Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 2/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 i art. 11 ust. 1, art. 3
journal: Dz.U. 1984 nr 5 poz 24
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe.
article: art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 1 i art. 3 par. 2 pkt 8, art. 151 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r. sprawy ze skargi P. G. - redaktora naczelnego dziennika A. na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w przedmiocie udzielenia informacji prasowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 8 września 2014 r. K.M. – wskazując, że jest dziennikarzem

" " i powołując się na art. 4 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz.U. z 1984 r. Nr 5, poz. 24 ze zm.) zwrócił się do Z P Z Ł, o udzielenie informacji dotyczącej ostatniego przeprowadzonego w okręgu kursu dla nowowstępujących do PZŁ poprzez podanie wszystkich tytułów kosztów i ich wysokości przyjętych w kalkulacji dla wyliczenia sumarycznego kosztu kursu pokrywanego przez jego uczestników, z podaniem dat odbywania się kursu, liczny jego uczestników i ile zobowiązany być zapłacić każdy z nich.

W odpowiedzi na powyższe pismo, Przewodniczący Z P Z Ł , zwrócił się do dziennika " " o przesłanie oświadczenia, czy K.M. pozostaje w stosunku pracy z redakcją dziennika lub zajmuje się redagowaniem, tworzeniem bądź przygotowywaniem materiałów prasowych na rzecz i z upoważniania redakcji dziennika. Jednocześnie, pismem z dnia 30 września 2014 r. Przewodniczący ZO PZŁ udzielił żądanej informacji.

W piśmie z dnia 7 października 2014 r. K.M. – wskazując, że udzielone informacje są niepełne - zwrócił się o udzielenie odpowiedzi na poniższe pytania:

1. Czyjej własności są pomieszczenia, w których odbywało się szkolenie i egzaminy, jak była ich powierzchnia, jaką przyjęto stawkę za 1 dzień korzystania z tych pomieszczeń i na jakiej podstawie formalnej (umowa, zlecenie, użyczenie) określono sumaryczny koszt wynajmu na rzecz ZO PZŁ za czas szkolenia i egzaminów?

2. Jakie konkretnie sztuki broni (rodzaj, marka, model, kaliber) używane były podczas szkolenia, jaka jest wartość księgowa każdej sztuki, kiedy została wprowadzona na majątek ZO PZŁ i jakim procentem rocznym jest amortyzowana?

3. Jakie zadania wykonywała obsługa administracyjno-biurowa podczas szkoleń i egzaminów, jaką ilość czasu przyjęto dla skalkulowania kosztów tej obsługi, ile osób wykonywało tę obsługę oraz jaką stawkę (godzinową, dniówek, od jednego kursanta) przyjęto w kalkulacji?

1. Jakie tytuły i w jakiej wysokości składały się na koszt przeprowadzenia egzaminów?

4. Ile osób wpłaciło za udział w szkoleniu, ile osób wpłaciło za udział w egzaminach w pierwszym terminie oraz ile osób i w jakiej wysokości opłatę wpłaciło za egzaminy poprawkowe w każdym z obu terminów?

5. Ile kompletów materiałów dydaktycznych wydano kursantom oraz jakie pozycje, w jakiej formie (książka, broszura, kserokopia) i w jakiej wysokości wyceniono każdą z tych pozycji?

6. Przyjmując opłatę za szkolenie i kurs od większej niż w kalkulacji liczby osób, ZO PZŁ uzyskał nienależne przychody (art. 42 ust .9 ustawy Prawo e). Czy nadwyżka ta została podzielona i zwrócona uczestnikom szkolenia i egzaminów, a jeżeli nie, to jakie jest jej przeznaczenie?

W dniu 26 listopada 2014 r. P.G. – redaktor naczelny dziennika " ", reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Z O P Z Ł , w udzieleniu informacji publicznej na wniosek z dnia 7 października 2014 r.

Skarżący zarzucił Z O P Z Ł , naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r., poz. 782), poprzez bezczynność w udzieleniu informacji publicznej prasie.

W uzasadnieniu skargi powołano się także na art. 3 a ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz.U. z 1984 r., Nr 5, poz. 24 ze zm.). Zdaniem skarżącego z powyższych regulacji wynika, że udostępnianie informacji publicznej prasie odbywa się w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, zatem dla wskazania właściwego trybu dostępu do określonej informacji, w sytuacji, gdy wnioskuje o nią prasa, decydujące znaczenie ma ocena charakteru tej informacji oraz charakteru adresata wniosku. W niniejszej sprawie wniosek dotyczy informacji publicznej i został skierowany do podmiotu zobowiązanego na mocy art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępniania takich informacji a zatem właściwym dla jego załatwienia jest tryb określony w przepisach wymienionej ustawy.

Skarżący wniósł o nakazanie Z O P Z Ł udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem z dnia 7 października 2014 r. w ciągu 14 dni, a nadto o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, Z OP Z Ł wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu podniósł, że do dnia dzisiejszego redakcja dziennika " " nie przesłała odpowiedzi na pismo z pytaniem czy pan K.M. – osoba podająca się za dziennikarza tego dziennika pozostaje w stosunku pracy z redakcją lub czy zajmuje się zbieraniem i redagowaniem materiałów prasowych na rzecz i z upoważnienia redaktora naczelnego. Zdaniem Z O, skarga jest przedwczesna i jako taka niedopuszczalna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej: ustawą, sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowanie w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Stosownie do art. 149 § 1 ustawy, sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei zgodnie z § 2 tego przepisu, sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy.

Podkreślić należy przy tym, że w myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest bezczynność ZO P Z Ł , polegająca na niezałatwieniu wniosku z dnia 7 października 2014 r., złożonego przez osobę, wskazującą, że jest dziennikarzem dziennika "" - K.M. o udzielenie informacji prasowej temu dziennikowi.

Na wstępnie należy podkreślić, że w niniejszej sprawie bezspornym jest, iż Z O P Z Ł , jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. i dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r., poz. 782), do których odsyła art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz.U. z 1984 r., Nr 5, poz. 24 ze zm.). Kwestia ta była rozstrzygana m.in. przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 5 kwietnia 2013 r. (w sprawie o sygn. akt I OSK 89/13) uznał, że Polski Związek jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, do którego mają zastosowanie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji publicznej zobowiązane są nie tylko władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Analizując kompetencje P Z Ł wynikające z przepisów ustawy stwierdzić trzeba, że ustawodawca przekazał mu do realizacji zadania z zakresu administracji publicznej. Zadania te wynikają m.in. z art. 34 ustawy. Tymi zadaniami są m.in.: prowadzenie gospodarki ej w obwodach wyłączonych z wydzierżawienia i w obwodach wydzierżawionych przez koła , troska o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi PG L LP i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, a także w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych dziko żyjących. Związek realizuje również inne zadania powierzone mu przez ministra właściwego do spraw ochrony środowiska. Wymienione zadania nałożone na związek w drodze ustawy ze względu na ich cel mają charakter publiczny (patrz. R. Stec, "Uprawianie łowiectwa i prowadzenie gospodarki. Uwarunkowania administracyjnoprawne, cywilnoprawne i organizacyjne.", Lex 2012).

O publicznoprawnym charakterze działalności P Z Ł świadczy także konieczność odbycia, przez osoby ubiegające się o uprawnienia do polowania, szkolenia prowadzonego przez Związek (art. 42 ust. 4 -7 ustawy Prawo ).

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że P Z jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle art. 3a ustawy Prawo prasowe wniosek dziennikarza skierowany do podmiotu zobowiązanego o udostępnienie informacji, która ma charakter informacji publicznej, powinien być rozpoznany w trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Zaznaczenia wymaga także, że zarówno milczenie podmiotu, do którego zwrócono się o udzielenie informacji jak i odmowa jej udzielenia, podlega przy tym zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Podstawę wniesienia skargi stanowi przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), w myśl którego sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. W tym przypadku zastosowanie ma przepis art. 3 § 2 pkt 4 ustawy, który przewiduje możliwość wniesienia skargi na inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Innymi słowy w przypadku gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej prasie informacji tej nie udziela i nie wydaje w tym przedmiocie żadnego aktu redaktorowi naczelnemu czasopisma przysługuje skarga do sądu administracyjnego na bezczynność na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy (stanowisko zawarte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 319/13).

Zdaniem Sądu powyższe nie przesądza jednak o zasadności skargi P.G.

O ile można bowiem zgodzić się ze skarżącym, że w tym wypadku mają zastosowanie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, w myśl których prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu (a zatem nic nie stoi na przeszkodzie by z żądaniem udzielenia takiej informacji wystąpił K.M.), o tyle w wypadku gdy dana osoba występuje w imieniu czasopisma istotna jest także kwestia upoważnienia do takiego działania. Treść pism: z dnia 8 września i 7 października 2014 r. nie budzi wątpliwości, że składający je K.M. nie działał we własnym imieniu, lecz z upoważnia redaktora naczelnego dziennika " ". W tej sytuacji słusznie Z O P Z Ł podjął działanie zmierzające do ustalenia czy wniosek o udzielenie informacji publicznej jest prawidłowy. Niewątpliwie w sytuacji gdyby K.M. był dziennikarzem dziennika "" wówczas zważywszy na treść przepisów art. 11 i 7 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo prasowe, mógłby skutecznie taki wniosek złożyć. Zgodnie bowiem z cytowanymi przepisami, dziennikarz jest uprawniony do uzyskiwania informacji w zakresie, o którym mowa w art. 4 cytowanej ustawy, przy czym dziennikarzem w jej rozumieniu jest osoba zajmująca się redagowaniem, tworzeniem lub przygotowywaniem materiałów prasowych, pozostająca w stosunku pracy z redakcją albo zajmująca się taką działalnością na rzecz i z upoważnienia redakcji.

W tej sytuacji niezbędnym było zbadanie czy osoba, która podpisała wniosek faktycznie jest dziennikarzem dziennika "" (tj. czy pozostaje w stosunku pracy z redakcją lub zajmuje się taką działalnością na rzecz i z upoważnienia redakcji). Z O P Z Ł, w tym celu zwrócił się do redaktora naczelnego ww. dziennika P.G. o udzielenie stosownych informacji, jednak jego pismo zostało całkowicie przez skarżącego zignorowane. Wobec powyższego nie sposób stwierdzić, czy wniosek został faktycznie złożony z upoważnienia P.G., a tylko w takim wypadku to właśnie on byłby uprawniony do złożenia skargi będącej przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu. Należy podkreślić, że samo sporządzenie pisma na papierze firmowym dziennika " " powyższej kwestii nie wyjaśnia chociażby z tego względu, że używanie takiego firmowego papieru jest możliwe nie tylko przez dziennikarzy, ale także przez innych pracowników dziennika. Jak już powyżej wskazano, K.M. mógł złożyć wniosek o udzielenie informacji publicznej także we własnym imieniu, jednak wówczas to on powinien także złożyć skargę na bezczynność w jej udzieleniu, czego nie uczynił.

Raz jeszcze należy podkreślić, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga - na bezczynność Z O P Z Ł w udzieleniu informacji prasowej – złożona nie przez K.M., lecz przez P.G. – redaktora naczelnego dziennika " ". Skarga ta dotyczyła bezczynności polegającej na niezałatwieniu wniosku z dnia 7 października 2014 r., złożonego przez osobę, która nie wykazała, że jest dziennikarzem dziennika " " - K.M.. Ustalenie kto złożył wspomniany wniosek jest w tym wypadku kwestią kluczową, gdyż ewentualna bezczynność dotyczyła konkretnego wniosku. Także skarga P.G. dotyczy konkretnej bezczynności, ponieważ nie byłoby możliwe wystąpienie ze skargą na nieudzielenie informacji, gdyby strona o taką informację nie wystąpiła. W niniejszej sprawie nie sposób jednak stwierdzić czy P.G. o taką informację wystąpił, gdyż nie jest autorem wniosku, jak również nie wykazał, że upoważnił osobę, która wniosek sporządziła do działania w jego imieniu.

Mając na uwadze powyższe nie sposób zarzucić Z O P Z Ł bezczynność, skoro P.G. wezwany do nadesłania upoważnienia udzielonego K.M.(na które wymieniony się powoływał) wezwanie to zignorował uznając, że nie musi kwestii upoważnienia wyjaśniać.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.