 2011 r. nr [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji podał, że zgodnie z art. 124 ww. ustawy o Policji, policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia (ust. 1), zaś po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby (ust. 2). Z niespornych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że R. P. przedstawiono zarzuty popełnienia w dniach 6 i 7 września 2004 r. przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, określonych w art. 231 § 1 kk i art. 231 § 1 kk w zbiegu z art. 271 § 1 kk i w zbiegu z art. 11 § 2 kk. To spowodowało zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych, które to zawieszenie przedłużono do czasu zakończenia postępowania karnego. Jednocześnie policjantowi zawieszono 50% należnego uposażenia. Postępowanie karne, będące podstawą zawieszenia w czynnościach służbowych, zostało zakończone wydaniem przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej Warszawa Wola prawomocnego postanowienia z dnia [...] lipca 2009 r. o umorzeniu śledztwa na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 kpk. Jednak niezależnie od tego, przeciwko zainteresowanemu toczyło się odrębne postępowanie karne, zakończone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Kielcach Wydział IX Karny z dnia 12 października 2006 r. o sygn. akt IX Ka 637/06, skazującym R. P. za popełnienie w roku 2001 przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, określonych w art. 191 § 2 kk i innych. Wskutek tego doszło do zwolnienia policjanta ze służby z dniem 31 marca 2007 r. Skoro, jak wynika z treści art. 124 ust. 2 ww. ustawy o Policji, zawieszoną cześć uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, po zakończeniu postępowania karnego, otrzymuje policjant, a R. P. policjantem już nie jest, organ I instancji nie miał możliwości przyznania wymienionemu zawieszonej części uposażenia, pomimo prawomocnego umorzenia toczącego się przeciwko ww. postępowania karnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych. Przepis art. 124 nie zawiera bowiem szczególnej regulacji, jaką zawiera art. 125 ust. 2 ww. ustawy o Policji, w myśl którego w przypadku umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu, policjant, któremu zawieszono 50% ostatnio należnego uposażenia w związku z tymczasowym aresztowaniem, otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu ze służby. Natomiast kwestia przyznania R. P. świadczenia pieniężnego, równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby za okres 6 miesięcy pozostawania poza służbą, wykracza poza zakres przedmiotowej sprawy, a została już uprzednio rozstrzygnięta ostatecznym rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji Warszawa IV z dnia 24 lipca 2006 r. nr 1038/IV.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję R. P. wniósł o jej zmianę i o przyznanie zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych. Przedmiotowej decyzji zarzucił naruszenie art. 124 ust. 2 ww. ustawy o Policji, polegające na jego wybiórczym zastosowaniu, pomimo że zgodnie z tym przepisem, zawieszonej części uposażenia nie wypłaca się w przypadku ukarania karą dyscyplinarną wydalenia ze służby, ale tylko wówczas, gdy przedmiotowe postępowanie dyscyplinarne było przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych. Jego zdaniem, Komendant Stołeczny Policji dokonał nadinterpretacji przepisów ustawy o Policji, nie dostrzegając treści art. 125 ust. 2 tej ustawy, przez co w odmienny sposób traktuje policjanta zawieszonego w obowiązkach służbowych i tymczasowo aresztowanego. Organ, nawiązując stosunek służbowy ze skarżącym, zobowiązany jest do wypłaty uposażenia za okres pozostawania w służbie, w tym również za okres zawieszenia w czynnościach służbowych, do czasu rozwiązania stosunku służbowego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Stołeczny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając sprawę, uznał skargę za nieuzasadnioną. Sąd wskazał, że należy podzielić stanowisko organu, iż dokonując interpretacji art. 124 ww. ustawy o Policji, nie można abstrahować od treści art. 125 tej ustawy, zgodnie z którym, policjantowi tymczasowo aresztowanemu zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia (ust. 1). W razie umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia wprowadzone w okresie zawieszenia, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu policjanta ze służby (ust. 2). Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku, gdy postępowanie karne umorzono z powodu przedawnienia lub amnestii, a także w razie warunkowego umorzenia postępowania karnego (ust. 3).

Zdaniem Sądu, analiza treści powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż ustawodawca zróżnicował sytuację prawną policjantów zawieszonych w czynnościach służbowych (art. 124 ustawy) i tymczasowo aresztowanych (art. 125) w zakresie uprawnienia do otrzymania zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia. Przepis art. 125 ust. 2 zawiera bowiem dodatkową przesłankę, która obliguje właściwy organ do przyznania zainteresowanemu zawieszonej części uposażenia, nawet w sytuacji, gdy umorzenie postępowania karnego, będącego przyczyną tymczasowego aresztowania, lub uniewinnienie prawomocnym wyrokiem sądu, miało miejsce po zwolnieniu policjanta ze służby. Przepis art. 124 ust. 2 takiej szczególnej regulacji nie zawiera, co wskazuje, że nawet w sytuacji, gdy policjant – zawieszony w czynnościach służbowych w związku z toczącym się postępowaniem karnym lub dyscyplinarnym – nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby, lecz stosowne orzeczenie uniewinniające lub umarzające postępowanie zostało wydane po zwolnieniu policjanta ze służby, brak jest podstaw do przyznania zawieszonej części uposażenia wraz z obligatoryjnymi podwyżkami.

W ocenie WSA w Warszawie, taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Skoro rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji Warszawa IV z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem 31 marca 2007 r. w trybie art. 41 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o Policji, natomiast postępowanie karne, stanowiące podstawę zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, zostało zakończone prawomocnym postanowieniem Prokuratora Prokuratury Rejonowej Warszawa Wola z dnia 7 lipca 2009 r. o umorzeniu śledztwa, to brak było podstaw do uznania prawa skarżącego do wypłaty zawieszonej części uposażenia na podstawie art. 124 ust. 2 przedmiotowej ustawy, gdyż umorzenie postępowania nastąpiło po zwolnieniu skarżącego ze służby.

Dlatego też, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył R. P., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 124 ust. 2 w związku z art. 125 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.), prowadzącą do bezzasadnego uwarunkowania możliwości otrzymania zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, na skutek wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego, od pozostawania przez tegoż policjanta w służbie w dacie zakończenia postępowania karnego, będącego przyczyną zawieszenia go w czynnościach służbowych.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 4 stycznia 2013 r. skarżący podtrzymał swoje zarzuty, twierdzenia i wnioski, natomiast Komendant Stołeczny Policji wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, wskazując, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest prawidłowy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co sprawia, że nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedstawiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczy jedynie naruszenia prawa materialnego. Jednak nie można przyjąć, by stwarzał on podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku.

Autor skargi kasacyjnej twierdzi, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 124 ust. 2 w związku z art. 125 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.), uznając, że możliwość otrzymania zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, na skutek wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego, istnieje wówczas, gdy funkcjonariusz pozostaje w służbie w dacie zakończenia postępowania karnego, będącego przyczyną zawieszenia go w czynnościach służbowych.

Zgodnie z brzmieniem art. 124 ust. 1 ww. ustawy, policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. Po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby (ust. 2). Z kolei w świetle art. 125 tej ustawy, policjantowi tymczasowo aresztowanemu zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. W razie umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu policjanta ze służby, z zastrzeżeniem przepisu ust. 3 (ust. 2). Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku, gdy postępowanie karne umorzono z powodu przedawnienia lub amnestii, a także w razie warunkowego umorzenia postępowania karnego (ust. 3).

Przepis art. 124 ust. 2 ww. ustawy o Policji gwarantuje zawieszonemu w czynnościach służbowych policjantowi, że po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, otrzyma on zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, pod warunkiem, że w postępowaniach tych nie zostanie skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Dla zastosowania dyspozycji tego przepisu konieczne jest, by przesłanki warunkujące otrzymanie zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia ziściły się kumulatywnie w czasie, gdy policjant wciąż pozostaje w służbie, bowiem w sytuacji zwolnienia funkcjonariusza Policji w okresie jego zawieszenia w czynnościach służbowych, decyzja o zwolnieniu ze służby znosi skutek w postaci zawieszenia, poprzez wygaszenie decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych, co udaremnia możliwość stosowania tej normy prawnej, który to skutek zaś nie występuje w przypadku policjanta tymczasowo aresztowanego, o którym mowa w art. 125 ww. ustawy o Policji. Stąd też w ustępie 2 tego przepisu zawarto regulację szczególną, na co słusznie zwraca uwagę Sąd I instancji.

Stanowi o tym § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. nr 120, poz. 1029 ze zm.), wskazując, że wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby. Rozporządzenie to jest wypełnieniem delegacji ustawowej, zawartej w art. 39 ust. 4 ww. ustawy o Policji, w myśl którego minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, uwzględniając organy uprawnione do zawieszania policjanta w czynnościach służbowych, tryb zaskarżania decyzji o zawieszeniu oraz przypadki uchylania lub wygaśnięcia decyzji o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych przed ukończeniem postępowania karnego. Przepis ten wprost wskazuje, że wolą ustawodawcy było wygaszenie decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych w sytuacji zwolnienia go ze służby przed ukończeniem postępowania karnego, czego wyrazem jest przywołany § 6 pkt 3 ww. rozporządzenia. Zatem jeśli do czasu zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji nie ustąpią przyczyny zawieszenia go w czynnościach służbowych, brak jest podstaw do przyznania mu zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia, choćby po zakończeniu prowadzonych postępowań (karnego lub dyscyplinarnego), będących podstawą zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, nie został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

W rozpoznawanej sprawie skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym, bowiem w dniu 5 stycznia 2005 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej Warszawa Wola w sprawie o sygn. akt 1Ds-727/04/l wydał postanowienie o przedstawieniu R. P. zarzutów popełnienia w dniach 6 i 7 września 2004 r. czynów z art. 231 § 1 i art. 231 § 1 w zbiegu z art. 271 § 1 w zbiegu z art. 11 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. nr 88, poz. 553 ze zm.). Ta okoliczność zatem stanowiła przyczynę zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, które to zawieszenie zostało następnie przedłużone do czasu zakończenia postępowania karnego. Jednak przed jego zakończeniem skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem 31 marca 2007 r. rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji Warszawa IV z dnia 23 marca 2007 r. nr 291/IV, w trybie art. 41 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o Policji, w związku z prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Kielcach Wydział IX Karny z dnia 12 października 2006 r. o sygn. akt IX Ka 637/06, skazującym R. P. za przestępstwo z art. 191 § 2 kk i inne popełnione w 2001 r. I choć w dniu 7 lipca 2009 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej Warszawa Wola, działając w trybie art. 17 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. nr 89, poz. 555 ze zm.), wydał postanowienie o umorzeniu śledztwa przeciwko R. P., podejrzanemu o popełnienie czynu z art. 231 § 1 kk i innych, wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego, to jednak skutkiem wcześniejszego zwolnienia ze służby było wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych. W takiej sytuacji brak jest więc podstaw do stosowania art. 124 ust. 2 ww. ustawy o Policji, wszak do czasu zwolnienia skarżącego ze służby przed ukończeniem postępowania karnego nie ustąpiła przyczyna zawieszenia w czynnościach służbowych.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 184 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.