Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1163/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6260 Statut
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w G. W. na uchwałę Rady Gminy G. z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w sprawie uchwalenia statutu sołectw 1. stwierdza nieważność załączników nr 1-13 zaskarżonej uchwały w części obejmującej: § 6 ust. 2 pkt a, § 18 ust. 2 w zakresie zwrotu " Wiejskiego", § 18 ust. 4 w zakresie zwrotu " Wiejskie", § 23, § 25 w zakresie zwrotu " Wiejskie", § 26 ust. 6 w zakresie zwrotu " Wiejskiego", § 28 ust. 2 w zakresie zwrotu " Wiejskim" ; 2. oddala skargę w pozostałej części.


UZASADNIENIE

Na sesji w dniu [...] marca 2019r. r. Rada Gminy G. (dalej jako "Rada") podjęła uchwałę nr [...] w sprawie statutu sołectw B., D. , D. , G. , G. , J. , K. , K. , K. , C. , S. , S. , Z. (zwaną dalej "uchwałą").

Skargę na tę uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł pismem z [...] maja 2020 r. (sygn. [...]) Prokurator Rejonowy w G. W. (dalej jako "Prokurator" lub "Skarżący"), zarzucając :

2) naruszenie prawa polegające na obrazie art. 35 ust. 1 w zw. Z art. 5a ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. tj. z 2019 r. poz. 506, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.s.g."), wyrażające się w niepoddaniu uchwały w przedmiocie uchwalenia statutów społecznym konsultacjom z mieszkańcami,

2) naruszenie prawa polegające na obrazie art. 35 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wyrażającym się w nadaniu Zebraniom Wiejskim kompetencji powoływania Sołtysa i Rady Sołeckiej podczas gdy Zebranie Wiejskie jest organem uchwałodawczym a Sołtys i Rada Sołecka winni być wybrani w wyborach powszechnych przez stałych mieszkańców sołectwa i uprawnionych do głosowania w wyborach powszechnych;

3) naruszenie prawa polegające na obrazie art. 35 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wyrażającym się w ograniczeniu biernego prawa wyborczego i przyznaniu go wyłącznie mieszkańcom sołectwa podczas gdy bierne prawo wyborcze posiada nieograniczona liczba kandydatów i wniósł o :

1) stwierdzenie, że uchwała została podjęta z naruszeniem art. 35 ust. 1 w zw. z art. 5a ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym; z uwagi na niepoddanie jej konsultacjom społecznym.

2) stwierdzenie nieważności uchwały w części dotyczącej każdego z załączników w postaci statutów sołectw: B., D. , D. , G. , G. , J. , K. , K. , K. , C. , S. , S. , Z. ; w § 6 ust. 2 pkt 2a oraz rozdziału V (§ 18 do § 26 ust. 1).

Skarżący podkreślił, że z treści aktu prawnego nie wynika aby poddany został on konsultacjom społecznym. Rada gminy określając pozycje Zebrania Wiejskiego przyznała mu kompetencje do wybierania i odwoływania Sołtysa oraz Rady Sołeckiej. Tymczasem zebranie wiejskie jest organem uchwałodawczym ( nie ma kompetencji elekcyjnych), a a Sołtys i i Rada Sołecka – zgodnie z dyspozycją wskazanego przepisu – powinni być wybierani w wyborach powszechnych przez stałych mieszkańców sołectwa i uprawnionych do głosowania w wyborach powszechnych. Ponadto Skarżący zaskarżając § 23 Statutu, wskazał, że w świetle obowiązujących przepisów ograniczenie biernego prawa wyborczego nie jest dopuszczalne. Czynne prawo wyborcze przysługuje stałym mieszkańcom sołectwa uprawnionym do głosowania, zaś bierne prawo wyborcze ( prawo kandydowania ) posiada nieograniczona liczba kandydatów.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy G. wniosła o oddalenie skargi. W piśmie podniosła, że nie ma prawnego obowiązku zamieszczania w treści uchwały określającej statut sołectwa – zapisu o przeprowadzeniu konsultacji społecznych. W przypadku zaskarżonej uchwały – takie konsultacje się odbyły na podstawie Zarządzenia Nr [...] Wójta Gminy G. z dnia [...] marca 2019r. w sprawie przeprowadzenia konsultacji społecznych w sprawie statutów sołectw z terenu Gminy G.. Ponadto organ powołując się na treść art. 35 ust 3 pkt 2 u.s.g. oraz art. 36 ust 2 u.s.g. wskazał, że nie ma odrębnych przepisów, które określałyby ordynacje wyborczą do organów sołectw i te rolę pełni statut sołectwa, który m.in. ustalać ma zasady i tryb wyborów "jednostki pomocniczej". Organ podniósł również, że zebranie wiejskie nie jest zdefiniowane w ustawie. Przecież w praktyce te same osoby obecne na zebraniu z jednej strony stanowią organ a jednocześnie ogół mieszkańców o którym mowa w art. 36 u.s.g. Tym samym żywi przekonanie, że w świetle w/w art. 35 ust. 3 pkt 2 statutu sołectwa może przewidywać istniejący zapis o zasadach wyboru jego organów – sołtysa i rady sołeckiej.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W toku przeprowadzonej sądowej kontroli zaskarżonej uchwały, na podstawie kryterium jej zgodności z prawem i w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, Sąd badał, czy zasadne okazały się zarzuty Prokuratora Prokuratury Rejonowej w G. W. wobec podjętej przez Radę Gminy uchwały z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w sprawie uchwalania statutu sołectw.

Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Prokurator nie jest ograniczony żadnym terminem przy wnoszeniu skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Do grupy takich aktów należy natomiast zaskarżona w rozpoznawanej sprawie uchwała.

Statut jednostki pomocniczej gminy - podobnie jak statut samej gminy - jest aktem prawa miejscowego, upoważnienie do wydania którego zawarte zostało przez ustawodawcę wprost w ustawie o samorządzie gminnym, w jej art. 40 ust. 2 pkt 1, a uszczegółowione w art. 35 u.s.g.

Dokonując bardziej szczegółowej charakterystyki prawnej statutu jednostki pomocniczej gminy, należy stwierdzić, że jako akt prawa miejscowego jest on aktem prawa powszechnie obowiązującego rangi podustawowej, obowiązującym na obszarze danej gminy (por. art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP) - a ściślej na obszarze danej jednostki pomocniczej gminy - uchwalanym przez radę gminy, na podstawie normy kompetencyjnej z art. 35 ust. 1 w zw. z art. 40 ust. 2 pkt 1 u.s.g., znajdującej swoje zakotwiczenie w art. 169 ust. 4 Konstytucji RP.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.s.g. gmina może tworzyć jednostki pomocnicze: sołectwa oraz dzielnice, osiedla i inne; jednostką pomocniczą może być również położone na terenie gminy miasto. W świetle art. 35 ust. 1 i 3 u.s.g. statut takiej jednostki pomocniczej określa jej organizację i zakres działania, a w szczególności:

- nazwę i obszar jednostki pomocniczej;

- zasady i tryb wyborów organów jednostki pomocniczej;

- organizację i zadania organów jednostki pomocniczej;

- zakres zadań przekazywanych jednostce przez gminę oraz sposób ich realizacji;

- zakres i formy kontroli oraz nadzoru organów gminy nad działalnością organów jednostki pomocniczej.

Wszystkie te kwestie mieszczą się w pojęciu wewnętrznego ustroju gminy oraz jednostek pomocniczych w rozumieniu art. 40 ust. 2 pkt 1 u.s.g.

Ponieważ statut jednostki pomocniczej gminy jest aktem prawa miejscowego, to oprócz szczególnych wymogów charakterystycznych dla tego rodzaju aktów o charakterze ustrojowo-organizacyjnym, winien on także spełniać ogólne wymogi wspólne dla wszystkich aktów prawa miejscowego - wynikające zwłaszcza z ich statusu: źródła prawa.

W świetle konstytucyjnej regulacji źródeł prawa (art. 87 - art. 94 Konstytucji RP) akt prawa miejscowego jest źródłem prawa: (1) powszechnie obowiązującego; (2) o zasięgu lokalnym, tj. obowiązującym na obszarze działania organów, które go ustanowiły; (3) rangi podustawowej; (4) stanowionym na podstawie i w granicach ustaw; (5) wymagającym ogłoszenia.

Bardziej szczegółową regulację aktów prawa miejscowego stanowionych przez gminę zawiera ustawa o samorządzie gminnym. W świetle jej art. 91 ust. 1 zd. pierwsze w zw. z ust. 4, uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Na gruncie tych przepisów przyjmuje się, że pojęcie "sprzeczności z prawem" obejmuje sprzeczność postanowień aktu prawa miejscowego z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego, w tym także z rozporządzeniem - co w konsekwencji oznacza, że również z "Zasadami techniki prawodawczej", które wszak stanowią załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 283; w skrócie "ZTP"). Choć w większości przypadków sprzeczność z konkretnymi, szczegółowymi dyrektywami legislacyjnymi zawartymi w ZTP będzie miała zapewne charakter nieistotnego naruszenia prawa, to jednak nie można wykluczyć sytuacji, w których konkretne uchybienie Zasadom techniki prawodawczej przyjdzie zakwalifikować jako naruszenie prawa istotne. Będzie to zwłaszcza dotyczyć reguł określanych w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego ("TK") mianem "rudymentarnych kanonów techniki prawodawczej" (zob. np.: postanowienie TK z [...].04.2004 r., P [...], OTK-A 2004, nr [...], poz. 36; wyrok TK z [...].05.2006 r., SK [...], OTK-A 2006, nr [...], poz. 58; wyrok TK z [...].12.2009 r., Kp [...], OTK-A 2009, nr [...], poz. 170; wyrok TK z [...].12.2015 r., K [...], OTK-A 2015, nr [...], poz. 185), nakaz przestrzegania których postrzegany jest jako jeden z elementów konstytucyjnej zasady prawidłowej legislacji (por. T. Zalasiński, Zasady prawidłowej legislacji w poglądach Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2008, s. 51). Podobne stanowisko zajął w doktrynie też G. Wierczyński, zdaniem którego sytuacje, w których naruszone zostały ZTP, powinny być traktowane jako nieistotne naruszenie prawa, a sytuacje, w których wraz z naruszeniem ZTP doszło do naruszenia konstytucyjnych zasad tworzenia prawa - jako naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności aktu prawa miejscowego (zob. G. Wierczyński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, Warszawa 2016, s. 32; por. też D. Dąbek, Prawo miejscowe, Warszawa 2015, s. 205-206). Jednym ze wspomnianych "rudymentarnych kanonów" tworzenia prawa jest niewątpliwie reguła wynikająca z § 115 (podobnie: § 134 pkt 1) w zw. z § 143 ZTP, w myśl której w akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (upoważnieniu ustawowym). Regulacja ta koresponduje z przepisem art. 94 Konstytucji RP, który wskazuje, że akty prawa miejscowego muszą być ustanawiane nie tylko "na podstawie", ale i "w granicach" upoważnień zawartych w ustawie. Godzi się w tym miejscu wszakże nadmienić, że - jak to już wyżej wspomniano - w przypadku statutów owe granice zostały wyznaczone w sposób bardziej ogólny (generalny, nie-kazuistyczny), niż w przypadku "klasycznych" upoważnień (delegacji) ustawowych dla pozostałych aktów prawa miejscowego (o charakterze wykonawczym).

Podobnie zakotwiczona w art. 94 Konstytucji RP jest niewątpliwie dyrektywa wynikająca z § 118 (analogicznie: § 137) w zw. z § 143 ZTP, w świetle której w akcie prawa miejscowego nie powtarza się przepisów ustawy upoważniającej oraz przepisów innych aktów normatywnych (por. G. Wierczyński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, Warszawa 2016, s. 662). Takie powtórzenie jest zasadniczo zabiegiem niedopuszczalnym, traktowanym w dominującym nurcie orzecznictwa trybunalskiego oraz sądów administracyjnych jako rażące naruszenie prawa (zob. wyrok NSA z [...].10.2016 r., II OSK [...], CBOSA). Co do zasady unormowania aktu prawa miejscowego zawierające powtórzenie regulacji ustawowych naruszają nie tylko przepis § 118 w zw. z § 143 ZTP, ale także art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, stanowiąc w istocie uregulowanie danej materii bez wymaganego upoważnienia bądź też z przekroczeniem jego granic (por. M. Bogusz, Wadliwość aktu prawa miejscowego, Gdańsk 2008, s. 224; G. Wierczyński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, Warszawa 2016, s. 663). Jedynie w drodze wyjątku, uzasadnionego zwłaszcza względami zapewnienia komunikatywności tekstu prawnego, za dopuszczalne uznaje się niekiedy powtarzanie w aktach prawa miejscowego - takich zwłaszcza, jak statuty czy regulaminy - innych regulacji normatywnych. W każdym jednak przypadku tego rodzaju powtórzenia powinny być powtórzeniami dosłownymi, aby uniknąć wątpliwości, który fragment tekstu prawnego (rozporządzenia, ustawy upoważniającej czy innego aktu normatywnego) ma być podstawą odtworzenia normy postępowania (zob. S. Wronkowska [w:] S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2012, s. 35 i 241).

Istotne znaczenie ma również wysłowiony w Zasadach techniki prawodawczej (zwłaszcza w § 6 ZTP) generalny nakaz takiego redagowania przepisów aktów prawodawczych, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy. Innymi słowy, każdy przepis winna cechować precyzja, komunikatywność oraz wynikająca z nich adekwatność wypowiedzi do zamiaru prawodawcy (zob. M. Zieliński [w:] S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2012, uwaga do § 6, s. 38-39). Postulaty te znajdują niewątpliwie swoje zakorzenienie w wymogach płynących z zasady określoności przepisów prawa, stanowiącej istotny komponent konstytucyjnej zasady prawidłowej legislacji (por. T. Zalasiński, Zasady prawidłowej legislacji w poglądach Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2008, s. 181 i n.), wyprowadzanej z ogólnej klauzuli demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Potwierdza to utrwalone orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, w świetle którego stanowienie przepisów niejasnych i wieloznacznych narusza konstytucyjną zasadę określoności regulacji prawnych, wywodzoną z klauzuli demokratycznego państwa prawnego zawartej w art. 2 Konstytucji RP (zob. I. Wróblewska, Zasada państwa prawnego w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego RP, T. 2010, s. 75). Dotyczy to także przepisów prawa miejscowego (zob. wyrok WSA z [...].03.2016 r., IV SA/Po [...], CBOSA).

Prokurator w sprawie podniósł zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 w zw. z art. 5a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym poprzez niepoddanie projektów statutów tych sołectw społecznym konsultacjom z jego mieszkańcami.

Artykuł 5a ust. 1 u.s.g. stanowi, że w wypadkach przewidzianych ustawą oraz w innych sprawach ważnych dla gminy mogą być przeprowadzane na jej terytorium konsultacje z mieszkańcami gminy. Zasady i tryb przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami gminy określa uchwała rady gminy (art. 5a ust. 2 u.s.g.).

Ustawodawca w art. 5a ust. 1 u.s.g. przewiduje zatem dwa rodzaje konsultacji: obligatoryjne oraz fakultatywne, przy czym konsultacje obligatoryjne przeprowadzane są na podstawie przepisu szczególnego. Stosownie do art. 5a ust. 2 u.s.g. ustalenie zasad i trybu przeprowadzania konsultacji następuje w drodze uchwały rady gminy. Rada gminy jest zobowiązana do określenia w sposób kompletny i wyczerpujący zasad i trybu przeprowadzania konsultacji z jej mieszkańcami. Ustawa nie narzuca ani formy, ani trybu przeprowadzenia konsultacji, pozostawiając te kwestie w gestii rady gminy. Konsultacje adresowane są do mieszkańców gminy. Uczestnikami procesu konsultacji społecznych przeprowadzanych na podstawie art. 5a ust. 1 i 2 u.s.g. są zawsze dwa podmioty. Pierwszym jest organ konsultujący (decydent) uprawniony do rozstrzygania o sposobie wykonywania zadań publicznych. Jego rolą jest rozstrzygnięcie sprawy, która była przedmiotem konsultacji, a także zorganizowanie konsultacji społecznych pod względem prawnym oraz technicznym. Podmiotem konsultującym są organy gminy, gdyż tylko one posiadają kompetencje do rozstrzygania o sprawach publicznych ważnych dla lokalnej wspólnoty samorządowej. Drugim uczestnikiem konsultacji społecznych jest zbiorowy podmiot konsultowany, czyli mieszkańcy jednostki samorządu terytorialnego przeprowadzającej konsultacje (zob. Dolnicki Bogdan (red.), Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, wyd. II, WKP 2018).

Jednym z przepisów, w którym ustawa o samorządzie gminnym wprowadza wymóg przeprowadzenia obligatoryjnych konsultacji społecznych, jest art. 35 ust. 1 u.s.g. Uchwała dotycząca nadania statutu jednostki pomocniczej (sołectwa) powinna zostać podjęta dopiero po przeprowadzeniu konsultacji z mieszkańcami tej jednostki pomocniczej, której samorząd pomocniczy ma być uregulowany statutem. Inaczej mówiąc, dla spełnienia wymogu, o którym mowa w art. 35 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, konieczne jest uprzednie przeprowadzenie konsultacji z mieszkańcami tego sołectwa, któremu statut ma być nadany (por.m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia [...] września 2018 r., III SA/Kr [...], lex nr 2451150 i powołane tam wyroki: WSA w Gdańsku z dnia [...] października 2012 r., II SA/Gd [...], WSA w Krakowie z dnia [...] października 2013 r., III SA/Kr [...] i NSA z dnia [...] września 2013 r., II OSK [...], a także wyrok WSA w Kielcach z [...] września 2019 r., sygn. II SA/Ke [...]).

W niniejszej sprawie podejmując zaskarżoną uchwałę, Rada jak wskazał Prokurator, nie odwołała się do treści regulacji ustalającej zasady i tryb przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami. Jednakże wskazać należy, że w aktach sprawy znajdują się dowody na to, że projekty nowych statutów zostały uprzednio podane publicznie do wiadomości mieszkańców sołectw. Organ bowiem, przekazał Sądowi Zarządzenie Nr [...] Wójta G. z dnia [...] marca 2019r. w sprawie przeprowadzenia konsultacji społecznych w sprawie statutów sołectw z tereny Gminy G. oraz Ogłoszenie z dnia [...] marca 2019 r. o wynikach przeprowadzonych konsultacji. W istocie więc są to dowody wskazujące na to, że mieszkańcy poszczególnych Sołectw mieli realną szansę powzięcia wiadomości o konsultacjach społecznych w przedmiocie projektu Statutu. Mieszkańcom został wskazany termin, miejsce i forma ich udostępnienia.

Mając na względzie treść przekazanych Sądowi dokumentów wskazać należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 u.s.g. konsultacje społeczne zostały rzeczywiście przeprowadzone.

Przechodząc natomiast do wniosku Prokuratora o stwierdzenie nieważności wszystkich załączników w części dotyczącej § 6 ust.2 pkt a oraz Rozdziału V (§18 – § 26 ust.1) wskazać należy, że zgodnie z art. 35 ust. 3 pkt 2 i 3 u.s.g. statut jednostki pomocniczej określa w szczególności zasady i tryb wyborów organów jednostki pomocniczej (pkt 2) oraz organizację i zadania organów jednostki pomocniczej (pkt 3). W myśl art. 36 ust. 1 u.s.g. organem uchwałodawczym w sołectwie jest zebranie wiejskie, a wykonawczym - sołtys. Działalność sołtysa wspomaga rada sołecka. Stosownie zaś do art. 36 ust. 2 u.s.g. sołtys oraz członkowie rady sołeckiej wybierani są w głosowaniu tajnym, bezpośrednim, spośród nieograniczonej liczby kandydatów, przez stałych mieszkańców sołectwa uprawnionych do głosowania. Z ostatnio powołanego przepisu wynika, że czynne prawo wyborcze w ramach sołectwa przysługuje stałym mieszkańcom sołectwa uprawnionym do głosowania, które to głosowanie jest bezpośrednie. Oznacza to, że prawo wyboru sołtysa i członków rady sołeckiej nie może należeć do zebrania wiejskiego jako organu uchwałodawczego, o którym mowa w art. 36 ust. 1 zdanie pierwsze u.s.g. Tak więc regulacja zawarta w § 6 ust. 2 pkt a załączników do uchwały w zakresie, w jakim prawo to przyznaje Zebraniu Wiejskiemu, narusza powyższe przepisy u.s.g. w istotny sposób. Przyznanie zebraniu wiejskiemu charakteru elekcyjnego pozostaje w sprzeczności z regulacją art. 36 ust. 1 u.s.g., w którym ustawodawca nadał zebraniu wiejskiemu wyłącznie uprawnienia uchwałodawcze.

W konsekwencji, to zebranie jako ogół uprawnionych do głosowania mieszkańców Sołectwa, a nie organ uchwałodawczy jakim jest zebranie wiejskie, powinno mieć kompetencje wyboru sołtysa i rady Sołeckiej. Dlatego, mając powyższe na względzie, a także fakt, że Sąd na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, należało stwierdzić nieważność załączników do uchwały w części obejmującej § 6 ust.2 pkt 2 oraz

- § 18 ust. 2 w zakresie zwrotu "Wiejskiego",

- § 18 ust. 4 w zakresie zwrotu "Wiejskie",

- § 25 w zakresie zwrotu "Wiejskie",

- § 26 ust. 6 w zakresie zwrotu "Wiejskiego" oraz

- § 28 ust.2 w zakresie zwrotu "Wiejskim",

We wszystkich wymienionych przepisach załączników do uchwały Rada błędnie posłużyła się pojęciem Zebrania Wiejskiego jako organu uchwałodawczego, zamiast użyć pojęcia zebrania jako zgromadzenia w danym terminie i miejscu na terenie poszczególnych sołectw ogółu uprawnionych do głosowania mieszkańców tego Sołectwa. Wymienione przepisy zostały ujęte w Rozdziale V Statutu "Tryb wyboru Sołtysa i Rady Sołeckiej" i odnoszą się do procedury wyborczej organów.

Za istotnie naruszający prawo należy uznać też zapis § 23 statutu, przez nieuprawnione modyfikowanie w zakresie "mieszkaniec sołectwa", unormowanej już przez ustawę kwestii wyboru sołtysa i rady sołeckiej. Zgodnie z dyspozycją art. 36 ust 2 ustawy sołtys oraz członkowie rady sołeckiej wybierani są w głosowaniu tajnym, bezpośrednim, wśród nieograniczonej liczby mieszkańców. Przepis ten nie określa, by sołtys czy członkowie rady sołeckiej musieli pochodzić z grona mieszkańców sołectw, posiadających czynne prawo wyborcze.

Z podanych wyżej przyczyn, na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie 1. sentencji wyroku, uznając skargę za częściowo uzasadnioną w zakresie, o jakim była mowa wyżej. W pozostałej części, tj. określonej przedstawionymi w treści uzasadnienia zarzutami skargi, które nie zasługiwały na uwzględnienie, w pkt 2. sentencji wyroku skargę oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.