Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 103/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 1 i ust. 4, art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz ust. 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 4 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2019 roku sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], znak: [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę obejmującą przebudowę i zmianę sposobu użytkowania części poddasza użytkowego, w części budynku mieszkalno–handlowego na lokal mieszkalny, zlokalizowanego na działce o nr ewid. 417/2, obręb [...], W. – miasto.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] do Starostwa w W. wpłynął wniosek A. D. o pozwolenie na budowę obejmującą przebudowę i zmianę sposobu użytkowania części poddasza nieużytkowego w części budynku mieszkalno-usługowego na lokal mieszkalny, zlokalizowanego na działkach o nr ewid. 417/1 i 417/2, obręb [...], W. - miasto.

W dniu [...] Starosta [...] postanowieniem Nr [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia powyższego wniosku. Natomiast w dniu [...] do Starostwa w W. wpłynęło pismo J. S., w którym oświadczyła, że nie wyraża zgody na wydanie pozwolenia na budowę p.t. "przebudowa i zmiana sposobu użytkowania części poddasza nieużytkowego w budynku mieszkalno-usługowym, na lokal mieszkalny".

W związku z powyższym w dniu [...] wezwano inwestora do wypowiedzenia się i złożenia wyjaśnień, co do złożonego przez J. S. pisma oraz przedłożenia pisemnego oświadczenia wszystkich współwłaścicieli działki o nr 417/1 o wyrażeniu zgody na wykonanie robót objętych ww. wnioskiem o pozwolenie na budowę.

W dniu [...] postanowieniem Nr [...] Starosta [...] zawiesił na wniosek inwestora z dnia [...] postępowanie administracyjne, które w dniu [...] postanowieniem nr [...], na wniosek inwestora z dnia [...] podjął. We wniosku tym inwestor złożył wyjaśnienia względem uwag zgłoszonych w postanowieniu Starosty [...] nr [...] z dnia [...] wraz ze zmianą nazwy zamierzenia budowlanego i lokalizacji inwestycji na: "przebudowa i zmiana sposobu użytkowania części poddasza użytkowego w części budynku mieszkalno-handlowego na lokal mieszkalny", zlokalizowanego na działce o nr ewid. 417/2, obręb [...], W. - miasto.

W dniu [...] wystąpiono do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. o przesłanie kopii materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z operatu technicznego przedstawiającego przebieg projektowanej granicy działki 417, obręb [...], W. - miasto. Zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w W. Nr [...] z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Starego Miasta i terenów przyległych, przedmiotowy budynek znajduje się w strefie "A" ścisłej ochrony konserwatorskiej. W związku z powyższym w dniu[...] wystąpiono do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (Delegatura w S.) o uzgodnienie wniosku wraz z projektem budowlanym. W dniu [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków zwrócił wniosek, rozpoznając sprawę milczącą zgodą.

Starosta [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] oraz postanowieniem [...] z dnia [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku, co nastąpiło [...].

Następnie w dniu [...] Starosta [...] decyzją Nr [...], znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującą przebudowę i zmianę sposobu użytkowania części poddasza użytkowego w części budynku mieszkalno- usługowego na lokal mieszkalny, zlokalizowanego na działce o nr ewid. 417/2, obręb [...], W. – miasto.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła J. S., w którym zażądała ponownego rozpatrzenia sprawy i uchylenia przedmiotowej decyzji w całości.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda [...] wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, odwołując się uprzednio do treści art. 71 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa Prawo budowlane", po analizie akt sprawy stwierdził, że inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, załączając kompletny projekt budowlany, wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, oraz oświadczenie o posiadanym prawie o dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt zawiera oświadczenie osób go wykonujących o zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, normami i zasadami wiedzy technicznej. W dniu [...] do [...] Urzędu Wojewódzkiego wpłynęło pismo A. D. przekazujące zaświadczenie Burmistrza W. z dnia [...] o zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że wnioskowany teren objęty jest ustaleniami zawartymi w uchwale Rady Miejskiej w W. Nr [...] z dnia[...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Starego Miasta i terenów przyległych. Teren oznaczony jest symbolem C2 M,U dla którego plan ustala, jako przeznaczenie podstawowe, teren zabudowy śródmiejskiej, wielorodzinnej i jednorodzinnej, usług. Zmiana sposobu użytkowania dotyczy lokalu położonego na działce o nr ewid. 417/2, obręb [...] w W., w związku z tym nie zmieni się kubatura budynku, wysokość budynku nie ulegnie zmianie, wskaźnik powierzchni zabudowy działki oraz maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy nie ulegną zmianie, tak samo powierzchnia biologicznie czynna pozostanie bez zmian (patrz s. 5 projektu budowlanego). Istniejący budynek, ze względu na usytuowanie w granicy z działką nr ewid. 16 oddziałuje na tę działkę, lecz nie ogranicza jej zabudowy.

W odniesieniu do powyższego organ II instancji dodał, że inwestycja nie powoduje ograniczenia czasu nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach na działkach sąsiednich (zgodnie z § 60 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Lokal mieszkalny oddzielony jest od działki nr ewid. 416 ścianą oddzielenia pożarowego zakończoną ogniomurem ponad połacią dachową, co spełnia warunki § 271-273 ww. rozporządzenia (patrz s. 7 projektu budowlanego).

W dalszych motywach uzasadnienia decyzji organ odwoławczy wskazał, że w odwołaniu poruszone zostały kwestie związane z przebiegiem granic. Zagadnienie to zostało poruszone w postępowaniu organu I instancji, gdzie w dniu [...] Starosta [...] wystąpił do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. o przesłanie kopii materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego operatu technicznego nr [...] przedstawiającego przebieg projektowanej granicy działki 417, obręb [...], W. - miasto.

Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że przebieg granicy działki nr ewid. 417/2 z projektu zagospodarowania terenu pokrywa się z operatem geodezyjnym nr [...] zaewidencjonowanym w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Organ II instancji dodał, że organ administracyjny rozpatrujący przedmiotową sprawę nie rozstrzyga kwestii przebiegu granic. Podkreślił przy tym, że organ opiera się w tym względzie na dokumentach, w tym podkładach geodezyjnych, danych wynikających z ewidencji gruntów, które z racji tego, iż są dokumentami urzędowymi, korzystają z domniemania prawidłowości, (wyrok NSA z dnia 5.01.2010 r., II OSK 995/05). Ponadto projekt zagospodarowania terenu został wykonany na mapie do celów projektowych, wpisanej do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pn. [...], co do aktualności której brak jest jakichkolwiek dowodów, m.in. z uwagi na powyższe ustalenia Starosty.

Analizując w dalszej kolejności przedmiotową sprawę, organ odwoławczy wskazał, że elementem projektu budowlanego stanowiącego podstawę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jest projekt zagospodarowania terenu sporządzony na mapie geodezyjnej do celów projektowych, przygotowanej przez uprawnionego geodetę i przyjętej do zasobu geodezyjno-kartograficznego. W postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę dokumentem, na którym organ opiera swoje rozstrzygnięcia, jest oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Miarodajne są nadto dane z ksiąg wieczystych oraz dokumentacja obrazująca usytuowanie granic, mapy przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wyżej wymienione dokumenty urzędowe, zgodnie z treścią art. 76 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego korzystają z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Przepis art. 76 § 3 dopuszcza wprawdzie obalenie domniemania zgodności z prawdą dokumentu urzędowego w drodze przeprowadzenia dowodu przeciwko treści (osnowie) takiego dokumentu, jednakże skarżący nie skorzystał z tej możliwości. Nadto organ II instancji, powołując się na orzecznictwo, wskazał, że zgodnie z poglądem NSA wyrażonym w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2102/10, rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu rozgraniczeniom nie jest rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem z uwagi na wymóg złożenia jedynie ww. oświadczenia kwestia tego zagadnienia w sprawie w ogóle nie występuje.

Organ II instancji wskazał również, że w niniejszym postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, zgodnie z normą wynikającą z art. 4 ustawy Prawo budowlane inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością. Wynik postępowania rozgraniczeniowego nie miał znaczenia dla możliwości wydania decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie (wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 767/12).

Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego braku zachowania wszelkich procedur i dochowania terminów Burmistrza Miasta i Gminy W. o wszczęcie postępowania rozgraniczającego, mającego na celu ustalenie granic pomiędzy nieruchomościami, zlokalizowanymi na działkach o nr ewid. 417/2 i 4173, miasto W., obręb [...], organ odwoławczy poinformował, że zgodnie z art. 37 k.p.a. przysługuje prawo do wniesienia ponaglenia. Ponadto dodał, że powyższe pozostaje bez wpływu na prowadzone przez odrębne organy administracji architektoniczno-budowlanej postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania części poddasza użytkowego na lokal mieszkalny.

Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że powyższe stanowi o wywiązaniu się inwestora z obowiązków wynikających z art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane koniecznych do spełnienia przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 4 tej ustawy w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art.32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła J. S., zarzucając naruszenie prawa w zakresie prawdopodobieństwa wystąpienia poważnego błędu urzędniczego i zaniechania, skutkującego wyrządzeniem znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem skarżącej, chodzi o taką szkodę, w której nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego, czyli stanu przed wydaniem pozwolenia na budowę i zakończenia inwestycji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że miasto W., Plac [...], obręb nr [...], działki nr 417/3 i 417/2, na których to posadowiony jest budynek, z oddzielnymi właścicielami nieruchomości zlokalizowanych na działkach o nr jw. z jednym wejściem i jedną klatką schodową. Jednocześnie skarżąca podniosła, że według stanu z 1958 r. granica pomiędzy nieruchomościami przebiega przez środek klatki schodowej, poziom zero, jak również odpowiednio w górę, aż po strych i w dół, dotyczy piwnic.

Skarżąca wskazała przy tym, że do skargi dołączyła ksero dokumentu "rzut parteru" jej nieruchomości, zlokalizowanej na działce o nr 417/3, z zaznaczeniem, iż zgodnie z zapisami w aktach notarialnych i księdze wieczystej (wszystkie te dokumenty, przy aktach sprawy przekazanej z odwołaniem do Urzędu Wojewódzkiego w Ł.), klatka schodowa (oznaczenie "6" na dokumencie), zlokalizowana jest w całości na działce o nr 417/3.

W ocenie skarżącej, kluczowym elementem w sprawie, który nie jest przywołany w uzasadnieniu decyzji nr [...] Wojewody [...], jest zarządzenie Starosty [...] z 2006 r., o przeprowadzenie modernizacji ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z art. 24a ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, co skutkowało opracowaniem operatu opisowo-kartograficznego dla działek o nr 417/3 i 417/2. Skarżąca dodała, że w jego wyniku linia graniczna, biegnąca przez środek klatki schodowej, została przesunięta na ścianę nośną, co w przywołanym operacie skutkowało zmianami powierzchni zabudowy nieruchomości posadowionych na działkach i tak: 417/3 - zwiększona z 115 m2 do 122 m2 417/2 - zmniejszona z 135 m2 do 129 m2. Dodatkowo skarżąca podniosła, że dokonano zmian w dokumentach państwowego zasobu geodezyjnego, tylko nie zmieniono na mapach przebiegu linii granicznej pomiędzy nieruchomościami i zostało tak jak w kultowych filmach Barei, na pierwszej kondygnacji nad klatką schodową jest umiejscowiony pokój (w granicach działki nr 417/3), którego jedną ze ścian końcowych jest ściana nośna graniczna. Ponadto skarżąca dodała, że urzędnicy ze Starostwa Powiatowego w W. i Urzędu Wojewódzkiego w Ł. swoimi decyzjami legalizują przebieg granicy pomiędzy nieruchomościami zlokalizowanymi na działkach o nr 417/3 i 417/2 w powietrzu, przez przywołany pokój, co skutkuje sytuacją, iż 0,8 mb. pokoju x jego długość, miałaby należeć do właściciela nieruchomości posadowionej na działce nr 417/2.

Skarżąca podkreśliła, że w przedmiotowej sprawie toczy się postępowanie rozgraniczające, prowadzone z urzędu przez Burmistrza Miasta i Gminy W., nr ewidencyjny: [...]. Dodała przy tym, że urzędnicy Starostwa Powiatowego w W. dysponowali wiedzą o toczącym się postępowaniu rozgraniczającym, mimo tego wydali pozwolenie na budowę. Podniosła również, iż w trakcie trwania postępowania odwoławczego, wielokrotnie monitowała i wnosiła o przeprowadzenie wizji lokalnej nieruchomości, wezwania te pozostały bez odzewu, mimo iż przedmiotowa nieruchomość znajduje się ca. 140 metrów od budynku Starostwa. W wyniku braku reakcji urzędników Starostwa Powiatowego na odwołania od decyzji wydającej zgodę na prace budowlane inwestor wzniósł na strychu ścianę, która przebiega nie na ścianie nośnej, tylko na konstrukcji stropu, legalizując tym samym przebieg granicy pomiędzy nieruchomościami ,"w powietrzu", nad środkiem klatki schodowej. Zdaniem skarżącej posadowienie w ten sposób ściany, może doprowadzić do powstania naprężeń stropu, co może grozić innymi konsekwencjami.

Nadto zdaniem skarżącej nasuwa się pytanie, czy wskazane w uzasadnieniu przesłanki o wyrządzeniu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny, zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony.

Z powyższych względów skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji, jak również o "ponowne wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie". Ponadto wniosła o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia swoich praw.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przy czym zakresem kontroli sądu nie są objęte kwestie związane z pokrzywdzeniem strony decyzją, czy negatywnymi dla niej skutkami i podobnie kwestie naruszeń zasad współżycia społecznego, jedyne bowiem kryterium kontroli, jak wskazano powyżej, stanowi legalność działania organu administracji publicznej.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji zatwierdzającą projekt budowalny i udzielającą pozwolenia na budowę obejmującą przebudowę i zmianę sposobu użytkowania części poddasza użytkowego, w części budynku mieszkalno–handlowego na lokal mieszkalny, zlokalizowanego na działce o nr ewid. 417/2, obręb [...], W. – miasto.

Przystępując do kontroli powyższej decyzji w pierwszej kolejności należy wskazać, że podstawę materialnoprawną zawartego w niej rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), powoływanej w niniejszym uzasadnienie także jako: "ustawa Prawo budowlane".

Wyjaśnić przy tym należy, że w myśl art. 71 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Stosownie zaś do ust. 2 powołanego artykułu, do zgłoszenia należy dołączyć: opis i rysunek określający usytuowanie obiektu budowlanego w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowlanych istniejących lub budowanych na tej i sąsiednich nieruchomościach, z oznaczeniem części obiektu budowlanego, w której zamierza się dokonać zmiany sposobu użytkowania; zwięzły opis techniczny, określający rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego oraz jego konstrukcję, wraz z danymi techniczno-użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń, a w razie potrzeby, również danymi technologicznymi; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; w przypadku zmiany sposobu użytkowania, o której mowa w ust. 1 pkt 2 - ekspertyzę techniczną, wykonaną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności; w zależności od potrzeb - pozwolenia, uzgodnienia lub opinie wymagane odrębnymi przepisami.

Z kolei stosownie do art. 71 ust. 6 ustawy Prawo budowalne, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych: objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę - rozstrzygnięcie w sprawie zmiany sposobu użytkowania następuje w decyzji o pozwoleniu na budowę.

Jednocześnie należy wskazać, że kwestie związane z wydaniem pozwolenia na budowę, także i w przypadku określonym powyżej, reguluje art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza:

1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, tj. m.in. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. 2015.1422 – wedle stanu prawnego obowiązującego po 1.01.2018 r.);

3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art.20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji z perspektywy powołanych wyżej regulacji, które prawidłowo zostały przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., prawidłowo stwierdził, że inwestor załączył do wniosku kompletny projekt budowalny, wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowalne oraz oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowalne. Prawidłowo też przyjął, że projekt ten zawiera oświadczenia osób go wykonujących o zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, normami i zasadami wiedzy technicznej, a ponadto planowana inwestecyja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Także i szczegółowo przedstawione w części historycznej ustalenia organów dotyczące okoliczności związanych z usytowaniem istniejącego budynku w granicy z działką nr ewid. 16 i kwestią spełnienia warunków określonych w § 60 oraz w § 271-273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny budynku i ich usytowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) uznać, zdaniem Sądu, należy za prawidłowe, znajdujące potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy.

Jednocześnie organy dokonały także prawidłowej oceny kwestii legitymowania się przez inwestora oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne, szczegółowo przy tym odnosząc się w uzasadnieniu decyzji do kluczowych dla skarżącej kwestii związanych z kwestionowanym przez nią przebiegiem granic. W tym względzie, jak dowodzi analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Wojewoda [...] odwołał się w niezbędnym zakresie do ustaleń organu I instancji dotyczących materiału państwowego zasobu geodezyjnego i katograficznego operatu technicznego nr [...] przedstawiającego przebieg projektowanej granicy działki 417 obręb [...], W. – miasto.

Wojewoda [...] odniósł się także szczegółowo do projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na mapie godezyjnej do celów projektowych, przygotowanej przez uprawnionego geodetę i przyjętej do zasobu geodezyjno-kartograficznego. Podniósł przy tym, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę dokumentem, na którym organ opiera swe rozstrzygnięcia, jest oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne. W sprawie inwestor takim zaś prawem się wykazał, stosownie do art. 4 ustawy Prawo budowalne.

Dokonując szczegółowej analizy poprawności powyższych ustaleń Sąd nie dopatrzył się zarzucanych przez skarżącą uchybień, których miałyby się dopuścić w sprawie organy prowadzące postępowanie. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy sprawy został zgromadzony i oceniony w prawidłowy sposób, zgodnie z regułami postępowania dowodowego określonymi w art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", a wydana w sprawie decyzja spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Jednocześnie Sąd w pełni podziela zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko sądów administracyjnych, wedle którego rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu rozgraniczeniowym nie jest rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem z uwagi na wymóg złożenia jedynie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne kwestia tego zagadnienia nie miała znaczenia dla możliwości wydania decyzji w przedmiotowej sprawie (tak np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2013 r., II SA/Kr 767/12, a także NSA w wyroku z dnia 27 września 2010 r., II OSK 2102/10, dostępne pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tej sytuacji, w ocenie Sądu, Wojewoda [...], utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, prawidłowo stwierdził, że inwestor wywiązał się z obowiązków wynikających z art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowalne koniecznych do spełnienia w ramach ubiegania się o pozwolenie na budowę. To zaś ustalenie nakładało na ogran obowiązek wydania pozytywnej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, stosownie do regulacji art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowalne. Trafnie przy tym Wojewoda podkreślił, że ciąży na nim obowiazek dokonania oceny stanu faktycznego sprawy, jaki istnieje w dacie orzekania, a wedle tego stanu, inwestor legitymował się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowalne. Nie sposób przy tym nie przyznać racji organowi, że zakres wnioskowanego przez skarżącą postępowania wyjaśniającego związanego z kwestią przebiegu granic pozostawał poza jego kompetencjami.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że Wojewoda [...], utrzymując w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...], prawidłowo przyjął, iż w ustalonym stanie faktycznym i prawnym brak było podstaw do wydania w sprawie odmiennego rozstrzygnięcia, które nakazywałoby wyeliminować z obrotu decyzję organu I instancji, zgodnego z oczekiwaniem skarżącej, głównie z uwagi na okoliczność toczącego się postępowania rozgraniczeniowego. Jednocześnie kwestia ta - wbrew żądaniom skarżącej – nie mogła stanowić zagadnienia wstępnego (prejudycjalnego) w kontrolowanej sprawie, o czym już była mowa powyżej.

Ponadto odnosząc się do pozostałych kwestii podniesionych w skardze Sąd pragnie podkreślić, że w zakresie swej właściwości nie jest władny do oceny celowości zaskarżonej decyzji ani tym bardziej, czy pozostaje ona w zgodzie z zasadami postępowania rozgraniczeniowego. Rola sądu administracyjnego ogranicza się do kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a w niniejszej sprawie, jak wskazano powyżej, kwestionowana decyzja odpowiada prawu i zachodzi tym samym brak podstaw do uwzględnienia skargi.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

RP