Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 794/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Inne
Koszty sądowe
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Przyznano ze środków budżetowych WSA w Warszawie na rzecz ...kwotę  ...stanowiącą 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Powołane przepisy: article: art 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W., M. W., M. W. i J. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2009 r. znak [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie adwokatowi A. O. z "[...]" w [...], ul. [...], kwotę 120,00 ( sto dwadzieścia ) złotych, podwyższoną o stawkę 23 % podatku od towaru i usług tj. kwotę 27, 60 (dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy) złotych, łącznie kwotę 147 ,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Po rozpoznaniu skargi D. W., M. W. M. W. i J. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2009 r.. znak: [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 14 września 2010 r. wydał wyrok oddalający skargę.

Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną od wyroku Sądu z dnia 14 września 2010 r.

2010 r., ze względu na sporządzenie jej i podpisanie osobiście przez skarżących.

Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał skarżącym prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata.

W dniu 26 kwietnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek pełnomocnika skarżących o zasądzenie kosztów pomocy prawnej z urzędu. Pełnomocnik adwokat A.O. oświadczył, że sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjny z dnia 14 września 2010 r., opinia ta została przekazana skarżącym. Pełnomocnik oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone w całości, ani w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności

w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków.

Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości

z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej

z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.).

W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadza się do zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, która polegała na sporządzeniu przez adwokata opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego przez Sąd w dniu 14 września 2010 r. wyroku.

Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit b) ww. rozporządzenia za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przysługuje 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1. Stawka minimalna w tego typu sprawach wynosi zgodnie z pkt 1 – 240 złotych.

W konsekwencji w niniejszej sprawie adwokatowi należy się wynagrodzenie w wysokości 120,00 złotych z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwota 27,60 złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług – łącznie kwota 147,60 złotych.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 250 ww. ustawy oraz § 18 ust 1 pk2 lit b) ww. rozporządzenia orzeczono jak w sentencji postanowienia.