Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 2000/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-12-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, 3 i 5, art. 16 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A w G o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A w G na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżąca A w G, reprezentowana przez pełnomocnika, pismem z dnia [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej. W skardze zamieściła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Dyrektora Izby Celnej. W przypadku nieuwzględnienia tego wniosku przez organ wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. W uzasadnieniu wniosku powołała się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków, jakie może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że jej sytuacja finansowa nie jest stabilna i nawet stosunkowo "nieznaczna" kara finansowa, może prowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności. Skarżąca podała, że prowadzone są wobec niej dwa postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W niniejszej sprawie nałożono na nią karę w wysokości [...], w drugiej sprawie również w wysokości [...]. Skarżąca podała, że zbiorcza ilość i wielkość kar daje kwotę, która pociągnie za sobą niezaprzeczalnie negatywne i poważne konsekwencje godzące w sposób destrukcyjny w kondycję finansową strony, a przez to w całą działalność, na której strona opiera swój byt. W piśmie procesowym z dnia [...] skarżąca uzupełniła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i przedłożyła dokumenty źródłowe (deklaracje podatkowe CIT-8 za [...], umowy kredytowe zawarte przez skarżącą, wyciągi z rachunku bankowego za okres [...], deklaracje VAT-7 za miesiące [...], bilans, rachunek zysków i strat za [...]).Skarżąca podała, że z przedłożonych przez nią deklaracji podatkowych wynika, że dochód roczny z prowadzonej przez nią działalności gospodarczej kształtował się kolejno na poziomie [...], [...] oraz [...]. Dane te świadczą o przeciętnej kondycji finansowej A w roku [...], [...], natomiast wyniki za [...] należy jednoznacznie ocenić jako słabe. Szacowany średni miesięczny dochód A jawi się na poziomie [...]. Skarżąca wskazała, że zaciągnęła kredyt w rachunku bieżącym do wysokości [...] przeznaczony na finansowanie zapłaty bieżących zobowiązań oraz kredyt obrotowy w kwocie [...]. Obydwa kredyty stanowią stałe obciążenie A. Skarżąca podkreśliła, że nie jest w stanie bez udziału środków zewnętrznych regulować wszystkich bieżących zobowiązań. Wydruki z rachunku bankowego potwierdzają nierokującą poprawy sytuację finansową A. Strona wskazała, że przedstawiona przez nią kondycja, w obliczu obydwu nałożonych na nią kar ([...]), nie daje podstaw by twierdzić, iż wyegzekwowanie kar w takiej wysokości, w obecnej sytuacji finansowej, nie doprowadzi do poważnych i nieodwracalnych szkód w majątku strony. Już kara jednostkowa ([...]) przekracza możliwości finansowe A. W tych okolicznościach, jak stwierdziła, wykonanie decyzji może spowodować wyrządzenie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki.

Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia [...] Nr [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy w z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi: na decyzję lub postanowienie – organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (por. art. 61 § 2 pkt 1) P.p.s.a.). Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Zestawiając treść tego przepisu z regulacją zawartą w art. 61 § 1 P.p.s.a., należy stwierdzić, że zasadą jest, że akty lub czynności z zakresu administracji publicznej powinny być wykonywane. Wniosek o wstrzymanie ich wykonania może zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy zaistnieje – z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Ocena przedstawionych we wniosku okoliczności pozostaje w gestii Sądu, natomiast obowiązkiem strony jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia podanych wyżej zdarzeń, ale również umotywowanie złożonego wniosku.

Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca w sposób wystarczająco przekonujący uprawdopodobniła trudne do odwrócenia skutki i niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, dlatego też jej wniosek zasługiwał na uwzględnienie. Ze złożonych oświadczeń i dokumentów wynika, że na skarżącej ciążą [...] kredyty, przy czym z kredytu w rachunku bieżącym A ponosi koszty swojej działalności. Uzyskany przez A w [...] dochód w wysokości [...] jest niewiele wyższy niż nałożona na nią kara pieniężna w niniejszej sprawie. Wyegzekwowanie kary pieniężnej w kwocie [...] (na uwadze należy mieć okoliczność, że na skarżącą nałożono łącznie kary pieniężne w wysokości [...]) może zachwiać jej płynnością finansową. Okoliczność ta faktycznie może przyczynić się do likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej. Dlatego też mając na uwadze powyższe przychylenie się do złożonego wniosku było w ocenie tut. Sądu uzasadnione. Stanowi bowiem ochronę tymczasową do czasu wydania orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Ponadto stanowisko to koresponduje z dotychczasowym orzecznictwem sądowym, które jednoznacznie przyjmuje, iż wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończeniem prowadzonej działalności stanowi spełnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tych kategoriach słuszne jest także twierdzenie, iż wykonanie decyzji może przyczynić się do wyrządzenia szkody o znacznych rozmiarach lub spowodować niebezpieczeństwo wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków.

Biorąc po uwagę powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji