Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 108/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 1 art. 3 ust. 1 art. 5 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 listopada 2018 r. sprawy ze skargi K. w S. na bezczynność Okręgowego Inspektora Pracy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza bezczynność Okręgowego Inspektora Pracy w związku wnioskiem z dnia 2 marca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej niezrealizowanym częściowo w zakresie pkt 1 i 2 oraz zobowiązuje Okręgowego Inspektora Pracy do rozpoznania wniosku w tej części w terminie 14 (czternastu) dni od dnia doręczenia akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku, 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Okręgowego Inspektora Pracy do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 2 marca 2018 r. w części zrealizowanej w zakresie pkt 1 i 2, 3. stwierdza, że bezczynność Okręgowego Inspektora Pracy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. zasądza od Okręgowego Inspektora Pracy na rzecz skarżącej K. w S. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

K. O. Z. Z. P. P. I. P. (K. OZZ) w dniu 2 marca 2018 r. złożyła drogą mejlową na podstawie art. 4 i art. 28 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2015 r. poz.1881, dalej "u.z.z") oraz art. 2, art. 4 ust.1 pkt 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz.1330 – dalej "u.d.i.p.") wniosek o udostępnienie informacji publicznej do Okręgowego Inspektora Pracy (organ) w postaci:

1. wykazu osób, które zostały awansowane na wyższe stanowiska w roku ubiegłym;

2. wysokości wynagrodzeń (bez dodatków stażowych) oraz ostatnich nagród za efekty pracy ze wskazaniem kwot minimalnych, średnich oraz maksymalnych w niżej wymienionych grupach zawodowych:

- nadinspektorzy pracy koordynatorzy;

- nadinspektorzy pracy;

- starsi inspektorzy pracy, główni specjaliści;

- starsi inspektorzy pracy;

- inspektorzy pracy;

- młodsi inspektorzy pracy, główni specjaliści;

- kierownicy zespołów;

- pracownicy merytoryczni;

- pracownicy administracji (sekretariat, kancelaria, osoba sprzątająca).

K. OZZ wniosła o przekazanie informacji w zakresie wysokości wynagrodzeń w poszczególnych grupach zawodowych przed dokonanym wzrostem płac oraz po jego dokonaniu. K. OZZ podała, że wobec niezrealizowania jej poprzedniego wniosku konieczne stało się ponowienie tego wniosku.

Wobec braku działań organu, w dniu 8 sierpnia 2018 r. K. OZZ złożyła w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie skargę (pismo z dnia 2 sierpnia 2018 r.) na bezczynność organu w związku z nierozpoznaniem jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej. K. OZZ wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania jej wniosku w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

K. OZZ wskazała, że złożyła wniosek o tej samej treści do organu już 18 października 2017 r., lecz jedynie na podstawie przepisów u.z.z. Wobec braku działania organu, ponowiła ten wniosek – pismem z dnia 2 sierpnia 2018 r., gdzie jako podstawę wskazała także przepisy u.d.i.p.

W dniu 22 sierpnia 2018 r. organ złożył do Sądu na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej "p.p.s.a.") pismo procesowe, w którym podał, że uwzględnił skargę K. OZZ i wydał stosowną informację w formie tabelarycznej. Organ podał, że jego bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ wskazał, że udostępnił żądaną informację, a ograniczenie jej zastosowano jedynie:

- do poz.1 wniosku w części dotyczącej pracowników, którzy w ocenie organu nie pełnią funkcji publicznej. Organ wskazał, że zatrudnia pracowników, wykonujących czynności kontrolne (inspektorzy pracy) oraz pracowników szeroko rozumianej administracji (pracownicy merytoryczni, w tym pracownicy sekcji finansowo-księgowej, sekretariat, kancelaria, statystyka, obsługa floty samochodowej, rejestracja skarg, konserwator, kierowca, sprzątaczka). Organ podał, że inspektorzy pracy są osobami pełniącymi funkcje publiczne, natomiast dwóch pracowników administracji objętych awansem w 2017 r., w ocenie organu, nie pełni funkcji publicznej, gdyż osoby te w strukturze organu są zatrudnione na stanowiskach, które mają charakter usługowy bądź techniczny. Organ przekazał skarżącemu imienny wykaz 9 spośród 11 awansowanych w 2017 r. pracowników, a w stosunku do dwóch pracowników podano jedynie na jakie stanowisko zostali awansowani.

- poz. 2 wniosku w części dotyczącej kierowników zespołów. Organ podał, że tylko dwie osoby zajmują stanowisko kierownika zespołu, a w związku z tym udostępnienie wysokości wynagrodzeń tych osób oraz nagród za efekty pracy mogłoby prowadzić do ujawnienia wysokości ich wynagrodzeń bez zgody tych pracowników. Organ wskazał, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w związku z ustawą o ochronie danych osobowych zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p.

Ponadto organ wyjaśnił, że przyczyną bezczynności był fakt, w okresie gdy wpłynął wniosek weszło w życie rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (dalej RODO) i organ miał wątpliwości co możliwości udostępnienia żądanej informacji, zaś wnioskodawca o tym wiedział. Organ wskazał, że spotykał się z wnioskodawcą i informował go o planowanych podwyżkach i nagrodach co wynikało z przepisów u.z.z. Także pracownicy organu byli informowani o zasadach podziałów funduszu nagród czy podziału środków finansowych na nagrody. Organ podał, że żądana informacja wymagała przygotowania z uwagi na jej szczegółowość. Ponadto organ wskazał, że udostępnił także wnioskodawcy informację żądaną we wniosku z dnia 2 sierpnia 2018 r. (wpływ do organu w dniu 3 sierpnia 2018 r.) w tym samym zakresie, lecz odnoszącą się do 2018 r. Organ wskazał, że otrzymał pismo K. OZZ z dnia 18 października 2017r. wystosowane na podstawie przepisów u.z.z. i nie udzielił na nie odpowiedzi, lecz spowodowane było to faktem, iż wnioskodawca uczestniczył w spotkaniach z przedstawicielami organu na temat podwyżek i nagród.

K. OZZ ustosunkowała się do ww. pisma organu i stwierdziła, że organ nie udostępnił żądanej informacji w pełnym zakresie. Zdaniem K. OZZ, skoro organ ograniczył prawo do informacji winien zgodnie z przepisami u.d.i.p. wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Ponadto wnioskodawca powinien zostać poinformowany przez organ o przyczynach nieudostępnienia mu informacji, a nie dowiadywać się o tym z pisma procesowego skierowanego do Sądu. W ocenie K. OZZ, organ nie wypełnia swoich obowiązków, wynikających z u.z.z. w sposób właściwy, co było powodem złożenia skargi do Sądu. Także odpowiedź udzielona przez organ wnioskodawcy na jego wniosek z dnia 2 sierpnia 2018 r. nie była, w ocenie K. OZZ, zgodna z przepisami u.d.i.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje:

Kontroli sądu w przypadku skarg na bezczynność poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W orzecznictwie sądowym oraz doktrynie prawniczej zgodnie przyjmuje się, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. J. Woś, wyd. LexisNexis, Warszawa 2009r., s. 103).

W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje zarówno w przypadku braku reakcji podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, jak i wówczas, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu na jej zasadach. Na gruncie przepisów u.d.i.p. o bezczynności możemy mówić, o ile wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Na podstawie art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne.

Na mocy art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 3 u.d.i.p.).

Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: polityce wewnętrznej i zagranicznej; podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 (statusie prawnym lub formie prawnej, organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5, majątku, którym dysponują); zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej, sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych, naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych); danych publicznych (treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu; stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego; treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej; informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych); majątku publicznym.

Wskazać należy, że art. 6 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. odnosi się w pierwszym rzędzie do informacji publicznej dotyczącej sfery faktów (M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 35).

Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów, przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy.

Kwestią zasadniczą jest ustalenie czy żądane informacje stanowią informację publiczną.

Organ uznał, że żądane informacje dotyczące inspektorów pracy jako osób pełniących funkcję publiczną są informacją publiczną. Skoro tak to, organ zobowiązany był rozpoznać przedmiotowy wniosek zgodnie z przepisami u.d.i.p.

Zgodnie z art. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, również informacja o wydatkowaniu przez organ środków publicznych. Z tych środków pochodzą m.in. wynagrodzenia a także nagrody osób zatrudnionych w organie. Informacją publiczną jest zatem informacja o wydatkach podmiotu publicznego na nagrody dla pracowników. W tych ramach można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia czy nagrody konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku. Bez znaczenia dla uznania takich danych za informację publiczną jest okoliczność, czy dotyczą one pracownika zatrudnionego na stanowisku pomocniczym związanym jedynie z obsługą urzędu, czy osoby pełniącej funkcję publiczną oraz wówczas, gdy żądana informacja pozostaje w związku z pełnieniem tej funkcji. To ma bowiem jedynie znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1282/16).

W przedmiotowej sprawie skarżąca zwróciła się o udzielenie informacji publicznej w zakresie wynagrodzeń (bez dodatków stażowych) oraz ostatnich nagród za efekty pracy ze wskazaniem kwot minimalnych, średnich oraz maksymalnych w ww. grupach zawodowych. Skarżąca nie zakreśliła okresu czasu o jaki jej chodziło, poza użyciem pojęcia "ostatnie nagrody" oraz wskazaniem, że poprzednio składała już taki wniosek, który nie został rozpoznany przez organ. W ocenie Sądu, tak sformułowany wniosek należało odnieść do roku 2017, gdyż poprzedni wniosek strony nosił datę 18 października 2017 r. O tym, że przedmiotowy wniosek dotyczył roku 2017 świadczy także fakt, że skarżąca wystąpiła do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji za rok 2018 w osobnym piśmie z dnia 2 sierpnia 2018 r.

Podkreślić należy, że w niniejszym postępowaniu Sąd dokonał zbadania sprawy pod kątem zrealizowania przez organ wniosku skarżącej z dnia 2 marca 2018 r. dotyczącego udostępnienia informacji publicznej za rok 2017. Udzielenie przez organ informacji publicznej za rok 2018 może być jedynie przedmiotem badania przez Sąd w osobnym postępowaniu.

Jak wynikało z odpowiedzi na skargę, organ nie udzielił informacji dotyczącej wynagrodzenia i nagród kierowników zespołów, gdyż tylko dwie osoby zajmują stanowisko kierownika zespołu, a w związku z tym udostępnienie wysokości wynagrodzeń tych osób oraz nagród za efekty pracy mogłoby prowadzić, w ocenie organu, do ujawnienia wysokości ich wynagrodzeń bez zgody tych pracowników. Organ wskazał, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w związku z ustawa o ochronie danych osobowych zgodnie z art. 5 u.d.i.p.

W pierwszej kolejności organ powinien wyjaśnić czy kierownicy zespołów pełnią funkcję publiczną. Jeżeli osoby te pełnią funkcję publiczną to wysokość ich wynagrodzeń i nagród podlega ujawnieniu, gdyż ograniczenie udzielenia informacji na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji.

Ograniczenie udzielenia informacji, wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. dotyczy wyłącznie pracowników organu, którzy nie pełnią funkcji publicznej. Ograniczenie te nie będzie obowiązywało jeżeli osoba nie pełniąca funkcji publicznej zrezygnuje z przysługującego jej prawa.

Gdy żądana informacja publiczna dotyczy osoby nie pełniącej funkcji publicznej dochodzi do kolizji dwóch konstytucyjnych praw jednostki, tj. prawa do prywatności i prawa do informacji publicznej.

W tej materii wypowiadał się już Trybunał Konstytucyjny, który przyjął, że możliwość ingerencji w prawo do prywatności ma znacznie szerszy zakres w stosunku do osób pełniących funkcje publiczne, niż do pozostałych osób. Trybunał nie wyłącza jednak a priori ochrony prywatności osób pełniących funkcje publiczne. Rozważając konstytucyjność wyłączenia, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., Trybunał wskazał, że podstawowym problemem jest określenie związku między życiem prywatnym takiej osoby a działalnością publiczną. Jego istnienie oznacza, że informacja powinna się wiązać z funkcjonowaniem instytucji, w szczególności mogłaby mieć znaczenie dla ukształtowania się poglądu o sposobie jej funkcjonowania. Wskazuje się, że w każdym konkretnym przypadku należy ważyć obie chronione prawem wartości. Nie można przy tym przyjąć nieskrępowanej swobody interpretacyjnej. W każdym wypadku musi istnieć wyraźne powiązanie określonych faktów z życia prywatnego z funkcjonowaniem osoby (której dotyczą) w instytucji publicznej. Tylko wtedy więc, jeśli ujawnione zdarzenia oddziaływają na sferę publicznego funkcjonowania podmiotu, usprawiedliwiona będzie ingerencja w sferę życia prywatnego. Trybunał Konstytucyjny stoi jednocześnie na stanowisku, że wkraczanie w sferę prywatności, również tam, gdzie w wyraźny sposób styka się ona ze sferę publiczną, musi być dokonywane w sposób ostrożny i wyważony, z należytą oceną racji, które przemawiają za taką ingerencją. Mamy bowiem do czynienia z dobrami równorzędnymi. Ograniczenia dotyczące pewnych praw chronionych konstytucyjnie mogą być wprowadzane z uwagi na dobro wspólne. Do praw takich, zdaniem Trybunału, należy prawo do prywatności. Nie zawsze jednak dobro wspólne przeważa nad interesem indywidualnym (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05, OTK-A 2006 r. Nr 3, poz. 30). W niektórych sytuacjach ustawodawca w przepisach szczególnych nakazał wobec wybranych grup osób - funkcjonariuszy ujawnienie statusu materialnego poprzez składanie różnego rodzaju oświadczeń majątkowych. W związku z tym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że w stosunku do osób nieobjętych obowiązkiem ujawniania swoich dochodów prawodawca dopuszcza możliwość ograniczeń, wynikających chociażby z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Wobec osób niepełniących funkcji publicznych, organ powinien każdorazowo analizować, czy żądana informacja jest niezbędna z punktu widzenia celów prawa do informacji publicznej, a także czy nie narusza godności i intymności osoby, której taka informacja dotyczy.

W nawiązaniu do powyższego zaznaczyć należy, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia "osoby pełniącej funkcje publiczne". W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż osobą pełniącą funkcje publiczne i mającą związek z pełnieniem takiej funkcji będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Za pełniące funkcję publiczną uznać należy osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą takie osoby jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej (por. wyrok WSA w Gdańsku z 11 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Gd 5/14; wyrok WSA w Krakowie z 26 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 663/14; wyrok WSA w Bydgoszczy z 16 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 395/14; WSA w Poznaniu z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt II SAB/Po 10/18 oraz z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SAB/Po 208/17).

Należy wskazać, że odmowa udzielenia informacji dotycząca osób nie pełniących funkcji publicznych z powołaniem się na ochronę prywatności musi być wyrażona przez organ w decyzji zgodnie z art. 16 ust.1 u.d.i.p.

W tym zakresie przedmiotowego wniosku organ pozostaje w bezczynności i Sąd zobowiązał organ do udzielenia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy organowi wraz z odpisem prawomocnego wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Odnośnie części wniosku w pkt 1- braku nazwisk dwóch osób, którzy uzyskali awans w roku 2017, wskazać należy, że organ powinien rozważyć po pierwsze czy żądana informacja stanowi informację publiczną i czy osoby te pełnią funkcję publiczną. Jeżeli osoby te nie pełnią funkcji publicznej a żądana informacja jest informacją publiczną to ograniczenie jej udzielenia jest możliwe na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., lecz wówczas organ winien wydać decyzję zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Jeżeli zaś żądana informacja nie stanowi informacji publicznej to organ powinien poinformować o tym wnioskodawcę.

Jak wyżej wskazano bezczynność podmiotu rozpoznającego wniosek o udostępnienie informacji publicznej występuje wówczas, gdy w ustawowym terminie podmiot ten nie rozpoznał złożonego wniosku, czyli nie udostępnił informacji, ani nie wydał decyzji odmownej.

W rozpoznawanej sprawie organ zobowiązany był do jej udzielenia w myśl przepisów u.d.i.p. W tym zakresie przedmiotowego wniosku organ pozostaje w bezczynności i Sąd zobowiązał organ do udzielenia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy organowi wraz z odpisem prawomocnego wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Poza sporem pozostaje fakt, że organ nie rozpoznał wniosku skarżącego pomimo upływu terminu.

Sąd ocenia skargę na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest uwzględnić nie tylko okres od daty złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej do chwili wniesienia skargi, lecz również wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania.

Okoliczność częściowego rozpoznania wniosku już po wniesieniu skargi na bezczynność powoduje, że w sprawie nie było już podstaw do zobowiązania organu do udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Postępowanie sądowoadministracyjne w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe i podlegało w związku z tym umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Niewątpliwie nieudzielenie informacji skarżącemu na złożony wniosek nastąpiło z przyczyn leżących po stronie organu. Jednakże wyjaśnienia organu oraz szczegółowość udzielonej informacji, w ocenie Sądu, świadczyły, że postępowaniu organu nie można przypisać rażącego naruszenia prawa.

Przytoczone w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego od organu kwotę [...]zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego.