Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 405/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-07-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym, poprzez ustanowienie adwokata
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi C. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a przyznać C. S. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, o wyznaczenie którego zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej.


UZASADNIENIE

Strona skarżąca na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Do wniosku strona skarżąca dołączyła niepotwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie dokumentów.

Referendarz sądowy stwierdził, że:

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ustalenie występowania tej przesłanki wymaga porównania obciążeń związanych z niniejszym postępowaniem do realnych możliwości płatniczych strony.

Stawka minimalnego wynagrodzenia adwokata ustanowionego w sprawie niniejszej wynosi 240 złotych netto (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) – 292,80 złotych brutto (§2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).

Z oświadczenia strony skarżącej wynika, że prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe wraz z pełnoletnim synem oraz córką i jej dwojgiem dzieci, z którymi zamieszkuje w mieszkaniu o powierzchni [...] m2. Na dochód gospodarstwa domowego strony skarżącej składają się otrzymywana przez nią renta w kwocie [...] złotych netto oraz zasiłek z MOPR i dodatek pielęgnacyjny w łącznej kwocie [...] złote otrzymywany przez syna strony skarżącej. Łączny miesięczny dochód gospodarstwa domowego strony skarżącej wynosi [...] złotych. Córka strony skarżącej jest osobą bezrobotną. Na koszty utrzymania koniecznego strony skarżącej składają się wydatki na leczenie w kwocie [...] – [...] złotych, na leki dla syna w kwocie [...] złotych, na czynsz za mieszkanie w kwocie [...] złotych, na gaz w kwocie [...] złotych, na energię elektryczną w kwocie [...] złotych, na rachunki za telefon w kwocie [...] złotych oraz spłata rat kredytu zaciągniętego na wymianę piecyka w kwocie [...] złotych. Wysokość stałych miesięcznych kosztów utrzymania gospodarstwa domowego wynosi od [...] złotych do [...] złotych.

W ocenie referendarza sądowego strona skarżąca wykazała, że poniesienie przez nią minimalnej wysokości wynagrodzenia adwokata spowoduje uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego dla niej i jej rodziny. Wskazuje na to porównanie wysokości dochodu gospodarstwa domowego strony skarżącej do wysokości minimalnego wynagrodzenia adwokata, przy uwzględnieniu wysokości wykazanych przez stronę skarżącą kosztów utrzymania koniecznego jak i uwzględnieniu tego, że koszty te nie uwzględniają kosztów wyżywienia. Konieczność ponoszenia z dochodu gospodarstwa domowego strony skarżącej kosztów wyżywienia również wzięto pod uwagę

w trakcie powyższego porównania.

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało postanowić jak na wstępie.