Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1547/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1, art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. a i ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.) Sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Go 553/14 w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wiatrołapu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 5 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Go 553/14, oddalił skargę L. K. na decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2014 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki wiatrołapu.

Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu 6 marca 2007 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego w Międzyrzeczu (dalej: PINB) wpłynęło pismo Gminy S. informujące o samowolnym zabudowaniu działki nr [...]/9, stanowiącej własność Gminy S.. W tym samym dniu do organu wpłynęło pismo J. A. – współwłaściciela budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. D. 3, posadowionego na działce nr [...]/5, w sprawie samowolnego dobudowania wiatrołapu.

W toku oględzin ww. budynku mieszkalnego, przeprowadzonych w dniu 5 kwietnia 2007 r. ustalono, że przy wejściu do lokalu nr 1 stanowiącego własność L. K., dobudowano wiatrołap. Według oświadczenia inwestorki, powyższe roboty przeprowadzono w latach 2003–2005, bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Postanowieniem z 9 sierpnia 2007 r. PINB wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz nałożył na inwestorkę obowiązek przedłożenia określonych dokumentów. Wobec niewywiązania się z nałożonego obowiązku, decyzją z 11 grudnia 2007 r. PINB orzekł nakazał rozbiórki wiatrołapu. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez organ drugiej instancji decyzją z 27 czerwca 2008 r. W uzasadnieniu Lubuski WINB wskazał na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 20 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/6, w którym orzeczono o niezgodności przepisu art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b/ i art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP, a w jego konsekwencji złagodzony został wymóg co do konieczności dysponowania przez inwestora ostateczną decyzją o warunkach zabudowy w postępowaniu legalizacyjnym.

Postanowieniem z [...] września 2008 r., na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, PINB wstrzymał roboty budowlane i – w zakreślonym terminie – nałożył na inwestorkę obowiązek przedłożenia określonych dokumentów.

Pismem z 16 stycznia 2009 r. L. K. zwróciła się do organu o przedłużenie terminu do złożenia dokumentów, podnosząc, że postępowanie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiatrołapu nie zostało jeszcze zakończone.

Kolejnym postanowieniem z dnia 20 stycznia 2009 r., na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, PINB wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową wiatrołapu na działce nr [...]/9 w S. oraz nałożył na inwestorkę obowiązek przedstawienia w terminie 4 miesięcy:

– zaświadczenia wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego,

– dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2, 4 oraz ust. 3: czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz oświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu, do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Postanowieniem z 30 października 2009 r., ze względu na toczące się postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiatrołapu na działce nr [...]/9, PINB zawiesił postępowanie legalizacyjne.

W dniu 22 października 2010 r. weszła w życie uchwała Rady Miejskiej w S. Nr XLI/335/10 z 24 czerwca 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. obejmująca m.in. działkę nr [...]/9 położoną przy ul. D.. W tej sytuacji decyzją z [...] grudnia 2010 r. Burmistrz S. umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Postanowieniem z 29 marca 2011 r. PINB podjął zawieszone w sprawie postępowaniem administracyjne.

Decyzją z 23 stycznia 2012 r. PINB nakazał L. K. rozbiórkę wiatrołapu zlokalizowanego na działce nr [...]/9 przy ul. D. 3/1 w S., wskazując, że pomimo upływu wyznaczonego terminu, strona nie wykonała nałożonych na nią obowiązków.

Na skutek wniesionego odwołania sprawę rozpatrywał LWINB, który decyzją z dnia 12 kwietnia 2012 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ wskazał, że właściwym trybem legalizacyjnym dla samowolnie wzniesionego wiatrołapu będzie tryb z art. 48 Prawa budowlanego, natomiast odnośnie przebudowy schodów do lokalu – tryb z art. 50–51 Prawa budowlanego. Decyzja ta była przedmiotem badania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., który wyrokiem z 13 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Go 345/12 skargę oddalił.

W dniu 8 listopada 2013 r. PINB przeprowadził oględziny budynku mieszkalnego posadowionego na ul. D. 3 w S.. Stwierdzono, że wiatrołap będący przedmiotem postępowania znajduje się na działce nr [...]/9 i został dobudowany do budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr [...]/5. Zlokalizowany jest na elewacji bocznej, na ścianie szczytowej, na podeście – w miejscu gdzie istniały wcześniej schody wejściowe.

W konkluzji decyzji z 24 marca 2014 r., organ stwierdził że w jego ocenie przedmiotowy wiatrołap jest częścią obiektu o prostej konstrukcji, dlatego uzyskanie dokumentacji potrzebnej do legalizacji nie powinno stanowić trudności. Pomimo tego w trakcie legalizacji nie została ona przedstawiona, dlatego nakaz rozbiórki jest zasadny. Organ zaznaczył, że inwestorowi umożliwiono legalizację obiektu.

Od powyższej decyzji L. K. wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. przez zebranie materiału dowodowego w sposób niekompletny oraz pominięcie istotnych dowodów w sprawie, nadto naruszenie art. 48 ust. 4 w związku z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącej postanowienia obowiązującego dla danego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wykluczają usytuowania w pasie drogowym obiektów budowlanych oraz urządzeń nie związanych z gospodarką drogową lub obsługą ruchu. Skarżąca wskazała, że prawomocnym Postanowieniem Sądu Okręgowego Wydział Cywilny Odwoławczy w Gorzowie Wlkp. z 14 grudnia 2012 r. uzyskała służebność drogi koniecznej, która obejmuje część nieruchomości przylegającej do budynku mieszkalnego przy ul. D. 3 od drogi publicznej do wejścia do lokalu mieszkalnego na szerokości 2 m, po obrysie schodów do lokalu.

Decyzją z [...] maja 2014 r. Lubuski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie przyjętej kwalifikacji robót budowlanych jako budowy części obiektu bez wymaganego pozwolenia. LWINB wskazał, że inwestorka nie wywiązała się z obowiązku przedstawienia dokumentów niezbędnych do legalizacji przedmiotowego wiatrołapu, gdyż nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów wymienionych w postanowieniu PINB z dnia 20 stycznia 2009 r. Okoliczność ta, w myśl art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego stanowiła podstawę do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.

Organ zauważył nadto, że przepis § [...] ust. 1 pkt 2 lit. d/ obowiązującej dla danego terenu uchwały Rady Miejskiej w S. Nr XLI/335/10 z 24 czerwca 2010 r. dopuszcza lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej w uzgodnieniu z zarządcą ciągu pieszo-jezdnego. Zdaniem organu w świetle powyższego zapisu nie jest możliwe sytuowanie obiektu kubaturowego w postaci wiatrołapu. Uprawnienia takiego nie stwarza również postanowienie Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. z 14 grudnia 2012 r., sygn. akt V Ca [...] ustanawiające na działce nr [...]/9 nieodpłatną służebność drogi koniecznej do lokalu nr 1 w budynku przy ul. D. 3.

L. K. w skardze na powyższą decyzję powieliła zarzuty i argumentację zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając ponadto naruszenie art. 107 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że skarżąca dokonała przebudowy schodów wejściowych do lokalu nr 1 w budynku posadowionym na ul. D. 3 w S. oraz wybudowała wiatrołap przy wejściu do tegoż lokalu, którego jest właścicielką. Roboty budowlane wykonane zostały w latach 2003–2005, a inwestorka nie uzyskała na nie decyzji o pozwoleniu budowę. Schody oraz wiatrołap znajdują się na działce nr ewid. [...]/9, będącą drogą dojazdową, której właścicielem jest Gmina S..

W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego obydwu instancji słusznie przyjęły, że legalizacja przedmiotowego wiatrołapu stanowi przypadek, o którym mowa w art. 48 Prawa budowlanego. Z jego treści wynika, że rozbiórka samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego następuje, jeżeli w wyniku postępowania legalizacyjnego zostanie dowiedzione, że obiekt nie jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, następnie – gdy narusza przepisy w tym techniczno-budowlane, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, nadto – gdy strona nie wywiąże się z obowiązków, wynikających z postępowania legalizacyjnego (art. 48 ust. 4). Ustawodawca tym samym nakłada na organ nadzoru budowlanego obowiązek przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego, co wskazuje że nakaz rozbiórki obiektu nie jest orzekany bezwzględnie.

W przedmiotowej sprawie postanowieniem z 20 stycznia 2009 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, organ pierwszej instancji wstrzymał roboty budowlane oraz nałożył na inwestorkę – L. K. obowiązek przedstawienia w terminie 4 miesięcy określonych dokumentów.

Następnie postanowieniem z 9 sierpnia 2007 r. oraz postanowieniem z [...] września 2008 r., ponownie zobowiązał inwestorkę do przedłożenia określonych dokumentów. Pomimo upływu wyznaczonych terminów inwestorka dokumentów nie przedłożyła.

Postanowieniem z 14 grudnia 2012 r., sygn. akt VCa [...], Sąd Okręgowy w Gorzowie Wlkp. V Wydział Cywilny Odwoławczy ustanowił na działce nr [...]/9 stanowiącej własność Gminy S. nieodpłatną służebność drogi koniecznej na rzecz właściciela lokalu położonego w S. przy ul. D. 3/1, przy czym ustalono, że służebność obejmować będzie część nieruchomości obciążonej przylegającą do budynku mieszkalnego nr 3 od drogi publicznej do wejścia do lokalu mieszkalnego na szerokości 2 m i następnie po obrysie schodów wejściowych do lokalu. Sąd Wojewódzki zaznaczył, że ustanowiona służebność dotyczy tylko schodów i nie obejmuje wiatrołapu.

W toku postępowania legalizacyjnego wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w S. Nr XL335/10 z 24 czerwca 2010 r., obejmujący m.in. teren działki nr [...]/9. Zgodnie z treścią § [...] ust. 1 pkt 2 lit. d/ teren działki gruntu nr [...]/9 oznaczono symbolem "KDX" – tereny ciągów pieszo-jezdnych, dopuszczono na nim lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej w uzgodnieniu z zarządcą drogi.

Z uwagi na wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy zostało umorzone. Skarżąca jednak nie wystąpiła do właściwego organu o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, do czego została zobowiązana postanowieniem z 20 stycznia 2009 r. (art. 48 ust. 3 pkt 1).

Sąd podkreślił, że zgodnie z treścią art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1, a zatem właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu w sprawie zaszły przesłanki, o których mowa w art. 48 ust. 3 i ust. 4, dające podstawę orzeczenia rozbiórki wiatrołapu. Skarżąca, pomimo upływu terminów wyznaczanych jej kolejnymi postanowieniami, nie wypełniła żadnego z nałożonych na nią przez organ obowiązków i nie przedstawiła dokumentów niezbędnych do legalizacji wiatrołapu.

Analizując sprawę pod kątem zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania obowiązującego dla danego terenu Sąd zauważył, że zapisy planu odnoszące się do działki nr [...]/9, zezwalają na lokalizację jedynie urządzeń infrastruktury technicznej, i to za zgodą zarządcy drogi. Wiatrołap nie jest urządzeniem infrastruktury technicznej.

Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, sposób wykonania rozbiórki wiatrołapu jest w decyzji pierwszoinstancyjnej na tyle precyzyjnie określony, że decyzja nie powinna natrafić na trudności z jej wykonaniem.

W tym stanie sprawy skarga nie była zasadna o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.

L. K. w skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynika sprawy, tj.: art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych przez oddalenie skargi w sytuacji gdy zaskarżone decyzje w sposób nieprecyzyjny określają przedmiot rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 107 § 2 k.p.a., a w konsekwencji nie nadają się do wykonania i powinny zostać uchylone,

2) naruszenie art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. a/ oraz art. 48 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 48 ust. 4 oraz art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego przez ich niezastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji gdy:

– przedmiotowy wiatrołap nie jest niezgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż w chwili wybudowania wiatrołapu na terenie gminy S. nie obowiązywała jeszcze uchwała z 24 czerwca 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

– w stanie faktycznym sprawy nie doszło do naruszenia przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Niezasadne okazały się zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia wskazanych przepisów Prawa budowlanego, w tym art. 48 ust. 1, stanowiącego podstawę orzeczonego w sprawie nakazu rozbiórki.

Zastosowanie sankcji przewidzianej w wymienionym przepisie nastąpiło po przeprowadzeniu postępowania legalizacyjnego zakończonego oceną, że nie ma prawnych możliwości doprowadzenia wykonanych samowolnie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Zgodnie z przepisem art. 48 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego podstawową przesłanką legalizacji jest zgodność budowy obiektu budowlanego lub jego części z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:

– ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

– ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Kierując się powyższą regulacją organ nadzoru budowlanego zobowiązał inwestora m.in. do złożenia decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego wiatrołapu, której jednak właściwy organ nie wydał w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skarżąca w wyznaczonym następnie terminie nie uzyskała zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego.

Na podstawie tekstu uchwały Rady Miejskiej w S. z 24 czerwca 2010 r. ustalono, że w planie dla terenu działki nr [...]/9, na której usytuowano wiatrołap, obowiązuje przeznaczenie oznaczone symbolem "KDX", tj. tereny ciągów pieszo-jezdnych, przy czym dopuszczono lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej w uzgodnieniu z zarządcą ciągu pieszo-jezdnego.

W świetle takiego zapisu organy obydwu instancji przyjęły, że na terenie przedmiotowej działki nie jest możliwe usytuowanie obiektu kubaturowego w postaci wiatrołapu, co automatycznie wykluczało dokonanie legalizacji zrealizowanych robót budowlanych.

Stanowisko organów nadzoru budowlanego zostało zasadnie zaakceptowane przez Sąd Wojewódzki.

Błędny jest przy tym pogląd autora skargi kasacyjnej, że przy określaniu warunków realizacji danego obiektu budowlanego należy wziąć pod uwagę przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązujące w czasie realizacji inwestycji. Już samo brzmienie przepisu art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. a/ i ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, jak też cel postępowania wskazują, że doprowadzenie budowy do stanu zgodnego z prawem może być dokonane przy uwzględnieniu ustaleń "obowiązującego" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W orzecznictwie i piśmiennictwie utrwalone jest stanowisko, że ocena możliwości legalizacji budowy dokonywana jest na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów prawa, a nie na podstawie stanu prawnego istniejącego w dacie popełnienia samowoli budowlanej (por. Prawo budowlane. Komentarz, pod red. A. Glinieckiego, LexisNexis, wyd. 2, Warszawa 2014, s. 615; Prawo budowlane. Komentarz, pod red. M. Wierzbowskiego, Lex a Wolters Kluwer business, Warszawa 2014, s. 413–415).

Wobec powyższego w rozpoznawanej sprawie nie miała istotnego znaczenia podniesiona w skardze kasacyjnej okoliczność, że w czasie budowy wiatrołapu (2003–2015) na terenie gminy S. nie obowiązywała jeszcze uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Dla rozstrzygnięcia sprawy decydujący był zatem fakt, że skarżąca nie uzyskała wymaganej decyzji o warunkach zabudowy przed rozpoczęciem inwestycji, ani w toku postępowania legalizacyjnego, a z kolei w dacie orzekania przez organy obydwu instancji obowiązywał plan miejscowy, z ustaleniami którego przedmiotowa budowa pozostaje w oczywistej niezgodności.

Niespełnienie warunku przewidzianego w art. 48 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego skutkować musiało nakazem rozbiórki, niezależnie od niewykonania innych obowiązków nałożonych na inwestora. Zasygnalizować należy, że z analizy akt wynika ponadto brak zgody właściciela gruntu gminnego na wykorzystanie części działki pod sporną zabudową. W świetle takiego stanu faktycznego i prawnego sprawy orzeczenie o nakazie rozbiórki było konieczne. Stosownie do art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego w przypadku niespełnienia przez inwestora w wyznaczonym terminie obowiązków służących legalizacji budowy, organ nadzoru budowlanego ma obowiązek wydać decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części.

W przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym organ powiatowy wyjaśnił szczegółowo kwalifikację zrealizowanej budowy podając w uzasadnieniu decyzji, że przedmiotowy wiatrołap stanowi konstrukcyjnie i funkcjonalnie samodzielną części budynku, który w ten sposób został rozbudowany. Ponadto już we wcześniejszej decyzji WINB z 12 kwietnia 2012 r. wskazano, że przedmiotem niniejszej sprawy nie mogą być objęte roboty budowlane związane z przebudową schodów zewnętrznych. W rezultacie organ powiatowy orzekając o rozbiórce wiatrołapu dobudowanego do oznaczonego budynku określił w decyzji, że nakaz dotyczy konstrukcji wiatrołapu, którą stanowią ściany zewnętrzne oraz dach. Z uzasadnienia decyzji wynika, że schody wraz z podestem, na którym wybudowano konstrukcję wiatołapu zostały wyłączone do odrębnego rozpoznania. Zestawienie treści sentencji decyzji i jej uzasadnienia pozwala ustalić precyzyjnie zakres nakazanej rozbiórki.

Wbrew zatem zarzutowi kasacyjnemu decyzja nie powinna rodzić żadnych wątpliwości na etapie jej dobrowolnego wykonania bądź egzekucji.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a.