Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 937/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
Treść wyniku: Odmówiono sprostowania postanowienia
Powołane przepisy: article: art.156 § 1, 157 §1, 158
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A. Z. o sprostowanie i wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 937/11 o oddaleniu skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 marca 2011 r. sygn. akt II SAB/Ol 14/11 odrzucającego skargę A. Z. na bezczynność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Olsztynie w rozpoznaniu odwołania dotyczącego przyznania nagrody uznaniowej w miesiącu grudniu 1998 r. postanawia: odmówić sprostowania i wykładni postanowienia


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 937/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A.Z.

Pismem z dnia 12 lipca 2011 r. skarżący, powołując się na art. 157 § 1 w zw. z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), złożył wniosek o sprostowanie i wykładnię uzasadnienia powyższego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając, że jest ono wątpliwej treści. W obszernym uzasadnieniu wniosku skarżący wskazywał na naruszenie art. 141 w związku z art. 133 w zw. z art. 183 § 1 p.p.s.a. poprzez lakoniczne odniesienie się Sądu do zarzutów skargi kasacyjnej, co zdaniem skarżącego nie pozwala na poznanie motywów rozstrzygnięcia i budzi wątpliwości interpretacyjne.

Skarżący stwierdził, że Sąd w swoim uzasadnieniu nie odniósł się w sposób pełny do istotnych zarzutów braku delegacji ustawowej oraz pełnomocnictwa procesowego organu administracji do udzielania dalszych pełnomocnictw procesowych w imieniu organu oraz w imieniu Skarbu Państwa, jaki i "znaczenia w prawodawstwie i w zakresie prawa czynności wydania a nie dostarczenia decyzji".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprostowanie orzeczenia może nastąpić jedynie w wypadku zaistnienia w nim niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, jak stanowi art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W postanowieniu z dnia 14 czerwca 2011 r. błędy lub niedokładności tego typu nie występują. Ponadto podkreślenia wymaga, że strona w swoim wniosku nie wskazała jakichkolwiek omyłek, które mogłyby podlegać sprostowaniu na podstawie powyższego przepisu.

Nie można również uwzględnić wniosku o wykładnię postanowienia z dnia 14 czerwca 2011 r.

Zgodnie z art. 158 p.p.s.a. Sąd, który wydał wyrok (w tym przypadku postanowienie), rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Wniosek strony o dokonanie wykładni winien wskazywać wprost, który fragment uzasadnienia budzi jej wątpliwości bądź jest dla niej niezrozumiały i dlaczego. Wskazać należy, że konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98, Lex nr 75533). Rozpoznawany wniosek nie odnosi się do żadnej z ww. sytuacji. Skoro podane we wniosku powody żądania wykładni nie odnosiły się do żadnej z wyżej wskazanych sytuacji wniosek ten nie mógł być uwzględniony.

Dodatkowo zauważyć trzeba, że powołany we wniosku o sprostowanie i wykładnię postanowienia przepis art. 157 § 1 p.p.s.a. stanowi, że uzupełnienie orzeczenia może nastąpić na wniosek strony, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi (w tym przypadku skargi kasacyjnej) albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Podnoszone przez skarżącego we wniosku okoliczności nie odpowiadają przesłankom uzupełnienia orzeczenia, o jakich mowa w tym przepisie.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 156 § 1 i 2 oraz art. 158 w zw. z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.