Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 437/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2012-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, art.32, art. 50
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 06 czerwca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ireneusz Henryk Darmochwał (spr.), po rozpoznaniu w dniu 06 czerwca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary za usunięcie drzew p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2012 roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło decyzję Burmistrza Miasta K. z dnia [...] stycznia 2012 roku nr [...] w sprawie kary za usunięcie bez zezwolenia drzewa na nieruchomości stanowiącej działkę o nr [...] w obrębie [...] w K. przez Spółdzielnię Mieszkaniową "O. B." w K. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Skargę na powyższą decyzję wywiódł Burmistrz Miasta K. zarzucając nieprawidłowe ustalenia faktycznie i naruszenie przepisów prawa. Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W BIAŁYMSTOKU ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:

Art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zobowiązuje sąd do odrzucenia skargi w wypadku, gdy nie jest ona niedopuszczalna.

Tego typu sytuacja zachodzi w realiach niniejszej sprawy.

Zgodnie z art. 32 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postępowaniu stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.

Natomiast w myśl art. 50 cyt. ustawy uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Niewątpliwie postępowanie sądowoadministracyjne zostaje wszczęte z dniem złożenia skargi przez uprawniony podmiot.

Legitymację do złożenia skargi oparto na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże "związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej".

Tego typu cech nie posiada w przedmiotowej sprawie Burmistrz Miasta K., podobnie zresztą jak każdy organ I instancji. W skardze trudno dopatrzyć się jakiegokolwiek interesu prawnego organu I instancji, w powiązaniu z przepisami prawa materialnego. Organ ten był bowiem organem I instancji, który funkcjonuje w ramach prawnie ustalonego systemu weryfikacji decyzji organów administracyjnych przez organy nadrzędne. Organy administracji publicznej nie mają zatem uprawnień do poddawania swojej działalności kontroli zewnętrznej w stosunku do administracji. Postępowanie sądowo-administracyjne nie jest również właściwe do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej.

Mówiąc jeszcze inaczej decyzja Burmistrza Miasta K. z dnia [...] stycznia 2012 roku (znak: [...]) została skontrolowana zgodnie z obowiązującą procedurą administracyjną. Jako organ I instancji jest on więc związany rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego jako organu II instancji.

Skarga powyższa jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Niedopuszczalność skargi wynikała z dwóch przyczyn. Jedną z nich jest fakt braku legitymacji skarżącego organu administracji do wywiedzenia skargi na rozstrzygnięcie organu odwoławczego podjęte w sprawie dla załatwienia, której w pierwszej instancji właściwy jest skarżący organ. W sprawie zaś, w której dany organ jest upoważniony do wydania decyzji administracyjnej, organ ten nie może mieć przymiotu strony. W konsekwencji nie jest dopuszczalne wywiedzenie przez ten organ skargi sądowoadministracyjnej (vide: pogląd przedstawiony w postanowieniu NSA z 5.10.1993r. sygn. SA/Dr 767/93-ONSA 1994r., Nr 4, poz. 144). Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 marca 2006 roku w sprawie sygn. akt II GSK 387/05 wskazując, iż "organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Przedmiot sprawy rozstrzyganej decyzją nie dotyczy interesu prawnego tego organu, gdyż nie działa on jako nosiciel tegoż w rozumieniu art. 28 k.p.a. i art. 50 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, lecz jako podmiot wykonujący przyznane mu kompetencje" (opubl. w bazie LEX nr 197511).

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, w kontekście art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd był zobligowany do odrzucenia skargi.