Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 789/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 7
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 78 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Marek Kołaczek (sprawozdawca), Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 1907/10 w sprawie ze skargi E. C. w N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 31 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy naliczenia i wypłaty odsetek z tytułu nieterminowego dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do marca 2007 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz E. C. w N. kwotę 180 zł (słownie: sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji oraz przedstawiony przez ten Sąd przebieg postępowania przed organami podatkowymi.

1.1. Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1907/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na skutek skargi E. C. w N. (dalej również jako: Spółka, Strona lub Skarżąca) uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 31 maja 2010 r., wydaną w przedmiocie odmowy naliczenia i wypłaty odsetek z tytułu nieterminowego dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do marca 2007 r., oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego W. z dnia 15 stycznia 2010 r.

1.2. Przedstawiając stan faktyczny WSA w Warszawie podał, że organ pierwszej instancji, po rozpatrzeniu wniosku Spółki z dnia 26 czerwca 2007 r., mocą decyzji z dnia 25 marca 2009 r., dokonał na jej rzecz zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do marca 2007 r.

Wnioskiem z dnia 25 czerwca 2009 r. Spółka zwróciła się o wypłatę niezwróconej części kwoty podatku od towarów i usług oraz wypłatę odsetek od kwoty nieterminowego zwrotu podatku od towarów i usług, m.in. za okresy rozliczeniowe objęte decyzją z dnia 25 marca 2009 r.

Decyzją z dnia 15 stycznia 2010 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego W. odmówił Skarżącej naliczenia i wypłaty odsetek z tytułu nieterminowego zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do marca 2007 r. W uzasadnieniu organ zauważył, iż w świetle rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz.U. Nr 89, poz. 851 ze zm., dalej również jako rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r.), podmiot zagraniczny ubiegający się o zwrot podatku od towarów i usług nie jest i nie może być podatnikiem (§ 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia), lecz jest "podmiotem uprawnionym" do zwrotu podatku od towarów i usług. Naczelnik Urzędu Skarbowego zwrócił także uwagę, że w rozporządzeniu, jak również w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej również jako ustawa o VAT), brak jest przepisów regulujących wypłatę odsetek z tytułu nierozpatrzenia wniosków o zwrot VAT w terminie 6 miesięcy, składanych przez podatników nieposiadających na terytorium kraju siedziby, miejsca zamieszkania czy też miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, niezarejestrowanych na potrzeby podatku od towarów i usług na terytorium kraju.

1.3. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w zaskarżonej decyzji utrzymał w mocy, rozstrzygniecie Naczelnika Urzędu Skarbowego.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka zarzuciła decyzji organu odwoławczego naruszenie art. 78 § 1, art. 78a, art. 120 i art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r., Nr 137, poz. 926 ze zm., dalej również jako: Ordynacja podatkowa lub O.p.), poprzez odmowę zastosowania art. 87 ust. 7 ustawy o VAT.

W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, iż względy wykładni systemowej uzasadniają zastosowanie art. 87 ust. 7 ustawy o VAT również do opóźnionego zwrotu podatku podmiotom zagranicznym. Według Skarżącej nie można także pominąć przepisów art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. A fakt, iż ustawodawca od dnia 1 stycznia 2010 r. treść ustawy uzupełnił o zobowiązanie do naliczania odsetek, świadczy jedynie o jego dążeniu do doprecyzowania prawa i przywrócenia poprawności legislacyjnej.

2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując tym samym dotychczas prezentowane w sprawie stanowisko.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż Spółce na mocy art. 78 Ordynacji podatkowej przysługiwały odsetki za nieterminowy zwrot podatku VAT. Zdaniem Sądu pierwszej instancji wynika to z wykładni art. 87 ust. 7 ustawy o VAT oraz art. 12 i art. 49 TWE, art. 32 Konstytucji RP, a także § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r.

3.2. W rozważaniach prowadzących do podjęcia powyższego rozstrzygnięcia WSA w Warszawie, w pierwszej kolejności zauważył, że w dacie składania wniosku stan prawny nie zawierał wyraźnego przepisu uprawniającego podmiot, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom, do otrzymania odsetek za nieterminowy zwrot podatku. Jednakże nie oznacza to, według Sądu, że takie prawo do odsetek nie przysługiwało na mocy innych przepisów interpretowanych w związku z przepisami Ordynacji podatkowej.

3.3. Jak dalej odnotował Sąd pierwszej instancji to na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, pomimo braku wyraźnego wskazania w art. 133 O.p., a także w przepisach następnych, że podmiot uprawniony, określony w § 2 ust. 1 rozporządzenia MF, ma przymiot strony postępowania podatkowego, wniosek Spółki został rozpatrzony. Spółka miała interes prawny (wynikający z prawa materialnego) w żądaniu od Naczelnika Urzędu Skarbowego czynności wypłaty oprocentowania. Zresztą samo wydanie przez Organy decyzji w obu instancjach (choć były to decyzje odmawiające naliczenia i wypłaty odsetek) potwierdza przyznanie Spółce tego statusu - gdyby bowiem Spółka tego statusu nie miała, to nie mogłaby skutecznie żądać od organu administracji publicznej władczego oświadczenia woli, tj. wydania decyzji podatkowej.

3.4. Następnie Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 87 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług, nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, niezwróconą w terminach wynikających z tej ustawy, traktuje się jako nadpłatę podlegającą oprocentowaniu w rozumieniu Ordynacji podatkowej. Ta zasada dotyczy, expressis verbis, podatnika podatku od towarów i usług, który został zdefiniowany w art. 15 ustawy o VAT, ale z punktu widzenia podstawowych zasad prawa wspólnotowego (przede wszystkim art. 12 i art. 49 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską) odmienne potraktowanie podmiotu zagranicznego uprawnionego do zwrotu podatku byłoby dyskryminujące i z tego względu nie jest dopuszczalne. Oznaczałoby ono w praktyce, że jedynie ze względu na miejsce wykonywania działalności gospodarczej (w Polsce czy w innym kraju członkowskim) sytuacja prawna podmiotu uprawnionego byłaby jednoznacznie gorsza od sytuacji podmiotu krajowego. Powyższy wniosek o zakazie dyskryminacyjnego traktowania podmiotów zagranicznych, wynika zdaniem Sądu także z art. 32 i 64 Konstytucji RP i znajduje potwierdzenie, zarówno w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, ja też Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

3.5. Końcowo Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył też, że w samym rozporządzeniu z dnia 23 kwietnia 2004 r. (§ 8 ust. 1) prawodawca ustanowił zasadę, że ewentualnie nienależny zwrot podatku podlega zwrotowi do urzędu skarbowego - wraz z należnymi odsetkami. Nie można zatem przyjąć, że prawo krajowe pozostawało tak niekonsekwentne i asymetryczne w określeniu kwestii oprocentowania kwoty zwrotu. Trudno, według Sądu w świetle tego przepisu bronić tezy, że podmiotowi zagranicznemu nie przysługiwały odsetki za spóźniony zwrot podatku, ale organom administracji podatkowej takie odsetki przysługiwały, jeśli z jakichś względów zwrot podatku okazał się ostatecznie niezasadny.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Dyrektor Izby Skarbowej w W., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając w niej w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w warszawie, zarzucił naruszenie w nim:

I. Prawa materialnego, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej również jako P.p.s.a.), przez "błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie", tj. naruszenie art. 87 ust. 7 ustawy o VAT w zw. z art. 78 § 1 Ordynacji podatkowej, w związku z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP, poprzez stwierdzenie, że organy podatkowe naruszyły wymienione przepisy odmawiając Skarżącej wypłaty oprocentowania kwoty zwrotu podatku dokonanego z uchybieniem terminu określonego w § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. i poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 87 ust. 7 ustawy o VAT oraz art. 78 Ordynacji podatkowej.

II. Przepisów postępowania, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj. art. 141 § 4 P.p.s.a., przez brak ustosunkowania się WSA do okoliczności przedłużenia przez organ pierwszej instancji terminu zwrotu podatku, mimo informacji zawartej w zaskarżonej decyzji.

Argumentując zasadność wniesionego środka zaskarżenia jego autorka wskazała, iż będące podstawą do zwrotu podatku, rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. nie przewiduje wypłaty oprocentowania od niewypłaconego w terminie 6 miesięcy zwrotu podatku od towaru i usług. Jej zdaniem brak jest również takiego przepisu w innych aktach prawnych. W szczególności nie ma podstaw do przyjęcia aby do zwrotu podatku VAT, miał zastosowanie art. 78 Ordynacji podatkowej, stanowiący o oprocentowaniu nadpłat, gdyż zwrot podatku nadpłatą nie jest.

W ocenie kasatora nie jest także trafne stanowisko WSA, zgodnie z którym podstawę prawną do wypłaty odsetek od nieterminowego zwrotu podatku od towarów i usług podmiotom zagranicznym stanowi art. 87 ust. 7 ustawy o VAT, gdyż nie spełnione są generalne zasady kwalifikujące podatników podatku od towarów i usług oraz podatników podatku od wartości dodanej do ubiegania się o zwrot podatku na mocy ww. regulacji. Świadczy o tym, zarówno definicja obu podmiotów, jak i odrębność regulacji prawnych do dokonywania zwrotu podatku od towarów i usług tym podmiotom.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej, również sama równość podmiotów nie stanowi wystarczającej podstawy do dokonywania zwrotu podatku podmiotom zagranicznym, bowiem jeżeli brak stosownych uregulowań naruszałby Konstytucję RP, to taka niezgodność mogłaby być stwierdzona jedynie przez Trybunał Konstytucyjny.

W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej, reprezentujący organ pełnomocnik zwrócił uwagę, że VIII Dyrektywa Rady z 6 grudnia 1979 roku (79/1072/EWG) w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych - warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (Dz. U. UE.L. z 1979 roku Nr 331. poz. 11 ze zm., dalej również jako VIII Dyrektywa), regulująca mechanizm zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom z innych państw członkowskich nie nakładała na państwa członkowskie obowiązku naliczania odsetek od wnioskowanej kwoty w przypadku uchybienia terminowi zwrotu. Natomiast obecnie regulująca kwestię zwrotu podatku VAT, podmiotom niemającym siedziby na terytorium kraju Dyrektywa Rady 2008/9/WE z dnia 12 lutego 2008 roku (Dz.U. UE.L.08.44.23), przewiduje już obowiązek naliczania i zwrotu odsetek. Według kasatora fakt uregulowania tych kwestii w nowej, obecnie obowiązującej od dnia 1 stycznia 2010 r. Dyrektywie dowodzi, iż nie były one uregulowane dotychczas przez prawo wspólnotowe.

W związku z tak przedstawioną argumentacją wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie od Skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

4.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, pełnomocnik reprezentujący Spółkę wniósł o oddalenie wniesionego przez organ podatkowy środka zaskarżenia oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Jedyną kwestią sporną w niniejszej sprawie była odpowiedź na pytanie, czy Skarżąca – będąca podmiotem zagranicznym, niezarejestrowanym na terytorium Polski jako podatnik VAT – miała prawo do wypłaty oprocentowania od zwrotu podatku do towarów i usług dokonanego nieterminowo, tj. po upływie 6-miesięcznego terminu określonego w § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz.U. Nr 89, poz. 851 ze zm.).

5.2. W zakresie wskazanego zagadnienia Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się już wielokrotnie, konsekwentnie udzielając odpowiedzi pozytywnej na powyższe pytanie. Oprócz wyroków z 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt I FSK 86/08 oraz z 3 września 2009 r., sygn. akt I FSK 742/08 przywołać należy wyroki z 16 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 952/10 oraz z 23 lutego 2011 r., sygn. akt I FSK 289/10, z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 90/11, z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 447/11, sygn. akt I FSK 170/11 (wszystkie opublikowane i dostępne w CBOS).

5.3. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę powyższą linię orzeczniczą w pełni aprobuje. Do zmiany powyższego stanowiska nie może doprowadzić argumentacja przywołana w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W szczególności należy stwierdzić, że bez znaczenia pozostaje akcentowana przez organ okoliczność, iż przepisy wykonawcze nie przewidywały oprocentowania zwrotu podatku dokonanego po terminie w nich określonym. Podstawą prawną wypłaty odsetek od takiego nieterminowego zwrotu są bowiem, wbrew przekonaniu Dyrektora Izby Skarbowej, art. 87 ust. 7 ustawy o VAT z 2004 r. w zw. z art. 78 § 1 O.p.

Wykładnia wskazanych przepisów prezentowana przez Dyrektora Izby Skarbowej godziłaby w wyrażoną w art. 32 Konstytucji zasadę równości wobec prawa, a także w zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową wynikający z art. 12 TWE (obecnie art. 18 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej).

5.4. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego za pozbawiony podstaw należy uznać zarzut naruszenia art. 87 ust. 7 ustawy o VAT w związku z art. 78 O.p. Stwierdzić należy, że bez znaczenia pozostaje akcentowana przez organ okoliczność, że przepisy wykonawcze nie przewidywały w spornym czasie oprocentowania zwrotu podatku dokonanego po terminie w nich określonym. Podstawą prawną wypłaty odsetek od takiego nieterminowego zwrotu są bowiem, wbrew przekonaniu Dyrektora Izby Skarbowej, przepisy art. 87 ust. 7 ustawy VAT z 2004 r. i przepis art. 78 O.p. Jak zauważył organ (s. 4 skargi kasacyjnej), zwłaszcza art. 87 ust. 1 ustawy o VAT z 2004 r. stanowi o "niezwróconej różnicy podatku", które to pojęcie należy odnieść, co do zasady – ze względu na kontekst normatywny – do różnicy pomiędzy podatkiem naliczonym a należnym, rozliczanej przez podmioty zarejestrowane na terytorium kraju, jako podatnicy VAT. Argument ten nie wystarcza jednak do przyjęcia tezy, że art. 87 ust. 7 ustawy o VAT z 2004 r. nie stanowi podstawy prawnej oprocentowania zwrotu podatku dokonanego z opóźnieniem na rzecz podmiotu zagranicznego (niezarejestrowanego na potrzeby podatku od towarów i usług na terytorium kraju). Powtarzając, za Sądem pierwszej instancji można wskazać, że taka wykładnia prowadzi do wniosku, że przekroczenie określonego przepisami terminu zwrotu i w rezultacie dysponowania pieniędzmi innego podmiotu pozostawałoby niezrekompensowane tylko z tego względu, że jest to podmiot zagraniczny. To naruszałoby wyrażoną w Konstytucji w art. 32 zasadę równości wobec prawa, a także zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową – co wynika tym razem z art. 12 TWE.

Zatem zaniechanie przez organ podatkowy zwrotu wnioskowanej przez podmiot uprawniony kwoty podatku w terminie, rodzi po stronie organów podatkowych obowiązek wypłaty odsetek. W konsekwencji prawidłowo ma tu zastosowanie art. 78 O.p. o oprocentowaniu nadpłaty. W sprawie nie ma też znaczenia, czy mamy do czynienia z rezydentem, czy też z zagranicznym podatnikiem VAT, sytuacja obu tych grup jest porównywalna. Obie te grupy posiadają wspólną cechę tj. dokonują opodatkowanych zakupów towarów i usług na terytorium kraju. Zatem z chwilą przekroczenia przez organ podatkowy terminu zwrotu obie te grupy stają się wobec budżetu państwa wierzycielami w zakresie VAT należnego im z tytułu zrealizowania prawa do odliczenia podatku naliczonego. Nie można więc różnie traktować wymienionych podmiotów, w kwestii skutków niedotrzymania terminu zwrotu podatku z należnymi odsetkami. Skoro podmiot krajowy ma prawo do żądania odsetek za opóźnienia w wypłacie zwrotu, to nie ma podstaw, aby w gorszej sytuacji prawnej znajdował się podmiot zagraniczny który w tych samych okolicznościach, swoją działalność opodatkowuje w Polsce. Różnica pomiędzy tymi podmiotami wynika tylko z jednego faktu, że neutralność VAT zagwarantowana jest w przypadku podmiotów krajowych poprzez mechanizm obniżania kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Natomiast wobec podmiotów zagranicznych neutralność VAT gwarantowana jest poprzez system zwrotu podatku naliczonego poniesionego w jednym państwie, a wykorzystanych do działalności gospodarczej prowadzonej w innym państwie.

Z tych względów zarzut naruszenia art. 87 ust. 7 ustawy o VAT w związku z art. 78 O.p, uznać należało za chybiony.

5.5. Uwzględniony nie mógł zostać również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez brak ustosunkowania się WSA do okoliczności przedłużenia przez organ pierwszej instancji terminu zwrotu podatku, mimo informacji zawartej w zaskarżonej decyzji. Zarzut ten został nader lakonicznie uzasadniony mianowicie podniesiono, że nawet gdyby przyjąć, że odsetki w niniejszej sprawie są należne, WSA (...) pominął fakt, iż w sprawie organ podatkowy pierwszej instancji przedłużył termin dokonania zwrotu do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego. Określając termin początkowy i końcowy naliczania odsetek nie zawarto zastrzeżenia w zakresie i konieczności analizy, czy zwłoka nie była zawiniona przez stronę (s. 7 skargi kasacyjnej).

Odnosząc się do tej argumentacji w kolejności podnieść trzeba, że przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. określa jedynie obligatoryjne elementy uzasadnienia, zaś ewentualne merytoryczne wady argumentacji mającej uzasadniać przyjęte stanowisko sądu, czy też wady wskazań co do dalszego postępowania, nie są równoznaczne z ich brakiem, a tylko w tym ostatnim przypadku można by było mówić o naruszeniu art. 141 § 4 P.p.s.a. (por. np. wyrok z dnia 20 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 518/05, LEX nr 187551). Ponadto z obowiązku "przedstawienia stanu sprawy", o którym mowa w art. 141 § 4 P.p.s.a., nie wynika obowiązek szczegółowego i drobiazgowego przedstawienia wszystkich okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2008 r., sygn. akt I FSK 486/07, Lex nr 465802). Przedstawienie stanu sprawy (podobnie jak i zarzutów skargi, stanowisk pozostałych stron oraz wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia) ma być "zwięzłe", co należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to niejasnym (zob. wyroki NSA z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1801/06, z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt I FSK 716/10 - opubl. CBOS). Wymogom tym w uzasadnieniu wyroku w niniejszej sprawie w pełni sprostał Sąd pierwszej instancji, który zebrany materiał dowodowy sprawy oraz sformułowane pod jego adresem zarzuty, przeanalizował w aspekcie istoty sporu w tej sprawie tj. czy Skarżąca – będąca podmiotem zagranicznym niezarejestrowanym na terytorium Polski jako podatnik VAT – miała prawo do wypłaty oprocentowania od zwrotu podatku do towarów i usług dokonanego nieterminowo, tj. po upływie 6-miesięcznego terminu określonego w § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom.

Podsumowując ten wątek stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogi wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a. zaś autor skargi kasacyjnej nie wykazał, aby to hipotetyczne naruszenie przepisów postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

5.6. Z tych względów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 2 P.p.s.a.