Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1722/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-12-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przywrócono termin do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1, art. 87
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Sędzia WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. Z. o przywrócenie terminu do złożenia skargi w sprawie ze skarg M. Z. oraz S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium odwoławczego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - p o s t a n a w i a - przywrócić termin do złożenia skargi.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. II SA/Rz 1722/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę M. Z. na opisaną w sentencji decyzję SKO z [...] października 2016 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Powodem powyższego było wniesienie skargi z jednodniowym uchybieniem ustawowego terminu przewidzianego na jej złożenie.

Wskutek złożonego przez skarżącą zażalenia sprawa była przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. II OZ 401/17 oddalił zażalenie M. Z. na postanowienie WSA w Rzeszowie z 19 stycznia 2017 r.

W dalszej kolejności w dniu 29 maja 2017 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej operatora wyznaczonego) M. Z. – zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, dokonując jednocześnie czynności, której uchybiła. W motywach wniosku podała, że postanowienie NSA otrzymała w dniu 22 maja 2017 r. i w tym dniu dowiedziała się o uchybieniu terminu do wniesienia skargi, a zatem dochowała wskazanego w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - określanej dalej jako "P.p.s.a.") terminu. W dalszej części wywiodła, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Przesyłkę zawierającą decyzję odebrała jej córka, która nie zaznaczyła daty doręczenia, co spowodowało sprawdzenie tej informacji na stronie Poczty Polskiej.

Z informacji widniejącej na stronie internetowej Poczty Polskiej (który to wydruk zalega w aktach sprawy) wynika, że przesyłka została "rzekomo" odebrana w dniu 21 października 2016 r. Poczta Polska w piśmie z dnia 7 marca 2017 r. przyznała, że informacja umieszczona na stronie jest błędna (zatem to Poczta Polska wprowadziła w błąd skarżącą co do daty odbioru przesyłki). Stan uchybienia terminowi został wywołany przez doręczenie osobie niebędącej stroną i przez brak należytej informacji ze strony Poczty Polskiej. To zaś uprawdopodabnia brak winy skarżącej

w uchybieniu terminu do złożenia skargi.

Postanowieniem z dnia 7 lipca 2017 r. WSA w Rzeszowie odrzucił wniosek

o przywrócenie terminu. Jednakże na skutek złożonego zażalenia powyższe rozstrzygnięcie zostało uchylone – mocą postanowienia NSA z dnia 27 października 2017 r., sygn. II OZ 1267/17. W orzeczeniu tym wskazano, że skoro kwestia uchybienia terminu do wniesienia skargi została prawomocnie rozstrzygnięta postanowieniem NSA z 26 kwietnia 2017 r., doręczonym w dniu 22 maja 2017 r., zatem złożenie wniosku o przywrócenie terminu w dniu 29 maja 2017 r., powoduje, że wniosek złożony został z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 87 § 1 P.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 85 P.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Uchybienie terminu, bez względu na wielkość opóźnienia, Sąd zobowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu. Możliwość przywrócenia terminu przewiduje art. 86 § 1 i 2 P.p.s.a., a warunki określa art. 87 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że stosowny wniosek wnosi się do sądu,

w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, w piśmie zawierającym wniosek należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu,

a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała

w terminie.

Z powyższego wynika, że przywrócenia terminu może domagać się strona, która nie dokonała czynności w terminie, ale jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy z uwagi na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (por. postanowienie NSA z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 63/04, niepubl.).

Sąd stwierdza, że wniosek M. Z. o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. Uwzględniając stanowisko zawarte w postanowieniu NSA z 27 października 2017 r., a którym tut. Sąd jest związany, stwierdzić należy, że wnioskodawczyni dochowała terminu określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a. Spełniła także pozostałe warunki określone tym przepisem – tj. wraz z wnioskiem

o przywrócenie terminu przedłożyła skargę oraz uprawdopodobniła brak winy

w uchybieniu terminu.

Wyjaśnić należy, że przy ocenie zasadności wniosku o przywrócenie terminu przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia z 14 stycznia 1972 r., II CRN 448/71, OSPiKA 1972, z. 7-8, poz. 144). Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się

w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., II CKN 8/98, LEX nr 50679).

Dokonując oceny wniosku, tut. Sąd uznał, że okoliczności wskazane przez wnioskodawczynię uprawdopodobniają, że po jej stronie brak jest winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Jak wynika z akt sprawy, kwestionowana przez skarżącą decyzja SKO została doręczona M. Z. i odebrana przez D. Z. – dorosłego domownika. Jak wyjaśniła wnioskodawczyni córka nie oznaczyła daty doręczenia rozstrzygnięcia, dlatego też dokonała sprawdzenia tej informacji na stronie Poczty Polskiej. Kierując się widniejącym tam wpisem, pozostawała w przekonaniu, że skargę składa z zachowaniem ustawowego terminu.

Zwrócić także należy uwagę, że w aktach sprawy zalega pismo z Poczty Polskiej S.A. Region Sieci w R. (tom I, k. 87), będące odpowiedzią na wezwanie do wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy datami odnotowanymi na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (widnieje data "13.10.2016 r.), a w systemie śledzenia przesyłek (informacja o awizacji przesyłki – 13 października 2016 r., a następnie jej odebraniu w placówce UP w P. 21 października 2016 r.). W piśmie tym wyjaśniono, że "powstałe rozbieżności są konsekwencją błędu pracownika, który omyłkowo przyjął, że doręczona przesyłka jest awizowana. W dniu sporządzenia powtórnego zawiadomienia o awizowanej przesyłce pracownik zorientował się, że na stanie urzędu nie znajduje się przedmiotowa przesyłka, dlatego również błędnie oznaczył, że nastąpiło jej wydanie, pomimo, że przedmiotowej czynności nie wykonał".

W tych okolicznościach Sąd uznał, że wnioskodawczyni nie ponosi winy

w uchybieniu terminu. Nadto dochowała należytej staranności, gdyż chcąc dochować terminu do wniesienia skargi, dokonała sprawdzenia daty odbioru przesyłki

w systemie elektronicznym Poczty Polskiej S.A. Błędny wpis dokonany przez pracownika poczty spowodował, że skarżąca uchybiła terminowi.

W związku z tym uznać należy, że uchybienie terminowi nie miało miejsca

z winy skarżącej oraz, że uprawdopodobniła ona brak winy. W tej sytuacji zasadnym jest przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Z tych przyczyn Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.