Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 657/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2013 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach
article: art. 25 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2007 nr 124 poz 859
law: Ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.
article: art. 7, art. 9, art. 77, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi R. B. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zagospodarowania odpadu 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego R. B. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. znak [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej jako GDOŚ/organ) działając na podstawie art. 144, art. 138 § 1 pkt 2, art. 127 § 3 w związku z art. 5 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. dalej jako kpa) i w związku z art. 3a ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 686 ze zm.), art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm. dalej jako ustawa), w związku z art. 24 ust. 3 lit. a i art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z dnia 12 lipca 2006 r. ze zm.), art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2015 r. poz. 140) utrzymał w mocy postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. zobowiązujące R B., do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, poprzez zagospodarowanie odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci uszkodzonego pojazdu marki AUDI A6, o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...] przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów lub punkt zbierania pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów lub punktu zbierania pojazdów, a jedynie zmienił termin jego wykonania i określił go jako nie dłuższy niż 30 dni od daty doręczenia postanowienia.

Postępowanie, w przebiegu którego zostało wydane ww. postanowienie, zostało wszczęte przez GIOŚ na skutek zawiadomienia ( pismem z dn. [...] grudnia 2014r.) przez Naczelnika Urzędu Celnego I w [...] o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadu, załączając jednocześnie następujące dokumenty:

1/ kopię niemieckiego dowodu rejestracyjnego ww. pojazdu

2/ kopię umowy kupna-sprzedaży z dn. [...] sierpnia 2014r.

3/ kopię deklaracji AKC-U z dn. [...] października 2014r.

4/ kopię opinii dot. stanu technicznego ww. pojazdu z dn. [...] października 2014r. sporządzona przez rzeczoznawcę M. J.

W wyniku tego zawiadomienia organ wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadem o kodzie 16 01 04* w postaci uszkodzonego pojazdu przez R. B. ( dalej określany także jako: "skarżący" lub "strona") będącego wg. organu odbiorcą odpadu odpowiedzialnym za jego nielegalne międzynarodowe przemieszczenie z terytorium [...] na terytorium Polski.

W toku postępowania R. B. pismem z dnia [...] stycznia 2015r. poinformował, że stan techniczny pojazdu uległ zmianie, gdyż pojazd jest w trakcie naprawy. Ponadto ww. wyjaśnił, że zakupił pojazd w dobrej wierze w stanie umożliwiającym łatwą i tanią naprawę, ponieważ pojazd posiadał głównie uszkodzenia blacharskie, które można usunąć bez ingerencji w konstrukcję pojazdu i uszkodzenia te nie będą miały wpływu na bezpieczeństwo jazdy.

GIOŚ ustalając stan faktyczny sprawy, w tym okoliczności dot. historii ww. pojazdu, uzyskał od właściwego organu niemieckiego pisemne informacje z których wynikało, że pojazd stanowił własność obywatela [...] N. R., który sprzedał pojazd jako powypadkowy. Właściciel niemiecki nie zawierał umowy sprzedaży pojazdu z R. B. z dn. [...] sierpnia 2014r. i stwierdził, że podpis widniejący pod umową nie jest jego, a sprawę fałszerstwa zgłosił w miejscowej Policji.

Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego Główny Inspektor Ochrony Środowiska uznał przedmiotowy pojazd marki AUDI A6 za odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 ze zm.) i wydał postanowienie z dnia [...] sierpnia 2015 r., którym wezwał skarżącego do zagospodarowania ww. odpadu przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów lub punkt zbierania pojazdów. W wyniku rozpatrzenia zażalenia co do zasady organ utrzymał ww. postanowienie w mocy, zmienił jedynie termin jego wykonania i określił go jako nie dłuższy niż 30 dni od daty doręczenia postanowienia.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, przez odpady rozumie się "każdą substancją lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany ". Podkreślił dalej, że wg Naczelnego Sądu Administracyjnego "pozbycie się, które stanowi konieczną przesłankę do uznania za odpad, w istocie oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób aniżeli nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko." (wyrok z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2132/11).

Organ wskazał, że ustalony w postępowaniu stan faktyczny sprawy pozwolił na stwierdzenie wystąpienia przesłanek pozwalających zakwalifikować ww. pojazd AUDI A6 jako odpad, a przedłożenie przez skarżącego deklaracji wewnątrzwspólnotowego nabycia ww. pojazdu, potraktować jako nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadu.

Organ przede wszystkim podniósł, że z uwagi na stwierdzone uszkodzenia pojazdu, stwierdzony stan techniczny pojazdu uzasadniał zaklasyfikowanie omawianego pojazdu do kategorii ( typu) 4 w rozumieniu rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów, tj. jako odpad w postaci wraku pojazdu – nieoczyszczony-odpad niebezpieczny i zakwalifikować go do odpadu o kodzie 16 01 04*.

Organ wyjaśnił, że w wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie C-194/05 Europejski Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, iż "zakwalifikowanie substancji lub przedmiotu jako odpadu w rozumieniu art. 1 lit. a dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą 91/156, wynika przede wszystkim z zachowania posiadacza i ze znaczenia pojęcia 'usuwać'. Pojęcia te należy interpretować nie tylko w świetle celu dyrektywy, którym zgodnie z motywem trzecim jest ochrona zdrowia ludzi i środowiska przed szkodliwymi skutkami spowodowanymi przez zbieranie, transport, unieszkodliwianie, magazynowanie oraz składowanie odpadów, ale również w świetle art. 174 ust. 2 WE, który stanowi, że polityka Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego stawia sobie za cel wysoki poziom ochrony i że opiera się na zasadzie ostrożności oraz na zasadach działania zapobiegawczego. Wskazał, że pojęcia te, a co za tym idzie pojęcie 'odpady' nie mogą być interpretowane w sposób zawężający. Jednocześnie organ podał, że fakt że dana substancja jest rzeczywiście 'odpadem' w rozumieniu art. 1 lit a dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą 91/156, winien być potwierdzony w świetle wszystkich okoliczności, z uwzględnieniem celu tej dyrektywy i jej skuteczności. Organ dalej wyjaśnił, że dyrektywa 75/442 w sprawie odpadów nie proponowała żadnego kryterium ujawnienia woli usunięcia substancji lub przedmiotów przez posiadacza, a państwa członkowskie wobec braku przepisów wspólnotowych mają swobodę wyboru sposobu dowodzenia okoliczności zdefiniowanych w dyrektywach, których transpozycji dokonują, o ile nie podważa to skuteczności prawa wspólnotowego. Organ wyjaśnił, że obecnie zagadnienia związane z gospodarką odpadami reguluje dyrektywa z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy. Jej głównym celem jest zmniejszenie negatywnych skutków wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi dla zdrowia ludzkiego i środowiska.

W kontekście mających zastosowanie w sprawie przepisów, organ podniósł, że bez znaczenia dla sprawy pozostaje fakt, iż ww. pojazd został naprawiony i spełnia wymagania techniczne, gdyż jak wykazano, w momencie przywozu na terytorium Polski był uszkodzony i nie było możliwe jego użytkowanie.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia, organ stwierdził, że nie można zgodzić się z argumentem pełnomocnika strony, że rozpatrywanie kwestii własności spornego pojazdu jest możliwe tylko i wyłącznie na gruncie prawa niemieckiego. Organ podkreślił, że pojazd został sprowadzony do Polski i to prawo polskie ma zastosowanie względem wszelkich aspektów takiego stanu.

GIOŚ podkreślił, że poprzedni posiadacze pojazdu nie dokonali napraw umożliwiających użytkowanie pojazdu oraz nie przekazali stronie dowodu własności pojazdu umożliwiającego jego zarejestrowanie na terenie Polski, a więc nie znajdując dla niego dalszego zastosowania pozbyli się go w oparciu o sfałszowaną umowę kupna-sprzedaży. Powyższe oznacza "pozbycie się" ww. pojazdu, co stanowi przesłankę do uznania pojazdu za odpad w myśl art.3 ust.1 pkt.6 ustawy z dn. 14 grudnia 2012r. o odpadach.

W ustalonym w sprawie stanie faktycznym sprawy, organ stwierdził zasadność zobowiązania strony do zagospodarowania sprowadzonego nielegalnie odpadu w postaci ww. pojazdu marki AUDI A6 w sposób określony przepisem art.18 ustawy o recyklingu wycofanych z eksploatacji pojazdów, który daje gwarancję poddania tego odpadu odzyskowi lub unieszkodliwieniu w sposób racjonalny ekologicznie.

Skargę na ww. ostateczne postanowienie GIOŚ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył R. B. reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem.

Skarżący zarzucił organowi:

1/ naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art.7, art.77§1 i §2 oraz art.107 kpa poprzez zaniechanie wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy oraz poczynienie ustaleń faktycznych nieznajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie i zaakceptowanie przez organ takich ustaleń, w szczególności nie przeprowadzenie postępowania dowodowego w przedmiocie ustalenia rzeczywistej woli sprzedającego sporny pojazd, co uniemożliwiło prawidłowe ustalenie zamiaru i woli zbywcy i w konsekwencji dowolne ustalenie przez organ, że wolą sprzedającego było wyzbycie się odpadów, pomimo, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy tego nie potwierdza

2/ naruszenie art.8 kpa poprzez nakazanie demontażu pojazdu dopuszczonego do ruchu z aktualnymi badaniami technicznymi oraz zarejestrowanego na terenie kraju

3/ naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art.3 ust.1 pkt.6 ustawy o odpadach, poprzez błędne uznanie spornego pojazdu za odpad oraz naruszenie art.25 ust.1 pkt.2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w zw. z art.3 ust.1 pkt.6 o odpadach, poprzez przyjęcie, że w sprawie miał miejsce nielegalny międzynarodowy obrót odpadami, jak również poprzez niezastosowanie rozporządzenia parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dn.17 czerwca 2008r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych wg. którego prawem właściwym dla spornej umowy sprzedaży jest prawo [...]. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, ewentualnie o stwierdzenie jego nieważności.

W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że sporny pojazd został przywrócony do stanu umożliwiającego dopuszczenie do ruchu i został zarejestrowany na terytorium RP. Ponadto zarzucił, że organ samodzielnie określił stan techniczny ww. pojazdu (bez powołania biegłego posiadającego wiedzę specjalistyczną), a zatem ustalenia organu są całkowicie dowolne.

Ponadto skarżący podniósł, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia, że nastąpiło wyzbycie się spornego pojazdu ze względu na brak zastosowania dla uszkodzonego pojazdu, zaś organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wprost wskazał, że poprzedni właściciel N. R. sprzedał pojazd, co mogło wynikać z realizacji posiadanego przez ww. osobę ubezpieczenia OC lub AC. Biorąc powyższe pod uwagę, skarżący wywiódł, że nabyty przez niego uszkodzony pojazd nie może być uznany za odpad.

Jednocześnie autor skargi wskazał, że podczas zakupu pojazdu skarżącemu zostały przekazane dokumenty niezbędne do zarejestrowania pojazdu.

Wreszcie uzasadniając zarzut naruszenia art.8 kpa pełnomocnik podniósł, że pojazd został zarejestrowany w dn.8 marca 2015r. oraz, że został przez skarżącego uiszczony stosowny podatek akcyzowy z tytułu jego nabycia.

W momencie zapłaty podatku akcyzowego organ nie kwestionował możliwości zarejestrowania pojazdu. W tej sytuacji organ nie może w oparciu o własne ustalenia przyjąć, żę pojazd stanowi odpad w rozumieniu ustawy o odpadach, jeżeli wcześniej w stosownym trybie nie podważy wydanego dla spornego pojazdu dowodu rejestracyjnego w postaci decyzji administracyjnej zgodnie z art.71 ust.1 i art.73 ust.1 ustawy prawo o ruchu drogowym.

W ocenie skarżącego organ rejestracyjny wydając decyzję o zarejestrowaniu spornego pojazdu, potwierdził legalne sprowadzenie tego pojazdu na terytorium Polski.

W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w treści zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (D.U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: "ppsa") dokonywana przez sądownictwo administracyjne kontrola działalności administracji publicznej sprowadza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni przepisów prawa materialnego. Sądy administracyjne kierując się kryterium legalności dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Rozstrzygając w granicach danej sprawy, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że ma prawo wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze (art. 134 ppsa).

Dokonana zgodnie z przedstawionymi kryteriami sądowa kontrola zaskarżonego aktu wykazała konieczność zastosowania w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z przywołanym przepisem zaskarżony akt podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie zapadło przedwcześnie tj. bez wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności a zatem z naruszeniem określonych w art. 7, 8, 77, 80 i art. 107 § 3 przepisów kpa. Nie może ujść z pola widzenia, że kontrolowane postępowanie jest jednym z etapów realizacji przepisów powołanej wyżej ustawy o międzynarodowym przemieszczeniu odpadów a skarżącemu grozi wysoka kara administracyjna (od 50 tys. do 300 tys. zł). Właściwy organ orzekający w tego typu sprawie jest zatem szczególnie związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. Musi m.in. przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 kpa), a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 kpa) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 kpa.

Trzeba podkreślić, że obok obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego organ ma jeszcze drugi obowiązek, a mianowicie obowiązek jego rozpatrzenia w całości. Nie może zatem pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu, może natomiast zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa) odmówić dowodowi wiarygodności, ale wówczas obowiązany jest uzasadnić, co jest tego przyczyną. Pominięcie oceny określonego dowodu budzić musi uzasadnione wątpliwości co do trafności oceny innych środków dowodowych, może bowiem prowadzić do wadliwej ich oceny. Innymi słowy organ administracji powinien dokonać oceny poszczególnych dowodów z osobna oraz wszystkich dowodów we wzajemnej ich łączności. Jakkolwiek przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie regulują podstaw, na których organ ma oprzeć ocenę dowodów, jednakże w nauce wskazuje się, że w tej ocenie powinien kierować się wiedzą oraz zasadami życiowego doświadczenia. Naruszenie wskazanych powyżej reguł stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 1999 r., IV SA 1010/97, niepubl. , wyrok NSA z 4 grudnia 2007 r., III SA/WR 282/07, Legalis).

W kontrolowanej sprawie jedynym dowodem na jakim organ oparł swoje rozstrzygnięcie jest uznanie, że umowa kupna-sprzedaży z dn. 22 sierpnia 2014r.zawarta przez skarżącego jest fałszywa, a więc nieważna i ww. pojazd pozbawiony jest prawa rejestracji na terenie Polski.

Ponadto organ wskazywał na uszkodzenia pojazdu wyprowadzając z nich wniosek, że pojazd został sprzedany jako powypadkowy, a więc stanowi odpad w rozumieniu art.3 ust.1 pkt.6 ustawy o odpadach.

Organ nie podważył opinii rzeczoznawcy z zakresu techniki samochodowej w której ww. wskazał, że sporny pojazd jest uszkodzony w kolizji drogowej, ale możliwa jest jego naprawa i po przeprowadzonych badaniach diagnostycznych może być dopuszczony do eksploatacji. Co prawda organ wskazał, że naprawienie pojazdu nie oznacza, że nie stanowi on odpadu w dacie nabycia, jednak powyższe twierdzenie nie jest wystarczające w sprawie.

Organ pominął, że ww. pojazd w czasie trwania postępowania został w dniu 8 marca 2015r. zarejestrowany i dopuszczony do ruchu, tym samym organ rejestracyjny wydając decyzje o zarejestrowaniu pojazdu potwierdził legalne sprowadzenie pojazdu do kraju.

W postępowaniu zgromadzono jeszcze szereg innych dowodów do których organ się nie odniósł i co w ocenie Sądu skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonego aktu.

Przede wszystkim, pomimo zarzutów skarżącego, organ w ogóle nie prowadził postępowania dowodowego w zakresie charakteru i rodzaju uszkodzeń ww. pojazdu, daty , miejsca i kosztów jego naprawienia, nie konfrontował też ceny nabycia z rocznikiem oraz marką pojazdu w dacie zakupu. Powyższe ma znaczenie w sprawie, gdyż jak słusznie zarzucono w skardze, uszkodzony pojazd samochodowy może być uznany za odpad jeśli ze względu na zakres i charakter uszkodzeń (stopień zużycia) nie jest możliwe przywrócenie go do stanu technicznego umożliwiającego dopuszczenie do ruchu drogowego. Tymczasem ww. pojazd został dopuszczony do ruchu jeszcze przed zakończeniem postępowania prowadzonego przez organ.

W kontrolowanej sprawie organ dokonał oceny materiału dowodowego jedynie wybiórczo, postępowanie administracyjne wymaga zatem uzupełnienia w zakresie oceny całokształtu zgromadzonych dowodów, owa ocena winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia organu. Na tym etapie sprawy merytoryczna ocena zaskarżonego postanowienia przez Sąd byłaby przedwczesna. Sąd nie może bowiem zastępować organów w prowadzeniu postępowania a jedynie bada zgodność ich procedowania z obowiązującymi przepisami.

Rację ma też skarżący zarzucając, że w sprawie jednego i tego samego auta różne organy państwa, w zależności od zakresu swojego działania, podjęły w jednym czasie całkowicie rozbieżne decyzje. Demokratyczne państwo prawne winna cechować spójność działania jego organów. Skoro zatem w kontrolowanej sprawie organ uznał, że zakupiony na terenie Unii Europejskiej pojazd jest odpadem podczas gdy inny organ w tym samym czasie uznał go za pojazd spełniający pod względem technicznym warunki dopuszczenia do ruchu - poza przytoczeniem obowiązujących przepisów prawa orzeczenie winno zawierać także rzeczowe i logiczne odniesienie się do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego.

Nadto należy zwrócić uwagę na ramy prawne postępowania w niniejszej sprawie, wynikające ze wskazanych wyżej przepisów, z których wynika, że obowiązek oddania pojazdu wycofanego z eksploatacji do stacji demontażu nie jest formą sankcji administracyjnej za ewentualne nielegalne sprowadzenie odpadu, lecz ma służyć bezpiecznemu dla środowiska unieszkodliwieniu odpadu bądź poddania go odzyskowi, w tym recyklingowi. Wypada podkreślić, że nawet przy przyjęciu, że sprowadzony pojazd był odpadem, nie można wykluczyć że przy poddaniu go określonym czynnościom wymiany uszkodzonych elementów, czy ich naprawy – stanie się on pełnowartościowym produktem, pojazdem zdatnym do rejestracji.

Co do zasady przepisy ustawy o recyklingu wymagają aby stosowne działania odbywały się w stacjach demontażu, działających na podstawie stosownych zezwoleń. Jednak proces odzysku to czynność o charakterze obiektywnym i niezasadne byłoby uznanie, że gdy chodzi o pojazdy jego realizacja poza stacją demontażu ( choć zabroniona i objęta sankcją administracyjną), nie może przynieść obiektywnie skutku w postaci powstania ponownie pełnowartościowego pojazdu gdy zostanie przeprowadzona poza stacją demontażu.

W rozpoznawanej sprawie, obiektywnie możliwość użytkowania pojazdu, jako pełnowartościowego produktu, potwierdza fakt jego zarejestrowania. Z kolei organ administracji prowadząc postępowanie a trybie art.25 ust.1 pkt.2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, przy wydawaniu orzeczenia musi uwzględnić stan faktyczny na dzień orzekania. Przykładowo o ile na ten dzień odpad nielegalnie sprowadzony już nie istnieje bo został unieszkodliwiony, zasadnym jest umorzenie postępowania. Analogicznie, o ile odpad nie istnieje bo został skutecznie poddany odzyskowi w drodze recyklingu ( w sprawie naprawy), to także zasadnym byłoby umorzenie postępowania.

Okoliczności tych nie brał pod uwagę organ orzekając w sprawie, a mogą mieć one wpływ na jej wynik, zwłaszcza w kontekście skutecznego na dzień orzekania zarejestrowania pojazdu.

Należy jeszcze raz podkreślić, że instytucja zobowiązania do oddania odpadu w celu jego bezpiecznego unieszkodliwienia bądź poddania odzyskowi, nie jest sankcją za nielegalne sprowadzenie odpadów czy ich przetworzeniem poza stacją demontażu. Przewidzianymi sankcjami w danym zakresie są administracyjne kary pieniężne za nielegalne przywiezienie odpadu ( w trybie ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów) oraz za stosowne czynności związane z demontażem pojazdu poza stacją recyklingu w myśl przepisów ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, a w końcu odpowiedzialność karna za nie przekazanie pojazdu wycofanego z eksploatacji do stacji demontażu, bądź zbierania pojazdów na podstawie art.48 cyt. ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji.

W tym stanie rzeczy postanowienie podlegało uchyleniu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa ( pkt. 1 wyroku).

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art.200, art.205§2 p.p.s.a w zw. z §14ust.1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dn. 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz.U poz. 1800) – ( pkt.2 wyroku).