Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 134/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2020-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235(1), art. 235(2)
journal: Dz.U. 2019 poz 1040
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy - t.j.
article: par. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1367
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity
article: art. 84 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: arrt. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Asesor WSA Agnieszka Banach, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 września 2020 r. sprawy ze skargi C. R. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 17 grudnia 2019 r., znak: [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 17 grudnia 2019 r. nr: [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 26 września 2019 r. znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u C. R. choroby zawodowej tj. obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, wymienionego w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

Decyzję wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

C. R. we wniosku z dnia 5 marca 2019 r. skierowanym do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej: PPIS) zgłosił podejrzenie choroby zawodowej wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych.

Z dokonanych przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (dalej: PWIS) ustaleń wynika następujący przebieg pracy C. R.:

1. Zakłady S. S.A. obecnie I. S.A w okresie: 2.07.1969 r.-11.09.1971 r. jako N1 frezer, 7.10.1971 r. - 18.01.1972 r. jako P8 wiertacz, 19.01.1972 r.- 5.01.1974 r. jako N2 frezer, 16.12.1975 r. - 30.09.1976 r. jako N2 frezer, 1.10.1976 r. - 30.06.1978 r. jako W2 mistrz, 1.07.1978 r. - 24.07.1980 r. jako MT technolog, 25.07.1980 r.- 28.02.1982 r. jako MP technolog, 1.03.1982 r. - 31.07.1989 r. jako HZ technolog.

2. Spółdzielnia Kółek Rolniczych (zakład zlikwidowany) w okresie od 1.10.1989 r. do 28.02.1993 r. jako kierownik Zakładu Usług Mechanicznych.

3. Urząd Gminy w latach: 8.03.1993 r. - 31.12.1993 r. jako brygadzista z funduszu interwencyjnego, 11.04.1994 r. - 11.10.1994 r. jako robotnik gospodarczy w ramach robót publicznych, 1.07.1997 r. - 18.11.1998 r. jako dozorca w ramach robót dla niepełnosprawnych, 21.04.1999 r. - 20.07.1999 r. jako robotnik budowlany, 22.07.1999 r. - 19.10.1999 r. jako robotnik budowlany w ramach robót publicznych, 20.10.1999 r. - 20.01.2000 r. jako robotnik gospodarczy, 12.06.2000 r. -11.02.2001 r. jako referent, 3.07.2002 r. - 31.12.2002 r. jako brygadzista w ramach robót publicznych, 21.05.2003 r. - 31.12.2003 r. jako robotnik budowlany w ramach robót publicznych.

4. Przedsiębiorstwo Budownictwa Przemysłowego K. S.A. ostatnio B. S.A. w upadłości likwidacyjnej ( zakład zlikwidowany) w okresie 17.05.1995 r. - 30.06.1996 r. jako cieśla - zbrojarz praca przez 1 rok na kontrakcie w Moskwie na budowie.

5. Zakłady Górniczo - Metalowe "Z." S.A. w okresie: 26.07.2004 r. - 7.09.2004 r. jako operator urządzeń technologicznych, robotnik transportu Wydziału Produkcji Przeróbczej PP, 8.09.2004 r. - 31.10.2004 r. jako ślusarz Wydziału Produkcji Metalowej PM, 1.11.2004 r. -10.07.2009 r. jako operator urządzeń technologicznych, robotnik transportu Wydziału Produkcji Przeróbczej PP.

C. R. w okresie od: 9.01.1974 r. do 6.12.1975 r. odbywał służbę wojskową, od 1.08.1989 r. do 30.09.1989 r. przebywał na urlopie bezpłatnym, a obecnie jest na emeryturze.

Analizując przebieg zatrudnienia skarżącego organ II instancji stwierdził, że pomimo braku pomiarów okresy pracy:

- w latach 1969 – 1976 (łącznie ponad 5 lat) w Zakładach S. S.A. na stanowisku: frezera i wiertacza oraz

- od 17.05.1995 r. – 30.06.1996 r. w K. S.A. na stanowisku zbrojarza,

- zostały wykazane jako praca w warunkach narażenia na hałas, a więc stwarzające ryzyko powstania choroby zawodowej narządu słuchu.

Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w związku z wątpliwościami orzeczniczymi zwrócił się o konsultacje do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu. Po przeprowadzeniu diagnostyki audiologicznej, analizie dokumentacji medycznej oraz konsultacjach Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy wydał orzeczenie nr [...] z dnia 16.04.2019 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Jednostka orzecznicza w swoim orzeczeniu potwierdza okres ok. 11 lat pracy (z przerwami) C. R. w narażeniu na hałas, w okresie od 1969 r. do 2009 r. W uzasadnieniu wydanego w sprawie orzeczenia, jednostka orzecznicza stwierdziła, że stan narządu słuchu pacjenta nie spełnia kryteriów diagnostycznych, jednoznacznie określonych w wykazie chorób zawodowych ze względu na wielkość niedosłuchu ucha lepiej słyszącego (lewego) - poniżej 45 dB w kolejnych trzech badaniach audiometrycznych. Nadto wskazano, iż hałas nie jest jedyną przyczyną powstawania niedosłuchu. Niedosłuch u osób nigdy nienarażonych zawodowo na hałas może być wywołany wieloma czynnikami pozazawodowymi o charakterze naczyniowym (nadciśnienie tętnicze, miażdżyca, zmiany zwyrodnieniowe i dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego, sprzyjające zaburzeniom krążenia krwi w naczyniach zaopatrujących narząd słuchu) lub metabolicznym (cukrzyca, hiperlipidemia), których istnienie stwierdza się u pacjenta, a także działaniem czynników ototoksycznych (leki, używki). Dlatego też zawodowe uszkodzenie słuchu jest zawsze obuuszne i symetryczne, a w przypadku C. R. różnica ubytków słuchu dla obu uszu przekraczająca znacznie 20 dB wskazuje na działanie czynników pozazawodowych, niezwiązanych z działaniem hałasu w środowisku pracy.

C. R. skorzystał z prawa do badania w jednostce orzeczniczej drugiego stopnia. Orzeczeniem z dnia 20.08.2019 r. nr [...] Instytut Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera w Łodzi na podstawie wyników kompleksowych badań audiologicznych obejmujących trzykrotne badanie audiometrii tonalnej, próbę SISI, audiometrię impedancyjną z zapisem odruchów ipsilateralnych z mięśnia strzemiączkowego, otoemisję DPOAE ustalił, że wielkość średniego uszkodzenia słuchu u badanego obecnie wynosi 90 dB dla ucha prawego oraz 50 dB dla ucha lewego. Uznał, że przebieg choroby, w tym bardzo szybko postępujące uszkodzenie słuchu w uchu prawym na przestrzeni lat 2004 - 2008, nieadekwatne do poziomu narażenia na hałas (wykonywał wówczas pracę operatora urządzeń technologicznych, robotnika transportu Wydziału Produkcji Przeróbczej PP w hałasie o poziomach 80,3-87 dB) oraz znaczna asymetria niedosłuchu wskazują na pozazawodowe tło. Rozpoznano: znacznego stopnia niedosłuch odbiorczy ucha prawego o prawdopodobnym podłożu pozaślimakowym, średniego stopnia niedosłuch odbiorczy ucha lewego o charakterze ślimakowym.

W toku postępowania przed organem I instancji C. R. wniósł uwagi w piśmie z dnia 6.09.2019 r., podnosząc: brak pomiarów hałasu w latach 1969 - 1989 pracy w F., brak pomiarów na stanowisku zbrojarza w zlikwidowanym K. S.A. Nadto Pan C. R. podkreślił, że pomiary w Zakładach "Z." S.A. wykonywano na I zmianie, gdzie większość urządzeń nie pracowała oraz pomiary wykonywał Prywatny Zakład Medycyny Pracy będący na usługach zakładów pracy, a także nie wzięto pod uwagę huku na stanowiskach pracy w Z. w S . W związku z powyższym nie zgodził się z oceną, że głuchota powstała poza pracą w zakładach pracy. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny po przeanalizowaniu wniesionych uwag uznał, iż były one już wyjaśniane i w dniu 26.09.2019 r. wydał decyzję administracyjną numer [...] o braku podstaw do stwierdzenia u C. R. choroby zawodowej, tj. obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych l, 2 i 3 kHz.

W odwołaniu od decyzji PPIS C. R. przedstawił przebieg postępowania, z uwzględnieniem przeprowadzonych badań oraz opisem swoich chorób.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, rozpatrując przedmiotową sprawę w trybie odwoławczym, przytoczył regulacje dotyczące chorób zawodowych stwierdzając, że znajdują zastosowanie przepisy art. 2351 art. 2352 ustawy Kodeks pracy oraz rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, a także przepisy procedury administracyjnej ujęte w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią § 8 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia, wydaje organ administracyjny na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz w formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych w § 5 określa wymagania w odniesieniu do lekarzy oraz jednostki orzeczniczej uprawnionej do wydawania orzeczeń. Rozpoznania choroby dokonuje lekarz, który musi spełniać wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1175 z późniejszymi zmianami) i jest zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych I lub II stopnia (§ 5 i 6 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych).

Akcentując związanie organu wydającego decyzję treścią orzeczenia lekarskiego w zakresie poczynionych w nim ustaleń, tj. dotyczących schorzenia i jego przyczyn, PWIS wskazał, że nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek organizacyjnych, ani też do dokonywania własnych ustaleń, prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej. Odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjął, że związanie organu prowadzącego postępowanie orzeczeniem właściwej placówki medycznej nie może być tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, jako że stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej i dlatego podlega ono - jak każdy dowód w postępowaniu - ocenie pod kątem zachowania kryteriów wyznaczonych treścią art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Oznacza to, iż państwowy inspektor sanitarny może zakwestionować orzeczenie lekarskie placówek właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych w prowadzonym postępowaniu administracyjnym tylko pod względem formalnym np. że zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza, bądź uprawnionego lekarza, lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych jednostce organizacyjnej. Jeśli jednak orzeczenie lekarskie jest prawidłowe pod względem formalnym i zostało wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych - wiąże organ sanitarny co do ustaleń w nim poczynionych.

Zgodnie ze stanowiskiem organu, w sprawie niniejszej jednostki orzecznicze nie kwestionowały okoliczności, że C. R. wykonywał pracę w narażeniu na hałas. Powodem nie rozpoznania u niego choroby zawodowej było natomiast stwierdzenie przez obie jednostki orzecznicze po przeprowadzeniu diagnostyki audiologicznej, analizie dokumentacji medycznej pozazawodowego tła tej choroby, ze względu na bardzo szybko postępujące uszkodzenie słuchu w uchu prawym na przestrzeni lat 2004 - 2008 nieadekwatne do poziomu wykonywanej pracy, a także różnicę ubytku słuchu dla obu uszu przekraczającą znacznie 20 dB.

Reasumując Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uznał, że w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania diagnostyczno-orzeczniczego przez jednostki orzecznicze różnych szczebli uzyskano dwa spójne co do treści orzeczenia lekarskie, mające charakter opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., które nie budzą wątpliwości pod względem ich rzetelności i wiarygodności.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższe rozstrzygnięcie C. R. wnosił o ponowne wnikliwe przeanalizowanie jego odwołania z dnia 7 października 2019 r.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), zwanej dalej Ppsa, wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).

Celem prowadzonego postępowania było ustalenie, czy schorzenie w postaci niedosłuchu, które występuje u skarżącego, może być zakwalifikowane jako choroba zawodowa.

Materialno-prawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 2351 i art. 2352 Kodeksu pracy oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t.jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1367).

Stosownie do przepisu art. 2351 Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych ( art. 2352 Kodeksu pracy). Wykaz chorób zawodowych określa załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych, w którym pod poz. 21 wymieniono obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz.

Podstawę decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej stanowi materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Jej wydanie poprzedza zatem postępowanie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej. Zgodnie z § 6 ust. 1 cyt. rozporządzenia, orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej, bądź braku podstaw do jej rozpoznania wydawane jest przez lekarza wyspecjalizowanej jednostki diagnostycznej (pierwszego i ewentualnie drugiego stopnia, o której mowa w § 5 ust. 1 - 3), powołanej do rozpoznawania chorób zawodowych, w oparciu o wyniki przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentację medyczną pracownika, dokumentację przebiegu zatrudnienia oraz ocenę narażenia zawodowego.

Dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest zatem spełnienie dwóch ustawowych przesłanek, tj.: rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych oraz stwierdzenie, przynajmniej z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Wystąpienie tych przesłanek lub ich brak organ inspekcji sanitarnej zobowiązany jest ustalić zgodnie z zasadami i regułami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Podkreślić przy tym trzeba, że organ inspekcji sanitarnej wydający decyzję w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej jest związany orzeczeniem lekarskim. Pogląd, zgodnie z którym organ nie jest władny do dokonywania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej prowadzącej do odmiennego rozpoznania w zakresie stwierdzonego schorzenia, skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Orzeczenie lekarskie stanowi wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, a organy inspekcji sanitarnej nie są uprawnione do weryfikacji jego merytorycznej treści. Co najwyżej, jeśli w świetle wszystkich zgromadzonych dowodów orzeczenie to budzi wątpliwości, organ administracji może żądać wydania kolejnych orzeczeń, przez inne jednostki diagnostyczne. Orzekając jednak o chorobie zawodowej nie może dokonywać własnych ustaleń, prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej i obowiązany jest przyjąć ustalenia wynikające z wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06).

W rozpoznawanej sprawie organy zgodnie przyjęły, że skarżący pracował w warunkach narażenia na hałas, jak również tej okoliczności nie kwestionowały jednostki orzecznicze. Spór sprowadza się do tego, czy choroba skarżącego może być zaliczona do chorób zawodowych ujętych w wykazie pod poz. 21. W tej kwestii organy prawidłowo uznały, że wydane w sprawie orzeczenia jednostek orzeczniczych tj. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 16 kwietnia 2019 r. (k. nr 100-101 akt adm.) i Instytutu Medycyny Pracy im. Prof. J. Nofera z dnia 20 sierpnia 2018 r. (k. nr 114 akt adm.) jednoznacznie taką kwalifikację uniemożliwiają. Z orzeczeń wynika, że bardzo istotna progresja niedosłuchu (głównie ucha prawego – głuchota), nieadekwatna do charakteru wykonywanej pracy a także asymetria niedosłuchu (różnica ubytków słuchu dla obu uszu przekraczająca znacznie 20 dB), nie pozwalają na uznanie zawodowej etiologii choroby. Podkreślono, że w okresie 2004 – 2008 skarżący wykonywał pracę operatora urządzeń technologicznych, robotnika transportu Wydziału Produkcji Przeróbczej PP w hałasie o poziomach 80,3-87 dB, co potwierdza tezę o jej pozazawodowym tle.

Oceny tej nie zmienia powtórzony w skardze, a podniesiony na etapie odwołania, zarzut braku kompetencji pracowników Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu oraz Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy . Akta wskazują, że w wyniku konsultacji o którą zwrócił się WOMP , IMPiZŚ w Sosnowcu wydał w dniu 24 stycznia 2019 r. (k. nr 30 akt adm.) orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, które następnie anulował (pismo z dnia 30.04.2019 r. k. nr 107 akt adm.). Niewątpliwie wydanie przez IMPiZŚ orzeczenia było wadliwe ponieważ w sprawie niniejszej IMPiZŚ nie był uprawniony do orzekania w charakterze jednostki orzeczniczej I bądź II stopnia w rozumieniu § 5 ust. 1 – 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

Nie mniej jednak wspomniany fakt nie może podważać zasadności rozstrzygnięcia z dwóch powodów. Po pierwsze w analizowanej sprawie zostało zachowane dwustopniowe postępowanie jednostek orzeczniczych z pominięciem IMPiZŚ w Sosnowcu. Po drugie, wszystkie jednostki orzecznicze jednoznacznie wypowiedziały się co do braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej. W takim zakresie wydanie przez IMPiZŚ w Sosnowcu "orzeczenia lekarskiego nr [...]" z dnia 24 stycznia 2019 r. należy potraktować jako omyłkę, nie mającą wpływu na wynik sprawy. Sformułowany w istocie przez skarżącego zarzut naruszenia przepisów postępowania mógłby stanowić podstawę uwzględnienia skargi tylko w razie stwierdzenia przez Sąd, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika wprost z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa.

Taka sytuacja, jak już podniesiono wyżej, w niniejszej sprawie nie miała miejsca.

Sąd w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego przyznające zarówno orzeczeniu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy jak i orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy im. Prof. J. Nofera walor opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., zgodnie z którym gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Dane zawarte w tych orzeczeniach, uzyskane w wyniku przeprowadzonych badań w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości określają, że stwierdzone u skarżącego zmiany chorobowe (niedosłuch) nie wypełniają kryteriów orzeczniczych choroby zawodowej określonych w poz. 21 wykazu chorób zawodowych. Dodatkowo w orzeczeniu zwrócono uwagę na pozazawodowe czynniki mogące mieć wpływ na pogorszenie słuchu u C. R .

W świetle powyższego stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, tj. obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, została podjęta po uprzednim przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w trakcie którego dokonano prawidłowej oceny zgromadzonej w sprawie dokumentacji, a także orzeczeń lekarskich wydanych przez właściwe jednostki medyczne. Wydane w sprawie orzeczenia lekarskie, nie budzą zastrzeżeń i wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego, co prowadzi do uznania, że wydanie zaskarżonej decyzji nie było dotknięte naruszeniem prawa.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 Ppsa.