Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 905/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par.1 pkt.4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 53  ust.1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2017 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji po wznowieniu postepowania skargę oddala.


UZASADNIENIE

W 5 listopada 2014 r. po rozpoznaniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. wydana została przez Prezydenta Miasta K. decyzja Nr [...] ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp. z o.o. o oznaczeniu [...]_A zlokalizowanej na budynku przy ul. [...] w K., na działce nr [...] obr. [...]" (sygnatura sprawy: [...]). Wobec niezaskarżenia niniejszej decyzji w trybie i terminie ustawowo przewidzianym stała się ona ostateczna w dniu 4 grudnia 2014 r.

Pismem z dnia 14 sierpnia 2015 r. M. B. zwrócił się do Prezydenta Miasta K. z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej wydaniem ww. decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jako przesłankę wznowienia postępowania podano art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wnioskodawca jest właścicielem działki nr [...] obr. [...], znajdującej się w sąsiedztwie działki, na której planowane jest ww. zamierzenie inwestycyjne, którego oddziaływanie będzie obejmowało teren należącej do niego nieruchomości, stąd posiada on interes prawny w udziale w przedmiotowym postępowaniu, natomiast ani o jego wszczęciu ani o wydanej decyzji nie został powiadomiony. Wnioskodawca podniósł, iż inwestycja ogranicza jego prawo własności, gdyż w wyniku jej realizacji pole promieniowania anten obejmuje powierzchnię należącej do wnioskodawcy nieruchomości, prowadząc do spadku jej wartości i utrudniając, a wręcz uniemożliwiając realizację planowanej na niej przez wnioskodawcę inwestycji, w stosunku, do której toczy się postępowanie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie wnioskodawcy naruszone zostały jego prawa do aktywnego udziału w postępowaniu, z których nie mógł bez swojej winy skorzystać. Nadto wnioskodawca wskazał, że o wydaniu decyzji Nr [...] z dnia 5 listopada 2014 r. dowiedział się w dniu 10 sierpnia 2015 r., kiedy odebrał zawiadomienie z dnia 14 lipca 2015 r. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku, postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2015 r. Prezydent Miasta K. odmówił wznowienia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu postanowienie organ wskazał, że M. B. jako właściciel działki [...] obr. [...] został przez organ I instancji uznany za stronę postępowania i jako strona był zawiadomiony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie oraz od decyzji kończącej postępowanie w formie obwieszczenia w sposób zwyczajowo przyjęty w mieście K.. Ponadto organ stwierdził, że M. B. złożył wniosek o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu o którym kowa w art. 148 § 2 k.p.a..

W związku ze złożonym zażaleniem na ww. postanowienie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 21 października 2015 r., znak: [...] uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że Prezydent Miasta K. przekroczył zasady działania w pierwszej fazie badanie wniosku, gdyż winien był ograniczyć się tylko do kwestii formalnych, a nie zajmować się również merytorycznymi przesłankami wznowienia postępowania. Rozpoznając przedmiotową sprawę organ winien wziąć pod uwagę czy na wstępnym etapie postępowania strona uprawdopodobniła, że nie brała udziału w postępowaniu i czy w związku z tym uprawdopodobniła zachowanie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania oraz czy podanie zostało wniesione w terminie jednego miesiąca od momentu w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Po ponownym otrzymaniu akt sprawy, w oparciu o ten sam materiał dowodowy znajdujący się aktach sprawy Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 29 stycznia 2016 r. ponownie odmówił wznowienia postępowania w sprawie, które to rozstrzygnięcie zostało oparte na ustaleniu niedochowania przez M. B. ustawowego terminu przewidzianego na złożenie wniosku o wznowienie postępowania.

W wyniku zażalenia na ww. postanowienie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2016 r. uchyliło zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 29 stycznia 2016 r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że stoi na odmiennym stanowisku, co do sposobu liczenia terminu dla strony, która składa wniosek o wznowienie postępowania z przyczyny zawartej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe stanowisko, Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2016r. wydanym na podstawie art. 145 §1 pkt 4 oraz art. 149 §1 i art. 150 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2016., poz. 23 z późn. zm.) – dalej jako "k.p.a." wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia 5 listopada 2014r. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp. z o.o. o oznaczeniu [...] zlokalizowanej na budynku przy ul. [...] w K., na działce nr [...] obr. [...]."

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 22 września 2016 r. wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt. 1 k.p.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 104 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 5 listopada 2014 r. ustalającej na rzecz [...] Sp. z o.o. lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp. z o.o. o oznaczeniu [...]_A zlokalizowanej na budynku przy ul. [...] w K., na działce nr [...] obr. [...]". W uzasadnieniu podniesiono, że z analizy oddziaływania planowanej inwestycji wynika, że działka nr [...] obr. [...] znajdowała się w granicach obszaru, na którym będą oddziaływać pola elektromagnetyczne projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, zatem właścicielowi ww. nieruchomości przysługiwał przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu. M. B. jako właściciel działki nr [...] obr. [...] został uznany przez organ za stronę postępowania zakończonego wydaniem decyzji Nr [...] i jako strona postępowania był zawiadamiany o wszczęciu postępowania oraz o decyzji kończącej postępowanie w formie obwieszczenia, w sposób zwyczajowo przyjęty w mieście K., tj. poprzez obwieszczenie na stronie internetowej [...] w Ogłoszeniach i komunikatach oraz wywieszenie informacji na tablicy ogłoszeń Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK., co w ocenie organu było zgodne z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe zaś strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. W ocenie organu powyższe uzasadnia, że nie została spełniona przesłanka o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Odwołanie od ww. decyzji złożył M. B. działający przez pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że do sposobu zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, zastosowanie znajduje zawarta w zdaniu pierwszym tego przepisu dyspozycja stanowiąca o obowiązku informowania stron postępowania poprzez obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, podczas gdy skarżący, jako właściciel nieruchomości na której realizowana będzie inwestycja, powinien zostać poinformowany przez organ o ww. czynnościach i decyzji na piśmie oraz poprzez niewypełnienie dyspozycji zdania drugiego wskazanego przepisu polegające na tym, że organ nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku zawiadomienia na piśmie skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, co doprowadziło do pozbawienia skarżącego czynnego udziału w postępowaniu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego, gdyż dokonane przez organ obwieszczenie i wywieszenie informacji uznać należy za bezskuteczne wobec niego.

2. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i odmowę uchylenia decyzji z dnia 5 listopada 2014 r., podczas gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a zatem istniała podstawa do uchylenia przedmiotowej decyzji i wydania nowej decyzji rozstrzygającej sprawę.

3. art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, podczas gdy będąc właścicielem nieruchomości, na której realizowana będzie inwestycja był on stroną postępowania i jego czynny udział w nim powinien być przez organ zapewniony.

4. art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez błędne stwierdzenie, iż nie zachodzą postawy do uchylenia decyzji na zasadzie art. 145 § 1 k.p.a. i bezpodstawną odmowę uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 5 listopada 2014 r. w oparciu o stwierdzenie, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, podczas gdy nie została ona prawidłowo zawiadomiona tj. na piśmie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, zatem należało uznać, iż strona nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy, co stanowi podstawę do uchylenia przedmiotowej decyzji i wydania nowej decyzji rozstrzygającej sprawę.

5. ewentualnie w sytuacji gdyby organ II instancji uznał za nieskuteczny zarzut naruszenia art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczący wadliwie przyjętego trybu zawiadamiania strony o toczącym się postępowaniu oraz wydaniu decyzji go kończącej, zarzucono dodatkowo naruszenie art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez poinformowanie skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie w sposób niezgodny z dyspozycją zdania pierwszego tego przepisu, a mianowicie poprzez obwieszczenie zamieszczone na stronie internetowej, którego to sposobu nie można uznać za poinformowanie w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, jak również nie jest to sposób gwarantujący stronie postępowania możliwość realnego powzięcia wiadomości o toczącym się postępowaniu i wydaniu nowej decyzji.

W uzasadnieniu umotywowano podniesione zarzuty.

Po rozpatrzeniu ww. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18 maja 2017 r. wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Prezydent Miasta K. był właściwy w sprawie wznowienia postępowania, z punktu widzenia formalnego zaistniały wszelkie podstawy do wznowienia postępowania oraz w sprawie został zachowany termin, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Organ uznał za trafny pogląd Prezydenta Miasta K. dot. niespełnienia przesłanki o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4. Organ wskazał, że bezspornym jest, że działka nr [...] obr. [...] znajdowała się w granicach obszaru, na którym będą oddziaływać pola elektromagnetyczne projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej usytuowanej na działce nr [...] obr. [...], natomiast brak jest podstaw do twierdzenia, że działka nr [...] stanowi teren inwestycji, zatem zgodnie z art. z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie powinno nastąpić w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Organ podał, że obwieszczenie z 6 października 2014 r. o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego miało miejsce na tablicy ogłoszeń Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK w dniach 6 października 2014 r. do 20 października 2014 r.; obwieszczenie z dnia 5 listopada 2014 r. o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 5 listopada 2014 r. na tablicy ogłoszeń Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK miało miejsce w dniach 5 listopada 2014 do 19 listopada 2014 r. Zawiadomienia te zostały również umieszczone na internetowych stronach Biuletynu Informacji Publicznej UMK. Z uwagi na powyższe w ocenie organu stronie zapewniony został czynny udział w postępowaniu, a pisma procesowe, w tym decyzja administracyjna doręczone zostały w oparciu o wskazane wyżej domniemanie doręczenia decyzji określone w trybie uregulowanym w art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 49 k.p.a. Organ podnosi, że organ I instancji nie naruszył art. 10 K.p.a., a przepis szczególny art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zastosowany został prawidłowo.

Na powyższą decyzję M. B. – dalej skarżący, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że do sposobu zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, zastosowanie znajduje zawarta w zdaniu pierwszym tego przepisu dyspozycja stanowiąca o obowiązku informowania stron postępowania poprzez obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, podczas gdy skarżący, jako właściciel nieruchomości na której realizowana jest inwestycja, powinien zostać poinformowany przez organ o w/w czynnościach i decyzji na piśmie; oraz poprzez niewypełnienie dyspozycji zdania drugiego wskazanego przepisu polegające na tym, że organ nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku zawiadomienia na piśmie skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, co doprowadziło do pozbawienia skarżącego czynnego udziału w postępowaniu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego, gdyż dokonane przez organ obwieszczenie wywieszenie informacji uznać należy za bezskuteczne wobec niego;

2. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania, w oparciu o twierdzenie, iż strona nie brała udziału w postępowaniu z własnej winy, ponieważ została prawidłowo zawiadomiona, podczas gdy należało uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, a to z tego powodu, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, ponieważ wbrew twierdzeniom organu nie została ona prawidłowo zawiadomiona, zatem ostateczna decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 5 listopada 2014 r. (znak sprawy: [...]) winna zostać uchylona, a pierwotne postępowanie wymagało wydania nowej decyzji rozstrzygającej sprawę;

3. art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, a to m.in. poprzez uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem rozstrzygnięcia (art. 81 k.p.a.) oraz wykluczenie jego prawa inicjatywy dowodowej (art. 78 k.p.a.) na etapie postępowania pierwotnego, podczas gdy skarżący będąc właścicielem nieruchomości na której realizowana jest inwestycja (względnie właścicielem nieruchomości pozostającej w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji) był stroną postępowania pierwotnego i jego czynny udział w nim powinien być przez organ zapewniony;

ewentualnie:

4. art. 53 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez poinformowanie skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie w sposób niezgodny z dyspozycją zdania pierwszego tego przepisu, a mianowicie poprzez obwieszczenie zamieszczone na stronie internetowej [...], którego to sposobu nie można uznać za poinformowanie w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, jak również nie jest to sposób gwarantujący stronie postępowania możliwość realnego powzięcia wiadomości o toczącym się postępowaniu i wydanej decyzji. Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł uchylenie w całości zaskarżonej v decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 maja 2017 r. 2016 oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 22 września 2016 r. o odmowie uchylenia po wznowieniu postępowania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 5 listopada 2014 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że z analiz przedstawionych przez inwestora wynika, że zasięg ponadnormatywnego oddziaływania pola elektromagnetycznego zamierzenia inwestycyjnego obejmuje przestrzeń działki nr [...] obr. [...], których M. B. jest właścicielem, bezpośrednio ingerując i ograniczając jego prawo własności. Nadto, w ocenie skarżącego taki zasięg przestrzenny zamierzenia inwestycyjnego uzasadnia twierdzenie, że w świetle przepisów kodeksu cywilnego określających granice prawa własności, inwestycja lokalizowana będzie nie tylko na działce [...], ale również na należącej do skarżącego działce nr [...] obr. [...]. Skarżący wskazał, że nawet gdyby sprzecznie z twierdzeniem skarżącego przyjąć, że do sposobu informowania go o czynnościach postępowania zastosowanie miała dyspozycja zdania pierwszego art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiąca o obowiązku informowania stron postępowania zarówno poprzez obwieszczenia, jak i w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, to przyjęty przez organ I instancji i potwierdzony przez organ II instancji sposób informowania nie wypełnia tej dyspozycji.

W odpowiedzi na Skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna.

1/ Nie może odnieść skutku zarzut naruszenia art. 53 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem, o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz o postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Nieruchomość skarżącego (działka nr [...] obr. [...]) co jest bezsporne, nie jest nieruchomością, na której miała być lokalizowana inwestycja celu publicznego. Jest to natomiast nieruchomość, która sąsiaduje z nieruchomością inwestycyjną, będąc w zasięgu oddziaływania inwestycji, jak to trafnie uznały w sprawie organy obu instancji. W tych okolicznościach nie można zastosować zdania drugiego cytowanego przepisu, albowiem skarżący nie jest ani inwestorem, ani właścicielem czy użytkownikiem wieczystym nieruchomości inwestowanej. W nawiązaniu do zarzutów skargi wskazać należy, iż ustawodawca wyraźnie uwypuklił w hipotezie zdania drugiego art. 53 ust. 1, że chodzi tutaj o wyodrębnienie nieruchomości, na których ma być lokalizowana inwestycja. Lokalizacja inwestycji nie jest tym samym, co oddziaływanie realizowanej czy zrealizowanej inwestycji. Punkt ciężkości w tej hipotezie spoczywa na słowach "gdzie będą lokalizowane inwestycje"; przepis nie wspomina o ich oddziaływaniach czy w trakcie realizacji, czy późniejszych. Wobec tego wskazywanie w skardze, że – ujmując rzecz skrótowo – potencjalne przyszłe oddziaływanie inwestycji na nieruchomość skarżącego jest równoznaczne ze zlokalizowaniem inwestycji na jego nieruchomości w świetle cytowanego przepisu, musi zostać ocenione krytycznie. W konsekwencji nie doszło, w ocenie Sądu, do naruszenia powyższego przepisu.

2/ Wobec powyższego uznać należało, że prawidłowy sposób zawiadomienia skarżącego został wskazany w zdaniu pierwszym art. 53 ust. 1 u.p.z.p. Skarżący twierdzi, że dyspozycja tego przepisu nie została prawidłowo wypełniona i wobec tego nie można uznać, że skarżący został zawiadomiony zgodnie z tym przepisem o realizacji inwestycji. Przepis art. 53 ust. 1 zd. pierwsze wskazuje w pierwszej kolejności, że chodzi tutaj o zawiadomienie stron w drodze obwieszczenia. Przepis nie wskazuje, w jaki sposób ma się dokonać obwieszczenie. W niniejszej sprawie organy wyjaśniły, że obwieszczenie tak o wszczęciu postępowania, jak i o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nastąpiło na tablicy ogłoszeń Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. w terminach kolejno: od 6 października 2014r. do 20 października 2014r., oraz od 5 listopada 2014r. do 19 listopada 2014r., co znajduje stosowne potwierdzenie w aktach sprawy. Można oczywiście dyskutować, czy obwieszczenie w taki sposób powoduje realną możliwość zapoznania się podmiotów zainteresowanych z faktem zaistnienia postępowania i wydania decyzji. [...] jednak ustawodawca, jak już wspomniano, nie sprecyzował formy obwieszczenia, zatem z całą pewnością formalny wymóg zawiadomienia przez obwieszczenie został spełniony. Natomiast ustawodawca w omawianym przepisie przewidział jeszcze drugą formę zawiadomienia, mianowicie w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Ten drugi sposób polegał w niniejszym przypadku na opublikowaniu obwieszczeń w internecie na stronie [...] w rubryce "ogłoszenia i komunikaty". Organ I instancji wskazał, co podtrzymało SKO, że ten sposób powiadamiania stron jest przyjęty w organie od 2003r., tj. od momentu wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Sądu te dwa sposoby zawiadomienia (przez obwieszczenie na tablicy ogłoszeń urzędu oraz przez umieszczenie obwieszczenia na stronie internetowej BIP) stanowią wespół realną możliwość dowiedzenia się o postępowaniu i treści decyzji, jakkolwiek oczywiście tego nie gwarantują. Jednakże nie istnieje sposób, który by taką możliwość gwarantował, poza doręczeniem bezpośrednim, którego tutaj ustawodawca nie przewidział. Przykładowo, ogłoszenie w prasie także nie jest takim sposobem, albowiem nie wszyscy czytają te same tytuły prasowe. W ocenie Sądu obwieszczenie na stronie BIP UMK za pośrednictwem internetu w rubryce, która stanowi o ogłoszeniach, jest sposobem, który z całą pewnością gwarantuje największy zasięg informacji; większy niż np. lokalna prasa. Co więcej, na stronie BIP archiwizuje się ogłoszenia i komunikaty, co Sądowi jest wiadome z urzędu, zatem można dotrzeć i sprawdzić także powiadomienia archiwalne. Przede wszystkim jednak zasięg oddziaływania i dostępność informacji za pośrednictwem sieci internetowej, na stronie poświęconej sprawom urzędowym miasta, nie może być porównywana z innymi sposobami zawiadomienia ( prasa). Sądowi orzekającemu znane jest stanowisko tut. Sądu wyrażone w wyroku II SA/Kr [...], oraz podzielający to zapatrywanie pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku II OSK [...], iż "zamieszczenie obwieszczenia na stronie internetowej [...] nie stanowi zawiadomienia w sposób zwyczajowo przyjęty". Jednakże pogląd ten został wyrażony odnośnie stanu faktycznego sięgającego 2008r., a więc mającego miejsce blisko dekadę temu. W tamtym czasie rzeczywiście nie można było twierdzić, że dostępność internetu jest na tyle duża, że można uznać korzystanie z niego dla umieszczenia informacji za zwyczaj. Jednak w roku 2014, w ocenie Sądu, sytuacja wyglądała inaczej, a już z pewnością w dużej aglomeracji, jaką jest K.. Nadto jeśli ten sposób ogłoszeń jest wykorzystywany od 2003r, to można już mówić o pewnym utrwalonym zwyczaju.

3/ Powstaje natomiast inne pytanie, mianowicie, czy można uznać za zwyczaj w rozumieniu art. 53 ust. 1 zdanie pierwsze u.p.z.p. publikowanie obwieszczeń i powiadomień oraz decyzji w publikatorze, który został obowiązkowo utworzony w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej ( DZ.U. 2016, 1764.t.j. dalej "u.d.i.p."). Zgodnie bowiem z jej art. 8:

"1. Tworzy się urzędowy publikator teleinformatyczny - Biuletyn Informacji Publicznej - w celu powszechnego udostępniania informacji publicznej, w postaci ujednoliconego systemu stron w sieci teleinformatycznej, zwany dalej "Biuletynem Informacji Publicznej".

2. Informacje publiczne są udostępniane w Biuletynie Informacji Publicznej przez podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2.

3. Podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2, obowiązane są do udostępniania w Biuletynie Informacji Publicznej informacji publicznych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3, pkt 4 lit. a tiret drugie, lit. c i d i pkt 5. Podmioty, o których mowa w zdaniu pierwszym, mogą udostępniać w Biuletynie Informacji Publicznej również inne informacje publiczne".

Podmioty, o których mowa w art. 4 u.d.i.p., to w szczególności organy władzy publicznej i muszą one udostępniać, zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. - m.in. treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (pkt. 4). Jednakże skoro organy władzy publicznej, jak wynika z art. 8 ust. 3 u.d.i.p., mogą udostępniać w BIP także inne informacje publiczne, to w ocenie Sądu nie jest naruszeniem powyższych przepisów zwyczajowe informowanie o wszczętych postępowaniach administracyjnych i o decyzjach w nich zapadłych. O ile jeszcze publikacje związane z decyzją mogłyby podpadać pod obowiązek publikacji, to już zawiadomienie o wszczęciu postępowania jest informacją dodatkową, którą organ może ( nie musi) udostępniać w świetle zapisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem może także czynić to zwyczajowo. Fakt zaś, że jest to publikator urzędowy, w ocenie Sądu nie stanowi w tym przypadku przeszkody do jego zwyczajowego wykorzystywania przez organ władzy publicznej dla dokonywania obwieszczeń i zawiadomień, zgodnie z prawem.

Biorąc pod uwagę powyższe, nie doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. Skarżący nie wykazał, iż nie brał udziału w postępowaniu bez swej winy ( art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), wobec tego w oparciu o art. 151 p.p.s.a. należało skargę oddalić.