Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2046/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant ref. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778, ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania R. G. utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r., o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej z garażem, studni, szamba szczelnego na terenie działki o nr ew. [...] w obr. [...], położonej w O. przy ul. L. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż powołaną wyżej decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r., organ I instancji odmówił wnioskodawcy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej z garażem, studni, szamba szczelnego na terenie działki o nr ew. [...] w obr. [...], położonej w O. przy ul. L., ze względu na to, że nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778, ze zm.), zwanej dalej "ustawą", bowiem brak jest zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych, które stanowią teren planowanej inwestycji budowlanej, na cele nieleśne. W odwołaniu R. G. skarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 107 § 1 k.p.a. w związku z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), poprzez brak zamieszczenia na załączniku do zaskarżonej decyzji upoważnienia udzielonego Wiceprezydentowi Miasta O. do działania w imieniu Prezydenta Miasta O.;

- art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy w zw. z § 9 ust. 3 rozporządzenia poprzez sporządzenie mapy stanowiącej załącznik do analizy funkcji oraz cech zagospodarowania terenu w sposób niezgodny z wymogami określonymi w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy w szczególności z uwagi na brak zamieszczenia na tejże mapie skali oraz brak zamieszczenia na mapie informacji czy jest to mapa zasadnicza czy katastralna;

art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji naruszającej słuszny interes wnioskodawcy polegający na odmowie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy w sytuacji, w której planowana inwestycja nie rodzi jakichkolwiek negatywnych społecznych skutków, nie jest sprzeczna z interesem publicznym oraz w jakikolwiek sposób nie narusza praw osób trzecich, zwłaszcza w sytuacji, gdy na sąsiednich nieruchomościach znajdują się budynki podobne do zamierzonej inwestycji budowlanej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Rozpatrując niniejszą sprawę Kolegium wskazało na treść art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy, zgodnie z którą wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku (...) [gdy] teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, której mowa w art. 88 ust. 1. Organ podkreślił, iż stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych leśnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 909, ze zm.), przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody wymaga uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa lub upoważnionej przez niego osoby (pkt 2 ) pozostałych gruntów leśnych zaś - zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej (pkt 5). Kolegium stwierdziło, iż z akt niniejszej sprawy wynika, że teren planowanej inwestycji o powierzchni 5158 m2 stanowi w całości grunt zakwalifikowany w rejestrze gruntów jako las (Ls). Brak jest jednocześnie dowodu na to, że teren ten uzyskał zgodę na zmianę przeznaczenia w trybie przewidzianym w powołanym powyżej przepisie lub też że został objęty analogiczną zgodą uzyskaną przy sporządzaniu poprzednio obowiązującego dla przedmiotowego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, iż w niniejszej sprawie nie został spełniony czwarty z wymienionych w art. 61 ust. 1 ustawy warunków, albowiem przedmiotowy teren dla podjęcia jakichkolwiek działań inwestycyjnych wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, stosownie do dyspozycji art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wobec tego w chwili obecnej, wobec niespełnienia wymogu wymienionego w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy, nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji budowlanej. Organ podkreślił, iż pozostałe okoliczności podniesione w odwołaniu w świetle przytoczonych regulacji pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W skardze R. G., reprezentowany przez adwokata, zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów praw procesowego mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 107 § k.p.a. w zw. z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 sierpnia 2013 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz.U. nr 164, poz. 1588) poprzez brak zamieszczenia w załączniku do zaskarżonej decyzji upoważnienia udzielonego Wiceprezydentowi Miasta O. do działania w imieniu Prezydenta Miasta O.;

- art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 9 ust. 3 ww. rozporządzenia poprzez sporządzenie mapy stanowiącej załącznik do analizy funkcji oraz cech zagospodarowania terenu w sposób niezgodny z wymogami określonymi w art. 52 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy w szczególności z uwagi na brak zamieszczenia na tejże mapie skali oraz brak zamieszczenia na mapie informacji czy jest to mapa zasadnicza czy katastralna; - art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji naruszającej słuszny interes wnioskodawcy polegający na odmowie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy w sytuacji gdy planowana inwestycja nie rodzi jakichkolwiek negatywnych społecznych skutków, nie jest sprzeczna z interesem publicznym oraz w jakikolwiek sposób nie narusza praw osób trzecich, zwłaszcza w sytuacji gdy na sąsiednich nieruchomościach znajdują się budynki podobne do zamierzonej inwestycji. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) - Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że skarżący wnioskiem z dnia 9 sierpnia 2016 r. wystąpił o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej z dwoma garażami na terenie działki nr ew. [...], obręb [...], położonej w O.

Jak stanowi art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.; dalej jako "u.p.z.p.") wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w pkt 1-5 tego przepisu. Brak spełnienia choćby jednego z tych warunków uniemożliwia uwzględnienie wniosku i czyni zbytecznym badanie zaistnienia pozostałych warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Wedle pkt 4 art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jeżeli teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

Ze znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że działka ew. nr [...], z obrębu [...], objęta wnioskiem skarżącego o ustalenie warunków zabudowy stanowi użytek leśny, oznaczony symbolem Ls klasy VI o pow. 0,5158 ha. Z niekwestionowanych ustaleń organów obu instancji wynika, że teren ten nie był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów leśnym na cele nieleśne, przy sporządzaniu ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta O. zatwierdzonego Uchwałą Miejskiej Rady Narodowej m. O. nr [...] z dnia [...] listopada 1986 r. ( opubl. w Dz. Urz. W. St. Nr 2 z 1987 r., poz. 20 ze zm.) który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). W tych warunkach słusznie organy obu instancji uznały, że skoro nie został spełniony warunek wynikający z pkt 4 art. 61 ust.1 u.p.z.p., to zachodzą podstawy prawne do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Dodać należy, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. ( Dz. U. 2017 r. poz.1161) przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że wykorzystanie ww. działki na cele nieleśne będzie możliwe dopiero po dokonaniu w planie miejscowym zmiany jej przeznaczenia. Za chybione należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. i § 9 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 sierpnia 2003 r., bowiem wbrew twierdzeniom skarżącego, dokument w postaci " Analizy możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy oraz funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu", stanowiąca załącznik do decyzji nr [...], jak również stanowiąca do niej załącznik mapa, została podpisana przez Wiceprezydenta Miasta P. S. działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta O., przy czym w aktach znajduje się stosowne dla niego upoważnienie Prezydenta Miasta O. Z. S. Mapa posiada oznaczenie skali 1:1000 w jakiej została wykonana, a także informacje Starosty O. prowadzącego Państwowy Zasób Geodezyjny i Kartograficzny, że jest to mapa zasadnicza. Za pozbawiony uzasadnionych podstaw należy uznać zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., albowiem w sytuacji gdy przepisy prawa materialnego nie dają podstaw do pozytywnego załatwienia sprawy objętej wnioskiem skarżącego, to nie można uznać, że doszło do naruszenia słusznego interesu strony, zwłaszcza w sytuacji objęcia ochroną gruntów rolnych przez ustawodawcę z punktu widzenia ochrony interesu społecznego. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.