Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3291/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 50, 51, 52, 53
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 2147
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, Protokolant ref. staż. Sebastian Niedbalski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2019 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Fundacji [...] z siedzibą w [...] kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2018 r., znak [...], po rozpatrzeniu odwołania F., od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym, polegającej na budowie nowych odcinków osiedlowej sieci ciepłowniczej [...] oraz sieci gazowej średniego ciśnienia [...] na częściach działek nr ew. [...] oraz na działce nr ew. [...] w obrębie [...], położonych przy ul. [...] i ul. [...] w Dzielnicy [...] w [...], uchyliło zaskarżoną decyzję i ustaliło warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym, polegającej na budowie nowych odcinków osiedlowej sieci ciepłowniczej [...] oraz sieci gazowej średniego ciśnienia [...] na działek nr ew. [...] oraz na działce nr ew. [...] w obrębie [...], położonych przy ul. [...] i ul. [...] w Dzielnicy [...] w [...].

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że w toku postępowania pierwszej instancji organ doręczał pisma, z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Ponadto zaskarżoną decyzję wydano pomimo niezałączenia przez wnioskodawcę kopii mapy zasadniczej lub katastralnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a także na błędne objęcie decyzją jedynie części działek, w sytuacji kiedy teren inwestycji nie może być ograniczony jedynie do części działki ewidencyjnej. Ponadto wydana decyzja jest niezgodna ze złożonym wnioskiem, w zakresie terenu, wynikającego z załącznika nr 1 do wniosku, a także niezałączenie do wniosku wszystkich dokumentów, na które wnioskodawca się powołuje, w tym warunków podłączenia nowowybudowanej infrastruktury do sieci, wydane przez gestorów sieci. Skarżąca podniosła także, że decyzja spowoduje zmianę sposobu użytkowania działki nr [...], niezgodnie z jej wolą.

SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazało, że pod pojęciem inwestycji celu publicznego, stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz.U. z 2018, poz. 1945 ze zm.) należy rozumieć, działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r., o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r., poz. 2147, ze zm.).

Planowana inwestycja, jako polegająca na budowie nowych odcinków osiedlowej sieci ciepłowniczej [...] oraz sieci gazowej średniego ciśnienia [...] na częściach działek nr ew. [...] oraz na działce nr ew. [...] w obrębię [...], położonych przy ul. [...] i ul. [...] w [...] jest inwestycją zaliczaną do inwestycji celu publicznego, o których mowa w tym przepisie. Na terenie planowanej inwestycji nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem inwestycja winna być lokalizowana w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 ust. 1 ustawy). Przepis art. 52 u.p.z.p. stanowi, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Z kolei stosownie do treści art. 56 tej ustawy, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest zatem decyzją uznaniową i stanowi prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa.

Powyższe oznacza, iż Zarząd Dzielnicy [...][...], rozpatrując wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mógł odmówić tego ustalenia w sytuacji, w której lokalizacja w projektowanym miejscu jest zgodna z przepisami odrębnymi. Organ ustalający, aby odmówić lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, musi bowiem wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa. Takiej niezgodności nie stwierdził zarówno organ I instancji, jak również Kolegium.

Kolegium stwierdziło że:

1. znajdujący się w aktach sprawy wniosek inwestora z dnia 8 września 2017 r. spełnia wymagania ustawowe. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. załączono do niego kopię właściwej mapy, na której określono granice terenu planowanej inwestycji. W treści wniosku określono charakterystykę inwestycji obejmującą dane wymagane przez art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy,

2. inwestycja w świetle brzmienia zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397), nie jest zaliczana i nie była zaliczana zgodnie z rozporządzeniem z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573, ze zm.) do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu lub dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany. Tym samym brak było podstaw do ewentualnego dołączenia do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 72 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.),

3. organ wypełnił wynikające z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. obowiązki, w zakresie zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania; w aktach sprawy znajdują się bowiem zarówno zwrotne potwierdzenia odbioru zawiadomienia o wszczęciu postępowania jak i obwieszczenie z dnia [...] września 2017 r. o wszczęciu postępowania z informacją o jego wywieszeniu oraz z dnia [...] listopada 2017 r. o wydaniu kontrolowanej decyzji, na którym również znajduje się informacja o wywieszeniu.

Analiza warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji nie wykazała aby realizacja inwestycji była niemożliwa i naruszała przepisy prawa.

Tym samym za prawidłową należy uznać skarżoną decyzję, która zawiera wszystkie niezbędne elementy wymienione w przepisie art. 54 u.p.z.p. a nadto w świetle brzmienia przepisu art. 56 ustawy brak jest podstaw do nie ustalenia warunków.

Odnosząc się natomiast do zarzutów SKO uznało, że słusznie zauważył skarżący, że użyte w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. pojęcie "określenie granic terenu objętego wnioskiem", jak też wskazany w art. 61 ust. 1 pkt 4 tej ustawy termin "teren" (który nie wymaga uzyskania zgody albo jest objęty zgodą), należy rozumieć jako istniejące prawnie granice, których przebieg ustalony został w trybie przewidzianym obowiązującymi przepisami, co wyklucza wskazywanie przez inwestora terenu stanowiącego tylko część działki ewidencyjnej. Obowiązek określenia granic terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy oraz linii rozgraniczających teren inwestycji na etapie wydawania decyzji powinien być realizowany z wykorzystaniem danych dotyczących działek ewidencyjnych, uwidocznionych na stosownej mapie, toteż ocena spełnienia przez inwestora warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie może odnosić się do terenu, którego określenie granic będzie miało charakter dowolny, wynikający wyłącznie z woli inwestora, w szczególności będzie sprowadzone do wskazania tylko tej części nieruchomości gruntowej, która będzie planowo faktycznie zabudowana lub w inny sposób zagospodarowana (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt 11 OSK 1442/16, CBOSA).

Zatem, biorąc pod uwagę, że inwestycją powinna zostać objęta cała działka, organ odwoławczy zmienił w tym zakresie rozstrzygnięcie. Zmiana ta jednak nie jest modyfikacją złożonego przez inwestora wniosku, bowiem obszar inwestycji nie uległ zmianie.

Za niezasadny natomiast należało uznać zarzut niedołączenia do wniosku kopii mapy przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego z naniesionymi granicami inwestycji, bowiem mapa taka do wniosku została dołączona. Ponadto załącznik nr 1 do zaskarżonej i decyzji nie różni się od mapy z wnioskiem inwestora.

Wskazać również należy, że decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego jest pierwszym etapem procesu inwestycyjnego i stanowi jedynie informację dla potencjalnego inwestora, czy planowane zamierzenie inwestycyjne może być zrealizowane na danym terenie i czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie przesądza o prawie do rozpoczęcia budowy. Budowę można bowiem dopiero rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która może być wydana jedynie inwestorowi, który m.in. wykaże się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W decyzji o lokalizacji celu publicznego nie określa się szczegółowych parametrów technicznych inwestycji, natomiast wskazuje się jedynie warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. Ponadto, ustalanie inwestycji celu publicznego nie polega na analizowaniu różnych wariantów przedkładanych przez uczestników tego postępowania niebędących inwestorami a organ, orzekając w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie ma uprawnień do oceny celowości realizacji inwestycji ani do modyfikowania treści wniosku inwestora (w zakresie zmiany przebiegu inwestycji czy narzucania szczegółowych rozwiązań technicznych). Organy ani inwestor, na etapie postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie są zobowiązani do konsultacji ze stronami szczegółowych rozwiązań technicznych. Szczegółowe kwestie dotyczące technicznych rozwiązań inwestycji nie stanowią zatem przedmiotu sprawy o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, a będą rozstrzygane na dalszych etapach procesu inwestycyjnego.

Nadmienić również należy, że zakres inwestycji określa inwestor a organ wydający decyzję nie jest władny do jego zmiany.

Odnosząc się natomiast do kwestii pominięcia w postępowaniu pełnomocnika skarżącej wskazać trzeba, że zgodnie z orzecznictwem w sytuacji kiedy strona po otrzymaniu decyzji organu I instancji wniosła w ustawowym terminie odwołanie, należy przyjąć, że doręczenie decyzji skarżącemu zamiast pełnomocnikowi jest skuteczne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Go 143/15, publ. CBOSA).

Rację ma pełnomocnik, że wszelkie pisma, po zgłoszeniu się jego do postępowania powinny zostać kierowane do pełnomocnika, a nie do stron. Niemniej jednak w niniejszej sprawie odwołanie skarżącej zostało wniesione w terminie, strona nie poniosła zatem żadnych negatywnych konsekwencji błędu organu.

W skardze, wywiedzionej dnia 7 listopada 2018 r. F., zarzuciła naruszenie:

1. art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., poprzez wydanie decyzji o lokalizacji celu publicznego pomimo braku złożenia przez wnioskodawcę kopii mapy zasadniczej lub kopii mapy katastralnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a także mapy w skali 1:2000, która jest elementem obowiązkowym wniosku dotyczącym inwestycji liniowej;

2. art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., polegające na wydaniu decyzji niezgodnie z wnioskiem inwestora, gdyż teren określony przez inwestora różni się od terenu określonego zaskarżoną decyzją;

3. art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., polegające na wydaniu decyzji o lokalizacji celu publicznego w sytuacji, w której wniosek inwestora nie zawierał przywoływanych w treści wniosku warunków;

4. art. 54 pkt 3 u.p.z.p., polegające na wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przez organ II instancji, która jest sprzeczna z załącznikiem graficznym. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W skardze skarżąca podniosła, że naruszeniem, jakiego dopuściły się organy jest wydanie decyzji o lokalizacji celu publicznego, pomimo braku dostarczenia przez wnioskodawcę istotnych dokumentów, na które się powołuje w złożonym wniosku: warunki nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r.; warunki wydane przez P. nr [...] z [...] lipca 2016 r.

Inwestor w złożonym wniosku w pkt. 3.1 (charakterystyka funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu) powołuje się na ww. warunki techniczne otrzymane przez gestorów mediów. Niemniej jednak w aktach sprawy brak jest tych dokumentów. W ocenie skarżącej wniosek o wydanie decyzji o lokalizacji celu publicznego nie spełniał wymogów, o których mowa w art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Zgodnie bowiem z brzmieniem tego przepisu część opisowa wniosku powinna zawierać charakterystykę inwestycji, w tym określać planowany sposób zagospodarowania terenu, charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu. Dodatkowo w części opisowej wniosku należy określić charakterystyczne parametry techniczne inwestycji i dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Bez wątpienia odwołanie się do niezłożonych przez inwestora dokumentów, w postaci warunków wydanych przez gestorów mediów, nie spełnia wymogów określonych w art. 52 ust. 2 u.p.z.p.

Dalej skarżąca wywodziła, że z akt sprawy zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji wynika, że załączona przez inwestora mapa w skali 1:500 nie jest kopią mapy zasadniczej, ani kopią mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy.

Dodatkowo, z uwagi na liniowy charakter inwestycji, polegającej na budowie nowych odcinków osiedlowej sieci ciepłowniczej, koniecznym jest również określenie granic terenu objętego wnioskiem na mapie w skali 1:2000. W aktach sprawy brak jest mapy o tej skali, co powoduje, że wniosek inwestora nie spełniał ustawowych wymogów w zakresie załączników, a w konsekwencji nie było podstaw do wydania decyzji o lokalizacji celu publicznego.

Skarżąca wskazała, że decyzją organu II instancji teren inwestycji, objęto całość działek ewidencyjnych, nie zaś części działek ewidencyjnych. Tymczasem jedynym załącznikiem graficznym do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest mapa, na której teren inwestycji określony jest na częściach działek. Powoduje to sprzeczność pomiędzy decyzją a załącznikiem.

Ponadto skarżąca zaznaczyła, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych oraz poglądami doktryny część opisowa i część graficzna decyzji o warunkach zabudowy (o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) stanowią integralną część i jako takie muszą być ze sobą spójne. Obie te części są składnikami decyzji kształtującymi prawa i obowiązki inwestora, należy więc wykluczyć ich wewnętrzną sprzeczność (tak w wyroku NSA z dnia 13 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 429/18, CBOSA).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W trakcie rozprawy dnia 28 lutego 2019 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że w ewidencji gruntów i budynków działki nr ew. [...] nie występuje, jednak jest wymieniona w zaskarżonej decyzji jako teren, na którym usytuowana ma być przedmiotowa inwestycja.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."), sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 P.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a., sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W postępowaniu lokalizacyjnym organ bada ustawodawstwo, w celu stwierdzenia zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z porządkiem prawnym. Celem tego badania, oprócz stwierdzenia istnienia przesłanek ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jest również ustalenie – wynikających z przepisów prawa – warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy.

Zgodnie z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000 (pkt 1), charakterystykę inwestycji obejmującą m.in. określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej (pkt 2b), określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (pkt 2c).

W uzasadnieniach wydanych rozstrzygnięć powinny zostać odzwierciedlone ustalenia stanu faktycznego i prawnego terenu inwestycji (art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy planistycznej), zwłaszcza w kontekście zarzutów strony.

Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że obowiązek określenia granic terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy oraz linii rozgraniczających teren inwestycji na etapie wydawania decyzji powinien być realizowany z wykorzystaniem danych, dotyczących działek ewidencyjnych, uwidocznionych na stosownej mapie, toteż ocena spełnienia przez inwestora warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie może odnosić się do terenu, którego określenie granic będzie miało charakter dowolny, wynikający wyłącznie z woli inwestora, w szczególności będzie sprowadzone do wskazania tylko tej części nieruchomości gruntowej, która będzie planowo faktycznie zabudowana lub w inny sposób zagospodarowana (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt 11 OSK 1442/16, CBOSA). "Zatem, biorąc pod uwagę, że inwestycją powinna zostać objęta cała działka, organ odwoławczy zmienił w tym zakresie rozstrzygnięcie. Zmiana ta jednak nie jest modyfikacją złożonego przez inwestora wniosku, bowiem obszar inwestycji nie uległ zmianie".

Zabrakło jednak wyjaśnienia tak podstawowej kwestii, jak ustalenie przez które działki inwestycja ma przebiegać, w kontekście braku na mapie, stanowiącej załącznik do decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji, działki nr [...], która wymieniona została w zaskarżonej decyzji, jako działka, na której ma być usytuowana inwestycja (karta 12, teczka 2/2 akt administracyjnych).

Brak ustalenia i wyjaśnienia tych okoliczności, uniemożliwia przeprowadzenie sądowi pełnej kontroli postępowania administracyjnego, a stanowiąc naruszenie przez organ art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a.

Uniemożliwia to weryfikację przez Sąd zachowania ustawowych wymogów, o których wyżej była mowa.

Należy wskazać, że nawet jeśli postępowanie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego prowadzone jest z wykorzystaniem analizy uproszczonej (art. 53 ust. 3 u.p.z.p.), to nie zwalnia to organu od staranności i rzetelności, których w sprawie niniejszej zabrakło.

Ponadto zasadnie wywodziła skarżąca, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych oraz poglądami doktryny część opisowa i część graficzna decyzji o warunkach zabudowy (o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) stanowią integralną część i jako takie muszą być ze sobą spójne. Obie te części są składnikami decyzji kształtującymi prawa i obowiązki inwestora, należy więc wykluczyć ich wewnętrzną sprzeczność (tak w wyroku NSA z dnia 13 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 429/18, CBOSA).

Odnosząc się do innych zarzutów skargi należy wskazać, że w judykaturze podkreśla się (zob. Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Komentarz aktualizowany do art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), że przepis art. 52 ust. 2 u.p.z.p. normuje treść wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Obligatoryjnie wniosek powinien składać się z części graficznej (pkt 1) oraz z części opisowej (pkt 2). Część graficzna ma przedstawiać granice terenu objętego wnioskiem. Musi ona zostać sporządzona na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego. Mapy te mają obejmować teren, którego dotyczy wniosek, a ponadto obszar, na który będzie oddziaływać planowana inwestycja. Mapy muszą być w odpowiedniej skali, tj. 1:500 lub 1:1000, zaś w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Mapa powinna być aktualna, tak aby odzwierciedlała stan faktyczny i prawny nieruchomości zlokalizowanych na obszarze, na który będzie oddziaływała planowana inwestycja. W szczególności istotny jest sposób zabudowy i zagospodarowania tych nieruchomości. Mapa nieautoryzowana nie ma waloru dokumentu, o jakim mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 (wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2008 r., II OSK 1561/07, LEX nr 551270). Również za spełniającą wymogi komentowanego przepisu nie może zostać uznana bezskalowa komputerowa geomapa, gdyż nie daje ona gwarancji rzetelności danych zawartych w treści mapy i uniemożliwia wyznaczenie obszaru analizowanego (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 lutego 2008 r., II SA/Po 389/07, LEX nr 493219).

Wskazane braki, które organ powinien uzupełnić w ponownie przeprowadzonym postępowaniu, spełniają przesłankę, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. (naruszenie przepisów postępowania o charakterze współkształtującym orzeczenie). Brak dokładnego odzwierciedlenia przez które nieruchomości inwestycja ma przebiegać oraz różnice w tak zasadniczej kwestii między częścią graficzną decyzji, a jej częścią opisową, nie może zostać niedostrzeżone przez Sąd, ponieważ taki stan powoduje niejasności w interpretacji zaskarżonej decyzji, zarówno co do jej przedmiotu, jak i zakresu obowiązywania. Nie wiadomo bowiem jakie prawa i obowiązki określa zaskarżona decyzja, co – obok niezgodności z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. - sprzeczne jest z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 6 K.p.a.

Wobec tego orzeczono jak w pkt 1 sentencji decyzji. O kosztach (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800). Na zasądzoną kwotę 997 złotych składa się: 500 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi, 480 zł kosztów zastępstwa procesowego oraz 17 zł opłaty od pełnomocnictwa.