Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SAB/Wr 162/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Stwierdzono, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędziowie Sędzia WSA Anna Moskała, Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Anetta Chołuj, , Protokolant specjalista Jolanta Ryndak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 31 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi N. A. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie niewydania zezwolenia na pobyt czasowy I. stwierdza bezczynność Wojewody D.; II. stwierdza, że bezczynność Wojewody D. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy; IV. przyznaje od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną w kwocie [...] ([...]) złotych; V. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] grudnia 2017 r. N. A. (dalej: skarżąca, strona, cudzoziemka), wystąpiła do Wojewody D. z wnioskiem o udzielenie jej zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z uwagi na pobyt z mężem (M. A.), posiadającym zgodę na pobyt czasowy i pracę do 30 maja 2020 r (decyzja z [...] maja 2017 r.).

W piśmie 13 lutego 2018 r., zatytułowanym "Skarga" skarżąca zarzuciła , że postępowanie zainicjowane jej wnioskiem przedłuża się, a wciąż nie otrzymała żadnego pisma od organu. Jednocześnie wystąpiła z prośbą o udzielenie jej informacji o stanie sprawy. Z kolejnym pismem (drogą elektroniczną) cudzoziemka wystąpiła 5 kwietnia 2018 r., podnosząc, że w dalszym ciągu nie otrzymała żadnych informacji o sprawie, nie ma możliwości rezerwacji wizyty przez internet, jak również kontaktu telefonicznego z pracownikami organu, mimo ponad 200 prób połączenia. Podniosła, że poprzednia karta pobytu utraciła ważność 10 lutego 2018 r., i obecnie strona musi otrzymać pieczątkę w paszporcie, umożliwiającą jej powrót do pracy. Ponadto potrzeba uzyskania karty pobytu do 20 września 2018 r. jest związana z koniecznością wyjazdu na tydzień do kraju pochodzenia w ważnej sprawie rodzinnej.

Pismem z 14 kwietnia (złożonym elektronicznie) skarżąca wniosła do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w Warszawie, na podstawie art. 37 k.p.a. ponaglenie, w którym zarzuciła organowi uchybienie terminowi do załatwienia sprawy i niepodejmowanie żadnych czynności przewidzianych w art. 109 ustawy z dnia _____________ o cudzoziemcach. Podkreśliła, że powyższe prowadzi do łamania jednego z podstawowych praw człowieka, tj. prawa do wolnego przemieszczania się. Podniosła, że zgodnie z art. 108 ustawy o cudzoziemcach, jeżeli wniosek strony nie zawiera braków formalnych, wojewoda umieszcza w dokumencie podróży cudzoziemca odcisk stempla potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy". Zgodnie z informacją ze strony internetowej D. Urzędu Wojewódzkiego, umieszczenie takiej pieczątki możliwe jest wyłącznie po pisemnym wezwaniu przez inspektora prowadzącego sprawę. Strona nie otrzymała jednak wciąż informacji o tym, kto prowadzi sprawę, ani jakiegokolwiek wezwania, mimo upływu terminów wskazanych w art. 35 k.p.a, nie została również poinformowana o przyczynach zwłoki ani o nowym terminie załatwienia sprawy. Również jej skarga do Wydziału Nadzoru i Kontroli pozostała bez odpowiedzi.

Pismem z 20 maja 2018 r., w związku z brakiem odpowiedzi i reakcji organu na poprzednie pisma, strona ponownie wniosła prośbę o udzielenie jej informacji o stanie sprawy oraz terminie, w którym miałaby uzupełnić ewentualne braki wniosku i otrzymać do paszportu pieczątkę potwierdzającą złożenie wniosku. Ponowiła argumenty ponoszone w poprzednich pismach.

Wojewoda D. pismem datowanym na 1 czerwca 2018 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w W., Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w K. oraz Wydziału Zamiejscowego Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w W., celem zaopiniowania wniosku cudzoziemki. W dniu 14 czerwca 2018 r, do organu wpłynęła zwrotna informacja od Policji, 11 czerwca od Straży Granicznej i 12 czerwca od ABW.

W dniu 10 lipca 2018 r. skarżąca stawiła się osobiście w organie i wniosła do protokołu kolejną skargę na brak działań ze strony Wojewody D. Podniosła, że od prowadzącego jej sprawę pracownika dowiedziała się, że wysłano już jedno pismo w związku z jej wnioskiem, jednak w sekretariacie Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców dowiedziała się, że pismo w jej sprawie w ogóle nie zostało jeszcze wysłane. Ponownie zwróciła się o załatwienie jej sprawy i wydanie decyzji.

W odpowiedzi na ponaglenie organ pismem z 16 maja 2018 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku w części A pkt 2 i 5 oraz do przesłania kserokopii wszystkich stron paszportowych zawierających adnotacje urzędowe i okazania oryginału do wglądu. Ponaglenie Wojewoda D.i uznał za uzasadnione i przekazał do Urzędu do Spraw Cudzoziemców - Departamentu Legalizacji Pobytu w Warszawie 23 maja 2018 r.

W dniu 31 września 2018 r., do organu wpłynęła skarga cudzoziemki z 25 września 2018 r. na bezczynność Wojewody D. w sprawie z wniosku strony o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Pełnomocnik skarżącej wniósł o: stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i nie załatwił wniosku skarżącej, zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 14 dni, przyznanie od organu na rzecz skarżącej kwoty 4 000 zł na podstawie art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a., zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania sądowego. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 6, art. 7, art 8, art.9, art. 10, art. 12, art. 35 § 1 oraz art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej również jako: "k.p.a.") – przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy. W uzasadnieniu opisała przebieg postępowania i podniosła, że sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie, zaś niniejsza sprawa w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie ma charakteru skomplikowanego i nie wymaga prowadzenia szczególnie wnikliwego postępowania dowodowego i powinna być załatwiona w terminie miesiąca, maksymalnie dwóch miesięcy od dnia złożenia przez stronę wniosku, tymczasem postępowanie toczy się już prawie dziesięć miesięcy, co stanowi o oczywistym przekroczeniu terminów załatwienia sprawy i naruszeniu zasad i norm zawartych w art. 12 § 1 i 2 (zasada szybkości postępowania) pozostałych wskazanych w skardze. Biorąc pod uwagę czas trwania postepowania, postawę skarżącej, która przez kilkanaście miesięcy próbowała bezskutecznie załatwić sprawę bez angażowania Sądu, bezczynność organu w niniejszej sprawie miała, zdaniem Skarżącej, niewątpliwie rażący charakter i podważa zaufanie jednostki do organów państwa. Skarżąca wskazuje, że w rezultacie doszło do także do naruszenia wynikającego z Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka prawa do swobodnego przemieszczania się, które, zgodnie z art. 13 tego aktu, obejmuje swobodę poruszania się i wyboru miejsca zamieszkania w granicach każdego państwa, swobodę opuszczania jakiegokolwiek kraju, łącznie z własnym krajem oraz swobodę powrotu do swojego kraju. Tego ostatniego prawa skarżąca została pozbawiona, bowiem nie może powrócić do swojego kraju, a mam tam do załatwienia pilne sprawy spadkowe – o czym informowała organ, zwracając się o przyspieszenie załatwienia sprawy.

Pismem z 27 września organ wyznaczył stronie przewidywany termin załatwienia sprawy na 27 listopada 2018 r., powołując się na konieczność zasięgnięcia opinii i uzyskania informacji od innych organów na podstawie art. 109 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach. Jednocześnie organ poinformował stronę, że kontakt z podpisanym na piśmie pracownikiem prowadzącym sprawę jest możliwy jedynie po uprzednim wezwaniu ze strony prowadzącego postępowanie oraz o możliwości otrzymania do paszportu pieczątki potwierdzającej złożenie wniosku. W piśmie zawarto także wezwanie do złożenia przez stronę dokumentów (oświadczenia męża o pokryciu kosztów pobytu skarżącej na terytorium Polski oraz dokumentów potwierdzających posiadanie przez cudzoziemkę ubezpieczenia zdrowotnego).

Decyzją z [...] października 2018 r. Wojewoda D. udzielił skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy do 30 maja 2020 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że sposób prowadzenia sprawy nie wynikał ze złej woli pracowników Urzędu Wojewódzkiego ale był skutkiem dużej ilości wniosków składanych przez cudzoziemców, koniecznością jednoczesnego procedowania w wielu sprawach w warunkach znacznego odpływu pracowników. Organ wywodził, że z uwagi na sytuację związaną z ilością rozpatrywanych wniosków, kadrą zajmującą się sprawami oraz wdrażanymi zmianami organizacyjnymi, uchybienia postępowania w przedmiocie wniosku złożonego przez skarżącą nie miały charakteru rażącego. Podkreślił, że przy rozpatrywaniu wniosków obowiązuje kolejność ich wpływu, a każda sprawa wymaga już na etapie wszczęcia postępowania staranności oraz wnikliwej analizy złożonych dokumentów, co wpływa na przesunięcie terminu jej załatwienia. Wojewoda D. sprzeciwia się wobec powyższego żądaniu zasądzenia na rzecz skarżącego kwoty 15 000 zł i powołując się m.in. na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 1314/16 i wojewódzkich sądów administracyjnych podkreśla, że suma pieniężna może być na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U z 2018 , poz.1302 ze zm.) – dalej: p.p.s.a przyznana tylko w sytuacji, gdy przyznanie to jest potrzebne dla osiągnięcia celu orzeczenia rozstrzygającego skargę na bezczynność tj. zwalczania bezczynności organu oraz zdyscyplinowania organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga w niniejszej sprawie okazała się uzasadniona.

Jak stanowi art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej, przy czym na mocy art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że [...] października 2018 r. Wojewoda D. rozstrzygnął wniosek skarżącej i wydał jej zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Polski do 30 maja 2020 r. Jednakże Sąd orzekający w obecnym składzie stoi na stanowisku, że nawet załatwienie przez Wojewodę D. sprawy z wniosku skarżącej, poprzez wydanie decyzji udzielającej zezwolenia na pobyt czasowy

po wniesieniu skargi w niniejszej sprawie, nie zwalnia Sądu z obowiązku badania, czy organ administracji publicznej dopuścił się bezczynności. Jak trafnie zauważył Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt IV SAB 427/18 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń CBOiSA), w obecnym stanie prawnym, rozpoznanie skargi na postawie art. 149 § 1 p.p.s.a. polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu. Wydanie przez organ administracyjny decyzji, w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi na bezczynność nie zwalania sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. m.in. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy organ dopuścił się bezczynność (art. 149 § 1 pkt 3) oraz czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną. W konsekwencji w razie uwzględnienia skargi, w rozumieniu art. 149 P.p.s.a. konieczne jest stwierdzenie, czy organ dopuścił się bezczynności i czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualne wymierzenie organowi grzywny lub przyznanie od organu na rzecz skarżącego odpowiedniej sumy pieniężnej. Tym samym stanowisko organu, że w sytuacji gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organ administracyjny wydał decyzję, konieczne jest umorzenie postępowania sądowego w całości jest nieprawidłowe, ponieważ nie uwzględnia pełnej treści art. 149 p.p.s.a. Umorzenie postępowania sądowego jest zasadne jedynie co do zobowiązania organu do wydania decyzji, ponieważ tylko w tym zakresie postępowanie to stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (uchwała 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA z 2009 r., z. 4, poz. 63).

W tych okolicznościach Sąd orzekł zatem o umorzeniu postępowania jedynie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy ( pkt III wyroku).

Samo pojęcie "bezczynności" nie zostało zdefiniowane ani w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani w Kodeksie postępowania administracyjnego. Jednakże, zarówno doktryna, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy – w ustalonym przepisami terminie - organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej. Powody niepodjęcia aktu lub niedokonania czynności, nie mają znaczenia dla oceny zasadności skargi na bezczynność. W szczególności, nie ma znaczenia czy bezczynność została spowodowana zawinionym albo też niezawinionym opóźnieniem organu, czy też związana jest z przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać wydane/dokonane.

Nie ulega ponadto wątpliwości, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada szybkości postępowania, w myśl której organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, oraz powinny niezwłocznie załatwiać sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień.

Art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie powyższej zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie z dyspozycją art. 35 § 2 k.p.a. niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.).

Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że skierowany do Wojewody D. wniosek skarżącej, został złożony 20 grudnia 2017 r. Wniosek ten nie został załatwiony w przewidzianym przez prawo terminie (nawet przyjmując przewidziany w art. 35 § 3 k.p.a. dwumiesięczny wydłużony termin). Strona począwszy od 13 lutego 2018 r. kilkukrotnie ( 5 kwietnia, 14 kwietnia – ponaglenie, 20 maja , 10 lipca, 1 sierpnia 2018 r.) zwracała się od organu o przyspieszenie załatwienia sprawy i udzielenie jej informacji o stanie załatwienia wniosku, wskazując przy tym na trudności w kontakcie z organem i przy uzyskaniu stempla do paszportu oraz problemy z jakimi wiąże się dla niej brak decyzji w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy. Poza poinformowanie strony pismem z 16 kwietnia 2018 r. o przekazaniu jej ponaglenia do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w Warszawie, organ nie podejmował żadnych czynności w sprawie do czasu wystąpienia o informacje o cudzoziemce do stosownych służb, przy czym odpowiedzi na pismo z 1 czerwca 2018 r. w tej sprawie – jak wynika z informacji znajdujących się w aktach administracyjnych, otrzymał do 14 czerwca 2018 r. W dniu 27 września 2018 r. tj. po upływie ponad 9 miesięcy od złożenia wniosku oraz już po złożeniu przez stronę skargi do Sądu, Wojewoda D. wezwał dopiero skarżącą do uzupełnienia dokumentów warunkujących wydanie decyzji.

Niewątpliwie takie zachowanie organu narusza art. 35 § 3 k.p.a. Analiza akt potwierdza, że organ zajął się sprawą skarżącej dopiero w wyniku ponawianych interwencji i wnoszonych środków procesowych. W ocenie Sądu, sposób postępowania Wojewody D. w sprawie jest nie do zaakceptowania. Niedopuszczalna jest bowiem sytuacja, w której organ administracji, który znacznie przekroczył wynikające z przepisów prawa terminy załatwienia sprawy, podejmuje pierwsze czynności celem rozpatrzenia wniosku dopiero w wyniku działań samego wnioskodawcy. Podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie Wojewoda D. przez 9 miesięcy postępowania, całkowicie ignorował nałożoną na niego w art. 36 k.p.a. powinność i nie zawiadomił strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, nie podał przyczyn tego stanu rzeczy i nie wskazał nowego terminu jej załatwienia. Dopiero po interwencji skarżącej w postaci ponaglenia, a później skargi organ określił przewidywany termin załatwienia sprawy na dzień 27 listopada 2018 r.

Powyższe stanowi, że w postępowaniu prowadzonym w sprawie, zaistniała oczywista bezczynność organu, co stanowiło naruszenie zasad i terminów określonych w art. 35 i art. 36 k.p.a. oraz w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 12 k.p.a. W świetle zaistniałych w sprawie okoliczności, Sąd stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), co orzeczono w pkt I sentencji wyroku.

Biorąc zaś pod uwagę czas trwania postępowania, jak i opisaną wyżej postawę organu tj. niepodejmowanie żadnych czynności aż do momentu interwencji skarżącej, Sąd uznał, że bezczynność organu w prowadzonym postępowaniu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przez które należy rozumieć oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Stwierdzona bezczynność wynikała wyłącznie z zaniechań organu. Do zaistniałej sytuacji w żaden sposób nie przyczyniła się strona postępowania. Wręcz przeciwnie, to strona wykazywała aktywność zmierzającą do sprawnego załatwienia sprawy, podejmując szereg czynności tj. złożenie wniosku o przyspieszenie, wniesienie ponaglenia, przedłożenie dokumentacji z własnej inicjatywy lub na wezwanie organu. Organ zaś nie tylko nie działał w sprawie, ale nawet nie poinformował strony o przyczynach zaistniałej sytuacji, do czego w myśl przepisów był zobowiązany.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Ponadto, rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Sytuacja, w której strona - pozbawiona możliwości legalnego pobytu - czeka tak długo, jak w rozpoznawanej sprawie (prawie dziesięć miesięcy), na rozstrzygnięcie organu administracji publicznej, nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa i jednoznacznie wskazuje na rażące naruszenie prawa. Zachowanie organu nie zasługuje na aprobatę i w sposób oczywisty podważa zaufanie jednostki do organów administracji publicznej.

Rozpoznając wniosek skarżącej, Sąd przyznał jej sumę pieniężną w kwocie 2.000 zł, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. uznając, że kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności.

W ramach przysługujących kompetencji, Sąd postanowił odstąpić od wymierzenia organowi grzywny, biorąc pod uwagę, że ilość załatwianych przez Wojewodę D. wniosków w sprawie o wydanie decyzji zezwalającej na pobyt i pracę dla cudzoziemców jest bardzo duża oraz że czynione są starania dla poprawy mobilności organu w tym zakresie (organizacja nowych stanowisk do obsługi wniosków cudzoziemców, przesunięcia kadrowe itp.). I chociaż dla stwierdzenia bezczynności nie mają znaczenia przyczyny organizacyjne lub kadrowe, leżące po stronie organu (właściwa organizacja zadań i zapewnienie odpowiedniej kadry należy do zadań publicznych, które nie mogą być realizowane ze szkodą dla jednostki), to jednak – w pewnych sytuacjach - winny one rzutować na rozstrzygnięcia Sądu wydawane na podstawie 149 § 2 p.p.s.a.

Z przedstawionych wyżej względów, Sąd – na podstawie art. 149 § 1 pkt 3, § 1a i § 2 orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.