Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 194/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Szkoły
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 2, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Julia Szczygielska, Sędziowie sędzia WSA Alicja Palus (spr.), sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 2 września 2015 r. S. P. zwróciła się "do Dyrektora Szkoły" o kserokopie pisma odczytanego przez zastępcę dyrektora na radzie pedagogicznej w dniu 31 sierpnia 2015 r., w którym to piśmie grono pedagogiczne opisało jej osobę i zachowanie oraz domagało się zmiany postawy i postępowania.

Odpowiadając na wniosek pismem z dnia 14 września 2015 r. pełniąca obowiązki Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w K. poinformowała, że dnia 31 sierpnia 2015 r. pismo opracowane przez nauczycieli Szkoły Podstawowej nr [...] w K. zostało odczytane w trakcie rady pedagogicznej. Następnego dnia – jak wskazano w piśmie – na prośbę wnioskodawczyni dyrektor szkoły udostępnił jej oryginał pisma do wglądu wraz z możliwością dokonania suplementu, z której wnioskodawczyni skorzystała.

Ponadto pełniąca obowiązki dyrektora szkoły wyjaśniła, że pismo, z którym wnioskodawczyni została dwukrotnie zapoznana zostało skierowane do Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w K. i nie istnieją przesłanki do przekazywania kserokopii, "chroniąc jednocześnie dobra osobiste osób, które podpisały się pod wyżej wymienionym pismem".

S. P. powołując się na przepisy: art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1, art. 52 § 2 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718) wniosła – pismem z dnia 12 października 2016 r. – do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na "bezczynność i przewlekłość postępowania w zakresie udostępnienia informacji publicznej przez Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w K.".

W petitum skargi zarzuciła Dyrektorowi Szkoły Podstawowej nr [...] w K. naruszenie art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 2, art. 12 ust. 2, art. 13 ust. 1 i ust. 2, art. 14 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1764) przez nieudzielenie informacji publicznej, a następnie przedłużenie terminu wydania dokumentów.

Formułując taki zarzut skarżąca wniosła o zobowiązanie obecnego Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, orzeczenie, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi w celach prewencyjnych grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi lub przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumę pieniężną w wysokości ustalonej przez Sąd, zobowiązanie organu do ustalenia i ukarania pracownika winnego bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę S. P. wskazała m.in., że zgodnie z treścią art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są w szczególności władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne wymienione w ust. 1 i 2.

Jednocześnie skarżąca wyjaśniła – powołując się na stanowisko prezentowane w orzecznictwie administracyjnym, że dyrektor szkoły publicznej jest organem władzy publicznej, bowiem realizuje zadania publiczne związane z realizacją prawa każdego obywatela do kształcenia się oraz prawa dzieci i młodzieży do wychowania i opieki, odpowiednich do wieku i osiągniętego rozwoju.

Ponadto skarżąca wskazała w uzasadnieniu skargi, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej wszczyna postępowanie w sprawie jej udostępnienia, przy czym odmowa udostępnienia informacji publicznej, czy umorzenie postępowania o udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze decyzji administracyjnej. Zwróciła też uwagę, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie zawierają żadnych wymogów, które powinien spełnić wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a w przypadku informacji, która może być udostępniona niezwłocznie, udostępniana jest ona w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku (art. 10 ust. 2 ustawy). Z powyższego wynika, że wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, a osoba jej żądająca nie musi nawet w pełni być zidentyfikowana, tym bardziej, że nie musi wykazywać ani interesu faktycznego ani prawnego (o ile nie dotyczy udzielenia informacji przetworzonej). Nie ma również obowiązku powoływania się w jego treści na ustawę o dostępie do informacji publicznej.

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien zawierać określenie przedmiotu żądania oraz wskazanie sposobu i formy udostępnienia żądanej informacji lub innych danych umożliwiających udostępnienie informacji.

W dalszej części uzasadnienia S. P. podała, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym prezentowany jest pogląd, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne ( a więc i nauczycieli), a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Ponadto z przepisu art. 5 ust 2 ustawy wynika, że jeżeli informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i ma związek z wykonywanymi przez nią zadaniami lub sprawowaną funkcją, to dostęp do niej nie może zostać ograniczony z uwagi na ochronę prywatności lub tajemnicę przedsiębiorcy. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2006r. (sygn. akt II SA/Wa 2043/05) znalazła się uwaga, iż informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez organ administracji publicznej, ale przymiot taki będą posiadać także te, których organ używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań.

W ocenie skarżącej skarga, czy też opinia na jej temat została opracowana przez grupę nauczycieli, czyli osób pełniących funkcje publiczne; stała się też narzędziem służącym do dokonania oceny pracy skarżącej przy typowaniu nauczycieli do ograniczania zatrudnienia, miała służyć wyobcowaniu skarżącej z grona pedagogicznego oraz pozbawieniu jej pracy.

Natomiast nieudostępnienie jej miało – zdaniem skarżącej – pozbawić ją możliwości wytoczenia procesu cywilnego.

W uzasadnieniu skargi S. P. przywołała również przepis art. 107 § 1 kpa wskazując jednocześnie elementy strukturalne decyzji administracyjnej i jednocześnie wyjaśniła, że z tego względu pisma skierowanego do niej przez p.o Dyrektora Szkoły nie można traktować jako decyzji administracyjnej, zatem ponad rok nie podjęto decyzji w sprawie udostępnienia skargi opisanej we wniosku z dnia 2 września 2015 r.

Ponadto wskazała, że art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wyraźnie podkreśla, że ograniczenie prawa do informacji publicznej nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne i mających związek z pełnieniem funkcji publicznych, a do takich osób zalicza się nauczycieli.

W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 2 listopada 2016 r. Dyrektor Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w K. wniosła o oddalenie skargi i wyjaśniła m.in., że w odpowiedzi na wniosek S. P. z dnia 2 września 2015 r. o udostępnienie kopii pisma odczytanego na radzie pedagogicznej w dniu 31 sierpnia 2015 r. ówczesny Dyrektor Szkoły odmówiła wydania kserokopii wskazując, że w konsekwencji mogą zostać naruszone dobra osobiste osób podpisanych pod tym pismem. W odpowiedzi na wniosek podano również, że wnioskodawczyni zapoznała się z przedmiotowym dokumentem oraz sporządziła stosowny odpis.

W piśmie doręczonym Sądowi w dniu 24 listopada 2016 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu, skarżąca – konkretyzując przedmiot skargi – oświadczyła, że "organ jest bezczynny w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w stosunku o mojego wniosku z dnia 2 września 2015 r."

Ponadto w piśmie z dnia 7 grudnia 2016 r. (z załącznikami) S. P. powołała dodatkowe okoliczności, uzupełniające argumentację skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie po rozważeniu następujących okoliczności faktycznych i prawnych:

Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1066) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie przedstawionych okoliczności faktycznych i istniejących okoliczności prawnych nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi mimo rozważania w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718), z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność jest środkiem prawnym uwzględnionym w przepisie art. 3 § 2 pkt 8 powołanej powyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określającym zakres jurysdykcji sądów administracyjnych i umożliwia przeprowadzenie sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której mowa w art. 1 § 1 wskazanej wcześniej ustawy ustrojowej. Na mocy powołanego wcześniej przepisu procesowego ustawodawca poddał ocenie Sądu zachowanie organu administracji publicznej polegające na zaniechaniu pojęcia czynności orzeczniczej lub innej w formie i terminie określonymi przez przepisy prawa.

Podniesiony w rozpoznawanej sprawie zarzut bezczynności dotyczy nieudzielenia przez Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w K. na wniosek skarżącej z dnia 2 września 2015 r. informacji publicznej.

W przypadku wniesienia skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej konieczne jest wyjaśnienie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Regulacja dotycząca dostępu do informacji publicznej zawarta jest w powołanej wcześniej ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i służy realizacji konstytucyjnego prawa obywatela Rzeczypospolitej Polskiej do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne.

Z przepisu art. 1 wskazanej powyżej ustawy wynika, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie.

Ponadto – zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 omawianej ustawy – udostępnieniu podlega treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, wnioski, opinie podmiotów je przeprowadzających.

Natomiast w myśl art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązane do udostępnienia takiej informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca zwróciła się wnioskiem z dnia 2 września 2015 r. do Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w K. o kserokopię pisma odczytanego na radzie pedagogicznej w dniu 31 sierpnia 2015 r., w którym grono pedagogiczne opisało osobę i zachowanie skarżącej oraz domagało się zmiany jej postawy i zachowania.

Należy zatem wskazać, że Szkoła Podstawowa nr [...] im. [...] w K. jest gminną szkołą publiczną, zatem dyrektor szkoły – zdaniem Sądu – spełnia kryteria ustawowe podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.

Istotne też jest – uwzględniając treść art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

W tak określonych warunkach prawnych pismo wskazane we wniosku skarżącej z dnia 2 września 2015 r. skierowane do Dyrekcji Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w K. – w ocenie Sądu – miało charakter informacji publicznej.

Należy też zwrócić uwagę, że zgodnie z treścią art. 2 i art. 3 ust. 2 powoływanej ustawy prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, obejmuje również uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej, z tym, że w przepisie art. 5 ust. 2 ustawodawca wprowadza ograniczenie w dostępie do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, a także w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych.

Przewidziana w ustawie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej następuje w formie decyzji, do której stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, przy czym uzasadnienie decyzji odmownej powinno zawierać także imiona, nazwiska i funkcje osób, których ochrona dóbr spowodowała wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji.

Ponadto z przyjętej w ustawie regulacji dotyczącej terminów udostępnienia informacji publicznej wynika, że zasadą jest udostępnienie informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, a ewentualna zwłoka musi mieć charakter niezbędny, uzasadniony np. żądaniem udostępnienia informacji w określony sposób lub w określonej formie (np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2005 r., sygn. akt IV SAB/Wr 47/05). W art. 13 ust. 1 omawianej ustawy określony został termin 14 dni do udostępnienia informacji publicznej, liczony od dnia doręczenia wniosku adresatowi. Termin ten ma zastosowanie nie tylko do udostępnienia informacji, ale również do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 242/14, Lex nr 1534491).

Dodatkowo należy też wyjaśnić, że zgodnie z poglądem prezentowanym w judykaturze administracyjnej, dopuszczalność skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest warunkowana poprzedzeniem jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia w toku instancyjnym ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (np. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05).

Przedstawione powyżej okoliczności uprawniają Sąd do dokonania oceny zasadności skargi przy zastosowaniu kryterium legalności.

Istotne jest, że uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który określa, że w takim przypadku sąd:

- zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

- zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

- stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z art.149 § 1a jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie natomiast do art. 149 § 2 ww. ustawy sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich ewentualny brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jak wynika z ustawowej konstrukcji bezczynności, z bezczynnością mamy do czynienia wtedy, kiedy organ w ustawowym terminie nie podejmie określonego aktu lub czynności. Inaczej mówiąc, mając na uwadze przytoczone uregulowania prawne, przyjąć należy, że o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można mówić w sytuacji, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, organ nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Organ może też pisemnie poinformować, że nie jest w posiadaniu żądanej informacji.

Przy czym, dla zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną, czy też niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby podmiot mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 675/15).

Istotne też jest, że oceny bezczynności podmiotu zobowiązanego dokonuje się według stanu faktycznego na dzień orzekania przez sąd, który zobowiązany jest również ocenić, czy w dacie wniesienia skargi, a następnie w dacie zamknięcia rozprawy podmiot, do którego skierowany był wniosek o udostępnienie informacji publicznej pozostawał w bezczynności. Sąd ma zatem obowiązek uwzględnienia zdarzeń, które powodują, że ewentualne zobowiązanie do wyeliminowania bezczynności staje się zbędne, czy nawet niedopuszczalne. Sąd powinien oddalić skargę na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej w przypadku stwierdzenia, że na dzień wniesienia skargi podmiot zobowiązany nie pozostaje w bezczynności, co oznacza, że przed dniem orzekania w sprawie skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej podmiot zobowiązany udzielił informacji publicznej, nawet z przekroczeniem ustawowego terminu, albo odmówił jej udzielenia w formie decyzji.

Z materiału sprawy wynika, że S. P. w dniu 2 września 2015 r. skierowała do Dyrektora Szkoły pismo, zawierające prośbę o kserokopie pisma odczytanego na radzie pedagogicznej dnia 31 sierpnia 2015 r., w którym grono pedagogiczne opisuje jej osobę i zachowanie oraz domaga się zmiany postawy skarżącej oraz postępowania.

W dniu 14 września 2015 r. pełniąca obowiązki Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w K. pismem, doręczonym skarżącej w dniu 15 września 2015 r., odniosła się do wniosku z dnia 2 września 2015 r. Z jego treści wynika, że pismo opracowane przez nauczycieli Szkoły Podstawowej nr [...] w K. zostało odczytane w trakcie rady pedagogicznej, a następnego dnia na prośbę skarżącej dyrektor szkoły udostępnił jej oryginał pisma do wglądu z możliwością dokonania suplementu, z której skarżąca skorzystała. Ponadto pełniąca obowiązki Dyrektora stwierdziła w piśmie z dnia 14 września 2015 r., że pismo (wskazane we wniosku z dnia 2 września 2015 r.), z którym skarżąca została dwukrotnie zapoznana skierowano do Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w K. i nie istnieją przesłanki do przekazywania jego kserokopii ze względu na ochronę dóbr osobistych osób, które podpisały się pod tym pismem.

W ocenie Sądu pismo z dnia 14 września 2015 r. opisane powyżej zawiera w swojej strukturze wszystkie elementy, które uprawniają do uznania go – mimo ułomności dotyczącej formy prawnej – za decyzję o odmowie udostępnienia żądanej przez S. P. wnioskiem z dnia 2 września 2015 r. informacji publicznej.

Zważyć bowiem należy, że zgodnie z niekwestionowanym w doktrynie ani w dotychczasowym dorobku judykatury administracyjnej stanowiskiem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 1981 r. (sygn. akt SA 1163/81, OSPiKA 1982, Wa 9-10, poz. 169), akceptowanym bezwzględnie przez Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, pominięcie niektórych składników decyzji wymienionych w art. 107 § 1 kpa nie pozbawia aktu pisemnego charakteru decyzji administracyjnej.

Wskazano jednocześnie jako bardziej istotne cztery elementy tzw. konstytutywne, które kreują dany akt pisemny jako decyzję administracyjną ze wszystkimi konsekwencjami w sferze materialnoprawnej i procesowej.

Za takie elementy uznano: oznaczenie podmiotu, od którego akt pochodzi, określenie adresata, rozstrzygnięcie i podpis osoby reprezentującej organ.

W uznaniu Sądu pismo pełniącej obowiązki Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w K. z dnia 14 września 2015 r. zawiera minimum elementów powyżej wskazanych, nadających mu byt decyzji administracyjnej w dozwolonej formie ułomnej. Oznaczono w nim autora i adresata, rozstrzygnięto odmownie o żądaniu objętym wnioskiem S. P. z dnia 2 września 2015 r., stwierdzając brak przesłanek do przekazywania kserokopii i opatrzono podpisem osoby reprezentującej podmiot uprawniony do podjęcia czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej, określonej przez wnioskodawczynię.

Istotne też jest, że stosując się do wymogu ustawowego oznaczono w nim podmioty których dobra osobiste wymagały ochrony poprzez odmowę udostępnienia informacji publicznej, a ponadto zachowano czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Ze względów powyżej przedstawionych Sąd uznał, że zarzut bezczynności jest nieuzasadniony, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie i stosownie do przepisu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.

Ponadto Sąd uznał za właściwe wyjaśnić, że w terminie 14 dni od dnia doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem skarżąca może zażądać w trybie art. 111 § 1 kpa uzupełnienia decyzji z dnia 14 września 2015 r. w zakresie pouczenia o przysługujących środkach zaskarżenia, a po otrzymaniu stosownego postanowienia skorzystać z możliwości weryfikowania tej decyzji w trybie podanym w pouczeniu.

H.B.30.05.2017 r.