Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1327/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 28 i 137
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie : WSA Małgorzata Łoboz (spr.) NSA Anna Szkodzińska Protokolant : specjalista Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję nr [....] [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 30 sierpnia 2016 r. znak: [....] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego M.W. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 8 stycznia 2013 r. R.J. poinformował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. o prowadzonych przez M.W. na działce ewid. Nr [...] w K. robotach niezgodnych z zatwierdzonym projektem budowlanym i wniósł o przeprowadzenie kontroli przedmiotowej budowy.

W związku z powyższym w dniu 28 maja 2013 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalno-pensjonatowego, położonego na działce ewid. nr [...] w K .

Powiatowy Inspektor Budowlany w Z. przeprowadził czynności kontrolne w sprawie zgodności wykonania robót budowlanych z pozwoleniem na budowę. Ustalił, że roboty wykonane były na podstawie pozwolenia Starosty T. z dnia 14.08.2007 r. znak: [...] na budowę budynku mieszkalno-pensjonatowego ( kat. XIII i XIV) oraz zjazdu indywidualnego z działki [...] w K. , przeniesionej następnie na inwestora M.W. . W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych ustalono m.in., że inwestor wykonał inny układ zagospodarowania działki niż w zatwierdzonym projekcie; wykonano przyłącze do kanalizacji sanitarnej, zmieniono lokalizację studni głębinowej, wykonano podziemny zbiornik na olej opałowy, nadto dokonano zmian wewnątrz budynku przez wykonanie ścianek działowych w innym miejscu, zmianę wyglądu otworów okiennych. Załączono dokumentację zdjęciową oraz potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię dziennika budowy oraz rzutów poszczególnych kondygnacji.

Za pismem z dnia 31 lipca 2014 r. M.W. przesłał szkic tyczenia budynku oraz projekt powykonawczy instalacji zasilania w paliwo (olej opałowy) dla kotła gazowego, inwentaryzację powykonawczą - rysunek zagospodarowania terenu, rzuty piwnicy i parteru budynku z m.in. zaznaczoną zmianą kształtu tarasu wraz z obliczoną nową powierzchnią tarasu, rzut poddasza z m.in. zaznaczoną zmianą kształtu i przebiegu schodów oraz informacyjnie rzut piętra budynku, kopię projektu budowy przyłącza kanalizacji sanitarnej, które zostało wykonane w miejsce planowanego dołu szambowego

Po kolejnej kontroli w dniu 29.01.2015r PINB stwierdził likwidację zewnętrznego zbiornika opałowego, a inwestor przedłożył rysunki zmian układu kotłowni wraz ze zbiornikiem na olej opałowy wykonany wewnątrz budynku w kondygnacji piwnic. Wg sporządzonego przez projektanta dokumentu kubatura i powierzchnia użytkowa obiektu nie uległy zmianie w stosunku do zatwierdzonego projektu.

Na podstawie przedłożonych przez inwestora dokumentów PINB uznał, że budowa prowadzona jest zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją projektową i nie zachodzą przesłanki wymienione w ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 36a ust. 1 i 5 ustawy Prawo budowlane. W związku z takimi ustaleniami decyzją nr [...] z dnia 11 marca 2015 r. znak: [...] umorzył postępowania administracyjne w sprawie budowy mieszkalno-pensjonatowego zlokalizowanego na działce ewid. [...] położonej w miejscowość K.

Odwołanie pod powyższej decyzji w ustawowym terminie wniósł R.J. działający przez pełnomocnika.

Po rozpatrzeniu odwołania R.J. od ww. decyzji, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją nr [...] z dnia 28 sierpnia 2015 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), art. 80 ust. 2 i art. 83 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013r. poz. 1409 z późn. zmianami, zw. dalej: "p.b.") uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania. Organ odwoławczy wskazał, że analiza materiału dowodowego organu I instancji wskazuje, iż nie wykazano, że w toku realizacji inwestycji - budynku mieszkalno-pensjonatowego nie dokonano zmian w zakresie, o którym mowa w art. 36a ust.5 p.b., a wykonane roboty budowlane nie przyczyniły się do naruszenia przepisów techniczno-budowlanych. Wskazano na braki w materiale dowodowym sprawy. Aby dokonać jednoznacznej oceny zgodności realizowanego obiektu z zatwierdzonym projektem budowlanym, należy dokonane obserwacje utrwalone w protokołach kontroli odnieść do zatwierdzonej w decyzji o pozwoleniu na budowę dokumentacji projektowej. W aktach sprawy brak oryginału takiej dokumentacji, a załączone kserokopie są fragmentaryczne, mimo, iż zgodnie z art. 82b ust. 1 pkt 2 p.b. taką dokumentację w oryginale organowi przekazano. W szczególności brak jest oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii projektu zagospodarowania terenu, w stosunku do którego stwierdzono ewidentne odstępstwa w rozumieniu art. 36a ust.5 p.b. Zgodnie z tym przepisem "Nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budową nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne, o ile nie dotyczy:

1) zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu,

2) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji,

(...)

5) zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne,

6) zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,

7) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu

oraz nie wymaga uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi."

W ocenie organu II Instancji zmiana usytuowania studni głębinowej, przyłącza kanalizacji sanitarnej i wspomniany w protokole kontroli z dnia 30.05.2014r inny układ zagospodarowania działki niż w zatwierdzonym projekcie budowlanym stanowi o dokonaniu istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu. Ponadto materiał dowodowy wskazuje, że doszło do odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie § 220 obowiązującego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem usytuowanie i sposób wykonania kotłowni (dla kotła o mocy 45 Kw) i magazynu oleju opałowego stanowią zakres uzgodnienia rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Na pierwotnym rzucie piwnic brak uwzględnienia pomieszczenia na olej opałowy. Zmiany w tym zakresie wymagają zatem stosownego uzgodnienia na rysunkach projektu budowlanego zamiennego. Na marginesie MWINB zauważa, że drzwi do tych pomieszczeń winny mieć wymaganą odporność ogniową, a na znajdujących się w aktach rysunkach brak stosownych opisów i wytycznych. Nadto, wg zamieszczonych do protokołu kontroli fotografii, drzwi do tych pomieszczeń to zwykłe drzwi drewniane. W związku z powyższym zdaniem MWINB organ I instancji umarzając postępowanie naruszył przepisy proceduralne mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, sprawa wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie i wydania decyzji merytorycznej.

Z powyższą decyzją nie zgodził się M.W. i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt: II SA/Kr 1356/15, uchylił zaskarżoną ww. decyzję MWINB. Sąd wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek pisma R.J. , któremu organy przyznały przymiot postępowania. Inwestor kwestionował tę okoliczność, przedkładając w postępowaniu odwoławczym kopie pisma Wojewody [...] z dnia 26 marca 2015r. skierowanego do R.J. , z którego wynika, że R.J. nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji, z uwagi na znaczne odległości (ponad 14 metrów) wówczas projektowanego budynku inwestora od granicy z działką R.J. . Wojewoda wskazał, że przymiot strony nie przysługuje także R.J. w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji skarżącego. Sąd konstatował, że do okoliczności tej organ II instancji nie odniósł się w żaden sposób, podczas gdy rozstrzygnięcie tej kwestii ma dla rozpatrzenia odwołania kluczowe znaczenie. Jeśli bowiem organ uznaje odwołującego się za stronę, to wówczas rozpoznaje jego odwołanie i wydaje rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 i 2 lub § 2 k.p.a., natomiast jeśli nie znajduje przepisu prawa z którego odwołujący wywodzi swój interes prawny, to wówczas jest obowiązany umorzyć postępowanie odwoławcze po myśli art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Wobec tego organ II instancji winien należycie uzasadnić, jak rozumie przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie i dlaczego należy je zastosować do konkretnych warunków stanu faktycznego danej sprawy. Wadliwość i braki uzasadnienia powodują, że decyzja nie poddaje się kontroli. Sąd przy tym nie przesądził, czy R.J. powinien, czy też nie powinien być stroną tego postępowania, gdyż nie jest rolą sądu zastępowanie organów w ich ustawowych obowiązkach. Sąd wskazał jedynie, że decyzja zawiera brak w tym zakresie i organ będzie zobowiązany usunąć ten brak w ponownie prowadzonym postępowaniu.

Pismem z dnia 1 maja 2016 r. R.J. cofnął odwołanie od decyzji nr [...] PINB w Z. z dnia 11 marca 2015 r. znak: [...] i wniósł o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie.

Następnie pismem z dnia 15 czerwca 2016 r. M.W. złożył wniosek o umorzenie postępowania odwoławczego bowiem R.J. nie ma przymiotu strony postępowania, a ponadto cofnął odwołanie. Do pisma dołączył decyzję Wojewody [...] z dnia 2 czerwca 2016 r. znak:[...] z której wynika, że w sprawie o wznowienie postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, na skutek odwołania R.J. od decyzji odmawiającej uchylenia wspomnianej decyzji i niestwierdzeniu wydania jej z naruszeniem prawa, organ umorzył postępowania odwoławcze, bowiem zostało wniesione przez osobę nieposiadającą przymiotu strony.

Po przeprowadzeniu ponownie postępowania odwoławczego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją Nr [...] z dnia 30 sierpnia 2016 r. znak:[...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Na wstępie organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania. Wskazał, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne organy. W niniejszej sprawie ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone zostały w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 stycznia 2016 r. o sygn. akt II SA/Kr 1356/15 i wiążą organ w postępowaniu odwoławczym. Organ stwierdził, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne docelowo będzie stanowić budynek użyteczności publicznej z przeznaczeniem na pobyt dużej ilości osób. Powstający budynek pensjonatowy ze względu na swe rozmiary oraz zakres działalności będzie wpływał na wykonywanie prawa własności przez właścicieli działek sąsiednich. Zatem badając zalecenia zawarte w ww. wyroku WSA oraz mając na uwadze, iż działka R.J. sąsiaduje z działką, na której posadowiony jest przedmiotowy budynek i znajduje się w kręgu oddziaływania powstającego obiektu pensjonatowego, ma on interes prawny w prowadzonym postępowaniu, co uzasadnia uwzględnienie go jako strony postępowania, zgodnie z art. 28 k.p.a.

Odnosząc się do wniosku R.J. dotyczącego cofnięcia odwołania, organ odwoławczy powołując się na treść art. 137 k.p.a. wyjaśnił, że umorzenie postępowania w wyniku cofnięcia odwołania doprowadziłoby do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo.

Organ odwoławczy podkreślił również, że w 2016 roku doszło do zmiany stanu faktycznego z powodu przeniesienia własności działki [...] w K. , na której znajduje się przedmiotowy obiekt budowlany; wobec tego za stronę postępowania należy uznać również I.W. - aktualnego właściciela działki nr [...] w K. , która w ponownie prowadzonym postępowaniu przez PINB powinna zostać włączona do kręgu stron postępowania. W ocenie organu odwoławczego w niniejszym postępowaniu przymiot strony przysługuje również prócz inwestora – M.W. , R.J. - właścicielowi działki nr [...] w K. , P.S. i T.S. - właścicielom działki nr [...] w K. , Gminie Z. - właścicielowi działki nr [...] w K .

W dalszej części uzasadnienia MWINB powołując się na treść art. 36a ust. 1 p.b. stwierdził, mając na względzie protokół kontroli PINB z 30 maja 2014r., że zmiana usytuowania studni głębinowej, przyłącza kanalizacji sanitarnej i wskazany w protokole kontroli z dnia 30 maja 2014 r. inny układ zagospodarowania działki niż w zatwierdzonym projekcie budowlanym, stanowi o dokonaniu istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu. MWINB podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w decyzji z dnia 28 sierpnia 2015 r., znak: [...] , w zakresie merytorycznego rozpoznania sprawy.

W ocenie MWINB wystąpiło naruszenie przepisów prawa podczas realizacji przedmiotowej inwestycji, wymagające interwencji organów nadzoru budowlanego w trybie art. 50 i 51 p.b., zatem umorzenie postępowania było nieuzasadnione.

Podnoszone w odwołaniu zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, jednak w toku postępowania organ I instancji nie dochował należytej staranności, do której obligują go przepisy art. 7 i 77 k.p.a., co powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji do ponownego rozpoznania.

Na powyższą decyzję M.W. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, wg. norm przepisanych.

Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt. 3 k.p.a. poprzez brak stwierdzenia, że wnoszący odwołanie R.J. nie jest stroną postępowania, co powinno było skutkować umorzeniem postępowania odwoławczego;

2. w razie nieuwzględnienia zarzutu ad.1 powyżej, naruszenie art. 137 k.p.a. w zw. z art.138 § 1 pkt. 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez organ II instancji dokonanego cofnięcia odwołania przez R.J. , co skutkować powinno umorzeniem postępowania odwoławczego;

3. naruszenie art. 36a ust. 5 p.b. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że doszło do istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego z uwagi na zmianę usytuowania studni głębinowej oraz przyłącza kanalizacji sanitarnej i inny układ zagospodarowania działki, podczas gdy w toku prowadzenia robót budowlanych dokonane zostały jedynie drobne zmiany nie mające charakteru istotnego odstępstwa od zakresu objętego projektem zagospodarowania działki ewid. nr [...] w K. , w konsekwencji czego decyzja organu pierwszej instancji umarzająca postępowanie w sprawie była prawidłowa i nie zasługiwała na uchylenie w całości;

4. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 36a ust. 5 pr. bud. w zw. z § 220 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2002.75.690, dalej: Rozp.War.Tech.) w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że umieszczenie kotłowni i magazynu oleju opałowego w piwnicy budynku na działce ewid. nr [...] w K. nie zostało dotychczas uzgodnione z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych i w konsekwencji stanowi istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego, podczas gdy z pierwotnej dokumentacji technicznej projektu budowlanego wynikała taka lokalizacja kotłowni i magazynu oleju opałowego, co zostało wraz z całym projektem uzgodnione także pod względem zabezpieczeń przeciwpożarowych przed wydaniem w dniu 14 sierpnia 2007 roku pozwolenia na budowę nr [...] przez Starostę T. (znak:[...] ), co prowadzi do wniosku, że decyzja organu pierwszej instancji umarzająca postępowanie w sprawie była prawidłowa i nie zasługiwała na uchylenie w całości.

W uzasadnieniu skargi przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania podkreślono, że bezzasadnie R.J. nadano status strony tego postępowania. Organ l instancji automatycznie uznał go za stronę, jako bezpośredniego sąsiada inwestycji i autora zawiadomienia, choć w rzeczywistości jednak nigdy nie posiadał on interesu prawnego do brania udziału w tym postępowaniu, a co za tym idzie, nie powinien mieć formalnego statusu strony i prawa do złożenia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 11 marca 2015 roku, kończącej postępowanie w sprawie. W sytuacji baku interesu prawnego R.J. , organ odwoławczy wydać powinien decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., bez merytorycznego badania sprawy. Natomiast w wyniku ponownego rozpoznania sprawy przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - a to na skutek uchylenia jego poprzedniej decyzji wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 13.01.2016 r., sygn. II SA/Kr 1356/15, organ przystąpił do badania interesu prawnego R.J. do brania udziału w sprawie, lecz dokonał w tym zakresie błędnych ustaleń. Skarżący podkreślił, że odnośnie wykazania interesu prawnego R.J. organ wypowiedział się niezwykle lakonicznie, wskazując jedynie na występowanie interesu faktycznego, którego nie powiązał wprost z żadną konkretną normą prawną. Zdaniem skarżącego z faktu, iż na sąsiedniej działce będzie znajdował się budynek mieszkalno-pensjonatowy wynikać może co najwyżej, że sąsiad mógłby być zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, choć nie może on tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mogącymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. W takim wypadku sąsiadowi nie przysługują atrybuty strony w postępowaniu administracyjnym. Ponadto w ocenie skarżącego, organ formułuje tezy na temat rzekomo znacznego oddziaływania budynku, których nie popiera żadnymi dowodami -przykładowo stwierdza, że budynek będzie przeznaczony na "pobyt dużej ilości osób", ale już nie podaje ile to ma być osób i dlaczego ich obecność w budynku na działce nr [...] ma oddziaływać na działkę sąsiednią. Organ nie zweryfikował w żaden sposób projektu budowlanego budynku i planu zagospodarowania działki nr [...] w K. , aby wykazać za pomocą konkretnych wyliczeń oraz przepisów prawa, że planowana inwestycja rzeczywiście będzie oddziaływać na działkę sąsiada.

Skarżący podniósł również, że Wojewoda [...] decyzją z dnia 2 czerwca 2016 roku, znak: [...] jaka zapadła w podobnej sprawie, umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniem p. R.J. , albowiem zostało ono wniesione przez osobę nieposiadającą przymiotu strony postępowania. Pomimo tak oczywistych materiałów, które były w posiadaniu [... Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , nie odniósł się on do nich ani jednym słowem w uzasadnieniu swojej decyzji.

Wskazano również, że R.J. podejmował szereg działań prawnych zmierzających do kontroli poprawności rozstrzygnięć organów administracji publicznej wydawanych dla budowy na działce nr [...] , choć w rzeczywistości miał w tym jedynie interes faktyczny. Po kilku latach prowadzenia różnych spraw w sądach i organach administracji, sąsiedzi porozumieli się między sobą i zadeklarowali chęć dalszej zgodnej egzystencji. Efektem tego stało się m.in. cofnięcie przez p. R.J. swojego odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 11 marca 2015 roku w związku z powyższym prowadzone przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. powinno zostać umorzone.

Podniesiono również zarzut dotyczący błędów w merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy dokonanym zaskarżoną decyzją WINB. Organ odwoławczy ustalił, że doszło do istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego w rozumieniu art. 36a ust. 5 pr. bud. z uwagi na zmianę usytuowania studni głębinowej oraz przyłącza kanalizacji sanitarnej i inny układ zagospodarowania działki. Podczas prowadzenia robót budowlanych dokonane zostały jedynie drobne zmiany, nie mające charakteru istotnego odstępstwa od zakresu objętego projektem zagospodarowania działki ewid. nr [...] w K . Studnia głębinowa została przesunięta zaledwie o kilkadziesiąt centymetrów, a to z uwagi na inne położenie źródła wody, niż pierwotnie zakładano. Nie sposób jest bowiem przewidzieć na etapie sporządzania projektu, w którym dokładnie miejscu na działce (położonej na terenach górskich) znajduje się najdogodniejsze do wykorzystania źródło wody. Okazuje się to dopiero w trakcie wiercenia studni, która wobec tego może ulec nieznacznemu przesunięciu wobec pierwotnych założeń. Powoduje to w konsekwencji także zmianę przebiegu kilkumetrowego przyłącza wodociągowego.

Natomiast jeżeli chodzi o przyłącze kanalizacji sanitarnej, to zostało one zrealizowane z uwagi na wykonanie przez gminę K. kanalizacji, co nie było do przewidzenia w dacie sporządzania projektu budowlanego w 2007 roku. Z tego powodu inwestor zrezygnował z wykonania dołu szambowego i przyłączył budynek do kanalizacji gminnej. Pozostałe zmiany w układzie zagospodarowania działki także mają charakter nieistotny, bowiem na stosunkowo niewielkiej działce zachowano pierwotny charakter jej urządzenia w postaci dokonania utwardzenia terenu, zapewnienia lokalizacji miejsc postojowych oraz ukształtowania pochylenia działki (wykonanie skarpy). Drobne przesunięcia i zmiany nie mają absolutnie wpływu na charakter inwestycji i sposób wykorzystania oraz przeznaczenia terenu. Natomiast dodatkowo wykonana wiata na działce została wcześniej zgłoszona do Starostwa Powiatowego w Z. przed przystąpieniem do jej realizacji (w aktach sprawy znajduje się dokument zgłoszenia). Wszystkie drobne zmiany zostały naniesione na nowy rysunek zagospodarowania terenu, który został zatwierdzony w toku narady koordynacyjnej w Starostwie Powiatowym w Z. w dniu 4 sierpnia 2014 roku, co przedstawiono Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Z. w dniu 28 sierpnia 2014 roku.

Skarżący nie zgodził się również ze stwierdzeniem, że umieszczenie kotłowni i magazynu oleju opałowego w piwnicy budynku na działce ewid. nr [...] w K. nie zostało dotychczas uzgodnione z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, bowiem z pierwotnej dokumentacji budowlanej wynikała lokalizacja kotłowni i magazynu oleju opałowego wewnątrz budynku, co zostało wraz z całym projektem uzgodnione także pod względem zabezpieczeń przeciwpożarowych przed wydaniem w dniu 14 sierpnia 2007 roku pozwolenia na budowę nr [...] przez Starostę T. (znak: [...] ), a po wykonaniu prac została sporządzona dokumentacja techniczna.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być zasadna.

Skarżący zarzuca przede wszystkim naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez niezasadne uchylenie zaskarżonej decyzji przez organ II instancji. Wobec tego istotne jest stwierdzenie, czy organ postąpił prawidłowo z punktu widzenia wskazanego przepisu.

MWINB, uchylając decyzję i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, powołał się na art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ może wydać decyzję kasacyjną, gdy decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Sąd administracyjny ma specyficzne zadanie przy kontroli decyzji kasacyjnej. Jak to wskazał NSA w wyroku z dnia z dnia 4 listopada 2014 r. II OSK 2279/13LEX nr 1592135 "Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd administracyjny nie jest władny odnosić się do meritum sprawy, gdyż wskutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się natomiast do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a., a w przypadku uznania, iż uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić skargę". W niniejszej sprawie jednakże, jak to zostanie niżej naprowadzone, pierwszoplanowe winno być skontrolowanie, czy organ odwoławczy zastosował się do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zawartych w wyroku z dnia 13 stycznia 2016r. II SA/Kr 1356/15, jako wiążących. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na Sądzie może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 2408/98).

Jak wynika ze wstępu do niniejszych rozważań, sytuacja w niniejszej sprawie jest specyficzna. Z jednej bowiem strony mamy do czynienia z odwołaniem R.J. , co do którego istniała wątpliwość, czy posiada on przymiot strony. W związku z zaleceniami WSA, zbadanie tej okoliczności było dla organu odwoławczego wiążące i pierwszoplanowe. Z drugiej strony – odwołanie to zostało cofnięte. Równocześnie organ nie uznał tego cofnięcia za skuteczne, powołując się na art. 137 k.p.a. i stwierdzając, że cofnięcie to prowadziłoby do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo, z uwagi na istnienie istotnych odstępstw od projektu. Wobec tego uchylono decyzję organu I instancji z zaleceniem prowadzenia postępowania naprawczego.

Rozpocząć zatem trzeba od ustalenia, czy wykazano przymiot strony w odniesieniu do R.J. , albowiem od tego zależy prawidłowość procedowania MWINB w kwestii rozpoznania odwołania. Należy zatem uściślić, kto jest stroną postępowania naprawczego prowadzonego w oparciu o art. 50-51 p.b. Brak w prawie budowlanym konkretnego przepisu odnoszącego się to tego zagadnienia pozwala na konstatację, że zagadnienie to reguluje art. 28 k.p.a. Jednakże problem ten wymaga komentarza, co uczynił NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 października 2014 r., II OSK 923/13, LEX nr 1592167 następująco: " (...)nie ma potrzeby dla każdego etapu postępowania naprawczego ustalania każdorazowo kręgu stron postępowania, tym bardziej jeżeli weźmie się pod uwagę, że przedmiotem takiego postępowania są nielegalne działania inwestora. Dlatego co do zasady krąg stron postępowania naprawczego prowadzonego w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego powinien być tożsamy z kręgiem stron postępowania zwykłego ustalanego na podstawie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Poza tym podmiot zaliczony do kręgu stron postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, powinien mieć tym bardziej zagwarantowane prawo do ochrony swojego interesu prawnego w sytuacji, gdy doszło do nielegalnych działań inwestora. Po drugie, oceniając legitymację procesową strony w takim postępowaniu, organ powinien odnieść się do art. 28 k.p.a., ponieważ art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a. i może mieć wyłącznie zastosowanie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 616/08). Skoro w postępowaniu naprawczym dla ustalenia kręgu stron postępowania istotny jest interes prawny, to jego istnienie musi być potwierdzone w obowiązujących przepisach prawa. Zatem interes prawny w takiej sprawie może wynikać już z samego faktu znajdowania się nieruchomości danego podmiotu w obszarze oddziaływania, który to obszar z reguły dotyczy sąsiednich nieruchomości (...)". Uzupełnieniem tej wypowiedzi jest wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 października 2005 r. VII SA/Wa 322/05, LEX nr 201375: "Nie każdy właściciel nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której realizowana jest inwestycja będzie miał automatycznie status strony postępowania w sprawie tej inwestycji. Właściciel sąsiedniej nieruchomości może mieć interes prawny w tym, by uczestniczyć w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego z 1994 r., jeśli inwestycja może wpływać na możliwość zabudowy jego działki". Z powołanych judykatów wynika, że 1/ właściciel sąsiedniej nieruchomości ma interes prawny w występowaniu jako strona w postępowaniu naprawczym wywodzony nie z samego faktu sąsiedztwa, ale z tego, czy jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania powstałego obiektu, a to w kontekście możliwości zabudowy działki sąsiedniej, 2/ przymiot strony skarżącej organy winny ocenić w oparciu o art. 28 k.p.a., pamiętając, że stwierdzenie istnienia interesu prawnego w rozumieniu tego przepisu wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny i realny. Powinien on także znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych sprawy, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego.

Wracając na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić trzeba stanowczo, że organ odwoławczy nie zastosował się do wskazań WSA w wyroku II SA/Kr 1356/15, czy też, mówiąc ściślej, nominalnie powołując się na te wskazania, rozważył zagadnienie w sposób niewystarczający do poczynienia stanowczych konkluzji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w tej konkretnej sprawie samo stwierdzenie położenia działki R.J. jako sąsiadującej z działką inwestora, jest niewystarczające dla uznania istnienia interesu prawnego. Jest tak zwłaszcza w sytuacji, gdy organy architektoniczno – budowlane, zarówno w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, jak i w postępowaniach nadzwyczajnych, tego przymiotu R.J. konsekwentnie odmawiały, uznając, że brak jest oddziaływania inwestycji na jego nieruchomość. Przy takim stanie faktycznym oraz przy wiążących zaleceniach Sądu administracyjnego, organ winien był skrupulatnie zbadać interes prawny i nie wolno mu było poprzestać na kwestii sąsiedztwa. Tymczasem w istocie tak właśnie organ motywuje fakt uznania R.J. za stronę, nie odwołując się do interesu prawnego, rozumianego jak wyżej. Nie można w żadnym razie uznać za wykazanie takiego interesu - podniesienia okoliczności, że jest to budynek pensjonatowy na dużą liczbę osób, nazwany nawet przez MWINB "budynkiem użyteczności publicznej". Niezależnie od tego, że skarżący zaprzecza, iżby był to tego rodzaju pensjonat i podkreśla, że nie wiadomo, skąd organ powziął taką informację, stwierdzić trzeba, że skarga słusznie podnosi, że mowa tutaj jedynie o interesie faktycznym, a nie prawnym. Nie powiązano bowiem tego interesu z żadnym obowiązującym przepisem prawa, nie wskazano żadnych konkretnych ograniczeń, jakie realizowana inwestycja wywoła wobec działki R.J. oraz jak te konkretne ograniczenia powiązać z przepisami prawa materialnego. Wobec tego stwierdzić trzeba, że naruszono przepis art. 153 p.p.s.a., skoro w istocie nie wypełniono należycie zaleceń Sądu przy poprzednim rozpoznaniu sprawy. Wobec tego przy ponownym jej rozpoznaniu organ odwoławczy po raz kolejny rozważy zagadnienie, czy R.J. jest, czy nie jest stroną, z należytą wnikliwością. Jest to nadto konieczne z uwagi na wskazaną już specyfikę sprawy, gdyż od tego zależą losy złożonego odwołania. Jeśli bowiem brak jest przymiotu strony w odniesieniu do R.J. , to wszelkie dalsze kwestie, w tym ocena skuteczności cofnięcia przez niego odwołania czy prawidłowości zastosowania przez organ art. 137 k.p.a. – nie mają żadnego znaczenia. Podkreślenia wymaga, podobnie jak to uczyniono w poprzednim wyroku, że na tym etapie sąd nie przesądza, czy R.J. jest czy nie jest stroną.

2/ W wypadku jednakże stanowczego i skutecznego wykazania przez MWINB, że odwołanie złożyła strona w rozumieniu art. 28 k.p.a., dojdzie do sytuacji szczególnej. Wobec bowiem cofnięcia odwołania, zajdzie konieczność oceny jego skuteczności. MWINB w zaskarżonej decyzji odwołał się do art. 137 k.p.a., który powiada, że strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy; organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. MWINB w zaskarżonej decyzji badając ten aspekt odwołał się do przesłanki naruszenia prawa. Sytuacja jest zatem szczególna dlatego, że chcąc ocenić, czy cofnięcie jest dopuszczalne na gruncie wskazanego przepisu, organ winien na etapie rozpoznania odwołania, bez względu na stopień wyjaśnienia sprawy przez organ I instancji, ocenić, czy doszło do takiego naruszenia. Przy czym zaznaczenia wymaga, odwołując się do wypowiedzi orzecznictwa, iż jakkolwiek wystarczy zwykłe (nie rażące) naruszenie prawa lub interesu społecznego przez zaskarżoną decyzję, aby cofnięcie odwołania było niedopuszczalne (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 marca 2013 r., I SA/Wa 1579/12, LEX nr 1321337) – to jednak nie może tu być żadnych wątpliwości.

Uzasadniając decyzję w zakresie wykazania naruszenia prawa przez organ I instancji – MWINB odwołał się do istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, stwierdzonych w protokole kontroli PINB z 30 maja 2014r. Owe istotne odstępstwa to zmiana usytuowania studni głębinowej, przyłącza kanalizacji sanitarnej oraz inny układ zagospodarowania działki niż w projekcie. To ostatnie odstępstwo polegać ma na zmianie przebiegu komunikacji tj. utwardzeniu terenu i lokalizacji miejsc postojowych. Te elementy mieściłyby się w ramach przepisu art. 36a ust. 5 p.b., albowiem dotyczyć by miały zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu. Inwestor w skardze polemizuje z dokonaną oceną, wskazując na niewielki zakres dokonanych zmian – tj. przesunięcie studni głębinowej o kilka – kilkadziesiąt centymetrów, podłączenie do kanalizacji sanitarnej, której nie było na etapie projektu, zachowanie pierwotnego charakteru urządzenia działki poprzez jej utwardzenie i zapewnienie miejsc postojowych. Drobne przesunięcia i zmiany nie mają, zdaniem inwestora, wpływu na charakter inwestycji i sposób wykorzystania i przeznaczenia terenu, zaś wszystkie drobne zmiany zostały naniesione na nowy rysunek zagospodarowania, który został zatwierdzony w Starostwie.

Odniesienie się do zarzutów skargi kwestionujących ocenę dokonaną przez MWINB jest na tym etapie sprawy niemożliwe. Jakkolwiek bowiem zmiana sposobu zagospodarowania terenu jest niewątpliwa (przyznaje to sam inwestor), to ocena, czy jest to zmiana istotna (istotne odstępstwo), wymaga, podług Sądu, porównania zagospodarowania terenu wedle projektu zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę oraz wedle inwentaryzacji po zakończeniu prac. O ile rysunek obrazujący inwentaryzację powykonawczą ( czyli, jak należy mniemać, stan obecny) znajduje się w aktach /k. [...]), o tyle brak jest projektu zagospodarowania terenu będącego częścią zatwierdzonego projektu budowlanego. Wobec tego nie można porównać stanu obecnego i pierwotnego w zakresie zagospodarowania działki. W tej sytuacji stwierdzenie, że miały miejsce istotne odstępstwa od projektu, jest przedwczesne, albowiem nie zostało zweryfikowane w oparciu o podstawowe dokumenty konieczne do poczynienia tego rodzaju ustaleń. W świetle powyższego doszło niewątpliwie do naruszenia art. 36a ust. 5 p.b.

MWINB stwierdzając istotne odstępstwa uczynił to poprzez ich ogólnikowe wyliczenie. Wobec tego wskazać trzeba, że "orzekając w przedmiocie istnienia odstępstw od zatwierdzonego projektu organ nie może poprzestać wyłącznie na ustaleniu okoliczności wskazanych przez ustawodawcę w art. 36a ust. 5 p.b. O tym, jaki dane odstępstwo ma charakter winien decydować całokształt okoliczności konkretnego przypadku. Kwalifikacja stopnia odstąpienia musi wynikać z wszechstronnego oraz dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, przy uwzględnieniu charakteru inwestycji i wartości wyrażonych w art. 4, 5 i 9 p.b. O zakwalifikowaniu przedstawionych przez inwestora zmian decydują specyfika planowanej przez niego inwestycji oraz zakres i rodzaj planowanego odstępstwa (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 lipca 2016 r. II SA/Gl 95/16, LEX nr 2098351, podobnie wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 grudnia 2013 r. II SA/Kr 1112/13, LEX nr 1493058 i wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 maja 2014 r., II SA/Gl 1883/13, LEX nr 1465352). Bez wątpienia organ odwoławczy nie odniósł się szczegółowo w swoich rozważaniach do całokształtu okoliczności niniejszej sprawy. Pominięto na przykład kwestię protokołu narady koordynacyjnej w Starostwie T. z dnia 6 sierpnia 2014r. co do uzgodnienia lokalizacji przyłącza wod-kan, teletechnicznego, energetycznego kablem ziemnym i zbiornika oleju opałowego i jej ewentualne znaczenie dla oceny istotności odstępstw. Brak takiej wszechstronnej oceny powoduje konieczność przyjęcia po raz wtóry naruszenia prawa materialnego ( art. 36a ust. 5 p.b.) oraz dodatkowo art. 107 § 3 k.p.a., wobec braku wystarczającego uzasadnienia prawnego decyzji w omawianym zakresie.

Zaskarżona decyzja narusza też art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 36a ust. 5 p.b. w zw. z § 220 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W skardze skarżący zarzuca, że organ błędnie przyjął, że umieszczenie kotłowni i magazynu oleju opałowego w piwnicy nie zostało dotychczas uzgodnione z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, podczas gdy z pierwotnej dokumentacji technicznej projektu wynika co innego. W oparciu o akta nie sposób jednak ustalić, czy tak jest, gdyż nie przedstawiono pierwotnej dokumentacji technicznej, mającej zawierać zapisy, o których mowa w skardze. Tak więc ocena dokonana przez organ jest nieweryfikowalna, gdyż brak w aktach pierwotnej dokumentacji technicznej będącej częścią zatwierdzonego projektu. W konsekwencji nie sposób stwierdzić, czy w pierwotnym projekcie brak było uwzględnienia pomieszczenia na olej opałowy, czy też, jak podnosi skarga – przeciwnie, że wydzielono pomieszczenie do magazynowania oleju opałowego wewnątrz budynku. W efekcie ustalenie organu jawi się jako dowolne, nie znajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym. Wobec tego zaskarżona decyzja narusza wskazane przepisy proceduralne, a jednocześnie, poprzez stanowcze przyjęcie braku pomieszczenia na olej opałowy w projekcie i brak uzgodnienia rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych – wyszczególniony przepis rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Wszystkie te okoliczności prowadzą do wniosku o naruszeniu przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W efekcie uchylenie decyzji organu I instancji przez WINB w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. jawi się jako przedwczesne. Powoduje to konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy obowiązany będzie uwzględnić przedstawioną ocenę prawną. W pierwszym rzędzie, stosując się w tym zakresie także do wskazań poprzedniego wyroku, jak i do wskazań aktualnych, oceni kwestię posiadania bądź nie przymiotu strony przez R.J. a w dalszej kolejności dopiero skuteczność złożonego odwołania w kontekście jego cofnięcia. W przypadku, gdyby miało dojść do rozpoznania odwołania ( uznania, że w świetle art. 137 k.p.a. cofnięcie jest bezskuteczne), aktualne będą uwagi organu co do kręgu stron postępowania, to jest zajdzie konieczność zawiadomienia wszystkich podmiotów biorących udział w pierwotnym postepowaniu o pozwolenie na budowę, oraz tych, które aktualnie uzyskały prawo do nieruchomości ( I.W ).

Z powołanych przyczyn orzeczono jak w sentencji.

O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.