Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 487/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 , art. 58 par 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 21 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia w sprawie odmowy wznowienia postępowania postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 31 marca 2016 r. A. Sp. z o.o. w K. - dalej skarżąca spółka, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 21 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie uchylenia postanowienia w sprawie odmowy wznowienia postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o odrzucenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Na wstępie podkreślenia wymaga, że w każdej sprawie, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, Sąd zobligowany jest ocenić dopuszczalność wniesionej skargi. Sąd administracyjny bada dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., póz. 718), dalej w skrócie "P.p.s.a.". Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.), wniesienie skargi po terminie (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.), zawisłość sprawy (art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.), brak zdolności sądowej lub procesowej (art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a.) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.).

Jednym z warunków formalnych skutecznego złożenia skargi jest jej wniesienie przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub § 2 P.p.s.a. przyznano legitymację do jej wniesienia. Skargę może bowiem wnieść wyłącznie podmiot, który dysponuje legitymacją skargową (legitymacją do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego). W przypadku niewykazania tego rodzaju legitymacji skargowej sąd administracyjny jest zobowiązany skargę odrzucić. Przepisy ustawy nie przewidują w takim wypadku możliwości konwalidacji skargi (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2006 r, sygn. akt II FSK 536/05; wyrok NSA z dnia 22 marca 2006 r., sygn. akt II FSK 563/05).

Sygn akt. II SA/Kr 487/16

Zgodnie z art. 50 § 1 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Legitymację skargową określono w powyższym przepisie przez wyróżnienie atrybutu interesu prawnego (legitymacja materialna) oraz wskazanie podmiotów które, mimo braku takiego interesu, są uprawnione do wniesienia skargi (legitymacja formalna). Do takich podmiotów, oprócz prokuratora i Rzecznika Praw Obywatelskich zalicza się również organizację społeczną w zakresie swej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób z zastrzeżeniem jednak, że brała ona udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 P.p.s.a.).

Z powyższego wynika więc, że legitymacja do wniesienia skargi jest związana z posiadaniem przez wnoszącego skargę interesu prawnego. Kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest ta legitymacja, ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę ą zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. Innymi słowy, interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (vide: wyrok NSA z 3.06.1996 r., sygn. akt II SA 74/96, publ. ONSA 1997 nr 2, póz. 89).

W uchwale z dnia 11.04.2005 r, sygn. akt OPS 1/04, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi oznacza, że akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. Innymi słowy, osoba nie mająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie skarga wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej podlega odrzuceniu, natomiast stwierdzenie w toku postępowania, że wnoszący skargę nie legitymuje się interesem prawnym powoduje oddalenie skargi. Zatem wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub § 2 P.p.s.a. przysługuje legitymacja do jej wniesienia, stanowi jedną z podstawowych przesłanek

Sygn akt. II SA/Kr 487/16

dopuszczalności zaskarżenia, której brak skutkuje odrzuceniem skargi (vide: wyrok NSA z dnia 4.02.1998 r., sygn. SA/Bk 947/96, LEX nr 31892, postanowienie NSA z dnia 19.05.1998 r., l SA/Łd 78/98, LEX 36198).

W postanowieniu z dnia 13.06.2007 r, sygn. II FSK 1337/06 (LEX nr 384145) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że odrzucenie skargi uznać należy tylko wtedy za dopuszczalne, gdy brak legitymacji skargowej jest ewidentny, np. skargę wniosła osoba, której ustawa szczególna nie przyznaje w konkretnym przypadku tej legitymacji.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy dostrzec należy, że przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 21 marca 2016 r. nr [...] uchylające w całości postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 10 listopada 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 19 lutego 2013 r. nr [...] , [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia budowlanego: "Budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z garażami podziemnymi na dz [...] ,[...] obr. [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działkach [...] ,[...] ,[...] obr. [...]przy ul. [...] w K.

Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania następuje, jak wprost stanowi art. 149 § 1 K.p.a., w formie postanowienia. Postanowienie to otwiera postępowanie w sprawie wznowienia postępowania (patrz: Barbara Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2000, s. 599). Złożenie przez stronę podania o wznowienie postępowania nie może być zatem utożsamiane z wszczęciem postępowania. Z uwagi na szczególny charakter postępowania wznowieniowego i unormowanie art. 149 § 1 K.p.a., nie znajduje tu zastosowania przepis art. 61 § 3 K.p.a. Jest jednak niewątpliwe, że po wniesieniu podania o wznowienie postępowania, a przed wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniiowego lub decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § i 3 K.p.a.), organ podejmuje określone czynności. Ma przecież obowiązek zbadania, czy zachowane są warunki formalne podania, czy wnioskujący dochował terminu złożenia wniosku, a także ocenia dopuszczalność podmiotową i przedmiotową wznowienia postępowania. Czynności te, jako podejmowane przed wszczęciem postępowania, nie są jednak

Sygn akt. II SA/Kr 487/16

czynnościami procesowymi postępowania administracyjnego (por. Ludwik Żukowski, glosa do wyroku NSA z dnia 7 stycznia 1999 r., sygn. akt II SA/Gd 1353/98, OSP 2000/5/81; B. Adamiak, op. cit. s. 600; Krzysztof Sobieralski "Praktyczne problemy wznowienia postępowania administracyjnego", Wyd.[...] Sp. z o.o., Wrocław 2005, s. 120; E. Klat - Górska, E. Klat - Wertelecka, op. cit. s. 119). Skoro przed wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego nie można mówić o czynnościach procesowych postępowania administracyjnego, to nie ma mowy o interesie prawnym podmiotów innych, niż wnoszący podanie, w rozstrzygnięciu takiego postępowania. Postanowienie o wszczęciu postępowania wznowieniowego nie kończy procedury wznowieniowej, nie stanowi aktu procesowego rozstrzygającego o wznowieniu, a jedynie o otwarciu postępowania w sprawie. Na postanowienie to nie służy zażalenie. Ewentualne inne strony postępowania wznowieniowego mogą kwestionować zasadność postanowienia w toku dalszego postępowania. Wówczas strony mają możliwość obrony swych praw. O wszczęciu postępowania należy przecież zawiadomić wszystkie strony, doręczając im odpis postanowienia o wszczęciu (por. K. Sobieralski, op. cit. s. 119-120; B. Adamiak, op. cit. s. 600; E. Klat- Górska, E. Klat - Wertelecka, op. cit. s. 118).

Odmowa wznowienia postępowania, decyzją wydaną na podstawie art. 149 § 3 K.p.a., zamyka drogę do podjęcia postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego. Wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania oznacza odmowę wszczęcia postępowania wznowieniowego. W konsekwencji decyzja oparta o art. 149 § 3 K.p.a. skutkuje brakiem czynności procesowych tworzących procedurę sprawy o wznowienie postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcie to nie załatwia sprawy administracyjnej co do istoty, a tylko orzeka o kwestii formalnej -niedopuszczalności wszczęcia postępowania wznowieniowego. Decyzja o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego nie dotyczy więc interesów prawnych stron postępowania wznowieniowego, a jedynie procesowego interesu podmiotu wnoszącego podanie o wznowienie.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że czynności proceduralne organu, po złożeniu podania o wznowienie postępowania administracyjnego, nie są podejmowane w ramach postępowania w sprawie wznowienia postępowania, aż do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego. Zakończenie tych czynności wstępnych decyzją o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 §

Sygnakt. II SA/Kr 487/16

3 K.p.a.) dotyczy jedynie interesu prawnego wnoszącego podanie o wznowienie i tylko on ma prawo udziału w postępowaniu zakończonym taką decyzją.

Na marginesie dodać należy, że dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania stronami tego wznowieniowego postępowania stają się inne podmioty - w tym również podmioty, które uczestniczyły jako strony w postępowaniu zakończonym decyzją objętą wnioskiem o wznowienie postępowania.

Z uwagi na stwierdzony brak legitymacji skarżącej spółki do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, Sąd odrzucił skargę, jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 50 P.p.s.a.