Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2642/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 131 ust. 2 pkt 2, art. 315 ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3, art. 140
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 1 pkt 11, art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1615
law: Ustawa z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Protokolant p.o. ref. staż. Agnieszka Fidor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2018 r. sprawy skargi M.K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "UP") decyzją z [...] października 2017 r. znak: [...], na podstawie art. 245 ust.1 pkt 1 w związku z art. 131 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2013 r., poz. 1410 z późn. zm., dalej "P.w.p.") oraz art. 2 ust. 1 ustawy z 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. poz. 1615), po rozpatrzeniu wniosku z 3 marca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniesionego przez M. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...], Polska (dalej: "Zgłaszajacy", "Strona", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję z [...] grudnia 2016 r. o odmowie udzielenia prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy "PRZYSTAŃ MECHELINKI" zgłoszony przez Wnioskodawcę [...] września 2015 r., pod numerem [...].

W zaskarżonej decyzji UP wskazał, że Strona zgłosiła [...] września 2015 r., za numerem [...], w celu uzyskania prawa ochronnego, słowno-graficzny znak towarowy "PRZYSTAŃ MECHELINKI", który został przeznaczony do oznaczania usług z klasy 41, 43 i 44. W piśmie z 27 października 2016 r. UP poinformował Zgłaszającego o przeszkodzie w udzieleniu prawa ochronnego wskazanej w art. 131 ust. 2 pkt. 2 P.w.p. i wyznaczył termin do wypowiedzenia się. Zgłaszający pismem z 6 grudnia 2015 r. przedstawił swoje stanowisko w sprawie, podnosząc m.in. że przesłanka odmowy udzielenia praw ochronnych na oznaczenia, jeżeli "zawierają (...) nazwy lub herby polskich województw, miast lub miejscowości" została usunięta z ustawy Prawa własności przemysłowej ustawą z dnia 24 lipca 2015r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1266).

UP [...] grudnia 2016 r., na podstawie art. 131 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 145 ust. 1 w zw. z art. 315 ust. 3 P.w.p. w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej, odmówił udzielenia prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy.

UP, rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z 3 marca 2017 r., od powyższej decyzji, stwierdził, że decyzja I instancji jest właściwa pod względem merytorycznym dlatego należało ją utrzymać w mocy. UP, odwołując się do treści art. 315 ust. 3 P.w.p. stwierdził, że rozpatrując zgłoszenie, organ stosuje przepisy materialno-prawne z chwili zgłoszenia. Przedmiotowe oznaczenie zostało zgłoszone [...] września 2015, a zatem w przedmiotowej sprawie będzie miał zastosowanie przepis art. 131 ust. 2 pkt. 2 P.w.p., w brzmieniu z tej daty.

UP wskazał, że przepis ten, jak podniosła Strona, został w całości wykreślony z ustawy Prawo własności przemysłowej na mocy ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej, ale w związku z treścią art. 2 ust. 1 tej ustawy wykreślenie przedmiotowego przepisu z ustawy skutkuje od 15 kwietnia 2016 r., ale jedynie wobec znaków towarowych zgłoszonych począwszy od tej daty, a nie dla znaków zgłoszonych przed tą datą.

UP wyjaśnił, że obowiązek legitymowania się zgodą na używanie nazwy miasta w znaku towarowym został zniesiony już na mocy ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy - prawo własności przemysłowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1266), wchodzącej w życie od 1 grudnia 2015 r. Jednak i w tym przypadku, zdaniem UP, należy odnieść się do zasady wyrażonej w art. 315 ust. 3 P.w.p. i brać pod uwagę przepisy materialnoprawne obowiązujące w dacie zgłoszenia. Nie ulega więc wątpliwości, że w dacie zgłoszenia przedmiotowego oznaczenia zastosowanie miały przepisy wymagające legitymowania się stosowną zgodą na używanie w znaku towarowym nazwy miasta. Przepisy przejściowe nie przewidują wstecznego zastosowania zmienionego przepisu art. 131 ust. 2 pkt. 2 P.w.p.

Organ wskazał, że przedmiotowe oznaczenie zawiera nazwę miejscowości – M.. W toku prowadzonego postępowania Zgłaszający nie wykazał się wymaganą zgodą, dlatego należało odmówić udzielenia prawa ochronnego na oznaczenie [...].

Odnosząc się do decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak [...] "PRZYSTAŃ MECHELINKI MARINA DEL MAR", UP stwierdził, że każdy znak towarowy jest rozpatrywany całkowicie indywidualnie, w jego konkretnych uwarunkowaniach, z zachowaniem obowiązujących przepisów prawa i istniejącego stanu faktycznego. Wobec tego nie ma możliwości skutecznego powoływania się na inne decyzje czy orzeczenia wydane w odrębnych sprawach indywidualnych, które miałyby być podstawą do rozstrzygania niniejszej sprawy. Zdaniem UP, nie ma w tym zakresie znaczenia, czy poprzednie decyzje UP były korzystne dla Strony, czy też innych podmiotów. Prymat zasady praworządności skutkuje w taki sam sposób nad zasadą równości jak i zasadą pogłębiania zaufania, gdzie stroną postępowania administracyjnego jest ten sam podmiot (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dn. 20 grudnia 2007r. o sygn. II GSK 279/07). W związku z powyższym, zdaniem UP, wskazane przez Zgłaszającego przykłady udzielenia ochrony znakom nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając decyzję UP z [...] października 2017 r. w całości wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie organowi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na Jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 6 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie, że organ wydając decyzję powinien działać na podstawie przepisów prawa, podczas gdy decyzja wydana została w warunkach całkowitej dowolności, ponieważ Organ odmówił prawa ochronnego na Znak towarowy w oparciu o negatywne przesłanki, które nie istniały w systemie prawnym w dacie wydawania decyzji odmownej,

2) art. 107 § 1-3 w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu skarżonej decyzji do wszystkich zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w tym, o jakich mowa w uzasadnieniu niniejszej skargi, w szczególności pominięcie zarzutu błędnej wykładni przepisów prawa intertemporalnego w ustawach nowelizujących ustawę o prawie własności przemysłowej,

3) rażące art. 107 § 3 w zw. art. 8 oraz art. 11 K.p.a., poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji, co objawia się w braku ustosunkowania się do ww. zarzutów podniesionych przez Skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz brak jakiegokolwiek merytorycznego uzasadnienia i wytłumaczenia Skarżącemu, w jaki sposób organ dokonał wykładni przepisów oraz dlaczego zastosował wskazane przez siebie normy prawne,

4) art. 8 K.p.a., poprzez niesprawiedliwe działanie w postaci wydania odmiennej decyzji w stosunku do poprzedniej, dotyczącej udzielenia prawa ochronnego na słowno-graficzny znak "PRZYSTAŃ MECHELINKI MARINA DEL MAR" (nr zgłoszenia: [...]) wydanego w identycznym stanie faktycznym (zawarcia oznaczenia miejscowości w oznaczeniu) oraz prawnym (obowiązywanie tej samej ustawy prawa własności przemysłowej),

5) art. 131 ust. 2 pkt. 2 P.w.p., poprzez jego błędne zastosowanie tj. przyjęcie że do wydania prawa ochronnego na znak towarowy wymagane jest uzyskanie pozwolenia od odpowiednich organów jednostek samorządu terytorialnego podczas gdy przepis ten w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji nie zawierał takiego obowiązku,

6) art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 roku o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej, poprzez jego zastosowanie w przypadku gdy nie należało oprzeć się na w/w przepisie w niniejszej sprawie gdyż obejmuje on swoją dyspozycją tryb stosowania przepisów postępowania, a art. 131 ust. 2 P.w.p., należy uznać za przepis prawa materialnego,

7) art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 roku o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej, poprzez jego zastosowanie w przypadku gdy nie należało oprzeć się na w/w przepisie w niniejszej sprawie gdyż obejmuje on swoją dyspozycją tryb stosowania przepisów postępowania, a art. 131 ust. 2 P.w.p., należy uznać za przepis prawa materialnego.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wyjaśnił, że literalna wykładnia art. 6 ust 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 roku oraz art, 2 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej prowadzi do wniosku, że te normy prawne obejmują swoim zakresem tylko proceduralne przepisy, pomija zaś przepisy prawa materialnego. Omawiane przepisy ustaw zmieniających prawo własności przemysłowej odnoszą się do tego samego zakresu regulacji co art. 316 ust. 4 p.w.p. (gdy ustawa ta wchodziła w życie), tj. do sfery proceduralnej postępowania o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy. Ustawodawca nie zawarł w w/w ustawach zmieniających odpowiednika art. 315 ust. 3 P.w.p., odnoszącego się do sfery prawa materialnego. Ustawodawca zatem nie zdecydował się na wprowadzenie w w/w ustawach nowelizujących prawo własności przemysłowej regulacji przejściowej dla stosowania przepisów materialnych. Tym samym z chwilą wejścia w życie przepisów tychże ustaw uchylone zostały wskazane w nich przepisy o charakterze materialnoprawnym.

Skarżący stwierdził, że przepisy intertemporalne wskazane przez organ znajdują zastosowanie tylko do przepisów postępowania administracyjnego, a nie treści przepisów prawa materialnego. Milczenie ustawodawcy natomiast w zakresie prawa materialnego oznacza, że należy kierować się ogólnymi zasadami prawa. W konsekwencji, w tego rodzaju przypadkach od chwili wejścia w życie nowego prawa stosować je należy do wszelkich stosunków, zdarzeń czy stanów rzeczy danego rodzaju: zarówno tych, które dopiero powstaną, jak i tych, które powstały przed wejściem w życie nowych przepisów, ale trwają w czasie dokonywania zmiany prawa. Oznacza to, zdaniem Skarżącego, że ustalając, przy wykorzystywaniu zasad prawa międzyczasowego, stan faktyczny sprawy należało uwzględnić stan stwierdzony w trakcie złożenia wniosku, natomiast skutki należało już ocenić, biorąc pod uwagę stan prawny obowiązujący w czasie wydawania decyzji.

Zdaniem Skarżącego, nawet gdyby uznać, że art. 6 ust 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. oraz art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. stanowią reguły intertemporalne także dla przepisów prawa materialnego, w dalszym ciągu należałoby dojść do wniosku, że decyzja organu jest błędna. Pierwsza decyzja organu bowiem w niniejszej sprawie, została wydana [...] grudnia 2016 r., tj. po wejściu obydwóch omawianych wyżej nowelizacji. Jeżeli więc przyjąć optykę organu, miałaby zastosowanie druga nowelizacja tj. art, 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. nakazujący, do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, stosować przepisy dotychczasowe. Dotychczasowymi przepisami, bezpośrednio występującymi przed omawianą drugą nowelizacją, były przepisy w brzmieniu zmienionym przez pierwszą nowelizację tj. ustawę z dnia 24 lipca 2015 r., przeszkoda natomiast w uzyskaniu prawa ochronnego na znak towarowy w postaci braku zgody organu samorządu terytorialnego na wykorzystanie w znaku towarowym nazwy miejscowości, przestała obowiązywać już w chwili wejścia w życie pierwszej nowelizacji tj. ustawy z dnia 24 lipca 2015 r., czyli 1 grudnia 2015 r.

Zdaniem Skarżącego, UP również nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów Skarżącego. Dotyczy to m.in. braku odniesienia się przez organ do zarzutu Skarżącego w przedmiocie błędnej interpretacja przepisów intertemporalnych, także do zarzut w przedmiocie braku dokładnego uzasadnienia decyzji poprzez powierzchowną analizę stanu prawnego i kierowanie ogólnikowych zwrotów określającą generalną sytuację prawną, a nie nakierunkowaną pod konkretny stan faktyczny niniejszej sprawy. Organ także nie uzasadnił należycie wniosków, które legły u podstawie rozstrzygnięcia sprawy.

Skarżący dodał, że UP wydał odmienną decyzję, aniżeli w przypadku analogicznego wniosku Skarżącego o udzielenia prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy "PRZYSTAŃ MECHELINKI, MARINA DEL MAR", podczas gdy wniosek został zgłoszony [...] września 2015 r., czyli zanim weszła w życie pierwsza z dwóch omawianych nowelizacji prawa własności przemysłowej. Wskazuje to, zdaniem Skarżącego, na dowolność organu przy wydawaniu decyzji oraz brak oparcia się o powszechnie obowiązujące przepisy prawa.

W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisy prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Analizując stan prawny w niniejszej sprawie, należy wskazać, że zgodnie z art. 131 ust. 2 pkt 2 P.w.p., w brzmieniu obowiązującym w dniu zgłoszenia przedmiotowego znaku towarowego, tj. [...] września 2015 r., nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, jeżeli zawierają nazwę lub skrót nazwy Rzeczypospolitej Polskiej bądź jej symbole (godło, barwy lub hymn), nazwy lub herby polskich województw, miast lub miejscowości, znaki sił zbrojnych, organizacji paramilitarnych lub sił porządkowych, reprodukcje polskich orderów, odznaczeń lub odznak honorowych, odznak lub oznak wojskowych bądź innych oficjalnych lub powszechnie używanych odznaczeń i odznak, w szczególności administracji rządowej czy samorządu terytorialnego albo organizacji społecznych działających w ważnym interesie publicznym, gdy obszar działania tych organizacji obejmuje cały kraj lub znaczną jego część, jeżeli zgłaszający nie wykaże się uprawnieniem, w szczególności zezwoleniem właściwego organu Państwa albo zgodą organizacji, na używanie oznaczenia w obrocie.

Z przepisu tego wynikało zatem, że w przypadku oznaczeń zawierających m.in. nazwę miast lub miejscowości, dla uzyskania prawa ochronnego na taki znak towarowy, wymagane było zezwolenie właściwego organu Państwa, na używanie oznaczenia w obrocie.

Wymóg ten, w przypadku oznaczeń zawierających nazwę miast lub miejscowości, został zniesiony na podstawie art. 1 pkt 28 lit. b tiret pierwsze ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej oraz niektórych innych ustaw, który wszedł w życie po dniu zgłoszenia przedmiotowego znaku towarowego, tj. 1 grudnia 2015 r.

Na podstawie natomiast art. 1 pkt 11 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej, art. 131 P.w.p., został w całości uchylony.

Z powyższego wynika, że zarówno w dniu wydania przez UP w niniejszej sprawie decyzji I instancji, jak i II instancji, brak było w przypadku oznaczeń zawierających nazwę miast lub miejscowości, dla uzyskania prawa ochronnego na taki znak towarowy, wymogu w postaci uzyskania zezwolenia właściwego organu Państwa, na używanie oznaczenia w obrocie. Skarżący przed wejściem w życie powyższych nowelizacji Prawa własności przemysłowej, dokonał zgłoszenia znaku towarowego słowno-graficznego "PRZYSTAŃ MECHELINKI", a wiec zawierającego nazwę miejscowości – M..

Sąd zgadza się ze Skarżącym, że ustawodawca, w powyższych ustawach nowelizujących Prawo własności przemysłowej, nie zawarł przepisów przejściowych odnoszących się do reguł stosowania przepisów prawa materialnego po wejściu w życie tych nowelizacji.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej oraz niektórych innych ustaw, do postępowań o ponowne rozpatrzenie sprawy w sprawach o udzielenie patentów, dodatkowych praw ochronnych, praw ochronnych oraz praw z rejestracji wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej, do postępowań o udzielenie prawa ochronnego na znaki towarowe oraz postępowań toczących się na skutek wniesienia sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Słusznie wskazał Skarżący, że powyższe przepisy zawierają reguły intertemporalne dotyczące postępowań m.in. w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znaki towarowe, rozstrzygając, że w przypadku spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie powyższych nowelizacji, zastosowanie mają przepisy proceduralne obowiązujące przed dniem wejścia w życie tych nowelizacji.

Nie można natomiast zgodzić się ze Skarżącym, że w związku z tym, że ustawodawca w powyższych nowelizacjach, nie zawarł przepisów przejściowych odnoszących się do reguł stosowania przepisów prawa materialnego, po wejściu w życie tych nowelizacji w przedmiotowej sprawie miał zastosowanie art. 131 ust. 2 pkt 2 P.w.p., w brzmieniu nadanym nowelizacją z 24 lipca 2015 r., uchylony nowelizacją z 11 września 2015 r.

Sąd stwierdza, że UP prawidłowo przyjął, że w niniejszej sprawie miał zastosowanie art. 315 ust. 3 zd. 1 P.w.p., zgodnie z którym ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego, znaku towarowego albo topografii układów scalonych w Urzędzie Patentowym.

Przepis ten zawiera ogólną regułę dotyczącą stosowania przepisów prawa materialnego w przypadku oceny ustawowych warunków wymaganych m.in. do uzyskania prawa ochronnego. Według tej reguły UP zawsze ocenia ustawowe warunków wymagane m.in. do uzyskania prawa ochronnego, według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia znaku towarowego. Oznacza to, że w niniejszej sprawie, jak słusznie przyjął UP, miał zastosowanie art. 131 ust. 2 pkt 2 P.w.p., w brzmieniu obowiązującym w dniu zgłoszenia przedmiotowego znaku towarowego, tj. [...] września 2015 r. W świetle brzmienia tego przepisu [...] września 2015 r., dla uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy zawierający nazwę miasta lub miejscowości, jak przedmiotowy znak towarowy, wymagane było zezwolenie właściwego organu Państwa, na używanie oznaczenia w obrocie.

Podkreślenia wymaga, że gdyby zamiarem ustawodawcy było, aby art. 315 ust. 3 zd. 1 P.w.p., nie miał zastosowania w przypadku obu omawianych nowelizacji Prawa własności przemysłowej, konieczne byłoby zawarcie szczególnych przepisów przejściowych w obu ustawach nowelizujących Prawo własności przemysłowej, odnoszących się do reguł stosowania przepisów prawa materialnego po ich wejściu w życie tych nowelizacji. Właśnie brak w przedmiotowych ustawach, przepisów intertemporalnych odnoszących się do stosowania przepisów prawa materialnego przesądza, że zastosowanie, również w przedmiotowej sprawie, znajduje art. 315 ust. 3 zd. 1 P.w.p.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd stwierdza, że niezasadne są zarzuty podniesione w skardze przez Skarżącego.

Należy podkreślić, że UP nie naruszył art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 roku o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej oraz niektórych innych ustaw, jak i art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 roku o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej, poprzez ich zastosowanie, ponieważ UP odmówił udzielenia prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy, nie na skutek zastosowania tych przepisów, lecz art. 131 ust. 2 pkt 2 P.w.p., w brzmieniu obowiązującym w dniu zgłoszenia tego znaku, w związku z art. 315 ust. 3 zd. 1 P.w.p.

UP, wydając decyzje obu instancji w niniejszej sprawie, działał na podstawie przepisów prawa, odmawiając Stronie udzielenia prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy, na podstawie art. 131 ust. 2 pkt 2 P.w.p., w brzmieniu obowiązującym w dniu zgłoszenia tego znaku, w związku z art. 315 ust. 3 zd. 1 P.w.p., co oznacza, że dla uzyskania prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy Skarżący powinien uzyskać zezwolenie właściwego organu Państwa, na używanie oznaczenia w obrocie. Organ nie naruszyła zatem art. 6 K.p.a., jak również art. 131 ust. 2 pkt. 2 P.w.p., odmawiając Stronie udzielenia prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy.

Sąd stwierdza również, że niezasadne są zarzuty naruszenia przez UP art. 107 § 1-3 w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 140 K.p.a., jak również art. 107 § 3 w zw. art. 8 oraz art. 11 K.p.a., poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu skarżonej decyzji do wszystkich zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz brak należytego uzasadnienia decyzji, tj. brak wytłumaczenia Skarżącemu, w jaki sposób organ dokonał wykładni przepisów oraz dlaczego zastosował wskazane przez siebie normy prawne. UP, w decyzjach obu instancji w sposób jasny i precyzyjny wyjaśnił, że zastosowanie w niniejszej sprawie art. 131 ust. 2 pkt 2 P.w.p., w brzmieniu obowiązującym w dniu zgłoszenia znaku towarowego "PRZYSTAŃ MECHELINKI", wynikało z normy uregulowanej w art. 315 ust. 3 P.w.p. Nie chodziło zatem w sprawie o zastosowania i interpretację przepisów przejściowych obu powoływanych przez Skarżącego ustaw nowelizujących Prawo własności przemysłowej. Stanowisko UP, oparte na przywołanych w decyzjach obu instancji przepisach prawa, odniesionych do dostatecznie wyjaśnionego stanu faktycznego, zostało w tych decyzjach w przekonywujący sposób uzasadnione, wskazując w niebudzący wątpliwości sposób, że wszystkie zarzuty Strony podnoszone w postępowaniu administracyjnym obu instancji, nawet jeżeli organ nie odniósł się do każdego z zarzutów w sposób odrębny, są niezasadne.

Sąd stwierdza także, że UP nie naruszył art. 8 K.p.a., poprzez wydanie odmiennej decyzji w stosunku do poprzedniej, dotyczącej udzielenia prawa ochronnego na słowno-graficzny znak "PRZYSTAŃ MECHELINKI MARINA DEL MAR" w identycznym stanie faktycznym oraz prawnym. Sąd całkowicie zgadza się z organem, że każdy znak towarowy jest rozpatrywany całkowicie indywidualnie, w jego konkretnych uwarunkowaniach, z zachowaniem obowiązujących przepisów prawa i istniejącego stanu faktycznego, co oznacza, że uzyskanie prawa ochronnego na znak towarowy nie gwarantuje uzyskania takiego prawa przez ten sam podmiot na inny znak towarowy. W niniejszej sprawie UP prawidłowo wykazał, że udzielenie Stronie prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy "PRZYSTAŃ MECHELINKI", stałoby w sprzeczności z treścią art. 131 ust. 2 pkt 2 P.w.p., w brzmieniu obowiązującym w dniu zgłoszenia tego znaku towarowego. Nie budzi zatem wątpliwości Sadu fakt, że dla rozstrzygnięcia przez UP niniejszej sprawy, nie miało znaczenia wcześniejsze udzielenie Stronie przez UP prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy "PRZYSTAŃ MECHELINKI MARINA DEL MAR".

W świetle powyższego, Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez UP przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.