Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 279/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 21 lipca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska, Sędzia WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska, Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2010 roku sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Wojewoda [...], zwany dalej "Wojewodą", utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W., zwanego dalej "Prezydentem", z dnia [...] września 2009 r. nr [...], orzekającą o wymeldowaniu A. W., zwanego dalej "skarżącym", wraz z małoletnim synem M. W. z miejsca stałego pobytu z lokalu nr [...] przy. ul. [...] w W., zwanego dalej "spornym lokalem".

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, iż na wniosek E. i A. W., właścicieli przedmiotowego lokalu, zostało wszczęte postępowanie o wymeldowanie skarżącego wraz z małoletnim synem. Przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało jednoznacznie, że wyżej wymienieni nie zamieszkują pod adresem, pod którym są zameldowani na pobyt stały, a lokal ten opuścili trwale i dobrowolnie. W konsekwencji dokonanych ustaleń Prezydent orzekł wymeldowaniu wyżej wymienionych z pobytu stałego w spornym lokalu.

Skarżący wniósł do Wojewody odwołanie od decyzji Prezydenta.

Rozpoznawszy odwołanie, Wojewoda wskazał, że w myśl art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r. nr 139, poz.993 z późn.zm.), do wydania decyzji w sprawie wymeldowania konieczne jest spełnienie warunku faktycznego opuszczenia miejsca dotychczasowego pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące bez dokonania obowiązku wymeldowania się. Zdaniem Wojewody w niniejszej sprawie takie przesłanki zostały spełnione, a potwierdza to zebrany materiał dowodowy. Ustalony stan faktyczny sprawy wskazuje na to, że w czerwcu 2009 r. A. W. wraz z małoletnim synem M. W. opuścili trwale i dobrowolnie sporny lokal. Powyższe wynika jednoznacznie z oświadczeń złożonych przez E. i A. W., którzy wyjaśnili, iż A. W. wraz z małoletnim synem M. ze spornego lokalu wyprowadzili się 30 czerwca 2009 r., a w dniu 1 lipca 2009 r. zwrócili klucze. Ponadto opuszczając miejsce stałego zameldowania A. W. zabrał ze sobą wszystkie swoje rzeczy i rzeczy syna, a sporny lokal pozostawił pusty. Wnioskodawcy poinformowali, że obecnie lokal nr [...] przy ul. [...] w W. jest w trakcie remontu. Powyższe oświadczenia A. i E. W. potwierdził w całości w dniu [...] września 2009 r. A. W. Wymieniony przyznał przed organem I instancji, iż dobrowolnie wyprowadził się wraz z małoletnim synem M. ze spornego lokalu w dniu 30 czerwca 2009 r. lecz nie może się z niego wymeldować, gdyż meldunek jest mu potrzebny, a w miejscu, w którym obecnie przebywa nie może się zameldować. Wojewoda wskazał również, iż z analizy akt sprawy wynika, że w dniu [...] września 2009 r. A. W. stawił się w Biurze Administracji i Spraw Obywatelskich w Urzędzie W. celem zajęcia stanowiska w sprawie dotyczącej jego wymeldowania wraz z małoletnim synem. Wymieniony zapoznał się z całością zebranego materiału, w tym z wyjaśnieniami złożonymi w dniu [...] września 2009 r. przez A. i E. W. A. W. nie wniósł żadnych uwag do zgromadzonego materiału dowodowego, nie żądał również jego uzupełnienia, a ponadto potwierdził w całości wyjaśnienia złożone przez wnioskodawców. Wobec zgodnego potwierdzenia przez obie strony postępowania faktu dobrowolnego i trwałego opuszczenia przez A. W. i jego małoletniego syna przedmiotowego lokalu dalsze prowadzenie postępowania wyjaśniającego, zdaniem organu odwoławczego, niepotrzebnie by je przedłużyło a organ I instancji naruszyłby tym samym art. 35 § 1 kpa.

Wojewoda wyjaśnił ponadto, że organ I instancji informację o ustanowieniu przez A. W. pełnomocnika w osobie K. W. powziął w dniu [...] września 2009 r., a więc już po wydaniu rozstrzygnięcia. Na skutek braków formalnych pełnomocnictwa A. W. został wezwany do ich uzupełnienia. Następnie wymieniony odwołał pełnomocnictwo dla K. W. a nowym pełnomocnikiem w sprawie ustanowił M. K. O zmianie pełnomocnika organ I instancji został powiadomiony [...] października 2009 r. M. K. pismem z dnia [...] października 2009 r. został poinformowany przez Prezydenta W. o wydaniu rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie i o przysługującym prawu do wniesienia odwołania.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] wniósł do Sądu A. W. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 6 kpa poprzez naruszenie przez organ I jak i II instancji postanowień podstawowych przepisów postępowania administracyjnego. Organ I instancji właściwie pozbawił skarżącego możliwości działania przez pełnomocników, a organ II instancji w żaden sposób nie zweryfikował tych rażących zaniedbań uznając bezzasadnie, iż brak przestrzegania przez Prezydenta W. postanowień proceduralnych nie miał istotnego wpływu na rozstrzygnięcie.

- art. 7 kpa w zakresie elementu zasady oficjalności, poprzez naruszenie równowagi pomiędzy słusznym interesem obywatela a interesem społecznym, poprzez nieuwzględnienie interesu obywatela i niewskazanie interesu społecznego, który miałyby zostać w tym przypadku uwzględniony. Decyzja o wymeldowaniu pomimo, iż dotyczy również małoletniego syna skarżącego nie odnosi się do jego interesu.

- art. 9 w zw. z art. 11 kpa poprzez nie informowanie stron postępowania o konsekwencjach czynności procesowych i przez to wprowadzenie ich w błąd. Skarżący został wprowadzony w błąd telefoniczną informacją co do wezwania w celu złożenia wyjaśnień, charakteru tego wezwania oraz terminu stawienia się w urzędzie.

- art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez brak wnikliwego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego oraz nieprawidłową jego ocenę. W sprawie nie zostali powołani żadni świadkowie, a jedyny dowód, na podstawie którego orzekające w sprawie organy wydały rozstrzygnięcia, stanowi dowód z przesłuchania stron.

- art. 79 kpa w zw. z art. 86 kpa poprzez nieprawidłowe przesłuchanie stron w charakterze świadków w tym m. in. bez udziału drugiej strony postępowania.

- art. 10 § 1 w zw. z art. 81 kpa poprzez brak zapewnienia możliwości pełnego wypowiedzenia się stronie co do zebranych dowodów. W dniu [...] września 2009 r. tj. siedem dni przed wysłaniem decyzji umocowany przez skarżącego pierwszy pełnomocnik złożył osobiście pełnomocnictwo i wnioski w sprawie, jednakże został przez organ w tej kwestii całkowicie zignorowany. Podobnie został potraktowany również drugi pełnomocnik ustanowiony przez skarżącego 5 października 2009 r.

- art. 86 kpa poprzez wydanie decyzji o wymeldowaniu skarżącego w oparciu jedynie o wniosek zgłoszony przez strony występujące o wymeldowanie i o ich zeznania. W kontekście bliskiego pokrewieństwa stron i konfliktów między nimi wywołanymi zaistniałą sytuacją organ winien przeprowadzić wywiad środowiskowy, oględziny i przesłuchać świadków, a dopiero na końcu weryfikując zebrany materiał dowodowy winien przesłuchać strony.

- art. 15 w zw. z art. 107 § 3 kpa oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez ograniczenie się przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji jedynie do "swoistej recenzji" działań organu I instancji bez ponownego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy,

- art. 15 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez błędne przyjęcie, że skarżący sporny lokal opuścił z zamiarem całkowitego i bezwzględnego jego pozostawienia, gdy tymczasem interesy życiowe skarżącego i jego małoletniego syna M. są bezpośrednio związane z tym miejscem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sąd rozpoznał skargę na decyzję Wojewody z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.").

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Organy obu instancji orzekające w niniejszej sprawie w postępowaniu administracyjnym trafnie uznały, że skarżący opuścił sporny lokal, w związku z czym zaszły przesłanki do wymeldowania skarżącego z pobytu stałego w tym lokalu na podstawie art.15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że w świetle art.9 ust.2b cytowanej ustawy zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Z powyższego wynika, że ewidencja ludności służy wyłącznie zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie rozstrzyga zatem ani o prawie do lokalu, ani o uprawnieniu do przebywania w nim.

Z art.15 ust.2 ustawy wynika, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Przepis ten służy eliminowaniu fikcji meldunkowej, tj. stanu, w którym ewidencja meldunkowa potwierdza zameldowanie w danym lokalu osoby, która faktycznie miejsce to opuściła.

W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 14 maja 2001 r., sygn.akt V SA 1496/00, publ. LEX nr 54454) pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów (art.10 ust. 1 w zw. z art.6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz w zw. z art. 25 k.c.).

Miejscem koncentracji życiowych interesów zameldowanego jest miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. Miejscem stałego pobytu jest jednocześnie miejsce, w pobliżu którego lub w możliwie jak najmniejszym oddaleniu od którego zameldowany stara się koncentrować miejsce pracy lub nauki (ewentualnie miejsce dojazdu do miejsc pracy lub nauki), miejsca robienia zakupów i korzystania z usług, opieki medycznej, itd.

O zajściu przesłanki opuszczenia miejsca stałego pobytu można mówić zatem wtedy, gdy całokształt zachowań osoby zameldowanej w danym lokalu wskazuje na to, że lokal ten przestał być wskazanym wyżej miejscem koncentracji jej życiowych interesów.

W dniu [...] września 2007 r. skarżący zeznał do protokołu przesłuchania przed organem I instancji w szczególności, że: (1) opuścił sporny lokal w dniu 30 czerwca 2009 r. w związku z zamiarem jego sprzedaży przez rodziców, (2) w dniu 1 lipca 2009 r. oddał klucze do spornego lokalu jego właścicielom, tj. swoim rodzicom, (3) wyprowadzając się, zabrał wszystkie swoje i dziecka rzeczy osobiste, (4) obecnie mieszka z dzieckiem w innym miejscu, (5) zameldowanie w spornym lokalu jest mu niezbędne z tej racji, że nie może zameldować się w aktualnym miejscu zameldowania, z którego korzysta wyłącznie dzięki uprzejmości jego właścicieli a meldunek jest mu niezbędny w związku z zatrudnieniem.

Z powyższego jasno brzmiącego oświadczenia skarżącego wynikają w sposób bezsporny dwie istotne informacje, tj. po pierwsze, że w czerwcu 2009 r. skarżący wyprowadził się wraz z dzieckiem ze spornego lokalu w sposób definitywny (w szczególności podkreślenia wymaga, że skarżący nie zawarł żadnej sugestii odnośnie tego, że opuszczenie lokalu miałoby mieć charakter wyłącznie tymczasowy, co z resztą z uwagi na plany sprzedaży spornego lokalu przez jego właścicieli byłoby niewykonalne), po drugie, że jest zainteresowany dalszym posiadaniem zameldowania na pobyt stały w tym lokalu wyłącznie z uwagi na konieczność zaspakajania swoich potrzeb życiowych, wymagających wykazania meldunku.

Odnosząc się do powyższego należy stwierdzić, że o ile motywacja skarżącego do utrzymania stałego zameldowania w spornym lokalu, wynikająca z chęci uniknięcia uciążliwości związanych z brakiem stałego zameldowania, jest życiowego punktu widzenia zrozumiała, o tyle nie może ona stanowić przeszkody do wymeldowania skarżącego w sytuacji, w której skarżący z lokalu się wyprowadził. Byłby to bowiem klasyczny przykład utrzymywania fikcji meldunkowej, tj. niezgodności pomiędzy stanem ewidencyjnym a stanem rzeczywistym, którą to fikcji organy meldunkowe mają obowiązek usuwać w trybie wskazanym w art.15 ust.2 ustawy.

Wyjaśnienia skarżącego stanowiły wystarczającą podstawę do uznania stanu faktycznego za wyjaśniony, a w konsekwencji do wydania orzeczenia w sprawie. Wobec potwierdzenia przez skarżącego faktu definitywnego wyprowadzenia się z lokalu, a zatem wobec niezakwestionowania przez skarżącego twierdzeń jego rodziców, podanych we wniosku o wymeldowanie, a także w związku z wyjaśnieniem przyczyn niezgadzania się na wymeldowanie, prowadzenie przez organ innych czynności dowodowych, takich jak np. przesłuchanie świadków, czy też kontrola dyscypliny meldunkowej, byłoby oczywiście bezcelowe. Sens rozbudowania postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie zaistniałby wyłącznie w obliczu sporu pomiędzy stronami co do zasadniczych faktów, tj. gdyby wbrew twierdzeniom rodziców skarżący utrzymywał, że ze spornego lokalu się nie wyprowadził.

W ocenie Sądu organy administracji orzekające w niniejszej sprawie dopełniły obowiązków spoczywających na nich w świetle art.7, 77§1, §80 i 107§3 k.p.a. W toku postępowania administracyjnego organy wyjaśniły w wyczerpujący sposób stan faktyczny sprawy, w taki sam sposób zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, jak również wyłożyły swoje stanowisko w uzasadnieniach decyzji.

Zarzuty skargi, zmierzające do wykazania, że organy orzekające w niniejszej sprawie naruszyły szereg przepisów prawa procesowego i materialnego są nietrafne.

Sąd nie podziela twierdzeń skargi, że w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia zasady legalizmu wyrażonej w art.6 k.p.a., albowiem organy obu instancji prowadziły postępowanie administracyjne, jak i rozstrzygnęły sprawę z poszanowaniem właściwych przepisów prawa.

Nie doszło do naruszenia art.7 k.p.a. poprzez naruszenie równowagi pomiędzy słusznym interesem obywatela a interesem społecznym, albowiem w interesie społecznym leży stosowanie przez organy administracji obowiązujących przepisów prawa w sytuacji oczywistego spełnienia się przesłanek w tych przepisach przewidzianych. Jasno wyrażonym w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych celem instytucji zameldowania jest potwierdzenie, że dana osoba przebywa pod danym adresem. Z uwagi na to, że skarżący i jego małoletni syn wyprowadzili się ze spornego lokalu, to w interesie społecznym pozostawała realizacja ustawowego obowiązku wymeldowania tych osób ze spornego lokalu. Towarzyszył temu również oczywisty interes innych stron postępowania, tj. właścicieli lokalu, zważywszy chociażby na ich plany zbycia lokalu (fakt zameldowania w lokalu osób trzecich takie zbycie utrudnia). Interes skarżącego polegający na chęci uniknięcia utrudnień wynikających z braku zameldowania na pobyt stały nie może być chroniony prawnie w sytuacji, w której materialnoprawne przesłanki do utrzymywania takiego meldunku ustały.

Wprawdzie skarga nie precyzuje zarzutu naruszenia w postępowaniu administracyjnym art.9 w związku z art.11 k.p.a. poprzez naruszenie zasad informowania stron o konsekwencjach procesowych i przez to wprowadzenie w błąd strony postępowania co do wezwania w celu złożenia wyjaśnień, charakteru tego wezwania oraz terminu stawienia się w urzędzie, niemniej brak podstaw do uznania, że do naruszenia wskazanych wyżej regulacji istotnie doszło. Z notatki służbowej sporządzonej przez pracownika organu I instancji w dniu [...] września 2009 r. wynika, że następstwie nieodebrania przez skarżącego skierowanej do niego korespondencji, ustalono z nim drogą telefoniczną, że zgłosi się do urzędu w celu zajęcia stanowiska w sprawie do dnia [...] września 2009 r. Skarżący zgłosił się do organu I instancji na cztery dni przed upływem wskazanego wyżej terminu, tj. w dniu [...] września 2010 r., a następnie, pouczony o odpowiedzialności karnej z art.233 k.k. za zeznawanie nieprawdy lub zatajanie prawdy, złożył wyjaśnienia w sprawie oraz zapoznał się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Sąd nie dostrzega w powyższych faktach naruszeń uprawnień skarżącego.

Nie można uznać trafności zarzutu naruszenia przez organ art.79 k.p.a., tj. zarzutu pozbawienia skarżącego jego praw przy przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania innych osób w sytuacji, w której zasadniczy walor dowodowy w sprawie miały zeznania samego skarżącego, nie zaś zeznania innych stron postępowania, a jednocześnie, przy okazji składania własnych zeznań, skarżący zapoznał się z innych stron postępowania i nie wniósł do nich zastrzeżeń.

Nie można uznać trafności zarzutu naruszenia w postępowaniu administracyjnym art.86 k.p.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały nie wyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Do przesłuchania stron stosuje się przepisy dotyczące świadków, z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu. Skarżący wywodzi, że organ I instancji nie miał prawa przesłuchać skarżącego bez uprzedniego zebrania materiału dowodowego. Jak już wskazano wcześniej, istota postępowania o wymeldowanie przemawia za odebraniem przez organ wyjaśnień przede wszystkim od osoby, w stosunku do której postępowanie to jest prowadzone. Wiąże się to z faktem, że zbadanie zasadniczej dla rozstrzygnięcia sprawy przesłanki opuszczenia lokalu wymaga ustalenia i oceny różnego okoliczności życiowych związanych bezpośrednio z tą osobą (nierzadko będzie to dotyczyło tak istotnych aspektów osobistych jej życia, jak sytuacja rodzinna, majątkowa, zawodowa, zdrowotna), które to okoliczności ukształtowały dotychczasowy sposób korzystania przez stronę z lokalu, jak też związane z tym lokalem plany na przyszłość (zamiar opuszczenia lokalu, ewentualnie zamiar pozostania w nim). W oczywisty sposób najdokładniejsze wyobrażenie o wszystkich tych kwestiach, w tym w szczególności wyobrażenie o planach na przyszłość związanych z lokalem posiada strona, przeciwko której toczy się postępowanie o wymeldowanie. W tej sytuacji w przypadku wszczęcia postępowania w przedmiocie wymeldowania danej osoby z lokalu na wniosek innych osób albo z urzędu bezsprzecznie racjonalne jest w pierwszej kolejności uzyskanie stanowiska strony, czy istotnie opuściła lokal z faktycznym zamiarem przeniesienia centrum swoich spraw życiowych. Jeżeli strona taka potwierdza te okoliczności, a wiarygodność tych twierdzeń nie budzi uzasadnionych wątpliwości organu (w szczególności, jeżeli oświadczenia strony korespondują z zeznaniami innych stron postępowania, w tym stron o sprzecznych w stosunku do strony wymeldowywanej interesach), to powyższe wystarcza do uznania materiału dowodowego za kompletny, a przeprowadzenia innych dowodów za zbędne. Na przeszkodzie powyższemu nie może stać fakt, że wprawdzie w swoich zeznaniach strona potwierdziła w sposób wyraźny opuszczenie lokalu, niemniej okoliczności tej nie traktuje jako przesłanki uzasadniającej jej wymeldowanie z lokalu (tak jest w niniejszej sprawie). Takie stanowisko strony odnosi się bowiem wyłącznie do oceny prawnej bezspornego stanu faktycznego (ocenę taką musi ostatecznie sformułować organ orzekający w sprawie), nie powoduje natomiast konieczności uzupełnienia materiału dowodowego sprawy.

W postępowaniu administracyjnym nie doszło do naruszenia art.10§1 w związku z art.81 k.p.a. Skarżący brał czynny udział we wszystkich istotnych stadiach postępowania administracyjnego, toczącego się w dwóch instancjach, występując bądź to osobiście, bądź to będąc reprezentowanym przez profesjonalnego pełnomocnika. W szczególności wydanie obu decyzji w niniejszej sprawie poprzedzone zostało zapoznaniem się bądź to osobiście przez samego skarżącego, bądź to przez jego pełnomocnika z materiałem dowodowym. Podkreślić należy, ze skarżący został przesłuchany przez organ I instancji jako ostatnia osoba w sprawie, a zapoznając się z zebranym do tego czasu materiałem dowodowym, w tym z zeznaniami innych osób, nie wniósł o jego uzupełnienie (potwierdza to stosowna adnotacja na protokole przesłuchania – k.20 v). Na etapie postępowania odwoławczego stronę reprezentował profesjonalny pełnomocnik, który, jak już wcześniej wskazano, zapoznał się z aktami sprawy i przedstawił swoje stanowisko na piśmie, a wcześniej zawarł je w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Z akt sprawy wynika, że ustanowienie przez skarżącego pełnomocnika procesowego (a później jego zmiana) nastąpiły w okresie przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej, tj. (sporządzeniem jej i podpisaniem) a jej doręczeniem jej stronie. Wyłącznie z tej przyczyny żaden z ustanowionych przez skarżącego pełnomocników nie mógł brać udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, co jednakże nawet w najmniejszym stopniu do nie pogorszyło sytuacji procesowej skarżącego.

Skarga nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.