Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 429/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2018-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2117
law: Ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym - tekst jedn.
article: art. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1445
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
article: art. 57a, art. 145 par. 1 pkt 1 a i c, art. 200, art/ 205 par. 1 i par. 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 14b par. 1 i par. 3, art. 14c par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi E.K.S.A. w B.W. na interpretację indywidualną Wójta Gminy M. z dnia [....] 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. zasądza od Wójta Gminy M.na rzecz E. K. S.A. w B.W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy M. w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z [...] 2018 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku E. K. S.A. z siedzibą w B. W.stwierdził, że

w przedmiocie:

1. zwolnienia od 1 stycznia 2017 r. z podatku od nieruchomości gruntów, budynków

i budowli wchodzących w skład bocznicy kolejowej Kopalnia W. na mocy art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe w obowiązującym stanie prawnym;

2. ustalenia czy, zwolnieniu w podatku od nieruchomości wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podlegają całe działki ewidencyjne, na których faktycznie znajdują się elementy infrastruktury kolejowej - stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe w obowiązującym stanie prawnym.

Przedstawiając stan faktyczny wnioskodawca wskazał, że podstawowym przedmiotem jego działalności jest produkcja i sprzedaż kruszyw ze skał litych (kwarcyt, granit) oraz kruszyw piaskowo-żwirowych. W celu zagwarantowania sprawnego transportu wydobywanych kruszyw, Spółka przy kopalni W. posiada bocznicę kolejową E. K. S.A. Kopalnia W. w W., odgałęziającą się od toru dojazdowego nr 401 opisanymi rozjazdami

linii kolejowej nr 8 W. Z. – K. G. O., zarządzanej przez PKP PLK S.A. Na terenie Gminy M. znajduje się część infrastruktury, składającej się na bocznicę kolejową i stanowiącej budowle w rozumieniu ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (u.p.o.l.), w szczególności układ torowy bocznicy. Bocznicę kolejową tworzą linie kolejowe normalnotorowe, tj. o szerokości torów 1435 mm, które nie są wykorzystywane do przewozu osób. Spółka zawarła z licencjonowanym przewoźnikiem kolejowym umowę bocznicową, określającą warunki eksploatacji bocznicy kolejowej Kopalnia W., tym samym ruch pociągów pomiędzy punktem zdawczo-odbiorczym położonym na bocznicy kolejowej Spółki, a stacją Z. jest dokonywany przez licencjonowanego przewoźnika kolejowego. Dodatkowo wnioskodawca zawarł z licencjonowanym przewoźnikiem kolejowym umowę świadczenia usług w zakresie obsługi bocznicy kolejowej Spółki. Licencjonowany przewoźnik kolejowy obsługuje bocznicę kolejową Kopalnia W. poprzez podstawianie i odbieranie składów próżnych oraz ładowanych wagonów na/z punktu zdawczo odbiorczego zlokalizowanego na obszarze bocznicy Spółki. W konsekwencji wszelkie ruchy pociągów oraz manewry pojazdami kolejowymi na bocznicy kolejowej Spółki wykonuje licencjonowany przewoźnik kolejowy. W celu ustalenia zasad i organizacji bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego na bocznicy opracowano Regulamin pracy bocznicy kolejowej Kopalnia W..

Wnioskodawca wskazując na obowiązujące od 1 stycznia 2017 r. nowe brzmienie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podniósł, że z uwagi na fakt, iż bocznicę tworzą linie kolejowe o standardowej szerokości torów 1435 mm, zwolnienie przedmiotowych obiektów będzie możliwe po łącznym spełnieniu przesłanek: a. grunty, budynki i budowle muszą stanowić elementy wchodzące w skład infrastruktury kolejowej zgodnie z ustawą z 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym (Dz.U.2017. 2117) dalej "u.t.k."; b. infrastruktura kolejowa musi być udostępniana przewoźnikom kolejowym lub służyć do przewozu osób. Zgodnie z załącznikiem nr 1 do u.t.k. zawierającym wykaz elementów infrastruktury kolejowej, budowla - tory kolejowe tworzące bocznicę kolejową, stanowią element wchodzący w skład infrastruktury kolejowej. W przypadku bocznicy kolejowej Kopalnia W. wszelkie ruchy pociągów oraz manewry dokonywane są przez licencjonowanych przewoźników kolejowych w ramach obsługi punktu zdawczo-odbiorczego oraz kompleksowej obsługi infrastruktury kolejowej Spółki. W konsekwencji wszelkie czynności związane z transportem kolejowym realizowane z wykorzystaniem infrastruktury bocznicowej Spółki są wykonywane przez licencjonowanych przewoźników kolejowych. Zdaniem wnioskodawcy bocznica kolejowa spełnia również drugą przesłankę dla objęcia zwolnieniem w podatku od nieruchomości z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., tj. jest udostępniana przewoźnikom kolejowym.

Bocznica kolejowa Kopalnia W. w części zlokalizowanej na terenie Gminy M. jest położona na kilku działkach ewidencyjnych oznaczonych

w ewidencji gruntów i budynków jako K - użytki kopalne. Obszar gruntów zajętych bezpośrednio przez elementy infrastruktury kolejowej na tych działkach zajmuje od kilku do kilkunastu procent całej powierzchni działki ewidencyjnej. Jednocześnie na przedmiotowych działkach znajdują się również inne obiekty niezwiązane

z infrastrukturą kolejową. Spółka zamierza wykorzystywać bocznice kolejową

w opisany powyżej sposób także w przyszłości.

Zdaniem Spółki w obecnym stanie prawnym oprócz budowli objęte zwolnieniem z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. mogą zostać również budynki oraz grunty wchodzące w skład infrastruktury kolejowej. W zakresie gruntów, które miałyby podlegać przedmiotowemu zwolnieniu ustawodawca nie odniósł się do sposobu kwalifikacji gruntów w ewidencji gruntów i budynków. W zakresie gruntów wchodzących w skład infrastruktury kolejowej, należy odnieść się do definicji infrastruktury kolejowej z u.t.k. Zgodnie z pkt 12 załącznika nr 1 do u.t.k. w skład infrastruktury kolejowej wchodzą grunty, oznaczone jako działki ewidencyjne, na których znajdują się elementy wymienione w pkt 1-11. Działkę ewidencyjną należy rozumieć zgodnie z definicją zawartą w § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U.2016.1034). Wnioskodawca zaznaczył, że z art. 7 ust. 1 u.p.o.l. od 1 stycznia 2017 r. wykreślono zapis o zwolnieniu tylko tej części gruntów, która jest faktycznie zajęta przez elementy infrastruktury kolejowej. W konsekwencji, zdaniem wnioskodawcy, przez infrastrukturę kolejową należy rozumieć całą działkę ewidencyjną, na której znajdują się elementy infrastruktury kolejowej, bez względu na sposób jej zaklasyfikowania w ewidencji.

Uznając stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe Wójt wskazał na

art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2018.1445) w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. Podniósł, że celem powyższej regulacji nie jest zwolnienie z opodatkowania całej infrastruktury kolejowej lecz gruntów, budynków i budowli, które wchodzą w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu u.t.k. i są wykorzystywane zgodnie z przesłankami, określonymi w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a-c u.p.o.l. Zwolnienie z podatku od nieruchomości zależy zatem od ustalenia, czy przedmiot opodatkowania wchodzi w skład infrastruktury kolejowej, w rozumieniu u.t.k. oraz czy zachodzi jedna

z przesłanek wskazanych w art. 7 ust. 1 lit. a-c u.p.o.l. Organ przywołał definicję infrastruktury kolejowej z art. 4 pkt. 1 u.t.k. Wskazał, że załącznik nr 1 do u.t.k. wymienia numeratywnie w pkt. 1-12 urządzenia, które zalicza się do infrastruktury kolejowej. Z definicji tej wynika, że fakt czy dane urządzenie stanowi infrastrukturę kolejową wymaga w znaczeniu przedmiotowym tożsamości z jednym z elementów opisanych w pkt 1-12 załącznika nr 1 do u.t.k. oraz dodatkowo wykazania ich funkcji lub przeznaczenia. Warunkiem bowiem zaliczenia tych elementów do infrastruktury kolejowej jest wykazanie, iż stanowią one część linii kolejowej, bocznicy kolejowej, innej drogi kolejowej lub mają określone przeznaczenie. W ocenie organu zbytnim uproszczeniem jest stanowisko wnioskodawcy, który stwierdza, iż grunty, budynki i budowle wchodzące w skład bocznicy kolejowej Kopalni W. podlegają zwolnieniu od opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Zwolnieniu podlegają tylko te grunty, budynki lub budowle, które wymienione są w pkt 1 - 12 załącznika nr 1 do u.t.k.

Organ wskazując na definicję bocznicy kolejowej z art. 4 pkt 10 u.t.k.

podniósł, że twierdzenie wnioskodawcy, iż Kopalnia W. dysponuje bocznicą kolejową w powyższym rozumieniu nie zostało oparte na konkretnych faktach. Wnioskodawca w stanie faktycznym nie wykazał statusu zarządcy infrastruktury, nie opisał czynności związanych z wyznaczeniem drogi kolejowej, nie opisał okoliczności wykonywania powszechnych usług ładunkowych, utrzymaniowych lub innych.

Z opisu stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę nie wynika, aby Kopalnia W. posiadała status zarządcy infrastruktury kolejowej i jako zarządca podjęła czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, d, e, f u.t.k. Przepisy te wskazują na wymogi formalne związane z wyznaczeniem drogi kolejowej, która ma stanowić bocznicę w rozumieniu u.t.k. Z opisu stanu faktycznego nie wynika także jakie konkretne elementy w znaczeniu przedmiotowym, o których mowa

w pkt 1-12 załącznika nr 1 do u.t.k. składają się na bocznicę kolejową. Wątpliwość organu jest w tym zakresie uzasadniona wobec twierdzenia wnioskodawcy, że "Bocznicę kolejową tworzą linie kolejowe normalnotorowe, tj. o szerokości torów 1435 mm, które nie są wykorzystywane do przewozu osób". Na gruncie ustawy

o transporcie kolejowym linie kolejowe to odrębna od bocznicy kolejowej droga kolejowa. Podobnie jak w przypadku bocznicy kolejowej jedynie elementy linii kolejowej opisane w załączniku nr 1 do u.t.k. wchodzą w skład infrastruktury kolejowej. Uwzględniając definicję drogi kolejowej z art. 4 pkt 1a u.t.k. bocznicę kolejową może tworzyć zespół elementów, które spełniają określone

w ustawie funkcje. Istnienia takiego zespołu elementów wnioskodawca nie wykazał.

Z opisu stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę nie wynika także, aby urządzenia Kopalni W., które wnioskodawca nazywa bocznicą kolejową, spełniały funkcję właściwą dla bocznicy kolejowej w rozumieniu u.t.k. czyli usług o charakterze powszechnym z zakresu czynności ładunkowych, utrzymaniowych lub postoju pojazdów kolejowych albo przemieszczania i włączania pojazdów kolejowych do ruchu. Za taką kwalifikacją nie przemawia przemieszczanie wagonów od punktu zdawczo-odbiorczego do punktów ładunkowych, które dokonywane jest przez Kopalnię Wiśniówka lub na jej zlecenie. Umowa bocznicowa i umowa obsługi bocznicy kolejowej wskazują, że ich celem jest jedynie dystrybucja materiałów Kopalni W., a nie wykorzystywanie urządzeń do powszechnego świadczenia usług przez przewoźnika kolejowego. Przesłanka udostępnienia przewoźnikowi kolejowemu infrastruktury kolejowej, o której mowa w 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. dotyczy zdaniem organu tylko tych sytuacji, w których przewoźnik kolejowy posiada faktyczną możliwość wykorzystywania bocznicy kolejowej do świadczenia usług o charakterze powszechnym, a nie wyłącznie na rzecz właściciela bocznicy kolejowej.

W świetle powyższego organ nie uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, iż grunty, budynki i budowle wchodzące w skład bocznicy kolejowej Kopalni W. podlegają od 1 stycznia 2017r. zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na mocy art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.

Organ nie uznał też za prawidłowe stanowiska wnioskodawcy, że zwolnieniu

w podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podlegają całe działki ewidencyjne, na których faktycznie znajdują się elementy infrastruktury kolejowej. Wskazując na pkt 12 załącznika nr 1 do u.t.k. organ wskazał, że zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a-c u.p.o.l. podlegają jedynie takie grunty, na których znajdują się elementy wskazane w pkt 1 -11 załącznika nr 1 do u.t.k., które tworzą część drogi kolejowej. Wskazany przepis, wbrew stanowisku wnioskodawcy, nie stanowi o zwolnieniu

z opodatkowania całych działek ewidencyjnych lecz o zwolnieniu gruntu oznaczonego jako działka ewidencyjna. Wynika z tego, że zwolnienie gruntu na którym znajduje się element infrastruktury kolejowej, wymieniony w pkt 1-11 załącznika nr 1 do ustawy, następuje gdy grunt taki podlega w trybie właściwych przepisów wyodrębnieniu i oznaczeniu jako działka ewidencyjna. Dopiero geodezyjne oznaczenie działki gruntu, na której znajdują się elementy infrastruktury i nadanie gruntom właściwej klasyfikacji użytku gruntowego o symbolu Tk może stanowić podstawę do zwolnienia z podatku od nieruchomości. Dane zawarte

w ewidencji gruntów i budynków zgodnie z art. 7a ust. 2 u.p.o.l. stanowią podstawę sporządzenia ewidencji podatkowej nieruchomości. Dopiero z datą dokonania odpowiednich zmian w ewidencji określone grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych. W ten sposób dane z ewidencji gruntów i budynków stają się dla organu podatkowego w podatku od nieruchomości wiążące. W świetle art. 2 ust. 2 u.p.o.l. okolicznością istotną z punktu widzenia wymiaru podatku od nieruchomości jest każdorazowe ustalenie przez organ podatkowy do jakiego użytku gruntowego należy nieruchomość gruntowa będąca przedmiotem opodatkowania. W tym zakresie związany jest on zapisami w ewidencji gruntów i budynków i nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń.

Z uwagi na fakt, że grunt, który stanowi przedmiot wniosku położony jest na działkach ewidencyjnych oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako K- użytki kopalne, to zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. grunty te podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zwolnieniu z podatku od nieruchomości podlegałyby działki oznaczone w ewidencji gruntów i budynków symbolem Tk - tereny kolejowe.

Na powyższą interpretację Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji. Zarzuciła:

1. błąd wykładni art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez uznanie, że infrastruktura kolejowa Spółki nie stanowi bocznicy kolejowej na gruncie ustawy o transporcie kolejowym jak również stwierdzenie, iż sposób wykorzystywania bocznicy kolejowej Spółki nie wypełnia przesłanki udostępniania infrastruktury kolejowej oraz uznanie, że zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości dla infrastruktury kolejowej podlegają wyłącznie grunty oznaczone jako działki ewidencyjne sklasyfikowane

w ewidencji gruntów i budynków jako Tk;

2. niewłaściwą ocenę co do zastosowania art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 4 pkt 1 u.t.k. poprzez stwierdzenie, że bocznica kolejowa Kopalnia Wiśniówka nie stanowi bocznicy kolejowej na gruncie ustawy o transporcie kolejowym, pomimo wypełniania przesłanek wskazanych w art. 4 pkt 10 u.t.k., definiującego pojęcie bocznicy kolejowej oraz wydania przez Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego świadectwa bezpieczeństwa, stwierdzającego fakt uznania infrastruktury kolejowej Spółki za bocznicę kolejową;

3. naruszenie art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez poczynienie założeń co do stanu faktycznego niewynikających z treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a tym samym dokonanie oceny stanowiska Spółki w innym stanie faktycznym niż przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz poprzez fakt, iż wydana interpretacja indywidualna nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia prawnego.

W uzasadnieniu skarżąca, powołując liczne wyroki sądów administracyjnych zapadłe na tle poprzednio obowiązującego stanu prawnego stwierdziła, że kwestia wykładni przesłanki udostępniania infrastruktury kolejowej została już rozstrzygnięta w orzecznictwie sądów administracyjnych, a w procesie wykładni warunków objęcia zwolnieniem dla infrastruktury kolejowej obowiązujących od 1 stycznia 2017 r. należy oprzeć się na dotychczasowym dorobku orzeczniczym.

Zdaniem Spółki zderzając ze sobą poprzednio oraz obecnie obowiązujące brzmienie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. należy stwierdzić, że również obecnie przedmiotowy przepis odsyła do regulacji zawartych w u.t.k. w ściśle wskazanym w tym przepisie zakresie, mianowicie wyłącznie w celu przyjęcia znaczenia określenia "grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej". Natomiast w przypadku drugiej przesłanki ustalenia w zakresie możliwości skorzystania ze zwolnienia należy oprzeć na stanie faktycznym występującym w danej sprawie, a nie przez pryzmat regulacji znajdującej się w u.t.k. Jedyną zmianą w tym zakresie w porównaniu z poprzednio obowiązującą regulacją jest konieczność ustalenia czy infrastruktura kolejowa jest faktycznie udostępniana przewoźnikowi kolejowemu, a nie jak miało to miejsce w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, ustalenie czy zarządca infrastruktury jest zobowiązany do jej udostępnienia. Z uwagi na fakt, iż infrastruktura kolejowa Spółki nie jest wykorzystywana do przewozu osób oraz nie stanowi infrastruktury szerokotorowej, w przypadku bocznicy kolejowej Spółki należy zbadać możliwość uznania jej za infrastrukturę kolejową na podstawie regulacji zawartych w u.t.k. oraz przeanalizować czy jest ona udostępniana licencjonowanym przewoźnikom kolejowym.

W kwestii możliwości uznania bocznicy kolejowej za infrastrukturę kolejową skarżąca wskazała na art. 4 ust. 1 u.t.k. oraz załącznik nr 1 do tej ustawy (definicja infrastruktury kolejowej), a także art. 4 ust. 10 u.t.k. (bocznica kolejowa). Podniosła, że infrastruktura bocznicowa Spółki posiada połączenie z linią kolejową nr 8 W. Z.- K. G. O., posiada zarządcę oraz służy do wykonywania czynności ładunkowych, z tego względu spełnia wszystkie przesłanki dla uznania jej za bocznicę kolejową na gruncie powyższego przepisu.

W ocenie strony, w obecnym stanie prawnym elementy wskazane w pkt 1-12 załącznika nr 1 do u.t.k., tworzące bocznice kolejowe przeznaczone m.in. do przewozu towarów, również stanowią infrastrukturę kolejową zgodnie z przepisami u.t.k. Infrastruktura kolejowa Spółki bez wątpienia stanowi bocznicę kolejową. Spółka we wniosku wskazała, że posiada świadectwo bezpieczeństwa wydane przez Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego, potwierdzające zdolność bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego i wykonywania przewozów kolejowych na przedmiotowej bocznicy kolejowej, co potwierdza wykonanie obowiązków zawartych w art. 5 ust. 1 lit. b, d, e, f u.t.k. Dodatkowo, w celu ustalenia zasad i organizacji bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego na bocznicy kolejowej Kopalnia W. opracowano Regulamin pracy. Z tego względu Spółka stoi na stanowisku, że bezspornie wykazała we wniosku istnienie zespołu elementów składających się na bocznicę kolejową. Wbrew twierdzeniom organu przepisy u.t.k. nie uzależniają uznania danej infrastruktury kolejowej za bocznicę kolejową na gruncie u.t.k. od sposobu jej wykorzystania - powszechnego wykorzystywania. Podsumowując skarżąca stwierdziła, że bocznica kolejowa Kopalnia W. stanowi infrastrukturę kolejową na gruncie u.t.k., w konsekwencji może podlegać zwolnieniu

z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.

Zdaniem Spółki przesłankę "udostępniania" należy interpretować poprzez faktyczne udostępnianie infrastruktury kolejowej przewoźnikowi kolejowemu w celu dokonywania przejazdów. Udostępnianie należy rozumieć zgodnie z rozumieniem językowym, a nie jak wskazał organ na podstawie procedury wskazanej w art. 29 u.t.k. Faktyczne udostępnianie infrastruktury kolejowej należy rozumieć jako wykonywanie przez inny podmiot, niebędący właścicielem infrastruktury kolejowej, ale posiadający status licencjonowanego przewoźnika kolejowego, ruchu kolejowego po przedmiotowej infrastrukturze kolejowej. W przedstawionym stanie faktycznym Spółka bez wątpienia umożliwia korzystanie licencjonowanemu przewoźnikowi kolejowemu z posiadanej infrastruktury kolejowej w celu prowadzenia przez niego działalności gospodarczej w zakresie transportu kolejowego, a zatem udostępnia tę infrastrukturę. Podkreśliła, że przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. nie zawiera warunku udostępniania licencjonowanemu przewoźnikowi kolejowemu bocznicy kolejowej do świadczenia usług o charakterze powszechnym. Dla rozstrzygnięcia możliwości objęcia bocznicy kolejowej Kopalnia Wiśniówka zwolnieniem z podatku od nieruchomości nie mają zatem wpływu rozważania organu dotyczące wykorzystywania bocznicy kolejowej Spółki wyłącznie do dystrybucji materiałów Spółki. Bez wątpienia bowiem licencjonowani przewoźnicy kolejowi, niepowiązani ze Spółką, wykonują przejazdy po infrastrukturze bocznicowej Spółki w celu realizacji potrzeb transportowych innego podmiotu gospodarczego - Spółki.

Spółka w całości podtrzymała stanowisko w zakresie zwolnienia z podatku od nieruchomości w ramach gruntów. Od dnia 1 stycznia 2017 r. ustawodawca w inny sposób ukształtował przesłankę udostępniania infrastruktury kolejowej, warunkującą możliwość objęcia zwolnieniem z podatku od nieruchomości, jak również objął zwolnieniem z podatku od nieruchomości dla infrastruktury kolejowej budynki oraz zmienił zakres zwolnienia w ramach gruntów, podlegających zwolnieniu. Z literalnego brzmienia pkt 12 załącznika nr 1 u.t.k. wynika, że w skład infrastruktury kolejowej wchodzą całe działki ewidencyjne, na których zlokalizowane są inne elementy wskazane w załączniku nr 1 u.t.k., bez względu na sposób sklasyfikowania w ewidencji gruntów i budynków. Ustawodawca w zakresie zdefiniowania pojęcia infrastruktury kolejowej na potrzeby zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. odsyła bowiem nie tylko wprost, ale również wyłącznie do regulacji zawartych w u.t.k., nie ograniczając zwolnienia do gruntów sklasyfikowanych w jakiś konkretny sposób w ewidencji gruntów i budynków.

Uzasadniając zarzuty procesowe skarżąca wskazała na brak wyczerpującego uzasadnienia prawnego stanowiska Wójta. Zdaniem skarżącego organ dokonał

w interpretacji wykładni dowolnej nieznajdującej oparcia w literalnym brzmieniu przepisów. Ponadto zarzuciła, że posiadanie przez infrastrukturę kolejową Spółki statusu bocznicy kolejowej stanowi elementy stanu faktycznego i nie podlega weryfikacji przez organ. Organ posiadający wątpliwości co do przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego może wezwać podatnika do jego doprecyzowania, lecz nie może przyjmować innego stanu faktycznego. W ocenie Spółki we wniosku przedstawiła stan faktyczny w sposób wyczerpujący wskazując wprost, że posiadana przez nią infrastruktura bocznicowa stanowi bocznicę kolejową na gruncie u.t.k. oraz dokumenty potwierdzające ten fakt. Natomiast w zakresie braku wskazania gruntów, budynków i budowli pozostających w funkcjonalnym związku z torami kolejowymi, Spółka stoi na stanowisku, iż takie informacje nie są niezbędne do zbadania spełnienia przesłanek z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Wójt był związany zakresem stanu faktycznego wskazanego we wniosku o wydanie interpretacji. Natomiast tworzenie przez organ nowego stanu faktycznego, niewynikającego z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, rozszerzanie go oraz przyjmowanie założeń należy uznać za sprzeczne z instytucją interpretacji indywidualnej. W ocenie skarżącej organ przyjął inny stan faktyczny aniżeli ten, który został przedstawiony przez spółkę we wniosku.

W odpowiedzi na skargę Wójt podtrzymał stanowisko przedstawione

w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2018. 2107), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302) dalej "ustawa p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

W myśl art. 57a ustawy p.p.s.a skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany w tym przypadku zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co wynika z brzmienia art. 134 § 1 tej ustawy zgodnie, z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie do obecnego brzmienia art. 146 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a), uchyla interpretację, a art. 145 § 1 pkt 1 ustawy stosuje się odpowiednio.

Z kolei granica, w której organ jest uprawniony do wydania interpretacji wyznaczona jest przez przepisy art. 14b § 1, art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1

i art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej interpretacje wydawane są na pisemny wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie. Stosownie do art. 14b § 3 tej ustawy składający wniosek

o wydanie interpretacji obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz

z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej).

Zarzuty skargi dotyczą zarówno naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 1 u.p.o.l. w zw. z art. 4 pkt 1 u.t.k. jak i przepisów postępowania art 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej.

Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy dwóch zagadnień: objęcia zwolnieniem określonym w art 7 ust. 1 u.p.o.l bocznicy kolejowej jako budowli stanowiącej infrastrukturę kolejową oraz całych działek ewidencyjnych, na której jest posadowiona, bez względu na sposób oznaczenia w ewidencji gruntów i budynków.

Zdaniem organu z opisu stanu faktycznego wniosku o interpretacje nie wynika, że infrastruktura stanowi bocznicę kolejową, sposób wykorzystywania bocznicy nie wypełnia określonej w art. 7 ust. 1 u.p.o.l. przesłanki udostępnienia infrastruktury kolejowej, zaś zwolnienie z opodatkowania przewidziane w tym przepisie obejmuje wyłącznie grunty oznaczone jako działki ewidencyjne sklasyfikowane w ewidencji gruntów symbolem Tk.

Wnioskodawca formułując w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego art. 7 ust. 1 u.p.o.l. w zw. z art. 4 pkt 1 u.t.k. wywodzi, że opisana we wniosku bocznica kolejowa stanowi infrastrukturę kolejową w rozumieniu przepisów u.t.k., został też spełniony warunek udostępnienia infrastruktury przewoźnikowi kolejowemu. Zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości zgodnie z pkt 12 załącznika nr 1 do ustawy o transporcie kolejowym podlegają całe działki ewidencyjne, na których znajdują się elementy infrastruktury kolejowej. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania wskazuje, że organ dokonał oceny stanowiska Spółki w innym stanie faktycznym niż przedstawiony przez wnioskodawcę, a ponadto interpretacja nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia prawnego.

Zdaniem Sądu, zarzuty skargi zasługują na uwzględnienie.

Instytucja indywidualnej interpretacji podatkowej ma w założeniu spełniać funkcję dwojakiego rodzaju - informacyjną oraz gwarancyjną. Ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno zatem oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle zdarzenia faktycznego lub przyszłego opisanego we wniosku, sprecyzowanego przez niego zapytania oraz przedstawionej własnej oceny, jak również to, że będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. Interpretacja indywidualna, pełniąc funkcję informacyjną, powinna zatem udzielać jednoznacznej odpowiedzi na przedstawione we wniosku pytanie, ponadto jej treść powinna dać się zastosować w procesie samoobliczania podatku lub ewentualnie w postępowaniu podatkowym, w takich okolicznościach, które będą się pokrywały z wcześniej opisanymi i wziętymi pod uwagę przy jej wydawaniu. Dla prawidłowej, kompletnej oceny koniecznym jest wyczerpujące przedstawienie przez podatnika zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.

Przedstawiając stan faktyczny Spółka wskazała, że infrastruktura kolejowa stanowi bocznicę kolejową. Posiadanie przez opisaną we wniosku infrastrukturę kolejową statusu bocznicy kolejowej jest elementem stanu faktycznego w stosunku do którego winna zostać wyrażona ocena przez organ podatkowy. Organ interpretacyjny zobowiązany jest wydać interpretację w oparciu o stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę, a więc stan ten jest dla organu wiążący. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 992/15 (dostępny, jak pozostałe orzeczenia www.orzeczenia.nsa.gov.pl) specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający taką interpretację może "poruszać się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej. Organ interpretacyjny ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę. Wydanie interpretacji w oderwaniu od jasno określonego, konkretnego stanu faktycznego prowadzi zawsze do niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego (tak NSA w wyroku z 14 listopada 2017 r. sygn. akt II FSK 2711/15).

Organ zakwestionował zaklasyfikowanie opisanej we wniosku infrastruktury (budowli) jako bocznicy wskazując na brak wykazania przez wnioskodawcę statusu zarządcy, brak wskazania czynności związanych z wyznaczeniem drogi kolejowej oraz okoliczności wykonywania powszechnych usług ładunkowych, utrzymaniowych lub innych. Wyjaśnić należy, że prawidłowość zakwalifikowania opisanej infrastruktury jako bocznicy kolejowej, spełnienie warunków dla jej zakwalifikowania może być weryfikowane wyłącznie w ramach postępowania wymiarowego. W postępowaniu interpretacyjnym organ nie ustala stanu faktycznego, jest związany opisem zdarzenia przedstawionym przez podatnika, którego nie ma prawa weryfikować. Zasadnie skarżący podnosi, że granice postępowania interpretacyjnego zakreśla podatnik w złożonym wniosku, zaś organ wykroczył poza zakres stanu faktycznego przedstawionego przez podatnika. Postępowanie "interpretacyjne" opiera się, jak wskazano wyżej, wyłącznie na stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) przedstawionym przez wnioskodawcę. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. Granice oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy zawartej w indywidualnej interpretacji zakreślone są przedstawionym stanem faktycznym, treścią pytania postawionego we wniosku o interpretację oraz stanowiska podatnika. Spółka we wniosku przedstawiając stan faktyczny wprost wskazała, że posiadana przez nią infrastruktura bocznicowa stanowi bocznicę kolejową na gruncie u.t.k. oraz powołała się na potwierdzające to dokumenty. Zakresem stanu faktycznego wskazanego we wniosku o wydanie interpretacji organ interpretacyjny był związany i nie był uprawniony w postępowaniu o wydanie interpretacji podanych okoliczności podważać ani weryfikować.

Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej należy uznać za zasadny.

Zdaniem Sądu, analiza regulacji prawnych, tj. treści art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą i obowiązującego od dnia 1 stycznia 2017 r., wskazuje, że uzasadnione są także podnoszone zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, a stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej interpretacji jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która: jest udostępniana przewoźnikom kolejowym lub jest wykorzystywana do przewozu osób, lub tworzy linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm. Ustawodawca wprowadził w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. zwolnienie określonej grupy gruntów, budynków i budowli z podatku od nieruchomości przez ich przynależność do infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów u.t.k. Stosownie do art. 4 pkt 1 u.t.k. infrastrukturę kolejową tworzą elementy określone w załączniku nr 1 do ustawy. Z załącznika nr 1 Wykaz elementów infrastruktury kolejowej, wynika, że w skład infrastruktury kolejowej wchodzą wymienione elementy, pod warunkiem, że tworzą część linii kolejowej, bocznicy kolejowej lub innej drogi kolejowej (...). Wprowadzona z dniem 1 stycznia 2017 r. zmiana ustawy o transporcie kolejowym nadała nowe brzmienie definicji infrastruktury kolejowej przez zaliczenie bocznicy kolejowej do infrastruktury kolejowej. Zgodnie z definicją przedstawioną w art. 4 pkt 10 u.t.k. bocznicą kolejową – jest wyznaczona przez zarządcę infrastruktury droga kolejowa, połączona bezpośrednio lub pośrednio z linią kolejową, służąca do wykonywania czynności ładunkowych, utrzymaniowych lub postoju pojazdów kolejowych albo przemieszczania i włączania pojazdów kolejowych do ruchu po sieci kolejowej;

Organ, jak wskazano wyżej, był związany przedstawioną w opisie stanu faktycznego kwalifikacją infrastruktury jako bocznicy kolejowej. Nie był zatem uprawniony do podważania ani weryfikowania opisu przedstawionego przez podatnika. W ocenie Sądu organ dokonał też wadliwej wykładni określonej w art. 7 ust 1 pkt 1 u.p.o.l przesłanki – udostępniania infrastruktury kolejowej. Spółka przedstawiając opis zdarzenia i własną ocenę wyraziła pogląd, że wskazane przez nią okoliczności świadczą o spełnieniu warunku zwolnienia - udostępniania przewoźnikom kolejowym. Zdaniem organu, wskazana przesłanka zwolnienia zachodzi wyłącznie sytuacji, w której przewoźnik kolejowy posiada faktyczną możliwość wykorzystywania bocznicy kolejowej do świadczenia usług o charakterze powszechnym, a nie wyłącznie na rzecz właściciela bocznicy. Konstrukcja przepisu art. 7 ust 1 pkt 1 u.p.o.l. nie wskazuje, by w procesie wykładni pojęcia "jest udostępniana" wymagane było sięgnięcie do ustawy o transporcie kolejowym. Przesłankę tę należy interpretować literalnie, w oparciu o gramatyczne brzmienie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., uwzględniając przyjęte w języku polskim znaczenie słowa "udostępnia". Wskazać należy, iż wyznaczanie granic opodatkowania, jak i zwolnień podatkowych to materia przepisów prawa podatkowego, znaczenie przepisów u.t.k. na gruncie prawa podatkowego jest ograniczone do zakresu odesłania wskazywanego w ustawach podatkowych (u.p.o.l.). Sąd uznaje, że takie odesłanie w przypadku art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. ma miejsce w odniesieniu do gruntów na których znajdują się elementy infrastruktury kolejowej - bocznica Spółki, a brak takiego odesłania w przypadku pojęcia "jest udostępniana przewoźnikom kolejowym". Podane zaś we wniosku o wydanie zaskarżonej interpretacji okoliczności wykonywania wszelkich czynności przez licencjonowanego przewoźnika kolejowego na podstawie umowy świadczenia usług w zakresie obsługi bocznicy kolejowej Spółki, wskazują na udostępnianie infrastruktury kolejowej przewoźnikom kolejowym w potocznym rozumieniu wyrażenia "udostępniać". Zmiana od 1 stycznia 2017 r. brzmienia przepisu polegająca na zastąpieniu sformułowania "jeżeli zarządca infrastruktury był obowiązany do jej udostępniania" sformułowaniem "jest udostępniana" wskazuje na odformalizowanie tej przesłanki.

W związku z powyższym Sąd podziela zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego, przez przyjęcie że przesłanka udostępnienia przewoźnikowi kolejowemu infrastruktury kolejowej, o której mowa w 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. dotyczy tylko sytuacji, w których przewoźnik kolejowy posiada faktyczną możliwość wykorzystywania bocznicy kolejowej do świadczenia usług o charakterze powszechnym,

Kolejnym spornym zagadnieniem jest możliwość objęcia zwolnieniem z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. całych działek ewidencyjnych, na których faktycznie znajdują się elementy infrastruktury kolejowej, bez względu na sposób oznaczenia w ewidencji gruntów i budynków.

Stosownie do art. 4 pkt 1 u.t.k. infrastrukturę kolejową tworzą elementy określone w załączniku nr 1 do ustawy. Z załącznika nr 1, wynika, że w skład infrastruktury kolejowej wchodzą wymienione elementy wymienione w pkt 1-12, pod warunkiem że tworzą część linii kolejowej, bocznicy kolejowej lub innej drogi kolejowej, lub są przeznaczone do zarządzania nimi, obsługi przewozu osób lub rzeczy, lub ich utrzymania. Literalna wykładnia załącznika nr 1 do u.t.k. prowadzi do wniosku, że aby dany składnik majątku mógł zostać uznany za element infrastruktury kolejowej, musi być wymieniony w pkt 1-12 tego załącznika oraz spełniać jedno z wymienionych w przepisie kryteriów, w tym być częścią linii kolejowej w rozumieniu art. 4 pkt 2 u.t.k., lub być częścią bocznicy kolejowej zdefiniowanej w art. 4 pkt 10 u.t.k. Należy wskazać, że z treści pkt 12 załącznika wynika wyraźnie, że elementem infrastruktury są grunty oznaczone jako działki ewidencyjne, na których znajdują się elementy wymienione w pkt 1-11 tego załącznika, nie zaś ich części zajęte przez te elementy.

Treść normatywna art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. daje się ustalić w drodze posłużenia się wykładnią systemową poprzez wskazanie na relację zachodzącą między tym przepisem u.p.o.l., a uregulowaniem przyjętym w ustawie o transporcie kolejowym. W stanie prawnym sprzed 1 stycznia 2017 r. zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. zwolnieniem od podatku od nieruchomości objęte były budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów u.t.k. oraz zajęte pod nie grunty. Zwolniona była zatem tylko ta część gruntów, która rzeczywiście była zajęta przez w/w budowle. Obecnie natomiast wystarczającym jest, aby grunty wchodziły w skład infrastruktury kolejowej, w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie kolejowym

W uzasadnieniu projektu ustawy wprowadzającej zmiany do ustawy o transporcie kolejowym od 1 stycznia 2017 r. (Sejm RP VIII kadencji Nr druku: 840) wskazano, że celem projektowanej nowelizacji było dostosowanie krajowych norm prawnych w zakresie transportu kolejowego do zmiany prawa Unii Europejskiej wprowadzonej postanowieniami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/34/UE z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego (Dz. Urz. UE L 343 z 14.12.2012, str. 32), oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie. Należy przy tym zwrócić uwagę na postępujące w miarę upływu czasu rozszerzanie przedmiotu zwolnienia z art. 7 ust 1 pkt 1 u.p.o.l.

Błędne jest oparcie zaprezentowanego przez organ stanowiska na okoliczności specjalnego oznaczenia gruntów Tk w ewidencji gruntów i budynków oraz zasadzie związania organu podatkowego danymi zawartymi w tej ewidencji. Jak wskazano powyżej z treści pkt 12 załącznika nr 1 do u.t.k. wynika wyraźnie, że elementem infrastruktury kolejowej są grunty oznaczone jako działki ewidencyjne, na których znajdują się elementy wymienione w pkt 1-11 tego załącznika. Ustawodawca używa zatem pojęcia "działek ewidencyjnych". Zgodnie z § 9 ust 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016r., poz. 1034) działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych.

Ustawodawca definiując pojęcie infrastruktury kolejowej na potrzeby zwolnienia określonego w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. odsyła wprost do regulacji zawartych w u.t.k. i określenie elementów wchodzących w skład infrastruktury kolejowej, które podlegałyby zwolnieniu z podatku od nieruchomości zostało oddane w reżim tego aktu prawnego. Skoro w przepisach prawa materialnego, istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia przedmiotowego sporu, nie ma mowy o klasyfikacji gruntu, jakim oznaczona jest działka w ewidencji gruntów, nie można przyjąć, iż jest to okoliczność mająca znaczenie dla zakresu zwolnienia. Istotne jest bowiem faktyczne zajęcie gruntu przez wymienione w załączniku nr 1 elementy infrastruktury kolejowej. Poddany analizie na gruncie kontrolowanej sprawy przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. odsyłając do art. 4 pkt 1 i załącznika nr 1 u.t.k. nie ogranicza zwolnienia do gruntów określonego rodzaju, należy zatem przyjąć, iż okoliczność ta jest dla określenia zakresu tego zwolnienia obojętna.

Reasumując, zwolnieniu na gruncie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podlega powierzchnia całej działki ewidencyjnej, nawet jeżeli jest zajęta tylko w części przez infrastrukturę kolejową, bez względu na rodzaj gruntu, jakim jest oznaczona w ewidencji gruntów i budynków.

Na marginesie należy zauważyć, że kwestie prawne poddane ocenie w niniejszym postępowaniu były przedmiotem rozstrzygnięć sądów administracyjnych i utrwalona jest linia orzecznicza sądów administracyjnych. Przykładowo wskazać można wyroki sądów: WSA we Wrocławiu z 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 124/18; WSA w Gliwicach z 13 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1267/17 i z 28 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 1294/17, WSA w Białymstoku z 12 września 2018 r., sygn. akt I SA/Bk 402/18 i z 6 czerwca 2018 r. sygn. akt I SA/Bk 402/18, WSA w Opolu z 27 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Op 497/17.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ winien uwzględnić stanowisko Sądu odnośnie wykładni art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. przyjmując dla oceny stan faktyczny przedstawiony przez podatnika

Wobec stwierdzenia naruszenia przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. oraz 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 146 § 1, w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit c) ustawy p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i § 4 wymienionej ustawy, zasądzając na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania, na które składają się wpis uiszczony od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł na podstawie § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 1687).