Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1336/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 24 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych


UZASADNIENIE

E. P. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazała, iż gospodarstwo domowe prowadzi z córką, nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 wniosku wskazała, iż osiąga miesięczny dochód w wysokości 900 zł brutto z tytułu prac dorywczych. W uzasadnieniu podniosła, iż prowadzona przez nią działalność gospodarcza nie przynosi żadnych zysków, zaś przewlekła choroba kręgosłupa uniemożliwia jej podjęcie pracy fizycznej.

W związku z tym, że złożone oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącej, zarządzeniem z dnia 11 maja 2015 r. wezwano ją do udzielenia dodatkowych informacji oraz złożenia określonych dokumentów. Pismem z dnia 27 maja 2015 r. pełnomocnik wnioskodawczyni wyjaśnił, że skarżąca zajmuje lokal socjalny, za który ponosi opłatę w wysokości 500 zł. Pozostałe wydatki wnioskodawczyni to: opłata za energię elektryczną – pomiędzy 400 a 600 zł, wyżywienie – 800 zł, ubrania – 300 zł, leczenie – od 200 do 300 zł miesięcznie. Pełnomocnik powtórzył, że jedynym źródłem utrzymania skarżącej są prace dorywcze, przy czym nie są to prace wykonywane z tytułu umowy cywilnoprawnej czy umowy o pracę, bowiem wnioskodawczyni nie zawarła żadnej umowy. Wskazał również, iż skarżąca otrzymuje alimenty na dziecko w wysokości 350 zł, natomiast nie korzysta z pomocy społecznej, pomocy rodziny ani osób trzecich. Skarżąca nie posiada majątku ruchomego o znacznej wartości, nie posiada również oszczędności pieniężnych ani rachunków bankowych. Do pisma załączył kopie zeznań podatkowych.

Postanowieniem z 16 czerwca 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

W sprzeciwie złożonym na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z konkubentem, który zarabia około 2000 zł netto. Wskazał, że rodzina nie dysponuje środkami na instalację prądu w mieszkaniu, a ilość spraw prowadzonych przez skarżącą nie pozwala jej na poniesienie opłat sądowych bez uszczerbku dla sytuacji majątkowej.

Pismem z 30 lipca 2015r. stanowiącym uzupełnienie wniesionego sprzeciwu pełnomocnik skarżącej wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 21 lipca 2015r. w sprawie o sygn. akt: III SA/Łd 463/15 przyznał skarżącej prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Do pisma załączono odpis postanowienia z 21 lipca 2015r. wydanego przez WSA w Łodzi.

Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z 3 września 2015r. został dołączony do akt niniejszej sprawy odpis zarządzenia z 7 lipca 2015r. oraz pisma procesowe pełnomocnika skarżącej stanowiące odpowiedź na to zarządzenie - złożone do sprawy o sygn. akt: V SA/Wa 1353/15.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 p.p.s.a., Sąd może – na wniosek strony złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania – przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.

Zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Mając na uwadze powołane regulacje prawne, jak i stan faktyczny sprawy zasadne jest przyznanie skarżącej prawa pomocy, poprzez jej zwolnienie od kosztów sądowych, wykazała ona bowiem, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie oraz rodziny.

Skarżąca wskazała, że wspólnie z małoletnią córką oraz konkubentem prowadzi gospodarstwo domowe. Wnioskodawczyni zamieszkuje w lokalu socjalnym i nie wykazała posiadania żadnego majątku. Oszacowane przez wnioskodawczynię miesięczne koszty utrzymania jej gospodarstwa domowego zamykają się kwotą ok. 2500 zł. Strona świadczy drobne usługi kosmetyczne, a jej córka otrzymuje alimenty, przy czym łączna wysokość powyższych przychodów wynosi ok 1.250 zł miesięcznie. Skarżąca korzysta z pomocy swojego konkubenta, który z prac dorywczych uzyskuje dochody na poziomie 2.000 zł. Uwzględniając powyższe i wysokość wpisu od skargi w przedmiotowej sprawie (1080 zł) należało uznać, że skarżąca wykazała niemożność poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania, dlatego zasadne jest przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w sprawie.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 254 § 1 i art. 260 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.