Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 895/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 1, par 3, art. 232 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 22 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz, , po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2013 r., Nr [...] w przedmiocie przedłużenia postępowania podatkowego w sprawie podatku od towarów i usług za marzec 2013 r. postanawia 1) odrzucić skargę 2) zwrócić T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 17 lutego 2014 r. T. Sp. z o.o. z siedzibą w W., dalej jako Skarżąca wniosła skargę na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie przedłużenia postępowania podatkowego w sprawie podatku od towarów i usług za marzec 2013 r. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że z zasad prawa oraz zasad podatku VAT wynika, iż samo przedłużenie terminu zwrotu mogłoby co najwyżej dotyczyć kwoty co do której trwa weryfikacja obowiązku je zwrotu. Potwierdza to obowiązek organu do szczegółowego uzasadnienia postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu, co znajduje wyraz w orzecznictwie. Zdaniem Skarżącej Organ nie może na podstawie wątpliwości dotyczących wyłącznie części kwot wnioskowanego zwrotu dokonywać wydłużenia terminu zwrotu całości wnioskowanej kwoty, gdyż narusza to uprawnienie podatnika do otrzymania zwrotu w ustawowym terminie, który wynosi co do zasady 60 dni. Takie działanie nie znajduje podstawy w obowiązujących przepisach prawa i nie może być wywodzone z przepisu, który ma charakter wyjątku od zasady dokonywania zwrotu w terminie. Skoro organ ma prawo do wydłużenia terminu zwrotu w przypadku powzięcia wątpliwości, wydłużenie to może obejmować wyłącznie wątpliwą część kwoty, a nie całość. Takie naruszenie praw podatnika nie jest niczym uzasadnione, bowiem nie stanowi zagrożenia dla interesu fiskalnego Państwa. W ocenie Skarżącej taka interpretacja naruszałby również zasadę proporcjonalności wynikającą z prawa europejskiego, która dopuszcza na gruncie VAT stosowanie pewnych ograniczeń w realizacji zasad tego podatku, w tym zasady neutralności, ale wyłącznie, jeśli przewidywane środki są proporcjonalne do zagrożonego dobra prawnego - tu interesu fiskalnego państwa. W sytuacji, gdy takie zagrożenie nie występuje, to wydłużenie terminu zwrotu nie znajduje żadnego uzasadnienia i nie jest proporcjonalne dla ochrony zagrożonego interesu prawnego państwa członkowskiego, a także stanowi naruszenia prawa wspólnotowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przedmiotem skargi w sprawie niniejszej jest postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wydane w toku prowadzonego postępowania podatkowego, którym zawiadomił Spółkę o przedłużeniu terminu zakończenia postępowania podatkowego wszczętego w dniu [...] lipca 2013 r., z powodu konieczności uzupełnienia materiału dowodowego oraz wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do dnia 13 stycznia 2014 r.

Skarżąca w skardze powołała na poparcie swojego stanowiska orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2013 r. sygn. akt I FSK 1228/13 oraz z dnia 10 lipca 2013 roku (sygn. akt I FSK 1134/13, I FSK 1133/13, w których przyjęto, że "podatnikom przysługuje skarga do WSA na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego o przedłużeniu terminu zwrotu podatku. Postanowienia te są bowiem aktami z zakresu administracji publicznej dotyczącymi uprawnień wynikających z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.)".

Sąd zauważa, iż ww. orzeczenia NSA dotyczą innego rodzaju postanowień niż orzeczenie będące przedmiotem niniejszej skargi, tj. postanowień o przedłużeniu terminu zwrotu podatku od towarów i usług, a nie postanowień o przedłużeniu terminu zakończenia postępowania podatkowego w tym zakresie - w niniejszej sprawie zaskarżonego postanowienia z dnia [...] grudnia 2013 r.

Należy wskazać, iż w niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. przedłużył termin wykazanego przez Skarżącą w deklaracji VAT-7 za marzec 2013 r. zwrotu podatku do czasu weryfikacji rozliczenia podatnika w zakresie zasadności zwrotu. Skarżąca nie złożyła skargi na powyższe postanowienie z dnia [...] lipca 2013 r.

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), - dalej "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Kontrola ta, w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Sąd stwierdził, że przedmiot skargi wykracza poza zakres kognicji sądu administracyjnego, zakreślonego w cytowanym powyżej przepisie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jakkolwiek bowiem przepis ten istotnie dopuszcza wniesienie skargi na czynność organu administracji publicznej, to jednocześnie precyzuje, że musi być to czynność dotycząca uprawnień lub obowiązków strony skarżącej, wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a czynnością, która takiego uprawnienia lub obowiązku dotyczy. Taką interpretację omawianego przepisu przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 września 2004 r. Sygn. akt OSK 247/04 (ONSAiWSA 2004, nr 2, poz. 30, s. 27). Sąd orzekający w sprawie niniejszej zgadza się z tą wykładnią.

W tym kontekście Sąd uznał, że postanowienie z [...] grudnia 2013 r. wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W., nie spełnia kryterium, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Prawa i obowiązki, o jakich mowa w tym przepisie muszą wynikać z przepisów prawa materialnego, te bowiem prawa przyznają i nakładają obowiązki. Chodzi tu zatem o tego rodzaju czynności, które dotyczą praw i obowiązków o charakterze materialnym, dla których przepisy prawa nie przewidują podjęcia przez organ administracji decyzji lub postanowienia, jako form, w jakich co do zasady podejmowane są rozstrzygnięcia w przedmiocie praw i obowiązków stron szeroko rozumianego postępowania administracyjnego.

Prawidłowość postępowania podatkowego i dokonywanych w tego toku czynności może być przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności aktu kończącego to postępowanie i wywołanych przez niego skutków prawnych, o ile akt ten podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nie może być natomiast przedmiotem odrębnej skargi.

Zgodnie z art. 87 ust. 2 zd. 2 u.p.t.u. jeżeli zasadność zwrotu podatku od towarów i usług wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Przepis ten określa zatem kompetencje organów administracji, a nie obowiązki podmiotów kontrolowanych, te bowiem wynikają z przepisów o konkretnym rodzaju postępowania kontrolnego i co do zasady mają charakter procesowy, a nie materialny.

Sąd uznał zatem, że wniesiona przez skarżącą spółkę skarga, jako wykraczająca poza jego kognicję, była niedopuszczalna.

W tym stanie rzeczy Sąd, zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił. O zwrocie uiszczonego wpisu postanowiono na podstawie art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a.