Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 2700/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Szumacher Sędziowie NSA Małgorzata Gorzeń /spr./ WSA Ewa Wojtynowska Protokolant Monika Szymańska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w G. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 4 listopada 2002 r. Nr [...] w przedmiocie określenia za miesiąc sierpień 2001 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 727,00 (siedemset dwadzieścia siedem 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 2700/02

U z a s a d n i e n i e

Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w przedmiocie określenia "A" Spółka z o.o. za miesiąc sierpień 2001 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy.

W uzasadnieniu decyzji Izba Skarbowa wskazała, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż "A" Spółka z o.o. odliczyła podatek naliczony zawarty w fakturze nr 7 z dnia 01.08.2001 r., która została wystawiona tytułem "2/3 okres wypowiedzenia" przez A. H. prowadzącego własną firmę P.H.U. B w G. A. H. w ramach kontraktu o zarządzanie (menadżerskiego) zawartego w dniu 27.12.2000 r. kierował jako Prezes Spółki z o.o. "A", był również członkiem zarządu tej Spółki do dnia odwołania uchwałą wspólników tj. 22.05.2001 r. Po dniu odwołania nie zarządzał już interesami Spółki, które przejęła E. K.-G. jako nowy członek zarządu i dyrektor Spółki. W trakcie kontroli E. K.-G. złożyła oświadczenie, że po 22.05.2001 r. A. H. nie wykonywał czynności związanych z kontraktem menadżerskim, złożyła również drugie oświadczenie (z datą 17.04.2002 r.), w którym utrzymywała, iż A. H. bezpośrednio nie wykonywał czynności związanych z zarządzaniem Spółką, ale udzielał wskazówek w ramach kontraktu menadżerskiego.

Podniosła również Izba Skarbowa, że z ustalonego przez organ pierwszej instancji stanu faktycznego wynika, iż sporna faktura dotyczy wyłącznie roszczenia do otrzymania odszkodowania za określony w umowie okres wypowiedzenia co w rozumieniu art. 2 ustawy o VAT nie należy do czynności wymienionych w tymże artykule i jest równoznaczne z brakiem prawa do odliczenia wykazanego w niej podatku. Jednocześnie należy podkreślić, zdaniem Izby, iż podatnik nie dostarczył dowodów, które potwierdzałyby wykonanie usługi menadżerskiej, ponieważ warunkiem umożliwiającym skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury dokumentującej nabycie usługi jest faktyczne jej wykonanie. Tak więc w przypadku działalności usługowej do uznania, iż usługa została wykonana nie wystarczy samo zawarcie umowy i zapłata umówionej ceny.

Jak stwierdza w oświadczeniu z dnia 17.04.2002 r. E. K.-G., A. H. wdrażał ją do nowych obowiązków z uwagi na fakt, iż z zawodu jest tłumaczem przysięgłym języka szwedzkiego i do czasu podjęcia pracy w "A" Sp. z o.o. nie zajmowała się produkcją wyrobów włókienniczych oraz nie kierowała podmiotem gospodarczym. W świetle powyższego jednoznacznie wynika, że świadczenia wykonywane przez A. H. nie mieściły się w zakresie objętym kontraktem. Podobnie składanie wyjaśnień przy badaniu bilansu finansowego Spółki obejmującego okres pełnienia funkcji członka zarządu nie można uznać za wykonywanie usług menadżerskich.

Wskazać zatem należy, zdaniem Izby, iż zgodnie z art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, stanowiącą sumę kwot podatku w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług – faktura VAT nr 7 z dnia 01.08.2001 r. wystawiona przez P.H.U. B A. H.,. która w treści zawiera "2/3 okres wypowiedzenia" nie jest czynnością wymienioną w art. 2 ustawy o VAT,

a więc nie podlega opodatkowaniu w rozumieniu tejże ustawy.

Izba Skarbowa oceniając materiał dowodowy oraz ustalone fakty uznała zatem za bezzasadny zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego.

Odnosząc się do podnoszonego w odwołaniu zarzutu naruszenia przepisów postępowania podatkowego Izba uznała go również za bezzasadny. Urząd Skarbowy postanowieniem z dnia 06.06.2002 r. odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka, ponieważ w ocenie urzędu nie zachodziła potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego o przesłuchanie biegłej rewident badającej bilans Spółki za rok 2000. Uzasadniając postanowienie urząd powołał się na przesłankę zawartą w art. 188 ustawy – Ordynacja podatkowa, z którego wynika, że obowiązek uwzględnienia żądania strony dotyczący przeprowadzenia dowodu nie istnieje, jeżeli okoliczności mające znaczenie dla sprawy są wystarczająco stwierdzone innym dowodem.

W toku wyczerpującego postępowania Urząd Skarbowy zebrał szeroki materiał dowodowy, dokonał analizy i oceny tego materiału, a wydana decyzja zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne. Strona i pełnomocnik brali czynny udział w każdym stadium postępowania podatkowego oraz mieli możliwość zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów.

Izba Skarbowa zgodnie z art. 200 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, umożliwiła pełnomocnikowi zapoznanie się z zgromadzonym materiałem. Złożone pismo z dnia 21.10.2002 r. przez pełnomocnika a odnoszące się do zgromadzonego materiału w sprawie nie wniosło istotnych i szczególnych dowodów dla rozstrzygnięcia, ponieważ przedstawione argumenty są zbieżne z przywołanymi w odwołaniu.

Skargę na powyższą decyzję wniosła "A" Spółka z o.o. Zarzucając decyzji naruszenie przepisów:

- art. 4 pkt 2, art. 10 ust. 2, art. 19 ust. 1 i 2, art. 27 ust. 4 i 6 ustawy z dnia 8 stycznia

1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.);

- art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.),

Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka podniosła, że w toku postępowania przedstawiła oświadczenia osób posiadających najlepszą wiedzę co do stanu faktycznego tj. obecnego członka zarządu E. K.-G. oraz byłego członka A. H., zgodnie z którymi w okresie wypowiedzenia A. H. nie kierował bezpośrednio Spółką, ale nadal wykonywał na jej rzecz usługi.

Dla organu pierwszej instancji te dowody nie były wystarczające. W związku z tym, podatnik złożył wniosek o przesłuchanie w charakterze świadka nie związanej ze Spółką osoby zaufania publicznego tj. biegłego rewidenta K. S..

Powyższy wniosek nie został przez Urząd uwzględniony, czym naruszono przepisy Ordynacji podatkowej. Naruszenie przepisów jest szczególnie rażące, albowiem jednocześnie stawiany jest zarzut, że strona nie przedstawiła dowodów na wykonywanie usług w okresie wypowiedzenia.

W niniejszej sprawie kluczowe znaczenia ma ustalenie co dokumentuje zakwestionowana faktura? Wykonaną usługę, jak twierdzą strony, roszczenie o odszkodowanie, jak twierdzą przedstawiciele fiskusa.

Organy podatkowe bez przesłuchania świadka z góry założyły, że zeznania będą dotyczyły wyłącznie roli A. H. przy badaniu bilansu roku 2000. W odwołaniu oraz w pismach składanych w toku postępowania Spółka wskazała, że w okresie wypowiedzenia umowy zawartej pomiędzy "A" Sp. z o.o. a A. H., biegły rewident

K. S. miała bliski kontakt ze sprawami Spółki, badając bilans roku 2000, była bardzo często obecna w jej siedzibie. Na podstawie zeznań świadka można było ustalić nie tylko uczestnictwo A. H. przy badaniu bilansu, ale również wykonywanie przez niego w okresie wypowiedzenia innych czynności na rzecz Spółki.

W przypadku usług niematerialnych, jakimi były usługi wykonywane w ramach Kontraktu z dnia 27 grudnia 2000 r., zeznania świadków są podstawowym sposobem udowodnienia faktycznej realizacji świadczenia.

Zdaniem Spółki na podstawie analizy przebiegu postępowania nasuwa się wniosek, że Urząd Skarbowy z góry założył sobie tezę, iż Spółce nie przysługuje odliczenie na podstawie faktury VAT nr 7 z 01.08.2001 r., i pod tą tezę podciągał fakty łamiąc przy tym podstawowe reguły postępowania. O tym, że teza była postawiona na wstępie, świadczy między innymi, że w protokole kontroli z 17.10.2001 r. postawiono zarzut wykonywania przez A. H. usług zwolnionych w podatku, a więc nie uprawniających nabywcy do odliczenia naliczonego od tych usług podatku VAT. Gdy po wyjaśnieniach podatnika, zarzut ten nie mógł się ostać, sięgnięto po zupełnie inny argument, że usługa nie była wykonywana. Takie postępowanie stanowi naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

Podniosła również skarżąca Spółka, iż organy podatkowe przyjęły błędne założenie, że w okresie wypowiedzenia A. H. nie wykonywał żadnych usług i za ten okres na podstawie Kontraktu otrzymał jedynie odszkodowanie za rozwiązanie z nim umowy.

Żaden zapis Kontraktu nie przewiduje, że w okresie wypowiedzenia i po odwołaniu z Zarządu, Zarządca jest zwolniony od obowiązku świadczenia usług na rzecz Spółki. Odwołany członek zarządu, który w okresie wypowiedzenia wykonuje czynności nakazane mu przepisami Kodeksu spółek handlowych, nadal wykonuje usługi w rozumieniu art. 4

pkt 2 ustawy o podatku VAT, a więc usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej. W tej konkretnej sytuacji będą to usługi sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Działalności w sekcji K, Dział 74 "Pozostałe Usługi Związane z Prowadzeniem Działalności Gospodarczej".

Art. 203 § 3 Kodeksu spółek handlowych nakłada na odwołanego członka zarządu obowiązek wykonywania określonych czynności. Żaden przepis prawa nie zakazuje, aby odwołanemu członkowi zarządu za wykonywanie tych czynności płacić wynagrodzenie. Kodeks Spółek Handlowych nakłada również określone obowiązki na osobę będącą aktualnie członkiem zarządu, a nie jest przecież kwestionowane, że za wypełnianie tych obowiązków członkowi zarządu należy się wynagrodzenie.

Pojęcia "wykonywania usługi" nie można odrywać od istoty Kontraktu o Zarządzenie, który w przedmiotowym stanie faktycznym sprowadza się do tego, że za wypełnianie obowiązków wynikających z Kontraktu usługodawcy należy się miesięczne wynagrodzenie ryczałtowe powiększone o należny podatek VAT (art. V ust. 1a Kontraktu). Przyjęcie argumentacji Urzędu spowodowałoby, że trzeba by analizować każdy dzień z osobna ze świętami, sobotami i niedzielami włącznie, badając czy w tych dniach usługi były fizycznie wykonywane.

Kontrakt z 27 grudnia 2000 r. zawarty pomiędzy "A" Sp. z o.o. a prowadzącym działalność gospodarczą A. H., jest to kontrakt menadżerski. Obecnie nie budzi wątpliwości opodatkowanie podatkiem VAT kontraktów menadżerskich realizowanych w ramach działalności gospodarczej menadżera. Na podstawie analizy uzasadnienia decyzji można stwierdzić, że wedle organu pierwszej i drugiej instancji realizacja kontraktu menadżerskiego jest nierozerwalnie związana z faktem bycia członkiem zarządu spółki. Takie stanowisko jest błędne, nie ma legalnej definicji kontraktu menadżerskiego, jest to bowiem "umowa nienazwana". Istnieją co prawda szczególne regulacje dotyczące np. umów o zarządzanie przedsiębiorstwami państwowymi, umów o zarządzanie spółkami węglowymi, ale właśnie ze względu na swój specyficzny charakter nie mogą one wyznaczać standardów w odniesieniu do pozostałych kontraktów menadżerskich.

O tym, że pojęcie kontraktu menadżerskiego może być bardzo szerokie świadczą między innymi przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdzie w art. 13 pkt 9 określono tego rodzaju przychody, które nie są wykonywane w ramach działalności gospodarczej jako "przychody z tytułu osobiście wykonywanej działalności na podstawie kontraktu menadżerskiego lub umów o podobnym charakterze". W doktrynie wyodrębnia się wewnętrzne umowy o zarządzanie zawierane z osobami nie będącymi członkami zarządu spółki.

Reasumując, odwołanie z członkostwa w zarządzie nie miało wpływu na opodatkowanie podatkiem VAT usług świadczonych przez A. H. w okresie wypowiedzenia.

Spółka powierzyła Zarządcy prowadzenie interesów firmy (art. I ust. 2 Kontraktu). Prowadzenie interesów obejmowało między innymi, lecz nie wyłącznie następujące zobowiązania Zarządcy: wykonywanie planów sprzedaży i celów ustalonych przez Spółkę, zaspokajanie popytu Spółki lub A A/S na produkcję, kontrola i monitorowanie produkcji, systemów wytwarzania, administracji, kosztów i księgowości finansowej wszystkich wskazanych produktów zgodnie ze standardami i instrukcjami obsługi A, sprostanie normom jakości A przewidzianym zarówno dla produkowanej odzieży jak również i działania urządzeń produkcyjnych, wysyłanie regularnych sprawozdań dotyczących działania biura, promowania interesów Spółki (art. I ust. 3 Kontraktu). Tym samym podmiot gospodarczy A. H. był zobowiązany do wykonywania szeregu czynności, które nie były nierozerwalnie związane z faktem bycia Prezesem Zarządu. A. H. w okresie wypowiedzenia wypełniał obowiązki nałożone na niego Kontraktem i świadczył na rzecz Spółki wyżej wymienione usługi, dowodem są przywołane wcześniej oświadczenia, dowodem mogły by być zeznania świadka biegłej rewident K. S.

Sytuację podmiotu gospodarczego P.H.U. B – A. H., można zdaniem skarżącej, porównać do sytuacji pracownika, któremu wypowiedziano umowę o pracę – umowa o pracę ulegnie rozwiązaniu za trzy miesiące, ale w okresie wypowiedzenia pracownik nie zostaje zwolniony z obowiązku świadczenia pracy w zakresie określonym przez pracodawcę.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Pismem procesowym z dnia 03.11.2005 r. skarżąca Spółka podtrzymała swoje stanowisko, dodatkowo podniosła, że przy ocenie czy dana czynność podlega opodatkowaniu należy brać pod uwagę charakter danej czynności a nie nazwę wypisaną na fakturze – wskazując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponadto Spółka wykazywała, że A. H. w czasie kontraktu nie pozostawał ze Spółką w stosunku pracy.

Dodatkowo pismem procesowym z dnia 22.11.2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że wobec odwołania A. H. z funkcji członka zarządu w dniu 22.05.2001 r., nie mógł on po tym dniu wykonywać funkcji członka zarządu, a tym samym nie świadczył usług do których był zobowiązany na podstawie umowy. Wskazał również Dyrektor Izby Skarbowej, że świadczone ewentualnie przez A. H. prace, po odwołaniu z funkcji członka zarządu, nie są de facto zarządzaniem, co uzasadniało odmowę przesłuchania w charakterze świadka K. S..

Pismem z dnia 24.11.2005 r. skarżąca Spółka ponownie podtrzymała swoje stanowisko

w sprawie.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 cyt. wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej... pod względem zgodności z prawem, rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja narusza bowiem przepisy o postępowaniu i prawa materialnego.

Jest poza sporem, że kluczowe znaczenie dla każdego postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy, tylko bowiem w takim przypadku możliwe jest prawidłowe ustalenie zakresu praw i obowiązków strony takiego postępowania.

Zgodnie natomiast z treścią art. 122 Ordynacji podatkowej, obowiązkiem organów jest podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.

Wymieniony przepis wyraża zasadę prawdy obiektywnej, będącej naczelną zasadą postępowania.

Podkreślić przy tym należy, że zasady ogólne postępowania są integralną częścią przepisów regulujących procedurę i są dla organu wiążące na równi z innymi przepisami procedury, przy czym art. 122 Ordynacji podatkowej jest nie tylko zasadą dotycząca sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący do "załatwienia sprawy" zgodnie z tą zasadą.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, zdaniem Sądu, że organy obu instancji nie uczyniły zadość obowiązkom ciążącym na nich z mocy powołanego przepisu prawa. To na organie podatkowym spoczywa bowiem obowiązek poszukiwania zarówno źródeł i środków dowodowych jak i udowadniania okoliczności tworzących podatkowy stan faktyczny, będący przedmiotem postępowania i nie może być on w jakikolwiek sposób skutecznie przeniesiony przez organ na stronę postępowania (art. 187 § 1 Ordynacji). Obowiązek ten powoduje, że rozpatrzenie oraz ocena zebranego materiału nie mogą ograniczyć się tylko do informacji przedstawionych przez stronę, lecz wymaga czynnej postawy organu w zakresie jego gromadzenia.

W niniejszej sprawie organ nie wyjaśnił charakteru czynności, za które została wystawiona sporna faktura. Powyższa okoliczność winna być ustalona m.in. w drodze przesłuchania zarówno wystawcy faktury jak i jej odbiorcy, zwłaszcza jeśli odbiorca reprezentowany przez członka zarządu w osobie E. K.-G., składa dwa różniące się w treści oświadczenia. Nie bez znaczenia przy tej ocenie jest również treść kontraktu o zarządzanie. Kontrakt ten nakładał na A. H. szereg obowiązków, w tym nie tylko związanych z funkcją członka zarządu (art. I pkt 3, art. III oraz art. II pkt 5 i 6 umowy), oraz określał prawa i obowiązki stron umowy na wypadek wypowiedzenia umowy lub odwołania A. H. z funkcji członka zarządu.

Wskazać przy tym należy, że bezzasadne jest, w świetle obowiązujących przepisów prawa i treści przedmiotowej umowy, stanowisko organów podatkowych, iż odwołanie

A. H. z funkcji członka zarządu – Uchwałą Wspólników, z mocy tej Uchwały pozbawiło w/w możliwości wykonywania czynności nałożonych na A. H. przedmiotową umową.

Przedmiotowa umowa (kontrakt menadżerski) a Uchwała Wspólników Spółki o powołaniu lub odwołaniu członka zarządu to dwie różne czynności prawne, mające różne kauzy i skutki prawne zarówno dla Spółki, jak i dla zarządcy czy członka Zarządu. Umowa o zarządzanie jest tu umową zawartą między skarżącą Spółką a A. H. jako przedsiębiorcą, jest umową cywilnoprawną, której przedmiotem jest świadczenie usług o zarządzanie, której postanowienia wynikają z woli stron i przepisów prawa cywilnego. Uchwała wspólników jest natomiast czynnością jednostronną Zgromadzenia wspólników podejmowaną na gruncie przepisów Kodeksu spółek handlowych.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że co najmniej przedwczesna była odmowa przeprowadzenia dowodu z zeznań w charakterze świadka K. S., zwłaszcza iż okoliczności na które skarżąca Spółka wnioskowała w/w świadka, nie zostały jednoznacznie wykazane innymi dowodami.

Wskazać również należy, że przedmiotowa umowa o zarządzanie została zawarta

z A. H. jako podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą i będącym podatnikiem podatku od towarów i usług, a przychody z w/w kontraktu, zdaniem organów podatkowych, zaliczane są do źródła przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej

(art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), a zatem za wykonanie usług wynikających z kontraktu A. H. był uprawniony do wystawienia faktury VAT.

Bezzasadne jest również przyjęcie przez organy podatkowe, w ustalonym w decyzji stanie faktyczny, że przedmiotowa faktura dotyczy roszczenia do wynagrodzenia za określony w umowie okres wypowiedzenia, zgodnie bowiem z art. II pkt 5 umowy "w przypadku wypowiedzenia niniejszej umowy Zarządcy nie przysługują żadne roszczenia poza ewentualnym wynagrodzeniem za określony w umowie okres wypowiedzenia". W świetle zapisu art. II pkt 5 umowy, rzeczą organów było wyjaśnienie np. przez przesłuchanie stron umowy, zasad wynagrodzenia zarządcy w okresie wypowiedzenia, jeżeli były realizowane odmiennie od powyższego zapisu dot. ewentualnego wynagrodzenia w okresie wypowiedzenia.

Wskazane powyżej uchybienia i braki w stanie faktycznym, stanowiącym podstawę stosowania przepisów prawa materialnego, powodują, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa uniemożliwiając Sądowi merytoryczną kontrolę w zakresie zastosowanych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 145 § 1 pkt 1a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 w/w ustawy, zaś na mocy art. 152 orzeczono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.