Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 500/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Anita Lewińska-Karwecka po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 września 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 646/14 w sprawie ze skargi G. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 646/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę G. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał m.in., że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ż. decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409), nakazał G. K. dokonanie rozbiórki podcienia dobudowanego do budynku mieszkalnego na działce nr [...] w R. Organ orzekający, powołując się na wyniki kontroli z dnia 8 listopada 2011 r. podał, że do budynku nr [...] w R. dobudowano żelbetową płytę podpartą dwoma słupami. Płyta ta posiada wymiary 3,70 m x 3,15 m i jest oddalona od granicy działki o 1,70 m. Inwestor dokonał w dniu 2 sierpnia 2011 r. zgłoszenia do Starostwa Powiatowego zamiaru budowy "pochylni o wymiarach 3,0 x 3,5 m" w parterze budynku mieszkalnego przy ul. [...]. Do zgłoszenia dołączono szkic przedmiotowej pochylni, podano jej szczegółowe wymiary i odległość od granicy z działką nr [...]. Powołując się na wyrok z dnia 28 września 2012 r., sygn. II SA/Gl 482/12 (wyrokiem tym oddalono skargę U. P. i Z. P. na decyzję [...]WINB z dnia [...] marca 2012 r., którą uchylono decyzję PINB w Ż. z dnia [...] lutego 2012 r.) organ orzekający podał, że jego obowiązkiem było ustalenie charakteru i rodzaju robót. Inwestor w dniu 18 marca 2013 r. oświadczył, że wykonana płyta żelbetowa stanowi zadaszenie wejścia do budynku.

Zdaniem organu żelbetowa płyta nie stanowi daszku nad wejściem (z uwagi na jej wymiary) a w istocie stanowi podcień, czyli otwartą przestrzeń w przyziemiu budynku, ograniczoną słupami o znaczeniu konstrukcyjnym, biegnącymi wzdłuż elewacji. Powołał się organ na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. (wydaną w tej sprawie, uchylającą orzeczenie organu I instancji z dnia [...] maja 2013 r.), w której wskazano, że w następstwie wykonanych robót nastąpiła zmiana kubatury brutto budynku mieszkalnego. Stwierdzono, że wobec uznania zgłoszenia z dnia 2 sierpnia 2011 r. za nieskuteczne i nie wykonania przez G. K. zadaszenia, ale zupełnie innego obiektu zastosowano w stosunku do niego art. 48 ustawy Prawo budowlane. W związku z tym wydano w dniu [...] września 2013 r. postanowienie, w którym zobowiązano inwestora do przedłożenia dokumentów o których mowa w art. 48 ust. 2 (powinno być ust. 3) ustawy Prawo budowlane do dnia 31 grudnia 2013 r.

Ponieważ inwestor nałożonych obowiązków nie wypełnił ani nie wnioskował o przedłużenie wyznaczonego terminu orzeczono rozbiórkę podcienia.

G. K. w odwołaniu od powyższej decyzji zakwestionował zastosowanie przez organ I instancji art. 48 ustawy Prawo budowlane. Stwierdził, że nie wybudował on ani obiektu budowlanego ani jego części, a jedynie wykonał roboty budowlane w następstwie których powstały elementy konstrukcyjne budynku. W jego ocenie decyzja organu I instancji narusza także art. 6, 7 i 8 k.p.a.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2014 r. utrzymał w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy opisał przebieg dotychczasowego postępowania oraz zacytował wyjątki z uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie II SA/Gl 482/12 wskazując, że w wyroku tym stwierdzono, że "nie można również wykluczyć trybu przewidzianego w art. 48 ustawy – Prawo budowlane, gdyby okazało się, że pomimo zgłoszenia budowy pochylni inwestor realizuje zupełni inny obiekt".

Inwestor różnie (na żądanie organu) określał charakter wykonanego obiektu: taras, drewniana altanka, zadaszenie nad wejściem.

Zdaniem organu orzekającego z akt wynika, że inwestor wykonał podcień, za który uznaje się otwartą przestrzeń w przyziemiu budynku, ograniczoną słupami o znaczeniu konstrukcyjnym, biegnącymi wzdłuż elewacji, co spowodowało zmianę kubatury brutto obiektu nr [...] (§ 3 pkt 24 rozporządzenia). W konsekwencji organ uznał, że odwołujący się dokonał rozbudowy budynku mieszkalnego o podcień, która wymagała pozwolenia na budowę.

Organ przyznał, że w dniu 2 sierpnia 2011 r. odwołujący się dokonał zgłoszenia budowy pochylni (budowa pochylni dla osób niepełnosprawnych wymaga uprzedniego skutecznego zgłoszenia – art. 29 ust. 1 pkt 18 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane).

Jednakże jak wynika z protokołu kontroli (8 listopada 2011 r.) jako datę rozpoczęcia robót to jest budowy tarasu przy budynku nr [...] wskazano 1 lipca 2011r. W tym samym dniu (to jest 8 listopada 2011 r.) odwołujący się poinformował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż., że roboty budowlane związane z budową pochylni rozpoczął w dniu 2 września 2011 r., a nie jak podano do protokołu w dniu 1 lipca 2011 r. Z akt wynika, wg ustaleń organu I instancji, że roboty budowlane rozpoczęły się 1 lipca 2013 r., czyli przed dokonaniem zgłoszenia.

Nadto, zdaniem organu nie można przyjąć by wykonanie płyty żelbetowej na wysokości I kondygnacji, podpartej słupami było realizacją pochylni dla osoby niepełnosprawnej. W związku z tym zasadnie w przedmiotowej sprawie zastosowano tryb z art. 48 ustawy Prawo budowlane, a ponieważ odwołujący się nie wykonał obowiązków określonych w postanowieniu z dnia [...] marca 2013 r. orzeczono rozbiórkę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach G. K. domagał się uchylenia decyzji ostatecznej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zarzucał naruszenie art. 48 ustawy Prawo budowlane poprzez nieprawidłową kwalifikację wykonanych robót budowlanych oraz naruszenie przez organ zasad zawartych w art. 6, 7 i 8 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu podał, że wykonany przez niego podest żelbetowy stanowi etap budowy pochylni, a jego oświadczenie, że podest jest zadaszeniem nad wejściem stanowi wynik nakłaniania go do takiego oświadczenia przez organy nadzoru. Zarzucił nieprawidłową interpretację § 3 pkt 24 warunków technicznych, która doprowadziła do kwalifikacji powierzchni działki pod podestem jako "przykrytej zewnętrzną częścią budynku". Podobnie jak w odwołaniu twierdził, że nie wybudował budynku ani jego części, ale jedynie elementy konstrukcyjne, co oznacza, zdaniem skarżącego, konieczność zastosowania art. 51 ustawy Prawo budowlane.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 3 września 2014 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę podkreślając, że także "z tarasu" istniała możliwość wybudowania "pochylni dwubiegowej".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w uzasadnieniu merytorycznym wyroku wskazał, że zarówno w decyzji I jak i II instancji, opisano dokładnie (przez podanie wymiarów) inwestycję, której dotyczy orzeczona rozbiórka (wynikają rozmiary także z akt sprawy).

W aktach sprawy znajduje się zgłoszenie z dnia 1 sierpnia 2014 r. dokonane przez G. K. a dotyczące wykonania pochylni o wymiarach 3,0 x 3,5 m w parterze budynku mieszkalnego przy ul. [...].

Abstrahując od skuteczności tego zgłoszenia Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że skarżący nie wykonał obiektu objętego zgłoszeniem, ale zupełnie inny obiekt, a mianowicie żelbetową płytę o wymiarach 3,70 m x 3,15 m na wysokości I kondygnacji, podpartą słupami. Dodał, że istotnie budowa pochylni przeznaczonej dla osób niepełnosprawnych nie wymaga pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 18 ustawy Prawo budowlane) ale tylko zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane).

Sąd I instancji stwierdził, że jeżeli skarżący wykonał obiekt budowlany pod rządami aktualnie obowiązującego Prawa budowlanego, a był to obiekt wymagający pozwolenia na budowę, przy czym skarżący nie wykonał postanowienia z dnia [...] września 2013 r. zobowiązującego go do przedłożenia w określonym terminie dokumentów, to zasadnie orzeczono rozbiórkę wykonanego obiektu na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

Artykuł 48 ustawy Prawo budowlane znajduje zastosowanie w przypadku budowy obiektu budowlanego lub jego części lub też pozostawanie w budowie bez wymaganego pozwolenia. Natomiast przepis art. 49 b ww. ustawy dotyczy obiektu budowlanego będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.

Postępowanie naprawcze uregulowane w art. 50-51 ustawy Prawo budowlane dotyczy przypadków innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49 b ust. 1, co oznacza że mogłoby ono mieć zastosowanie tylko przy przyjęciu założenia, że inwestor wykonał roboty budowlane przy budowie pochylni. Dlatego też oczekiwanie skarżącego, że w stosunku do wykonanych przez niego robót powinien znaleźć zastosowanie art. 51 ustawy Prawo budowlane było nieuprawnione. Zasady postępowania w przypadku budowy obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę reguluje art. 48 ustawy Prawo budowlane.

Sąd wojewódzki podniósł, że w zaskarżonej decyzji dobudowa do budynku w postaci żelbetowej płyty o wymiarach 3,70 m x 3,15 m podpartej dwoma słupami usytuowanej na wysokości I kondygnacji określono jako "podcień". Zdaniem Sądu to określenie "podcień" istotnie może być dyskusyjne, ale niewątpliwie doszło do realizacji robót które nie były objęte zgłoszeniem, nie korzystały ze zwolnienia z uzyskania pozwolenia na budowę, co w konsekwencji oznacza konieczność zastosowania art. 48 ustawy Prawo budowlane.

Sąd nie zgodził się ze skarżącym, który zakwestionował zastosowanie do wykonanych przez niego robót art. 48 ustawy Prawo budowlane z uwagi na to, że nie budował on ani obiektu budowlanego ani jego części, a jedynie elementy konstrukcyjne.

Wskazał przy tym, że z akt sprawy (w tym zdjęć) wynika, że skarżący wykonał roboty budowlane w następstwie których zmieniła się kubatura brutto obiektu nr [...] (kubatura brutto - § 3 pkt 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). W istocie więc skarżący dokonał rozbudowy budynku mieszkalnego, a rozbudową stosownie do art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane jest budowa. Z kolei art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stanowi, że roboty budowlane (które obejmują także budowę – art. 3 pkt 7) można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył G. K., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 48 ustawy Prawo budowlane, poprzez bezzasadne zastosowanie trybu postępowania naprawczego określonego w tym przepisie i orzeczenia nakazu rozbiórki w trybie art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane z powodu niewykonania nałożonych na skarżącego obowiązków, pomimo występowania okoliczności podważających zasadność orzekania w tym trybie, a dotyczących faktu braku realizacji przez skarżącego obiektu budowlanego lub jego części,

b) art. 50 ustawy Prawo budowlanego, poprzez jego niezastosowanie w sprawie, w sytuacji wykonania przez skarżącego robót budowlanych przy budowie pochylni, które wymagają zgłoszenia, ale nie stanowią budowy obiektu lub jego części będącej w budowie, w rozumieniu art. 48 ustawy Prawo budowlane.

2) naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) w związku z art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie przez WSA w Gliwicach skargi G. K. w sytuacji, gdy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] została wydana z naruszeniem art. 7, 77, 80 k.p.a., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów skutkującym błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy, polegającym na zakwalifikowaniu wykonanych robót przy realizacji pochylni jako rozbudowa obiektu budowlanego o podcień.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że w aktach sprawy znajduje się złożone do Starosty Powiatowego w Ż. w dniu 2 sierpnia 2011 r. pisemne zgłoszenie o zamiarze wykonania pochylni dla osoby niepełnosprawnej z parteru budynku mieszkalnego położonego przy ulicy [...] w miejscowości R. wraz z załączonym do zgłoszenia roboczym szkicem, z którego wynika, iż pochylnia umożliwiająca wyjście na zewnątrz budynku ma być wykonana bezpośrednio z pomieszczeń zajmowanych przez osobę niepełnosprawną, usytuowanych na parterze budynku. Skarżący od lat sprawuje opiekę nad niepełnosprawną 91 letnią krewną poruszająca się na wózku inwalidzkim. Budynek skarżącego nie posiada pierwszego piętra. Składa się z przyziemia (przeznaczonego na cele gospodarcze oraz komunikację) i wysokiego parteru (ok. 2,30 m nad poziomem ziemi). Załączony do zgłoszenia szkic przewiduje wykonanie dwóch słupów dla podtrzymania płyty żelbetowej o wymiarach 3 x 3,5 m stanowiącej element pochylni, która ma umożliwić osobie niepełnosprawnej wyjazd z pomieszczeń znajdujących się na parterze budynku na zewnątrz budynku przy pomocy opiekuna. Płyta żelbetowa służy do manewru i bezpiecznego naprowadzenia wózka inwalidzkiego na zjazd pochylni. Do chwili obecnej osoba niepełnosprawna nie ma możliwości samodzielnego czy też przy pomocy opiekuna opuszczenia budynku, bo jedyne wejście do części mieszkalnej usytuowanej na parterze budynku odbywa się stromymi schodami znajdującymi się wewnątrz budynku prowadzącymi z przyziemia na parter. Schody nie nadają się do prowadzenia wózka z osobą niepełnosprawną. Z uwagi na skargi i interwencje właścicieli sąsiedniej działki, zamierzenie realizacji pochylni nie zostało przez skarżącego dokończone. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie zgłosił sprzeciwu co do realizacji pochylni zgodnie z dokonanym zgłoszeniem.

G. K. podkreślił, że wykonana na poziomie parteru płyta żelbetowa nieznacznie wykracza poza wymiary wskazane w zgłoszeniu, tj. odpowiednio o 15 cm i 20 cm. Wykonana płyta żelbetowa podparta na dwóch słupach jest jednym z etapów wykonania pochylni, która co do zasady, nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę lecz zgłoszenia. W skardze do WSA w Gliwicach skarżący wyjaśnił przyczyny złożenia oświadczenia z dnia 18 marca 2013 r. o funkcji płyty żelbetowej jako zadaszenia wejścia do budynku oraz potwierdził zamiar realizacji pochylni dla osoby niepełnosprawnej. W toku postępowania przed organem nadzoru budowlanego I instancji skarżący wielokrotnie podkreślał, że wyłącznym zamiarem związanym z potrzebą zamieszkałej w budynku osoby niepełnosprawnej jest wykonanie pochylni. Organy nadzoru budowlanego nie przedstawiły dostatecznych wyjaśnień, dlaczego nie dały wiary wyjaśnieniom skarżącego. Nie przeprowadziły również żadnych dodatkowych dowodów, pomimo, iż obliguje do tego art. 7 i 77 k.p.a. Zdaniem skarżącego, w tej sytuacji, odmienna ocena dokonana przez organy nadzoru budowlanego i Sąd co do zamiaru i woli skarżącego jak też kwalifikacji wykonanych robót jest nieuprawniona i narusza zasady określone w art. 80 k.p.a. bowiem przekracza zasady swobodnej oceny dowodów. Zaskarżony wyrok Sądu aprobuje bezpodstawnie stanowisko organu administracji, który uznał, iż skarżący dokonał rozbudowy budynku mieszkalnego o podcień lub co najmniej o żelbetową płytę, bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Wnoszący skargę kasacyjną zaznaczył, że zakwalifikowanie wykonanych elementów pochylni jako podcień jest nieprawidłowe. Zgodnie z przyjętą powszechnie definicją techniczną podcień to niezabudowana przestrzeń przyziemia budynku powstała przez cofnięcie ściany lub jej części w stosunku do lica i nakryta wspólnym dachem, stosowana głównie dla uzyskania większej przestrzeni ruchu ulicznego lub zwiększenia użyteczności budynku. Roboty jakie wykonał skarżący nie doprowadziły do powstania podcienia w budynku jak też jego rozbudowy. WSA w Gliwicach mimo zastrzeżeń skarżącego bezpodstawnie przyjął że stan faktyczny w niniejszej sprawie został dostatecznie i prawidłowo wyjaśniony.

Skarżący podniósł, iż w wyniku wykonanych robót powstały elementy pochylni w postaci płyty żelbetowej podpartej słupami. Pochylnia stanowi część drogi komunikacyjnej, która umożliwia osobie niepełnosprawnej poruszającej się na wózku inwalidzkim wjazd i wyjazd z budynku. Wykonywanie pochylni nie jest budowaniem obiektu budowlanego lub jego części w rozumieniu art. 48 ustawy Prawo budowlane. Pochylnia nie stanowi bowiem obiektu budowlanego, do których zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane należą: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz obiekt małej architektury. Pochylni nie można traktować jako budowli, ponieważ wyliczenie zawarte w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane jest wyliczeniem wyczerpującym. Pochylni nie można również zakwalifikować jako część obiektu budowlanego w rozumieniu art. 48 ustawy Prawo budowlane. Podjęte przez skarżącego roboty budowlane, mające na celu zrealizowanie pochylni nie polegały na budowie obiektu budowlanego. Dlatego też zdaniem skarżącego roboty te należy zakwalifikować jako inny przypadek robót budowlanych, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Art. 50 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane odnosi się do takich robót budowlanych, które wymagają pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, ale które jednocześnie nie są budową w rozumieniu art. 48 ustawy Prawo budowlane albowiem nie polegają na budowie obiektu budowlanego lub jego części.

Skarżący wskazał przy tym na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2000 r., sygn. akt OPS 20/99 i z dnia 20 października 1997 r., sygn. akt OPS 3/97.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania Z. P. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w zw. z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministarcyjnego.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do tego jak należy zgodnie z przepisami prawa budowlanego zakwalifikować obiekt wzniesiony przez G. K. na działce nr [...] w R., o którym mowa w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. nr [...] z dnia [...] lutego 2014r. i czy na taki obiekt potrzebne było pozwolenia na budowę czy zgłoszenie.

Sam skarżący różnie określa charakter wykonanego przez siebie obiektu podając, że jest to taras, altanka, zadaszenie nad wejściem, pochylnia dla osoby niepełnosprawnej, elementy konstrukcyjne budynku.

Z licznych pism skarżącego znajdujących się w aktach sprawy, a także ze skargi i skargi kasacyjnej wynika, że dąży on do ustalenia takiej kwalifikacji prawnej przedmiotowego budynku, która by nie wymagała pozwolenia na budowę i mieściła się w ramach budów nie wymagających pozwolenia na budowę, wyszczególnionych w art. 29 ust. 1 prawa budowlanego.

Stanowisko inwestora jest zrozumiałe, gdyż od tego uzależnione są dalsze konsekwencje prawne wynikające z przepisu art. 48, 49b czy art. 50-51 prawa budowlanego.

Należy pamiętać , że podstawowa zasada prawa budowlanego, mówiąca o tym kiedy wymagane jest pozwolenie na budowę wynika z art. 28 ust. 1 prawa budowlanego. Przypadki, kiedy nie jest wymagane pozwolenia na budowę wymienione w art. 29 prawa budowlanego, są wyjątkami od reguły, nie można więc ich interpretować w drodze wykładni rozszerzającej.

Stan faktyczny sprawy został dokładnie ustalony przez organ i prawidłowo zaakceptowany przez Sąd I instancji co oznacza, że w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania.

2 sierpnia 2011r. G. K. dokonał do Starosty Powiatowego w Ż. pisemnego zgłoszenia zamiaru wykonania pochylni dla osoby niepełnosprawnej o wymiarach 3 x 3,5m w poziomie parteru budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w miejscowości R. ( dz. nr [...]).

Budowa pochylni niewątpliwie wymaga uprzedniego skutecznego zgłoszenia co wynika z art. 29 ust. 1 pkt 18 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego.

Kontrola przedmiotowego budynku wykazała, że skarżący wykonał żelbetonową płytę o wymiarach 3,70 x 3,15 m na wysokości I kondygnacji ( ok. 3 m) podpartą słupami.

Dlatego zgodzić należy się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach, że G. K. nie wykonał obiektu objętego zgłoszeniem, ale zupełnie inny obiekt nietrafnie wprawdzie nazwany przez organ nadzoru budowlanego " podcieniem".

Podcienie – to pojęcie architektoniczne, które oznacza otwarte pomieszczenie w przyziemiu budynku wsparte na słupach, filarach lub kolumnach, usytuowane wzdłuż jednej ze ścian budynku lub otaczające go dokoła ( Słownik języka polskiego pod redakcją Stanisława Skorupki, Haliny Auderskiej, Zofii Łempickiej, Państwowe Wydawnictwo Naukowe Warszawa 1968 r.).

Skoro skarżący zrealizował roboty budowalne ( które nie były objęte zgłoszeniem) – dobudowując do budynku płytę żelbetową podpartą dwoma słupami na wysokości I piętra i w istocie dokonał rozbudowy budynku mieszkalnego to prawidłowo zastosowano przepis art. 48 prawa budowlanego.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ż. chcąc umożliwić sprawcy samowoli budowlanej legalizację wykonanych robót budowlanych nałożył postanowieniem z [...] marca 2013 r. na skarżącego określone obowiązki. Ponieważ skarżący ich nie wykonał słusznie orzeczono rozbiórkę.

W związku z powyższym w ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego nietrafne są zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 48 poprzez bezzasadne zastosowanie trybu postępowania określonego w tym przepisie i art. 50 prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie w sprawie.

Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku dokonał prawidłowej wykładni powyższych przepisów wskazując, że wzniesiona przez skarżących żelbetonowa płyta podparta dwoma słupami na wysokości I piętra wymagała uzyskania pozwolenia na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekając jak w zaskarżonym wyroku dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Stan faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony, nie budzi żadnych wątpliwości.

Sam fakt, że stanowisko organu nadzoru budowlanego i Sądu jest odmienne od poglądu skarżącego w sprawie kwalifikacji prawnej wykonanych robót budowlanych nie oznacza, że zostały naruszone przepisy kodeksu postępowania administracyjnego wymienione w skardze kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w wyroku.