Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 254/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-06-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od wpisu od skargi
Odmówiono przyznania prawa pomocy w części
Powołane przepisy: article: art. 246  par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów za 2004 r. postanawia 1. przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od wpisu od skargi, 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałej części.


UZASADNIENIE

S. Z. wnioskiem z dnia 29 marca 2010 r. (data stempla pocztowego) zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 400 zł.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 1 kwietnia 2010 r. (doręczone w dniu 8 kwietnia 2010 r.), ustalono, że prowadzi on gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i dwojgiem dzieci, osiąga dochody z renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w wysokości 547,87 zł miesięcznie (dowód: decyzja ZUS z dnia 13 marca 2009 r. o waloryzacji renty, orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 20 kwietnia 2009 r., zeznanie podatkowe za 2009 r. – PIT-36) oraz z tytułu wykonywanej działalności gospodarczej w zakresie usług transportowych, przy czym aktualnie przebywa na zwolnieniu lekarskim i z tego względu nie uzyskuje dochodu z działalności gospodarczej, otrzymuje świadczenie za czas choroby w kwocie 234,27 zł (dowód: potwierdzenie wypłaty świadczenia za okres od 12 stycznia do 17 lutego 2010 r., podsumowanie księgi przychodów i rozchodów za okres od stycznia do marca 2010 r.), jego żona zakończyła wykonywanie działalności gospodarczej, od dnia 1 października 2009 r. zarejestrowana jest w powiatowym urzędzie pracy jako osoba bezrobotna i pobiera z tego tytułu zasiłek w kwocie 510,25 zł netto miesięcznie (dowód: zaświadczenie z powiatowego urzędu pracy z dnia 13 kwietnia 2010 r., zeznania podatkowe za rok 2009 – PIT-28 i PIT-37), majątek małżonków stanowi mieszkanie o powierzchni 45 m2, nieruchomość rolna o powierzchni około 1 ha zabudowana budynkiem mieszkalnym, samochód osobowy marki [...], rok produkcji 2003 o wartości 45.000 zł oraz dwa samochody użytkowe marki [...], rok produkcji 2001 o wartości 30.000 zł i [...], rok produkcji 1995 o wartości 15.000 zł, natomiast stan środków pieniężnych na rachunkach bankowych małżonków na dzień 31 marca i 8 kwietnia 2010 r. wynosił łącznie 1.362,84 zł (dowód: wyciągi z rachunku bankowego wnioskodawczyni sporządzone za okres od 6 stycznia do 31 marca 2010 r. oraz z dwóch kont jej męża obejmujące okres od 31 grudnia 2009 r. do 8 kwietnia 2010 r. i od 1 stycznia do 31 marca 2010 r.).

Średnie miesięczne udokumentowane koszty utrzymania rodziny wynoszą 604,80 zł. Zaliczono do nich opłaty za mieszkanie w kwocie 239,19 zł, gaz w kwocie 90,41 zł, energię elektryczną w kwocie 121,85 zł i telefon w kwocie 153,35 zł (dowód: zawiadomienie zarządcy z dnia 20 lutego 2010 r. o wysokości opłat, faktura VAT za gaz za okres od 19 października 2009 r. do 18 stycznia 2010 r. na kwotę 271,22 zł, faktura VAT za energię elektryczną za okres od kwietnia do września 2010 r. na kwotę 731,14 zł, dwie faktury VAT za telefon za styczeń i luty 2010 r. na kwotę 181,33 zł i 125,37 zł).

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznano, iż wnioskodawca wykazał, że poniesienie przez niego wpisu od skargi spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wpływ na taką ocenę miała wysokość osiąganych przez małżonków aktualnie dochodów w łącznej kwocie 1.292,39 zł, z których połowę przeznaczają na pokrycie bieżących kosztów utrzymania. Wprawdzie małżonkowie na koniec marca 2010 r. dysponowali środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunkach bankowych w łącznej kwocie 1.170,84 zł, to jednak na uwadze mieć należy, że z powodu choroby aktualnie nie wykonuje on działalności gospodarczej, a w konsekwencji nie osiąga z tego tytułu dochodów, zaś dochody osiągane przez jego żonę z tytułu zasiłku dla bezrobotnych nie mają charakteru stałego. Tym samym przyjąć należało, że oszczędności stanowią zabezpieczenie bieżących potrzeb czteroosobowej rodziny.

Jednocześnie nie można przyjąć, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, które powstaną w przyszłości w związku z dochodzeniem swoich racji przed sądem, a których wysokość nie jest znana. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia okoliczność, że osiąga on dochody z dwóch stałych źródeł, tj. z renty i działalności gospodarczej, a niewykonywanie przez niego działalności gospodarczej i nieosiąganie z tego tytułu dochodów obecnie ma jedynie charakter tymczasowy. Istotnym jest także, że w roku 2009 z tego tytułu osiągnął on przychód w wysokości 99.810,12 zł.

Z tych wszystkich względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.