Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 590/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1, 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J.R.W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za rozpowszechnianie informacji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem datowanym na 19 lutego 2016 r. J.R.W. (dalej: "skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z [...] stycznia 2016 r., znak: [...], w przedmiocie kary pieniężnej za rozpowszechnianie informacji. W przedmiotowej skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożony w trybie art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.". Wniosek został uzasadniony obawą poniesienia przez skarżącego znacznej szkody związanej z utratą płynności finansowej z uwagi na złą sytuację finansową znaną organowi ze złożonych do akt administracyjnych sprawy dokumentów i oświadczeń skarżącego.

Organ postanowieniem z [...] marca 2016 r., znak: [...], odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę, gdyż to na stronie ciąży obowiązek wykazania, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08).

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie przedstawił dokumentów, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie ustawowych przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. W szczególności skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających jego sytuację finansową i pozwalających na ustalenie, czy poniesienie nałożonej kary spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków poprzestając na wskazaniu, że sytuacja finansowa skarżącego została wykazana w toku postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że stosownie do utrwalonej linii orzeczniczej wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż w przypadku uchylenia decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2011 r., sygn. akt I GZ 217/11). Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia i powodujących zmniejszenie majątku zobowiązanego. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których w sytuacji ewentualnego wygrania sporu sądowego nie można by było naprawić. W ocenie Sądu istotne znaczenie dla oceny wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. ma fakt, że w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone, nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II GZ 681/13). Tym samym zdaniem Sądu w analizowanym przypadku nie sposób uznać wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków.

Jednocześnie należy odnotować, że skarżący nie wykazał, iż wykonanie decyzji spowoduje wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Wprawdzie w toku postępowania administracyjnego skarżący złożonymi oświadczeniami wykazał istnienie licznych zobowiązań okresowych z tytułu zaciągniętych kredytów oraz posiadanych kart kredytowych, odnotować jednak należy, że powyższe informacje wynikają z oświadczeń skarżącego niepopartych żadnymi dokumentami. Również stan środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych został wykazany przez skarżącego wyłącznie oświadczeniem wskazującym, że na posiadanych rachunkach znajdują się kwoty przygotowane na spłatę kredytów i pożyczek zapadających w pierwszej dekadzie lipca 2015 r. i nie został poparty stosownymi wyciągami, zaświadczeniami czy wydrukami historii rachunków. Powyższe w ocenie Sądu nie pozwala na ustalenie, czy uiszczenie przez skarżącego nałożonej kary spowoduje wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Nie bez znaczenia dla oceny wystąpienia tej przesłanki jest fakt, że pomimo nieznacznego tylko zwiększenia przychodów skarżącego z tytułu umowy o pracę pomiędzy czerwcem 2014 r. a lipcem 2015 r. uzyskał on w mBank S.A. kredyt gotówkowy w wysokości 18.644,35 zł zaciągnięty 24 listopada 2014 r. oraz uzyskał karty kredytowe mBank S.A. i Reiffeisen Polbank. Powyższe zdaniem Sądu może świadczyć, że skarżący został oceniony przez te instytucje finansowe jako osoba wypłacalna, gwarantująca terminowe spłacenie zaciągniętych zobowiązań. Ponadto należy odnotować, że oświadczenia skarżącego zawarte w aktach administracyjnych sprawy datowane są na 5 czerwca 2014 r. oraz 8 lipca 2015 r. i w ocenie Sądu nie mogą służyć zobrazowaniu aktualnej sytuacji finansowej skarżącego.

W świetle powyższego Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.