Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 2073/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA T. Kobylecka, Sędziowie NSA T. Cysek (spr.), B. Gorczycka-Muszyńska, Protokolant A. Foks-Skopińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi L. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] kwietnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją decyzje organu I instancji. 2. orzeka iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz L. G. 10 (dziesięć złotych) z tytułu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu administracyjnego decyzję z dnia [...] kwietnia 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. w wyniku rozpatrzenia odwołania L. G. od decyzji Burmistrza Miasta W. z dnia [...] marca 2002 r. o ustaleniu na wniosek D. K. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ( działki nr [...] we wsi G., gmina W.) dla inwestycji w postaci budynku letniskowego i wiaty garażowej-

- utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Według uzasadnienia zaskarżonej decyzji przedmiotowa inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a to zagadnienie ma rozstrzygające znaczenie w sprawie.

Kwestia zaś podniesiona przez składającego odwołanie tj. poprawności wytyczenia granicy uznana zostanie za "nie zasadną" na tym etapie postępowania"

W złożonej skardze L. G. (właściciel sąsiedniej działki nr [...]) wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji.

Zdaniem skarżącego - przy przyjęciu nawet, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to narusza ona prawo - bowiem ingeruje w jego uprawnienia do działki nr [...].

Działka nr [...] i [...] nie zostały dotąd rozgraniczone.

Skoro zaś nie została dotąd ustalona granica "właściciela ubiegającego się o zezwolenie budowlane", to nie powinno być ono wydane, zważywszy na groźbę "zawłaszczenia części jego nieruchomości"

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło ojej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowana argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga prowadzi do uchylenia decyzji organów obu instancji, aczkolwiek nie z przyczyn wyłożonych przez skarżącego.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawę prawną.

Oznacza to, że kognicji sadu nie przekroczy podniesienie z urzędu dostrzeżonych wadliwości decyzji organu I instancji, którą bezkrytycznie zaakceptowało - poprzez utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia Burmistrza Miasta W. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O.

Ukształtowane treści decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie zostało pozostawione uznaniu organu administracji publicznej, ale jest ono poddane ścisłym rygorom wynikającym z przepisu prawa ( art.42 ustawy z dnia 7 lipca 1944 r. o zagospodarowaniu przestrzennym tj. Dz. U. z 1999 r. Nr 15 , poz. 139 ze zm.)

Zagadnienie to nie zostało dostatecznie rozważone przez organy obu instancji.

W szczególności konieczne jest podniesienie, że decyzja organu I instancji nie realizuje w wystarczającym zakresie potrzeby uregulowania - według brzmienia art.42 ust. 1 powołanej ustawy wszystkich wymaganych składników. Wprowadza też określenia niejasne i nieznane obowiązującemu prawu.

Po pierwsze zwrócić należy uwagę, że wymóg przedstawienia warunków wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykonany został w sposób skrótowy i nie oddający w pełni zasad kształtowania zabudowy sformułowanych w planie ( p 10 L pkt. 3 części tekstowej planu).

Fakt, że inwestor częściowo ( w stosunku do wymogów planu) scharakteryzował parametry swego przedsięwzięcia nie zwalniał rozstrzygającego organu od obowiązku wprowadzenia do treści decyzji zapisów gwarantujących zgodność inwestycji z planem.

Po drugie - co do ustalenia przez Burmistrza Miasta W. " linii rozgraniczenia" i " strefy zabudowy" konieczne jest zaznaczenie, że art. 42 ust. 1 pkt. 6 powoływanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nakazuje ustalenie "linii rozgraniczających teren inwestycji", plan zaś przewiduje pojęcie " nieprzekraczalnej linii zabudowy" (nawiasem mówiąc przedstawione Sądowi akta nie zawierają wypisu i wyrysu z planu umożliwiającego oznaczenie jej przebiegu).

Terminologia użyta w omawianej decyzji całkowicie abstrahuje od ustanowionej w przepisach prawa i nie umożliwia potwierdzenia legalności kontrolowanego rozstrzygnięcia.

Realizacja przez organy administracji publicznej wymogów przewidzianych przez przepisy prawne nie może być efektem domysłów czy domniemań, a musi wynikać jednoznacznie z samego brzmienia decyzji.

Organy administracji publicznej zobowiązane są bowiem do działania wyłącznie na podstawie i w granicach przepisów prawa i niedopuszczalne byłoby akceptowanie jakichkolwiek niejasności co do zakresu praw i obowiązków stron postępowania.

Ponadto zauważyć trzeba, że załącznik graficzny decyzji organu I instancji posiada też nigdzie niewyjaśnione wyznaczenie linii żółtej.

Po trzecie decyzja organu I instancji przeoczyła konieczność określenia warunków obsługi w zakresie komunikacji ( wymóg taki zawierał już art.42 ust. 1 pkt. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym w czasie wydania tej decyzji)

Odnośnie zaś określenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich ( art. 42 ust 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym pominięto potrzebę odwołania się do obowiązku inwestora przestrzegania .art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1944 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.)

Zważywszy, iż do akt dołączono decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2001 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki wiaty garażowej zrealizowanej w 2000 r. na działce Nr [...] obowiązkiem rozstrzygających organów było wyjaśnienie, czy nakaz ten został zrealizowany.

Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może bowiem zmierzać do legalizacji samowoli budowlanej. Tego rodzaju postępowanie jest też,Resztą bezprzedmiotowa w stosunku do obiektów już zrealizowanych.

Dla porządku zaznaczyć też trzeba, że zaskarżona decyzją treść art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w innej ( dawniejszej) wersji niż obowiązująca w chwili jej wydania.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze stwierdzić jednak wypada, że zagadnienie braku dokonania rozgraniczenia działki inwestora i skarżącego nie ma znaczenia na etapie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z,istoty decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu (art.46 ust.2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) wynika bowiem, że nie rodzi ona praw do terenu i nie narusza prawa własności, ani uprawnień osób trzecich.

Skarżący błędnie też wywodził, iż w niniejszej sprawie chodziło o wydanie "zezwolenia budowlanego"

Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie upoważnia bowiem wbrew obawom skarżącego do rozpoczęcia inwestycji.

Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c, art. 152 i 200 cytowanej już ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.