Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 276/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 § 1 i § 3, art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Dyrekcji A na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej– działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Dyrekcja A wniosła do Dyrektora Izby Skarbowej– działającego z upoważnienia Ministra Finansów o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych odszkodowań za szkody wyrządzone przez gatunki zwierząt chronionych wypłacanych rolnikom oraz innym osobom nieprowadzącym działalności gospodarczej.

Interpretacją indywidualną z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej uznał za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy, że opisane wyżej odszkodowania nie stanowią przychodu w myśl przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) i w związku z tym nie jest konieczne wystawianie deklaracji PIT – 8C.

W dniu 26 stycznia 2015 r. wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Z uwagi na to, że wezwanie nie spełniało wymogów formalnych, pismem z dnia 27 lutego 2015 r. pełnomocnik został zobligowany do jego uzupełnienia, w terminie 7 dni, poprzez przedłożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu wnioskodawcy. Wezwanie to zostało doręczone w dniu 3 marca 2015 r., a zatem termin do usunięcia braku upłynął z dniem 10 marca 2015 r. Uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa został złożony w dniu 17 marca 2015 r.

Mając to na uwadze, postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pozostawił bez rozpatrzenia, po czym w związku z zażaleniem postanowienie to utrzymał w mocy (postanowienie z dnia "[...]").

W dniu 23 marca 2015 r. Dyrekcja A wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na ww. interpretację indywidualną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", stanowi, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść jedynie po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.).

Z treści powołanych wyżej unormowań wynika, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, a więc m.in. na interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa powinno zostać wniesione w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Jednocześnie z treści art. 52 § 3 p.p.s.a. wywieść należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone po upływie wskazanego w tym przepisie terminu 14 dni jest niedopuszczalne, a zatem wezwanie takie należy uznać za nieskuteczne. Takie wadliwe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należy traktować na równi z brakiem wezwania. Upływ wskazanego wyżej 14 – dniowego terminu wyłącza zatem możliwość skutecznego zaskarżenia do sądu czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (np. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 820/14, postanowienie NSA z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 1325/14, postanowienie NSA z dnia 8 września 2014 r., sygn. akt I FSK 1301/14, opubl. na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, analogiczne skutki prawne wystąpią w sytuacji, gdy strona skarżąca wniosła w 14 – dniowym terminie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, lecz wezwanie to było dotknięte brakami formalnymi, których strona, pomimo wezwania, w wyznaczonym jej do dokonania tej czynności terminie nie usunęła. Powoduje to bowiem, podobnie jak w sytuacji wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa po terminie, że w istocie nie można mówić o wyczerpaniu przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia.

Z przedstawionych wraz ze skargą akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca nie usunęła w wyznaczonym terminie braków formalnych wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W konsekwencji powyższego, postanowieniem z dnia "[...]" utrzymanym następnie w mocy postanowieniem z dnia z dnia "[...]", skierowane do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Dyrektor Izby Skarbowej pozostawił bez rozpatrzenia.

Powyższe skutkuje uznaniem, że strona nie wyczerpała wskazanego w art. 52 § 1 i § 3 p.p.s.a. trybu zaskarżenia interpretacji indywidualnej do sądu administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji postanowienia.