Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 154/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 145, art. 152 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi Spółdzielni na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r., nr

[...] Wojewoda – po rozpatrzeniu zażalenia G. Ł. na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji tego organu z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej G. Ł. pozwolenia na budowę wiaty i pomieszczeń magazynowych dla potrzeb wodociągu wiejskiego, na działkach nr ewid.[...] i [...] położonych w miejscowości Ł.

– utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewoda przedstawił następująco stan faktyczny i prawny sprawy:

W dniu [...] czerwca 2014 r. Zarząd G. Ł. zwrócił się do Starosty [...] z wnioskiem o "cofnięcie pozwolenia na budowę wiaty i pomieszczeń magazynowych dla potrzeb wodociągu wiejskiego w Ł. ", udzielonego decyzją tego organu z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...].

W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca - kwestionując ww. decyzję o pozwoleniu na budowę - podniósł, że zatwierdzony nią projekt zagospodarowania terenu "sporządzony został na podstawie mapy, która nie odpowiada stanowi faktycznemu w terenie". Na mapie do celów projektowych nie został bowiem naniesiony budynek gospodarczy.

W piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. organ I instancji wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia powyższego wniosku poprzez podanie przesłanek do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o istniejące uregulowania prawne.

W odpowiedzi na ww. pismo Gminna Spółdzielnia "[...]" w piśmie z dnia [...] lipca 2014 r. wniosła o potraktowanie jej wniosku z dnia [...] czerwca 2014 r. jako podania o wznowienie postępowania, opartego na przesłankach określonych w art. 145 § 1 pkt 1, 4. 5 k.p.a. oraz jako wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] lutego 2014 r.

Uwzględniając powyższe żądania organ I instancji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., a następnie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. wstrzymał wykonanie przedmiotowej decyzji.

Po rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez G. Ł. na ostatnie z powołanych wyżej postanowień Wojewoda uchylił je w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji (postanowienie z dnia [...] września 2014 r., nr [...].ŁD).

Po otrzymaniu akt sprawy Starosta B. postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. ponownie wznowił na wniosek Gminnej Spółdzielni "[...]" postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2014 r.

Następnie organ ten wydał w dniu [...] listopada 2014 r. postanowienie nr [...], którym odmówił wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji z dnia [...] lutego 2014 r.

Gminna Spółdzielnia "[...]" zaskarżyła powyższe postanowienie w drodze zażalenia, w którym podniosła, iż "Starosta B. niesłusznie uznał, że G. Ł. nie przysługuje w sprawie o udzielenie G. Ł. pozwolenia na budowę wiaty i pomieszczeń magazynowych dla potrzeb wodociągu wiejskiego z lokalizacją na działkach [...] status strony". Zdaniem Spółdzielni w niniejszej sprawie status strony przysługuje jej przede wszystkim z racji złożonych zastrzeżeń i roszczeń o charakterze rzeczowym, związanych z własnością przedmiotowej działki. W związku z powyższym Spółdzielnia wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2014 r.

Rozpoznając sprawę jako organ II instancji Wojewoda na wstępie podniósł, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji we wznowionym postępowaniu, uregulowana w art. 152 § 1 k.p.a., służy ochronie strony przed możliwymi negatywnymi konsekwencjami, jakie może ona ponieść na skutek dalszego wykonywania decyzji. Jednakże zastosowanie tej instytucji uzależnione jest od stwierdzenia istnienia (na wniosek lub z urzędu) prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, przy czym ocena stopnia tego prawdopodobieństwa, dokonana w oparciu o występujące w sprawie okoliczności, należy do właściwego organu (Wojewoda powołał się w tym zakresie na wyrok WSA w Warszawie z dnia [...] lutego 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1806/13).

Wojewoda podkreślił jednocześnie, że wstrzymanie wykonania decyzji nie jest pozostawione uznaniu organu, choć jego przesłanki są wskazane w drodze pojęć niedookreślonych. Interpretacja tych przesłanek – z uwagi na zasadę trwałości decyzji administracyjnych – powinna mieć jednak charakter ścieśniający, a użyte w tym przepisie sformułowanie "prawdopodobieństwo" powinno być traktowane nie jako luźna poszlaka, ale jako wniosek ściśle wynikający ze zbadanych okoliczności sprawy.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Wojewoda na wstępie przypomniał, że wniosek Gminnej Spółdzielni "[...]" o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. został oparty na przesłankach określonych w art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 k.p.a. Organ podkreślił, że w przypadku, gdy wnioskodawca powołuje się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i wskazuje, że nie zapewniono mu czynnego udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, w istocie wstępna ocena organu polega na ustaleniu na podstawie materiału dowodowego pozostającego wówczas w jego dyspozycji, czy osoba ta posiada interes prawny. Ustalenie interesu prawnego osoby w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę musi zaś uwzględniać regulację szczególną jaką jest przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane. Stąd też w niniejszej sprawie, Starosta B. badając, czy zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, miał – w ocenie Wojewody – pełne podstawy ku temu, aby zająć się przymiotem strony wnioskodawcy. W tym zakresie organ I instancji słusznie zwrócił uwagę, że zgodnie z § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, usytuowanie budynku na działce budowlanej w odległości mniejszej niż 3,00 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej powoduje jej objęcie obszarem oddziaływania. W przypadku kwestionowanego pozwolenia na budowę objęty nim budynek został zlokalizowany w odległości min. 7 m od granicy działki sąsiedniej oznaczonej nr [...] i min. 5,08 m od granicy działki nr ewid.[...], wobec czego działki te nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego budynku (za taką oceną – jak wskazał organ odwoławczy w dalszej części uzasadnienia – przemawia również okoliczność, że w treści decyzji z dnia [...] lutego 2014 r., w części dotyczącej wskazania obszaru oddziaływania obiektu podano: "nie dotyczy"). Tak więc na etapie prowadzonego postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę stroną postępowania był jedynie inwestor, tj. G. Ł., która jest właścicielem działek oznaczonych nr [...], na których terenie planowana jest przedmiotowa inwestycja. Okoliczność, iż działka nr ewid.[...] stanowi własność G. Ł. jak podkreślił organ – znajduje potwierdzenie w treści księgi wieczystej nr [...] załączonej do akt sprawy. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia z dnia [...] lipca 1982 r. o księgach wieczystych domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym.

W świetle powyższego, zdaniem organu II instancji, skoro z dokumentów zgromadzonych w sprawie (np. księgi wieczystej) wynika, że właścicielem działki nr ewid.[...], na terenie której ma powstać projektowany obiekt (wiata i pomieszczenia magazynowe), jest G. Ł., a Gminna Spółdzielnia "[...]" w [...] nie przedstawiła dowodów (np. ostatecznych postanowień sądu) na potwierdzenie, iż nabyła własność przedmiotowej nieruchomości przez zasiedzenie oraz, że obszar oddziaływania obiektu, nie obejmuje działek Spółdzielni, co więcej nie obejmuje nawet działek sąsiednich, to mało prawdopodobne jest, że w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W sytuacji zaś, gdy mało prawdopodobne jest, iż w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia, mało prawdopodobne jest również, aby w wyniku wznowienia doszło do uchylenia decyzji ostatecznej.

Odnosząc się do powołanej przez wnioskodawcę przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., w ramach uzasadnienia której Gminna Spółdzielnia "[...]" podniosła, iż "istnieje podejrzenie, że dowód (mapa) na podstawie, którego ustalono stan faktyczny i wydano pozwolenie na budowę G. Ł. uzyskany został poprzez działanie noszące znamiona fałszerstwa dokumentów i poświadczenia nieprawdy", organ zażaleniowy podniósł, że wnioskodawca nie przedłożył w tym zakresie dowodu (w postaci orzeczenia sądu lub innego organu) potwierdzającego, iż dowód na podstawie którego oparto się wydając decyzję ostateczną okazał się fałszywy, co więcej nie wskazał nawet, że obiekt, który - jak twierdzi - nie został uwzględniony na mapie do celów projektowych, kolidowałby z projektowaną wiatą i pomieszczeniami magazynowymi i w wyniku realizacji przez G. Ł. planowanej inwestycji musiałby zostać rozebrany (wstępna analiza usytuowania tego obiektu – zdaniem Wojewody – przeczy natomiast, jakoby taka kolizja miała miejsce).

W związku z powyższym – jak stwierdził organ II instancji – wątpliwe jest uchylenie decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2014 r. także na podstawie powyższej przesłanki, jak i na podstawie ostatniej przesłanki powołanej przez wnioskodawcę, tj. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., ponieważ w przepisie tym jest mowa o wyjściu na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję.

G. Ł. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na opisane wyżej postanowienie ostateczne, wnosząc o jego uchylenie w całości, a nadto o dopuszczenie na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dowodu w postaci pisma L. Urzędu Wojewódzkiego w L. – Wojewódzkiej Inspekcji Geodezyjnej i Kartograficznej z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...].KW. Zaskarżonemu postanowieniu strona skarżąca zarzuciła:

- wadliwe ustalenie stanu faktycznego i całkowite pominięcie faktów świadczących o przyznaniu G. Ł. statusu strony w toczącym się postępowaniu,

- naruszenie prawa materialnego tj. art.31 ust. 2 Pr. bud.;

- naruszenie art 28 k.p.a. i Prawa budowlanego

- naruszenia art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. a w efekcie - - naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że G. Ł. nie jest stroną w toczącym się postępowaniu, a co za tym idzie pozbawienie strony prawa do czynnego udziału w postępowaniu w wyniku wadliwie ustalonego kręgu stron przedmiotowego postępowania co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 28 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że bezsporne jest, iż działka nr ewid.[...] znajduje się w samoistnym posiadaniu Gminnej Spółdzielni "[...]" i została zabudowana z własnych środków Spółdzielni, za zgodą ówczesnych władz. W ocenie Spółdzielni, jako samoistny posiadacz nabyła ona własność przedmiotowej nieruchomości przez zasiedzenie. Jej interes prawny wynika natomiast bezpośrednio z materialno-prawnej dyspozycji art. 342 i art. 347 k.c. Strona skarżąca podkreśliła, że Sąd Rejonowy w B. uznał, iż interes prawny, który posiada Gminna Spółdzielnia "[...]" w [...] w nakazaniu G. Ł. wstrzymania prac budowlanych na działce nr ewid.[...] zasługuje na ochronę i postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. udzielił zabezpieczenia roszczeniom Spółdzielni, zakazując G. Ł. prowadzenia prac przygotowawczych do budowy polegających na rozbiórce istniejących na działce nr [...] budynków. Sąd Okręgowy w Z. postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., sygn. akt [...] utrzymał w mocy powyższe postanowienie Sądu I instancji. W ocenie Spółdzielni w tej sytuacji niedopuszczalne jest, by nie mogła ona swojego zabezpieczonego w postępowaniu cywilnym interesu prawnego dochodzić również na drodze postępowania administracyjnego, tym bardziej, że Spółdzielnia, jako posiadacz samoistny powyższej działki, uiszcza od niej podatek od nieruchomości.

Niezależnie od powyższego strona skarżąca zaznaczyła, że po wstrzymaniu w dniu [...] czerwca 2014 r. robót polegających na bezprawnym rozbieraniu jej murowanego budynku krytego blachą, Wójt G. Ł. następnego dnia, tj. [...] czerwca 2014 r. wystąpił do Starosty ze zgłoszeniem rozbiórki znajdujących się na działce obiektów. Starosta B. wniósł wówczas sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na rozbiórce murowanego budynku gospodarczego krytego blachą na działce nr [...]. Powyższy fakt – zdaniem strony skarżącej – powinien być szczegółowo zbadany i wzięty pod uwagę w prowadzonym postępowaniu wznowieniowym. Jako podstawę sprzeciwu wskazano bowiem zaniechanie wyjaśnienia niezgodności załączonej do zgłoszenia rozbiórki mapy sytuacyjno-wysokościowej z mapą do celów projektowych przyjętą do zasobów geodezyjnych.

Starostwo Powiatowe zostało zatem wprowadzone w kwestionowanym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę w błąd przez Wójta G. Ł., który złożył mapę do celów projektowych niezgodną ze stanem faktycznym w terenie. W dniu [...] czerwca 2014 r. Wójt [...] potwierdził bowiem niezgodność tej mapy, składając wniosek o uzyskanie zezwolenia na rozbiórkę budynku, który został usunięty z mapy do celów projektowych.

Powyższe okoliczności – w ocenie skarżącej Spółdzielni – potwierdzają, że decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lutego 2014 r. oparta była na nieprawdziwej mapie działki nr [...], co zresztą – jak podkreśliła strona – zostało potwierdzone w załączonym do skargi piśmie Inspekcji Nadzoru Geodezyjnego w L. z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...].KW.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Na rozprawie w dniu [...] grudnia 2015 r. Sąd postanowił oddalić wniosek strony skarżącej o dopuszczenie dowodu z pisma z dnia [...] stycznia 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] listopada 2014 r. nie naruszają prawa.

Przedmiotem kontrolowanych rozstrzygnięć organów architektoniczno-budowlanych jest odmowa wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej Starosty [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej G. Ł. pozwolenia na budowę wiaty i pomieszczeń magazynowych dla potrzeb wodociągu wiejskiego, na działkach nr ewid.[...] i [...] położonych w miejscowości Ł.. Zaskarżone postanowienia zapadły na skutek rozpatrzenia wniosku Gminnej Spółdzielni "[...]" w [...], po uprzednim wznowieniu na żądanie tej Spółdzielni postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną. Rozstrzygnięcia te mają zatem charakter wpadkowy w toczącym się postępowaniu wznowieniowym.

Wyjaśnić na wstępie wypada, że wznowienie postępowania stanowi instytucję procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Potrzeba stosowania tego rodzaju instytucji objawia się w sytuacjach, kiedy to po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania administracyjnego, na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, albo też gdy wystąpiły później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I, Zakamycze, 2005 r., s. 295 i nast.).

Przepisy art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. enumeratywnie wskazują przyczyny, które obligują do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. W niniejszej sprawie strona skarżąca, wnosząc o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., powołała się na przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt1, 4 i 5 k.p.a., tj. okoliczność, iż dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (pkt 1), okoliczność braku udziału strony w postępowaniu, bez jej własnej winy (pkt 4) oraz ujawnienie się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję (pkt 5).

Podstawę prawną wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania kwestionowanej w trybie wznowieniowym decyzji ostatecznej udzielającej G. Ł. pozwolenia na budowę stanowił natomiast art. 152 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy stronie zażalenie, chyba że postanowienie wydał minister lub samorządowe kolegium odwoławcze (§ 2).

Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wstrzymanie wykonania decyzji w oparciu o powyższy przepis nie jest pozostawione uznaniu organu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż interpretacja przesłanek z art. 152 § 1 k.p.a. – z uwagi na zasadę trwałości decyzji administracyjnych – powinna mieć charakter ścieśniający, a użyte w tym przepisie sformułowanie "prawdopodobieństwo" powinno być traktowane nie jako luźna poszlaka, ale jako wniosek ściśle wynikający ze zbadanych rzetelnie okoliczności sprawy. Treść powołanego przepisu wyraźnie uzależnia wstrzymanie wykonania decyzji od uprzedniego podania okoliczności wskazujących na wystąpienie w sprawie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Innymi słowy, organ przed wydaniem postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania decyzji musi dysponować określonymi informacjami uzasadniającymi podjęcie takiego działania. Zbyt szybkie i niepoparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej skorzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji stanowić może naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych. Wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.pa. winno być zatem traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia [...] lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 295/10, LEX nr 1071256; z dnia [...] lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2353/10, LEX nr 1138150 oraz z dnia [...] lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 527/13, LEX nr 1519406).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy obu instancji prawidłowo uznały, że w kontekście powołanych przez Spółdzielnię Gminną "[...]" w Ł. przesłanek wznowieniowych oraz przedstawionych na ich poparcie okoliczności, a także poczynionych przez organy w tym zakresie ustaleń, nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia w wyniku wznowienia postępowania kwestionowanej przez stronę skarżącą decyzji ostatecznej Starosty [...] z dnia [...] lutego 2014 r. W konsekwencji odmowa wstrzymania tej decyzji we wznowionym postępowaniu była w tej sytuacji zasadna.

W szczególności nie zachodzą podstawy, by przyjąć, że do uchylenia tej decyzji może dojść z powodu niezapewnienia stronie skarżącej udziału w postepowaniu, w którym rozstrzygnięcie to zapadło (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Wyjaśnić należy, ocena tej przesłanki w istocie sprowadza się do weryfikacji posiadania przez skarżącą Spółdzielnię interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Organy zasadnie w tym zakresie przyjęły, że Spółdzielnia takiego interesu nie wykazała.

Jak słusznie zauważył organ II instancji, ustalenie interesu prawnego określonego podmiotu w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę musi uwzględniać regulację szczególną, jaką jest art. 28 ust. 2 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Jak już wyżej wskazano, przedmiotem udzielonego G. Ł. decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. pozwolenia na budowę jest inwestycja polegająca na budowie wiaty i pomieszczeń magazynowych dla potrzeb wodociągu wiejskiego, na działkach nr ewid.[...] i [...] położonych w miejscowości Ł.. Przedmiotowy obiekt został zaprojektowany w odległości min. 7 m od granicy z działką nr ewid.[...] i min. 5,08 m od granicy z działką [...]. Zasadne jest zatem przekonanie organów, że w świetle dyspozycji § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), obszar oddziaływania spornego obiektu ogranicza się do terenu inwestowanych działek o nr ewid.[...] i [...] i nie obejmuje działek sąsiednich. Stronie skarżącej nie przysługuje zresztą tytuł prawny do którejkolwiek z działek sąsiednich. Co za tym idzie, za stronę przedmiotowego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę (poza inwestorem) mógłby zostać ewentualnie uznany jedynie podmiot posiadający tytuł prawny do którejkolwiek z nieruchomości objętych przedmiotową inwestycją.

Tymczasem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że jedynym właścicielem obu tych działek jest właśnie inwestor, tj. G. Ł.. Taki stan prawny w szczególności dotyczy działki nr [...], co potwierdza załączona do akt sprawy kopia wypisu z księgi wieczystej nr [...] (stan na dzień [...] czerwca 2014 r.). Skarżąca Spółdzielnia nie wykazała natomiast, by jako samoistny posiadacz tej nieruchomości nabyła ją przez zasiedzenie, albowiem twierdzenia tego nie poparła stosownym postanowieniem sądu cywilnego. Orzeczenie takie - pomimo, że ma charakter wyłącznie deklaratoryjny - jest natomiast konieczne dla uznania w postępowaniu administracyjnym, iż do spornego zasiedzenia rzeczywiście doszło. Stwierdzenie zasiedzenia należy bowiem do wyłącznej kompetencji sądów powszechnych i nie może być dokonane samodzielnie przez organ administracji. W aktach sprawy znajduje się jedynie postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] czerwca 2014 r. sygn. akt [...] o zabezpieczeniu powództwa skarżącej Spółdzielni przeciwko G. Ł. o ochronę posiadania i wstrzymanie budowy na działce nr [...] położonej w Ł. (k. 236 akt adm.). Przedmiotem tej sprawy jest zatem powództwo posesoryjne oparte na stanie faktycznym a nie prawnym.

W związku z powyższym zasadne jest stanowisko organów obu instancji, iż strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że posiada tytuł prawny do nieruchomości znajdującej w obszarze oddziaływania spornej inwestycji budowlanej, a w konsekwencji również, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla tego przedsięwzięcia należał jej się status strony. Co za tym idzie, nieuprawdopodobniona pozostała również okoliczność, że skarżącej Spółdzielni nie zapewniono w tym postępowaniu – jako stronie – udziału, co z kolei sprowadza się do negatywnej oceny na obecnym etapie postepowania powołanej przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Przedstawione przez Spółdzielnię okoliczności i dowody nie wskazują również na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2014 r. z tego powodu, że dowody, na podstawie których ustalono istotne w przedmiotowej sprawie okoliczności okazały się fałszywe. W doktrynie ugruntowane jest bowiem stanowisko, że sfałszowanie dowodu musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. Strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.), musi zatem przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Nie jest natomiast rzeczą organu administracji przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 4. wydanie, Warszawa 2011, str. 842).

Zatem również w przypadku przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., uprawdopodobnienie jej wystąpienia i tym samym uchylenia na jej podstawie kwestionowanej decyzji Starosty [...], wymagało od strony skarżącej złożenia stosownego orzeczenia. Tymczasem strona skarżąca żadnym takim orzeczeniem nie poparła swojego twierdzenia co do sfałszowania przez inwestora mapy do celów projektowych. Twierdzenia tego nie można uznać za uprawdopodobnione jedynie na podstawie przedłożonego pisma L. Urzędu Wojewódzkiego w L. – Wojewódzkiej Inspekcji Geodezyjnej i Kartograficznej z dnia [...] stycznia 2015 r., dlatego też Sąd na rozprawie oddalił wniosek strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu, mając na względzie, iż dowód ten nie przyczyniłby się do wyjaśnienia jakichkolwiek wątpliwości, prowadząc jedynie do bezpodstawnego przedłużenia postępowania.

Także możliwość uchylenia spornej decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. o pozwoleniu na budowę w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie została – w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – uprawdopodobniona. Przypomnieć należy, że wskazana przesłanka sprowadza się do sytuacji, w której wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Skarżąca Spółdzielnia, powołując się we wniosku o wznowienie postępowania na powyższy przepis, nie przedstawiła natomiast w tym zakresie żadnej argumentacji i w istocie nawet nie wyjaśniła, jakie konkretnie nowe okoliczności lub nowe dowody, istniejące w chwili wydania przez Starostę B. spornej decyzji, lecz nieznane wówczas temu organowi, miałby obecnie wyjść na jaw.

Z tych wszystkich względów stanowisko organów administracji co do braku prawdopodobieństwa uchylenia we wznowionym na wniosek Gminnej Spółdzielni [...] w Ł. postepowaniu decyzji ostatecznej Starosty [...] z dnia [...] lutego 2014 r., udzielającej G. Ł. pozwolenia na budowę wiaty i pomieszczeń magazynowych na działkach nr ewid.[...] i [...] w Ł. , należy uznać za prawidłowe. Oznacza to, że organy nie miały podstaw do uwzględnienia wniosku Spółdzielni o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji i w świetle dyspozycji art. 152 § 1 k.p.a. były zobligowane do wydania w tym zakresie postanowienia odmownego.

W tym stanie rzeczy Sąd, na mocy art. 151 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.