Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 1157/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2351
journal: Dz.U. 1974 nr 24 poz 141
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.
article: par. 5 ust. 1 - 3, par. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1367
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 r. sprawy ze skargi D. T. L. na decyzję P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. w dniu [...] września 2014 r. wydał decyzję nr [...].2014 o braku podstaw do stwierdzenia u D. L. choroby zawodowej - przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat.

Od powyższej decyzji odwołała się D. L., która zarzuciła, że zdaniem organ I instancji wydał decyzję na podstawie orzeczeń lekarskich, a nie na podstawie badań lekarskich przedstawionych przez stronę.

P. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie I – instancyjne. W uzasadnieniu podano, że w niniejszej sprawie Poradnia Chorób Zawodowych P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. wydala orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u D. L. z ustaleniem klinicznym: obserwacja w kierunku przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat -negatywna oraz uzasadnieniem: "Badaniem laryngologiczno - foniatrycznym z badaniem videostroboskopowym (...) stwierdzono: fałdy głosowe gładkie, blade, brzeg gładki: drgania fałdów głosowych nieregularne, niejednakowe o zmniejszonej amplitudzie, zwarcie fonacyjne niepełne w okolicy spoidła tylnego, przesunięcie brzeżne ograniczone, poziom fałdów głosowych równy, występuje tendencja do fonacji rzekomej; próba obciążeniowa głosu ujemna. Rozpoznano: dysfonię hyperfunkcjonalną. Schorzenie to nie jest ujęte w wykazie chorób zawodowych." Powyższe orzeczenie, jak również przebieg pracy zawodowej D. L. (pismo dyrektora Szkoły Podstawowej w D. z dnia [...] lipca 2013 r., pismo dyrektora Szkoły Podstawowej w K. z dnia [...] lipca 2013 r., pismo dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w B. z dnia[...] lipca 2013 r. oraz pismo dyrektora Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia w Ł. ), karta oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej z dnia [...] lipca 2013 r., stanowiły podstawę wszczęcia postępowania przez organ I instancji. W trakcie prowadzonego postepowania D. L. była badana w trybie odwoławczym w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. W dniu [...] maja 2014 r. wydano orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, z ustaleniem klinicznym: "obserwacja w kierunku choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat pod postacią guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych bądź niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią" - negatywna oraz stwierdzeniem, iż ,,(...) przeprowadzona w Instytucie Medycyny Pracy w Ł.ocena wydolności głosowej krtani metodą wideostroboskopową wykazała, że fałdy głosowe są symetryczne przy fonacji i oddychaniu, gładkie. Na powierzchni lewego fałdu widoczne jest pojedyncze naczynie żylne. Zwarcie fonacyjne jest prawidłowe. Drgania fałdów głosowych są niejednakowe, niejednoczesne, nieregularne, amplituda drgań-średnia. Próba obciążeniowa narządu głosu wypadła ujemnie. Przesunięcie brzeżne jest obustronnie obecne, ograniczone, poziom fałdów głosowych jest równy. Występuje tendencja do fonacji rzekomej. Badaniem laryngologicznym i foniatrycznym rozpoznano przewlekły prosty nieżyt krtani z cechami dysfonii hyperfunkcjonalnej. Nie wykazano zmian w obrębie narządu głosu charakterystycznych (....) do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu." D. L. w piśmie z dnia [...] maja 2014 r. poinformowała organ I instancji, że nie zgadza się z orzeczeniem wydanym przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. Stwierdziła, że wystąpiły rażące nieprawidłowości w postępowaniu diagnostyczno-orzeczniczym. W związku z powyższym w dniu [...] czerwca 2014 r. na podstawie § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 poz. 1367) organ I instancji zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. o ustosunkowanie się do zarzutów zainteresowanej.

Instytut Medycyny Pracy w Ł. w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. przesłał korektę swojego orzeczenia lekarskiego, która polegała na zmianie miesiąca od którego opiniowana przebywa na emeryturze oraz wpisaniu dat badań, przeprowadzonych w NZOZ E. B.

Organ odwoławczy podał, że warunkiem rozpoznania choroby zawodowej w przypadku przewlekłych chorób narządu głosu spowodowanych nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat, jest stwierdzenie zmian organicznych w obrębie krtani (guzki głosowe twarde, wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych, niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością głośni i trwałą dysfonią), do których dochodzi w następstwie stałego i długotrwałego wysiłku głosowego, wymienione enumeratywnie w pkt 15 załącznika do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Z analizy dokumentacji I instancji - z karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej oraz informacji o przebiegu pracy zawodowej - wynika, że D. L. z zawodu nauczyciel, pracowała: od 1 października 1978 r. do 17 grudnia 1978 r. w Szkole Podstawowej w P. (26 godzin tygodniowo), od 20 kwietnia 1979 r. do 31 stycznia 1981 r. w Zbiorczej Szkole Gminnej w Z.(1/2 etatu), w Szkole Podstawowej w K. w roku szkolnym 1979/1980 (29 godzin tygodniowo) i 1980/1981 (13 godzin tygodniowo), od 1 lutego 1981 r. do 31 sierpnia 1985 r. w Szkole Podstawowej nr [...] w B. (pełny wymiar pracy), od 1 września 1985 r. do 31 sierpnia 1986 r. w Państwowej Szkole Muzycznej I i II stopnia w Ł. (pełen etat), w Szkole Podstawowej w D. od 1 września 1986 r. do 31 sierpnia 1990 r. (1/2 etatu), od 1 września 1990 r. do 31 sierpnia 2011 r. (pełen etat). W trakcie zatrudnienia w latach 1990-1991 korzystała z urlopu dla poratowania zdrowia. Z dniem 1 września 2011 r. przeszła na emeryturę. Udokumentowane narażenie zawodowe na wzmożony wysiłek głosowy stanowi tylko jeden z warunków koniecznych do rozpoznania choroby zawodowej. Schorzenia stwierdzone podczas badania D. L. w Poradni Chorób Zawodowych P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. oraz w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł. nie wystarczają do uznania bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem przyczynowego związku narażenia z wystąpieniem schorzenia i tym samym do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat pod postacią guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych bądź niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Ponadto organ odwoławczy podał, że z wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich wynika jednoznacznie, iż brak jest podstaw do rozpoznania u D. L. choroby zawodowej. P. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w B. w orzeczeniu lekarskim nr [...] orzekł o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Wyjaśnił pacjentce, iż w postępowaniu orzeczniczym wzięto pod uwagę całość dostępnej dokumentacji medycznej, w tym dokumentację Poradni Laryngologicznej i Poradni Foniatrycznej. (...) ,,Na podstawie analizy narażenia zawodowego, przebiegu choroby oraz w oparciu o wyniki badań laryngologiczno-foniatrycznych przeprowadzonych w Poradni Chorób Zawodowych PWOMP, brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Stwierdzone schorzenie nie spełnia cech klinicznych choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej przewlekłym, nadmiernym wysiłkiem głosowym i nie jest ujęte w wykazie chorób zawodowych. Udokumentowane narażenie na wzmożony wysiłek głosowy stanowi tylko jeden z warunków koniecznych do rozpoznania choroby zawodowej." Instytut Medycyny Pracy w Ł. w swoim orzeczeniu również wyjaśnił, że wykonane badania w tutejszej jednostce nie potwierdziły zmian opisanych w badaniach przeprowadzonych w NZOZ E. B., których wyniki dostarczyła pacjentka. Podkreślono również, "że kluczowe w orzecznictwie dotyczącym chorób zawodowych jest badanie przeprowadzone w jednostce orzeczniczej. W przypadku opiniowanej badanie to nie wykazało niedowładów mięśni wewnętrznych krtani, guzków głosowych twardych ani też wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych. Co więcej przeprowadzona w ramach tego badania próba obciążeniowa głosu (wynik ujemny próby wskazywał na poprawę funkcji fonacyjnej głośni po obciążeniu głosu) wykluczyła jednoznacznie chorobę narządu głosu opisywaną w pkt. 15.3. wykazu chorób zawodowych wg rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009r. w sprawne chorób zawodowych( Dz. U. z 2013 poz. 1367) tj.: niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią." Dlatego też, organ odwoławczy stwierdził, że załączone do odwołania badanie foniatryczne i videostroboskopowe z dnia 1 sierpnia 2014 r. wykonane przez E. B. nie mają wpływu na treść orzeczeń jednostek orzeczniczych I i II stopnia. Organ odwoławczy podał, że organ inspekcji sanitarnej wydaje decyzję na podstawie orzeczenia lekarskiego i jest związany z treścią tego orzeczenia. Nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Organ I instancji dokonał rzetelnej oceny orzeczeń lekarskich mających walor opinii biegłego i nie znalazł podstaw do kwestionowania ich wiarygodności, bowiem rozpoznawanie chorób zawodowych stanowi zagadnienie medyczne i leży wyłącznie w gestii upoważnionych do tego jednostek służby zdrowia. Wyłącznie jednostki orzecznicze, kierując się ściśle określonymi kryteriami diagnostyczno-orzeczniczymi, po przebadaniu pacjenta i zapoznaniu się z oceną narażenia zawodowego, przeprowadzoną przez organy inspekcji sanitarnej mogą wydać orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu lub braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Zdaniem organu II instancji orzeczenia te są wzajemnie spójne z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, uzasadniające stanowisko lekarza orzecznika i nie budzą jakichkolwiek wątpliwości. Odnosząc się do stwierdzenia odwołującej, że badanie videostroboskopowe krtani (zdjęcie krtani z dnia 1 sierpnia 2014 r.) wykazuje niedowład mięśni wewnętrznych krtani z cechami dysfonii hiperkinetycznej, a wielokrotnie wykonane badania obiektywnie wskazują na utrwalone zmiany patologiczne w krtani oraz potwierdzają utrwalone zaburzenia głosu, związane z wykonywaną pracą, organ odwoławczy podał, że stwierdzone schorzenia nie wykazały cech klinicznych choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej przewlekłym, nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat: guzki głosowe twarde, wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych, niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Podano, że niewątpliwie D. L. ma chorobę, tyle że nie ma ona podłoża zawodowego, a zatem nie można stwierdzić u niej choroby zawodowej. Końcowo podano, że ani organy administracji, ani też jednostki orzecznicze nie mają obowiązku wskazania, jakie przyczyny poza zawodowymi spowodowały dane schorzenie.

Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego złożyła D. L. i wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie choroby zawodowej – przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat. Zarzuciła błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Wskazał, że z wielu badań foniatrycznych, stroboskopowych, videostroboskopowych oraz z badania kimograficznego krtani, wynikają zmiany patologiczne w narządzie głosowym pod postacią mięśni wewnętrznych krtani z zaburzeniami głosu. Zmiany te są znamienne dla choroby zawodowej. Skarżąca podniosła, ze wykonane w dniu [...] października 2014 r. badanie kimograficzne jest badaniem obiektywnym i wysokospecjalistycznym. Takiego badania nie wykonano w instytucie Medycyny Pracy w Ł. Sugestie organu, że u skarżącej występuje inna choroba, która nie ma podłoża zawodowego są bezzasadne, albowiem skarżąca nie choruje na inne schorzenia, które mogłyby mieć wpływ na krtań takie jak: choroby alergiczne, nawracające zapalenia górnych dróg oddechowych, choroba refluksowa przełykowo- gardłowo – krtaniowa. Skarżąca podniosła, że nie paliła i nie pali papierosów. Przepracowała w zawodzie 33 lata w stałym i długotrwałym narażeniu krtani na wysiłek głosowy. Nie pracuje zawodowo od września 2011 r. Przeszła na wcześniejszą emeryturę z powodu znacznych trudności głosowych. Końcowo wniosła o dopuszczenie biegłego z zakresu foniatrii na okoliczność stwierdzenia czy zmiany chorobowe w jej krtani są znamienne dla wystąpienia choroby zawodowej.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zwarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Zgodnie z art. 3 ustawy z dn. 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej: "p.p.s.a." sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji tj. jej zgodność z obowiązującym prawem materialnym i procesowym, a oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy.

Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Działając w tak określonej kognicji, w ocenie Sądu, skarga nie mogła być uwzględniona.

Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 2351 Kodeksu pracy, zgodnie z którą za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Z punktu widzenia skutku w postaci rozpoznania choroby zawodowej (czy też wykluczenia podstaw do jej stwierdzenia) istotne jest zatem, aby dane schorzenie było ujęte w wykazie chorób zawodowych oraz było spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem jej wykonywania, co można stwierdzić w sposób bezsporny lub z wysokim prawdopodobieństwem. Stosownie zaś do art. 2352 k.p. rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 654/12, LEX nr 1252141).

Zgodnie § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367 t.j.), zwanego dalej "rozporządzeniem" decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Jak wynika z treści tego przepisu, warunkiem koniecznym do stwierdzenia przez organ inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest uprzednie jej lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze, o których mowa w § 5 rozporządzenia. Paragraf 5 rozporządzenia stanowi, że właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone we wskazanych przepisach, zatrudniony w jednej z wymienionych jednostek orzeczniczych (ust. 1). W ust. 2 i w ust. 3 tego paragrafu wymienia się jednostki orzecznicze I i II stopnia.

Jak wynika z powyższej regulacji, treść normy zawartej w § 8 rozporządzenia należy odkodować z uwzględnieniem wymogów co do orzeczeń lekarskich, które - jak wyraźnie wskazuje omawiany przepis – po pierwsze, mają szczególne znaczenie w postępowaniu w sprawie o stwierdzenie choroby zawodowej, po drugie, muszą być wystawione przez "lekarzy orzeczników" zatrudnionych w specjalnych jednostkach, zwanych jednostkami orzeczniczymi.

W sprawach dotyczących chorób zawodowych zadaniem lekarskich jednostek orzeczniczych jest wydanie orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych. Wydanie orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej ma miejsce między innymi wówczas, gdy lekarskie jednostki orzecznicze stwierdzą, że występujące schorzenie u skarżącego nie jest objęte wykazem chorób zawartych w załączniku do rozporządzenia. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.

Należy dodać, że rozporządzenie przewiduje możliwość weryfikacji wyników badań i ustaleń jednostki orzeczniczej I stopnia, poprzez ponowne badania prowadzone przez jednostkę orzeczniczą II stopnia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nim związany. Organ nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organy administracji państwowej są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich (patrz wyrok NSA z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 654/12, LEX nr 1252141, wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 22212/11, LEX nr 1138108 oraz wyrok WSA z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 699/11, LEX 1152987, także: wyrok WSA w Gliwicach z 17.07.2014 r. – sygn. akt IV SA/GL 1057/13, wyrok WSA w Olsztynie z dn. 5.12.2013 r. – sygn. akt II SA/OL 962/13).

W sprawie niniejszej jednostki orzecznicze I i II stopnia rozpoznały u skarżącej jednostkę chorobową o nazwie: dysfonia hyperfunkcjonalna (przewlekły prosty nieżyt krtani z cechami dysfonii hyperfunkcjonalnej). W wykazie chorób zawodowych, zawartych w załączniku do rozporządzenia w punkcie 15 nie występuje choroba narządu głosu, która została zdiagnozowana u skarżącej. Zatem, organy sanitarne, niezależnie od wyniku postępowania epidemiologicznego dotyczącego oceny narażenia zawodowego, będąc związane orzeczeniami lekarskimi nie mogły stwierdzić występowania u skarżącej choroby zawodowej.

Należy wskazać, że organy sanitarne właściwie oceniły orzeczenia wyspecjalizowanych jednostek orzeczniczych, mających przymiot opinii biegłego. Diagnoza Poradni Chorób Zawodowych P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. jest zbieżna z rozpoznaniem jednostki chorobowej u skarżącej dokonanej w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. Orzeczenia obu placówek nie są lakoniczne. W sposób wyczerpujący opisują przebieg schorzenia, objawy oraz przeprowadzone badania, które doprowadziły do takich, a nie innych wniosków. Opinii obydwu wyspecjalizowanym placówkom medycznym nie sposób przeciwstawić, jako kluczowego dowodu, badań lekarskich oraz innego rozpoznania dokonanego przez dr E. B., na które powołuje się skarżąca nie godząc się z diagnoza jednostek orzeczniczych. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B., mając na uwadze zastrzeżenia skarżącej oraz przedłożoną dokumentację lekarską, zobowiązał Instytut Medycyny Pracy w Ł. do ustosunkowania się do rozbieżnego niż Instytut rozpoznania choroby przez innych lekarzy. Instytut Medycyny Pracy w Ł. podtrzymał swoje orzeczenie lekarskie (pismo z dn. [...].08.2014r.).

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Została podjęta przy zachowaniu przepisów art. 7, 77, 80 k.p.a. oraz należycie uzasadniona (art.107 § 3 k.p.a.).

W tym miejscu należy przywołać uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dn. 20.05.2002 r. (OPS 3/02), zachowującą aktualności na tle obowiązującego od dnia 3 lipca 2009 r. rozporządzenia, gdzie przyjęto regułę: bez orzeczenia lekarskiego bądź sprzecznie z nim, organ nie może dokonać rozpoznania choroby zawodowej, co oznacza, że ustalenie jednego z ważnych elementów choroby zawodowej, uzależnione jest od treści specjalistycznego orzeczenia lekarskiego.

Organy sanitarne nie mogą przyjąć za obowiązujący dowód w sprawie opinii innych lekarzy, jak tylko uprawnionych jednostek orzeczniczych.

Materiał dowodowy nie potwierdził wystąpienia u skarżącej choroby, wymienionej w wykazie chorób zawodowych pod poz. 15, a więc: przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat pod postacią: guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią.

Pomimo ustalenia, że skarżąca posiada schorzenie narządu głosu (inne niż w wykazie chorób zawodowych) i że w wykonywanej pracy zawodowej nauczyciela narażona była na nadmierny wysiłek głosowy, nie zaistniały podstawy do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej narządu głosu. Jak słusznie zaznaczył organ odwoławczy, nie każde schorzenie narządu głosu jest jednoznaczne z koniecznością rozpoznania choroby zawodowej. W pierwszej kolejności, rozpoznania jednostka chorobowa winna figurować w wykazie chorób zawodowych, aby w następstwie takiego ustalenia badać związek przyczynowy schorzenia z wykonywaną pracą zawodową. W przypadku skarżącej nie został spełniony warunek podstawowy.

Ustosunkowując się do wyników badań krtani, złożonych przez skarżącą wraz ze skargą, należy wskazać, że nie mogły być one ocenione przez Sąd jako dowód w sprawie, bowiem zostały przeprowadzone dnia [...].10.2014 r., a więc po wydaniu zaskarżonej decyzji w dniu [...].10.2014 r. Sąd dokonuje oceny legalności zaskarżonej decyzji, mając na uwadze materiał dowodowy zebrany przez organy na datę wydania decyzji. Jednakże, analogicznymi badaniami wykonanymi przez dr E. B. w datach wcześniejszych niż [...].10.2014 r., organy dysponowały również przed wydaniem decyzji i dokonały ich oceny w świetle treści orzeczeń uprawnionych jednostek medycznych (o czym wyżej).

Końcowo należy wspomnieć, że Sąd nie był kompetentny do dopuszczenia dowodu z opinii biegłego foniatry (o co wnioskowała skarżąca), bowiem zgodnie z art. 106 § 2 p.p.s.a. sąd administracyjny może przeprowadzić jedynie dowody uzupełniające z dokumentów.

Mając na względzie powyższe okoliczności i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.