Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2697/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6301 Wiążąca informacja taryfowa (VIT)
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Szef Służby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.175, art.184
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art.145 §1 pkt 1 lit. c, art.152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości S. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Firma T. Sp. z o.o. wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej w W. o udzielenie wiążącej informacji taryfowej (WIT) dla produktu ,,[...]". We wniosku proces technologiczny ww. towaru został opisany w następujący sposób:

- składniki sypkie mieszane są w odpowiednich proporcjach, dodawana jest woda z solą i poprzez mieszanie wyrabiane jest ciasto;

- wyrobione ciasto jest podawane na walce w celu uzyskania odpowiedniej grubości, dalej wykrawane są płatki-plasterki ciasta i kierowane do smażalnika (w celu wysmażenia), następnie zostają przyprawione i hermetycznie zapakowane.

Strona wnioskowała o zaklasyfikowanie przedmiotowego towaru do kodu CN 2005 20 20, obejmującego cienkie plasterki ziemniaków smażone lub pieczone, nawet solone lub z przyprawami, w hermetycznych opakowaniach, nadające się do bezpośredniego spożycia.

Decyzją zawartą w wiążącej informacji taryfowej nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w W. zaklasyfikował do kodu CN 1905 90 55 towar opisany w polu 7 tej decyzji jako "[...]". Zgodnie z opisem w polu nr 9 klasyfikacji taryfowej towaru dokonano w oparciu o postanowienia 1. i 6. reguły Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej, zgodnie z treścią komentarza do pozycji 1905 i 2005, zawartego w Notach wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego (HS).

Od powyższej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. Strona odwołała się do Szefa Służby celnej pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. stojąc na stanowisku, iż przyjęta klasyfikacja do kodu CN 1905 90 55 jest błędną a właściwy kod to CN 2005 20 20.

Do odwołania strony została także dołączona opinia z dnia [...] sierpnia 2012 r. dotycząca towaru o nazwie "[...]", wydana przez prof. dr hab. inż. M. S. z Katedry Technologii Węglowodanów Uniwersytetu Rolniczego w K.

Decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Szef Służby Celnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. Strona ww. decyzję otrzymała w dniu [...] października 2012 r.

Spółka T. Sp. z o.o. pismem z dnia [...] października 2012 r. (data wpływu do Ministerstwa Finansów [...] listopada 2012 r.) zaskarżyła ww. decyzję szefa Służby Celnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności:

- przepisów zawartych w Notach wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, w skrócie noty wyjaśniającej HS (obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 12 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (MP nr 86 poz. 880 z 2006 r.), zawierających wyjaśnienia do pozycji 1905 i 2005,

- Ogólnych reguł interpretacji nomenklatury scalonej – w tym reguły 1. i 6., oraz uwag do działu 19 i 20, pozycji 1905 i 2008 oraz podpozycji 1905 90 i 2005 20, zawartych w załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1006/2011 (Dz. Urz. Seria L nr 282 z 28 października 2012 r.).

Wskazując na powyższe zarzuty, na podstawie art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), Strona wniosła o uchylenie skarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy bądź przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia właściwemu organowi.

W odpowiedzi na skargę – żądając jej oddalenia – podniesiono argumenty zbieżne z motywami zaskarżonych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

I. Zgodnie z treścią art. 175 konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej sądy administracyjne – podobnie jak powszechne, wojskowe i Sąd Najwyższy – zostały powołane do sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Z art. 184 tegoż aktu normatywnego wynika, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonych w ustawie, kontrolę działalności publicznej obejmującej również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej.

Różnica pomiędzy sprawowaniem kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne a załatwianiem sprawy wynikającej z działalności administracji publicznej przez sądy powszechne jest dość oczywista. Te ostatnie bowiem przejmują sprawę wynikającą z działalności administracji publicznej do dalszego jej załatwienia; w przypadku zaś sądów administracyjnych sprawa, której przedmiot jest związany z działalnością organów administracji publicznej, nie przestaje być sprawą, której załatwienie należy cały czas do kontrolowanego przez Sąd organu. Sąd administracyjny, bowiem dokonuje - w ramach sprawowanych funkcji orzeczniczych - kontroli (oceny) tej działalności. Sąd ten na skutek zaskarżenia aktu (decyzji, postanowienia) lub czynności, a także bezczynności organu administracji publicznej nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia; ma jedynie skontrolować i ocenić działalność tego organu. Nie może zatem - co do zasady - zastępować organu administracji publicznej i merytorycznie rozstrzygać sprawy.

II. Określając zakres kognicji zauważyć należy, że sądy administracyjne, w tym wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (akt ten cyt. jest dalej jako p.p.s.a.).

Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega też wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być żywo zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy.

Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych, stanowi, bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparatu administracyjnego państwa. Stopień zaś akceptacji owego działania organów administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa.

III. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca, bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy;

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach.

Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływ na wynik sprawy.

IV. W powyższym kontekście – niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze – wskazać należy, iż poglądy prezentowane przez Organ II instancji nie dają się zweryfikować; in fine uzasadnienia bowiem wskazano, iż potwierdzeniem prawidłowości klasyfikacji przyjętej przez Dyrektora Izby Celnej w W. są także wiążące informacje taryfowe wydane przez administracje celne innych państw Unii Europejskiej, np. przez administrację:

a) niemiecką – nr [...] z [...] stycznia 2008 r.;

b) brytyjską – nr [...] z [...] sierpnia 2008 r.;

c) holenderską – nr [...] z [...] grudnia 2011 r.

Dalej Szef Służby Celnej stwierdził, że przy wydaniu wiążącej informacji taryfowej z dnia [...] maja 2011 r. nie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego.

Sąd jest w tej kwestii odmiennego zdania. Wskazane wyżej wiążące informacje taryfowe (k. 50-52) akt administracyjnych nie zostały przetłumaczone na język polski, co uniemożliwia ocenę trafności poczynionych konstatacji. Na dodatek w dalszej części akt administracyjnych załączono kolejne dokumenty administracji niemieckiej (k. 53-54A) – również nie przetłumaczone – które zdają się potwierdzać tezę przeciwną, a mianowicie, że można również przyjąć koncepcję prezentowaną przez stronę, iż właściwych kodem jest kod CN 2005 20 20.

V. Dalszym uchybieniem jest ocena zaledwie tylko części zebranego w sprawie materiału dowodowego, a mianowicie całkowicie pominięto milczeniem opinię prof. dra hab. inż. M. S. Być może jego poglądy są błędne (co do klasyfikacji CN 2005 20 20) ale trzeba to wykazać wskazując konkretne argumenty. Pominięcie tak istotnej kwestii milczeniem jest zaprzeczeniem istoty zasady prawdy materialnej.

VI. Tak więc – przy ponownym rozpoznaniu sprawy – konieczne jest przetłumaczenie dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych (k. 50-54A) i dokonanie ich wszechstronnej oceny w kontekście pozostałych dowodów w tym także opinii prof. dra hab. inż. M. S. Niedopuszczalna jest bowiem sytuacja, że dowody przeczące tezie Organu (k. 42-44, 53-54A) są marginalizowane i pomijane w uzasadnieniu Organu II instancji. W ocenie Sądu taka postawa narusza także zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i dyrektywę przekonywania, która w uzasadnieniu winna znaleźć swoje pełne odzwierciedlenie. To organy winny wykazać dlaczego dowody przeciwne – częściowo zgromadzone także przez Szefa Służby Celnej (k. 53-54A) – nie mogły lec u podstaw decyzji o przyjęciu kodu CN 2005 20 20.

VII. W toku tego postępowania należy uwzględnić - dokonując ich racjonalnej oceny – argumenty zawarte w skardze, a także załączone do akt sądowych przetłumaczone WIT-y innych administracji celnych.

VIII Uwzględniając powyższe należy wskazać – wbrew stanowisku Szefa Służby Celnej zaprezentowanemu in fine uzasadnienia zaskarżonej decyzji – że doszło do obrazy przepisów prawa procesowego (a w konsekwencji być może także prawa materialnego – co na obecnym etapie trudno przesądzić), a zatem stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1c, art. 152 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.