Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 299/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 73, art. 185
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Grażyna Jarmasz po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2010 r. na rozprawie/posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Syndyka Masy Upadłości T. Sp. z o. o. w upadłości w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 października 2009 r. sygn. akt III SA/Gl 1012/09 w sprawie ze skargi Syndyka Masy Upadłości T. Sp. z o. o. w upadłości w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 9 lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 października 2009 r. sygn. akt III SA/GL 1012/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie ze skargi Syndyka Masy Upadłości M. S., Firmy T. Sp. z o.o. w upadłości na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 9 lipca 2009 r. nr [...] wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług odrzucił skargę.

W uzasadnieniu Sąd ten przytoczył wymogi jakie powinna zawierać skarga, a następnie zwrócił uwagę na przepisy stanowiące o braku formalnym, którym była dotknięta skarga w niniejszej sprawie. Podając motywy swojego rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że Syndyk działający w imieniu Spółki nie uzupełnił w terminie braku formalnego w postaci dostarczenia dokumentu potwierdzającego umocowanie do reprezentacji przez tamtejszym Sądem mimo, iż był do tego uzupełnienia wezwany. W związku z tym Sąd uznał, że skarga została podpisana przez osobie nieuprawnioną i należało ją odrzucić.

Pełnomocnik Skarżącego adwokat M. K.- G. w skardze kasacyjnej na to postanowienie wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono nieważność postępowania, do którego doszło przez naruszenie prawa procesowego, a to przepisów:

-art. 67 § 2, art. 72, art. 73 § 1 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 135, poz. 1270- dalej p.p.s.a.) przez nieuprawnione uznanie skuteczności doręczenia stronie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi;

oraz art. 124 § 1 pkt 1, oraz § 2 i art. 127 p.p.s.a. przez uznanie, iż skutecznie upłynął termin sądowy do uzupełnienia braków, choć zaistniała podstawa zawieszenia postępowania w postaci śmierci strony, która od strony formalnej jest Syndyk, i wobec powyższego termin biec nie mógł oraz wydanie postanowienia choć zgodnie z art. 127 § 3 p.p.s.a. w czasie zawieszenia sąd nie powinien podjąć żadnych czynności.

Strona argumentując swoją skargę podniosła, że 27 września 2009 r. P. M. S. Syndyk Masy Upadłości T. Spółki z o.o. w K. działający formalnie jako strona w niniejszym postępowaniu, zmarł, a tym samym nie mógł skutecznie działać w postępowaniu. Ponadto powołując art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 2 Strona uznała, że istniała podstawa zawieszenia postępowania, ze skutkiem od dnia zdarzenia stanowiącego przyczynę zawieszenia czyli od dnia zgonu Syndyka. W ocenie Skarżącego w powyższej sytuacji nie mogły biec terminy w szczególności sądowy termin do uzupełnienia braków, a czynność Sądu w postaci wydania postanowienia nie powinna mieć miejsca.

Ponadto Strona podniosła, że nowy Syndyk A. M. o adresowanych do swojego poprzednika wezwaniach do uzupełnienia braków formalnych, dowiedział się dopiero z doręczonego mu dnia 3 listopada 2009 r. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna i należało ją uwzględnić.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż stosownie do art. 73. § 1. p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 tej samej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2, który stanowi, że zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Kolejny paragraf omawianego przepisu stanowi, że w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, a doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.

Jednakże każde z domniemań doręczenia przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może być obalone, co stało się w niniejszej sprawie. Jak wynika bowiem ze skargi kasacyjnej nie można przyjąć, że doręczenie wezwania do usunięcia braków skargi nastąpiło prawidłowo, z zachowaniem wymogów stawianych przez art. 73 p.p.s.a. Z przyczyn oczywistych tj. wykazania, że w dniu pozostawienia drugiego awizo (28 września 2009 r.) P. M. S. już nie żył, jako że zmarł 27 września 2009 r. W takiej sytuacji należy także stwierdzić, uwzględniając ww. okoliczności i dowody przedstawione w skardze kasacyjnej, że w sprawie wykazano wprost, że pismo nie mogło dotrzeć do adresata.

Wobec powyższego, skoro zaistniała konieczność uchylenia ujemnych skutków dla strony płynących z zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu skargi, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił to postanowienie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie stwierdzić należy, że na tym etapie sprawy nie dopatrzono się podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, której dopatrzył się autor skargi kasacyjnej, wiążąc zarzut nieważności z nieprawidłowym uznaniem przez WSA skuteczności doręczenia wezwania. Kwestia doręczenia znalazła swoje rozwiązanie w uchyleniu postanowienia o odrzuceniu skargi wobec obalenia domniemania doręczenia na skutek faktów przedstawionych dopiero, co oczywiste w okolicznościach sprawy, w skardze kasacyjnej.

W skardze kasacyjnej Strona wniosła również o przywrócenie terminu. Wniosek ten został rozpatrzony przez sąd I instancji i zostało już wydane stosowne rozstrzygnięcie w tej sprawie.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 §, orzekł jak w sentencji.