Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 144/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1, 2, 3, art. 7 ust. 1, 2, 6 i 7, art. 2 ust.1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1204
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - tekst jednolity.
article: par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1676
law: Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i  telewizyjnych
article: art. 75 par. 1, art. 7, art. 77, art. 10
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników radiofonicznych oraz ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury i Budownictwa (dalej organ) decyzją z [...] listopada 2014r., Nr [...], działając na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. – o opłatach abonamentowych (jt.Dz.U. z 2014r. poz. 1204 z późn. zm - dalej: u.o.a.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (jt. Dz.U. z 2016r. poz. 23 –dalej: k.p.a.) po rozpatrzeniu odwołania A. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] "R." (dalej skarżąca), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej organ I instancji) z dnia [...] października 2016r. nr [...] w sprawie nakazu rejestracji 6 używanych odbiorników radiofonicznych oraz ustalającej opłatę za używanie 6 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie 1.260,00 złotych.

Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] lutego 2016r., przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu przy ul. [...] w G. zajmowanym przez A. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] "R." z głównym miejscem wykonywania działalności pod adresem: ul. [...], K. Kontrola została przeprowadzona w obecności A. T. W trakcie kontroli ujawniono 6 odbiorników radiofonicznych w samochodach służbowych marki : [...] (1 szt.), [...] (4 szt.), [...] (1 szt.). Stwierdzony okres używania odbiorników wynosi 1 rok i został ustalony na podstawie ustnego oświadczenia Pana A. T., który podpisał również bez uwag protokół z kontroli.

Do protokołu zostało załączone również oświadczenie A. T., opatrzone datą [...] luty 2016r., z którego wynika, że 6 szt. odbiorników radiofonicznych jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.

Po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie o stwierdzenie używania niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych, Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. decyzją z dnia [...] października 2016r. nr [...] nakazał rejestrację 6 używanych odbiorników radiofonicznych oraz ustalił opłatę za używanie 6 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie 1.260,00 złotych.

W odwołaniu od ww. decyzji skarżący wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów:

- prawa materialnego tj. art. 7 ust. 6 u.o.a., które polegało na ustaleniu, iż strona jest posiadaczem odbiorników radiofonicznych, podczas gdy ich posiadaczami są osoby korzystające z usług wypożyczalni strony, co w efekcie doprowadziło do niesłusznego obciążenia strony opłatą za używanie sześciu niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych;

- prawa materialnego tj. art. 5 ust.2 pkt 3 u.o.a. poprzez ustalenie opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych pomimo, że odbiorniki te służą wyłącznie używaniu na podstawie umów, które zawierane są w ramach przedmiotu działalności strony i w tym stanie rzeczy strona korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w w/w przepisie;

- odstąpienie od weryfikacji, czy przedmiotowe odbiorniki radiowe rzeczywiście umożliwiają odbiór programów radiowych i w efekcie ustalenie, czy w istocie ma miejsce używanie 6 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych.

Ze względu na powyższe w odwołaniu wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości ewentualnie jej zmianę poprzez orzeczenie, iż na stronie nie ciąży obowiązek rejestracji 6 używanych odbiorników radiofonicznych.

Minister Infrastruktury i Budownictwa w wyniku rozpatrzenia odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2016r. W uzasadnieniu organ przywołał obowiązujące w sprawie przepisy, wskazał na ustalenia dokonane podczas kontroli oraz wskazał że biorąc pod uwagę, że osoba uczestnicząca w kontroli ma prawo oświadczyć, że nie posiada wystarczającej wiedzy w przedmiocie kontroli, czego A. T. nie uczynił, to organ dał wiarę jego oświadczeniu, iż w dniu kontroli t. [...] lutego 2016r. posiadał on i używał sześć samochodów służbowych wyposażonych w odbiorniki radiofoniczne, które nie były zarejestrowane. Powyższe zdaniem organu wskazuje na zaistnienie przesłanek do nałożenia na A. T. obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych oraz wniesienia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników w wysokości stanowiącej 30 krotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników.

Odnosząc się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów organ wskazał podstawę prawną do działania w niniejszej sprawie przez Centrum Obsługi Finansowej. wskazał że w przypadku używania niezarejestrowanych odbiorników kierownik jednostki operatora publicznego wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Podkreślił przy tym, że wysokość tej opłaty wynika z wprost z treści art. 5 ust.3 u.o.a. Wyjaśnił także, że przepisy powołanej ustawy nie dają organowi administracji publicznej podstaw prawnych do miarkowania wysokości nałożonej opłaty czy też odstąpienia od jej nałożenia, jeśli zostały spełnione przesłanki do jej ustalenia. Podkreślił przy tym, że wysokość opłaty nie wynika ze swobodnego uznania Poczty Polskiej S.A., która jedynie została wskazana w ustawie jako podmiot pobierający opłaty i dokonujący kontroli obowiązku rejestracji odbiorników.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 ust.2 pkt 3 u.o.a. organ wyjaśnił iż wskazany przepis nie ma zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Zgodnie bowiem z tym przepisem nie podlegają obowiązkowi rejestracji odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te nalezą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy. Artykuł ten ma zastosowanie do przedsiębiorców, których przedmiotem działalności gospodarczej jest sprzedaż lub przekazanie odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów. Wówczas to osoby nabywające odbiorniki mają obowiązek ich zarejestrowania i uiszczania opłat abonamentowych. Przedmiotem takich umów jest zatem odbiornik radiofoniczny nie zaś sama umowa obejmująca wynajem samochodów z wyposażeniem. Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie czynności polegające na sprzedaży lub przekazywaniu odbiorników radiofonicznych osobom trzecim do używania na podstawie umów nie należą do przedmiotu działalności gospodarczej strony skarżącej, gdyż prowadzona przez nią działalność gospodarcza nie stanowi wyłącznie sprzedaży lub przekazywania do używania odbiorników na podstawie umów. Odbiorniki radiofoniczne będące w osiadaniu strony skarżącej stanowią jedynie element wyposażenia samochodów i są w raz z innym sprzętem udostępniane do dyspozycji osób wynajmujących samochody. Nie stanowią one odrębnego przedmiotu umowy, co oznacza, zdaniem organu, że udostępnienie odbiorników radiofonicznych nie stanowi w przedmiotowej sprawie odrębnej usługi podlegającej odrębnej umowie, zafakturowaniu i opodatkowaniu. Tym samym jeżeli przedsiębiorca używa odbiorników radiowych lub telewizyjnych, powinien uiszczać opłaty abonamentowe za każdy odbiornik z osobna.

Organ wyjaśnił również, odwołując się do orzeczenia WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2012r. sygn. VI SA/Wa 1615/12, że ustalenie czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu może być dokonane w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności lub ewentualnie w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli. Wyjaśnił również ze okoliczności sprawy nie budziły żadnych wątpliwości dlatego nie było podstaw ani potrzeby poszukiwania innych dowodów

Na w/w orzeczenie, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł A. T. zaskarżając decyzję Ministra infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2016r. w całości i zarzucając :

- utrzymanie w mocy decyzji organu i instancji pomimo, że winna ona podlegać uchyleniu ze względu na naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 7 ust. 6 u.o.a., które to naruszenie polegało na ustaleniu iż skarżący jest posiadaczem odbiorników radiofonicznych podczas gdy ich posiadaczami są osoby korzystające z usług wypożyczalni skarżącego, co w efekcie doprowadziło do niesłusznego obciążenia strony opłatą za używanie sześciu niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych (naruszenie art. 138 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 6 u.o.a.);

- utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo, że decyzja ta winna podlegać uchyleniu ze względu na naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. poprzez ustalenie opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych pomimo, że odbiorniki te służą wyłącznie używaniu na podstawie umów, które zawierane są w ramach przedmiotu działalności strony i w tym stanie rzeczy skarżący korzysta ze zwolnienia o którym mowa we wskazanym przepisie (naruszenie art. 138 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a.);

utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo że odstąpiono od weryfikacji, czy omawiane odbiorniki radiowe rzeczywiście umożliwiają odbiór programów radiowych i w efekcie odstąpiono od ustalenia, czyw istocie ma miejsce używanie sześciu niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] października 2016r. ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez orzeczenie, iż na stronie nie ciąży obowiązek rejestracji sześciu używanych odbiorników radiofonicznych oraz o zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący zawarł szczegółowe uzasadnienie stawianych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. W działaniach organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona argumentacja jest wyczerpująca.

Podstawę materialnoprawną wydanych decyzji stanowił przepis art. 5 ust. 1 i 3 u.o.a., zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, a określonej zgodnie z zapisami ustawy w rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 19 maja 2015r. sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2016 r. (Dz.U. z 2015 poz. 750 z późn. zm.)

Skarżący nie zgadzając się z zaskarżoną decyzją podniósł zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego jak również przepisów postępowania.

Sąd nie podzielił jednak słuszności wskazywanych przez skarżącego naruszeń oraz przytoczonej na ich poparcie argumentacji.

W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1 w/w ustawy, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności.

Z treści przepisów ww. ustawy wynika także, że w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3 u.o.a. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności, (ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.).

W niniejszej sprawie organ kontrolujący (operator publiczny) działając w oparciu o przepisy u.o.a. w toku przeprowadzonej kontroli wypełniania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, w dniu [...] lutego 2016r. w miejscu prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej ustalił (lokal przy ul. [...] w G.), że w jego użytkowaniu znajduje się 6 odbiorników radiofonicznych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu przy czym wszystkie radioodbiorniki są zainstalowane w samochodach. Organ ustalił również, że w stosunku do wszystkich w/w odbiorników nie został wykonany obowiązek ich rejestracji. Ustaleń tych dokonano na podstawie protokołu kontroli i oświadczenia wiedzy złożonego przez A. T. prowadzącego działalność gospodarcza pod firmą [...] "R.", który uczestniczył w kontroli i podpisał protokół bez uwag wskazując, iż odbiorniki używane są rok.

Na tej podstawie organ prawidłowo uznał, że u skarżącego powstał obowiązek rejestracji posiadanych odbiorników radiowych oraz że upłynął czternastodniowy termin przewidziany na ich zarejestrowanie wynikający z § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013r. poz. 1676). Za prawidłową organ uznał także ilość posiadanych i niezarejestrowanych przez skarżącą odbiorników radiowych, opierając się na ustaleniach dokonanych w trakcie przeprowadzonej kontroli a wynikających z oświadczenia samego skarżącego.

Wskazać należy, iż protokół kontroli zalicza się do tej kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Protokół kontroli ma także szczególną moc dowodową stwierdzonych w nim niekwestionowanych faktów.

W przedmiotowej sprawie protokół został sporządzony i podpisany bez zastrzeżeń przez obecnego podczas kontroli właściciela firmy A. T. oraz kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych – co pod względem formalnym uzasadnia przyjęcie go za wiarygodny dowód w sprawie. Podpis właściciela pod protokołem kontroli należy zatem uznać za potwierdzający, po pierwsze, że brał ona udział w kontroli, a po drugie, że nie kwestionuje on ustaleń kontroli skoro do protokołu nie zostały zgłoszone żadne uwagi.

Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy, kierując się wymogami art. 7, 77, a także art. 10 k.p.a.. Ustalone podczas przeprowadzonej kontroli okoliczności, wynikające z protokołu kontroli oraz z oświadczenia właściciela z dnia [...] lutego 2016r., pozwoliły na zastosowanie domniemania, że ujawnione odbiorniki, są używane. Sąd wskazuje w tym miejscu, że pojęcie używania odbiornika oparte jest na konstrukcji domniemania prawnego (art. 2 ust. 2 u.o.a.), że osoba posiadająca odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika (ustalenie zdolności odbiornika do natychmiastowego odbioru jest więc równoznaczne ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że jego posiadacz winien wnieść opłatę abonamentową za jego używanie).

Odnosząc się do stawianych w skardze zarzutów Sąd zauważa, że nie jest zasadny, zarzut:

• naruszenia przez organ art. 7 ust. 6 u.o.a., poprzez ustalenie, że skarżący jest posiadaczem radioodbiorników. Należy bowiem wyjaśnić, że posiadanie w rozumieniu ustawy o opłatach abonamentowych zostało określone, jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności, przy czym dla nałożenia stosownych obowiązków określonych w art. 7 ust. 6 cyt. ustawy wystarczające jest wykazanie, że odbiornik będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu znajduje się w lokalu użytkowym zajmowanym przez jego firmę lub tak jak w niniejszej sprawie w pojazdach wynajmowanych przez jego firmę w ramach prowadzonej działalności (składniku majątkowym prowadzonej działalności).

• naruszenia przez organ art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a., zgodnie z którym: "Obowiązkowi rejestracji nie podlegają odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne: przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy".

W tym zakresie Sąd podziela bowiem stanowisko organu, że podnoszona w odwołaniu oraz w skardze argumentacja na okoliczność tego, że przedmiotowe odbiorniki telewizyjne są przeznaczone wyłącznie do przekazywania ich osobom trzecim do używania w ramach umów dotyczących samych samochodów, nie znajduje uzasadnionych podstaw. Wbrew stanowisku skarżącego nie można w żaden sposób uznać, iż w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z wyjątkiem określonym w art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a.

W ocenie Sądu, z literalnego brzmienia przepisu wynika bowiem w sposób jednoznaczny, że ma on zastosowanie do przedsiębiorców, których przedmiotem działalności gospodarczej jest sprzedaż lub przekazywanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów. W takim przypadku to na osobie, która nabywa odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny na podstawie umowy zawartej z przedsiębiorcą ciąży obowiązek jego zarejestrowania w placówce operatora publicznego. Jednakże z ustaleń organów, co do przedmiotu działalności gospodarczej skarżącego nie wynika, aby czynności w zakresie sprzedaży lub przekazywania odbiorników radiofonicznych osobom trzecim do używania na podstawie umów należały do zakresu działalności gospodarczej skarżącej. Okoliczności te znajdują swoje potwierdzenie w odwołaniu oraz w skardze a także w wydruku z CIDG. Sąd zauważa, iż przedmiotem ewentualnych umów z klientami przedsiębiorcy nie jest bowiem sprzedaż lub przekazywanie do używania odbiorników radiofonicznych, a w każdym bądź razie przedsiębiorca nie wykazała tego np. poprzez złożenie stosownych umów zawierających stosowne zapisy w tym względzie. Przedmiotem oddania w używanie nie są zatem same odbiorniki, lecz poszczególne pojazdy. Przepisy ustawy o opłatach abonamentowych nie nakazują natomiast rejestracji odbiornika radiofonicznego osobie biorącej do czasowego używania np. pojazd zastępczy. Właścicielem takiego pojazdu pozostaje bowiem nadal skarżący i on jest zobowiązany do rejestracji radioodbiornika umieszczonego w samochodzie i uiszczania opłaty za korzystanie z niego (v. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2017r. sygn. akt II GSK 1944/15, CBOSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Organ prawidłowo w związku z tym ustalił, że przepis art. art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. nie ma zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Ponadto Sąd zwraca uwagę, że ustawa o opłatach abonamentowych wprowadziła powszechny obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (art. 2 ust. 1 u.o.a.). Natomiast wyjątki od tego obowiązku zostały wymienione w art. 5 ust. 2 u.o.a. i nie można dokonywać ich rozszerzającej interpretacji. Tym samym podniesienie przez skarżącego, że przepis art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a. będzie miał zastosowanie w niniejszej sprawie, jest całkowicie chybiona a także kłóci się z celami ustawy, jakim jest realizacja misji publicznej radia i telewizji.

• nieustalenia czy przedmiotowe odbiorniki rzeczywiście umożliwiają odbiór programów radiowych a tym samym czy w sprawie miało miejsce używanie sześciu niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych. Należy bowiem zauważyć, na co Sąd wskazywał również powyżej, że z art. 2 ust. 2 u.o.a. wynika domniemanie, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Z ustaleń organu opartych na oświadczeniu skarżącego, wynika, że odbiorniki są sprawne a skarżąca w prowadzonym postępowaniu nie negowała tego faktu a zatem przyjęcie przez organy, iż umożliwiają one odbiór programów radiowych jest jak najbardziej prawidłowe.

Racje ma przy tym organ odwoławczy, że ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu może dokonać się w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności lub ewentualnie w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli. Zarówno jeden jaki drugi sposób ustalenia należy uznać za dopuszczalny, przy czym informacja w tym zakresie winna znajdować się w protokole z kontroli podpisanym przez kontrolujących i kontrolowanego. W niniejszej sprawie protokół z kontroli zawiera informację o złożeniu oświadczenia przez kontrolowanego z którego wynika stan umożliwiający natychmiastowy odbiór oraz przyczyna braku możliwości bezpośredniego sprawdzenia poprzez uruchomienie odbiorników radiowych. Tym samym Sąd uznał również wskazany zarzut za niezasadny.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku