Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 85/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-05-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu pierwszej sprzedaży w kraju niezarejestrowanego wcześniej w Polsce samochodu osobowego i odsetek za zwłokę oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję opisaną w komparycji niniejszego postanowienia, skarżący M. S. wniósł o wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że decyzja ta – mimo wydania jej z naruszeniem prawa – wymusi wszczęcie egzekucji, która spowoduje w jego ocenie, wstrzymanie prowadzonej działalności gospodarczej i uniemożliwi dochodzenie swoich praw i racji również w innych toczących się postępowaniach. Posiada bowiem skromne zasoby pieniężne przeznaczone na prowadzenie bieżącej działalności gospodarczej. To w efekcie może nawet naruszyć konstytucyjnie i konwencyjnie gwarantowane prawo obywatela do rozpoznania jego sprawy przez niezawisły i bezstronny sąd. Skarżący dodał, że w przypadku uchylenia decyzji po wyegzekwowaniu objętej nią należności, odwracalność tych skutków będzie dla skarżącego praktycznie niemożliwa, gdyż będzie zmuszony zlikwidować swoją działalność gospodarczą i pozbawić się ostatniego źródła dochodów, z uwagi na wszczęcie egzekucji skarbowej oraz zaległości w podatkach. Z tych samych powodów bank kredytujący do tej pory działalność gospodarczą podatnika nie przedłuży mu linii kredytowej. Naturalną konsekwencją zajęcia rachunków bankowych jest wypowiedzenie umów kredytowych. Przez bank wymagane są dokumenty świadczące o niezaleganiu w podatkach i innych należności publicznoprawnych. Zdaniem skarżącego, dopóki należność ta jest sporna, decyzja podatkowa nie powinna wywoływać żadnych daleko idących skutków w sferze działalności podatnika. W celu pozyskania kredytowania niedopuszczalne jest prowadzenie egzekucji przez organy skarbowe. Brak możliwości pozyskania kredytowania uniemożliwi dalszą działalność gospodarczą podatnikowi i narazi go na znaczne straty finansowe. Dochodzenie naprawienia tych szkód w polskim systemie prawa jest bardzo czasochłonne, dlatego niewątpliwie skutki jakie mogą powstać przy niewstrzymaniu wykonalności tej decyzji będą dla skarżącego bardzo trudne do odwrócenia, o ile w ogóle możliwe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 3 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Z przywołanego unormowania wynika, że wniesienie skargi na akt podlegający wykonaniu nie ma skutku suspensywnego wobec ewentualnej egzekucji zobowiązania z niego wynikającego, a także - jak przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych - wnioskodawca żądając wstrzymania wykonania decyzji, ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide np. postanowienia NSA: z 2 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OZ 308/09, z 27 września 2012 r. sygn. akt II FZ 781/12, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, wskazana we wniosku argumentacja winna być poparta stosowną dokumentacją finansowo-majątkową wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r. I FZ 148/09). Przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a należy bowiem rozumieć jako szkodę, która nie będzie mogła zostać później naprawiona lub taką sytuację, w której nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Dodania również wymaga, że w ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, sąd nie jest władny do przeprowadzenia jego merytorycznej oceny przez pryzmat podniesionych w skardze zarzutów, gdyż zaskarżona decyzja korzysta z domniemania zgodności z prawem aż do momentu jej uchylenia.

Mając na uwadze przytoczone rozważania natury ogólnej wskazać w sprawie należy, że wniosek skarżącego o udzielenie ochrony tymczasowej, nie zasługiwał na uwzględnienie. Podkreślić bowiem trzeba, że choć wdrożenie czynności egzekucyjnych zawsze powoduje negatywne skutki wobec majątku zobowiązanego, to nie zawsze skutki te wiążą się z wywołaniem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z argumentacji wniosku wynika, że owe skutki skarżący de facto wiąże z likwidacją działalności gospodarczej, co spowoduje pozbawienie go źródła dochodu. Przy czym, do wniosku nie załączono dokumentów, które w sposób jednoznaczny i przekonujący wskazywałyby, że wykonanie decyzji mogłoby się wiązać ze nieodwracalnym stratami dla skarżącego. W odniesieniu zaś do okoliczności ewentualnego wszczęcia egzekucji zaznaczenia wymaga, że obowiązujące przepisy w zakresie postępowania egzekucyjnego w administracji, przewidują ochronę zobowiązanego, w szczególności w postaci stosownych zwolnień spod egzekucji, w tym także środków znajdujących się na rachunku bankowym do określonej w ustawie wysokości. Zatem, obawy skarżącego co do ewentualnej likwidacji prowadzonej przez niego firmy są, w ocenie Sądu, nieuzasadnione.

Podsumowując, Sąd nie znalazł podstaw do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.