Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1070/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: par 5
journal: Dz.U. 2009 nr 105 poz 869
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia

[...] r., wydaną na podstawie art. 104 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) i art. 5

pkt 4a oraz art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ), odmówił stwierdzenia u H. W. choroby zawodowej – przewlekłe choroby [...] wywołane sposobem pracy – przewlekłe zapalenie [...] , wymienionej w poz. [..] wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa (Dz. U. z 2009 r. Nr 105, poz. 869).

Organ podał, że przedmiotową sprawę rozpoznał w oparciu o orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [...] r. oraz Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] r. stwierdzających brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – przewlekłego zapalenia [...] .

Dalej organ wyjaśnił, że H. W. przez okres [...] lat wykonywała pracę na stanowisku kasjera biletowego oraz przez [..] miesiące na stanowisku kasjera towarowego. Do roku [..] praca ta polegała na ręcznym wypisywaniu biletów, pobieraniu ich z szafy, dwustronnym datowaniu i ich sprzedaży, w latach [...] r. sprzedaż biletów odbywała się za pomocą komputerów, gdzie za pomocą klawiatury kasjerka wprowadzała dane, drukowała bilet i przyjmowała środki płatnicze, od [...] r. praca polega na nanoszeniu danych związanych ze sprzedażą biletów palcem poprzez dotyk ekranu. Po wydrukowaniu biletu kasjerka wydaje go podróżnemu i przyjmuje środki płatnicze przez okienko kasowe ze specjalnym wgłębieniem w blacie.

Jako kasjer biletowy na Stacji Kolejowej H.W. pracowała do [...] r., następnie otrzymała zasiłek chorobowy, świadczenia rehabilitacyjne, z dniem [...] r. nastąpiło rozwiązanie stosunku pracy.

W [...] r. skarżąca ubiegała się o rozpoznanie choroby zawodowej - zapalenie [...] w pkt. [...] wykazu chorób zawodowych.

W wyniku przeprowadzonych badań rozpoznano zespół [...] , tj. zapalenie [...] po dwukrotnym leczeniu operacyjnym w [...] r. W [...] r. w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. oraz w wyniku ponownego badania w [...] r. w Instytucie Medycyny Pracy w Ł., nie rozpoznano choroby zawodowej układu ruchu spowodowanej sposobem wykonywania pracy, stwierdzając, że praca kasjera biletowego, polegająca na nanoszeniu palcem przez dotyk ekranu komputera danych związanych ze sprzedażą biletu, jego wydaniem i przyjęciem środków płatniczych przez okienko kasowe, nie stwarzała ryzyka uszkodzenia[..] . Praca na tym stanowisku nie stwarzała również przeciążenia i ryzyka uszkodzenia [...] , nie wymagała podnoszenia i dźwigania ciężkich przedmiotów z uniesionymi kończynami górnymi.

Dodatkowe badanie MR barku prawego przeprowadzone w dniu [...] r. wykazało zmiany [..] z cechami [...] . W badaniu usg stawu [...] w dniu [...] r. stwierdzono zmiany zwyrodnieniowe [...] . Z powodu rozpoznanego zespołu [..] w [..] r. w Oddziale Chirurgii Urazowo-Ortopedycznej Szpitala w K. przeprowadzono u skarżącej[...] . W wyniku badania przeprowadzonego przez specjalistę chirurga – ortopedę w dniu [..] r. W WOMP w K, i biegłego Sądu Okręgowego w G. w zakresie chirurgiii chirurgii urazowej – traumatologii w dniu [...] r. nie rozpoznano przewlekłego zapalenia [..] .

W oparciu o powyższe ustalenia jednostka orzecznicza I stopnia, wydała w dniu [...] r., nr [..] orzeczenie lekarskie nr [..] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Z uwagi na wniosek skarżącej sprawę przekazano do ponownego rozpoznania jednostce orzeczniczej II stopnia – Instytutowi Medycyny Pracy w Ł., który orzeczeniem z dnia [...] r., nr [...] stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W uzasadnieniu organ opisał dotychczasową diagnostykę skarżącej, podając, że ustalono u niej rozpoznanie [...] po leczeniu operacyjnym z ograniczeniem ruchomości prawego[...] . W ocenie jednostki orzeczniczej charakter kliniczny choroby oraz ocena narażenia zawodowego, nie dają podstaw do uznania, że została ona spowodowana sposobem wykonywania pracy oraz nie stanowią podstawy do rozpoznania choroby zawodowej, tj. przewlekłego zapalenia [...] (poz. [...] wykazu chorób zawodowych).

Uzasadniając motywy wydanego rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił,

że w prowadzonym postępowaniu dał wiarę następującym dowodom:

- karcie oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej sporządzonej w dniu [...] r. – wywiad ze skarżącą,

- karcie oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej sporządzonej w dniu [...] r. – wywiad ze specjalistą ds. BHP,

- badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w [..] r. przez WOMP w K.

i biegłego Sądu Okręgowego w G., zakończonego wydaniem orzeczenia lekarskiego z dnia [...] r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącej,

- badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w [...] r. przez IMP w Ł. zakończonego orzeczeniem lekarskim z dnia [..] r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Natomiast skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swojego wniosku, a zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, organ wydając decyzję o stwierdzeniu lub o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej obowiązany jest respektować orzeczenia lekarskie, które wydane w trybie przewidzianym rozporządzeniem mają walor opinii biegłego.

Zgodnie z Kodeksem pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W przypadku skarżącej, jednostki orzecznicze I i II stopnia nie rozpoznały choroby zawodowej, wymienionej w pkt [...] wykazu chorób zawodowych.

W odwołaniu od powyższej decyzji H. W. zakwestionowała przede wszystkim sposób przeprowadzenia postępowania (dochodzenia) w sprawie, polegający na oparciu stanu faktycznego na nieobiektywnych, wybiórczych

i nieprawdziwych danych powielanych w kolejnych decyzjach. Skarżąca wywiodła, że nie wzięto pod uwagę jej zatrudnienia na stacji N. i T., ponadto że przy sprzedaży biletów kartonowych większość czasu musiała pracować na stojąco, a przy datowaniu biletu w tzw. komposterze musiała mocno trzymać bilet i używając dość dużej siły naciskać dwukrotnie na urządzenie. Wszystkie okresy jej pracy przed rokiem [...] stwarzały i niosły za sobą zagrożenie związane ze sposobem jej wykonywania, powodując między innymi zmiany zwyrodnieniowe stawów, a modernizacja okienek kasowych w [...] r. polegająca na wprowadzeniu jednolitej szyby w oknach kasowych i wycięciu wgłębień "korytek" była główną przyczyną jej schorzenia, ponieważ wystający na zewnątrz "korytek" wysoki rant uniemożliwiał swobodne przesuwanie pieniędzy i biletów, przez co aby wydać bilet i resztę pieniędzy musiała każdorazowo wziąć je w rękę i włożyć lub wyjąć z wgłębienia, co powodowało konieczność maksymalnego wyciagnięcia ręki i kładzenia się na parapecie. Skarżąca nie zgodziła się z informacją zakładu pracy, wskazując, że podana sprzedaż 20 biletów na godzinę jest zaniżona, ponieważ w rzeczywistości w latach 2005 – 2006 na 12-godzinnej zmianie roboczej sprzedawała średnio 300-400 biletów, co w przeliczeniu na godzinę daje ok. 25-30 biletów, a w okresie świątecznym liczba sprzedanych biletów sięgała ponad 600 na wskazanej zmianie. Ponadto, lekarz prowadzący odnotował w dokumentacji medycznej rozpoznanie choroby już w dniu [...] r. i kolejno potwierdzał w dniach

[...] r. z efektem końcowym skierowania na operację. Powyższe świadczy o przewlekłości choroby, której przyczyny powstania nie muszą być związane, wbrew twierdzeniom organów, z unoszeniem ciężkich przedmiotów, lecz również z częstym i długim trzymaniem ręki w górze z powodu wysoko umieszczonego ekranu dotykowego.

Po rozpoznaniu opisanego odwołania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. decyzją z dnia [..] r. [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 12 ust. 2 pkt 1 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. .

W uzasadnieniu organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania

w rozpoznawanej sprawie oraz wskazał, że jednostki orzecznicze obu instancji

w odpowiedzi na prośbę o ustosunkowanie się do zarzutów odwołania podtrzymały swoje stanowiska o braku podstaw do weryfikacji wydanych orzeczeń.

Po przytoczeniu przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie, organ odwoławczy wskazał, że podstawą stwierdzenia choroby zawodowej jest wykazanie ścisłego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy charakterem wykonywanej pracy, a powstałymi objawami chorobowymi, przy czym rozpoznana jednostka chorobowa musi być bezwzględnie ujęta w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367). W przedmiotowej sprawie niniejszy warunek nie został spełniony, bowiem obydwie jednostki orzecznicze, tj. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. oraz Instytut Medycyny Pracy w Ł. jednoznacznie stwierdziły brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W świetle przyjętego przez sądy administracyjne stanowiska, wydane w sprawie orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych, dotyczy wiedzy specjalnej i ma charakter opinii biegłego.

W badanej sprawie obie jednostki orzecznicze w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości wykazały brak przesłanek do przyjęcia istnienia u H. W. choroby zawodowej wymienionej w poz. [..] wykazu chorób zawodowych.

Odnośnie zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu, dotyczących pomięcia zatrudnienia na stacji N. i T., organ wskazał, że skarżąca w dniu

[..] r. nie zgłaszała tego faktu, nie kwestionowała również karty oceny narażenia zawodowego sporządzonej przez organ na podstawie jej oświadczenia oraz na podstawie oświadczenia pracodawcy. Za bezzasadne organ uznał również zarzuty dotyczące sposobu przeprowadzenia postępowania przez organ I instancji, wyjaśniając, że wydając decyzję organ ten wziął pod uwagę stanowiska przedstawione przez wszystkie strony postępowania oraz zebrany materiał dowodowy i nie znalazł przeciwdowodów, które mogłyby podważyć orzeczenia lekarskie obu jednostek orzeczniczych.

Powyższą decyzję H. W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, skarżąca zarzuciła im naruszenie art. 138 § 2 i art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 23, 25,28 i art. 29 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002 r. w sprawie udokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób (Dz. U.

z 2013 r., poz. 1379) oraz ogólnie obowiązujących praw człowieka i obywatela praworządnego Państwa Polskiego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi H. W. podniosła, że decyzja z dnia [..] r. jest nieważna, ponieważ podpisana została przez zastępcę Państwowego Inspektora Sanitarnego w S., który nie ma upoważnienia do działania w jego imieniu. Ponadto organ I instancji nie sporządził skierowania na badania zgodnie z zaleceniami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002 r., ponieważ zawierało ono bardzo lakoniczną charakterystykę narażenia na czynniki szkodliwe i uciążliwe. Zlekceważono sporządzony przez nią opis stanowiska pracy oraz nie wykonano karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2008 r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób. W wydanych decyzjach organy obu instancji przywołały jedynie orzeczenia lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w Ł., bez uwzględnienia informacji i wyjaśnień zawartych w zgłoszeniu podejrzenia choroby zawodowej.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. uznając zarzuty zawarte w skardze za bezzasadne wniósł o oddalenie skargi.

W dodatkowym piśmie procesowym z dnia [...] r., ustosunkowując się do odpowiedzi organu na skargę, H. W. podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Wniesiona skarga okazała się niezasadna.

Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie dokonuje więc kontroli aktów lub czynności pod względem słusznościowym i nie orzeka w przedmiocie przyznania stronom uprawnień.

Orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej bądź o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej następuje w drodze decyzji wydanej przez uprawniony organ administracji publicznej. Sąd w ramach swojej kognicji nie wypowiada się w kwestii stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej, a jedynie ocenia legalność, czyli zgodność z prawem, rozstrzygnięcia dokonanego przez organy administracji.

Kodeks pracy w przepisie art. 235¹ stanowi, że za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów choroby w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 235² Kodeksu pracy). Oznacza to, że choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą (jej rodzajem, charakterem i warunkami jej wykonywania). Choroby zawodowe zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do -wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 Kodeksu pracy, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzenie".

Uregulowania rozporządzenia obowiązywały w chwili wydania decyzji organów obu instancji i według tych przepisów należy oceniać postępowanie organu. Zgodnie z § 8 ust. 1 tego aktu prawnego, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 tego rozporządzenia, oraz formularza oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Skarżąca została poddana badaniu w jednostkach medycznych, to jest

w: Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. oraz Instytucie Medycyny Pracy [...] te nie znalazły podstaw do rozpoznania

u skarżącej choroby zawodowej przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy: przewlekłego zapalenia [...] .

W ocenie Sądu brak jest podstaw do zakwestionowania zarówno orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia [..] r. jak i orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy [..] r.

Lekarze obu jednostek orzeczniczych niemal zgodnie stwierdzili, że na skutek rozpoznanego u skarżącej w [..] r. zespołu[..] , tj.[..] , H. W. była dwukrotnie leczona operacyjnie, jednakże nie rozpoznano u niej choroby zawodowej (wniosek z [...] r.). Po konsultacji ortopedycznej u skarżącej zdiagnozowano zespół [...] po leczeniu operacyjnym z ograniczeniem ruchomości [...] . Według opiniujących specjalistów, zważywszy na czynności wykonywane w miejscu pracy, nie obciążają one [...] w stopniu, który dawałby podstawy do uznania zawodowej etiologii występujących u pacjentki dolegliwości.

Po wniesieniu odwołania od decyzji organu I instancji, organ odwoławczy przedłożył odwołanie H. W., ze względu na zawartą w nim argumentację dotyczącą m.in. warunków pracy, wykonywanych czynności oraz żądanie wydania jednoznacznej opinii przez lekarza specjalistę ortopedę, Wojewódzkiemu Ośrodkowi Medycyny Pracy w K. oraz Instytutowi Medycyny Pracy w Ł.. Jednostka orzecznicza II instancji podtrzymała swoje stanowisko w sprawie wskazując,

że przedłożone dokumenty nie stanowią podstawy do weryfikacji orzeczenia z dnia

[...] r. Z kolei WOMP w K. podkreślał, że skarżąca była badana dwukrotnie przez chirurga ortopedę: [...] r. oraz [..] r. Wydane przez tę jednostkę orzeczenie nr [...] uwzględniało opinię biegłego Sądu Okręgowego w G., specjalistę chirurgii urazowej- traumatologa z dnia [..] r.

Podkreślić należy, że każde orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej ma charakter opinii biegłego, bez której organ sanitarny nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. Organ prowadzący postępowanie jest nim związany i nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 1078/06 i powołane w nim orzecznictwo- dostępny w Internecie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dokonując oceny legalności decyzji wydanych przez organy inspekcji sanitarnej w przedmiocie chorób zawodowych sąd może zakwestionować ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do zakwestionowania pod względem formalnym również orzeczenia lekarskiego, np. że zostało wydane

w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza, bądź uprawnionego lekarza lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu

w sprawie chorób zawodowych jednostce organizacyjnej. Ocena ta nie może jednak dotyczyć merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. Nie oznacza to jednak,

że zakwestionowanie orzeczeń lekarskich jest co do zasady niemożliwe. Jeżeli

w materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarzy zatrudnionych

w uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostkach organizacyjnych, które zawierają różne ustalenia (rozpoznania chorobowe), to tak zgromadzony materiał dowodowy organ ma obowiązek ocenić zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym. Jednak nawet w takiej sytuacji organ, ani sąd administracyjny, nie są uprawnieni do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich, co najwyżej organ może żądać wydania kolejnych orzeczeń przez inne uprawnione jednostki organizacyjne w celu ujednolicenia stanowisk.

W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zaistniała i stąd też podstawowym środkiem dowodowym do wydania decyzji były orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy

z dnia [...] r. oraz WOMP w K. z dnia [...] r.

Właściwa, zdaniem Sądu, jest argumentacja zawarta w zaskarżonej decyzji wskazująca, że rozpoznane u skarżącej schorzenie nie może być utożsamiane

z zawartą w wykazie do rozporządzenia chorobą zawodową. Organ nie dysponuje wiedzą specjalistyczną i nie jest uprawniony do odmiennej interpretacji wyników badań i rozpoznania dokonanego przez uprawnione jednostki orzecznicze.

Nie spowoduje również uznania za chorobę zawodowa subiektywne, nie poparte dowodami przekonanie skarżącej o niezasadności odmowy stwierdzenia u niej choroby zawodowej. Przedstawiony przez H. W. w toku postępowania administracyjnego własny opis czynności przez nią wykonywanych jest niewystarczający do stwierdzenia choroby zawodowej.

Reasumując Sąd stwierdził, że brak przesłanki w postaci rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych przez upoważnioną placówkę diagnostyczną, uniemożliwia stwierdzenie u skarżącej choroby zawodowej.

W świetle powyższego decyzje organów obu instancji uznać należało za prawidłowe. W niczym bowiem nie naruszają one zarówno przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę orzekania w sprawie, jak i przepisów procedury administracyjnej. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zawiera trafne rozstrzygnięcie w związku z treścią wydanych w sprawie przez uprawnione placówki diagnostyczne orzeczeń lekarskich o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej – przewlekłego zapalenia [...] (poz.19 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych).

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdził, że są one niezasadne. Organ odwoławczy prawidłowo wyjaśnił uprawnienie zastępcy państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego do wydawania decyzji administracyjnych. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy zasad sporządzania i kompletowania dokumentacji dotyczącej chorób zawodowych.

Skoro zatem wydane w sprawie decyzje administracyjne w niczym nie naruszają prawa, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, zatem podlegała ona oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. , poz. 270 ze zm.).