Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3232/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 34 ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 156 par. 1 pkt 2,5,7
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 147 par. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 320/19 w sprawie ze skarg D. K. i B. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 grudnia 2018 r. nr DOA.7110.443.2018.KKO w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 320/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi D. K. i B. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 grudnia 2018 r. nr DOA.7110.443.2018.KKO, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł D. K. reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem. Wyrok zaskarżył w całości. Podstawy kasacji zostały sformułowane w ten sposób, że zawierają nie tylko opisy naruszenia, ale także obszerną argumentację stanowiącą uzasadnienie zarzutów. Streszczając podstawy kasacji odnotować można, że wnoszący kasację zarzucił:

naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. art. 145 § 1 pkt 1 a P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. wyrażające się w:

a) błędnej wykładni art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z regulacją art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1a P.p.s.a. wyrażającej się w:

• uznaniu, iż pojęcie "niezgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego" nie obejmuje swoim zakresem sytuacji w której:

a) przedsięwzięcie w postaci farmy wiatrowej posadowione może zostać w mniejszej odległości od miejsc stałego pobytu ludności związanej z prowadzoną działalnością, gospodarczą, turystyczną oraz rekreacyjną, niż dopuszczalna odległość przewidziana w zapisach właściwego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

b) sytuacji w której przedsięwzięcie w postaci farmy wiatrowej przekracza granice strefy ochronnej przewidzianej wokół miejsc stałego pobytu ludności zgodnie z zapisami właściwego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

c) sytuacji w której przedsięwzięcie w postaci farmy wiatrowej uniemożliwia wykonanie zawartych we właściwym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zapisów zezwalających na realizację na nieruchomościach znajdujących się w sferze oddziaływania przedsięwzięcia w postaci farmy wiatrowej zabudowy związanej z agroturystyką oraz prowadzącej do odtworzenia dotychczasowej zabudowy.

W uzasadnieniu tego zarzutu podniósł m.in., że w świetle prawidłowej wykładni regulacji art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane okoliczność niezgodności odległości określonej w decyzji nr 32/2010 z odległością zawartą w § 30 ust. 1 pkt 3 uchwały Rady Gminy Darłowo nr XXII/282/2005, powodują dodatkowo ze względu na charakter przedsięwzięcia, stanowiącego przedsięwzięcie zawsze znacząco oddziaływujące na środowisko oraz zakres oddziaływania przedsięwzięcia, przede wszystkim generowany przez przedsięwzięcie hałas,

- bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia i życia osób znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie przedsięwzięcia, w tym skarżącego kasacyjnie oraz pozostałych właścicieli nieruchomości znajdujących się w określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego strefie ochronnej.

2. art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 a P.p.s.a., art. 156 ust. 1 pkt 2 K.p.a. polegające na:

braku dokonania przez Sąd I instancji kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu regulacji materialnoprawnych, który to brak łącznego zastosowania wyszczególnionych regulacji skutkował:

* uznaniem przez Sąd I instancji prawidłowości merytorycznego stanowiska zawartego w decyzji ostatecznej GINB z dnia 11 grudnia 2018 r., iż nie zachodziły jakiekolwiek materialnoprawne przeszkody do wydania przez Starostę S. decyzji nr 32/2010,

* w szczególności ujemna przesłanka w postaci niezgodności projektu budowlanego realizowanego przez [...] sp. z.o.o. z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego dla terenów objętych lokalizacją przedsięwzięcia

a finalnie skutkował:

* uznaniem przez Sąd I instancji prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej GINB z dnia 11 grudnia 2018 r., iż decyzja nr 32/2010 została wydana zgodnie z prawem, a zatem nie zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji 32/2010 jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa,

w sytuacji gdy:

* w świetle kumulatywnej subsumpcji oraz wykładni wskazanych w petitum zarzutu regulacji:

* niezgodność odległości przedsięwzięcia stanowiącego przedmiot decyzji nr 32/2010 od miejsc stałego pobytu ludności związanego z działalnością gospodarczą, turystyczną, rekreacyjną oraz funkcją mieszkaniową, z dopuszczalną odległością w jakiej od miejsc stałego pobytu ludności oraz miejsc objętych szczególną ochroną mogą być lokalizowane przedsięwzięcia obejmujące budowę i lokalizację elektrowni wiatrowych, zgodnie z zapisami obowiązującymi na obszarze lokalizacji przedsięwzięcia realizowanego przez [...] sp. z. o.o., (która to niezgodność w zakresie odległości powoduje zwiększony zakres oddziaływania przedsięwzięcia na miejsca stałego pobytu ludności w zakresie zwiększonych norm hałasu, które oddziaływać będą na wspomniane miejsca w wypadku posadowienia przedsięwzięcia w sposób przekraczający granice ochronne oraz powoduje niemożność wykonania zapisów Uchwały nr XXXI/282/05 w zakresie zabudowy nieruchomości sąsiednich zgodnie z ich przeznaczeniem), tożsama jest z niezgodnością projektu budowlanego przedsięwzięcia realizowanego przez [...] sp. z.o.o. z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane,

a finalnie:

* stanowiła ujemną przesłankę do wydania decyzji nr 32/2010 w świetle łącznej wykładni regulacji art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Sąd I instancji uznał zatem prawidłowość materialnoprawną decyzji ostatecznej GINB z dnia11 grudnia 2018 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji 32/10, w sytuacji gdy:

* w świetle łącznego zastosowania oraz wykładni regulacji art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane wydanie przez Starostę S. decyzji nr 32/2010 w sytuacji niezgodności projektu budowlanego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która to niezgodność nie została wyeliminowana na etapie poprzedzającym wydanie wspomnianej decyzji nr 32/2010 stanowi sytuację wydania rzeczonej decyzji w warunkach rażącego naruszenia prawa, tj.:

* w sytuacji uzasadniającej stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji na podstawie regulacji art. 156 ust. 1 pkt 2 K.p.a.

3. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 a P.p.s.a., w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. polegające na:

a) braku dokonania przez Sąd I instancji kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu kasacyjnego regulacji in ius, który to brak łącznego zastosowania przedmiotowych regulacji skutkował:

* uznaniem przez Sad I instancji, prawidłowości materialnoprawnej stanowiska zawartego w ostatecznej decyzji GINB z dnia 11 grudnia 2018 r., iż:

- stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w oparciu o którego zapisy wydana została decyzja zatwierdzająca projekt budowlany oraz udzielająca pozwolenia na budowę farmy wiatrowej już po dacie wydania decyzji nie wpływa na ważność decyzji, przede wszystkim:

* nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji nr 32/2010 w trybie art. 156 K.p.a.

a finalnie:

* oddaleniem przez Sad I instancji skargi skarżącego kasacyjnie,

w warunkach:

* braku zbadania przez Sąd I instancji, czy okoliczność stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. powodująca wyeliminowanie przedmiotowej uchwały z obiegu prawnego ze skutkiem ex tunc (a więc także ze skutkiem na dzień wydania decyzji nr 32/2010) nie jest tożsama z sytuacją w której:

* zaaprobowany mocą wskazanej Decyzji 32/10 projekt budowalny realizowanej przez [...] sp. z. o. o. inwestycji (objętej zakresem decyzji nr 23/2010) nie jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wobec braku istnienia wskazanych zapisów,

a finalnie:

* czy nie zachodzi przesłanka trwałej niewykonalności decyzji nr 32/2010 ze skutkiem na dzień jej wydania, stanowiąca podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji 32/2010 statuowana na kanwie art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a.

4. art. 35 ust. 1 pkt 1 zdanie 2 ustawy Prawo budowlane . w zw. z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w zw. z art. 145 § 1 pkt 1a P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. polegające na:

a) uznaniu przez Sąd I instancji prawidłowości materialnoprawnej stanowiska zawartego w decyzji ostatecznej GINB z dnia 11 grudnia 2018 r., iż umożliwienie realizacji na mocy decyzji nr 32/2010 przedsięwzięcia w postaci budowy farmy wiatrowej przez [...] sp. z.o.o. naruszeniem zapisów o wielkości stref ochronnym wielkości zawartych w decyzji Wójta Gminy Darłowo z dnia 30 września 2009 r. o uwarunkowaniach środowiskowych nie stanowi rażącego wyszczególnionej regulacji art. 35 ust. 1 pkt 1 zdanie 2 ustawy Prawo budowlane, nie stanowiąc podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji nr 32/2010. a finalnie skutkujące oddaleniem skargi skarżącego kasacyjnie, w sytuacji gdy:

* możliwość realizacji w oparciu o decyzję zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielającą pozwolenia na budowę przedsięwzięcia w sposób niezgodny z zapisami decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, w szczególności realizacja przedsięwzięcia z naruszeniem wielkości stref ochronnych przewidzianych na kanwie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych powoduje niezgodność projektu budowlanego z wymogami ochrony środowiska, a więc naruszenie wymogu warunkującego prawidłowe wydanie ważnej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę,

a finalnie:

* stan rażąco naruszający regulację art. 35 ust. 1 pkt 1 zdanie 2 ustawy Prawo budowlane, a wiec mieszczący się z zakresie hipotezy regulacji art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznia Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie wniósł o jej oddalenie, przeprowadzenie rozprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, z dnia 25 stycznia 2022 r., wobec ograniczeń wynikających z ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), poinformowano, że skarżący kasacyjnie może zrzec się rozprawy i jeżeli pozostałe strony w terminie określonym w art. 182 § 2 P.p.s.a. nie zażądają rozprawy, to sąd taką skargę kasacyjna rozpozna na posiedzeniu niejawnym w składzie 3-osobowym. Wskazano przeprowadzenia rozprawy włącznie zdalnie. Poinformowano o możliwości przedstawienia na piśmie stanowiska w sprawie w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma.

Poinformowano, że na podstawie na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Pismem z dnia 25 maja 2022 r. pełnomocnik uczestnika [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie oświadczył, że posiada możliwości techniczne uczestniczenia w rozprawie na odległość. Podał adres elektroniczny.

Pismem z dnia 25 maja 2022 r. GINB oświadczył, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy, a w przypadku jej przeprowadzenia przedstawiciel GINB nie będzie uczestniczył w rozprawie.

Pismem z dnia 8 czerwca 2022 r. pełnomocnik skarżącego kasacyjnie oświadczył, że nie wyraża zgody na rozpoznanie sprawy w warunkach posiedzenia niejawnego, a także wnosi o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Oświadczył, że posiada możliwości techniczne uczestniczenia w rozprawie na odległość. Podał adres elektroniczny. Podtrzymał zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, z dnia 10 sierpnia 2022 r., na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) wyznaczono termin posiedzenia niejawnego na dzień 3 listopada 2022 r. Pouczono strony o możliwości uzupełnienia argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej albo żądania jej oddalenia.

Pismem z dnia 16 września 2022 r. pełnomocnik skarżącego kasacyjnie wskazał, iż w całej rozciągłości podtrzymuje zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej.

W piśmie z dnia 7 października 2022 r. uzupełnił pismo z dnia 16 września 2022 r.

Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

W ocenie składu orzekającego, zachodziły przesłanki z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Od razu na wstępie rozważań skonstatować należy, że stwierdzenie nieważności planu miejscowego, na podstawie którego wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, nie jest podstawą stwierdzenia nieważności tej decyzji, lecz jest podstawą jej wzruszenia. Nie jest to przyczyna nieważności określona w art. 156 K.p.a., jak również w przepisach szczególnych, w tym w art. 147 § 2 P.p.s.a. Skoro w art. 147 § 2 P.p.s.a. mowa jest o wzruszeniu rozstrzygnięć w indywidualnych sprawach, to w przypadku, gdy chodzi o decyzje administracyjne, należy przez to rozumieć sankcję wzruszalności, a nie nieważności (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 1490/15; wyrok NSA z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt II OSK 163/15; wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2868/12; wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt. II OSK 613/11).

W analizie tej sytuacji procesowej nie można pominąć spostrzeżenia, że pojęcie "wzruszenie" jest stosowane w znaczeniu szerokim obejmującym wszystkie tryby pozbawienia mocy obowiązującej decyzji administracyjnej, a zatem również stwierdzenie nieważności, jak też w znaczeniu wąskim, które wiąże wzruszalność wyłącznie z uchyleniem decyzji w wyniku zastosowania sankcji wzruszalności (patrz: Barbara Adamiak "Nieważność aktu prawa miejscowego a wadliwość decyzji administracyjnej", Państwo i Prawo 2002/9/ str. 16-22).

Przedstawione powyżej stanowisko jest wynikiem przyjęcia tej koncepcji wzruszalności, która wynika ze stanu prawnego normującego tę kwestię w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z art. 147 § 2 P.p.s.a., rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, wydanych na podstawie uchwały lub aktu, o którym mowa w § 1, podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym. Przepis ten i w ogóle ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie reguluje więc trybu właściwego do wzruszenia decyzji, odsyłając do Kodeksu postępowania administracyjnego. Tam jednak brak regulacji wskazującej na tryb właściwy w tej sytuacji (jak jest w przypadku art. 145a K.p.a. dotyczącego wznowienia postępowania na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego). Wobec powyższego braku ustanowienia sankcji w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz Kodeksie postępowania administracyjnego, a także z uwagi na treść art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., odnoszącego przesłankę braku podstawy prawnej decyzji do naruszenia prawa obowiązującego w dniu wydania decyzji oraz art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a., który wskazuje na przypadki wyraźnego ustanowienia sankcji nieważności w przepisie szczególnym, nie można zastosować sankcji nieważności decyzji wydanej na podstawie aktu prawa miejscowego uznanego przez sąd za nieważny (patrz: Barbara Adamiak, op. cit.; Justyna Goździewicz-Biechońska "Wadliwość decyzji administracyjnych w procesie inwestycyjno-budowlanym", LEX 2011, Rozdział V Administracyjnoprawne skutki wadliwości decyzji administracyjnej w procesie inwestycyjno-budowlanym. 4.Skutki wadliwości decyzji administracyjnej w procesie inwestycyjno-budowlanym jako elementu ciągu działań prawnych 4.1.Wpływ wadliwości miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na ważność decyzji o pozwoleniu na budowę).

Wskazać można, że w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, a więc w przepisie, który reguluje podobną sytuację, co art. 147 § 2 P.p.s.a., czyli następstwa, dla postępowań indywidualnych, wyeliminowania z systemu prawa normy prawnej stanowiącej podstawę prawną rozstrzygnięcia, stosuje się sankcję wzruszalności, a nie nieważności.

Pojęcie wzruszalności, o którym mowa w art. 147 § 2 P.p.s.a., należy więc rozumieć w znaczeniu wąskim.

W konsekwencji, nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, z tego powodu, że stwierdzono nieważność planu miejscowego, na podstawie którego tę decyzję wydano. Stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jest możliwe gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Natomiast - jak wynika z przyjętej wykładni art. 147 § 2 P.p.s.a. - stwierdzenie nieważności planu miejscowego, na podstawie którego wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, nie jest podstawą stwierdzenia nieważności tej decyzji, lecz jest podstawą jej wzruszenia. Nie jest to więc przyczyna nieważności określona w art. 156 K.p.a., jak również w przepisach szczególnych, w tym w art. 147 § 2 P.p.s.a. (por. powołany wyżej wyrok NSA z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 1490/15; wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 576/21).

Warto zwrócić uwagę na to, że powyższe stanowisko umacniają rezultaty wykładni systemowej. Norma zawarta w art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.) wprowadziła zasadę zachowania w obrocie prawnym decyzji w okresie ich ważności wydanych na podstawie planów miejscowych, które utraciły moc obowiązującą z dniem wejścia w życie nowych regulacji planistycznych. Brak jest uzasadnionych podstaw prawnych, aby różnicować sytuację, gdy utrata mocy dotychczas obowiązującego planu następuje w wyniku wejścia w życie nowego planu miejscowego od sytuacji, gdy sąd administracyjny stwierdza nieważność planu miejscowego (patrz: wyrok NSA z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2085/16; wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1598/08).

To, czy ocena skutków takiej sytuacji faktyczno-prawnej jest możliwa w trybach wzruszenia, do których odsyła art. 147 § 2 P.p.s.a., nie jest przedmiotem niniejszego postępowania.

Skarżący błędnie przyjął, że stwierdzenie nieważności planu miejscowego może stanowić, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., podstawę stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej na podstawie unormowań tego planu. Tymczasem tryb ten, w odniesieniu do okoliczności polegającej na stwierdzeniu nieważności planu miejscowego, jak wynika z poprzedzających rozważań, nie jest przewidziany w art. 147 § 2 P.p.s.a.

Możliwe jest badanie, w postępowaniu nadzorczym, czy wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie odbyło się z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W ramach tego badania należy uwzględniać ustalenia planu miejscowego obowiązujące w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W niniejszej sprawie niewątpliwe jest, że decyzja Starosty S. z dnia 4 lutego 2010 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę farmy wiatrowej [...] składającej się z 10 elektrowni GE 25 SL, obejmującej linie kablowe 30 kV wraz z siecią telekomunikacji energetycznej, drogami dojazdowymi i placami montażowymi oraz fundamentami, była zgodna z obowiązującym wówczas postanowieniami uchwały Rady Gminy Darłowo z dnia 30 czerwca 2005 r. Nr XXII/282/2005, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej mierze bezzasadny jest zatem zarzut rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

W poprzedzających rozważaniach wskazano, że w art. 147 § 2 P.p.s.a. mowa jest o wzruszeniu rozstrzygnięć w indywidualnych sprawach, a zatem w przypadku, gdy chodzi o decyzje administracyjne, należy przez to rozumieć sankcję wzruszalności, a nie nieważności. Z tego powodu nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut zaistnienia wady, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a.

Decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza również wymagań ochrony środowiska określonych w decyzji Wójta Gminy S. z dnia 30 września 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak trafnie odnotował Sąd pierwszej instancji, skarżący nie wskazał na konkretne naruszenie warunków określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Także w skardze kasacyjnej teza skarżącego o naruszeniu wymogów ochrony środowiska oparta jest na usytuowaniu elektrowni w strefie ochronnej, w sposób sprzeczny z Planem, ale w odniesieniu do treści Planu po stwierdzeniu nieważności § 30 ust. 3, przewidującego możliwość odstąpienia od zasad określających strefy ochrony ustalonych w § 30 ust. 1 pkt 3 Planu.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Wniosek uczestnika postępowania kasacyjnego [...] Sp. z o.o. o zasądzenie od skarżącego kasacyjnie na rzecz uczestnika zwrotu kosztów postępowania należało oddalić. Przepisy art. 204 pkt 1 i 2 P.p.s.a., regulujące zasady zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, nie przewidują możliwości zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz uczestnika, który nie był skarżącym przed sądem pierwszej instancji.