Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1923/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6145 Sprawy dyrektorów szkół
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 36a ust. 4 i ust. 13
journal: Dz.U. 2015 poz 2156
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 marca 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 638/15 w sprawie ze skargi Wojewody Ś. na zarządzenie Prezydenta Miasta T. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie powierzenia stanowiska dyrektora Zespołu Szkół nr [...] w T. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 18 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 638/15, po rozpatrzeniu skargi Wojewody Ś. na zarządzenie Prezydenta Miasta T. z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], w przedmiocie powierzenia stanowiska dyrektora Zespołu Szkół nr [...] w T., oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:

Prezydent Miasta T. zarządzeniem z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 36a ust. 1, ust. 4 i ust. 13 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. z 2004 r. Dz. U. Nr 256, poz. 2572, ze zm.), powierzył stanowisko dyrektora Zespołu Szkól nr [...] im. [...] w T. R. K. na okres od 1 września 2014 r. do 31 sierpnia 2015 r.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na to zarządzenie w części określonej w § 1, w zakresie ustalenia daty końcowej powierzenia obowiązków dyrektora Zespołu Szkól nr [...], jako niezgodnego z art.36a ust. 13 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty złożył Wojewoda Ś., wnosząc o stwierdzenie jego nieważności we wskazanej części. W uzasadnieniu skargi organ nadzoru wskazał, że podstawę prawną zaskarżonego zarządzenia stanowiły przepisy art. 36a ust.1 i 2, ust. 4 oraz ust. 13 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, których treść przytoczył. Wojewoda Ś. zwrócił uwagę, że powołana ustawa nie definiuje pojęcia "uzasadniony przypadek", stąd uznać należy, że mamy do czynienia z pojęciem nieokreślonym. Cytując stanowisko zajęte w wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 30 października 2012 r. (sygn. akt I OSK 1935/12) oraz w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2007 r. (sygn. akt IIIRN 197/00), zauważył, że organ administracji publicznej ustalający znaczenie pojęcia nieokreślonego jest obowiązany nie tylko używać uznanych reguł i metod wykładni prawa, lecz powinien także używać uznanych reguł i metod wykładni prawa, lecz powinien także uwzględniać wszelkiego rodzaju okoliczności faktyczne i normatywne, które są prawnie doniosłe. W tym miejscu Wojewoda wskazał na art. 36a ust. 13 zd. 1 omawianej ustawy, wywodząc, że zgodnie z określoną w tym przepisie zasadą, stanowisko dyrektora szkoły powierza się na okres 5 lat szkolnych. Przywołana zasada nie ma jednak charakteru bezwzględnego, jako że w zdaniu drugim wspomnianego unormowania przewidziano możliwość powierzenia tego stanowiska - w uzasadnionych przypadkach - na krótszy okres. Ustawa nie definiuje przy tym pojęcia "uzasadnionego przypadku", co oznacza, że oceny w tym zakresie dokonuje organ wykonawczy samorządu terytorialnego, a ocena ta nie może być dowolna. Zasadność powierzenia stanowiska dyrektora szkoły na okres krótszy niż 5 lat podlega kontroli sądowej. Oznacza to, że dyrektor, któremu nie powierzono stanowiska dyrektora szkoły na pełne 5 lat może odwołać się do sądu pracy, jako właściwego w tej sprawie. Wojewoda Ś. podkreślił, że organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego, jako powierzający stanowisko dyrektora dokonuje każdorazowej oceny, czy w danym przypadku występują okoliczności uzasadniające powierzenie stanowiska kandydatowi na krócej niż 5 lat szkolnych. Nie budzi jednak wątpliwości, że powinna to być przyczyna obiektywna, realnie istniejąca, dotycząca szkoły jako pracodawcy (np. likwidacja lub zmiana profilu szkoły wymagająca ponownego przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora) bądź nauczyciela (np. jego wniosek o powierzenie obowiązków na okres krótszy niż 5 lat). Organ prowadzący nie może swej decyzji podjąć całkowicie arbitralnie. Wojewoda stwierdził, że z wyjaśnień przesłanych przez Prezydenta Miasta do organu nadzoru wynika, że powierzenie stanowiska dyrektora Zespołu Szkól nr [...] na okres dłuższy niż rok mogłoby skutkować zaognieniem istniejącego w Zespole Szkół konfliktu. W ocenie Prezydenta uzasadnione było powierzenie stanowiska jedynie na ten okres czasu, aby jeszcze w trakcie sprawowania przez tę osobę funkcji dyrektora, powtórzyć procedurę konkursową, co miałoby pozwolić na wyłonienie kandydata w tej procedurze (konkursie) z uwzględnieniem głosu przedstawicieli organu sprawującego nadzór pedagogiczny, rady pedagogicznej, rady rodziców, zakładowych organizacji związkowych. W ocenie organu nadzoru okoliczności przedstawione przez Prezydenta nie mogą stanowić uzasadnionego przypadku w rozumieniu art. 39 ust. 1 ustawy o systemie oświaty. W przedstawionej sytuacji zadaniem organu prowadzącego powinno być powierzenie tego stanowiska osobie nie tylko wykazującej się kompetencjami zarządczymi, pozwalającymi jej na efektywne wykonywanie zadań, o których mowa w powołanym wyżej art. 39 ust. 1 omawianej ustawy, ale również cieszącej się autorytetem i zaufaniem wśród pracowników szkoły, a zarządzenie Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2014 r. w sprawie powierzenia stanowiska dyrektora Zespołu Szkól nr [...] należy uznać za sprzeczne z prawem we wskazanej części, co czyni wniesienie skargi w pełni uzasadnionym i koniecznym.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i twierdząc, że skarżone zarządzenie jest zgodne z art.36a ust. 13 ustawy o systemie oświaty. Wyjaśnił, że powołanie na skrócony okres kadencji było uzasadnione okolicznościami leżącymi po stronie pracodawcy (szkoły). Bezpośrednią przyczyną uzasadniającą powierzenie stanowiska dyrektora szkoły R. K. było niewyłonienie w drodze konkursu kandydata na dyrektora Zespołu Szkół nr [...] w T. Jednocześnie organ prowadzący stwierdził, że miał na uwadze również inne przyczyny związane z okolicznościami towarzyszącymi wyborowi nowego dyrektora szkoły. Przyczynami tymi było istnienie konfliktu pomiędzy Zespołem Szkół Nr [...] w T., Gimnazjum nr [...] w T. i organem wykonawczym Miasta T. oraz zmiany organizacyjne polegające na włączeniu do zespołu nowej szkoły, której przedstawiciele nie uczestniczyli w procedurze konkursowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 638/15 uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji wyjaśnił, że kontrolę Sądu w niniejszej sprawie zainicjowała skarga Wojewody Ś., wniesiona na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. z 2013 r. Dz. U. poz. 594, ze zm.). Dokonując oceny dopuszczalności skargi Wojewody, Sąd uznał, że zaskarżone zarządzenie Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2014 r. mieści się w zakresie kognicji organu nadzoru, a skarga jest dopuszczalna. Wniesienie skargi w trybie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie wymaga uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia przez organ nadzoru i nie jest ograniczone żadnym terminem. Rozpatrując zarzuty skargi, Sąd I przywołał treść przepisów art. 36a ust. 1, ust. 2, ust. 4 oraz ust. 13 i wyjaśnił, że w ocenie Sądu organ prowadzący szkołę ma duży zakres swobody w wyznaczeniu okresu powierzenia stanowiska, jeżeli ma być one powierzone na czas krótszy niż 5 lat. Jednak rozstrzygniecie w tym zakresie nie może być dowolne. Decyzja o powierzeniu stanowiska dyrektora szkoły na okres krótszy niż 5 lat wymaga uzasadnienia, zawierającego argumenty wskazujące, iż nie jest to działanie arbitralne, lecz oparte na obiektywnych i realnie istniejących przesłankach. Ustawodawca w zdaniu drugim ust. 13 art. 36a ustawy o systemie oświaty wskazał jedynie na to, że rozstrzygniecie skracające kadencję dyrektora placówki oświatowej może nastąpić w uzasadnionych przypadkach, a zatem nie w przypadkach wskazanych wprost w ustawie, ale w każdym przypadku, gdy zajdzie taka potrzeba i jednocześnie będzie to potrzeba uzasadniona. Sąd I instancji podkreślił, że przepisy omawianej ustawy nie definiują pojęcia "uzasadnionego przypadku". W orzecznictwie wypracowany został pogląd, że "(...) w uzasadnionym przypadku mieści się nie tylko sytuacja, w której brak jakiegokolwiek umotywowania wspomnianego wyjątku, ale i przypadek podobny określonemu wartościowaniu organu gminy, oceniony następnie przez organ nadzoru i sąd administracyjny" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt IV SA/Wr 502/09). O istnieniu "uzasadnionego przypadku" ma świadczyć argumentacja użyta w zarządzeniu, a nadto odpowiednie udokumentowanie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2002 r., sygn. akt I SA 3085/01). W uzasadnieniu skarżonego zarządzenia Prezydent Miasta wskazał, że okolicznością uzasadniającą powierzenie stanowiska Dyrektora Zespołu Szkół nr [...] R. K. na okres od 1 września 2014 r. do 31 sierpnia 2015 r. było niewyłonienie kandydata w drodze konkursu na to stanowisko. Jednakże w piśmie z dnia 3 grudnia 2014 r. będącym odpowiedzią na wezwanie organu nadzoru Prezydent Miasta przedstawił swoje stanowisko w sprawie, wyjaśniając, że w jego ocenie powierzenie stanowiska dyrektora Zespołu Szkół nr [...] w T. R. K. na okres skróconej kadencji jednego roku było uzasadnione. Prezydent Miasta przywołał stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Gl 31/12, podkreślając, że wyjątkowe skrócenie kadencji na stanowisku dyrektora wynikało z okoliczności dotyczących szkoły. Wskazał, że bezpośrednią przyczyną uzasadniającą powierzenie stanowiska dyrektora szkoły R. K. było niewyłonienie w drodze konkursu kandydata na dyrektora Zespołu Szkół nr [...] w T. Konkurs ten został ogłoszony w związku z końcem kadencji dotychczasowego dyrektora Zespołu Szkół nr [...] w T., a jak wynika z dołączonego do akt administracyjnych protokołu nr [...] konkurs na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół nr [...] przeprowadzony w dniu 17 kwietnia 2014 r. nie doprowadził do wyłonienia osoby na to stanowisko. Prezydent Miasta wyjaśnił przy tym, że uchwałą Rady Miasta z dnia 31 października 2013 r., nr [...] w sprawie włączenia Gimnazjum nr [...] z Oddziałami Integracyjnymi do Zespołu Szkół nr [...] w T. organ prowadzący postanowił z dniem 1 września 2014 r. włączyć Gimnazjum nr [...] do Zespołu Szkół nr [...] w T. Wskazana uchwała weszła w życie z dniem podjęcia i budziła kontrowersje. W aktach administracyjnych znajduje się pismo z dnia 28 października 2013 r. adresowane do Prezydenta Miasta, podpisane przez pracowników Zespołu Szkół nr [...] w T., a zawierające prośbę o ponowna analizę zasadności włączenia gimnazjum do zespołu szkół i zawierające argumenty przeciwko planowanemu włączeniu gimnazjum w struktury Zespołu Szkół. Organ prowadzący argumentował, że skrócenie okresu pełnienia stanowiska dyrektora do jednego roku miało na celu po pierwsze niezaognianie istniejącego konfliktu, a z drugiej umożliwiało powtórzenie procedury konkursowej z udziałem osób wchodzących w skład rady pedagogicznej i rady rodziców Gimnazjum nr [...] (które weszło od 1 września 2014 r. w skład Zespołu Szkół nr [...] w T.).

W tej sytuacji można było, zdaniem Sądu uznać, że argumentacja Prezydenta Miasta świadczy o zaistnieniu "uzasadnionego przypadku", o którym mowa w art. 36a ust. 13 ustawy o systemie oświaty, co prowadzi do wniosku, że skarżone zarządzenie nie narusza prawa. W ocenie Sądu, stanowisko Wojewody, że w przedstawionej sytuacji konieczne jest powierzenie stanowiska dyrektora osobie nie tylko wykazującej się kompetencjami zarządczymi, pozwalającymi jej na efektywne wykonywanie zadań, o których mowa w art. 39 ust. 1 powołanej ustawy, ale również cieszącej się autorytetem i zaufaniem wśród pracowników szkoły, jest nieuzasadnione.

Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy, Sąd I instancji uznał, że stanowisko Prezydenta Miasta wskazujące na zaistnienie "uzasadnionego przypadku", o którym mowa w art. 36a ust. 13 powołanej ustawy, jest zasadne i nie nosi znamion arbitralności. Kwestionowane zarządzenie zostało również wydane przez uprawiony do tego organ. Z tych powodów Sąd I instancji nie podzielił zasadności zarzutów skargi.

Skargę kasacyjną od tego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 638/15 wniósł Wojewoda Ś. W złożonej skardze skarżący zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:

I - prawa materialnego, tj.:

- art. 36a ust. 13 w związku z ust. 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. z 2015 r. Dz. U. poz. 2156, ze zm.), poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że:

1 - brak rozstrzygnięcia konkursu na stanowisko dyrektora szkoły stanowi uzasadniony przypadek powierzenia stanowiska dyrektora szkoły na okres krótszy niż 5 lat,

2 - konieczność ponownego przeprowadzenia konkursu z udziałem organów szkoły włączanej do zespołu szkół od nowego roku szkolnego stanowi uzasadniony przypadek powierzenia stanowiska dyrektora szkoły na okres krótszy niż 5 lat,

3 - "konflikt" pomiędzy organami zespołu szkół a organami szkoły włączanej do zespołu stanowi uzasadniony przypadek powierzenia stanowiska dyrektora szkoły na okres krótszy niż 5 lat, przy równoczesnym braku w aktach sprawy dowodów na istnienie tego konfliktu,

II - przepisów prawa procesowego polegające na dokonaniu oceny legalności zarządzenia Prezydenta Miasta z [...] czerwca 2014 r., w oparciu o stanowisko Prezydenta Miasta (zawierające uzasadnienie wydania zarządzenia określonej treści) zaprezentowane organowi nadzoru po raz pierwszy w piśmie z 3 grudnia 2014 r.

Wobec powyższego skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, na zasadzie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W obszernym i szczegółowym uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2016 r. Dz. U. poz. 718, ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów.

W niniejszej sprawie skarżący oparł skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z tym w pierwszej kolejności wymagają oceny zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, gdyż zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego może podlegać ocenie dopiero wówczas, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa zastrzeżeń.

W skardze kasacyjnej sformułowany został zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa procesowego polegający na dokonaniu oceny legalności zarządzenia Prezydenta Miasta z [...] czerwca 2014 r., w oparciu o stanowisko Prezydenta Miasta (zawierające uzasadnienie wydania zarządzenia określonej treści) zaprezentowane organowi nadzoru po raz pierwszy w piśmie z 3 grudnia 2014 r. Takie ujęcie zarzutu skargi kasacyjnej jest całkowicie wadliwe i wymyka się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tej sytuacji przypomnieć należy, że skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Ze względu na to jest ona obwarowana przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Z brzmienia art. 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednoznacznie wynika, że autor skargi ma przytoczyć podstawy kasacyjne i je uzasadnić, przy czym oba te elementy muszą ze sobą korespondować. Trzeba zatem w skardze kasacyjnej prawidłowo wskazać konkretny, właściwy w sprawie przepis prawa materialnego lub procesowego, który zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną został naruszony przez Sąd I instancji. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał lub mógł mieć na uwadze, podnosząc zarzut nieokreślonego naruszenia prawa materialnego czy też zarzut naruszenia niewskazanych przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji strony skarżącej i formułować za nią zarzutów pod adresem zaskarżonego orzeczenia. Dlatego też aktor skargi kasacyjnej ma obowiązek sformułowania zarzutów pod adresem zaskarżonego orzeczenia w sposób precyzyjny. Nie może ono być ogólnikowe, odwołujące się jedynie do treści art. 173 § 1 i art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Należy dokładnie określić, który przepis prawa zdaniem skarżącego został przez Sąd I instancji naruszony. Dla profesjonalnego prawnika zobowiązanego do sporządzenia skargi kasacyjnej nie powinno ulegać wątpliwości, że jeżeli dany przepis, którego zarzut dotyczy, zawiera kilka czy kilkanaście unormowań (norm prawnych), to w skardze kasacyjnej trzeba wyraźnie wskazać, która z tych norm prawnych została naruszona. Ogólnikowe powołanie się na art. 173 § 1 i art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi istotne naruszenie wymagań konstrukcyjnych skargi kasacyjnej. Brak niezbędnej konkretyzacji zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji określonych przepisów postępowania powoduje niemożność jego merytorycznego rozpoznania. Braki w tym zakresie, które nie mogą być usunięte nawet na podstawie analizy bardzo krótkiego (trzyzdaniowego, zawartego w jednym akapicie) i lakonicznego uzasadnienia skargi kasacyjnej, nie podlegają konwalidacji i czynią skargę kasacyjną w tym zakresie z powodu jej wadliwości nieskuteczną.

Skoro zatem podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania okazały się nieskuteczne, należy przejść do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego. W skardze kasacyjnej zawarto zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 36a ust. 13 w związku z ust. 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. z 2016 r. Dz. U. poz. 1943, ze zm.). Zgodnie z tymi przepisami, jeżeli do konkursu na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki oświatowej nie zgłosi się żaden kandydat albo w wyniku konkursu nie wyłoniono kandydata, organ prowadzący powierza to stanowisko kandydatowi ustalonemu w porozumieniu z organem sprawującym nadzór pedagogiczny, po zasięgnięciu opinii rady szkoły lub placówki i rady pedagogicznej (ust. 4). Stanowisko dyrektora szkoły lub placówki powierza się na 5 lat szkolnych. W uzasadnionych przypadkach można powierzyć to stanowisko na krótszy okres, jednak nie krótszy niż 1 rok szkolny (ust. 13). W realiach rozpatrywanej sprawy, z których wynika, że osoba, której powierzono stanowisko dyrektora szkoły na mocy zaskarżonego zarządzenia, nie kwestionowała jego postanowień, zapowiadany nowy konkurs został ogłoszony w dniu 13 marca 2015 r. i skutecznie przeprowadzony, a zarządzeniem z dnia [...] maja 2015 r. (czyli przed wygaśnięciem funkcji dyrektora szkoły, powierzonej zaskarżonym zarządzeniem) stanowisko dyrektora Zespołu Szkół nr [...] w T. zostało powierzone osobie, która wygrała konkurs już na pięcioletni okres, czyli od 1 września 2015 r. do 31 sierpnia 2010 r. i która objęła to stanowisko i sprawuje je do dnia dzisiejszego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że całość argumentacji przedstawionej przez Prezydenta Miasta świadczy o zaistnieniu "uzasadnionego przypadku", o którym mowa w art. 36a ust. 13 ustawy o systemie oświaty. Skrócenie okresu pełnienia stanowiska dyrektora do jednego roku nie miało zatem cech dowolności. Miało na celu niezaognianie istniejącego konfliktu, umożliwienie szybkiego powtórzenia procedury konkursowej z udziałem osób wchodzących w skład rady pedagogicznej i rady rodziców Gimnazjum nr [...]. Oznacza to zatem, że stanowisko Sądu I instancji, iż zaskarżone zarządzenie nie narusza prawa, znajduje oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz przepisach prawa.

Przedstawiona argumentacja prowadzi do wniosku, że sprawa co do istoty została prawidłowo rozpatrzona, a dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ocena prawidłowości zaskarżonego zarządzenia odpowiada prawu.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2016 r. Dz. U. poz. 718, ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.