Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 616/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 169
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 616/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 czerwca 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Inga Gołowska (spr.), Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2013 r., sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "H" Sp. z o.o. w D., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 14 lutego 2013 r. Nr [...], w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 14 lutego 2013r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie tegoż Kolegium z 4 grudnia 2012r. nr [...] pozostawiające bez rozpatrzenia odwołanie doradcy podatkowego J.W. od decyzji Burmistrza Z. z 7 września 2012r. nr [...] w przedmiocie określenia Przedsiębiorstwu H. Sp. z o.o. w D. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012r.

Postanowienia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Burmistrz Z. określił Skarżącej Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012r. Odwołanie od decyzji złożył doradca podatkowy J.W. działający jako pełnomocnik Spółki ale nie dołączył pełnomocnictwa toteż pismem z 22 października 2012r. SKO wezwało go do uzupełnienia barku formalnego odwołania poprzez doręczenie prawidłowo udzielonego pełnomocnictwa z którego wynikałoby umocowanie do reprezentowania Spółki- w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia.

Doradca podatkowy dołączył do akt sprawy uwierzytelnioną za zgodność z oryginałem, kopię pełnomocnictwa udzielonego mu przez Prezesa Zarządu-Dyrektora Naczelnego, Przedsiębiorstwa H. Sp. z o.o. do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Z. Organ podjął czynności mające na celu wyjaśnienie skuteczności ustanowienia pełnomocnika i na podstawie informacji uzyskanej z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego, odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców pobranej na podstawie art. 4 ust. 4aa ustawy z 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn. Dz. U z 2007r. Nr 168, poz. 1186 ze zm.) Kolegium ustaliło, iż organem uprawnionym do reprezentacji Spółki (KRS nr [...]) jest zarząd. W przypadku zarządu jednoosobowego do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych i niemajątkowych Spółki, upoważniony jest prezes zarządu samodzielnie a w przypadku zarządu wieloosobowego do składania oświadczeń upoważnieni są dwaj członkowie zarządu lub jeden członek zarządu łącznie z prokurentem. W skład zarządu Spółki wchodzi prezes zarządu- Z.R. oraz członek zarządu S.K., który został powołany do pełnienia tej funkcji 18 czerwca 2012r. (pismo Sądu Rejonowego K. Wydział VIII Gospodarczy KRS z 23 października 2012r. Dla skutecznego umocowania doradcy podatkowego J.W. w dniu 7 września 2012r. (do udzielenia pełnomocnictwa mogło dojść najwcześniej w tej dacie) konieczne było współdziałanie dwóch członków zarządu tymczasem pełnomocnictwo zostało podpisane jedynie przez prezesa zarządu Z.R.. Doradca podatkowy nie usunął zatem braków w terminie. Przedłożenie uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa udzielonego już przez dwóch członków zarządu (data nadania na poczcie 5 grudnia 2012r.) nastąpiło po upływie terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania i nie miało znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ostateczne w administracyjnym toku instancji postanowienie SKO złożyła Spółka domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenia kosztów postępowania wg norm przepisanych w tym uiszczonej opłaty skarbowej.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 98 w zw z art. 99§2 ustawy z 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny i art. 137 oraz art. 169 ustawy z 29 sierpnia 197r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 749 ze zm. dalej-O.p).

Uzasadniając skargę jej autor wskazał, że wadliwie podpisane pełnomocnictwo nie oznacza, że Skarżąca Spółka nie udzieliła doradcy podatkowemu pełnomocnictwa do wniesienia odwołania od decyzji. Wola powierzenia temu pełnomocnikowi prowadzenia spraw związanych wyrażana była wielokrotnie w formie pisemnej i ustnej. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z pełnomocnictwem szczególnym wobec powyższego nie jest tu wymagana forma pisemna. Skarżąca udzieliła doradcy podatkowemu pełnomocnictwa a jedynie wadliwy był dowód przedłożony organowi II instancji. Wezwanie do usunięcia braków –przy założeniu, że doradca podatkowy nie był pełnomocnikiem- winno być przesłane samej stronie. Ponadto, organ w zaistniałej sytuacji powinien wezwać sama Spółką do podpisania odwołania czego w sprawie nie uczyniono.

Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. dalej-p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku braku podstaw do uwzględnienia skargi, sąd oddala ją, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., sąd uchyla zaskarżony akt administracyjny, gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej wskazane zasady Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 169§1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W myśl art. 169§4 O.p., organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie.

Z brakami formalnymi mamy do czynienia, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, zaś brak formalny może dotyczyć określonego elementu treści pisma. Obejmuje on także badanie, czy pismo podpisane zostało przez osobę uprawnioną do jego podpisania. Jako brak formalny na gruncie wskazanego wyżej przepisu traktuje się również niezałączenie do podania pełnomocnictwa. Ocenie podlega także sam dokument pełnomocnictwa, z którego musi wynikać umocowanie do działania w imieniu strony. W orzecznictwie także został wyrażony pogląd, że kontroli, czy pełnomocnik został należycie umocowany, dokonuje się w ramach badania zachowania wymagań formalnych pisma procesowego (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2003 r., III CZP 74/03, OSNC 2005, nr 1, poz. 6), który to pogląd Sąd w składzie orzekającym, w całości aprobuje na gruncie art. 169§1 O.p.

Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela pogląd wyrażony w uchwale Sądu Najwyższego z 30 marca 2006r., sygn. akt: III CZP 14/06, że dokument wykazujący umocowanie osób działających w imieniu osoby prawnej przy udzielaniu pełnomocnictwa należy traktować jako element pełnomocnictwa i poddać takim samym rygorom, jakie obowiązują w wypadku dokumentu pełnomocnictwa. (podobnie Sąd Najwyższy w wyroku z 11 grudnia 2006r. sygn. akt: I PK 124/06 OSNP 2008/3-4/27 stwierdził, że w przypadku spółki z o.o. oprócz pełnomocnictwa należy przedstawić dokument świadczący o tym, że osoba, która podpisała pełnomocnictwo w imieniu spółki, jest uprawniona do jej reprezentowania).

Rację ma organ podatkowy twierdząc, że odwołanie wniesione w imieniu strony przez osobę, działającą jako pełnomocnik, z jednoczesnym brakiem dokumentu, potwierdzającego jej umocowanie do działania w imieniu strony, obarczone jest brakiem formalnym, który winien być uzupełniony w trybie art. 169§1 O.p., zaś konsekwencją nieuzupełnienia takiego braku jest pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia. To zagadnienie nie było zresztą w niniejszej sprawie sporne. Organ podatkowy prawidłowo przyjął, że osobę, działającą jako pełnomocnik, należy wezwać do przedłożenia pełnomocnictwa, które obejmowałoby dokonanie konkretnej czynności procesowej - w tym przypadku sporządzenie i wniesienie odwołania - prawidłowo też uznał, że uzupełnienie winno nastąpić pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia.

W sprawie poddanej osądowi, doradca podatkowy składając odwołanie od decyzji nie dołączył do niego pełnomocnictwa a w wyniku wezwania do uzupełnienia tego braku złożył wprawdzie dokument pełnomocnictwa ale wraz z pełnomocnictwem nie został złożony dokument, na podstawie którego możliwe byłoby ustalenie, że wskazana osoba mogła pełnomocnictwa udzielić. Nie dołączono żadnego dokumentu wskazującego w szczególności na skład zarządu Spółki w dacie udzielania pełnomocnictwa oraz sposób jej reprezentacji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podjęło stosowne czynności i ustaliło, że przedłożone pełnomocnictwo jest nieprawidłowe bowiem zostało udzielone li tylko przez Prezesa Zarządu Z.R. gdy tymczasem z pozyskanego przez organ odpisu z KRS Przedsiębiorstwa H. Sp. z o.o. w D. wynikało, że w skład zarządu Spółki wchodził prezes zarządu- Z.R. oraz członek zarządu S.K., który został powołany do pełnienia tej funkcji 18 czerwca 2012r. zatem te osoby mogły udzielić pełnomocnictwa doradcy podatkowemu J.W..

J.W. przedłożył w terminie późniejszym pełnomocnictwo udzielone mu przez podmioty uprawnione do reprezentacji Spółki ale nastąpiło to dopiero w dniu 5 grudnia 2012r. czyli już po terminie wyznaczonym do uzupełnienia braku formalnego.

W kontrolowanych sprawie organ prawidłowo zatem ocenił, że pełnomocnictwo udzielone doradcy podatkowemu J.W. przez Prezesa Zarządu Z.R. nie mogło odnieść skutku prawnego w postaci przyjęcia wniesienia odwołania od decyzji podatkowej. Nieusunięcie braku w zakresie pełnomocnictwa do występowania w imieniu strony skutkuje pozostawieniem odwołania bez rozpatrzenia, w świetle art. 169§1 O.p. a nie niedopuszczalnością odwołania. (wyrok NSA z 15 lutego 2007r. sygn. akt: II FSK 259/06 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl).

W związku z tym odwołania strony skarżącej oczywiście nie spełniły wymogów określonych w art. 168§3 O.p.

Reasumując-dokument (dokumenty) wykazujący umocowanie osoby albo osób działających w imieniu osoby prawnej jest niezbędny do tego, aby ustalić, że podanie jest skuteczne i pochodzi od strony (wnioskodawcy). Organ podatkowy nie może ani prowadzić postępowania, ani też podjąć w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie objętym wnioskiem, jeżeli wniosek nie został złożony przez stronę lub osobę przez nią do tego umocowaną. Co istotne, ten sam skutek występuje w przypadku, gdy wprawdzie braki wniosku zostaną usunięte, ale z uchybieniem terminu wynikającego z art. 169§1 O.p. Taka bowiem czynność, w sytuacji nie przywrócenia wskazanego terminu, jest nieskuteczna. W konsekwencji przeszkodą do załatwienia wniosku jest nie tylko nieistnienie prawidłowego umocowania, ale także wykazanie jego istnienia w sposób prawnie nieskuteczny (po terminie).

Mając powyższe na uwadze, sąd, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę