Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1306/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pawłowska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 września 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. C. na postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznania sprawy oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. o nr [...] (dalej ,,zaskarżone postanowienie") Komisja Nadzoru Finansowego (dalej także ,,KNF", ,,Komisja", ,,Organ") odmówiła Z. C. (dalej także ,,Skarżący", ,,Strona", ,,Wnioskodawca") przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Komisji z dnia [...] września 2019 r. nr [...] (dalej ,,Decyzja"), na mocy której KNF nałożyła na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 90.000 zł., wobec stwierdzenia rażącego naruszenia przez D. S.A. z siedzibą w [...] obowiązku informacyjnego określonegow art.56. ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz w spółkach publicznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 623) w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 724, dalej ,,ustawa zmieniająca") w związku z art. 154 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 2286 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, w okresie w którym Z. C. pełnił funkcję prezesa zarządu D. S.A.

Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło po rozpatrzeniu przez Organ wniosku Strony z dnia 16 grudnia 2019 r. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od Decyzji wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Organ stwierdził, że brak jest podstaw do przywrócenia terminu na dokonanie ww. czynności ze względu na to, że nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 58 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018r. poz. 2096 ze zm., dalej ,,K.p.a."). W ocenie Komisji Skarżący zrealizował dwie przesłanki przywrócenia terminu tj. wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu oraz dopełnił czynności, dla której był określony termin gdyż równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Natomiast, zdaniem KNF, przedstawione przez Skarżącego w złożonym wniosku okoliczności nie wskazują, że zrealizowane zostały dwie pozostałe przesłanki tj. że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy i podanie o przywrócenie terminu zostało złożone w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Zdaniem Organu nie sposób uznać, iż brak było winy Strony w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od Decyzji, gdyż – tak jak twierdzi Skarżący- nie doszło do doręczenia mu Decyzji i nie miał on żadnej wiedzy o wydaniu jej przez Komisję. Według KNF przesyłka zawierająca Decyzję została skutecznie doręczona Skarżącemu, przy spełnieniu przesłanek z art. 44 K.p.a. (doręczenie zastępcze).

Organ zauważył, że na podstawie zwrotnego potwierdzenia odbioru, pisma Poczty Polskiej S.A. z siedzibą w Warszawie oraz wydruku z rejestru śledzenia przesyłek pocztowych ustalono, iż przesyłka zawierająca Decyzję nie została podjęta a operator pocztowy złożył przesyłkę na okres co najmniej 14 dni w placówce pocztowej oraz umieścił w oddawczej skrzynce pocztowej adresata zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki wraz z informacją o możliwości jej odbioru w odpowiedniej placówce pocztowej. Organ stwierdził, że zawiadomienie zostało pozostawione dwukrotnie w dniu 27 września i w dniu 7 października 2019 r. W ocenie Komisji brak jest podstaw do uznania twierdzeń Wnioskodawcy, że nie doszło do doręczenia zastępczego ze względu na brak umieszczenia w skrzynce pocztowej zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki. W sytuacji zaś gdy zaistniała fikcja doręczenia, nie zachodzi zdaniem Organu przesłanka przywrócenia terminu w postaci braku winy Skarżącego w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy albowiem należy uznać, że Decyzja została Stronie doręczona. Z tych też powodów KNF nie może też przyjąć, że zrealizowała się druga przesłanka przywrócenia terminu w postaci istnienia przyczyny uchybienia terminu, która ustała a Strona zachowała 7- dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu od dnia ustania tej przyczyny. Za przywróceniem terminu nie przemawiają też okoliczności wskazane przez Stronę tj. choroba, pobieranie świadczenia rehabilitacyjnego oraz fakt przebywania poza [...] na turnusie rehabilitacyjnym czy też hospitalizacja Skarżącego w szpitalu w [...] w dniach 18-25 września 2019r. W tym stanie rzeczy Organ uznał wydanie zaskarżonego postanowienia za zasadne.

Na powyższe postanowienie została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której Skarżący zarzucił Organowi:

1. naruszenie art. 134 K.p.a. w związku z art. 43 i art. 44 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, że upłynął termin na wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej Decyzją w sytuacji gdy Decyzja nie została w sposób prawidłowy doręczona Skarżącemu, a więc termin na wniesienie wniosku obiektywnie w ogóle nie rozpoczął biegu;

2. naruszenie art. 6, art. 7, art. 7b, art. 8, art. 11, art. 12 i art. 81a K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i następnie bezpodstawne stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej Decyzją a co za tym idzie pozbawienie Skarżącego prawa do instancyjnej kontroli zapadłego rozstrzygnięcia, co jest rażąco sprzeczne z obowiązkiem działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa, w tym w sposób budzący zaufanie do organów, a także przeczy zasadzie rozstrzygnięcia wszelkich ewentualnych wątpliwości dotyczących stanu faktycznego na korzyść Strony, zwłaszcza, iż w niniejszej sprawie, wystarczającym było uprawdopodobnienie przez Skarżącego okoliczności faktycznych sprawy, jego działanie pozostawało całkowicie niezawinione, w szczególności Skarżący został, z przyczyn obiektywnych, pozbawiony możliwości zadbania należycie o swoje sprawy;

3. naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. i art. 58 § 1 i 2 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej Decyzją, pomimo złożenia przez Skarżącego uzasadnionego wniosku o przywrócenie terminu wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej Decyzją, co powinno skutkować przywróceniem terminu i rozpoznaniem tego wniosku, albowiem Skarżący uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi (o ile w ogóle miało miejsce) nastąpiło bez winy Strony, a wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy przed upływem 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi.

Uzasadniając zarzuty skargi Strona podniosła, że pozostaje poza sporem, iż przesyłka zawierająca treść Decyzji nie została doręczona jej osobiście pod wskazanym adresem przy ul. [...] (art. 42 K.p.a.), ani też w sposób określony w art. 43 K.p.a. Organ uznał, iż w niniejszej sprawie miało miejsce doręczenie zastępcze w rozumieniu art. 44 K.p.a. Skarżący jak tylko podjął informację od pełnomocnika – M. S. o treści Decyzji, niezwłocznie, z zachowaniem 7-dniowego terminu, wniósł wnioskiem z dnia 16 grudnia 2019 r. o przywrócenie terminu na złożenie odwołania od Decyzji, załączając do wniosku treść wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej Decyzją, w tym czyniąc zadość wszelkim wymogom z art. 58 § 2 K.p.a.

Ponadto Strona podniosła, że wbrew twierdzeniom Organu, w skrzynce oddawczej należącej do Skarżącego przy ul. [...] w [...] ani w drzwiach mieszkania adresata, listonosz nie pozostawił zawiadomienia (awizo) o pozostawieniu Decyzji we właściwej placówce pocztowej, w związku z nieobecnością adresata bądź innych dorosłych domowników pod ww. adresem. Brak awizo dotyczącego doręczanej Decyzji, przesądza w ocenie Strony, iż w przedmiotowej sprawie nie możemy w ogóle mówić o zastępczym, skutecznym doręczeniu Decyzji na rzecz Skarżącego, w szczególności nie zostały spełnione przesłanki z art. 44 K.p.a. Zdaniem Strony dowody przedstawione przez KNF tj. zwrotne potwierdzenie odbioru, pismo Poczty Polskiej S.A. z dnia 27 stycznia 2019 r. oraz wydruk z rejestru śledzenia przesyłek pocztowych wcale nie wykluczają scenariusza, w którym pomimo, iż w systemie poczty odnotowano pozostawienie zawiadomienia, takowego zawiadomienia w rzeczywistości w ogóle nie pozostawiono. Informacje z systemu Poczty Polskiej S.A. nie przesądzają bowiem o faktycznym pozostawieniu awiza w skrzynce oddawczej Skarżącego. Ponadto, zdaniem Strony, dwukrotne rzekome powiadomienie jej o dostarczeniu przesyłki z Decyzją przy użyciu sms, powinno pozostać w niniejszej sprawie pominięte, jako pozostające poza dyspozycją art. 44 K.p.a. Skarżący podniósł nadto, że Komisja nie wskazała na jaki numer przesłane zostały rzeczone wiadomości i czy rzeczywiście zostały dostarczone na numer Strony.

W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie było postanowienie Komisji odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od Decyzji. KNF, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, uznała, że fakt doręczenia Decyzji należało przyjąć w drodze fikcji prawnej (tzw. doręczenia zastępczego) a nadto nie zaistniały, w świetle art. 58 § 1 i § 2 K.p.a., podstawy do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od Decyzji.

Nie ulega wątpliwości, że przywróceniu może ulec tylko taki termin, któremu strona uchybiła a zatem zasadniczą kwestią do ustalenia jest to, czy termin ten w ogóle rozpoczął bieg. Organ przyjął, wydając zaskarżone postanowienie, że zrealizowane zostały przesłanki zaistnienia doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 44 § 4 K.p.a. a zatem termin rozpoczął swój bieg i upłynął bezskutecznie albowiem Strona nie złożyła wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżone postanowienie opiera się jednak na błędnym założeniu, że w sprawie doszło do rozpoczęcia biegu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Zgodnie z art. 42 § 1 K.p.a. pisma w postępowaniu administracyjnym doręcza się osobom fizycznym co do zasady w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania (art. 43 K.p.a.).

Przepis art. 44 K.p.a. ustanawia natomiast możliwość dokonania tzw. doręczenia zastępczego, w razie gdy doręczenie w żaden ze sposobów wskazanych powyżej nie jest możliwe. W takiej sytuacji pismo pozostawia się przez okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie właściwej gminy (miasta) (art. 44 § 1 K.p.a.).

Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w art. 44 § 1 K.p.a., umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 K.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2 cytowanego artykułu, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 K.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 K.p.a.).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dowody, na podstawie których KNF ustaliła, że doszło do skutecznego doręczenia zastępczego, podają w zasadniczą wątpliwość prawidłowość przyjęcia zastępczego doręczenia Decyzji Skarżącemu.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że warunkiem uznania pisma (tut. Decyzji) za doręczone, w rozumieniu art. 44 § 4 K.p.a., jest spełnienie wskazanych powyżej wymogów.

Okoliczności dotyczące sposobu, w jaki adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki oraz gdzie i w jakim terminie może ją odebrać, nie mogą nasuwać przy tym wątpliwości i muszą wynikać z materiału dowodowego sprawy, a przede wszystkim z tzw. zwrotnego potwierdzenia odbioru dołączonego do doręczanej przesyłki, gdyż to na nim powinna znajdować się adnotacja doręczyciela o dopełnieniu wszystkich wskazanych przez powołane przepisy warunków pozwalających na stwierdzenie skuteczności doręczenia. ,,Zasady i procedury odnoszące się do stosowania instytucji doręczenia zastępczego powinny być przestrzegane ściśle. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. Musi bowiem istnieć pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas. Adresat musi być zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu gdzie może go odebrać i o terminie odbioru, a zwrotne potwierdzenie odbioru musi zawierać pełną informację o sposobie poinformowania adresata. Aby organ administracji mógł przyjąć zaistnienie materialnoprawnego skutku doręczenia pisma stronie w trybie doręczenia zastępczego (art. 44 § 4 K.p.a.), zwrotne potwierdzenie odbioru musi być wypełnione czytelnie wraz z podpisem listonosza" (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 31 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 2105/11; por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 920/19).

Podsumowując, musi zatem istnieć pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas. Adresat musi być zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu gdzie może je odebrać oraz o terminie odbioru, a zwrotne potwierdzenie odbioru powinno być wypełnione czytelnie wraz z podpisem listonosza (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 794/10).

W okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że nadana do Skarżącego przesyłka zawierająca Decyzję została prawidłowo zaadresowana. Jednak nie był zgodny z powołanymi wyżej zasadami sposób postępowania operatora pocztowego, tj. awizowania przesyłki. Z akt sprawy (koperta wraz z potwierdzeniem jej odbioru znajduje się w aktach administracyjnych - k. 292-294) wynika bowiem jedynie fakt, że w dniu 27 września 2019 r. została podjęta pierwsza próba doręczenia przesyłki a następnie w dniu 14 października 2019r. nastąpił jej zwrot po terminie z uwagi na niepodjęcie. Brak jednak informacji (zarówno na kopercie jak i formularzu potwierdzenia odbioru) kiedy przesyłka została awizowana powtórnie i w jaki sposób. Brak zatem dowodu doręczenia z którego wynikałoby, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas a zatem w konsekwencji brak podstaw do twierdzenia, że przesyłka była dwukrotnie awizowana (art. 44 § 2 i § 3 K.p.a.).

Trzeba przy tym wspomnieć, że w aktach sprawy znajduje się także wydruk informacji śledzenia przesyłek Poczty Polskiej S.A. z dnia 23 grudnia 2019 r. (k. 340) oraz pismo Poczty Polskiej S.A. z dnia 27 stycznia 2020 r. złożone w trybie rozpatrzonej reklamacji uznanej za zasadną (k. 341), które, zdaniem Organu poświadczają zasadność przyjęcia przez niego fikcji doręczenia albowiem wynika z nich, że przesyłka była awizowana powtórnie w dniu 7 października 2019 r. O zasadności takiego wnioskowania Komisji mają też, jej zdaniem, dodatkowo świadczyć dokonane przez Pocztę Polska S.A. powiadomienia sms o złożeniu przesyłki w placówce pocztowej w dniach 27 września i 7 października 2019r. Sąd podziela przy tym stanowisko Organu i Skarżącego, że okoliczność powiadamiania sms o złożeniu przesyłki nie stanowi przesłanki zastosowania instytucji domniemania doręczenia i okoliczność ta winna pozostać poza rozważeniem przy ocenie zaistnienia podstaw do uznania fikcji doręczenia.

Zdaniem Sądu, nie można także przyjąć jakoby wydruk śledzenia przesyłek jak i pismo Poczty Polskiej S.A. potwierdzające zaistniałą nieprawidłowość w doręczeniu mogły poświadczać za przyjętym przez KNF stanowiskiem co do spełnienia przesłanek zastosowania art. 44 § 4 K.p.a. W pierwszej kolejności należy bowiem wskazać, że omawiany tutaj przepis prawa nie przewiduje takich form poświadczania sposobu i daty awizowania przesyłki.

Odnosząc się do znajdującego się w aktach sprawy pisma Poczty Polskiej S.A. trzeba mieć na uwadze, że potwierdza ono nieprawidłowość w doręczeniu przesyłki wskazując jednocześnie na możliwość dochodzenia z tego tytułu stosownego odszkodowania. Ponadto pismu tego rodzaju nie została nadana mocą mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, żadna moc dowodowa w świetle okoliczności faktycznych istotnych dla przyjęcia tzw. doręczenia zastępczego. Nie jest to bowiem dokument mogący być uznany za poświadczający datę i sposób awizowania przesyłki przewidziany w art. 44 K.p.a. Podobnie zresztą jak dokument w postaci wydruku śledzenia przesyłek. W tym zakresie na uwagę zasługuje stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z 30 stycznia 2020 r. (sygn. akt II OSK 2936/16) wskazał, że ,,wyjaśnienia zawarte w piśmie reklamacyjnym nie są wystarczające do stwierdzenia, że przesyłka była dwukrotnie awizowana, ponieważ opierają się wyłącznie na gołosłownych twierdzeniach operatora pocztowego. Przeciwstawienie zatem takich gołosłownych twierdzeń z dowodem w postaci ostemplowanej urzędowo przesyłki nie może w sposób skuteczny podważać znajdującego się w aktach sprawy dokumentu, a na pewno nie może usuwać nasuwających się wątpliwości co do skuteczności doręczenia przesyłki w trybie doręczenia zastępczego, co świadczy o naruszeniu przez organ art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., z których wywodzona jest zasada prawdy obiektywnej. Nie wiadomo gdzie i w jakiej formie dokonano ewentualnie powtórnego awizo przesyłki. Zaś wyświetlane w systemie śledzenia przesyłek informacje mają jedynie charakter poglądowy. Wynika z tego, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie wiadomo z jakich względów przyjęto, iż przesyłka była dwukrotnie awizowana; a uzyskana przez skarżącego odpowiedź operatora pocztowego w zasadzie pogłębia nasuwające się wątpliwości co do prawidłowości uznania, że przesyłka została skutecznie doręczona w trybie art. 44 K.p.a.".

Sąd zauważa, że doręczenie przesyłki w omawianym tutaj trybie opiera się na domniemaniu prawnym (art. 44 § 4 K.p.a.), że przesyłka została doręczona do rąk adresata, ale domniemanie to zaistnieje pod warunkiem, że zostały spełnione wszystkie wymogi wynikające z art. 44 K.p.a. Skorzystanie ze wskazywanego domniemania wymaga dopełnienia ściśle określonych czynności przez podmiot doręczający. Jest to wymóg dwukrotnej awizacji przesyłki, zgodnie z art. 44 § 2 i 3 K.p.a. Jak już powyżej zostało wspomniane, okoliczności dotyczące sposobu, w jaki adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki oraz gdzie i w jakim terminie może ją odebrać, nie mogą budzić wątpliwości i muszą znaleźć potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy, a przede wszystkim w tzw. zwrotnym potwierdzeniu odbioru na którym powinna znajdować się adnotacja doręczyciela o dopełnieniu wszystkich wskazanych przez powołane przepisy warunków pozwalających na stwierdzenie skuteczności doręczenia. W niniejszej sprawie ani formularz potwierdzenia odbioru ani koperta zawierająca przesyłkę nie potwierdzały spełnienia wspomnianych wymogów. Przyjęcie zatem przez Organ zaistnienia fikcji doręczenia nastąpiło przy naruszeniu art. 44 § 3 i § 4 K.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.

Reasumując, KNF nie powinien był w świetle powyższego uznać, że ziściły się przesłanki fikcji doręczenia Decyzji a skoro tak, to brak też było podstaw do przyjęcia przez Organ, że termin na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpoczął bieg od dnia 11 października 2019r. W konsekwencji, złożony w tym stanie rzeczy wniosek o przywrócenie terminu nie powinien zostać uwzględniony albowiem brak było terminu, któremu uchybił Skarżący. Zasadnym było w takim przypadku wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z tym, że uzasadnienie takiego rozstrzygnięcia powinno opierać się na twierdzeniu o braku terminu, który takiemu przywróceniu mógłby podlegać. Rozstrzygnięcie zaskarżonego postanowienia odpowiada zatem prawu pomimo błędnego uzasadnienia, które jest wynikiem naruszenia przez Organ wspomnianych przepisów postępowania. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.) ale oddalił skargę na podstawie art. 151 tej ustawy.