Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 478/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-09-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 25 września 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.-T. Sp. z o.o. w P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K.-T. Sp. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia należności pobranej kwoty dotacji podlegającej zwrotowi oraz termin, od którego nalicza się odsetki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Wraz ze skargą skarżąca Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącej wykonanie decyzji i ewentualne wszczęcie administracyjnego postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie spowoduje u niej poważną szkodę zanim zostanie wydane prawomocne rozstrzygnięcie przez właściwy sąd administracyjny. Skarżąca podniosła, że organy podatkowe ustaliły jej zdaniem niezgodne z rzeczywistością zobowiązanie podatkowe, którego wyegzekwowanie albo nawet zabezpieczenie może doprowadzić Spółkę - jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą - już teraz (jeszcze przed rozpatrzeniem sprawy przez Sąd) do stanu niewypłacalności, a jak wskazuje bogate orzecznictwo sądów administracyjnych nie zawsze działania organów podatkowych (i innych organów administracji publicznej) są w pełni prawidłowe i powinny korzystać z ochrony prawnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U.

z 2017r., poz. 1369) – dalej: "p.p.s.a.". Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak istotnego z perspektywy tego przepisu uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Zauważyć należy, że skarżąca Spółka nie podała żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jej sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Z treści wniosku nie wynika, jakie dochody osiąga, jakim majątkiem dysponuje oraz jakie ponosi koszty. Wniosek ten miałby się

w istocie opierać na tych samych przesłankach, co skarga. Jednakże niezgodność decyzji z prawem jest istotą postępowania sądowoadministracyjnego, zaś ocena wniosku o ochronę tymczasową jest postępowaniem incydentalnym opartym na odrębnych przesłankach, które wskazano powyżej.

W ocenie Sądu, dla wykazania, że zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie wystarczy samo stwierdzenie strony, że wskutek ewentualnej egzekucji zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie przyjmuje się, że przesłanka wynikająca z art. 63 § 3 p.p.s.a. nie będzie miała zastosowania do wyegzekwowania należności pieniężnej, która w razie uwzględnienia skargi będzie zwrócona stronie skarżącej wraz z należnymi odsetkami (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2009, s. 215). Zobowiązania podatkowe mają bowiem charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki ich wykonania są odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z należnym oprocentowaniem według zasad przewidzianych w przepisach prawa (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 7 lipca 2014r. sygn. akt I SA/Wr 1690/13). Zatem również hipotetyczny stan niewypłacalności, który według Spółki mógłby wystąpić wskutek wykonania zaskarżonej decyzji, jest okolicznością niewystarczająca do udzielenie ochrony tymczasowej w niniejszej sprawie.

Podnieść także należy, że nawet trudna sytuacja finansowa strony, nie może sama w sobie świadczyć o spełnieniu przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zauważyć trzeba, że wprawdzie przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są przesłankami tożsamymi z tymi przewidzianymi w ramach przyznania prawa pomocy, jednakże mając na względzie art. 64 § 3 w zw. z art. 134 p.p.s.a. Sąd na podstawie akt sądowych, a także dokumentów znanych z urzędu, analizował również inne, niż wskazane we wniosku o wstrzymanie, okoliczności faktyczne, mogące mieć znaczenie dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie. Dokonując oceny niebezpieczeństwa wystąpienia negatywnych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd miał więc na uwadze sytuację materialną wnioskodawcy przedstawioną we wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 8 listopada 2011r., II FZ 638/11; z 26 czerwca 2012 r., II FZ 497/12; z 18 lipca 2012 r., II FZ 1590/12; z 12 września 2012 r., II OZ 760/12). Nie dopatrzył się jednakże zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanek uzasadniających udzielenie stronie skarżącej ochrony tymczasowej. Zauważyć również należy, że postanowieniem z 20 lipca 2017 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy.

Reasumując, w ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.