Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 871/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Dobek – Rak Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2021 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

E. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i nakazano skarżącemu rozbiórkę budynku gospodarczego.

Zaskarżoną decyzję wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W związku z decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako WINB) z 3 lipca 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako PINB) przeprowadził w dniu 18 września 2019 r. kontrolę na terenie działki nr [..] w W., gmina S. Podczas kontroli organ ustalił, że:

1) nieruchomość jest zabudowana budynkiem wielorodzinnym o konstrukcji murowanej, ze stropodachem dwuspadowym, o konstrukcji żelbetowej, pokryty papą oraz obiektami budowlanymi na potrzeby gospodarcze o różnej konstrukcji; stanowi współwłasność osób fizycznych określonych w rejestrze gruntów sporządzonym przez Starostę Powiatu;

2) obiekt budowlany oznaczony na szkicu graficznym nr 3 o konstrukcji drewnianej, o wymiarach zabudowy (5,45 m x 3,64 m) oraz wysokości w kalenicy 2,15 – 1,96 m, posadowiony na płycie betonowej w bezpośrednim sąsiedztwie z działką nr [..] (stanowiącą teren kolejowy) jest własnością E.S., który oświadczył, że obiekt wybudował w 2007 r. Obiekt nie jest trwale połączony z gruntem;

3) inwestor nie przedłożył dokumentów stwierdzających legalność budowy.

Pismem z 13 lutego 2020 r. PINB wystąpił do Wójta Gminy o przekazanie potwierdzonej kopii wypisu z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wyrysu z tego planu dla terenu obejmującego działkę nr [..] w miejscowości W. W odpowiedzi z 12 marca 2020 r. Wójt przesłał potwierdzoną kopię uchwały nr XXX/278/2006 Rady Gminy z 26 stycznia 2006 r., tj. Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obejmującego obszar zainwestowania terenu, oznaczony na szkicu graficznym nr 77M wsi W., w tym działki nr [..], który określa, w pkt 3.1. zasady kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu stanowiąc, że dopuszcza się realizację małej architektury - bez nowej zabudowy mieszkalnej: linia zabudowy – nieprzekraczalna, 8,0 m od linii rozgraniczającej z drogą zbiorczą,10,0 m od terenów kolejowych.

Decyzją z 10 czerwca 2020 r., nr [..], PINB nakazał E. S. dokonanie rozbiórki obiektu budowlanego z przeznaczeniem na potrzeby gospodarcze o konstrukcji drewnianej o wymiarach w rzucie poziomym wynoszących 5,45 m x 3,64 m = 19,83 m2, wysokości zmiennej wynoszącej 2,15 m - 1,96 m, wybudowanego na działce nr [..], przy granicy z działką nr [..], stanowiącej teren kolejowy w miejscowości W., gmina S.

W uzasadnieniu PINB wyjaśnił, że przed rozpoczęciem budowy inwestor powinien był uzyskać pozwolenie na budowę. Wobec jego braku PINB obowiązany był zainicjować postępowanie z art. 48 Prawa budowlanego. W niniejszym przypadku nie została jednak spełniona przesłanka zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co uniemożliwia legalizację obiektu, bowiem – jak wynika z poczynionych ustaleń – obiekt jest posadowiony w bezpośrednim sąsiedztwie z działką obejmującą teren kolejowy, podczas gdy może być posadowiony w odległości nie mniejszej niż 10,00 m od granicy z działką nr [..].

Po rozpatrzeniu odwołania inwestora decyzją z 8 października 2020 r., nr [..], WINB uchylił zaskarżoną decyzję PINB w całości i nakazał E. S. rozbiórkę budynku gospodarczego o konstrukcji drewnianej o wymiarach w rzucie poziomym wynoszących 5,45 m x 3,64 m = 19,83 m2, wysokości zmiennej wynoszącej 2,15 m - 1,96 m, wybudowanego na działce nr [..], przy granicy z działką nr [..], stanowiącej teren kolejowy w miejscowości W., gmina S.

W uzasadnieniu WINB wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego budowa m.in. wolno stojących parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2 wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W ocenie WINB, gdyby zaakceptować stanowisko PINB o braku trwałego połączenia z gruntem przedmiotowego obiektu, należałoby uznać, że nie jest on budynkiem i nie dotyczy go wyłączenie z art. 29 ust. 1 pkt 2. Oznaczałoby to, że budowa tego obiektu wymagała uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę. Podczas kontroli PINB ustalił, że obiekt ten nie jest trwale związany z gruntem, natomiast posiada posadzkę z płyt betonowych. Powołując się na orzecznictwo, organ odwoławczy uznał, że w takiej sytuacji przedmiotowy obiekt jest trwale związany z gruntem. Został on posadowiony w 2007 r. i od tego czasu nie zmienił swojego położenia, więc należy uznać, że posadowienie obiektu jest trwałe, bo przez tyle lat opierał się czynnikom zewnętrznym, które mogłyby go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie w inne miejsce. A zatem należy uznać, że przedmiotowy obiekt, z uwagi na trwałe połączenie z gruntem, jest budynkiem gospodarczym, którego budowa wymagała zgłoszenia. Ponadto, WINB zauważył, że organ pierwszej instancji wskazał, iż obiekt jest wykorzystywany jako garaż. W myśl art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego budowa garażu do 35 m2, niezależnie czy jest trwale czy nietrwale związany z gruntem, również wymagała dokonania zgłoszenia.

Organ odwoławczy wskazał, że w przypadku obiektów, których budowa wymagała dokonania zgłoszenia ma zastosowanie procedura określona w art. 49b Prawa budowlanego, a nie procedura przewidziana w art. 48, którą zastosował PINB. Natomiast zarówno w przypadku procedury określonej w art. 48, jak i w art. 49b Prawa budowlanego, organ pierwszej instancji w pierwszej kolejności bada, czy inwestycja nie narusza przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Według zgromadzonego materiału dowodowego (dokumentacji fotograficznej) analizowany obiekt znajduje się bezpośrednio przy granicy pomiędzy działkami nr [..] i [..], w tym bezpośrednio przy ogrodzeniu z prefabrykowanych elementów. Ponadto, miejscowy plan, który został uchwalony w 2006 r., dopuszcza na tym terenie, tj. obszarze o symbolu 77MW, tymczasowe zagospodarowanie, urządzenie i użytkowanie terenu "zgodnie ze stanem istniejącym", a ww. obiekt budowlany powstał w 2007 r. Tym samym zaskarżona decyzja w zakresie nałożonego obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego jest prawidłowa. Natomiast w związku z tym, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie niewłaściwego przepisu, tj. art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, należało ją uchylić i zreformować na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez wskazanie właściwej podstawy prawnej.

Odnosząc się do argumentów odwołania WINB wyjaśnił, że A. nie są organem posiadającym kompetencje do wydawania pozwoleń na budowę, a pismo z 14 marca 1997 r., na które powołuje się E. S., zawiera jedynie zgodę na rozbiórkę pomieszczenia byłej lampiarni na stacji W.

E.S. wniósł skargę na powyższą decyzję zatytułowaną "odwołanie". Skarżący wyjaśnił, że wraz z żoną otrzymali mieszkanie służbowe w W. w związku z pracą w A. Do mieszkania był przydzielony budynek gospodarczy, który uległ spaleniu w lipcu 1995 r., tj. jeszcze przed wprowadzeniem się do mieszkania. W 1997 r. skarżący wystąpił do A. o rozbiórkę starego pomieszczenia blaszanego stojącego na stacji W. i przeniesienie go na miejsce spalonego budynku gospodarczego. Skarżący otrzymał zgodę, garaż stoi na tym miejscu już 23 lata i jest tam składowany opał. W 2010 r. kolej przygotowywała się do sprzedaży budynku mieszkalnego, a geodeci dokonali pomiarów i sporządzili mapy, gdzie został naniesiony budynek mieszkalny i pomieszczenia gospodarcze. Skarżący wyjaśnił, że wykupił mieszkanie w 2011 r., a w 2012 r. wykupił grunty. Następnie, wskazał, że o budowie dwóch osobno stojących pomieszczeń informował A. oraz Gminę. Dodatkowo, skarżący poinformował, że złożył zawiadomienie do Prokuratury Rejonowej o możliwości popełnienia przestępstwa przez urzędników nadzoru budowlanego oraz wskazał, że na "terenach kolejowych" w związku z likwidacją kolei rosną obecnie krzaki, pokrzywy i zielsko. Skarżący podniósł, że musi gdzieś trzymać taczkę do przewożenia opału i inne rzeczy gospodarcze.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 8 października 2020 r., którą uchylono w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 10 czerwca 2020 r. i nakazano skarżącemu rozbiórkę budynku gospodarczego konstrukcji drewnianej wybudowanego na działce nr [..], przy granicy z działką nr [..], stanowiącej teren kolejowy w miejscowości W., gmina S.

Bezsporne w okolicznościach sprawy jest, że na działce nr [..] w W. znajduje się m.in. obiekt o wymiarach wynoszących 5,45 m x 3,64 m = 19,83 m2. Obiekt ten jest użytkowany jako garaż i wedle oświadczenia inwestora został wybudowany w 2007 r. Jak ustaliły organy nadzoru budowlanego, obiekt ten powstał bez wymaganego pozwolenia czy zgłoszenia, a przyczyną braku możliwości jego zalegalizowania jest niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Materialnoprawną podstawą wydania decyzji przez organ I instancji jest art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2020, poz. 1333 ze zm.), dalej jako Prawo budowlane, natomiast organ odwoławczy uchylił tą decyzję z uwagi na błędną podstawę prawną legalizacji i oparł swoją decyzję na art. 49b ust. 1 tej ustawy. Zatem w pierwszej kolejności należy odnieść się do powyższej kwestii.

Zgodnie z ogólną zasadą Prawa budowlanego wynikającą z art. 28 ust. 1 roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Z kolei w myśl art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Natomiast stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego budowa taka wymaga zgłoszenia. Podkreślić należy, że przepis obowiązywał w tym brzmieniu zarówno w dacie posadowienia obiektu, tj. w 2007 r., jak i w okresie wydawania zaskarżonych decyzji przez organy obu instancji, tj. w 2020 r. Co prawda, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, w dacie wydania przez niego decyzji obowiązywały już znowelizowane przepisy Prawa budowlanego, jednakże zgodnie z art. 25 ustawy wprowadzającej nowelizację, tj. ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy w brzmieniu dotychczasowym. Powyższe jest o tyle istotne, że ocena, czy miała miejsce samowola budowlana dokonywana jest zawsze według przepisów Prawa budowlanego obowiązujących w dacie dokonania tejże samowoli, natomiast ocena prawna tego stanu musi zostać sporządzona w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie rozstrzygania przez organy nadzoru budowlanego.

Zdaniem PINB, z uwagi na brak trwałego połączenia z gruntem sporny obiekt nie jest budynkiem, a więc nie dotyczy go wyłączenie, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, co oznacza, że budowa tego obiektu wymagała uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę. Z tego też powodu organ I instancji zastosował art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę (pkt 1) albo bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia (pkt 2).

Z kolei WINB uznał, że choć z oględzin niezbicie wynika, że sporny obiekt nie jest trwale związany z gruntem, lecz posiada posadzkę z płyt betonowych, to biorąc pod uwagę ukształtowane w tej mierze orzecznictwo sądowe należy uznać, że został posadowiony na tyle trwale, aby zapewnić mu stabilność i możliwości przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie w inne miejsce, a to wypełnia charakterystykę "trwałego związania z gruntem" w rozumieniu Prawa budowlanego. W konsekwencji, organ odwoławczy zastosował art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, w myśl którego organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej.

W ocenie sądu, WINB słusznie zakwestionował pogląd organu I pierwszej instancji, bowiem dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję (zob. wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 1899/19, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji, prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego w zakresie doprecyzowania podstawy prawnej wydanej decyzji w zakresie wyboru trybu postępowania w okolicznościach niniejszej sprawy, co WINB uczynił poprzez uchylenie wadliwej decyzji PINB i rozstrzygnięcie merytoryczne na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Przy czym zauważyć należy, że konsekwencje prawne związane z nakazem rozbiórki w sytuacji sprzeczności z przepisami planowania przestrzennego w obu przypadkach są takie same dla strony, stąd też naruszenie prawa przez organ I instancji w tym zakresie nie wywoływało konieczności uchylania jego decyzji i przekazywania do ponownego rozpatrzenia.

Przechodząc zatem do meritum sprawy przypomnieć należy, że działając na podstawie art. 49b Prawa budowlanego, nakaz rozbiórki nie jest jednak orzekany bezwzględnie, gdyż przed jego orzeczeniem organ nadzoru budowlanego ma obowiązek zbadania, czy jest możliwa legalizacja danego obiektu budowlanego zrealizowanego bez wymaganego zgłoszenia. Organ zobowiązany jest w pierwszej kolejności do zbadania, czy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Dopiero w przypadku, gdy organ stwierdzi, że budowa jest zgodna z wyżej wskazanymi przepisami może podjąć postępowanie legalizacyjne mające na celu usankcjonowanie samowoli budowlanej.

Działka nr [..] w W. jest objęta ustaleniami uchwały nr XXX/278/2006 Rady Gminy z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru zainwestowania wsi W. i W. (Dz. Urz. Woj. z 2006 r., nr 51, poz. 1050) i jest zlokalizowana na obszarze oznaczonym symbolami: 77MW (teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej), 78KK (tereny kolejowe), 1KDZ (droga powiatowa nr [..] - zbiorcza Z 1/2). Dla symbolu 77MW miejscowy plan przewiduje w pkt 3.1. "Zasady kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu": zachowanie i modernizacja istniejącego budynku wielorodzinnego. Dopuszcza się realizację małej architektury – bez nowej zabudowy mieszkalnej. Przy czym wskazuje, że linia zabudowy – nieprzekraczalna wynosi 8,0 m od linii rozgraniczającej z drogą zbiorczą oraz 10,0 m od terenów kolejowych. Z kolei, w pkt 6 "Tymczasowe zagospodarowanie, urządzenie i użytkowanie terenu" wskazano, że zgodnie ze stanem istniejącym.

Jak wynika z przeprowadzonych oględzin, co potwierdza dokumentacja fotograficzna, analizowany budynek gospodarczy bezspornie został wybudowany bezpośrednio przy granicy pomiędzy działkami nr [..] i [..], a zatem niewątpliwie w odległości mniejszej niż wskazane w miejscowym planie 10,0 m od terenów kolejowych. Już sam ten fakt powoduje, że obiekt ten nie spełnia wymagań wynikających z obowiązujących przepisów planistycznych. Jednakże dodatkowo, jak wskazano powyżej, miejscowy plan dopuszcza tymczasowe zagospodarowanie, urządzenie i użytkowanie terenu zgodnie ze stanem istniejącym. Skoro zatem – wedle oświadczenia inwestora – obiekt powstał w 2007 r., gdy miejscowy plan z 2006 r. już obowiązywał, to również zostały naruszone jego postanowienia w tym zakresie.

Reasumując powyższe stwierdzić należy, że brak zgodności z obowiązującymi przepisami o planowaniu przestrzennym – z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - prowadzi do wydania nakazu rozbiórki na podstawie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, o czym też prawidłowo orzekł organ odwoławczy. Na marginesie zauważyć należy, że posadowienie budynku w granicy także jest niezgodne z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.), co również w myśl art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego winno skutkować brakiem możliwości zalegalizowania obiektu.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego zauważyć trzeba, że bez znaczenia są podnoszone przez niego okoliczności, iż otrzymał zgodę od A. na rozbiórkę starego pomieszczenia blaszanego stojącego i przeniesienie go na miejsce spalonego budynku gospodarczego, a także - że o budowie dwóch osobno stojących pomieszczeń informował A. oraz Gminę. Podkreślić bowiem należy, że zgodnie z ustawą Prawo budowlane właściwymi organami w kwestii zgłoszeń/ pozwoleń na budowę są organy administracji architektoniczno-budowlanej, a nie organy kolejowe, natomiast organami prowadzącymi postępowanie legalizacyjne są organy nadzoru budowlanego. Tym samym wskazane działania skarżącego są irrelewantne w świetle całokształtu okoliczności niniejszej sprawy.

Natomiast odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że w związku z likwidacją tereny kolejowe nie są wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem, gdyż są porośnięte roślinnością wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 741) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego uchwalanym stosownie do art. 20 ust. 1 tej ustawy przez radę gminy. Stosownie zaś do art. 87 ust. 2 Konstytucji RP akty prawa miejscowego są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Wobec czego, bez względu na stan faktyczny terenów kolejowych dopóki pozostaje w mocy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości W., który obejmuje działkę nr [..] organy nadzoru budowlanego oraz sąd orzekający w sprawie są związane postanowieniami tego planu.

Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii i wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z objęciem miasta obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 1758 ze zm.), a także na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.) i § 1 pkt 1 i 2 zarządzenia nr 49/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2, uznając że w takich okolicznościach rozpoznanie sprawy na rozprawie wiązałoby się z istotnym zagrożeniem zdrowia skarżącego oraz uczestników postępowania oraz przedstawicieli organu, a zarazem sprawa – ze względu na zebrany materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie stan faktyczny – może zostać rozpoznana na posiedzeniu niejawnym bez uszczuplenia praw procesowych ww. podmiotów, zgodnie z zasadą szybkości postępowania. Jednocześnie, brak jest możliwości przeprowadzenia rozprawy z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku na odległość. Dopuszczalność orzekania na posiedzeniu niejawnym ze względu na okoliczności związane z zarządzeniem stanu pandemii COVID-19 potwierdza uchwała składu 7 Sędziów NSA z 30 listopada 2020 r., sygn. II OSP 6/19 (www.nsa.gov.pl).