Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 3097/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wiśniewska Sędziowie NSA Anna Lech (spr.) NSA Anna Łukaszewska-Macioch Protokolant Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2004 r. sprawy ze skargi B. L. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 2002 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o przydziale lokalu użytkowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast - po rozpatrzeniu odwołania B. L. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2002 r., nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Kwaterunkowego Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] grudnia 1965 r., nr [...] o przydziale Uniwersytetowi [...] lokalu użytkowego w budynku położonym przy ul. [...] - decyzją z dnia [...] października 2002 r., nr [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję Wojewody [...].

W uzasadnieniu swojej decyzji Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Nieruchomość położona w L. przy ul. [...] stanowi własność: w 1/2 części B. L. i w 1/2 części Skarbu Państwa. Z odpisu z księgi wieczystej nr [...] wynika, że w dniu wydawania decyzji przez Kierownika Wydziału Kwaterunkowego Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...], tj. w dniu [...] grudnia 1965 r., Skarb Państwa nie miał tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości, gdyż jej współwłaścicielem stał się dopiero w dniu [...] maja 1969 r. na podstawie stwierdzenia przedawnienia (zasiedzenia).

Kierownik Wydziału Kwaterunkowego Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] przydzielając Uniwersytetowi [...] lokal użytkowy przy ul. [...] w L., działał na podstawie ustawy z dnia 30 stycznia 1959 r. prawo lokalowe (Dz. U. z 1962 r. Nr 47, poz. 227), dlatego też legalność jego decyzji musi być oceniana w świetle przepisów tejże ustawy.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 powołanej ustawy, miała ona na celu unormowanie korzystania z lokali mieszkalnych i użytkowych w sposób uwzględniający konieczne warunki bytowe ludności oraz zapewniający ochronę i utrzymywanie w należytym stanie zasobu lokali mieszkalnych i użytkowych. W art. 1 ust. 2 i 3 powołanej ustawy wymienione zostały lokale, które nie podlegają przepisom niniejszej ustawy, tj.: lokale dzienne wynajmowane w hotelach, gospodach i pensjonatach, lokale na terenie gromad w nie podlegających podatkowi od nieruchomości lub zwolnionych od tego podatku budynkach gospodarstw rolnych indywidualnych lub spółdzielni produkcyjnych, lokale w budynkach położonych na terenie państwowych gospodarstw rolnych i leśnych oraz państwowych przedsiębiorstw (zakładów)

1

Sygn. akt I SA 3097/02

mechanizacji rolnictwa, zajmowane przez osoby nie zatrudnione w resorcie rolnictwa lub w resorcie leśnictwa i przemysłu drzewnego, lokale w budynkach znajdujących się w użytkowaniu lub pod zarządem organów kwaterunkowych wojska oraz lokale przydzielone wojsku na zakwaterowanie Sił Zbrojnych.

Lokal będący przedmiotem niniejszej sprawy nie należał do żadnej z wymienionych kategorii lokali nie podlegających ustawie z dnia 30 stycznia 1959 r., a zatem ustawa ta miała do niego zastosowanie. Ustawa ta nie uzależniała przydziału lokalu od posiadania przez Skarb Państwa tytułu prawnego do nieruchomości. Zgodnie z art. 32 ust. 2 pkt 1 prawa lokalowego przydział lokalu użytkowego mogły otrzymać władze, urzędy, instytucje i jednostki gospodarki uspołecznionej, działające w danej miejscowości. Stosownie natomiast do treści art. 44 powołanej ustawy organem właściwym do spraw lokalowych był organ prezydium rady miejskiej, dzielnicowej miasta wyłączonego z województwa, gromadzkiej rady narodowej lub rady narodowej osiedla.

Należy zatem stwierdzić, że decyzja Kierownika Wydziału Kwaterunkowego Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] grudnia 1965 r. o przydziale lokalu użytkowego Uniwersytetowi [...] (instytucji w rozumieniu cytowanej ustawy) została wydana zgodnie z przepisami wówczas obowiązującymi. Decyzja ta nie jest dotknięta wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 kpa, a fakt, że nie została ona doręczona stronom oznacza, iż zostały one pozbawione czynnego udziału w postępowaniu, co jednakże nie jest przesłanką do stwierdzenia nieważności, lecz -jak stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 4 kpa - do wznowienia postępowania.

B. L. zaskarżyła wskazaną wyżej decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Kierownika Wydziału Kwaterunkowego Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] grudnia 1965 r., jako niezgodnych z prawem. W skardze zarzuciła organom naruszenie Konstytucji RP i prawa własności.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

2

Sygn. akt I SA 3097/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie właściwy do rozpoznania skargi stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga podlegała oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), ponieważ Sąd nie stwierdził, ażeby zaskarżona decyzja była dotknięta jakąkolwiek z wad wymienionych w art. 145 tejże ustawy. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji.

3