Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 814/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. sprawy ze skargi S. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego S. R. kwotę 186 zł /słownie: sto osiemdziesiąt sześć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi S.R. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] w [...] jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, dalej "GITD" z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, wydana w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne.

W dniach 9 lutego - 19 lutego 2015 r. inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego, dalej "WITD" przeprowadzili kontrolę przedsiębiorstwa skarżącego w zakresie przestrzegania przepisów regulujących wykonywanie transportu drogowego w okresie od 1 marca 2014 r. do 31 grudnia 2014 r.

W następstwie stwierdzonych naruszeń WITD z urzędu postępowanie i decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 4. 650, 00 zł. Decyzja ta została uchylona decyzją GITD z dnia [...] października 2015 r. nr [...].

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy WITD w następstwie stwierdzenia naruszeń polegających na niewczytywaniu danych z urządzenia rejestrującego i karty kierowcy oraz przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 4. 650, 00 zł.

W odwołaniu od opisanej wyżej decyzji S.R. zarzucił nienależyte wyjaśnieniu stanu faktycznego, zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz nienależyte uzasadnienie decyzji, co naruszało wytyczne uprzednio wydanej decyzji kasacyjnej organu odwoławczego. W ocenie skarżącego organ naruszył zasadę prymatu prawa unijnego, wedle którego terminy do dokonywania odczytów danych z karty kierowcy lub tachografu cyfrowego obejmują wyłącznie dni zarejestrowanej aktywności z pominięciem tych, w których pojazd nie był wykorzystywany. Ponadto organ nie przeprowadził oceny zaistnienia w sprawie przesłanek określonych w art. 92b i 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., dalej "u.t.d.") wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia.

W wyniku rozpatrzenia odwołania opisaną na wstępie decyzją GITD utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w podstawie prawnej powołując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej "k.p.a.") , art. 4 pkt 22, art. 18, art. 92a ust. 1, 3, 6, lp. 5.1.1, 5.1.2., 6.3.11, 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 6 – 8, art. 10 ust. 5 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006 r.), dalej "Rozporządzenie nr 561/2006".

Organ II instancji podzielił w całości ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji stwierdzając zasadność nałożenia kary z tytułu przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut i za każde następne rozpoczęte 30 minut, określonego w lp. 5.2.1. i 5.2.2. załącznika nr 3 do u.t.d. (150 zł) oraz naruszenia obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego za każdy z czterech pojazdów określonego w lp. 6.3.12 zał. nr 3 do u.t.d. (łącznie 4 x 500 zł = łącznie 2000 zł), naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy za każdego z 5 kierowców kierowcę określonego w l.p. 6.3.11. zał. nr 3 do u.t.d. (5 x 500 zł = łącznie 2500 zł). Organ odwoławczy nie znalazł także podstaw do wyłączenia odpowiedzialności skarżącego i zastosowania art. 92 b i art. 92 c u.t.d., bowiem strona nie wykazała, przesłanek przemawiających za zastosowaniem tych przepisów. Postępowanie było prowadzone z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego, a uzasadnienie spełnia wymogi przewidziane w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.

W skardze na opisaną na wstępie decyzję S.R. wniósł o jej uchylenie w całości i zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez ich zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji mimo, że w ocenie skarżącego do powstania naruszeń doszło wyłącznie z winy kierowców i bez sprawdzenia okoliczności powstania tych naruszeń. Organ II instancji przy tym pominął jego wniosek o przesłuchanie kierowców w powyższym zakresie oraz pominął zastrzeżenia skarżącego określone w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił ponadto naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające nieuwzględnieniu przy załatwianiu sprawy interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej, zaniechaniu wszechstronnego zebrania i wadliwej ocenie materiału dowodowego, a w konsekwencji na dokonaniu błędnych ustaleń w następstwie których doszło do nałożenia kary pieniężnej. Organ pominął to, że skarżący zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy, a także ustalił zasady wynagradzania niezwierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów Rozporządzenia nr 561/2006 oraz do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zarzucił także brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji przez co doszło do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto w ocenie skarżącego organy nieprawidłowo obliczyły terminy i okresy pobierania danych z urządzenia rejestrującego oraz z kart kierowcy błędnie interpretując regulacje Rozporządzenia nr 581/2010 wedle którego minimalne okresy pobierania danych z karty kierowcy oraz tachografu cyfrowego oblicza się wyłącznie z uwzględnieniem dni z zarejestrowaną aktywnością, a nie dni kalendarzowych. Nadto organy zastosowały nieobowiązujące Rozporządzenia z 2007 r. – zmienione w 2010 r., co jest równoznaczne z niedopełnieniem przez kontrolujących swoich obowiązków i naruszeniem przepisów k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga okazała się częściowo zasadna, przez co została przez Sąd uwzględniona.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności

z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi S.R. jest decyzja GITD o utrzymaniu w mocy decyzji WITD o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w łącznej wysokości 4. 650 zł. Decyzja ta została wydana m.in. na podstawie art. 92a ust. 1 – 6 u.t.d. W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Natomiast wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Zarzut skargi podnoszący błędną wykładnię i błędne zastosowanie przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U. WE L168/16), znalazł potwierdzenie w toku sądowej kontroli.

Według GITD określony w rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania danych (Dz.U. nr 159, poz. 1128

ze zm.; zwane dalej rozporządzeniem Ministra Transportu), termin pobierania danych z kart kierowców liczący 28 dni kalendarzowych i z jednostek pojazdowych liczący 90 dni kalendarzowych, nie przekracza okresów maksymalnych ustanowionych

w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U. WE L168/16; dalej zwane rozporządzeniem Komisji (UE) nr 581/2010 r.), ponieważ 28 dni zarejestrowanej działalności

w przypadku danych z kart kierowców zawsze będą obejmowały 28 lub więcej dni kalendarzowych, a 90 dni zarejestrowanej działalności w przypadku danych

z tachografów cyfrowych, zawsze będą obejmowały 90 lub więcej dni kalendarzowych. Analogicznie termin wczytywania danych z kart kierowców co 28 dni kalendarzowych zawsze będzie równy lub krótszy niż okres 28 dni zarejestrowanej działalności, podobnie termin wczytywania danych z tachografu cyfrowego co 90 dni kalendarzowych zawsze będzie równy lub krótszy niż okres 90 dni zarejestrowanej działalności. To wszystko ma zaś oznaczać, że terminy wyrażone w dniach kalendarzowych nigdy nie przekroczą określonych w dniach zarejestrowanej działalności maksymalnych terminów na wczytanie danych. Dlatego regulacje krajowe i wspólnotowe są spójne.

Wobec tak sformułowanego stanowiska GITD oraz treści skargi wskazać należy, iż w art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 r. wskazane zostały maksymalne okresy na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej

i karty kierowcy. Natomiast w pkt 3 preambuły do rozporządzenia nr 581/2010, prawodawca unijny określił wyraźnie, że określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Według art. 1 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 581/2010 maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza: a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej; b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Natomiast według § 3 ust. 1 pkt 1 i § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, dane z tachografu cyfrowego, podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni, zaś dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni.

Kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie jest to, czy przy realizacji tego obowiązku, podmiot obowiązany powinien uwzględnić każdy dzień kalendarzowy czy też wyłącznie dni zarejestrowanej działalności kierowcy, którego dane mają zostać sczytane. Przepisy rozporządzenia Ministra Transportu nie dokonują na tym tle jakichkolwiek rozróżnień, co skłoniło Organ odwoławczy do przyjęcia niekorzystnej dla przedsiębiorcy wykładni tych regulacji, a w rezultacie do nałożenia kary na podstawie powołanych wyżej regulacji. Zdaniem WSA, konsekwentnie wypowiadane stanowisko Organu nie jest prawidłowe, co doprowadziło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego a w rezultacie także przepisów prawa materialnego.

Otóż zgodnie z treścią punktu 3. preambuły oraz art. 1 ust. 3 lit. b rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 r. określenie maksymalnych okresów na wczytanie danych zarejestrowanych przez jednostkę pojazdową i na karcie kierowcy powinno uwzględniać wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Uwzględniając treść pkt. 3. preambuły powołanego wyżej aktu, należało przyjąć, że okres maksymalny może obejmować tylko sumę dni działalności, która podlegała obowiązkowi rejestracji, a nie ciąg kolejno następujących po sobie dni kalendarzowych, niezależnie od tego, czy działalność rejestrowana była w tych dniach wykonywana.

WSA podziela w pełni pogląd skarżącego o tym, że rozporządzenie Komisji zostało błędnie zinterpretowane przez GITD przy ustalaniu okresu, w jakim skarżący podmiot miał sczytywać dane z kart kierowców. O obowiązku stosowania się Organu do przepisów rozporządzenia Komisji, decydowała treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz związana z tym przepisem zasada zobowiązująca organy administracji do przestrzegania pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego

i odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem wspólnotowym. Naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym GITD pominął,

iż dniami zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji) są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe jak przyjął to GITD, kierując się wyłącznie przepisami krajowymi. Zdaniem WSA, nie można wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg sczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał. W przekonaniu Sądu, może wchodzić w grę stosowanie sankcji administracyjnej (np. kary pieniężnej) tyko wówczas gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu (norma sankcjonowana). Trafnie stwierdził WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 26 kwietnia 2016 r., o sygn. II SA/Rz 1019/15, iż konieczne jest przyjęcie takiej interpretacji przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, która nie będzie naruszać wiążącej zasady wykładni w obszarze regulacji sankcyjnej prawa administracyjnego, to jest zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na rzecz podmiotu sankcjonowanego (in dubio pro cive).

Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy z okresem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu. Dlatego też GITD winien uwzględniać w toku swych działań kontrolnych jedynie dni rejestrowane, czyli takie które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy. Wątpliwości co do tej kwestii nie pozostawiają opisane wyżej przepisy rozporządzenia Komisji.

Potwierdzeniem tego stanowiska Sądu jest też treść § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, który stanowi, że dane z § 3 i 4, podmiot przechowuje

w oryginalnym formacie przez okres co najmniej 12 miesięcy, licząc od daty ich zarejestrowania w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy. W tym przypadku wprost mowa o zarejestrowaniu danych w odniesieniu do tachografu i karty kierowcy. Nie sposób więc formułować wniosek, że zarejestrowana działalność to wszelka działalność podmiotu (dni kalendarzowe). Zatem zarejestrowana działalność to dane zarejestrowane (nagrane) w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy (tak WSA

w Szczecinie w wyroku z dnia 30 marca 2016 r. o sygn. II SA/Sz 376/16, opubl.

w CBOSA).

Błędna wykładnia przytoczonych wyżej przepisów rozporządzenia Ministra Transportu oraz rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010, doprowadziła

do niewyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności w postaci nieustalenia obowiązkowych okresów sczytywania danych z kart czterech zatrudnionych

w przedsiębiorstwie kierowców oraz nieustalenia obowiązkowych okresów wczytywania danych z urządzenia rejestrującego za każdy z czterech pojazdów, czyli zgodnie z treścią pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 r. To uchybienie przepisów postępowania administracyjnego w postaci art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, co zobligowało Sąd do zastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji GITD. W przypadku uprawomocnienia się niniejszego wyroku Organ ponownie rozpoznając sprawę będzie obowiązany do uwzględnienia wyrażonego w nim stanowiska poprzez kierowanie się liczbą dni rejestrowanej działalności.

Nie mógł odnieść zamierzonego rezultatu zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania kierowców firmy w sytuacji, gdy przeprowadzona kontrola dotyczyła dokumentów, a skarżący jako właściciel firmy złożył w toku postępowania obszerne pisemne wyjaśnienia w piśmie z dnia 2 marca 2015 r. Podobnie i pozostałe zarzuty skargi okazały się niezasadne, zaś działania organów i ich stanowisko zasługuje na pełną aprobatę. Strona skarżąca podnosi, że naruszenia przepisów normujących czas pracy i czas odpoczynku, były spowodowane sytuacjami niezależnymi od przedsiębiorcy oraz od jego pracowników. Sąd odnosząc się do tej kwestii, a więc w istocie do naruszenia przez Organy art. 92b i art. 92c u.t.d., tj. przepisów określających przesłanki wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika, podziela w całości stanowisko GITD o niewykazaniu przez Skarżącego podstaw do ich zastosowania.

Podmiot świadczący usługi transportowe, domagając się zastosowania wobec siebie przesłanek wyłączających odpowiedzialność winien wykazać w postępowaniu, iż uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, by do naruszenia przepisów nie dopuścić. Wymaga szczególnego tu podkreślenia, że ewentualność stosowania przepisów wyłączających odpowiedzialność przewoźnika odnosi się do sytuacji wyjątkowych i nadzwyczajnych oraz niezależnych od przedsiębiorcy, gdy przedsiębiorca wykaże, że zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy. Nie można jednak przyjąć, że dla uwolnienia się od odpowiedzialności wystarczy przeprowadzanie szkoleń kierowców, informowanie ich obowiązujących przepisach w zakresie wykonywania transportu drogowego czy też okoliczność zawierania z nimi umów cywilnoprawnych czy też umów o pracę stanowiących umocowanie do wykonywanych czynności przewozowych. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 8 grudnia 2016 r. sygn. akt II GSK 1251/15 (dostępny jak wyżej), iż wpływ przedsiębiorcy na pracę kierowców przezeń zatrudnionych polega przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń przepisów. Strona winna także pamiętać, o tym że miała możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu transportu drogowego m.in. poprzez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy i stosowanie w przypadku stwierdzenia naruszeń właściwych środków dyscyplinujących. Jej powinnością jako przewoźnika, czyli pomiotu w którego status wpisane jest uczestniczenie w ruchu drogowym, jest nie tylko zorganizowanie pracy kierowców w taki sposób, aby mogli oni przestrzegać obowiązujące przepisy, ale również bieżące kontrolowanie wykonania powierzonych obowiązków (zob. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2014 r. o sygn. II GSK 1473/13, dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyłącznie poprzez bieżącą kontrolę i nadzór można zminimalizować niebezpieczeństwa w ruchu drogowym jakie niesie z sobą nieprzygotowanie kierowcy do jazdy, na skutek przekroczenia norm określających czas jego pracy i odpoczynku.

Reasumując, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalania odpowiedzialności administracyjnej skarżącego przedsiębiorstwa określonej w lp. 6.3.11 i 6.3.12. załącznika nr 3 do u.t.d., Sąd uchylił decyzję GITD na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Wskazania Sądu, co do wyeliminowania dostrzeżonych uchybień, wynikają z treści uzasadnienia niniejszego orzeczenia. W pozostałym zakresie sprawy, WSA nie dopatrzył się jakichkolwiek naruszeń prawa procesowego jak i materialnego.

Z tych wszystkich przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania przed WSA orzeczono na podstawie art. 200 ustawy.