Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1986/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 106 § 3 i 4, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 183 § 1, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Wolf- Kalamala, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA (del.) Maciej Kurasz (sprawozdawca), Protokolant Bernadetta Pręgowska, po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej [S] sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Po 965/14 w sprawie ze skargi [S] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 31 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 rok 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od [S] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 2400 (słownie: dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Po 965/14 oddalił skargę "STAL-POL" sp. z o.o. (dalej jako "Skarżąca", "Spółka") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 31 lipca 2014 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r.

1. Stan sprawy sąd administracyjny pierwszej instancji przedstawił następująco: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] decyzją z dnia 24 marca 2014 r. określił Skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011r. w kwocie 96.614,00 zł. Spółka prowadziła działalność gospodarczą w zakresie handlu wyrobami hutniczymi (handel stalą), opodatkowaną podatkiem dochodowym od osób prawnych, dla potrzeb której prowadzone były księgi rachunkowe. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego organ stwierdził, że dwie faktury wystawione przez firmę T[...] B. T. na rzecz Skarżącej tytułem sprzedaży stali na łączną kwotę netto 139.512,80 zł netto nie dokumentują faktycznego przebiegu zdarzeń gospodarczych, bowiem firma T[...] w rzeczywistości nie dysponowała towarem wskazanym na fakturach sprzedaży. W związku z powyższym wyłączono z kosztów Spółki kwotę 139.512,80 zł.

2. W odwołaniu z dnia 7 kwietnia 2014 r., uzupełnionym w dniu 13 maja 2014 r. Spółka zarzuciła naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm. dalej jako "O.p.") i wniosła o uchylenie decyzji.

3. Decyzją z dnia 31 lipca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że podstawową przesłanką do zakwestionowania autentyczności transakcji pomiędzy firmą T[...] a Spółką było ustalenie, że sprzedaż blachy, profili, ceowników, dwuteowników, prętów wynikająca z wystawionych przez T[...] B. T. faktur sprzedaży nie znajduje jakiegokolwiek pokrycia w zakupach wyrobów hutniczych w jego firmie. Faktury dokumentujące sprzedaż stali na rzecz Spółki wystawione zostały przez firmę T[...] B. T. w miesiącu grudniu 2011 r. Łącznie B. T. do Spółki S[...] dostarczyć miał 56.146 kg wyrobów hutniczych o łącznej wartości netto 139.512,80 zł. Zgromadzony materiał, zdaniem organu odwoławczego dowodzi, że wbrew temu co wynikało z faktur sprzedaży firmy T[...], B. T. na ten czas nie dysponował żadnym towarem, który mógłby sprzedać na rzecz Spółki. W toku postępowania kontrolnego ustalono, że B. T. nie przedstawił jakichkolwiek dowodów zakupu wyrobów hutniczych, a wskazani przez niego kontrahenci, od których jakoby nabywał stal, nie potwierdzili dokonania sprzedaży na rzecz firmy T[...] B. T. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] przeprowadził dowód z przesłuchania świadka, B. T. Podczas przesłuchania świadek zeznał, że w 2011 r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu wyrobami hutniczymi oraz obrazami olejnymi (stoisko handlowe w [...] w P.). W związku z prowadzonym handlem wyrobami hutniczymi nie posiadał i nie wynajmował żadnego zaplecza technicznego w postaci placów, magazynów, urządzeń technicznych do załadunku, wyładunku środków transportu. Materiały hutnicze dostarczane były bezpośrednio od dostawcy do odbiorcy. W zakresie transportu świadek korzystał z usług firm logistycznych, między innymi A[...] w [...]. Zatrudnieni przez niego pracownicy obsługiwali wyłącznie stoisko handlowe w charakterze sprzedawców. Obsługą obrotu materiałami hutniczymi zajmował się osobiście przesłuchiwany. W toku przesłuchania B. T. zeznał, że dostarczył na podstawie dwóch faktur materiały hutnicze do Spółki. Transakcje sprzedaży odbywały się w ten sposób, że świadek dzwonił do Spółki przedstawiając swoją ofertę, z której Spółka zamawiała towary. Towar ten był zamawiany u dealera huty, a następnie dostarczany za pośrednictwem firmy logistycznej, jednak świadek nie był pewien czy była to A[...]. Świadek również nie pamięta kto był dostawcą stali opisanej na okazanych mu fakturach sprzedaży na rzecz Spółki. Świadek nie pamiętał żadnych nazwisk kierowców i numerów rejestracyjnych pojazdów. Zlecenie na transport odbywało się telefonicznie, a do huty przesyłana była mailowo informacja, kto zgłosi się po odbiór towaru. Świadek nie uczestniczył przy przekazywaniu towaru. Faktura sprzedaży wystawiana była po otrzymaniu faksem lub mailowo dokumentu WZ od dealera huty i dostarczana była osobiście przez świadka do Spółki. Płatności z tytułu sprzedaży stali do Spółki regulowane były gotówkowo. W przedmiocie zakupów B. T. zeznał, że w 2011 r. nabywał towar od takich firm jak: S[...], B[...], AR[...], R[...], K[...]. W zakresie dokumentacji podatkowej przesłuchiwany zeznał, że nie dysponuje dokumentacją dotyczącą zakupu stali w 2011 r., gdyż zaginęła ona podczas przeprowadzki na początku 2012r. Obecnie jest on w trakcie jej odtwarzania. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej zgromadzony w sprawie materiał jednoznacznie dowodził, że pomiędzy firmą B. T. a Spółką nie nastąpił obrót towarowy opisany na zakwestionowanych fakturach, a jeżeli w związku z wystawieniem spornych faktur jakiekolwiek wyroby hutnicze trafiły do Spółki S[...], to z całą stanowczością nie był to towar należący do ich wystawcy. B. T. w 2011 r. faktycznie nie mógł dokonać sprzedaży wyrobów hutniczych na rzecz Spółki z tej prostej przyczyny, że ich nie nabył. Powyższe powoduje brak możliwości uznania ich za dowód w postępowaniu w części dotyczącej ujęcia w kosztach faktur T[...] B. T., na łączną kwotę netto 139.512,80 zł.

4. W skardze z dnia 3 września 2014 r. Skarżąca, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, której zarzuciła naruszenie art. 120, art. 122, art. 125 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. oraz art. 466 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 - dalej: "k.c."). W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że w zdecydowanej większości Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu przyjął ustalenia dokonane w toku postępowania prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...], który stwierdził, że wystawione przez B. T. prowadzącego przedsiębiorstwo T[...] faktury na łączną kwotę 139.512,80 zł, nie dokumentują faktycznego przebiegu zdarzeń gospodarczych i wyłączył z kosztów tę kwotę. Ustalenia te zostały oparte na fakcie, że B. T. nie mógł dokonać sprzedaży Spółce stali w ilości 56.146 kg, gdyż nie wynikało to z dokumentacji księgowej prowadzonej przez B. T. oraz z ustaleń dokonanych u wskazanych przez B. T. dostawców stali. Według organów podatkowych brak udowodnienia posiadania przez B. T. towaru wykluczał możliwość nabycia tego towaru przez skarżącą. Zdaniem wnoszącego skargę przyjętym ustaleniom przeczą okoliczności związane z wydatkowaniem środków skarżącej na zakupiony towar oraz zeznania L. K. i B. T. W toku postępowania strona wykazała się pokwitowaniami wypłaty na rzecz B. T. należności za sprzedany towar. Fakt zapłaty wielotysięcznych należności z naruszeniem art. 22 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie ma wpływu na ważność i prawdziwość transakcji, zgodnie bowiem z art. 466 K.c. pokwitowanie zapłaty dłużnej sumy oznacza zapłatę należności głównej oraz należności ubocznych. Okoliczność zapłaty za towar gotówką nie może powodować nieważności lub pozorności transakcji, a tym samym skutkować uznaniem kwoty netto wynikającej z zakwestionowanych faktur za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. W skardze podkreślono także, że w toku postępowania nie stwierdzono, by skarżąca dokonywała sprzedaży stali nie wprowadzonej na stan magazynowy, a zatem z obrotu nieudokumentowanego. Brak posiadania dokumentacji zakupu stali przez B. T. nie może obciążać skarżącej. Wskazano również, że B. T. ujął w ewidencji sprzedaży faktury VAT, które zostały rozliczone w deklaracji VAT-7. Można zatem przyjąć, że skarżącą chroniła dobra wiara, gdyż przy zachowaniu należytej staranności nie mogła dowiedzieć się, że nabyta przez nią stal nie pochodzi od wystawcy faktur. L. K. wskazał ponadto, że współpracował wcześniej z B. T. jako zatrudnionym w Ar[...] jako handlowiec. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 120 O.p., poprzez przyjęcie wbrew normie art. 466 K.c., że transakcje pomiędzy Spółką a B. T. były pozorne. Zdaniem Skarżącej domniemanie związane z otrzymaniem pokwitowania spełnienia na rzecz B. T. świadczenia nie zostało w trakcie kontroli podatkowej obalone. Podniesiono także rażące uchybienie przepisu art. 122 O.p., bowiem organy podatkowe odpowiedzialnością za brak posiadania przez B. T. dowodów nabycia towarów obciążyły Spółkę. Natomiast postępowanie podatkowe prowadzone było w celu wykazania z góry przyjętego założenia, że B. T. nie mógł sprzedać stali wynikającej z faktur VAT. Obrazę przepisu art. 125 § 1 O.p. spowodowało odrzucenie wyjaśnień złożonych przez skarżącą i B. T. w toku kontroli oraz brak dokładnego i wnikliwego zinterpretowania dokumentów potwierdzających faktyczny zakup przez skarżącą stali od B. T. Według skarżącej doszło również do naruszenia art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Stan faktyczny ustalony przez organy podatkowe został bowiem w sposób sprzeczny z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, zarówno w postaci dokumentów, jak i zeznań B. T. oraz Zarządu skarżącej.

5. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

6. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a.") oddalił skargę. Sąd pierwszej instancji w motywach orzeczenia wskazał m.in. że materiał dowodowy - zgodnie z art. 187 § 1 O.p. - został zebrany w całości i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Organ odwoławczy szczegółowo i wyczerpująco przedstawił przeprowadzony zgodnie z wymogami art. 191 O.p. przebieg procesu oceny zebranych dowodów. W ocenie Sądu prawidłowo organy ustaliły, że wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wydatków wynikających z dwóch faktur stwierdzających zakup wyrobów hutniczych (stali) od firmy T[...] B. T. z siedzibą w [...], nastąpiło z powodu nierzetelności tych dokumentów. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy stwierdzono, że nie odzwierciedlają one rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy wskazanymi na fakturach podmiotami. W trakcie postępowania ustalono bowiem, że sprzedaż blachy, profili, ceowników, dwuteowników, prętów wynikająca z wystawionych przez T[...] B. T. faktur sprzedaży nie znajduje jakiegokolwiek pokrycia w zakupach wyrobów hutniczych w jego firmie. Faktury dokumentujące sprzedaż stali na rzecz Spółki S[...] wystawione zostały przez firmę T[...] B. T. w miesiącu grudniu 2011 r. Łącznie B. T. do Spółki S[...] dostarczyć miał 56.146 kg wyrobów hutniczych o łącznej wartości netto 139.512,80 zł. Zasadnie organy stwierdziły, że B. T. nie dysponował żadnym towarem, który mógłby sprzedać na rzecz S[...] Spółka z o.o. W ocenie Sądu prawidłowo organy wywiodły, że w miesiącu grudniu 2011 r. dostawcą stali, opisanej na zakwestionowanych fakturach na kwotę netto 139.512,80 zł, do S[...] Spółka z o.o. nie mogła być i nie była firma T[...] B. T. Firma T[...] nie posiadała żadnego zaplecza technicznego (placów, magazynów, urządzeń do załadunku i rozładunku, środków transportu). Przeprowadzone postępowanie kontrolne wykazało, że firma ta w całym 2011 r. nie dokonała żadnych zakupów wyrobów hutniczych, które mogłaby dalej odsprzedać w miesiącu grudniu 2011 r. Wystawca faktur B. T. wielokrotnie wzywany do wskazania dostawców wyrobów hutniczych będących przedmiotem zakwestionowanych transakcji, mimo zobowiązania się do skompletowania dokumentacji, dokumentów takich nie przedstawił. Ponadto nie wskazał od kogo pochodził towar opisany na fakturach wystawionych na rzecz Spółki S[...]. Wskazane przez niego firmy, w których rzekomo zaopatrywał się w 2011 r. nie potwierdziły jakiejkolwiek sprzedaży na rzecz T[...] B. T. Nie bez znaczenia jest również fakt, że firma T[...] nie dysponowała pojazdami umożliwiającymi transport towarów będących przedmiotem transakcji, podczas gdy materiał dowodowy wskazywał, że cena oferowanych Spółce S[...] towarów obejmowała również tę usługę. Wskazana przez B. T. firma logistyczna A[...], która rzekomo miała przewozić stal, czynności takich nie potwierdziła. Podkreślić należy, że zarówno wystawca faktur B. T. jak i członek Zarządu Spółki L. K., nie byli w stanie wskazać kto jakoby dokonywał transportu towaru do Spółki.

7. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku WSA w Poznaniu pełnomocnik spółki, zaskarżając go w całości i nie wskazując podstawy prawnej zarzutu, zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 133 § 1 p.p.s.a., w takim zakresie, w jakim Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie akt sprawy prowadzonej przez organ podatkowy uznał, że ustalenia dokonane przez ten organ oraz wnioski wywiedzione z ustaleń poczynionych przez organ podatkowy zgodne są ze stanem rzeczywistym i znajdują potwierdzenie w zebranym w trakcie postępowania kontrolnego materiale dowodowym. Przy tak sformułowanym zarzucie wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

8. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podatkowy wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od spółki na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

skarga kasacyjna jest bezzasadna i z tego względu podlegała oddaleniu.

9. Jak wynika z treści art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. W skardze kasacyjnej należy przytoczyć podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem. Trzeba zatem wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który, zdaniem wnoszącego skargę, został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Nie wystarczy przy tym ograniczenie się tylko do przytoczenia przepisu stanowiącego podstawę kasacji, konieczne jest także sprecyzowanie: do jakiego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym ono polegało (por. wyrok NSA z 2 czerwca 2009 r., sygn. akt I FSK 306/08, dostępny: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) . Powyższy obowiązek nałożony na wnoszącego skargę kasacyjną jest konsekwencją zastosowanego przez ustawodawcę w art. 183 § 1 p.p.s.a. związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Przepis ten bowiem stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Zatem w skardze kasacyjnej należy nie tylko wskazać konkretne przepisy, które zostały naruszone (razem z odpowiednimi jednostkami redakcyjnymi), ale także należy sformułować w sposób jednoznaczny podstawy kasacyjne. Koniecznym elementem prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej jest także uzasadnienie podstaw kasacyjnych, które polega na wykazaniu, że stawiane zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę. Naczelny Sąd Administracyjny związany bowiem zarzutami skargi kasacyjnej, nie może zastępować strony i precyzować, czy konkretyzować zarzutów skargi, bądź też ich uzasadnienia (por. np. wyroki NSA: z 19 lutego 2009 r., II FSK 97/08; z 10 czerwca 2009 r., II FSK 241/08; z dnia 8 kwietnia 2009 r., II FSK 1951/07; z 3 listopada 2010 r. I FSK 1663/09; z 26 października 2010r., II OSK 1667/09 oraz z 10 grudnia 2010 r., II FSK 1387/09 i II FSK 1389/09). W rozpoznawanej skardze kasacyjnej jej autor postawił wyłącznie zarzut naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 133 § 1 p.p.s.a. którego upatruje w tym, że Sąd pierwszej instancji na podstawie akt sprawy prowadzonej przez organ podatkowy uznał, że ustalenia dokonane przez ten organ oraz wnioski wywiedzione z ustaleń poczynionych przez organ podatkowy zgodne są ze stanem rzeczywistym i znajdują potwierdzenie w zebranym w trakcie postępowania kontrolnego materiale dowodowym.

10. W wyjątkowo lakonicznym uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut ten nie został rozwinięty. Należy w związku z tym przypomnieć, że stosownie do tego przepisu Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 (co w niniejszej sprawie nie miało miejsca). Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest materiał zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami obu instancji. Sąd bierze ponadto pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 p.p.s.a.) oraz dowody uzupełniające z dokumentów przeprowadzone w trybie art. 106 § 3. Sąd administracyjny nie dokonuje przy tym ustaleń faktycznych, ale bada czy stan faktyczny sprawy został ustalony przez organy administracji publicznej prawidłowo i zgodnie z prawem (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz. Lex. 5 wydanie, str. 427). Przez akta sprawy administracyjnej należy rozumieć pełną dokumentację przeprowadzonych dowodów i innych czynności procesowych oraz czynności prawno-materialnych, pozwalającą na kontrolę prawidłowości ustaleń poczynionych przez organy prowadzące postępowanie i kontrolę zgodności z prawem kwestionowanego aktu. Naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy byłoby zatem przyjęcie przez sąd za podstawę orzekania materiału dowodowego spoza tak rozumianych akt sprawy administracyjnej. Z kolei samoistny zarzut naruszenia tego przepisu przez pominięcie części materiału dowodowego nie może być wprawdzie skutecznie podniesiony, ale może przynieść zakładany w skardze kasacyjnej cel w połączeniu z zarzutem naruszenia innych przepisów, np. art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie stanowi naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. okoliczność, że sąd podzielił stanowisko organów w zakresie oceny przydatności dla dokonania ustaleń faktycznych części zgromadzonych dowodów i pominięcia tych dowodów, które strona uznaje za najistotniejsze. W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej nie przypisał Sądowi pierwszej instancji zarówno orzekania na podstawie materiału, który nie został zgromadzony przez organy podatkowe w aktach prowadzonego postępowania wobec skarżącej spółki, jak i pominięcia zgromadzonego przez organy materiału dowodowego, co przesądza o bezskuteczności sformułowanego w niej zarzutu. Jeżeli zamiarem autora skargi kasacyjnej było kwestionowanie prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, to samoistny zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie mógł być w tym względzie skuteczny. Ustalenia faktyczne podważać można za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego (podatkowego) oraz ewentualnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. Taki zaś zarzut nie został w skardze kasacyjnej postawiony.

11. Niezależnie od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że Sąd pierwszej instancji wywiązał się w sposób należyty z wynikającego z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) i art. 3 §1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., obowiązku kontroli legalności kwestionowanej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w granicach zakreślonych w art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz zastosował adekwatny do wyniku tej kontroli środek, przewidziany w art. 151 p.p.s.a. Sąd dokonał bowiem wnikliwej analizy prawidłowości i kompletności przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania, prawidłowości poczynionych ustaleń faktycznych oraz zastosowania prawa materialnego. W szczegółowych rozważaniach odniósł się do wszystkich istotnych aspektów sprawy, w tym oceny całości zgromadzonego materiału dowodowego, jak również do podnoszonych przez skarżącą okoliczności. Sam fakt, że nie dopatrzył się przypisywanego przez Skarżącą spółkę organom podatkowym naruszenia przepisów postępowania oraz podzielił kwestionowane przez nią ustalenia faktyczne nie oznacza, że zaskarżony wyrok wydany został z naruszeniem prawa.

12. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).