Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2494/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 135n ust. 4, art. 132 ust. 3 pkt 1, art. 135 ust. 4, art. 135p
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 106 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędziowie NSA Wiesław Morys (spr.) del. WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Baryga po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 501/14 w sprawie ze skargi M. M. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kar dyscyplinarnych wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe i obniżenia stopnia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. M. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 501/14, oddalił skargę M. M. na sprecyzowane w sentencji orzeczenie Komendanta Głównego Policji.

Jak wynika z jego uzasadnienia wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2014 r., wydanym na podstawie art. 135n ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), Komendant Główny Policji utrzymał w mocy swoje wcześniejsze orzeczenie nr [...] z dnia [...] grudnia 2013r., o uznaniu winnym zarzucanych przewinień dyscyplinarnych i wymierzeniu kar dyscyplinarnych wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oraz obniżenie stopnia młodszemu inspektorowi M. M. – specjaliście Wydziału Rozwoju Naukowego w Centralnym Laboratorium Kryminalistycznym Policji - obwinionemu o to, że:

1. będąc zobowiązanym do pełnienia służby w podstawowym rozkładzie czasu służby przez 8 godzin dziennie od poniedziałku do piątku w godzinach od 8.15 do 16.15, nie dopełnił tego obowiązku w ten sposób, iż w dniu [...] sierpnia 2012 r. od około godz. 12.00 do godz. 16.15 służby tej nie pełnił, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji związku z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1471);

2. w dniu [...] sierpnia 2012 r., będąc policjantem na stanowisku [...] Wydziału Rozwoju Naukowego Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji, odmówił wykonania polecenia przełożonego - Naczelnika Wydziału Rozwoju Naukowego Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji, w ten sposób, iż nie zapoznał się w celu przyjęcia do stosowania z przedłożoną mu przez przełożonego kartą opisu stanowiska pracy, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji.

W uzasadnieniu tego orzeczenia organ wskazał, że postanowieniem nr [...] z dnia 23 sierpnia 2012 r., zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne przeciwko mł. insp. M. M. W jego wyniku Komendant Główny Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., uznał obwinionego winnym zarzuconych mu czynów i wymierzył mu kary dyscyplinarne wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oraz obniżenia stopnia służbowego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy M. M. wniósł o uchylenie tego orzeczenia w całości i umorzenie postępowania dyscyplinarnego. Wskazał, iż jego zdaniem doszło do przedawnienia karalności obu zarzucanych czynów na podstawie art. 135 ust. 4 ustawy o Policji, gdyż miały one miejsce [...] i [...] sierpnia 2012 r., i karę za nie można było wymierzyć odpowiednio do dnia [...] i [...] sierpnia 2013 r. Nadto podniósł, iż zarzucanych przewinień nie popełnił, a wymierzona kara jest niewspółmierna do ich wagi. Komendant Główny Policji w dniu 2 stycznia 2014 r., na podstawie art. 135m ust. 1 ustawy o Policji, powołał komisję do zbadania zaskarżonego orzeczenia. Po zapoznaniu się z materiałami postępowania członkowie komisji zgodnie stwierdzili, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznnie wskazuje, że M. M. popełnił zarzucane mu przewinienia dyscyplinarne. Mając to na uwadze komisja zaproponowała utrzymać w mocy orzeczenie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. Organ ustalił, iż w dniu [...] sierpnia 2012 r. M. M. był zobowiązany do pełnienia służby w godzinach 8:15-16:15. W tym dniu stawił się do służby w Centralnym Laboratorium Kryminalistycznym Policji o godzinie 8:45 (godzina "odbicia" karty na czytniku wejścia na parterze), a następnie opuścił budynek o godzinie 10:37 (godzina "odbicia" karty na czytniku wyjścia na parterze). Ponadto wezwany w dniu [...] sierpnia 2012 r. do Naczelnika Wydziału Rozwoju Naukowego CLKP P. T. celem podpisania i przyjęcia do stosowania jego karty opisu stanowiska pracy, M. M. odmówił wykonania polecenia podając, że jest [...] w CLKP i nie uważa P. T. za swojego przełożonego. Organ wskazał, że zgodnie z rozkazem organizacyjnym nr [...] Dyrektora Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji z dnia [...] marca 2011 r. został wprowadzony Etat CLKP, w którym w strukturze Wydziału Rozwoju Naukowego CLKP zostały ujęte stanowiska policyjne: "naczelnik wydziału" - jedno stanowisko oraz "[...]" - dwa stanowiska. Stanowisko [...], które zajmował M. M. podlegało bezpośrednio naczelnikowi wydziału. W strukturze organizacyjnej wydziału nie było stanowisk bezpośrednio podlegających Dyrektorowi Laboratorium. Ponadto organ podał, że w toku postępowania dyscyplinarnego M. M. nie został przesłuchany w charakterze obwinionego, ponieważ poinformował rzecznika dyscyplinarnego, że nie stawi się na czynność przesłuchania w dniu: [...] września 2012 r. oraz [...] października 2013 r. Dalej wywiódł, iż zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Zgodnie zaś z art. 132 ust. 3 pkt 1 wymienionej ustawy, naruszeniem dyscypliny służbowej jest odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2. W myśl art. 132 ust. 3 pkt 3 powołanej ustawy, naruszeniem dyscypliny służbowej jest niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. Natomiast zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów, w podstawowym rozkładzie czasu służby policjant pełni służbę przez 8 godzin dziennie od poniedziałku do piątku, w godzinach 8:15 do 16:15, chyba, że przełożony właściwy w sprawach osobowych wprowadzi inne godziny rozpoczęcia i zakończenia służby (co w niniejszej sprawie nie miało miejsca). Biorąc zatem pod uwagę przedstawiony wyżej stan faktyczny, w ocenie Komendanta Głównego Policji, bezspornym jest, że wymieniony policjant popełnił przewinienia dyscyplinarne w sposób opisany w zarzucie. Zachowanie obwinionego było zawinione. Odnosząc się zaś do jego twierdzenia, iż doszło do przedawnienia karalności popełnionych czynów organ wskazał, że zgodnie z art. 135 ust. 4 ustawy o Policji, kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, natomiast zawieszenie postępowania dyscyplinarnego wstrzymuje bieg tego terminu. Postępowanie dyscyplinarne przeciwko M. M. zostało wszczęte postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., zaś postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Komendant Główny Policji zawiesił powyższe postępowanie z uwagi na wystąpienie długotrwałej przyczyny uniemożliwiającej jego prowadzenie. Następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2013 r. podjął powyższe postępowanie. Z zestawienia tych dat wynika, że postępowanie dyscyplinarne przeciwko M. M. było zawieszone przez okres 9 miesięcy i 2 dni, a zatem o taki okres czasu został wydłużony termin przedawnienia karalności popełnionych przez niego czynów. Kary wymierzono nie naruszając przywołanego przepisu. Odpowiadają one charakterowi przewinień, które świadczą o lekceważącym stosunku obwinionego do służby i utrudniają sprawne funkcjonowanie Policji. Obwiniony pełniąc służbę w Policji ponad dwadzieścia lat winien sobie z tego zdawać sprawę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. M. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia go poprzedzającego z dnia [...] grudnia 2013 r., podtrzymując argumenty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. podał m.in., że nie doręczono mu postanowienia nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. o zawieszeniu postępowania, co powoduje że organ naruszył art. 135 f ust. 6 ustawy o Policji, a postanowienie o zawieszeniu postępowania nie uprawomocniło się. Zarzucił również, że organ nie ustalił prawidłowo podległości służbowej, bo jego stanowisko pracy w Centralnym Laboratorium Kryminalistycznym Policji do 2013 r. podlegało dyrektorowi instytutu badawczego, wcześniej biura. Wskazuje na to karta opisu stanowiska pracy z dnia [...] maja 2009 r. (karta 117 akt osobowych). Skarżący wskazał nadto, że jego nieobecność w pokoju zajmowanym w CLKP w dniu [...] sierpnia 2012 r., nie oznaczała, że nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, bowiem charakter wykonywanych przez niego zadań wiązał się z załatwianiem spraw poza siedzibą jednostki.

W odpowiedzi na skargę i w piśmie z dnia [...] marca 2015 r. Komendant Główny Policji postulował oddalenie skargi i odniósł się do przedstawionych w obu pismach skarżącego zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za nieusprawiedliwioną, wskazując iż po myśli art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariuszy Policji obejmuje odpowiedzialność za przewinienia dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej (czyli popełnienie czynu polegającego na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonywaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów) lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Następnie przybliżył stan prawny obowiązujący w tej materii i zważył, iż w jego ocenie stan faktyczny sprawy, a w szczególności popełnienie przez M. M. przewinień dyscyplinarnych i ich okoliczności, nie budzą wątpliwości. Również wymierzenie skarżącemu kar dyscyplinarnych wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oraz obniżenia stopnia, nie wykazuje dowolności i nie może być poczytywane za nadmierną represję w świetle popełnionych przewinień dyscyplinarnych. Zatem zaskarżone orzeczenie uznał za zgodne z prawem. Dokonując analizy całości materiału zgromadzonego w postępowaniu dyscyplinarnym, nie stwierdził uchybień w zakresie zbierania dowodów, ani też nie dopatrzył się błędów w ustaleniach faktycznych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ prawidłowo zgromadził i ocenił dowody, a w konsekwencji zasadnie uznał, że skarżący dopuścił się przewinień dyscyplinarnych. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących konieczności umorzenia postępowania dyscyplinarnego z tego powodu, iż doszło do przedawnienia karalności popełnionych czynów, Sąd I instancji nie podzielił tego zarzutu, uznając za prawidłowe ustalenia i rozważania w tym przedmiocie poczynione przez organ. Wynika z nich, że zasadnie uznano przedłużenie okresu przedawnienia karalności o czas, w jakim postępowanie dyscyplinarne było zawieszone, i nie naruszono przepisu art. 135 ust. 4 ustawy o Policji. Nie podzielił również zarzutu skarżącego, jakoby postanowienie Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nie weszło do obrotu prawnego, bowiem nie zostało skarżącemu doręczone. Zdaniem Sądu meriti skarżący nie podał organowi swojego aktualnego adresu zamieszkania i korespondencja zawierająca postanowienie o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego została doręczona mu na adres ujawniony w dokumentach personalnych. Jest to doręczenie skuteczne po myśli art. 139 § 1 K.p.k. w związku z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji. Skarżący dopiero w piśmie z dnia [...] marca 2013 r. poinformował organ, że obecnie przebywa pod innym adresem. A zatem postanowienie o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego zostało ze skutkiem prawnym z art. 41 § 2 K.p.a. doręczone, tym samym funkcjonuje w obrocie prawnym. Nie budzi również wątpliwości Sądu meriti, że organ prawidłowo wykazał podległość służbową skarżącego naczelnikowi wydziału, nie zaś bezpośrednio Dyrektorowi CLKP. Wynika to z powołanych przezeń dokumentów. Nadto zważył, iż wynika z nich, że skarżący z dniem [...] lipca 2012 r. został odwołany z funkcji [...], zatem w dniach [...] i [...] sierpnia tego roku nie mógł w ramach pełnienia tej funkcji uczestniczyć w spotkaniach, które rzekomo spowodowały jego nieobecność w służbie w dniu [...] sierpnia 2012 r. Wreszcie Sąd ten podzielił stanowisko organów, że wymierzone kary są współmierne do zaistniałych przewinień i spełniają wymogi określone w art. 134h ust. 1 ustawy o Policji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji tego wyroku.

W skardze kasacyjnej M. M. zaskarżył go w całości. Zarzucił mu:

I. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:

1) art. 135j ust. 1 pkt 3 oraz art. 135 ust. 4 zdanie pierwsze ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, a w konsekwencji wydanie orzeczenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. o ukaraniu i wymierzenie skarżącemu kar dyscyplinarnych po upływie roku od dnia rzekomego popełnienia zarzucanych skarżącemu czynów, podczas gdy wydanie orzeczenia o ukaraniu było niedopuszczalne, bowiem w dacie jego wydania postępowanie podlegało umorzeniu z urzędu, co wynika z niżej wskazanych przepisów;

2) art. 135 ust. 4 zdanie drugie ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że bieg terminu jednego roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, w którym można było wymierzyć karę dyscyplinarną został wstrzymany w związku z zawieszeniem postępowania "przez okres 9 miesięcy i 2 dni, a zatem o taki okres został wydłużony termin przedawnienia karalności zarzuconych czynów; wynika z tego, że popełnione przez mł. insp. M. M. czyny przedawniają się odpowiednio [...] maja 2014 r. i [...] maja2014 r.";

3) art. 135j ust. 4 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. — poprzez niezastosowanie przepisu art. 135j ust. 4, a w konsekwencji nieumorzenie przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego pomimo wystąpienia przesłanki umorzeniowej, o której mowa w art, 135 ust. 1 pkt 2, w związku z upływem terminu, o którym mowa w art. 135 ust. 4, tj. upływu roku (odpowiednio [...] i [...] sierpnia 2013 r.) od dni, w których miało dojść do popełnienia zarzuconych przewinień dyscyplinarnych ([...] i [...] sierpnia 2012 r.), podczas gdy postępowanie to powinno zostać umorzone najpóźniej w dniu [...] sierpnia 2013 r.;

4) art. 135j ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. - poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji niewydanie orzeczenia o umorzeniu postępowania;

5) art. 134h ust. 3 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania w sytuacji, w której nie zaistniała określona w tym przepisie długotrwała przeszkoda uniemożliwiająca jego prowadzenie;

6) art. 135f ust. 6 w zw. z art. 135e ust. 6 oraz art. 135h ust. 3 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. - poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji niedoręczenie skarżącemu postanowienia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego, podczas gdy z jasnej dyspozycji przytoczonych powyżej przepisów wynika, że przełożony dyscyplinarny zawiesza postępowanie dyscyplinarne w drodze postanowienia, które doręcza się obwinionemu w celu umożliwienia mu skorzystania z prawa do zaskarżenia tego postanowienia;

7) art. 135h ust. 3 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. - poprzez jego nieprawidłową wykładnię, a w konsekwencji pominięcie, że skarżący nie mógł skorzystać z prawa, o którym mowa w tym przepisie (zdanie drugie) i wskazanych poniżej przepisach, bowiem wskutek niedoręczenia skarżącemu postanowienia o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego termin, w którym skarżący miał prawo zaskarżyć to postanowienie, nie rozpoczął biegu;

8) art. 135h ust. 3 w zw. z ark 135f ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 135k ust. 4 i art. 135k ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. - poprzez nieprawidłową wykładnię w/w przepisów, tj. art. 135h ust. 3 zdanie drugie, który stanowi, że na postanowienie o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego przysługuje zażalenie w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia oraz art. 135f ust. 1 pkt 5, zgodnie z którym w toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony ma prawo do wnoszenia do przełożonego dyscyplinarnego zażaleń na postanowienia wydane w toku postępowania przez rzecznika dyscyplinarnego, w terminie 3 dni od dnia doręczenia i w przypadkach wskazanych w ustawie; od postanowień wydanych przez przełożonego dyscyplinarnego zażalenie przysługuje do wyższego przełożonego dyscyplinarnego, z zastrzeżeniem art. 135k ust. 4, który z kolei stanowi, że jeżeli orzeczenie lub postanowienie w pierwszej instancji wydał Komendant Główny Policji, odwołanie lub zażalenie nie przysługuje; obwiniony może jednak w terminie, o którym mowa w ust. 1 (7 dni od dnia doręczenia orzeczenia/postanowienia), zwrócić się do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od orzeczeń, a w konsekwencji pominięcie, że skarżący nie mógł skorzystać z prawa, o którym mowa we wskazanych wyżej przepisach, bowiem wskutek niedoręczenia mu postanowienia o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego termin, w którym skarżący miał prawo zwrócić się do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (zawieszenia postępowania) nie rozpoczął biegu;

9) art. 135k ust. 1, ust. 3 oraz ust. 4 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. - poprzez ich nieprawidłową wykładnię, a w konsekwencji pominięcie, że skarżący nie mógł zwrócić się do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (zawieszenia postępowania), bowiem Komendant Główny Policji odmawia przyjęcia wniosku, który jest niedopuszczalny;

10) art. 135k ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. - poprzez jego nieprawidłową wykładnię, a w konsekwencji pominięcie, że zasada dwuinstancyjności postępowania, która została podniesiona do rangi zasady konstytucyjnej, ma zastosowanie w postępowaniu dyscyplinarnym, uregulowanym w rozdziale 10 ustawy o Policji "Odpowiedzialność dyscyplinarna i kama policjantów", co oznacza, że zasada ta ma także zastosowanie w odniesieniu do postanowienia o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego;

11) art. 135o ust, 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 135k ust. 4 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. - poprzez nieprawidłową wykładnię przepisu art. 135o ust. 1, który w myśl art. 135k ust. 1 i 4 ma odpowiednio zastosowanie do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej zawieszenia postępowania (zaskarżenia postanowienia o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego na zasadzie art. 135h ust. 3), a w konsekwencji błędne przyjęcie, że postanowienie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego jest prawomocne i wywołało skutek zawieszenia postępowania, podczas gdy nie wystąpiła żadna z okoliczności wymienionych w art. 135o ust. 1, co oznacza, że postanowienie to jest nieprawomocne, a zatem nie wywołało skutku zawieszenia postępowania;

12) art. 135j ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 135 ust. 4 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. - poprzez nieprawidłowe zastosowanie przepisu art. 135j ust. 2 pkt 6, polegające na pominięciu w uzasadnieniu orzeczenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. o ukaraniu kwestii określenia terminu, w którym można było wymierzyć karę dyscyplinarną, oraz polegające na błędnym przyjęciu w uzasadnieniu orzeczenia nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., utrzymującym w mocy orzeczenie nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. o ukaraniu, że z zestawienia dat wydania postanowień nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego oraz nr [...] z dnia [...] września 2013 r. o podjęciu zawieszonego postępowania dyscyplinarnego wynika, że postępowanie to "było zawieszone przez okres 9 miesięcy i 2 dni, a zatem o taki okres został wydłużony termin przedawnienia karalności zarzuconych czynów; wynika z tego, że popełnione przez mł. insp. M. M. czyny przedawniają się odpowiednio [...] maja 2014 r. i [...] maja 2014 r.", podczas gdy w rzeczywistości postanowienie o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego nie uprawomocniło się i nie wywołało skutku zawieszenia postępowania dyscyplinarnego, natomiast postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania było niedopuszczalne, a zatem bieg terminu jednego roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, w którym można było wymierzyć karę dyscyplinarną (art. 135 ust. 4), nie został wstrzymany na okres 9 miesięcy i 2 dni, a karalność czynów, do których miało dojść [...] i [...] sierpnia 2012 r., przedawniła się odpowiednio [...] sierpnia 2013 r.;

13) art. 134h ust. 4 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie postanowienia nr [...] z dnia [...] września 2013 r. o podjęciu zawieszonego postępowania dyscyplinarnego w sytuacji, w której po pierwsze, postępowanie nie zostało skutecznie zawieszone i po drugie, postępowanie podlegało umorzeniu, co oznacza, że i z tej przyczyny wydanie postanowienia o podjęciu postępowania było niedopuszczalne;

W związku z niedoręczeniem skarżącemu postanowienia o zawieszeniu postępowania Sądowi I instancji zarzucono naruszenie następujących przepisów:

14) art. 41 § 2 K.p.a. w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. - poprzez jego zastosowanie, w sytuacji, w której do postępowań dyscyplinarnych policjantów w zakresie wezwań, terminów, doręczeń i świadków przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się;

15) przepisów rozdziału 15 Doręczenia Kodeksu postępowania karnego, tj. art. 131 i następnych w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a, w zw. z art, 134 § 1 P.p.s.a. - poprzez ich niezastosowanie lub błędne zastosowanie, a w konsekwencji nieuprawnione domniemanie, że postanowienie o zawieszeniu postępowania zostało wysłane na prawidłowy adres skarżącego w dniu [...] stycznia 2013 r., podczas gdy tego dnia nie została wysłana żadna przesyłka na adres skarżącego w rozumieniu przepisu art. 132 K.p.k., który to adres znajduje się w aktach postępowania dyscyplinarnego (adres ten widnieje na zaświadczeniu lekarskim za okres od [...] do [...] października 2014 r.), tym bardziej nie było pod tym adresem awizowane zgodnie z przepisem art. 133 K.p.k.; nie ma również podstaw do przyjęcia, że można uznać je za doręczone na zasadzie przepisu art. 139 § K.p.k., w szczególności zważywszy, że ten ostatni przepis, wbrew twierdzeniu Sądu, nie może mieć w realiach niniejszej sprawy zastosowania, bowiem skarżący nie został w toku postępowania dyscyplinarnego pouczony o jego treści i negatywnych konsekwencjach niezastosowania się do jego dyspozycji.

Z daleko idącej ostrożności procesowej Sądowi I instancji zarzucono również naruszenie:

16) art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. - poprzez wydanie orzeczenia o ukaraniu na podstawie dowolnej oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego i błędnych wniosków, które w świetle materiału dowodowego są nieuprawnione, w szczególności polegających na przyjęciu, że skarżący w dniach [...] i [...] sierpnia 2012 r. podlegał bezpośrednio naczelnikowi Wydziału Rozwoju Naukowego, podczas gdy w rzeczywistości bezpośrednio podlegał wyłącznie osobie pełniącej funkcję dyrektora CLKP;

17) art. 135j ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 132 ust. 1 w zw. z art 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1471) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. - poprzez jego zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżący dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego opisanego w wyżej wskazanych przepisach ustawy o Policji, podczas gdy takiego przewinienia nie popełnił;

18) art. 135j ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 132 ust. 1 w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. - poprzez jego zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżący dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego opisanego w wyżej wskazanych przepisach ustawy o Policji, podczas gdy takiego przewinienia nie popełnił;

19) art. 135e ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. — poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji niezebranie materiału dowodowego i niepodjęcie czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, w szczególności nieprzesłuchanie w charakterze świadka członków ścisłego kierownictwa CLKP (osób pełniących funkcje dyrektora i zastępców dyrektora Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji) na okoliczność podległości służbowej skarżącego i zadań wykonywanych przez niego w dniu 6 sierpnia 2012 r.;

20) § 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261) w zw. z załącznikiem nr 2 zawierającym "tabelę zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych" do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. - poprzez nieprawidłową wykładnię tych przepisów i błędne przyjęcie, że skarżący, zajmujący w dniach [...] i [...] sierpnia 2012 r. stanowisko [...] podlegał bezpośrednio naczelnikowi wydziału, podczas gdy z przepisów tych jasno wynika, że stanowisko naczelnika wydziału nie jest stanowiskiem wyższym od stanowiska [...], co oznacza, że naczelnik wydziału nie mógł być bezpośrednim przełożonym [...] w rozumieniu rozporządzenia, a tym bardziej jego przełożonym wyższego szczebla;

21) art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji w zw. z art 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego, a jedynie okoliczności przemawiających na jego niekorzyść;

22) art. 42 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie skarżącego za winnego popełnienia zarzucanych mu przewinień, podczas gdy jego wina nie została wykazana, a obwinionego uważa się za niewinnego dopóki jego wina nie zostanie udowodniona, co potwierdza obowiązująca w postępowaniach dyscyplinarnych konstytucyjna zasada domniemania niewinności (zawarta w art. 135g ust. 1 i ust 2 ustawy o Policji), której znaczenie i istotę jej funkcji ochronnej obszernie wyjaśnił Trybunał Konstytucyjny m.in. w wyroku z dnia 27 lutego 2001 r., sygn. K 22/00;

23) art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. — poprzez nieprawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia o ukaraniu, w którym między innymi nie zastosowano prawidłowo przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę rozstrzygnięcia oraz nie wskazano dowodów popełnienia przez skarżącego zarzucanych przewinień dyscyplinarnych;

24) art. 135j ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 134d ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. - poprzez jego zastosowanie w sytuacji, w której zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że w stosunku do skarżącego nie zaistniały przesłanki uzasadniające wymierzenie kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe;

25) art. 135j ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 134e ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. - poprzez jego zastosowanie w sytuacji, w której zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że w stosunku do skarżącego nie zaistniały przesłanki uzasadniające wymierzenie kary obniżenia stopnia;

26) art. 134h ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że skarżącemu została wymierzona kara współmierna do zarzucanych przewinień dyscyplinarnych;

27) art. 134h ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wymierzeniu skarżącemu kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oraz kary obniżenia stopnia niewspółmiernych do zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego, z pominięciem dyrektyw zawartych w tym przepisie, tj. okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutków, w tym następstw dla służby, rodzaju i stopnia naruszenia ciążących na skarżącym obowiązków, pobudek działania i przebiegu służby skarżącego;

28) art. 134h ust. 1 w zw. z art. 135j ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. - poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, że dotychczasowa postawa skarżącego uzasadnia stwierdzenie, iż "nie poddawał się on dyscyplinie służbowej", podczas gdy materiał dowodowy nie daje podstaw do takiej oceny i nie wynika z niego, by przeprowadzone zostały jakiekolwiek ustalenia w zakresie dotychczasowego przebiegu służby skarżącego;

29) art. 134h ust. 1-4 ustawy o Policji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na rozmiar kary;

II. naruszenie przepisów postępowania które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 3 § 1 P.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) – dalej: P.u.s.a. - poprzez wadliwą kontrolę legalności działalności organu administracji publicznej;

2) art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 1 i 3 - polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, pomimo że z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że orzeczenie nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. r. oraz poprzedzające je orzeczenie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. winny zostać uchylone, jako wydane z naruszeniem przepisów art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji oraz art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1471), a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy;

3) art. 3 § 1 P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 132 ust 3 pkt 1 ustawy o Policji i art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1471) - polegające na niewłaściwej kontroli przez Sąd działalności organu administracji publicznej, poprzez pominięcie naruszeń organu, powielenie tych naruszeń oraz bezpodstawne przyjęcie, że skarżący popełnił czyny, które zostały mu zarzucone, co świadczy o niedokonaniu przez Sąd kontroli czynności organu w granicach sprawy;

4) art. 113 § 1 i § 2 w zw. art. 106 § 3 w zw. z art. 106 § 6 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 207 § 6 i § 7 K.p.c. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przeprowadzeniu po zamknięciu rozprawy dowodu z dokumentu, tj. decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. o odwołaniu skarżącego z funkcji [...], podczas gdy po pierwsze, Sąd nie miał podstaw do rozstrzygnięcia, czy dokument ten był skarżącemu znany, po wtóre dokument ten winien być organowi zwrócony jako spóźniony, a twierdzenia w nim zawarte winny być pominięte;

5) art. 113 § 1 i § 2 w zw. art. 106 § 3 w zw. z art. 106 § 6 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 161 K.p.c. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. - poprzez ich zastosowanie, a w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia na twierdzeniach organu podniesionych dopiero w załączniku do protokołu datowanym na dzień [...] marca 2015r., złożonym do akt sprawy już po zamknięciu rozprawy, co nastąpiło w dniu [...] lutego 2015 r., pomimo że zarówno w odpowiedzi na skargę, jak i na rozprawie w dniu [...] lutego 2015 r. twierdzeń zawartych w załączniku pełnomocnik organu nie podnosił, co więcej, na rozprawie w dniu [...] lutego 2015 r. wywodził jak w odpowiedzi na skargę;

6) art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a, w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. - poprzez przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku faktów wybiórczo oraz niezgodnie z obowiązującym stanem prawnym oraz stanem faktycznym, z pominięciem istotnej części akt sprawy, tj. argumentacji zawartej w piśmie procesowym skarżącego z dnia [...] lutego 2015 r. stanowiącym uzupełnienie skargi, niewezwanie organu do ustosunkowania się w toku rozprawy do podniesionych w tym piśmie zarzutów oraz nieustosunkowanie się do tych zarzutów przez Sąd;

7) art. 106 § 3 w zw. z art. 207 § 7 K.p.c. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. — poprzez powołanie się w wydanym wyroku na stanowisko organu wyrażone po zamknięciu rozprawy w załączniku do protokołu datowanym na dzień [...] marca 2015 r., niezwrócenie tego pisma organowi, niezapoznanie skarżącego z przedmiotowym pismem, a zatem pozbawienie skarżącego możliwości obrony swoich praw, pomimo wezwania organu na rozprawie w dniu [...] lutego 2015 r., na którym Sąd zamknął rozprawę uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, do przedłożenia jedynie dokumentu do akt sprawy w wyznaczonym terminie 3 dni, tj. do dnia [...] marca 2015 r.;

8) art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r., w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1471) oraz art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu orzeczenia nr [...] KGP z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz poprzedzającego go orzeczenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r., pomimo że orzeczenia te zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności wskazanych wyżej przepisów ustawy o Policji, w tym opartych na konstytucyjnych zasadach obowiązujących w postępowaniu dyscyplinarnym, tj. zasadzie prawa do obrony i zasadzie domniemania niewinności, bez rozważenia całego będącego w posiadaniu organu materiału dowodowego oraz w oparciu o wprowadzone w sposób nieuprawniony do materiału dowodowego stanowisko organu zawarte w załączniku do protokołu z dnia [...] marca 2015 r.;

9) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 135 ust. 1 pkt. 1 i 2 w zw. z art. 135 ust. 4 ustawy o Policji — poprzez oddalenie skargi pomimo zaistnienia przesłanek określonych w wyżej wymienionych przepisach obligujących do uwzględnienia skargi;

10) art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji - poprzez oddalenie skargi w wyniku przyjęcia, że zebrany materiał sprawy dowodził, że skarżący popełnił zarzucane mu przewinienia dyscyplinarne, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, że taki wniosek jest nieuprawniony;

11) art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 135j ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o Policji - poprzez oddalenie skargi i uznanie skarżącego winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na niepełnieniu służby w dniu [...] sierpnia 2012 r. od około godz. 12.00 do godz. 16.15 oraz przewinienia dyscyplinarnego polegającego na odmowie wykonania polecenia przełożonego - naczelnika Wydziału Rozwoju Naukowego CLKP, w ten sposób, że nie zapoznał się w celu przyjęcia do stosowania z przedłożoną mu przez przełożonego kartą opisu stanowiska pracy, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że nie dopuścił się on zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych;

12) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 41 § 2 K.p.a. w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji - poprzez jego zastosowanie, w sytuacji w której do postępowań dyscyplinarnych policjantów w zakresie terminów wezwań i doręczeń przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Autorka skargi kasacyjnej podkreśliła, iż pomiędzy wskazanymi wyżej naruszeniami prawa materialnego oraz prawa procesowego, a wydanym przez Sąd I instancji rozstrzygnięciem istnieje związek przyczynowy pozwalający stwierdzić, że gdyby nie doszło do zarzucanych naruszeń, rozstrzygnięcie Sądu byłoby odmienne. Wystarczającą przesłanką skuteczności zarzutu naruszenia prawa procesowego jest uprawdopodobnienie istnienia związku pomiędzy tym naruszeniem, a rozstrzygnięciem Sądu I instancji.

Na tych podstawach wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzuty te rozwinięto i umotywowano, wskazując przede wszystkim na błędnie przeprowadzoną przez Sąd meriti ocenę legalności zaskarżonego orzeczenia.

Komendant Główny Policji postulował oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie godzi się przypomnieć, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych, jak też podstaw do odrzucenia skargi czy umorzenia postępowania przed Sądem I instancji w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia zdeterminowały zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Oparcie skargi kasacyjnej na obu podstawach wymusza dokonanie w pierwszej kolejności oceny zarzutów procesowych, gdyż dopiero po przesądzeniu prawidłowości ustaleń faktycznych i poprawności procedowania przez Sąd I instancji, można przejść do badania zagadnień materialnoprawnych.

Wielość zarzutów i obszerność ich uzasadnienia oraz zamieszczenie w ramach obu podstaw kasacyjnych zarzutów dotyczących przepisów zarówno materialnych, jak i procesowych, wreszcie niejednokrotny brak ich usystematyzowania, skłoniła Naczelny Sąd Administracyjny po pierwsze do ich pogrupowania i takiej analizy oraz ustosunkowania się w ramach prezentacji swego stanowiska, po wtóre omówienia ich w zasadzie łącznie.

Na wstępie celowe jest podkreślenie, że na tym etapie sprawy ocenie instancyjnej poddany jest zapadły w niej wyrok, bo kontrolowane pod względem legalności postępowanie i orzeczenie dyscyplinarne było przedmiotem analizy dokonanej przez Sąd I instancji. Tak należy rozumieć zarzuty naruszenia przepisów postępowania przed organem, które powiązano z przepisami procedury sądowoadministracyjnej, jak również zarzuty naruszenia prawa materialnego. Postępowanie dyscyplinarne toczyło się wedle reguł sformułowanych w przepisach zawartych w rozdziale 10 ustawy o Policji, która to regulacja jest autonomiczna, a przepisy innych aktów prawnych stosowane są tylko w zakresie nieuregulowanym tamże, jedynie odpowiednio i to w odniesieniu do pewnych kategorii działań, co wynika z brzmienia art. 135p tej ustawy. Odpowiednie stosowanie przepisów oznacza - zgodnie z utrwalonym stanowiskiem doktryny i judykatury - w uproszczeniu - stosowanie przepisów wprost, czyli w całości, bądź z modyfikacjami koniecznymi ze względu na specyfikę danej regulacji prawnej, bądź niestosowanie ich wcale. Ewentualne modyfikacje dotyczą przepisów stosowanych odpowiednio, a nie uzupełnianych. Ten zabieg wymaga oceny dokonywanej na gruncie danych stosunków prawnych, uwzględniając specyfikę regulacji podstawowej, całokształt okoliczności dotyczących danego zagadnienia faktycznego lub prawnego czy sprawy, w tym też poglądy doktryny i judykatury. Proces odpowiedniego stosowania przepisów wymaga wpierw dokonania oceny możliwości stosowania przepisów wprost, następnie z odpowiednimi korektami, i ostatecznie ewentualnie rezygnacji z ich stosowania, co ma miejsce wówczas, gdy użycie przepisów odniesienia jest całkowicie niemożliwe albo bezcelowe. Specyfika postępowania dyscyplinarnego w Policji raczej wyklucza proste stosowanie przepisów postępowania karnego, bo przyjmowanie jego zasad oraz jego instytucji musi uwzględniać przede wszystkim charakter służby, a w dalszej kolejności okoliczności konkretnej sprawy. Niepodobna zatem w całości przenosić reguł postępowania karnego na poziom postępowania dyscyplinarnego, tym bardziej że w gruncie rzeczy jest to rodzaj postępowania administracyjnego. Trudno też porównać organy dyscyplinarne z organami wymiaru sprawiedliwości, gdyż inne są ich zadania, inne stawiane są im wymogi, odmienne jest ich usytuowanie. Toteż akty i czynności podejmowane w toku postępowania dyscyplinarnego nie mogą odpowiadać ściśle aktom oskarżenia czy wyrokom wydawanym w postępowaniu karnym. Reguły ich ocen muszą więc być odpowiednie. Nadto trzeba pamiętać, że uchybienia procesowe popełniane przez organy mogą zostać uwzględnione przez wojewódzki sąd administracyjny tylko wówczas, gdy mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Podobnie zresztą jest w przypadku uchybień procesowych popełnionych przez sądy wojewódzkie (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Oczywistym jest przy tym fakt, że w postępowaniu dyscyplinarnym policjantów nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym miejscu celowym jest wskazanie, iż wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej do tego w niniejszej sprawie nie doszło. Bowiem trzeba stwierdzić, że passus zawarty na str. 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku o skuteczności doręczenia postanowienia o zawieszeniu postępowania w świetle art. 41 § 2 K.p.a. nie świadczy o jego zastosowaniu. Przepis ten został zapewne powołany omyłkowo, skoro wcześniej Sąd meriti ocenił skuteczność tego doręczenia na prawidłowej podstawie art. 139 § 1 K.p.k. w związku z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji. Zasadność tej konkluzji zostanie oceniona poniżej, a obecnie dość stwierdzić nietrafność tego zarzutu. Wobec kolejnego zarzutu w tym obrębie można w tym miejscu dodać, że przywołana wyżej odpowiedniość stosowania przepisów innych aktów prawnych obejmuje również postępowanie sądowoadministracyjne, w toku którego – po myśli art. 106 § 5 P.p.s.a. - takie zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Jednakowoż odnosi się to wyłącznie do postępowania dowodowego przeprowadzonego przez sąd administracyjny, czyli do dopuszczania i prowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów. Wszak w tej sprawie nie miały one zastosowania, gdyż takiego postępowania Sąd I instancji nie przeprowadził. Nie dopuszczono bowiem dowodu z jakiegokolwiek dokumentu, natomiast zażądano od strony dołączenia decyzji Dyrektora CLKP z dnia [...] lipca 2012 r. po zamknięciu rozprawy. Decyzję tę złożono do akt przed terminem ogłoszenia wyroku. Stwierdzić zatem należy, że sąd mógł to uczynić, bo każdorazowo może żądać dokumentów potrzebnych do zbadania legalności kontrolowanych aktów administracyjnych, dokumentów które nie zawsze muszą stanowić środek dowodowy (tak samo postępuje się z aktami administracyjnymi nie dopuszczając z nich dowodu). Postępowanie dowodowe przed sądami administracyjnymi zawsze ma jedynie charakter sprawdzający i wówczas, gdy prowadzi do odmiennych ustaleń może uzasadniać uwzględnienie skargi. Nota bene art. 113 § 2 P.p.s.a. zezwala na przeprowadzenie dowodu z dokumentu poza rozprawą, zatem nie ma potrzeby odwoływania się w tym zakresie do przepisów K.p.c. (art. 224 § 2 K.p.c.). Odpowiedniość stosowania wyklucza tu przyjęcie wprost reguł postępowania cywilnego, gdyż charakter postępowania sądowoadministracyjnego jest zupełnie inny. Jeszcze raz wypada podkreślić, że dowody w jego toku prowadzone mają na celu tylko uzupełnienie postępowania administracyjnego, a jedynym możliwym środkiem jest dokument, gdyż sądy administracyjne samodzielnie nie dokonują ustaleń fatycznych. Toteż tym bardziej reguły postępowania cywilnego nie mają zastosowania do innych kwestii nawet dowodowych. Przeto decyzja ta potrzebna była tylko jako dokument potwierdzający lub zaprzeczający ustaleniom czy twierdzeniom strony, a w zasadzie stanowiła uzupełnienie akt administracyjnych. Okoliczności zeń wynikające były znane stronom, bo organ się na nie już powoływał. Sąd meriti miał więc podstawy do zamknięcia rozprawy, a wskazanie na w/w fakty w motywach wyroku potwierdzało tylko poprawność ustaleń dokonanych przez organ, nie nastąpiło w oparciu o ów dokument jako dowód w sprawie. W konsekwencji czego zarzuty skargi kasacyjnej prezentowane w tym obrębie nie mogły odnieść skutku, przy czym nawet ewentualna niepoprawność tego postępowania nie miała wpływu na wynik sprawy, a wręcz przeciwnie, zrealizowano tym obowiązek działania z urzędu. Dlatego zarzut pozbawienia skarżącego możności obrony swych praw z tego powodu jest nieporozumieniem.

Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej prezentowane w obrębie podstawy naruszeń przepisów formalnych okazały się nietrafne. Sąd meriti nie dopuścił się uchybień w tym zakresie. Przede wszystkim przyszło zważyć, iż naruszenie przepisów ustrojowych może być skutecznie podniesione w wyjątkowych wypadkach, głównie wówczas, gdyby w sprawie orzekał inny sąd, sąd niewłaściwy albo sąd administracyjny orzekał w sprawie do niego nienależącej, wreszcie wówczas, gdyby sąd ten dokonał kontroli działalności administracyjnej według innego kryterium niż kryterium legalności. Poza tym przepisy ustrojowe z reguły nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Powiązanie ich zaś z przepisami procedury regulującymi kwestię granic zaskarżenia i obowiązek działania sądu z urzędu jest wadliwe, tak samo jak eksponowanie ich naruszenia z powodu oddalenia skargi zamiast jej uwzględnienia. Wynik sprawy nie może być podważony wytykiem naruszenia przepisów ustrojowych. Wobec tego niezasadne okazały się zarzuty uchybienia przepisom P.u.s.a., zwłaszcza w powiązaniu z podanym bez jednostek redakcyjnych art. 3 § 1 P.p.s.a., jak również z przepisami art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 P.p.s.a. Te ostatnie dwa przepisy są wszak przepisami tzw. wynikowymi, czyli przepisami regulującymi sposób (formę) odzwierciedlenia w orzeczeniu rezultatu postępowania badającego legalność zaskarżonych aktów (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2812/13, publ. CBOSA). Dochodzą do głosu wówczas, gdy sąd stwierdzi określone w nich naruszenia innych przepisów (albo ich nienaruszenie). Zatem zarzuty uchybienia im należy powiązać z innymi przepisami, których naruszenie (bądź nienaruszenie) uzasadniało ich zastosowanie. Przy czym samodzielną postawę zarzutu mogą stanowić wyjątkowo tylko, bo przykładowo wówczas, gdyby sąd nie zastosował właściwej formy rozstrzygnięcia. Zatem to, czy należało uchylić decyzję czy oddalić skargę zależy od oceny poprawności zastosowania lub wykładni właściwego przepisu, a nie przepisów tu omawianych. W niniejszej sprawie nie sposób stwierdzić uchybienia art. 134 § 1 P.p.s.a., bo Sąd meriti orzekał w granicach sprawy nie będąc związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co wynika z omówienia wszystkich zarzutów skargi i własnej oceny legalności zaskarżonej decyzji, a autorka skargi kasacyjnej nie podała, jakie dalsze okoliczności winien Sąd ten uwzględnić z urzędu. Nie doszło też do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada uregulowanym w nim wymogom. Zawiera wszystkie elementy, w tym stan sprawy, zarzuty skargi, stanowiska stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Nadto argumenty, jakie legły u podstaw podjętego rozstrzygnięcia. Przeto, mimo pewnej lakoniczności rozważań, nie uchyla się spod kontroli instancyjnej. Zresztą również naruszenie tego przepisu nie może być samodzielną podstawą kasacyjną, chyba że zarzuca pominięcie wszelkich ustaleń faktycznych albo dowodzi, że z innego powodu wyrok wymyka się spod kontroli kasacyjnej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09, publ. ONSAiWSA z 2010 r., nr 3, poz. 39). Tak się w tej sprawie nie stało. Nie ma racji autorka skargi kasacyjnej podnosząc, że w tym zakresie Sąd meriti pominął uchybienia popełnione przez organ. Przyszło bowiem zważyć, że ustalenia faktyczne poczynione przez organ mają oparcie w zebranym materiale dowodowym, a jego ocena nie nasuwa zastrzeżeń, stąd zastosowanie oraz wykładnia przepisów prawa procesowego i materialnego w postaci kwalifikacji czynów i wymiaru kar było prawidłowe, co słusznie dostrzegł Sąd meriti, a o czym szerzej poniżej. W tym miejscu należy odeprzeć zarzuty naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. powiązane z przepisami dotyczącym postępowania dowodowego, a to z opisanych powodów, jak też w powiązaniu z przepisami art. 113 § 1 i 2 oraz art. 133 § 1 P.p.s.a. W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego istniały pełne podstawy do zamknięcia rozprawy, gdyż zebrany przez organ materiał dowodowy był kompletny, poza wspomnianą wyżej decyzją, której zażądanie nie uchybiło przepisowi art. 113 § 2 P.p.s.a., bo przecież zaskarżony wyrok opierał się na wielu dowodach, nie tylko na tej decyzji. Wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie dowodzenie swoich racji w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ograniczone jedynie chwilą wydania wyroku, a sądy administracyjne nie są wywodami stron związane, bo działają również z urzędu. Akta administracyjne były w zasadzie kompletne, przeto można było na ich podstawie dokonać oceny legalności zaskarżonego orzeczenia. Kontynuując ten wątek trzeba dodać, że wbrew twierdzeniu autorki skargi kasacyjnej zbędne było prowadzenie przez organ dowodu z zeznań świadków na okoliczność podległości służbowej obwinionego i nałożonych nań zadań, bo te okoliczności wynikają z dokumentów, o czym szerzej niżej. Nietrafny jest zatem postawiony w tej materii zarzut (zresztą błędnie umieszczony w ramach podstawy uchybień prawu materialnego) naruszenia art. 135e ust. 1 ustawy o Policji w związku ze wskazanymi przepisami P.p.s.a. Nie uchybił Sąd meriti przepisowi art. 133 § 1 P.p.s.a., gdyż orzekał w oparciu o akta sprawy, nie czyniąc własnych, niepopartych dowodami, ustaleń. Motywy zaskarżonego wyroku nie zawierają wybiórczych faktów i rozważań, bo jakkolwiek nie są modelowe, to jednak oddają intencje, w tym ustosunkowują się do podstawowych zarzutów skargi.

Przeto należy podzielić najbardziej istotne w sprawie stanowisko organu i Sądu meriti, wedle którego skarżący kasacyjnie popełnił zarzucane mu czyny w znaczeniu faktograficznym. Przy czym wypadło zważyć, iż obwiniony w zasadzie tego ustalenia nie kwestionuje, dowodząc tylko, że jego nieobecność w miejscu stałego pełnienia służby w dniu [...] sierpnia 2012 r. w godzinach od 12 do 16.15 była usprawiedliwiona obowiązkami służbowymi na zewnątrz, zaś co do odmowy zapoznania się z kartą opisu stanowiska, że nie był do tego zobowiązany, bo polecenie nie pochodziło od jego przełożonego. Otóż odnosząc się do pierwszego zarzutu godzi się podzielić pogląd Sądu I instancji, wedle którego w tym dniu wyjście skarżącego kasacyjnie poza jednostkę nie było związane z jego zadaniami jako [...], bo tej funkcji wówczas nie pełnił, ergo skoro nikomu tego faktu nie zgłosił, uczynił to samowolnie. Jak bowiem wynika z cytowanej wyżej decyzji Dyrektora CLKP z dnia [...] lipca 2012 r. z tym dniem uchylono decyzję tego organu z dnia [...] września 2011r. o wyznaczeniu M. M. do pełnienia tej funkcji. Niezależnie od tego przyszło zważyć, iż Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 1 ust. 1 ustawy o Policji), w której służbę mogą pełnić funkcjonariusze spełniający szczególne wymagania (p. m.in. art. 25 ust. 1 i 2 ustawy o Policji). Wiąże się to z pewnymi dla nich przywilejami, ale i obostrzeniami, w tym koniecznością postępowania zgodnie z ustalonymi schematami, do których m.in. należy wykonywanie poleceń i rozkazów, jak powiadamianie przełożonego czy inne właściwe osoby o wykonywaniu zadań poza jednostką. Bezspornie skarżący kasacyjnie tego nie uczynił. Jeśli zaś chodzi o drugi zarzut to eksponowane przezeń stanowisko również nie nadaje się do obrony. Bowiem przyszło podzielić pogląd, iż polecenie zapoznania się przezeń z kartą opisu stanowiska pracy zostało przekazane mu przez przełożonego. Jak wynika z decyzji nr [...] Dyrektora CLKP z [...] marca 2011 r. będącej tymczasowym regulaminem organizacyjnym Instytutu Badawczego CLKP dzieli się on m.in. na wydziały, którymi kieruje naczelnik. Jeżeli zatem M. M. został przydzielony do konkretnego wydziału, to podlegał jego naczelnikowi bez względu na to, że zajmował samodzielne stanowisko [...]. Stanowisko to nie przesądza o hierarchicznym podporządkowaniu i roli przełożonego. Przeto przełożonym [...] może być naczelnik. Natomiast kwestie płacowe są innymi zagadnieniami, z których niepodobna wyciągać wnioski na użytek tych zależności. Regulacje w tej materii mogą być pomocne w pewnych przypadkach, np. dla ustalenia równorzędności stanowisk, wszak nie przesądzają o zasadności odmiennego poglądu prezentowanego przez autorkę skargi kasacyjnej. Nie doszło zatem do naruszenia § 1 pkt 6 rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002 r. i pozostałych przepisów przywołanych na uzasadnienie tego zarzutu, które pomieszczono w podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego. Koniecznie trzeba też dostrzec, że w § 3 decyzji Dyrektora CLKP z dnia [...] września 2011 r. o wyznaczeniu skarżącego owym [...] ustalono, iż podlega on bezpośrednio Dyrektorowi w zakresie zadań określonych w tej decyzji. Uprawnioną przeto jest konkluzja, że tylko co do obowiązków realizowanych w charakterze [...] jego przełożonym, i to tylko w zakresie merytorycznym, był Dyrektor CLKP. W żadnej mierze nie usuwa to podległości organizacyjnej w ramach wydziału, którą wyznaczały ogólne reguły dotyczące każdego funkcjonariusza tej komórki. W konsekwencji czego należało przyjąć zasadność ustaleń poczynionych w kwestii popełnienia opisanych wyżej czynów jako deliktów dyscyplinarnych, zwłaszcza że noszą one znamiona zawinionych w rozumieniu art. 132a pkt 1 i 2 ustawy o Policji. Niepodobna ich zresztą kwestionować dowodząc naruszenia zasad prawa do obrony, domniemania niewinności, jak to czyni się w skardze kasacyjnej. W okolicznościach sprawy wywodzenie w skardze kasacyjnej, że skarżący kasacyjnie tych czynów nie popełnił należy chyba rozumieć, że nie popełnił ich jako czynów karalnych.

Zatem należało ocenić poprawność ich zakwalifikowania. W tej materii chodzi o wykazanie naruszenia obowiązków służbowych, co w świetle opisu czynów i jego uzasadnienia zostało dokonane. Nie może budzić bowiem wątpliwości, iż pierwszy z czynów wypełnił przesłankę niedopełnienia obowiązków służbowych, zaś drugi odmowy wykonania polecenia przełożonego, co już powyżej sygnalizowano. Jak trafnie przyjęto w sprawie wyczerpują one znamiona naruszenia dyscypliny służbowej ujętego odpowiednio w art. 132 ust. 3 pkt 3 i 1 ustawy o Policji. Zatem istniały podstawy do wydania orzeczenia o ukaraniu, stąd nie doszło do naruszenia art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, które w związku z innymi przepisami pojawiło się jako zarzut w ramach podstawy naruszenia prawa materialnego. Wymiar kary został prawidłowo i przekonująco uzasadniony. Przede wszystkim należy zważyć, iż przedmiotowy czyn jest czynem naruszającym istotny obowiązek policjanta, jakim jest wykonywanie poleceń, bo wynika to z istoty służby. Zatem wymierzone kary należało uznać za współmierne do przewinień, czyli odpowiadające dyrektywie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, zwłaszcza przy braku okoliczności łagodzących z ust. 3 tego przepisu. Analizując tę materię nie sposób pominąć w całokształcie okoliczności sprawy i tej, że skarżący kasacyjnie był już skazany za przewinienia dyscyplinarne. Mianowicie ostatecznym orzeczeniem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2012 r., nr [...], za niewykonanie poleceń przełożonego, w tym niezłożenie oświadczenia o stanie majątkowym za rok 2011, niedopełnienie obowiązku powiadomienia o zmianie stanu cywilnego i odmowę poddania się okresowemu opiniowaniu wymierzył mu karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Orzeczenie to uprawomocniło się w dniu [...] listopada 2012 r. (jak wynika z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1172/14, orzeczenie to doręczono w trybie art. 133 § 1 i 2 K.p.k. w związku z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji w dniu 7 listopada, zatem od tej daty należy liczyć 7-dniowy termin na wniesienie środka zaskarżenia z art. 135k ust. 1 i 4 tej ustawy, stąd skutek prawomocności nastąpił we wskazanym dniu – p .art. 135o ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Przy czym złożenie spóźnionego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, którego zresztą nie uwzględniono, nie ma znaczenia dla tej kwestii). Zatem kara ta uległa zatarciu w dniu [...] maja 2014 r. Tymczasem zaskarżone orzeczenie w tej sprawie wydano w dniu [...] stycznia 2014 r. Okoliczność ta winna mieć wpływ na zaostrzenie kary w świetle brzmienia art. 134h ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji. Ze sprawy o sygn. akt I OSK 2776/14, znanej Sądowi z urzędu, wynika również, że skarżący kasacyjnie nie złożył oświadczenia o stanie majątkowym za rok 2012. Przeto zgodzić się wypadło z Sądem I instancji, że wymierzona kara była adekwatna do okoliczności popełnienia deliktu. Wymiar kary został pozostawiony uznaniu organu, co oznacza znaczne zawężenie możliwości oceny legalności w tym zakresie, bo ogranicza się ona do zbadania czy kara mieści się w katalogu kar oraz czy nie naruszono przepisów obowiązujących w tym zakresie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2687/12, publ. CBOSA). Przy wymiarze kary należy mieć na uwadze zarówno czynniki obiektywne, a więc oddziaływanie na innych funkcjonariuszy, dobro służby, jak i czynniki subiektywne, a więc odnoszące się do konkretnego obwinionego, w tym jego postawę, wagę czynu, pobudki i stopień zawinienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2014r., sygn. akt I OSK 709/13, publ. CBOSA). Jak zasadnie skonstatował Sąd I instancji zaskarżone orzeczenie tym wymogom sprostało. Nie doszło więc do naruszenia art. 134d ust. 1 i art. 134e ust. 1 w powiązaniu z innymi przepisami, jak również art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji także w kontekście wykazania winy obwinionego i zasady domniemania niewinności, którą przecież usuwa orzeczenie o ukaraniu. W tym miejscu należy dodać, że zaskarżone orzeczenie zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym uzasadnienie faktyczne i prawne, co słusznie dostrzegł Sąd I instancji, przeto nie uchybił art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji w związku z (błędnie) powołanymi w skardze kasacyjnej przepisami P.p.s.a. i błędnym zamieszczeniem tego zarzutu w podstawie naruszenia prawa materialnego.

Jeśli chodzi o najbardziej eksponowane w skardze kasacyjnej zagadnienie, czyli o kwestię przedawnienia karalności przedmiotowych czynów, to Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela argumentów przytoczonych jako motywy wszystkich zarzutów zaprezentowanych w kasacji w tej materii. W szczególności nie doszło do naruszenia art. 135 ust. 4 ustawy o Policji, gdyż trafnie Sąd Wojewódzki zaakceptował stanowisko organu, wedle którego z uwagi na zawieszenie postępowania dyscyplinarnego kary skarżącemu kasacyjnie zostały wymierzone w terminie rocznym od popełnienia zarzucanych mu czynów. Jak wynika z akt sprawy postępowanie zostało zawieszone na okres 9 miesięcy i 2 dni i o ten okres należało przedłużyć okres karalności liczony od dnia popełnienia przewinień. Nie było więc podstaw do umorzenia postępowania na zasadzie art. 135j ust. 4 ustawy o Policji. Trzeba przede wszystkim zwrócić uwagę, że w niniejszym postępowaniu kwestia dopuszczalności i poprawności zawieszenia postępowania dyscyplinarnego nie podlega badaniu. Na postanowienie o zawieszeniu postępowania służy zażalenie, z którego skarżący kasacyjnie nie skorzystał (a mógł to uczynić łącznie z wnioskiem o przywrócenie terminu). Toteż zasadność zawieszenia i jego okres należy uznać za przesądzone. Z tego powodu zarzut naruszenia art. 135h ust. 3 (podany błędnie jako art. 134h ust. 3) ustawy o Policji jest bezprzedmiotowy. Podobnie rzecz się ma z kwestią doręczenia postanowienia o zawieszeniu. Jednakowoż dla wypełnienia obowiązku ustosunkowania się do wszelkich zarzutów skargi kasacyjnej godzi się stwierdzić, że doręczenie to było skuteczne. Dokonano go wszak na adres znany organowi i podany przez samego obwinionego. Organ nie dysponował innym adresem w tej dacie. Podanie innego adresu na dokumencie niepochodzącym od funkcjonariusza, w szczególności na druku zwolnienia lekarskiego nie wypełnia obowiązku informowania o zmianie adresu, skutkuje przeto uznaniem doręczenia na adres poprzedni za poprawne (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyżej wyroku z dnia 25 listopada 2015 r.). Tam podany adres ma inny cel i nie wiąże organu. Trzeba nadto dodać, że o obowiązku podania aktualnego adresu organ nie poucza obwinionego, gdyż ten obowiązek ciąży nań z mocy przepisów resortowych czy pragmatycznych. W tej materii nie mają zastosowania przepisy K.p.k., gdyż organ nie występuje tu w roli organu zewnętrznego w rozumieniu tych przepisów. Wobec czego żaden z zarzutów prezentowanych w tym obrębie nie okazał się trafny. Zatem przyjąć należało skuteczność doręczenia zastępczego tegoż postanowienia. Nota bene w okresie prowadzenia postępowań skarżący kasacyjnie podawał wiele adresów, pod którymi nie podejmował przesyłek, w tym również sądowych. Nieskorzystanie z przewidzianych prawem środków i uprawnień jest więc przezeń zawinione. Dlatego wszelkie terminy związane z doręczeniem postanowienia o zawieszeniu rozpoczęły swój bieg. Postanowienie o zawieszeniu jest ostateczne i prawomocne, czyli wywołało swój skutek. Sąd I instancji właściwie ocenił tę okoliczność, która wbrew twierdzeniu autorki skargi kasacyjnej została ujawniona wyraźnie w treści zaskarżonego orzeczenia. Tym samym nie ma podstaw prawnych do kwestionowania postanowienia o podjęciu postępowania, które zresztą nie podlega zaskarżeniu, zatem w tej sprawie nie doszło do naruszenia art. 135h ust. 4 (błędnie określonego jako art. 134h ust. 4) ustawy o Policji w związku ze wskazanymi w kasacji przepisami P.p.s.a. W konsekwencji czego zarzuty prezentowane w tym temacie, w szczególności naruszenia art. 135k ust. 1, 3 i 4, art. 135k ust. 1, art. 135o ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o Policji w powiązaniu z odpowiednimi przepisami, musiały zostać oddalone.

Zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego okazały się chybione, co wynika z powyższych wywodów, gdyż zwłaszcza kwalifikacja czynów pod odpowiedni przepis prawa materialnego nie nasuwa zastrzeżeń.

Skarga kasacyjna nie mogła więc odnieść skutku, gdyż niepodobna Sądowi I instancji przypisać popełnienia uchybień w niej wytkniętych. W rezultacie poprawnego przyjęcia braku naruszeń przez organ przepisów prawa materialnego i formalnego uzasadniających wzruszenie zaskarżonego orzeczenia, prawidłowo zastosował on przepis art. 151 P.p.s.a., tym samym nie uchybił art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c tej ustawy.

Co mając na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 184 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku.