Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3795/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, art. 61 par. 3, art. 61 par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Waksmundzka - Karasińska, , po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Skarżący – J. L., reprezentowany przez pełnomocnika doradcę podatkowego M. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r.

W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazywał, iż za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak również możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W szczególności, zdaniem Skarżącego, wykonanie przedmiotowej decyzji może skutkować w pierwszej kolejności pozbawieniem go płynności finansowej oraz możliwością pozbawienia zdolności kredytowej. Konsekwentnie, Skarżący miałby problemy z wywiązywaniem się z bieżących zobowiązań finansowych, takich jak: spłata rat kredytów, płatności na rzecz kontrahentów. Dodatkowo Skarżący podkreślił, że natychmiastowe wykonanie decyzji mogłoby się wiązać z koniecznością ograniczenia wydatków, co następnie doprowadziłoby do zaniechania inwestycji.

Ponadto uzasadniając wniosek Skarżący zaznaczył, że wykonanie przedmiotowej decyzji może negatywnie wpłynąć na jego standing finansowy tj. sytuację ekonomiczną i zdolność do wywiązywania się ze zobowiązań finansowych w wyznaczonych terminach. Podkreślił następnie, że ocena standingu finansowego jest przykładowo dokonywana przez bank przed udzieleniem kredytu, podpisaniem umowy czy otwarciem akredytywy, natomiast, od wyniku takiej oceny zależy marża narzucana przez bank przy udzielaniu kredytu. Standing finansowy jest częścią ogólnej oceny przedsiębiorstwa i wpływa na reputację handlową przedsiębiorstwa.

Zdaniem Skarżącego wyżej opisane skutki wykonania zaskarżonej decyzji spełniają przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Instytucja wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego artykułu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 61 § 3 P.p.s.a chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. post. NSA z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak NSA w postanowieniach z dnia: 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04; 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04 i z 9 marca 2005 r., II OZ 52/05).

Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku.

Jak ponadto podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09 i z 18 marca 2010 r., II FSK 502/09). Z kolei w postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie, gdyż sąd powinien mieć o nich wiedzę i możliwość ich zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę skarżącą.

Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz odnosząc ją do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że Skarżący nie wykazał istnienia określonych w powołanym przepisie przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przedstawiona argumentacja nie prowadzi do wniosku, iż podjęcie dalszych czynności egzekucyjnych będzie wiązało się z nieodwracalnymi skutkami.

Skarżący na uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wskazywał, że wykonanie przedmiotowej decyzji może skutkować pozbawieniem go płynności finansowej oraz możliwością pozbawienia zdolności kredytowej. Wówczas, zdaniem Skarżącego, miałby on problemy z wywiązywaniem się z bieżących zobowiązań finansowych, takich jak: spłata rat kredytów, płatności na rzecz kontrahentów. W opinii Skarżącego natychmiastowe wykonanie decyzji mogłoby się wiązać z koniecznością ograniczenia wydatków, co w konsekwencji doprowadziłoby do zaniechania planowanych inwestycji. Skarżący wywodził również, iż wykonanie przedmiotowej decyzji może negatywnie wpłynąć na jego standing finansowy, co pociągnęłoby dalsze negatywne skutki finansowe.

Sąd zauważa jednak, iż Skarżący w żaden sposób nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do ww. konsekwencji. W ocenie Sądu, argumenty Skarżącego przedstawione na poparcie wniosku są zbyt ogólnikowe. Należy zwrócić uwagę, iż Skarżący nie załączył do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji jakichkolwiek dokumentów, które odzwierciedlałyby jego sytuację majątkową i możliwości płatnicze, co pozwoliłoby Sądowi ocenić wystąpienie w sprawie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.

W związku z powyższym skoro Skarżący w złożonym wniosku nie wykazał w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami.

Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.