Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 746/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie NSA Małgorzata Tomaszewska, NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Elżbieta Cymanowska, po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 23 marca 2001 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1995 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Gd 746/01

U z a s a d n i e n i e

W zeznaniu CIT-8 o wysokości dochodu /straty/ osiągniętej w roku podatkowym Spółka "A" wykazała, iż w roku 1995 osiągnęła przychody w wysokości 73.213.893,33 zł, koszty uzyskania tych przychodów w wysokości 72.184.821,14 zł oraz dochód w wysokości 1.029.072,19 zł. Ponieważ Spółka skorzystała także z prawa do odliczenia od dochodu darowizny w wysokości 31.064,15 zł, to dochód podlegający opodatkowaniu wykazała w wysokości 998.008,00 zł oraz należny podatek dochodowy w kwocie

399.203,20 zł.

W wyniku kontroli przeprowadzonej w Spółce przez Urząd Kontroli Skarbowej za rok 1995 (wynik kontroli nr [...] z dnia 23.07.1996r.) oraz własnego postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez Urząd Skarbowy ustalono, iż Spółka zaniżyła wysokość należnego budżetowi podatku dochodowego od osób prawnych za rok 1995 o kwotę 720.968,00 złotych, z uwagi na nieprawidłowości zapisów dokonywanych przez Spółkę w księgach rachunkowych.

Efektem przeprowadzonych postępowań była decyzja wydana przez Urząd Skarbowy w dniu 11 maja 1998r., nr [...], określająca m.in. wysokość zobowiązania Spółki "A" w podatku dochodowym od osób prawnych za 1995 rok w wysokości 1.120.171,00 zł.

Od powyższej decyzji Spółka odwołała się w piśmie z 25 maja 1998r., w części dot. nieuznania za koszty uzyskania przychodów kwoty 1.690.733,37 zł z tytułu wypłat wynagrodzeń z bezosobowego funduszu płac. Spółka zarzuciła Urzędowi wydanie zaskarżonej decyzji mimo toczącego się postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Wojewódzką w tej sprawie, a przez to wydanie jej, w sytuacji gdy sprawa wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. W odwołaniu strona podniosła także, iż według niej "praca, za którą wypłacono kwestionowane kwoty wynagrodzeń, została faktycznie wykonana i przyniosła efekty w analizowanym roku w stosunku do poprzednich okresów". Do pozostałych ustaleń Urzędu Spółka nie wniosła zastrzeżeń.

Izba Skarbowa po rozpoznawaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym stwierdziła, iż zarzuty podniesione przez stronę w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie i decyzją z dnia 31 marca 1999r., nr [...], utrzymała decyzję Urzędu Skarbowego w mocy.

Spółka nie zgadzając się ze stanowiskiem organów podatkowych zaskarżyła przedmiotową decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosząc te same zastrzeżenia co w odwołaniu od decyzji Urzędu.

Naczelny Sąd Administracyjny - po rozpatrzeniu skargi Spółki - wyrokiem z dnia 13 października 2000r., sygn. akt I SA/Gd 982/99, uchylił zaskarżoną decyzję Izby Skarbowej.

W wyroku tym Sąd stwierdził, iż skarga Spółki jest zasadna w części zarzucającej naruszenie przepisów proceduralnych wskutek nierozważenia w zaskarżonej decyzji okoliczności istotnych dla ustalenia wysokości zaległości podatkowej i wysokości należnych odsetek (naruszenie art.187 ust.1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa - Dz.U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.) oraz niewskazania - w sposób precyzyjny, pozwalający na ocenę trafności i prawidłowości ustaleń faktycznych (zarówno przez stronę, jak i Sąd) - dowodów dotyczących kosztów wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów, a wykazanych przez podatnika jako poniesione tytułem wypłat z bezosobowego funduszu płac (naruszenie art.210 § 4 Ordynacji podatkowej). Sąd uznał bowiem, iż ogólnikowe odesłanie do dowodu z zeznań świadków, bez wskazania ich z imienia i nazwiska, miejsca w aktach, w których znajduje się protokół przesłuchania danej osoby, kwoty której dotyczy dany dowód nie pozwala na ocenę prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych.

Dodatkowo w wyroku tym Sąd wskazał, iż należałoby rozważyć, czy przekazane przez Spółkę na rachunek urzędów skarbowych wpłaty - z tyt. zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, od wynagrodzeń z umów zleceń, które faktycznie nie zostały wypłacone (a więc zaliczki były nienależne) - mogą być zarachowane na zaległość Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych. Okoliczność ta - zdaniem Sądu - może mieć istotne znaczenie dla ustalenia wielkości zaległości podatkowej oraz wysokości odsetek za zwłokę, a rozstrzygnięcie w tym przedmiocie zawarte w zaskarżonej decyzji poczynione zostało bez wyczerpującego i wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego, narusza zatem przepisy proceduralne, w szczególności art.187 § 1 Ordynacji podatkowej w stopniu istotnym dla wyniku sprawy.

Izba Skarbowa po ponownym rozpatrzeniu sprawy odwołania nie uwzględniła i decyzją z dnia 23 marca 2001r., decyzję organu pierwszej instancji utrzymała w mocy.

Analizując ponownie zebrany w sprawie przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy Izba stwierdziła, iż Urząd Skarbowy prawidłowo uznał, iż kwota 1.690.733,37 zł, z tytułu wydatków na wynagrodzenia z bezosobowego funduszu płac, nie mogła stanowić kosztów uzyskania przychodów Spółki.

Izba przywołując przepis art.15 ust.1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 1993r., nr 106, poz.428 ze zm.) stwierdza, że kosztem uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu uzyskania przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art.16 ust.1. Musząc to jednak być takie wydatki, których związek z działalnością mającą na celu osiąganie przychodów, nie budzi wątpliwości, a zatem pomiędzy poniesionym wydatkiem a uzyskanym przychodem występuje związek przyczynowo- skutkowy. O możliwości zaliczenia przez podatnika wydatków do kosztów uzyskania przychodów decyduje także to, czy fakt poniesienia przez podatnika danego wydatku został należycie udowodniony.

Izba podkreśla i to, że w celu udowodnienia poniesienia wydatku podatnicy na podstawie art.9 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zobowiązani są do prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i należnego podatku.

Odrębne przepisy regulujące prowadzenie ewidencji rachunkowej, których Spółka zobowiązana była przestrzegać w roku 1995 zawarte zostały w ustawie z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości (Dz.U nr 121, poz.591 ze zm.). Zgodnie z przepisami tej ustawy jednostki nią objęte obowiązane były do stosowania zasad rachunkowości w sposób prawidłowy, zapewniając rzetelne i jasne przedstawienie sytuacji majątkowej i finansowej, wyniku finansowego oraz rentowności jednostki (art.4 ust.1 ww. ustawy), zaś stosownie do art.20 ust.2 w zw. z art.22 ust.1 tej ustawy podstawą zapisu w księgach rachunkowych jest dokument (dowód księgowy) stwierdzający fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem i zawierający między innymi wiarygodne określenie wystawcy i wskazanie stron (nazwy i adresy) uczestniczących w operacji gospodarczej, której dowód dotyczy, przedmiot operacji gospodarczej i jej wartość oraz ilościowe określenie.

Tak prowadzona rachunkowość jest podstawą do oceny przez organy podatkowe zasadności zaliczenia przez podatnika określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodu.

Izba przywołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w konsekwencji stwierdza, iż aby dany wydatek mógł być uznany - dla celów podatkowych - za koszt uzyskania przychodów musi być faktycznie poniesiony i odpowiednio udowodniony. Ciężar tego dowodu spoczywa na podatniku. Przedkładane dowody muszą zatem poddawać się kontroli organów podatkowych, tj. wskazywać na fakty poddające się sprawdzeniu i ocenie.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy (w szczególności: umowy zleceń, rachunki, listy płac oraz dowody z przesłuchania świadków) jednoznacznie zdaniem Izby dowodzi, że Spółka "A" w ogóle nie poniosła wydatków w kwocie 1.690.733,37 zł na rzecz zleceniobiorców z tytułu wypłaty dla nich wynagrodzeń z bezosobowego funduszu płac za świadczone usługi, które polegać miały na "organizowaniu handlu - promocji firmy".

Dokumenty mające potwierdzać fakt wykonania tych usług na rzecz Spółki (w postaci umów zleceń, rachunków czy list płac) były obarczone takimi wadami, które dyskwalifikowały je jako dowody w sprawie, m.in.: określały jako podmioty tych operacji osoby (zleceniobiorców), które nie figurują w ewidencji ludności w Polsce. Część dokumentów zawierała nieprawidłowe dane osobowe zleceniobiorców (np. inne drugie imię, niewłaściwy adres, zła data urodzenia), a także sfałszowane podpisy zleceniobiorcy pod rzekomo zawartymi przez te osoby umowami. Izba zauważa nadto, że cześć tych dokumentów były to dokumenty wystawione i podpisywane przez osoby, które zezwalały na wykorzystanie ich danych osobowych w zamian za symboliczną zapłatę. Żadna z tych osób nie wykonywała jednak tych usług na rzecz Spółki "A". Izba podkreśla, iż to że powyższe dokumenty nie potwierdzały dokonania operacji gospodarczej (świadczenia usług) – zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem wynika z przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji dowodów z zeznań świadków natomiast Spółka, w trakcie prowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania nie przedłożyła żadnych dowodów mających świadczyć o innym stanie faktycznym sprawy, od ustalonego przez Urząd Skarbowy, ograniczając się tylko do stwierdzeń, że praca określona w przedmiotowych umowach została faktycznie wykonana.

W konsekwencji Izba zgodnie z wytycznymi NSA zawartymi w powołanym wyżej wyroku z dnia 13 października 2000r. wyszczególniając kolejno zakwestionowane umowy zleceń (z podaniem: daty zawarcia umowy, imienia i nazwiska zleceniobiorcy, jego miejsca zamieszkania, zlecenia, czasu trwania umowy, wynagrodzenia brutto, wyjaśnień zleceniobiorcy – ze wskazaniami karty i tomu akt) stwierdza, iż Urząd prawidłowo nie uznał za koszty uzyskania przychodów kwoty 1.117.519,02 zł dot. wartości brutto wynagrodzeń z tytułu 217 umów zleceń zaewidencjonowanych przez Spółkę "A" w ciężar kosztów, w stosunku do których zleceniobiorcy potwierdzili, że nie wykonywali prac w ww. umowach.

Gdy chodzi o przebieg prowadzonego postępowania podatkowego Izba stwierdza, iż Urząd Skarbowy – umożliwił Spółce czynny udział w tym postępowaniu. Spółka miała także możliwość zapoznania się z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego, jednak ani w trakcie postępowania prowadzonego przez Urząd Skarbowy, ani też w odwołaniu z dnia 25.05.1998r. Strona nie wniosła żadnych wyjaśnia w powyższych kwestiach, nie przedstawiła także żadnych dowodów mogących świadczyć o innym od ustalonego przez organ pierwszej instancji - stanie faktycznym sprawy, ograniczając się w odwołaniu tylko do stwierdzenia, że "praca, za którą wypłacono kwestionowane kwoty wynagrodzeń, została faktycznie wykonana i przyniosła efekty w analizowanym roku w stosunku do poprzednich okresów".

Ponadto - w trakcie ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego - Izba rozważyła także sugestię Sądu w kwestii, czy przekazane przez Spółkę na rachunek urzędów skarbowych wpłaty - z tyt. zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, od wynagrodzeń z umów zleceń, które faktycznie nie zostały wypłacone (a więc zaliczki były nienależne) - mogą być zarachowane na zaległość Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych.

Izba przywołując definicję nadpłaty (art.72 § 1 pkt 1 O.p.), podatku (art.6 O.p.), podatnika (art.7 § 1 w zw. z art.4 § 1 O.p.), płatnika (art.8 O.p.), a także przywołując przepis art.73, art.74, art.75 oraz art.79 O.p. dochodzi do wniosku, iż przepisy te nie mogą stanowić materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.

Zdaniem Izby przekazane przez Spółkę "A" na rachunek urzędów skarbowych zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych były nienależne, skoro Spółka nie wypłacała wynagrodzeń określonych w zakwestionowanych umowach zlecenia, a zatem wpłaty Spółki na konto urzędów skarbowych ("rzekome zaliczki") zostały dokonane bez podstawy o charakterze prawnopodatkowym. W przepisach ustawy z dnia 26.07.1991r o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993r. Nr 90, poz.416 z późn. zm.) art.10 ust.1 pkt 2, art.13 ust.8, art.41 ust.1 jednoznacznie określa kiedy płatnik ma obowiązek pobierania zaliczki na podatek, natomiast Spółka przekazywała na rzecz urzędów skarbowych określone kwoty pieniężne sama nie będąc ani podatnikiem, ani płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych. W konsekwencji Izba uznała, iż w drodze postępowania administracyjnego brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia żądania strony. Na poparcie słuszności swojego stanowiska Izba przywołała wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 października 1998r., sygn. akt III RN 69/98 ("Prokuratura i Prawo" z 1999r., nr 3, poz.47).

Spółka nie zgadzając się ze stanowiskiem organów podatkowych zaskarżyła powyższą decyzję Izby Skarbowej do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając jej "naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.22 ust.2 pkt 3 ustawy o NSA), a w szczególności naruszenie przepisów art.30 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz art.72 § 1, art.75 § 1, art.121 § 1, art.122, art.187 § 1, art.190 § 1 i art.210 § 4 Ordynacji podatkowej".

W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, iż:

1. rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji oparte zostało na podstawie dowodów zebranych w trakcie prowadzonego postępowania karnego przez KWP oraz w trakcie postępowania kontrolnego prowadzonego przez Urząd Kontroli Skarbowej,

2. organ odwoławczy swoje bardzo obszerne uzasadnienie sprowadził w zasadzie tylko do wymienienia osobowych źródeł dowodowych z podaniem w skrócie treści wyjaśnień zleceniobiorców, natomiast nie zamieścił w nim wniosków wyprowadzonych z oceny tych dowodów, co – zdaniem skarżącej - świadczy o zaniechaniu indywidualnej oceny tych dowodów (na co zwracał uwagę Sąd uchylając poprzednią decyzję Izby Skarbowej).

Skarżąca podnosi także w uzasadnieniu skargi, iż nie akceptuje stanowiska Izby Skarbowej odnośnie braku możliwości zarachowania odprowadzonych do budżetu państwa zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu zawartych umów zleceń na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych.

Izba w odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie, w pełni podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 7 maja 2004r. pełnomocnik Spółki dodatkowo podniósł zarzut naruszenia art.15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Jednocześnie stwierdził, że część świadków przesłuchanych w toku postępowania podatkowego, zostało prawomocnie skazanych za składanie fałszywych zeznań, czy poświadczenie nieprawdy. Jednakże w dniu dzisiejszym "nie jest w stanie podać, o które osoby konkretnie chodzi i czy była to któraś z osób wskazanych w zaskarżonej decyzji".

Stosownie do treści art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1271) z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew zarzutom skargi odpowiada prawu.

Stosownie do treści art.99 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004r., z zastrzeżeniem art.100 (nie mającym zastosowania w niniejszej sprawie), wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.

Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, iż Izba Skarbowa ponownie rozpoznając sprawę w pełni uwzględniła wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 13 października 2000r., sygn. akt I SA/Gd 982/99.

W szczególności Izba oceniając ponownie całokształt materiału dowodowego w sprawie rozważyła, wbrew ogólnikowym zresztą zarzutom skargi, wszelkie okoliczności istotne dla ustalenia zaległości podatkowej skarżącej Spółki za kontrolowany rok podatkowy.

Organy podatkowe w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności.

Wbrew wywodom skargi Izba ponownie rozpoznając sprawę nie ograniczyła się tylko do wskazania poszczególnych "osobowych źródeł dowodowych".

Wręcz przeciwnie; z uwagi na bardzo obszerny materiał dowodowy Izba oceniając ten materiał i uzasadniając swoje stanowisko dlaczego zakwestionowane umowy zleceń, a w konsekwencji kwoty w nich wskazane jako wynagrodzenie nie stanowią kosztu uzyskania przychodu – zobligowana wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego w ww. wyroku w sposób precyzyjny wskazała te umowy.

Powyższe umożliwiło sądowi kontrolę w zakresie dokonanych przez Izbę ustaleń faktycznych i wyciągniętych na ich podstawie wniosków.

Za gołosłowny w okolicznościach rozpoznawanej sprawy uznać należy zarzut skargi, iż organy podatkowe wykorzystując jedynie niekorzystne dla strony dowody z toczącego się równolegle postępowania karnego, pominęły te dowody, które mogłyby prowadzić do korzystnego rezultatu dla strony, czym naruszyły przepisy art.121 § 1 i art.122 Ordynacji podatkowej.

Należy zwrócić uwagę, iż skarżąca Spółka ani w odwołaniu, ani w skargach do sądu poza ogólnikowymi zarzutami, nie wskazała jaki materiał dowodowy korzystny dla strony nie został przez Izbę uwzględniony. Wypada jedynie w tym miejscu zwrócić uwagę, iż wszystkie te umowy zlecenia, które nie budziły wątpliwości organów – stanowiły podstawę do uwzględnienia wskazanych w nich wynagrodzeń, jako kosztu uzyskania przychodu badanego roku podatkowego na łączną kwotę 1.462.730,83 zł (k. 393 tom XIX akt podatkowych).

Za nietrafny uznać należy również zarzut naruszenia art.27 ust.1 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej w brzmieniu obowiązującym w 1996r. oraz przepisu art.122 Ordynacji podatkowej.

Wynik kontroli Inspektora Kontroli Skarbowej z UKS z dnia 23 lipca 1996r. stanowił jeden z dowodów w sprawie, który podlegał ocenie organów podatkowych – tak jak i inne dowody, zgromadzone w trakcie prawnopodatkowego postępowania podatkowego, zaś ich ocena nie budzi zastrzeżeń sądu.

Odnosząc się do podniesionego na rozprawie stwierdzenia pełnomocnika skarżącej spółki, iż część świadków przesłuchiwanych w toku postępowania podatkowego zostało skazanych za składanie fałszywych zeznań czy za poświadczenie nieprawdy stwierdzić należy, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji mając na względzie stan faktyczny ustalony na dzień wydania decyzji.

Zatem okoliczności faktyczne zaistniałe po jej wydaniu, w tym wyroki skazujące niektórych świadków za składanie w toku prowadzonego w przedmiotowej sprawie postępowania podatkowego fałszywych zeznań, czy za poświadczenie nieprawdy – jak podaje strona, mogą ewentualnie stanowić podstawę do uruchomienia trybu nadzwyczajnego celem wzruszenia decyzji administracyjnej.

Konsekwencją uznania, iż wynagrodzenie wskazane w zakwestionowanych umowach zlecenia nie stanowi kosztu uzyskania przychodu jest przyjęcie stanowiska o niemożności zarachowania wpłaconych zaliczek na poczet zaległości podatkowych skarżącej Spółki.

Za trafny uznać należy pogląd Izby, iż obowiązujące w tym zakresie przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące nadpłaty podatku (art.72-80) oraz możliwości zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych lub bieżących zobowiązań podatkowych - nie mogą stanowić materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.

Uznając bowiem, że przekazane przez Spółkę "A" na rachunek urzędów skarbowych zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych były nienależne, bo Spółka nie wypłacała wynagrodzeń określonych w zakwestionowanych umowach zlecenia, to przyjąć należy, że wpłaty Spółki na konto urzędów skarbowych zostały dokonane bez podstawy o charakterze prawnopodatkowym. W przepisach ustawy z dnia 26.07.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993r. Nr 90, poz.416 z późn. zm.) art.10 ust.1 pkt 2, art.13 ust.8, art.41 ust.1 jednoznacznie określają kiedy płatnik ma obowiązek pobierania zaliczki na podatek.

W niniejszej sprawie należy uznać, że Spółka "A" przekazywała na rzecz urzędów skarbowych określone kwoty pieniężne sama nie będąc ani podatnikiem, ani płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, zatem prawidłowo organy podatkowe, które rozpatrywały żądanie Spółki o zwrot świadczenia nie znalazły podstawy prawnej do rozstrzygnięcia o tym żądaniu z pozycji władczej w decyzji administracyjnej.

Z tych przyczyn na mocy art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U.Nr 153, poz.1270) orzeczono jak w wyroku.

IF