Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1452/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 1 pkt 6 i par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 111, art. 126
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania i uzupełnienia pouczenia postanowienia postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] Komendant Główny Policji odmówił K. J. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia na podstawie art. 156 § 1 Kpa nieważności pisma Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej KGP z dnia [...] marca 2017 r [...].

Pismem z dnia 29 lipca 2017 r. K. J. (zwany dalej skarżącym) wniósł o sprostowanie oraz o uzupełnienie na podstawie art. 111 w zw. z art. 126 Kpa pouczenia ww. postanowienia. Wobec powyższego Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] odmówił sprostowania i uzupełnienia pouczenia postanowienia z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...].

Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, wnosząc o uchylenie postanowienia w całości oraz objęcie kontrolą sądowoadministracyjną przywołanych przez organ w postanowieniu aktów i czynności podejmowanych w sprawie skarżącego

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, reprezentowany przez r. pr. M. B., wniósł o jej odrzucenie w przypadku uznania, że przedmiotem skargi jest wyłącznie postanowienie z dnia [...] lipca 2017 r., ponieważ orzeczenie to nie może być przedmiotem samodzielnego zaskarżenia do sądu administracyjnego. Natomiast w przypadku uznania, że przedmiotem skargi jest postanowienie z dnia [...] czerwca 2017 r. a skarżący kwestionuje jedynie prawidłowość pouczenia, pełnomocnik wniosła o oddalenie skargi.

Zarządzeniem z dnia 21 września 2017 r. Przewodniczący Wydziału II rozdzielił skargę skarżącego na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. na dwie sprawy. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m. in.: decyzje administracyjne, postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jak również na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. o odmowie uzupełnienia oraz sprostowania pouczenia postanowienia tego organu z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], wydane na podstawie art. 111 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) – zwanej dalej K.p.a.

Zgodnie z art. 111 § 1 K.p.a., strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach.

Ponadto, z brzmienia § 1b ww. przepisu wynika, iż uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia. W tym przypadku termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od chwili doręczenia jej postanowienia (§ 2). Dodać należy, że do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie (art. 126 K.p.a.).

Taka konstrukcja instytucji uzupełnienia oraz sprostowania pouczenia decyzji czy też postanowienia (jak w rozpoznawanej sprawie) powoduje, że orzeczenie o uzupełnieniu bądź sprostowaniu pouczenia lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona. W szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym) (vide: postanowienie NSA z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1486/10, LEX nr 74155; postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 875/07, LEX nr 505244). Oznacza to, że na postanowienie o odmowie uzupełnienia bądź sprostowania pouczenia postanowienia nie służy zażalenie, nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty, a zatem nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, ponieważ nie rozstrzyga odrębnej sprawy.

Nadto Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wydane na podstawie art. 111 tej ustawy., gdyż środek zaskarżenia przysługuje jedynie od postanowienia będącego przedmiotem wniosku o jego uzupełnienie. Wobec powyższego stwierdzić należy, że ustawodawca nie nadał podejmowanym w tym trybie aktom rangi odrębnych rozstrzygnięć, pozwalających przyjąć dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach. Brak jest także przepisów szczególnych, które w takich przypadkach pozwalałyby na sądowoadministracyjną kontrolę takich rozstrzygnięć w odrębnym postępowaniu.

Skoro na postanowienie o odmowie uzupełnienia bądź sprostowania pouczenia postanowienia nie służy zażalenie, ponieważ nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, oznacza to, że zakwestionowane rozstrzygnięcie jest niezaskarżalne i tym samym nie podlega kontroli sądów administracyjnych, skoro ten kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 3 § 2 i § 3 tej ustawy).

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.