Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 320/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 17 ust. 1, art. 17 ust. 1 b
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 września 2022 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 4 lutego 2022 r. nr SKO Gd/5633/21 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 4 lutego 2022 r. nr SKO Gd/5633/21 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia 9 września 2021 r. nr DŚR.8252.35.2.2021, mocą której odmówiono M.W. (dalej jako "wnioskodawca" albo "skarżący") przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką M.W. (ur. 25 kwietnia 1933 r.).

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

W dniu 16 lipca 2021 r. do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. wpłynął wniosek M.W. reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem osobistej opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką M.W. . Do wniosku dołączono orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności matki wnioskodawcy wydane przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w K. z dnia 8 listopada 2010 r.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie, w tym wywiadu środowiskowego z dnia 28 lipca 2021 r., organ pierwszej instancji decyzją z dnia 9 września 2021 r. odmówił wnioskodawcy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym matką.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji przytoczył przepisy prawa materialnego regulujące zasady przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego, szczegółowo przedstawił ustalenia dokonane w przeprowadzonym wywiadzie środowiskowym i stwierdził, że wnioskodawca faktycznie sprawuje opiekę nad swoją matką.

Jednakże mimo tej okoliczności zasadną w ocenie organu pierwszej instancji była odmowa przyznania wnioskowanego świadczenia, ze względu na to, że:

- niepełnosprawność M.W. powstała po ukończeniu przez nią 18 roku życia, a dokładniej od dnia 5 listopada 2010 r., w której to dacie wymieniona miała 77 lat;

- w sprawie nie występuje bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia przez wnioskodawcę, a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką;

- zakres i charakter sprawowanej opieki nie jest takiego rodzaju, aby wnioskodawca nie mógł podjąć zatrudnienia – nawet w niepełnym wymiarze czasu pracy; w ocenie organu wnioskodawca wykonuje czynności opiekuńcze jedynie przez kilka godzin dziennie (generalnie pomoc w ubieraniu, podawanie leków, mierzenie ciśnienia, pomoc w czynnościach higienicznych).

Biorąc pod uwagę powyższe, organ przyjął, że w realiach przedmiotowej sprawy nie zostały dochowane warunki zawarte w przepisach art. 17 ust. 1 i art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "u.ś.r."), co rodziło konieczność wydania decyzji odmawiającej przyznania wnioskowanego świadczenia.

Z przedmiotowym rozstrzygnięciem nie zgodził się wnioskodawca, który za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika wniósł odwołanie, w którym zarzucił organowi pierwszej instancji wydanie decyzji z naruszeniem prawa materialnego poprzez zastosowanie art. 17 ust. 1b u.ś.r. bez uwzględnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. (sygn. akt K 38/13), jak i art. 17 ust. 1 tej ustawy poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną nie wypełnia przesłanek wymienionych w art. 17 ust. 1 cytowanej ustawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej: organ odwoławczy, SKO, Kolegium), decyzją z dnia 4 lutego 2022 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) oraz art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył przepisy prawa materialnego regulujące zasady przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego, podkreślając jednocześnie, iż prawo do świadczenia pielęgnacyjnego uzależnione zostało od łącznego spełnienia przesłanek ustanowionych we wskazanych przepisach. Organ odwoławczy nie zgodził się z organem pierwszej instancji, że w sprawie nie została spełniona przesłanka wieku powstania niepełnosprawności zawarta w art. 17 ust. 1b u.ś.r. W tej kwestii przychylił się do stanowiska prezentowanego przez sądy administracyjne, w których wskazywana jest konieczność stosowania art. 17 ust. 1b u.ś.r., z pominięciem kryterium momentu powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki.

W ocenie organu odwoławczego zasadnym było jednakże utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, albowiem w sprawie nie została spełniona główna przesłanka ustanowiona w art. 17 ust. 1 u.ś.r. polegająca na istnieniu związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub też rezygnacją z zatrudnienia przez wnioskodawcę w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawną matką.

W pierwszej kolejności, SKO w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia zaakcentowało istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, które zadecydowały nad zasadnością utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji. I tak, SKO wskazało, że wnioskodawca – M.W. nie jest osobą uprawnioną do świadczeń emerytalno-rentowych, mieszka wspólnie z niepełnosprawną matką. Pozostaje w związku małżeńskim. Ostatni raz był zatrudniony w roku 2010. Matka wymienionego – M.W. z dniem 5 listopada 2010 r. została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności. Z wykazu czynności wykonywanych podczas opieki nad matką wynika, że wnioskodawca codziennie pomaga matce w czynnościach związanych z zachowaniem higieny osobistej, przygotowuje ubrania i pomaga w ich ubieraniu, mierzy ciśnienie, sprząta, pierze, prasuje, układa matkę do snu, w tym również kilkukrotnie w ciągu dnia asekuruje matkę podczas prowadzenia jej do toalety. Poza tym, przygotowuje posiłki, podaje leki, w razie potrzeby umawia wizyty lekarskie, załatwia sprawy urzędowe etc. Kolegium podkreśliło, że organ pierwszej instancji trafnie wskazał, że wykonywanie czynności opiekuńczych przez kilka godzin dziennie daje realną możliwość podjęcia zatrudnienia, tym bardziej, że obecnie rynek pracy i przepisy umożliwiają wykonywanie zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu, czy też nienormowanym godzinowo. Należy podkreślić, że matka wnioskodawcy jest zaś w stanie spożyć wcześniej przygotowane posiłki i leki, a przy pomocy balkonika jest w stanie dotrzeć do toalety.

W ocenie Kolegium, w analizowanym przypadku nie może być mowy o istnieniu związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez wnioskodawcę pracy zawodowej a koniecznością zapewnienia niepełnosprawnej matce opieki. W tym względzie, SKO podkreśliło, że ten związek musi mieć charakter bezpośredni, wyjaśniając jednocześnie, że w tym wypadku niepodejmowanie zatrudnienia musi być spowodowane koniecznością sprawowania opieki nad osobę niepełnosprawną, co nie zostało spełnione, w ocenie Kolegium w niniejszej sprawie, a przez co nie zostały spełnione wszystkie z przesłanek, o których mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r.

Z tym rozstrzygnięciem również nie zgodził się wnioskodawca, który reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, zaskarżył powyższą decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w całości wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie decyzji, jak i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ewentualnie przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącego w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymizującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że z normy prawa określonej w art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, że podstawowym wymogiem uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, która nie musi być opieką całodobową. Na poparcie tego stanowiska skarżący przywołał orzeczenia sądów administracyjnych wspierające wyrażony pogląd.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd bada zaskarżony akt (w realiach niniejszej sprawy decyzję administracyjną) pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Tym samym aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Orzekając w powyższym zakresie kognicji Sąd stwierdził, że kontrolowana decyzja odpowiada przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Przedmiotem oceny Sądu skarżący M.W. uczynił decyzję organu odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego wnioskowanego w związku z opieką nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką M.W. .

W myśl art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia

9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego

1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Stosownie do art. 17 ust. 1b u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała:

1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub

2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia.

Wskazać należy, że w art. 17 u.ś.r. szczegółowo określono przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest pozytywne rozpatrzenie wniosku opiekuna osoby niepełnosprawnej o przyznanie świadczenia mającego w określonym stopniu rekompensować brak możliwości świadczenia pracy w związku z opieką, jaką sprawuje nad osobą niepełnosprawną. Wskazane przez ustawę przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie.

W rozpoznawanej sprawie organy odmawiając skarżącemu przyznania wnioskowanego świadczenia zaprezentowały co do zasady zbieżne stanowiska, albowiem odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wynikała z braku spełnienia przesłanki z art. 17 ust. 1 u.ś.r., a konkretnie braku związku przyczynowo -skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącego a koniecznością sprawowania osobistej opieki nad matką. Jedyna różnica w stanowiskach obu organów sprowadzała się do odmiennej wykładni art. 17 ust. 1b u.ś.r., zwłaszcza po wydaniu orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny w dniu 21 października 2014 w sprawie o sygn. K 38/13. Przy czym, w tym miejscu należy stanowczo podkreślić, że Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela stanowisko wyrażone w jednolitym obecnie orzecznictwie sądów administracyjnych, według którego wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. (sygn. akt K 38/13) przesądza o tym, że organy rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego złożony przez opiekuna dorosłej osoby niepełnosprawnej mają obowiązek zbadać, czy wnioskodawca spełnia warunki do przyznania tego świadczenia określone w art. 17 ustawy, z wyłączeniem tej części tego przepisu, która z dniem 23 października 2014 r. została przez Trybunał Konstytucyjny ostatecznie uznana za niekonstytucyjną. Zatem organ odwoławczy słusznie uznał, że w realiach sprawy należało pominąć kryterium momentu powstania niepełnosprawności u matki skarżącego.

Przechodząc do dalszych rozważań w zakresie merytorycznej oceny zasadności prezentowanego przez organ odwoławczy stanowiska odnośnie braku podstaw do przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia z uwagi na brak związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a sprawowaną opieką, należy wskazać, że stanowisko to jest słuszne bowiem ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego nie wynika, że taki związek w niniejszej sprawie występuje.

Sąd wskazuje, że zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne w związku z rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje, jeżeli osoba uprawniona rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania stałej lub długotrwałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Podstawowym wymogiem do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub powodującej konieczność zrezygnowania z pracy. Podkreślenia przy tym wymaga, że ustawa o świadczeniach rodzinnych nie zawiera definicji "sprawowania opieki".

Z treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, że aby można było mówić o opiece – w rozumieniu tego przepisu - musi ona być stała lub długoterminowa. Określenia "stała" lub "długoterminowa" wskazują na to, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez określoną część doby.

Tutaj także należy zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Kolegium, a sprowadzającym się do tego, że świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2020 r.; sygn. akt I OSK 1148/20, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawodawca wymaga, aby brak podejmowania zatrudnienia lub rezygnacja z zatrudnienia przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 i ust. 1a u.ś.r. pozostawały w bezpośrednim związku przyczynowo - skutkowym z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Aby spełnione były przesłanki określone w art. 17 ust. 1 u.ś.r., opieka taka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2020 r.; sygn. akt I OSK 516/19; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jeżeli idzie o niewypełnienie w rozpatrywanym przypadku warunku z art. 17 ust. 1 u.ś.r., to jest brak związku pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącego a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką, to w tym względzie należy w całej rozciągłości podzielić stanowisko Kolegium. Bowiem, SKO trafnie zauważyło, że ostatnie zatrudnienie skarżącego miało miejsce około 2010 r. Od tego czasu skarżący nie pozostaje aktywny zawodowo. W tym miejscu należy podkreślić, że świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za sam fakt sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, lecz z uwagi na faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia bądź rezygnację z pracy zawodowej z powodu konieczności sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Tym samym, w sprawie tej zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy słusznie uznały, że w przypadku skarżącego, który notabene od kilkunastu lat pozostaje zupełnie bierny zawodowo, nie podejmuje żadnych działań zmierzających do podjęcia zatrudnienia, nie zachodzi ścisły związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy rezygnacją/niepodejmowaniem pracy zarobkowej a koniecznością sprawowania osobistej opieki nad niepełnosprawną matką.

Ze złożonego wraz z wnioskiem opisu czynności wykonywanych podczas opieki, jak i czynności opiekuńczych opisanych w wywiadzie środowiskowym nie wynika aby czynności opiekuńcze sprawowane przez skarżącego nad matką (która w określonych sferach pomimo zaawansowanego wieku i schorzeń jest samodzielna – samodzielne spożywanie posiłków, samodzielne przejście do toalety, możliwość pozostania w domu bez opieki osoby drugiej) wykluczały podjęcie zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy. Czynności takie jak sprzątanie, pranie czy zakupy są z kolei codziennymi obowiązkami domowymi, które są wykonywane w każdym gospodarstwie domowym, a wspólne zamieszkiwanie z matką stanowi znaczące ułatwienie w ich wykonywaniu i opiece nad nią, która wynika z prawnego i moralnego obowiązku. Świadczenie pielęgnacyjne jest przyznawane za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności osobistego sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia, a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Sytuacja skarżącego nie uzasadnia przyznania mu z środków publicznych świadczenia związanego z niepodejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Brak aktywności zawodowej nie wiąże się bowiem bezpośrednio z koniecznością sprawowania opieki nad matką. Czynności sprawowane w ramach opieki wynikające z materiału dowodowego w realiach niniejszej sprawy stanowią zbiór czynności, które mogą być świadczone mimo pozostawania przez opiekuna w zatrudnieniu. Z ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że zakres oraz rozmiar czasowy opieki sprawowanej przez skarżącego nad niepełnosprawną matką, w świetle zasad doświadczenia życiowego, jest do pogodzenia z równoczesnym podjęciem pracy w niepełnym wymiarze. Sama konieczność sprawowania opieki nie stanowi w świetle art. 17 ust. 1 u.ś.r., co należy powtórzyć, samodzielnej podstawy do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Sąd podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie, że art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie uzależnia otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego od sprawowania opieki nieustannie przez całą dobę, jednakże zestawiając okoliczności faktyczne rozpatrywanej sprawy ze wskazaną regulacją prawną organy prawidłowo stwierdziły, że zakres sprawowanej przez skarżącego opieki nie uzasadnia uznania tej opieki za taką jakiej art. 17 ust. 1 u.ś.r. wymaga, gdyż obiektywnie umożliwia podjęcie skarżącemu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Mając na uwadze powyższe uznać należy, że skoro skarżący nie spełnił przewidzianej art. 17 ust.1 u.ś.r. przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, świadczenie pielęgnacyjne mu nie przysługiwało.

W reasumpcji Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie organu odwoławczego oparte zostało na prawidłowej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który pozwolił na wyczerpujące ustalenie istotnych okoliczności sprawy, to jest zakresu i rozmiaru sprawowanej przez skarżącego opieki nad matką. Ustalenia poczynione w tym zakresie znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, która to zawiera w pełni wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego przez organ rozstrzygnięcia, które w ocenie Sądu w całości odpowiada prawu.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.

Wyrok w sprawie Sąd wydał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a.