Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 298/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 102 ust 1
journal: Dz.U. 2020 poz 995
law: Ustawa z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Monika Barszcz sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Zakładu [...] z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją" albo "decyzją odwoławczą") Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej "GIOŚ" albo "Organ"), po rozpatrzeniu odwołania spółki Zakład [...] S. A., ul. P. [...]; S., [...] K.(dalej "Skarżąca" albo "Spółka"), od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej "WIOŚ"), z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], wymierzającej administracyjną karę pieniężną w wysokości 50 000,00 zł w związku z eksploatacją przez Skarżącą instalacji (tj. kotłowni grzewczo – technologicznej) bez zezwolenia, o którym mowa w art. 51 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (w dacie orzekania przez WIOŚ publ. w Dz.U. z 2018 r., poz. 1201 z późn. zm., w czasie orzekania przez GIOŚ publ. Dz.U. z 2020 r. poz. 136 z późn. zm.), dalej "u.s.h.u.e.g.c." albo "ustawy", utrzymał decyzję WIOŚ w mocy.

II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez GIOŚ zaskarżonej obecnie decyzji odwoławczej, przedstawia się następująco:

1. W dniu 13 marca 2019 r. WIOŚ przeprowadził w zakładzie Skarżącej, na podstawie art.10b ust.2 pkt 6 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (obecnie t.j. Dz.U. z 2021 r., poz.1070), dalej także "ustawa o I.O.Ś.", oględziny, udokumentowane notatką urzędową ("Adnotacja urzędowa"). Przedmiotem oględzin była m.in. instalacja energetycznego spalania paliw, tj. kotłownia grzewczo – technologiczna (dalej "instalacja" albo "kotłownia").

W notatce ze w/w oględzin stwierdzono, iż w dacie ich przeprowadzenia w kotłowni grzewczo-technologicznej eksploatowane były cztery kotły:

(-) kocioł ERm-6,5 nr 1 - numer fabryczny 2211009,

(-) kocioł ERm-6,5 nr 3 - numer fabryczny 2211056,

(-) kocioł ERrn 6,5 nr 4 - numer fabryczny 2211018,

(-) kocioł ERm-6,5 nr 5 - numer fabryczny 2211026,

Piąty kocioł ERm nr 2 - numer fabryczny 2211032 w dniu oględzin nie był eksploatowany.

2. W dniach 18 marca – 19 kwietnia 2019 r. WIOŚ przeprowadził w zakładzie Skarżącej, na podstawie art.9 ustawy o I.O.Ś. w związku z art.49 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r., poz.646 z późn.zm.), problemową pozaplanową kontrolę interwencyjną, zakończoną protokołem nr [...]. Celem kontroli było: 1) skontrolowanie przestrzegania przez Skarżącą przepisów ochrony środowiska w zakresie emisji gazów i pyłów do powietrza, 2) skontrolowanie wypełniania przez Skarżącą obowiązków wynikających z udziału w systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych.

W protokole kontroli, podpisanym bez zastrzeżeń przez przedstawicieli Skarżącej, wskazano m.in., co następuje:

(i) Wyposażenie kotłowni stanowią: (-) kotły zainstalowane: kotły typu ERM-6,5 szt. 5 o nominalnej mocy cieplnej 5,64 MW każdy, opalane węglem kamiennym - łącznie moc 28,2 MW, (-) kotły dopuszczone do eksploatacji przez Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego (dalej "Prezesa U.D.T.") - kotły typu ERM-6,5 szt. 3 o nominalnej mocy cieplnej 5,64 MW każdy, opalane węglem kamiennym - łącznie 16,92 MW. Kotły opalane są miałem węgla kamiennego (str.4);

(ii) W trakcie oględzin pomieszczenia kotłowni przeprowadzonych w dniu 13 marca 2019 r. w oparciu o zapisy art.10 b ust. 2 pkt 6 ustawy o I.O.Ś. stwierdzono eksploatację kotła nr 1, 4 i 5 oraz kotła nr 3 - kotły zasypane były opałem widocznym na ruchomych rusztach, które automatycznie podają opał na palenisko, poprzez otwory kontrolne widoczny był płomień w paleniskach. W trakcie oględzin kotłowni stwierdzono, że wyrejestrowane kotły nr 2 i nr 3 nie są trwale odłączone z instalacji wyciągowej kierującej spaliny z paleniska do emitora. Kotły podłączone są do zbiorczego układu wyciągowego. Na taśmociągu odprowadzającym żużel i popiół paleniskowych spod kotłów do wanien żużlowych i dalej na zbiorczy taśmociąg, stwierdzono obecność żużla i popiołu (str.4);

(iii) Z uwagi na moc zainstalowanych źródeł energetycznego spalania paliw (powyżej 20 MW) Skarżąca była w przeszłości uczestnikiem systemu handlu uprawnieniami do emisji CO2 i zarejestrowana była pod nr [...]. Od 2014 r. sukcesywnie wyłączano z eksploatacji część kotłów parowych (jeden kocioł opalany olejem oraz dwa kotły opalane węglem kamiennym), uzyskując łączną moc grzewczą kotłów wynoszącą ok. 17 MW. Kotły zostały wykreślone z ewidencji U.D.T.: 1) w dniu 28 lutego 2014 r. kocioł parowy opalany olejem opałowym, 2) w dniu 11 czerwca 2015 r. kocioł parowy Erm nr 3 opalany węglem kamiennym, 3) w dniu 15 stycznia 2018 r. kocioł parowy Erm nr 2 opalany węglem kamiennym (str.7);

(iv) W przeszłości jednostka legitymowała się zezwoleniami na uczestnictwo w systemie handlu uprawnieniami do emisji w wydawanych przez Starostę [...] (dalej "Starosta") decyzjach - ostatnia decyzja Starosty nr [...] z dnia [...] października 2016 r. W zezwoleniach określono plan monitorowania wielkości emisji i metodę monitoringu CO2. Kontrolowany uzyskał decyzję Starosty nr [...] z dnia [...] marca 2018 r., wygaszającą zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych z instalacji spalania paliw z dniem 15 stycznia 2018 r. z uwagi na nieosiągnięcie progu mocy 20 MW w eksploatowanych urządzeniach do energetycznego spalania paliwa (str.7);

(v) Obecnie, w związku ze stwierdzoną w dniu 13 marca 2019 r. eksploatacją w kotłowni czterech kotłów węglowych o łącznej mocy powyżej 22 MW oraz możliwością eksploatacji wszystkich pięciu zainstalowanych kotłów w kotłowni, dla których łączna moc cieplna wynosi ponad 28 MW, eksploatacja kotłowni możliwa jest po uzyskaniu zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych, o których mowa w art. 51 u.s.h.u.e.g.c. (str.7).

3. Pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] WIOŚ zawiadomił Skarżącą na podstawie art.64 § 4 k.p.a. w związku z art.102 ust.1 u.s.h.u.e.g.c. o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia Skarżącej administracyjnej kary pieniężnej z tytułu eksploatowania instalacji bez zezwolenia, o którym mowa w art.51 u.s.h.u.e.g.c.

4. Pismem z dnia 25 kwietnia 2019 r., skierowanym do WIOŚ, Skarżąca przedstawiła swoje stanowisko odnośnie m.in. wycofanych z eksploatacji kotłów ERm-6,5 nr 2 i nr 3. Skarżąca przedłożyła dokumentację fotograficzną stanowiącą element "Protokołu z dnia 24 kwietnia 2019 r. z przeglądu wycofanych z eksploatacji kotłów parowych na kotłowni zakładowej K-2, K-3" sporządzonego przez pracowników Spółki, mającą potwierdzić jej stanowisko w sprawie trwałego wyłączenia z eksploatacji kotłów ERm-6,5 nr 2 i nr 3.

5. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. WIOŚ wymierzył Skarżącej administracyjną karę pieniężną w wysokości 50 000,00 zł w związku z eksploatacją przez Spółkę instalacji kotłowni grzewczo - technologicznej bez zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych z instalacji. W uzasadnieniu w/w rozstrzygnięcia wskazano, że: (-) w dniu 13 marca 2019 r. Skarżąca eksploatowała instalacje do spalania paliw o mocy cieplnej powyżej 20 MW, (-) w myśl art. 51 u.s.h.u.e.g.c. eksploatacja tego rodzaju instalacji jest dozwolona wyłącznie po uzyskaniu zezwolenia, (-) wymaganego zezwolenia Skarżąca jednakże nie posiada, (-) eksploatacja przez Skarżącą instalacji do spalania paliw o mocy cieplnej powyżej 20 MW, prowadzona z naruszeniem art. 51 u.s.h.u.e.g.c. w okresie od 15 stycznia 2018 r. do 13 marca 2019 r., stanowi przesłankę do wymierzenia Skarżącej administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 50 000 zł.

6. Pismem z dnia 13 września 2019 r. Skarżąca wniosła do GIOŚ odwołanie od decyzji WIOŚ.

III. Jak już wskazano, decyzją zaskarżoną obecnie GIOŚ rozpoznał odwołanie Skarżącej od decyzji WIOŚ, utrzymując tę decyzję w mocy.

W uzasadnieniu w/w rozstrzygnięcia odwoławczego wskazano w szczególności, co następuje:

1. Materiał dowodowy zgromadzony w toku kontroli przeprowadzonej przez WIOŚ w zakładzie Skarżącej w dniach 18 marca – 19 kwietnia 2019 r., zakończonej protokołem nr [...] oraz wcześniejszych oględzin z dnia 13 marca 2019 r., przeprowadzonych na podstawie art.10b ust.2 pkt 6 ustawy o I.O.Ś., daje podstawy do przyjęcia, iż Skarżąca dopuściła się naruszenia, o którym mowa w art.120 ust.1 u.s.h.u.e.g.c., polegającego na eksploatacji instalacji emitującej gazy cieplarniane bez zezwolenia, o którym mowa w art.51 u.s.h.u.e.g.c. (w sytuacji, w której o nominalna mocy cieplna instalacji przekroczyła 20 MW). Stosownie do powyższego:

1.1. W załączniku nr 1 do u.s.h.u.e.g.c. określone zostały rodzaje działań prowadzonych w instalacjach wraz z wartościami progowymi odniesionymi do zdolności produkcyjnych tych instalacji, stanowiące kryteria uczestnictwa instalacji w systemie - dla instalacji spalania paliw. W rozpatrywanym przypadku, kryterium stanowi całkowita nominalna moc cieplna przekraczająca 20 MW. Zgodnie z objaśnieniami zawartymi w załączniku nr 1, w przypadku włączania instalacji do systemu na podstawie wartości progowej odniesionej do nominalnej mocy cieplnej uwzględnia się sumę nominalnej mocy cieplnej wszystkich stacjonarnych urządzeń technicznych, w których zachodzi spalanie. Dla takich instalacji zgodnie z art. 51 u.s.h.u.e.g.c. eksploatacja jest dozwolona wyłącznie po uzyskaniu zezwolenia tj. pozwolenia zintegrowanego albo pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, o którym mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z art. 102 ust. 1 u.s.h.u.e.g.c. jeżeli prowadzący instalację eksploatuje instalacje bez zezwolenia, o którym mowa w art. 51 podlega administracyjnej karze pieniężnej. Organ w tym zakresie nie działa na zasadzie uznania lecz w przypadku stwierdzenia uchybienia przepisów ustawy wymierza administracyjną karę pieniężną;

1.2. Spółka w czasie kontroli przeprowadzonej przez WIOŚ (data kontroli od 18 marca 2019 r. do 19 kwietnia 2019 r.) zakończonej protokołem nr [...] eksploatowała instalację energetycznego spalania paliw tj. kotłownię technologiczno-grzewczą wyposażoną w 5 kotłów typu ERm-6,5, o nominalnej mocy cieplnej 5,64 MW każdy. Kotły opalane są węglem kamiennym, a ich łączna moc wynosi 28,2 MW. Dla trzech z pięciu ww. kotłów (łączna moc 3 kotłów wynosi 16,92 MW), Skarżąca posiada decyzję zezwalającą na eksploatację urządzenia technicznego wydaną przez Prezesa U.D.T.

W przeszłości, z uwagi na łączną moc zainstalowanych kotłów, przekraczającą 20 MW, Skarżąca do dnia 15 stycznia 2018 r. była w świetle przepisów u.s.h.u.e.g.c. uczestnikiem systemu handlu uprawnieniami do emisji CO2 - instalacja zarejestrowana w Krajowym Planie Rozdziału Uprawnień pod nr [...].

Z ustaleń kontroli wynika również, że Spółka posiadała decyzje Starosty P. (dalej "Starosty"), udzielające zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych z instalacji objętej systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (nr [...]):

1) decyzja z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...] , określająca źródła emisji CO2, jakim jest kotłownia technologiczna wyposażona w pięć kotłów parowych typu ERm-6,5 o nominalnej mocy cieplnej 28.2 MW oraz jeden kocioł parowy typu LOOS UL- SI0000x13 o nominalnej mocy cielnej 6.33 MW,

2) decyzja z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], zmieniająca źródła emisji CO2, jakim jest kotłownia technologiczna wyposażona w cztery kotły parowe typu ERm-6,5 o nominalnej mocy cieplnej 22,56 MW. Przedmiotowa zmiana nastąpiła na wniosek Spółki ze względu na wyłączenie z użytkowania i wykreślenie z ewidencji eksploatowanych urządzeń technicznych przez Prezesa U.D.T. jednego kotła parowego typu ERm-6,5 o nominalnej mocy cieplnej 5,64 MW oraz jednego kotła parowego typu LOOS UL-S 10000x13 o nominalnej mocy cielnej 6,33 MW.

Zarówno decyzja Prezesa U.D.T. z dnia [...] maja 2015 r., stwierdzająca wygaśnięcie decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r., zezwalającej na eksploatację urządzenia technicznego tj. kotła typu ERm-6,5 jak i ww. decyzja Starosty z dnia [...] maja 2015 r. nie wskazuje, który z kotłów typu ERm-6,5 został wyłączony z eksploatacji. Podkreślić należy, iż w uzasadnieniu decyzji Starosty wskazano że cyt. " Wyłączenie kotłów ma charakter trwały, powodujący zmniejszenie emisji. ".

3) decyzja z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], udzielająca zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych z instalacji spalania paliw jakim jest kotłownia grzewczo - technologicznej, w której prowadzi się proces spalania węgla kamiennego w czterech kotłach grzewczych parowych ERm-6,5 o łącznej nominalnej mocy cieplnej wynoszącej 22.56 MW.

Decyzją z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...] Starosta wygasił z dniem 15 stycznia 2018 r. zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych dla instalacji nr [...], udzielone decyzją Starosty z dnia [...] października 2016 r., znak: [...].

Podstawą do wygaszenia w/w zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych dla instalacji nr [...] był wniosek Spółki w związku z decyzją Prezesa U.D.T. z dnia [...] stycznia 2018 r., znak: [...] o wyłączeniu z eksploatacji kotła parowego typu ERm-6,5 o numerze fabrycznym 2211032 (kocioł nr 2), co z kolei spowodowało obniżenie łącznej mocy dla instalacji objętej zezwoleniem na emisje gazów cieplarnianych z instalacji spalania paliwa o całkowitej mocy cieplnej przekraczającej 20 MW z poziomu 22,56 MW do 16,92 MW. Wobec obniżenia nominalnej mocy cieplnej do 16.92 MW. zgodnie z u.s.h.u.e.g.c. nie zachodzi konieczność posiadania zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych z instalacji objętej systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w zakresie emisji CO2.

W dniu 13 marca 2019 r. WIOŚ przeprowadził na podstawie art.10 b ust. 2 pkt 6 ustawy o I.O.Ś. oględziny przedmiotowej kotłowni. Ustalenia oględzin zostały zawarte w "Adnotacji Urzędowej". Na podstawie wyników oględzin WIOŚ przeprowadził następnie, na podstawie art. 9 ustawy o I.O.Ś., pozaplanową kontrolę interwencyjną w Spółce (w dniach od 18 marca do 19 kwietnia 2019 r.), z której sporządzono protokół kontroli nr [...]. "Adnotacja urzędowa" z oględzin kotłowni wraz z dokumentacją fotograficzną, z dnia 13 marca 2019 r. stanowi załącznik nr 1 do ww. protokołu kontroli nr [...] nie zostały wniesione uwagi i zastrzeżenia.

W toku czynności przeprowadzonych w trybie art. 10 b ust. 2 pkt 6 ustawy o I.O.Ś., ustalono, że w dniu oględzin (tj. 13 marca 2019 r.) w kotłowni grzewczo-technologicznej eksploatowane były cztery kotły:

- kocioł ERm-6,5 nr 1 - numer fabryczny 2211009,

- kocioł ERm-6,5 nr 3 - numer fabryczny 2211056,

- kocioł ERrn 6,5 nr 4 - numer fabryczny 2211018,

- kocioł ERm-6,5 nr 5 - numer fabryczny 2211026,

- kocioł ERm nr 2 - numer fabryczny 2211032 w dniu oględzin nie był eksploatowany. Kotły ERm-6,5 nr 1, 3, 4 i 5 zasypane były opałem widocznym na ruchomych rusztach, które automatycznie podają go na palenisko, a poprzez otwory kontrolne widoczny był płomień w paleniskach. WIOŚ stwierdził również, że wyrejestrowane kotły ERm-6,5 nr 2 i nr 3 (identyfikacji kotła nr 3 dokonano podczas oględzin) nie są trwale odłączone z instalacji wyciągowej kierującej spaliny z paleniska do emitora. Kotły podłączone są do zbiorczego układu wyciągowego. Na taśmociągu odprowadzającym żużel i popiół paleniskowy spod kotłów do wanien żużlowych i dalej na zbiorczy taśmociąg, stwierdzono obecność żużla i popiołu.

Wobec powyższego WIOŚ ustalił, że łączna nominalna moc eksploatowanych kotłów wynosi ponad 22 MW - cyt. " Obecnie, w związku ze stwierdzoną w dniu 13.03.2019 r. eksploatacją w kotłowni 4 kotłów węglowych o łącznej mocy powyżej 22 MW oraz możliwością eksploatacji wszystkich 5 zainstalowanych kotłów w kotłowni, dla których łączna moc cieplna wynosi ponad 28 MW eksploatacja kotłowni możliwa jest po uzyskaniu zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych, o którym mowa w art. 51 u.s.h.u.e.g.c.".

Spółka po otrzymaniu w/w zawiadomienia przedłożyła WIOŚ - owi informacje, wskazujące na trwałe wyłączenie z eksploatacji kotłów, wskazując przy tym na ustalenia Prezesa U.D.T. z dnia 12 czerwca 2019 r., potwierdzające wyłączenie kotłów nr 2 i 3 z eksploatacji. We w/w piśmie Skarżąca wskazała również, że w trakcie kontroli w dniu 18 marca 2019 r. nie stwierdzono eksploatacji kotów nr 2 i nr 3 i wnioskowała w piśmie o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

Spółka w w/w pismach z dnia 25 kwietnia 2019 r. oraz z dnia 5 lipca 2019 r., czyli po zakończeniu kontroli, przedłożyła dokumentację fotograficzną, mającą świadczyć o dokonaniu czynności potwierdzających wyłączenie z eksploatacji kotłów.

Niepodważalnym dowodem potwierdzającym, że Spółka w okresie od 15 stycznia 2018 r. do 13 marca 2019 r. eksploatowała instalację bez wymaganego zezwolenia tj. eksploatowała 4 kotły ERm-6,5 nr 1, 3, 4 i 5 o całkowitej nominalnej mocy cieplnej 22.56 MW. przekraczającej 20 MW, czyli wymagającą zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych, o którym mowa w art. 51 u.s.h.u.e.g.c. jest "Adnotacja urzędowa" z dnia 13 marca 2019 r., stanowiąca załącznik nr 1 do protokołu z kontroli nr [...].

1.3. Organ I instancji prawidłowo stwierdził, że łączna nominalna moc, eksploatowanych w dniu 13 marca 2019 r., podczas oględzin pomieszczenia kotłowni czterech kotłów parowych typu ERm-6,5 o nominalnej mocy cieplnej 5,64 MW każdy, w kotłowni grzewczo - technologicznej w zakładzie Skarżącej wynosi łącznie 22,56 MW. Powyższe, a także oględziny dowiodły, że Skarżąca nie dokonała trwałego odłączenia kotłów (ERm-6,5 nr 2 i nr 3) od instalacji wyciągowej kierującej spaliny z paleniska do emitora. To umożliwiło jej użytkowanie wspomnianych kotłów, mimo niedopuszczenia ich do eksploatacji przez Prezesa U.D.T.

1.4. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji odniósł się do argumentów Spółki wskazując, iż z przedstawionych dowodów nie wynika, że w okresie do 13 marca 2019 r. tj. dnia przeprowadzenia oględzin kotłowni grzewczo-technologicznej, nastąpiło trwałe wyłączenie z eksploatacji kotłów typ ERm-6,5 nr 2 i 3. Wobec powyższego zarzut Strony, że organ I instancji nie uwzględnił wszystkich dowodów w sprawie tj. informacji, przekazanych przez nią pismem z dnia 25 kwietnia 2019 r., wyjaśniających kwestie wyłączenia z eksploatacji kotłów węglowych nr 2 i nr 3, należy uznać za bezzasadny. Kara bowiem wymierzona jest za eksploatację instalacji w czasie kiedy kotły mogły i były użytkowane, a zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych z instalacji Strona nie posiadała.

1.5. Adnotacja urzędowa oraz protokół kontroli został sporządzony zgodnie z kompetencjami posiadanymi przez I.O.Ś. Zgodnie bowiem z art. 76 § 1 k.p.a., aby dokument został uznany za urzędowy, powinien zostać sporządzony przez powołane do tego organy państwowe w zakresie działania tych organów, w przepisanej formie. Brak ustawowej definicji dokumentu w k.p.a. spowodował, że w orzecznictwie wielokrotnie oceniano, czy dany dokument należy uznać za urzędowy czy też nie. Dla przykładu można wskazać wyr. NSA z 20.1.1999 r. (III SA 1594/98, niepubl.), w którym Sąd stwierdził, że: "protokół sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego, z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez kontrolowanego własnej wersji zdarzeń jest w rozumieniu art. 76 § 1 Kpa dokumentem urzędowym" (wyr. NSA z 5.9.2017 r., II GSK 3317/15, Legalis). Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

1.6. Dodatkowym potwierdzeniem, że kotły typ ERm-6,5 nr 2 i nr 3 nie zostały trwale odłączone z instalacji, a Skarżąca eksploatowała je bez wymaganego zezwolenia są sprawozdania z pomiarów automonitoringowych przekazane przez Spółkę do WIOŚ - owi. Przedmiotowe sprawozdania przekazywane były przy pismach z dnia 26 lutego 2018 r. i 13 września 2018 r. (sprawozdania z pomiarów nr [...] - data wykonania badań 8 luty 2018 r. i sprawozdania z pomiarów nr [...] - data wykonania badań 28 sierpnia 2018 r., świadczące o pracy kotłów ERm-6,5 nr 2 i 3). W tabelach nr 3 ww. sprawozdań z pomiarów okresowych emisji do powietrza z emitora E-l wynika, że w tym czasie pracowały 3 kotły typu ERm-6,5, w tym kocioł ERm-6,5 nr 2 i 3, które zostały wykreślone z ewidencji Prezesa U.D.T. w dniu 11 czerwca 2015 r. (kocioł nr 3) i w dniu 15 stycznia 2018 r. (kocioł nr 2);

1.7. W toku postępowania odwoławczego Organ wystąpił do Prezesa U.D.T. o uzupełnienie akt sprawy przez nadesłanie oryginałów lub poświadczonych za zgodność następujących dokumentów potwierdzających wykreślenie z ewidencji U.D.T. urządzeń technologicznych tj.:

1) kotła LOOS UL-S 10000x13 o nominalnej mocy cielnej 6,33 MW o numerze fabrycznym 52791 i numerze ewidencyjnym N2119002110,

2) kotła ERm-6,5 nr 3 o nominalnej mocy cieplnej 5,64 MW o numerze fabrycznym 2211056 i numerze ewidencyjnym N2119001103,

3) kotła ERm-6,5 nr 2 o nominalnej mocy cieplnej 5,64 MW o numerze fabrycznym 2211032 i numerze ewidencyjnym N2119001929.

Jednocześnie we w/w piśmie wystąpiono o potwierdzenie numeru fabrycznego i numeru ewidencyjnego kotła LOOS UL-S10000x13 o nominalnej mocy cieplnej 6,33 MW.

Pismem z dnia 8 lipca 2020 r., znak: [...], Prezes U.D.T. przekazał Organowi niezbędne dokumenty i wyjaśnienia.

Na podstawie analizy dokumentów potwierdzone zostały terminy wyłączenia z eksploatacji ww. kotłów oraz ustalono numery fabryczne i ewidencyjne kotłów:

1) kocioł LOOS UL-S 10000x13 o nominalnej mocy cielnej 6,33 MW (numer fabryczny 52791 i numer ewidencyjny N2119002110) - decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Prezes U.D.T. stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r., zezwalającej na eksploatację urządzenia technicznego,

2) kocioł ERm-6,5 nr 3 o nominalnej mocy cieplnej 5,64 MW (numer fabryczny 2211056 i numer ewidencyjnym N2119001103) - decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Prezes U.D.T. stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r., zezwalającej na eksploatację urządzenia technicznego,

3) kocioł ERm-6,5 nr 2 o nominalnej mocy cieplnej 5,64 MW (numer fabryczny 2211032 i numer ewidencyjny N2119001929) - decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r.. Prezes U.D.T. stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r., zezwalającej na eksploatację urządzenia technicznego.

2. W odniesieniu do wniosku o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na trudną sytuację finansową Skarżącej stwierdzić należy, iż do kar pieniężnych, o których mowa w art. 102 ust. 1 u.s.h.u.e.g.c., stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm.), które przewidują możliwość zastosowania ulgi w spłacie kary, poprzez rozłożenie jej na raty. Wymaga to jednak złożenia wniosku i przeprowadzenia odrębnego postępowania administracyjnego, a organem właściwym w tej sprawie jest WIOŚ.

3. W sprawie nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu na podstawie art. 189f § 1 k.p.a. Stosownie do powyższego:

3.1. Stwierdzone naruszenie nie ma charakteru wyłącznie formalnego, albowiem przedmiotowa instalacja winna być objęta systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, a co za tym idzie stanowić element unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS) w zakresie przeciwdziałania zmianom klimatu oraz podstawowym narzędziem redukcji emisji gazów cieplarnianych. System działa od 2005 r. i obejmuje ponad 11 tys. instalacji w sektorze energetycznym i przemysłowym na obszarze UE i Norwegii, które (jako najwięksi emitenci) są odpowiedzialne za blisko połowę unijnej emisji dwutlenku węgla. Trzeba przy tym mieć na względzie, że ciężar posiadania zezwolenia na eksploatację instalacji do spalania paliw o mocy powyżej 20 MW spoczywa na podmiotach korzystających ze środowiska, a nie na organie kontroli. Z uwagi na fakt, że to podmiot korzystający ze środowiska jest zobowiązany do posiadania odpowiedniego zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych z instalacji spalania paliw o całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 20 MW, ustawodawca w sposób jednoznaczny określił obowiązek wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za tego rodzaju naruszenie, a decyzje te mają charakter związany.

Biorąc ponadto pod uwagę okoliczności związane z doniosłą wagą społeczną obowiązków związanych z ochroną środowiska jako dobra wspólnego, nie sposób uznać, że waga stwierdzonego naruszenia prawa, ma charakter znikomy. W takim stanie sprawy nie została spełniona przesłanka określona w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.

3.2. W sprawie nie zachodzą podstawy do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189 f § 1 pkt 2 k.p.a. z uwagi na niestwierdzenie, iż za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.

3.3. Stwierdzić następnie należy, że w sprawie nie zachodzą także okoliczności wskazane w art. 189f § 2 k.p.a., umożliwiające fakultatywne odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej. Przepis ten zakłada możliwość wyznaczenia stronie, w drodze postanowienia, terminu do przedstawienia dowodów potwierdzających usunięcie naruszenia prawa lub powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, o ile pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby zostać nałożona administracyjna kara pieniężna.

W tym aspekcie wyjaśnić trzeba, że w literaturze teorii prawa wyróżnia się dwa typy celów ustanawiania regulacji prawnych, tj.: cel bezpośredni polegający na uzyskaniu zachowania zgodnego z normą oraz cel pośredni, związany z uzyskaniem określonych następstw zachowania zgodnego z normą (stanu rzeczy, który chce osiągnąć prawodawca w wyniku przestrzegania prawa przez adresatów norm)'. Jednocześnie głównym celem instrumentów prawnych o charakterze sankcji administracyjnej jest zabezpieczenie (gwarancja) wykonania określonych prawnie obowiązków. Cele sankcji administracyjnych są zatem ściśle związane z celami, którym służyć mają obowiązki określone w przynależnych do prawa administracyjnego materialnego normach sankcjonowanych.

Uwzględniając powyższe stwierdzić zatem należy, że celem bezpośrednim sankcji ustanowionej w art. 102 ust. 1 u.s.h.u.e.g.c. jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania systemu handlu uprawnieniami do emisji, polegające na prowadzeniu kompletnego, spójnego, przejrzystego i dokładnego monitorowania rzeczywistej oraz wiarygodnej sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych. System ma zapewnić porównywalność emisji dwutlenku węgla w każdym państwie członkowskim UE. Wskazać należy, że system umożliwia skuteczną kontrolę przestrzegania prawidłowego funkcjonowania sytemu handlu uprawnieniami jako, że nadzór prowadzi Krajowy Ośrodek Bilansowania i Zarządzania Emisjami, posiadający status jednostki upoważnionej przez państwo do administrowania unijnym systemem handlu uprawnieniami do emisji w Polsce.

Cele pośrednie zawartej w powyższych przepisach normy prawnej związane są z kolei z dążeniem do zapewnienia jak najlepszej jakości powietrza, w szczególności poprzez przestrzeganie warunków wprowadzania gazów cieplarnianych do powietrza w zakresie monitorowania i raportowania, określonych w wymaganych zezwoleniach związanych z mocą cieplną kotłowni powyżej 20 MW przez podmioty objęte systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w zakresie emisji CO2.

Cele te, ukierunkowane na przeciwdziałanie zmianom klimatu, pozostają zbieżne z ratio legis regulacji materialnoprawnej, w której normy te zostały zawarte, tj. u.s.h.u.e.g.c., której celem jest: 1) w pierwszej kolejności przeciwdziałanie naruszeniom środowiska (prewencja), następnie zaś 2) sprzyjanie zachowywaniu środowiska w stanie niezmienionym (konserwacja) oraz 3) przywracanie elementów przyrodniczych do stanu właściwego, w sytuacji gdy dochodzi do naruszeń (restytucja).

Istotne znaczenie dla skuteczności zawartej w powyższych przepisach ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. kary pieniężnej ma przy tym prewencja ogólna (generalna), polegająca na oddziaływaniu na podmioty korzystające ze środowiska i uświadamianiu obowiązków związanych z terminowym rozliczeniem wielkości emisji, których niezrealizowanie może skutkować poniesieniem odpowiedzialności prawnej. W aspekcie prewencji szczególnej (indywidualnej) celem ww. przepisów jest skłonienie podmiotu ponoszącego odpowiedzialność do dochowania powyższych wymagań w przyszłości. Wymierzenie kary w tej sprawie jest zatem niezbędne nie tylko w celu przymuszenia podmiotu do realizacji obowiązków środowiskowych zgodnie z wymaganiami przepisów, teraz i w przyszłości, ale także dla ochrony interesu publicznego (ochrony środowiska).

Z uwagi na tak zdefiniowane cele administracyjnej kary pieniężnej zawartej art. 102 ust. 1 ustawy z 12 czerwca 2015 r., brak jest podstaw do wdrożenia procedury określonej w art. 189f § 2 i 3 Kpa, ponieważ odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej nie pozwoli na spełnienie celów, dla których kara ta miałaby być nałożona.

Zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. w sprawach dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w art. 104 ust. 1 stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Zatem uznać należy, że ww. przepisy stanowią przepisy odrębne, o których mowa w art. 189a § 2 Kpa.

IV. Pismem z dnia 25 stycznia 2021 r. Skarżąca, reprezentowana przez r.pr. K. G., wniosła do tut. Sądu skargę na decyzję odwoławczą GIOŚ, wnosząc o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji WIOŚ, 2) zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, 3) przeprowadzenie dowodu z oświadczenia kierownika laboratorium przeprowadzającego pomiary na okoliczność ilości pracujących kotłów.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, co następuje:

(i) W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji Organ nie wskazał przepisu, upoważniającego WIOŚ i GIOŚ do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, tj. art.102 ust.1 i 2 u.s.h.u.e.g.c. Organ nie wskazał również przesłanek wymierzenia kary. Już te okoliczności przesądzają o wadliwości zaskarżonej decyzji odwoławczej;

(ii) Z art.106 ust.2 u.s.h.u.e.g.c. wynika, iż delikt administracyjny, przewidziany w art.102 ust.1 ustawy, polegający na eksploatacji instalacji bez zezwolenia, o którym mowa w art. 51, stwierdza się w oparciu o ściśle określony materiał dowodowy, tj.: a) wykazy, o których mowa w art. 94 ust. 1 i art. 95 ust. 1, lub b) ustalenia kontroli.

Z racji tego, iż w toku wszczętego przeciwko Skarżącej postępowania administracyjnego nie zgromadzono dowodów w postaci wykazów, o których mowa w art. 94 ust. 1 i art. 95 ust. 1, natomiast przeprowadzono u Skarżącej kontrolę (w dniach 18 marca – 19 kwietnia 2019 r.), to wyłącznie wyniki tejże kontroli mogły być podstawą ustaleń faktycznych w sprawie. Warunek ten nie został jednakże spełniony, albowiem organy oparły się w tym zakresie przede wszystkim na dowodzie sporządzonym jeszcze przed przeprowadzeniem w/w kontroli, tj. na ustaleniach oględzin kotłowni przeprowadzonych w dniu 13 marca 2019 r., na podstawie art.10b ust.2 pkt 6 ustawy o I.O.Ś., udokumentowanych notatką urzędową.

Organy nie wykazały jednakże, iż ściśle określone ustawowe przesłanki do zastosowania w/w wyjątkowego trybu przeprowadzania oględzin, wskazane w art.10b ust.1 u.I.O.Ś. zostały w sprawie spełnione. Tryb ten mógł natomiast znaleźć zastosowanie, podobnie, jak i inne środki, o których mowa w art.10b ust.2 u.I.O.Ś., wyłącznie w przypadku powzięcia przez organy Inspekcji uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa przeciwko środowisku określonego w art. 182, art. 183 lub art. 186 Kodeksu karnego albo wykroczenia określonego w art. 154 § 2 Kodeksu wykroczeń, albo któregoś z wykroczeń wyszczególnionych w pkt 1 – 15 art.10b ust.1 u.I.O.Ś.

Z protokołu oględzin nie wynika tymczasem, aby zostały one przeprowadzone we w/w okolicznościach. Inspektorzy na terenie zakładu znaleźli się bowiem w związku z poinformowaniem przez Skarżącą o rozpoczęciu testów technologicznych w innej instalacji niż ta, do której odnosi się adnotacja urzędowa z dnia 13 marca 2019 r. Okoliczność ta znajduje swoje odzwierciedlenie w treści sporządzonej adnotacji urzędowej, która na tym etapie nawet nie została nazwana oględzinami i jest bezsporna.

W związku z tym w świetle postanowień przytoczonych przepisów oględziny, na które powołują się organy administracji obu instancji zostały przeprowadzone z naruszeniem prawa. A zatem dokonane w trakcie nich ustalenia faktyczne nie powinny być brane pod uwagę nawet jeśli zostały w trybie art. 76a k.p.a. wprowadzone do akt sprawy. Czynność na nie może bowiem konwalidować naruszeń prawa popełnionych przy jej przeprowadzaniu. W związku z tym oparcie się na dowodzie wadliwie przeprowadzonym, z naruszeniem reguł stanowi naruszenie prawa mające wpływ na wynik kwestionowanego rozstrzygnięcia;

(iii) Organy dokonały wadliwej oceny dowodów w postaci sprawozdań z pomiarów automonitoringowych, przekazanych przez Spółkę WIOŚ - owi.

W/w pomiary mają w ocenie organów dodatkowo potwierdzać, że kotły typ ERłn-6,5 nr 2 i nr 3 nie zostały trwale odłączone z instalacji, a Skarżąca eksploatowała je bez wymaganego zezwolenia. Przedmiotowe sprawozdania były przekazane przy pismach z dnia 26 lutego 2018 r. i z dnia 13 września 2018 r. (sprawozdania z nr [...] — data wykonania badań 8 lutego 2018 r. i sprawozdania z pomiarów nr [...] - data wykonania badań 28 sierpnia 2018 r., świadczące o pracy kotłów ERm-6,5 nr 2 i 3). Organy wskazały, że w 3 tabelach nr 3 ww. sprawozdań z pomiarów okresowych emisji do powietrza z emitora E-l wynika, że w tym czasie pracowały trzy kotły typu Erm-6.5, w tym kocioł ERm-6,5 nr 2 i 3. które zostały skreślone z ewidencji Urzędu Dozoru Technicznego w dniu 11 czerwca 2015 r. (kocioł nr 3) i dniu 15 stycznia 2018 r. (kocioł nr 2).

W sprawozdaniach tych podstawowe znaczenie miała jednak wielkość emisji do środowiska, a nie oznaczenie kotłów z których następowała emisja. Na błędne oznaczenie kotłów Skarżąca zwracała uwagę już w toku prowadzonego postępowania administracyjnego pismem z dnia 25 kwietnia 2019 r. Organy obu instancji nie odniosły się jednakże do tej kwestii. Potwierdzeniem zasadności wniosków zawartych w piśmie z dnia 25 kwietnia 2019 r., jest informacja od podmiotu przeprowadzającego pomiary (dowód: oświadczenie kierownika laboratorium podmiotu przeprowadzającego pomiary emisji stanowiące załącznik do skargi).

(iv) Organy nie odniosły się również do podnoszonych przez stronę zarówno na etapie postępowania kontrolnego jak i postępowania administracyjnego uwag wskazujących, że twierdzenia o pracy kotłów o mocy przekraczającej 20MW nie jest uzasadnione. Organ odwoławczy opisał co prawda decyzje stanowiące podstawę eksploatacji kotłów w przeszłości. Jednak w żaden sposób nie skonfrontował swoich hipotez z ustaleniami faktycznym dokonanymi przez Starostę P. na etapie wydawania decyzji Starosty P. z dnia [...] marca 2018 r., nie wzięto pod uwagę również decyzji Prezesa U.D.T. z dnia [...] stycznia 2018 r. o wyłączeniu z eksploatacji kotła parowego oraz o obniżeniu całkowitej mocy cieplnej poniżej wielkości wymagającej uzyskania pozwolenia emisyjnego. Zwrócenie uwagi na te rozstrzygnięcia administracyjne jest o tyle istotne, że to właśnie te organy powołane są do oceny czy ma miejsce eksploatacja instalacji, z której emisja wymaga uzyskania pozwolenia emisyjnego. Niestety z akt sprawy nie wynika aby organy Inspekcji zwracały się do organów uprawnionych do oceny czy doszło do wyłączenia z użytkowania kotłów grzewczych. Nie zwrócono się do nich nawet z zapytaniem, na jakiej podstawie faktycznej uznały, że doszło do wyłączenia kotłów grzewczych. Wymienione okoliczności faktyczne mają zasadnicze znaczenie przy ustalaniu jaka była maksymalna moc grzewcza instalacji. Dlatego też należy uznać, że w ten sposób uchybiono postanowieniom art. 7 K.p.a., który obliguje organy administracji do wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. Jednocześnie organy miały obowiązek zastosować w sprawie art. 81a § 1 k.p.a., tj. rozstrzygnąć ewentualne wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na korzyść Skarżącego.

(v) Organ odwoławczy dokonał wadliwej oceny dopuszczalności zastosowania w sprawie art. 189f k.p.a., de facto wykluczając możliwość zastosowania tego przepisu w odniesieniu do administracyjnych kar pieniężnych, wymierzanych z tytułu naruszenia obowiązków z zakresu ochrony środowiska (poprzez faktyczne przyjęcie, iż waga tego rodzaju naruszenia nie może mieć charakteru znikomego). Tego rodzaju wykładnia art. 189f k.p.a. wywoływałaby nieprzewidzianą przez ustawodawcę zbędność tego przepisu w zakresie naruszeń, o których mowa powyżej.

V. W odpowiedzi na skargę udzielonej pismem z dnia 3 marca 2021 r. GIOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VI. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Organu z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j. Dz.U z 2019, poz. 2167). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325, zwanej dalej "p.p.s.a.").

W myśl art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei w myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.

W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.

Zgodnie z art.15 zzs4 ust.3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz.374) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

VII. Kontrola legalności zaskarżonej do Sądu decyzji odwoławczej Organu prowadzi do następujących wniosków:

1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, uregulowanym w art.102 ust.1 i nast. ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, było wymierzenie Skarżącej administracyjnej kary pieniężnej, jako podmiotowi prowadzącemu instalację bez zezwolenia, o którym mowa w art. 51 ustawy. Przekonująco wykazały organy obu instancji, iż Skarżąca dopuściła się naruszenia, o którym mowa powyżej, w związku z czym wystąpiły przesłanki do wymierzenia jej w/w kary. Zarzutów skargi nie można było w tej sytuacji uwzględnić.

2. Stan prawny, regulujący przedmiot sprawy, przedstawia się następująco:

2.1. W zakresie konsekwencji eksploatowania instalacji bez zezwolenia, o którym mowa w art. 51 u.s.h.u.e.g.z.:

Eksploatacja instalacji jest dozwolona wyłącznie po uzyskaniu zezwolenia (art.51 u.s.h.u.e.g.z.).

Ilekroć w ustawie jest mowa o instalacji - rozumie się przez to stacjonarne urządzenie techniczne lub zespół takich urządzeń, w których są prowadzone jedno lub więcej działań określonych w załączniku nr 1 do ustawy oraz wszelkie inne czynności posiadające bezpośredni techniczny związek ze wskazanymi działaniami prowadzonymi w danym miejscu, które powodują emisję lub mają wpływ na jej wielkość (art.3 pkt 7 u.s.h.u.e.g.c.).

Rodzaje działań prowadzonych w instalacjach wraz z wartościami progowymi odniesionymi do zdolności produkcyjnych tych instalacji i gazy cieplarniane przyporządkowane danemu działaniu wskazano w załączniku nr 1 do u.s.h.u.e.g.c. W poz. nr 1 w/w załącznika wskazano "spalanie paliw w instalacjach o całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 20 MW".

Jeżeli prowadzący instalację eksploatuje instalację bez zezwolenia, o którym mowa w art. 51, podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 50 000 zł. (art.102 ust.1 u.s.h.u.e.g.z.).

Administracyjne kary pieniężne, o których mowa w art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1-3, art. 104 ust. 1 i art. 105, nakłada, w drodze decyzji, organ Inspekcji (art.106 ust.1 u.s.h.u.e.g.z.).

Organ Inspekcji stwierdza naruszenia, o których mowa w art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1-3, art. 104 ust. 1 i art. 105, na podstawie wykazów, o których mowa w art. 94 ust. 1 i art. 95 ust. 1, lub ustaleń kontroli (art.106 ust.2 u.s.h.u.e.g.z.).

2.2. W zakresie uprawnień kontrolnych Inspekcji Ochrony Środowiska:

Inspekcja Ochrony Środowiska jest powołana do kontroli przestrzegania przepisów o ochronie środowiska oraz badania i oceny stanu środowiska (art.1 u.I.O.Ś.).

Do zadań Inspekcji Ochrony Środowiska należy: (...) wykonywanie zadań dotyczących przeprowadzania kontroli przestrzegania przepisów ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (Dz. U. z 2021 r. poz. 332) w zakresie emisji gazów cieplarnianych objętych systemem oraz szacowanie wielkości emisji gazów cieplarnianych z instalacji lub z operacji lotniczej, o którym mowa w art. 87 ust. 4 i art. 88 ust. 1 tej ustawy (art.2 ust.1 pkt 13 u.I.O.Ś.).

Wykonywanie zadań kontrolnych przez Inspekcję Ochrony Środowiska regulują przepisy rozdziału 3 u.I.O.Ś. (art.9 – 22 u.I.O.Ś.), stanowiąc m.in., co następuje:

Inspekcja Ochrony Środowiska prowadzi kontrole planowe i pozaplanowe (art.9 ust.1 u.I.O.Ś.).

Kontrole planowe planuje się, uwzględniając potrzebę zapewnienia systematycznej oceny zagrożeń życia i zdrowia ludzi oraz środowiska, w szczególności wynikających z działalności podmiotów korzystających ze środowiska, i ustala w planach kontroli (art.9 ust.1a u.I.O.Ś.).

Do kontroli pozaplanowych zalicza się kontrole: 1) przeprowadzane na wniosek organów administracji publicznej lub podmiotów, o ile przepisy szczególne przewidują możliwość występowania z takim wnioskiem; 2) interwencyjne (art.9 ust.1b u.I.O.Ś.).

Przez kontrole interwencyjne rozumie się kontrole przeprowadzane w związku z rozpatrywaniem skarg i interwencji dotyczących zanieczyszczenia środowiska lub podejrzenia wystąpienia takiego zanieczyszczenia, wystąpienia poważnych awarii lub w celu przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia (art.9 ust.1c u.I.O.Ś.).

W art.10b ust.1 i 2 ustawy o I.O.Ś. zawarto upoważnienie dla organów I.O.Ś. do podejmowania określonych czynności w razie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa lub wykroczenia przeciwko środowisku. Stosownie do powyższego:

W przypadku powzięcia uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa przeciwko środowisku określonego w art. 182, art. 183 lub art. 186 Kodeksu karnego albo wykroczenia określonego w art. 154 § 2 Kodeksu wykroczeń, albo wykroczeń, o których mowa w: [w pkt 1 – 15 zamieszczono katalog w/w wykroczeń] - Główny Inspektor Ochrony Środowiska, wojewódzki inspektor ochrony środowiska lub upoważnieni inspektorzy Inspekcji Ochrony Środowiska mogą podjąć czynności, o których mowa w ust. 2 (art.10b ust.1 i 2 ustawy o I.O.Ś.).

Główny Inspektor Ochrony Środowiska, wojewódzki inspektor ochrony środowiska lub upoważnieni inspektorzy Inspekcji Ochrony Środowiska mogą podjąć czynności polegające na: (...) dokonywaniu oględzin pomieszczeń i innych miejsc (art.10b ust.2 pkt 6 ustawy o I.O.Ś.).

Inspektorzy są uprawnieni do uzyskiwania, gromadzenia, przetwarzania i wykorzystywania informacji o osobach, rzeczach i zdarzeniach, w tym uzyskiwania informacji oraz utrwalania śladów i dowodów, w sposób określony w ust. 2, które należy przechowywać zgodnie z przepisami o ochronie danych osobowych (art.10b ust.4 ustawy o I.O.Ś.).

Informacje uzyskane w czasie prowadzenia czynności, o których mowa w art. 10b ust. 2, mogą być wykorzystywane w celu realizacji zadań ustawowych Inspekcji Ochrony Środowiska, w tym w zakresie kontroli oraz stanowić dowód w postępowaniach administracyjnych, karnych oraz w postępowaniach w sprawach wykroczeń (art.10d ust.1 ustawy o I.O.Ś.).

Jak podnosi się w piśmiennictwie prawniczym (Danecka Daria, Radecki Wojciech, Inspekcja Ochrony Środowiska. Komentarz WKP 2020 - komentarz, stan prawny: 1 marca 2020 r.): "Czynności te podobne są do tych, do których inspektorzy IOŚ uprawnieni są przy wykonywaniu kontroli przestrzegania wymagań ochrony środowiska. Należy jednak podkreślić, że nie są to czynności kontrolne. Czynności te mają niejako quasi-procesowy charakter. Nie mogą mieć charakteru czysto procesowego z uwagi na to, że organy IOŚ nie mają kompetencji do prowadzenia postępowania przygotowawczego w rozumieniu Kodeksu postępowania karnego. (...) Czym jest owo uzasadnione podejrzenie popełnienia danego czynu zabronionego? Uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa jest pojęciem szerokim i nieostrym. Nie jest możliwe określenie w sposób kazuistyczny wszystkich stanów, sytuacji i okoliczności uprawdopodabniających podejrzenie popełnienia przestępstwa. (...).

3. Odniesienie w/w uwarunkowań prawnych do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy prowadzi do następujących wniosków:

3.1. Sąd w całości podziela stanowisko organów, sformułowane w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, tj. w oparciu o: 1) wyniki kontroli przeprowadzonej przez WIOŚ w zakładzie Skarżącej w dniach 18 marca – 19 kwietnia 2019 r., zakończonej protokołem nr [...], 2) wyniki wcześniejszych oględzin z dnia 13 marca 2019 r., przeprowadzonych na podstawie art.10b ust.2 pkt 6 ustawy o I.O.Ś., 3) wyniki pomiarów przedkładanych przez Spółkę WIOŚ – owi w trybie art. 149 ust 1 P.o.ś., 4) inną zgromadzoną w sprawie dokumentację), iż Skarżąca dopuściła się deliktu administracyjnego, o którym mowa w art.102 ust.1 u.s.h.u.e.g.c., polegającego na eksploatacji instalacji bez zezwolenia, o którym mowa w art.51 tej ustawy.

Trafnie zatem uznały organy, iż: (-) Skarżąca eksploatowała instalację, w której następowało spalanie paliw (instalacja w postaci kotłowni grzewczo – technologicznej, złożonej z kotłów opalanych węglem kamiennym), (-) całkowita nominalna moc cieplna w/w instalacji przekraczała próg 20 MW, ustalony w załączniku nr 1 (pozycja 1) do u.s.h.u.e.g.c., (-) eksploatacja w/w instalacji miała miejsce w sytuacji, w której Skarżąca nie legitymowała się wymaganym pozwoleniem na emisję gazów cieplarnianych.

Z materiału dowodowego sprawy wynika w sposób bezsporny, iż:

(i) w dacie przeprowadzania przez WIOŚ w zakładzie Skarżącej oględzin na podstawie art.10b ust.2 pkt 6 ustawy o I.O.Ś. w zakładzie tym fizycznie znajdowało się pięć kotłów parowych, przeznaczonych do spalania węgla kamiennego o nominalnej mocy cieplnej 5,64 MW każdy, łącznie 28,2 MW, tj.:

1) kocioł ERm-6,5 nr 1 - numer fabryczny 2211009,

2) kocioł ERm nr 2 - numer fabryczny 2211032,

3) kocioł ERm-6,5 nr 3 - numer fabryczny 2211056,

4) kocioł ERm 6,5 nr 4 - numer fabryczny 2211018,

5) kocioł ERm-6,5 nr 5 - numer fabryczny 2211026,

(ii) z formalnego punktu widzenia kotłami dopuszczonymi do eksploatacji przez Prezesa U.D.T. były wyłącznie trzy (spośród w/w pięciu) kotły o nr 1, 4 i 5 o łącznej nominalnej mocy cieplnej 16,92 MW,

(-) pozostałe dwa spośród w/w pięciu kotłów, tj. kotły nr 2 i 3 były natomiast urządzeniami formalnie wycofanymi z eksploatacji (decyzjami odpowiednio z dnia [...] stycznia 2018 r. oraz z dnia [...] czerwca 2015 r. Prezes U.D.T. stwierdził wygaśnięcie decyzji zezwalających na eksploatację w/w urządzeń technicznych).

Nie ulega wątpliwości, iż gdyby Skarżąca eksploatowała instalację grzewczo – technologiczną w zakresie zgodnym ze w/w stanem formalnym, tj. gdyby eksploatacja ta dotyczyła wyłącznie trzech dopuszczonych do eksploatacji kotłów nr 1,4 i 5 o łącznej nominalnej mocy cieplnej 16,92 MW, to w sprawie nie zachodziłby wymóg uzyskania przez Skarżącą stosownego pozwolenia na emisję gazów cieplarnianych, o którym mowa w art.51 u.s.h.u.e.g.c. (w oczywisty sposób nie doszłoby bowiem do przekroczenia progu 20 MW).

Konieczność uznania, iż eksploatowana przez Skarżącą instalacja przekraczała jednakże w/w próg 20 MW, obligujący podmiot prowadzący instalację do uzyskania pozwolenia, o którym mowa w art.51 u.s.h.u.e.g.c., wynika z faktu, iż w świetle zgromadzonego przez organy materiału dowodowego:

1) w dniu 13 marca 2019 r. Skarżąca eksploatowała cztery kotły węglowe o łącznej mocy powyżej 22 MW (w tym formalnie wyrejestrowany kocioł ERm-6,5 nr 3 - numer fabryczny 2211056) – już samo to ustalenie wystarcza do uznania, iż wskazany w załączniku do u.s.h.u.e.g.c. próg mocy, obligujący do uzyskania pozwolenia, został przez Skarżącą osiągnięty;

2) jednocześnie zarówno w tym dniu, jak i w okresie poprzedzającym 13 marca 2019 r. Skarżąca zachowała techniczną możliwość eksploatacji wszystkich pięciu zainstalowanych w kotłowni kotłów, dla których łączna moc cieplna wynosi ponad 28 MW (powyższe obejmowało również formalnie wyrejestrowane kotły ERm-6,5 nr 2 i nr 3), co uprawdopodobnia wniosek, iż w takim zakresie instalacja ta była eksploatowana w okresie od 15 stycznia 2018 r. do dnia oględzin.

Pomimo w/w okoliczności Skarżąca nie legitymowała się wymaganym zezwoleniem.

Mając na uwadze fakt, iż w przeszłości, tj. do dnia 15 stycznia 2018 r. przedmiotowa instalacja była objęta pozwoleniem na emisję gazów cieplarnianych (stwierdzenie wygaśnięcia tego pozwolenia z dniem [...] stycznia 2018 r., wynikające z formalnego zaprzestania osiągania przez instalację progu 20 MW, nastąpiło na mocy decyzji Starosty z dnia [...] marca 2018 r.) uznać należy, iż pomiędzy 15 stycznia 2018 r. a 13 marca 2019 r. (tj. w całym tym okresie lub w jego części) zaistniał stan fikcji prawnej, polegający na tym, iż pomimo formalnego wyrejestrowania kotłów ERm-6,5 nr 2 i nr 3 i wynikającego stąd ustania przesłanek do dalszego funkcjonowania w obrocie prawnym udzielonego Skarżącej pozwolenia na emisję gazów cieplarnianych (co pociągnęło za sobą stwierdzenie jego wygaśnięcia przez właściwy organ), Skarżąca w dalszym ciągu eksploatowała przedmiotową instalację w rozmiarze identycznym do tego, jaki uzasadniał wydanie w/w pozwolenia. Sytuacja tego rodzaju (tj. eksploatacja bez zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych instalacji do spalania paliw o mocy powyżej 20 MW) wypełnia znamiona deliktu opisanego w art.120 ust.1 u.s.h.u.e.g.c.

Ponownie podkreślić należy, iż dowodem wystarczającym do stwierdzenia przez organy popełnienia przez Skarżącą deliktu, o którym mowa w art.102 ust.1 u.s.h.u.e.g.c., były wyniki oględzin z dnia 13 marca 2019 r., przeprowadzonych przez WIOŚ na podstawie art.10b ust.2 pkt 6 ustawy o I.O.Ś., w toku których ujawniono eksploatację czterech pieców o łącznej nominalnej mocy cieplnej powyżej 22 MW. Prawdziwości tych ustaleń nie mogą podważać zdarzenia i dokumenty zaistniałe lub wytworzone po tej dacie, na które powołuje się Skarżąca, tj.: a) wyniki kontroli przeprowadzonej przez WIOŚ w dniach 18 marca – 19 kwietnia 2019 r. (w trakcie której stwierdzono wprawdzie eksploatację tylko trzech kotłów, niemniej jednocześnie stwierdzono utrzymywanie się powiązania technologicznego kotłów nr 2 i 3 z resztą instalacji, umożliwiające ich eksploatowanie), b) dokumentacja przedłożona przez Skarżącą przy piśmie z dnia 25 kwietnia 2019 r., tj. "Protokół przeglądu wycofanych z eksploatacji kotłów parowych na kotłowni zakładowej K-2, K-3", zaopatrzony w materiał zdjęciowy, mający potwierdzać poczynienie przez Skarżącą takich zabiegów technicznych, które uniemożliwiają eksploatację kotłów (brak jest bowiem przekonujących przesłanek, pozwalających na przyjęcie, iż dokumentacja ta, sporządzona po upływie blisko półtora miesiąca po oględzinach przeprowadzonych w dniu 13 marca 2019 r., odzwierciedla stan faktyczny, istniejący także przed dniem 13 marca 2019 r.).

3.2. Nietrafnie wywodzi skarga obciążenie zaskarżonej decyzji odwoławczej istotną wadą procesową, mającą polegać na niepowołaniu w podstawie prawnej decyzji przepisu upoważniającego organ do wymierzenia kary (tj. art.102 ust.1 u.s.h.u.e.g.c.). Jak trafnie bowiem podnosi się w orzecznictwie sądowym (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 717/15, publ. CBOA): "Wydanie decyzji bez podstawy prawnej zachodzi wówczas, gdy decyzja nie ma oparcia w żadnym z przepisów prawa obowiązujących w dacie jej wydania. Natomiast samo niewskazanie podstawy prawnej, w sytuacji, gdy ona istnieje nie uzasadnia twierdzenia, że decyzje wydano bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.". W sytuacji, w której w dacie orzekania przez GIOŚ art.102 ust.1 u.s.h.u.e.g.c. bezspornie upoważniał organy I.O.Ś. do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej z tytułu popełnienia deliktu, polegającego na eksploatacji instalacji bez zezwolenia, o którym mowa w art. 51, samo literalne niepowołanie w/w przepisu w podstawie prawnej rozstrzygnięcia, można potraktować jedynie jako takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. W myśl art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. naruszenie tego rodzaju nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny.

3.3. Nie można podzielić zastrzeżeń skargi co do legalności przeprowadzenia przez WIOŚ oględzin w zakładzie Skarżącej na podstawie art.10b ust.2 pkt 6 ustawy o I.O.Ś. (Skarżąca podnosi, iż organy nie wykazały, iż w sprawie wystąpiło uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa albo wykroczenia, o których mowa w art.10b ust.1 u.s.h.u.e.g.c., upoważniające organy I.O.Ś do zastosowania m.in. art.10b ust.2 pkt 6 tej ustawy). Za przekonujące uznać należy wyjaśnienia Organu, przedłożone w odpowiedzi na skargę, że wobec sprzecznych informacji, jakie Skarżąca przekazała WIOŚ – owi na temat rozpoczęcia testów technologicznych [...] w S. (pismo z dnia 18 lutego 2019 r. oraz pismo z dnia 1 marca 2019 r., wyjaśniające, że powyższa informacja nie stanowi zgłoszenia w trybie art. 76 P.o.ś.), WIOŚ mógł nabrać uzasadnionych podejrzeń co do popełnienia przez Skarżącą przestępstwa przeciwko środowisku określonego w art. 182 k.k. i podjąć w odniesieniu do Skarżącej działania w trybie art. 10 b ustawy o I.O.Ś., przeprowadzając oględziny zakończone "Adnotacją urzędową" z dnia 13 marca 2019 r., która stanowi załącznik do nr 1 do protokołu kontroli nr [...]. Ponieważ ustalenia poczynione w trybie art.10 b ust. 2 pkt 6 ustawy o I.O.Ś. dowodziły, że kotły ERm-6,5 nr 1, 3, 4 i 5 pomimo deklaracji Strony po zakończonych czynnościach kontrolnych (pismo Strony z dnia 25 kwietnia 2019 r.) o trwałym wyłączeniu z eksploatacji kotłów nr 2 i 3, były zasypane opałem widocznym na ruchomych rusztach, a przez otwory kontrolne widoczny był płomień w paleniskach oraz że wyrejestrowane kotły ERm-6,5 nr 2 i nr 3 nie są trwale odłączone z instalacji odciągowej kierującej spaliny z paleniska do emitora oraz fakt, że na taśmociągu odprowadzającym żużel i popiół paleniskowy spod kotłów do wanien żużlowych i dalej na zbiorczy taśmociąg stwierdzono obecność żużla i popiołu, podjęte zostały działania kontrolne w trybie art. 9 ustawy o I.O.Ś. Stosownie natomiast do art. 10 d ustawy o I.O.Ś. informacje uzyskane w czasie prowadzenia czynności, o których mowa w art. 10 b ust. 2 ustawy o IOŚ, mogą być wykorzystywane w celu realizacji zadań ustawowych I.O.Ś. oraz stanowić dowód w postępowaniach administracyjnych.

3.4. Nie można zgodzić się ze stwierdzeniem Skarżącej, że organ II instancji uchybił postanowieniom art. 7 k.p.a., ponieważ nie wziął pod uwagę decyzji Prezesa U.D.T. z dnia [...] stycznia 2018 r. oraz dlatego że nie zwrócił się do organów uprawnionych do oceny czy doszło do wyłączenia z użytkowania kotłów oraz na jakiej podstawie doszło do ich wyłączania. Jak trafnie wskazał Organ w odpowiedzi na skargę, na stronie 5 i 6 decyzji odwoławczej wyjaśniono, do jakich organów i o jakie dokumenty występowano, prowadząc postępowanie wyjaśniające. W wyniku ustaleń z Prezesem U.D.T. potwierdzono termin i fakt wyłączenia z użytkowania kotłów o określonych numerach fabrycznych i ewidencyjnych.

3.5. Nie można podzielić zastrzeżeń skargi co do prawidłowości rozpatrzenia przez organy dowodu w postaci sprawozdań z pomiarów automonitoringowych, przekazanych przez Skarżącą. Trafnie bowiem przyjęły organy, iż pomiary wykonane w dniu 28 sierpnia 2018 r. (sprawozdania z pomiarów nr [...]) dowodzą, że ww. kotły były eksploatowane po dniu 15 stycznia 2018 r., tj. terminie określonym decyzją Starosty P. z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...], stwierdzającą wygaśnięcie zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych z instalacji spalania paliw z uwagi na nieosiągnięcie progu mocy 20 MW. Ustalenia kontroli i wyniki pomiarów przekazanych przez Skarżącą WIOŚ - owi dowodzą, że sumaryczna całkowita nominalna moc cieplna eksploatowanych kotłów przekraczała 20 MW (22,56 MW). Nie można podzielić stanowiska Skarżącej, iż nie ma znaczenia z których kotłów następowała emisja, a jedynie jej wielkość, dlatego zarzut naruszenia art. 107 § 3 Kpa należy uznać za bezzasadny.

Sąd podziela stanowisko odpowiedzi na skargę, że przedłożone przy skardze oświadczenia kierownika laboratorium przeprowadzającego pomiary na okoliczność ilości pracujących kotłów (z których Sąd przeprowadził dowód na zasadzie art.106 § 3 p.p.s.a.), nie mają wpływu na prawidłowość poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. W/w oświadczenia nie dowodzą bowiem tego, że kotły typ ERm-6,5 nr 2 i nr 3 zostały trwale odłączone z instalacji, a fakt prowadzenia przez Skarżącą instalacji spalania paliw o mocy znamionowej przekraczającej 20 MW, dostatecznie potwierdzają w pierwszej kolejności wyniki oględzin z dnia 13 marca 2019 r.

Nie można zgodzić się ze skargą, że organy nie ustaliły, na jakiej podstawie faktycznej doszło do wyłączenia kotłów grzewczych. Na stronie 5 i 6 uzasadnienia zaskarżonej obecnie decyzji odwoławczej GIOŚ szczegółowo wskazał, o jakie informacje występował do Prezesa U.D.T., pozyskując tą drogą m.in. informację o podstawie prawnej i terminie wyłączenia z eksploatacji przedmiotowych kotłów oraz ustalając numery fabryczne i ich numery ewidencyjne.

3.6. Nie można podzielić zarzutów skargi co do wadliwej oceny organów w kwestii braku przesłanek do zastosowania w sprawie art. 189f k.p.a., w tym w szczególności § 1 pkt 1 tego artykułu (dopuszczalność odstąpienia przez organ od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, gdy waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa). Za zbyt daleko idące w tym kontekście należy uznać stanowisko skargi, iż ocena organów, kwestionująca możliwość uznania deliktu popełnionego przez Skarżącą za naruszenie prawa o znikomej wadze, wyniknęła z dokonania przez organy wadliwej, tj. nie znajdującej jakiegokolwiek oparcia w brzmieniu przepisów działu IVa k.p.a., wykładni art.189 § 1 pkt 1 k.p.a., mającej co do zasady wykluczać jego zastosowanie w sprawach z zakresu ochrony środowiska (skarga wskazuje zatem na nieuzasadnione przyjęcie przez organy, iż naruszenie przepisów o ochronie środowiska nie może co do zasady stanowić naruszenia prawa o znikomej wadze). Tego rodzaju zarzut jest nietrafny z tej racji, iż jakkolwiek Skarżąca całkowicie słusznie wskazuje na oczywistą niedopuszczalność apriorycznego wykluczania możliwości stosowania art.189 § 1 pkt 1 k.p.a. w sprawach o wymierzenie administracyjnych kar pieniężnych za delikty z zakresu ochrony środowiska, o tyle brak jest podstaw do przyjęcia, iż na gruncie takiej właśnie generalnej niedopuszczalności stanęły organy. Z decyzji obu instancji wynika natomiast, iż skonkretyzowane naruszenie przepisów ochrony środowiska, którego dopuściła się Skarżąca, polegające na niekontrolowanej eksploatacji instalacji emitującej gazy cieplarniane, w sytuacji, w której eksploatacja ta podlegała reglamentacji na zasadach określonych w u.s.h.u.e.g.c., nie może być uznane za naruszenie prawa o znikomej wadze. Stanowisko to, znajdujące swoje oczywiste źródło w potrzebie wyegzekwowania od podmiotów prowadzących instalacje dyscypliny w przestrzeganiu reżimu kontroli emisji gazów cieplarnianych, Sąd w pełni podziela.

W świetle powyższych okoliczności wniesiona skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Z tej racji Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.