Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2814/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 lutego 2022 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2019 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] grudnia 2016 r., po rozpatrzeniu odwołania Z.F. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r., nakazującej Z.F. rozbiórkę ogrodzenia z siatki stalowej na słupkach stalowych, wybudowanego od strony torów kolejowych linii kolejowej nr [...], w obszarze kolejowym, w terenie zamkniętym, na działce nr [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

W uzasadnieniu organ podał, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r., wszczął z urzędu postępowanie administracyjne m.in. w sprawie legalności budowy ogrodzenia zlokalizowanego na działce nr [...] w K., przy linii kolejowej nr [...].

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2016 r. nakazał Z.F. rozbiórkę ogrodzenia wybudowanego na działce nr [...] od strony torów kolejowych linii kolejowej nr [...], na obszarze kolejowym, tj. cały odcinek ogrodzenia wzdłuż torów kolejowych i terenu działki nr [...] oraz przylegające do niego odcinki biegnące w kierunku północ - południe:

- po stronie zachodniej odcinek długości 2,74m stanowiący kontynuację ogrodzenia pomiędzy działkami nr [...] i [...];

- po stronie wschodniej odcinek długości 1,99m wybudowany przy granicy pomiędzy działką nr [...] a działkami nr [...] i [...].

Przedmiotem nakazu rozbiórki było ogrodzenie (z siatki stalowej na słupkach stalowych) wybudowane w 1998 r. na działce [...] (po podziale działka nr [...], obręb 0002 [...] w K.). Lokalizacja ogrodzenia na działce nr [...] (a nie na granicy działki nr [...] i działki nr [...]) wynikała z pomiaru geodezyjnego - szkic polowy T-1004 z dnia 26 lutego 2015 r. Pomiaru dokonał geodeta uprawniony G.L. (uprawnienia GGK nr 22031), a sprawdził geodeta uprawniony mgr inż. B. M. (uprawnienia nr 11836) - karta 78 akt organu I instancji.

Działka nr [...] zgodnie z [...] (stan na 7 grudnia 2016 r.) jest własnością Skarbu Państwa w zarządzie i użytkowaniu P. Natomiast Z.K. zgodnie z rejestrem gruntów ([...]) jest współwłaścicielem (1/2 udziału) działki nr [...] (karta 166 akt organu I instancji).

Z.K. oświadczyła, że ogrodzenie wybudowała w roku 1998 (karta 272 akt organu I instancji). W czasie budowy przedmiotowego ogrodzenia, art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414, tekst pierwotny zmieniony ustawą z dnia 22 sierpnia 1997r. (Dz. U. z 1997 r., nr 111, poz. 726) stanowił, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20 m i wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu.

Zatem budowa w 1998r. ogrodzenia od strony miejsc publicznych - torów kolejowych wymagała zgłoszenia. Urząd Miasta K. w piśmie z dnia [...]października 2015 r. poinformował organ, że w jego zasobach brak jest potwierdzenia legalność budowy przedmiotowego ogrodzenia. Z.K. na budowę ogrodzenia nie dokonała zgłoszenia.

Organ nadzoru budowlanego, zgodnie z art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.) nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego, wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia, zastrzegając możliwość legalizacji samowoli budowlanej.

Przepis art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1594, ze zm.), stanowi, że obszar kolejowy jest to określony działkami ewidencyjnymi obszar, na którym usytuowane są linie kolejowe oraz inne budynki, budowie i urządzenia przeznaczone do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowych, a także służące do obsługi przewozu osób i rzeczy. Powyższy przepis wyklucza możliwość zalegalizowania przedmiotowego ogrodzenia na obszarze kolejowym.

KP P.S.A. [...] w K. w piśmie z dnia [...]stycznia 2016r., odnosząc się do ogrodzeń działek nr [...] i nr [...], wyjaśnił, że ogrodzenia te znajdują się na działce nr [...] w skrajni budowli kolejowej, tj. nasypu kolejowy i nie jest możliwe uzyskanie od P. prawa do dysponowania terenem działki nr [...], celem legalizacji ogrodzeń.

Z.K. wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2016 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

We wniosku podnosiła m. in., że nadzór budowlany pominął okoliczność, iż w 1944 roku okupant hitlerowski zawłaszczył część północną jej działki, wznosząc nasyp pod tor kolejowy. Teren ten był od roku 1945 bezprawnie, użytkowany przez P. Wielokrotnie zwracała się do P. o zwrot zagarniętej części działki i zniwelowanie terenu w celu wytyczenia granicy zgodnie ze stanem sprzed II wojny światowej. Z P. nie otrzymałam żadnej odpowiedzi i zwrotu zagarniętej części działki. Nie otrzymała też odszkodowania wraz z odsetkami za bezumowne użytkowanie ok. 200 m.kw działki. Decyzje rozbiórkowe wydane zostały bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, zawierają wady powodujące ich nieważność z mocy prawa.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2019 r., znak [...], na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku Z.F. o stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2016 r., w przedmiocie nakazu rozbiórki - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2016 r.

W uzasadnieniu organ podał, że w związku ze skargą Z.F., [...] WINB prowadził postępowanie w sprawie budowy linii kolejowej, odcinek [...].

W dniu 26 lutego 2015 r. przeprowadzono kontrolę na odcinku sąsiadującym m. in. z działką nr [...] (skarżąca jest jej współwłaścicielką w 1/2 części), w trakcie której stwierdzono ogrodzenie ze słupków stalowych i siatki stalowej, usytuowane wzdłuż budowanej linii kolejowej.

[...] WINB postanowieniem z [...] czerwca 2015 r., wszczął z urzędu postępowanie w sprawie legalności powyższego ogrodzenia.

W toku postępowania ustalono, że ogrodzenie wybudowano na terenie działki nr [...], należącej do Skarbu Państwa, będącej w trwałym zarządzie P. [...] S.A, bez pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Okoliczności te nie były kwestionowane przez strony postępowania.

Według oświadczenia inwestora - Z.F. - złożonego do protokołu z [...] grudnia 2015 r., ogrodzenie to wykonano w roku 1998 r., w miejscu, gdzie kiedyś istniało zanim w czasie II wojny światowej niemieckie władze okupacyjne nie odebrały jej części działki pod budowę linii kolejowej, zaś późniejsze władze nie uregulowały stanu prawnego zawłaszczonego terenu ani nie zlikwidowały powstałego nasypu kolejowego.

P. [...] S.A. w pismach z [...]stycznia 2016 r. oraz [...] sierpnia 2016 r. oświadczyła, że na budowę ogrodzenia nie wyraziła zgody ani nie wyraża jej obecnie dla celów legalizacji, gdyż znajduje się ono w obszarze skrajni budowli kolejowej.

[...] WINB decyzją z [...] października 2016 r. nakazał Z.F. - na podstawie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego - rozbiórkę ogrodzenia działki ew. nr [...], od strony torów kolejowych linii kolejowej, na działce nr [...]. Organ uznał, że nie jest możliwa legalizacja obiektu z uwagi na stanowisko właściciela gruntu, jak również z powodu jego usytuowania w skrajni budowli kolejowej, w której nie mogą znajdować się żadne obiekty lub urządzenia niezwiązane z ruchem pojazdu kolejowego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania Z.F., decyzją z [...] grudnia 2016 r, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając ustalenia organu I instancji.

We wniosku o stwierdzenie nieważności Z.K. zarzuciła organom nadzoru budowlanego zaniechanie ustalenia prawa własności części działki nr [...], względem której skarżąca formułuje roszczenia.

GINB uznał, że podniesione w nim zarzuty są bezzasadne, zaś kontrolowana decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm. - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), zgłoszenia właściwemu organowi wymagała m. in. budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Postępowanie w sprawie legalności ogrodzenia zostało wszczęte [...] czerwca 2015 r. i zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 443) - która weszła w życie 28 czerwca 2015 r. - do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Tym samym zastosowanie miały przepisy Prawa budowalnego w brzmieniu ustalonym ustawą z 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 1133).

Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, zgłoszenia właściwemu organowi wymagała m. in. budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Podobną treść (według której zgłoszenia właściwemu organowi wymaga m. in. budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20 m) miał ten przepis w dacie zrealizowania ogrodzenia (wedle oświadczenia inwestora - w 1998 r.).

W toku postępowania inwestor nie kwestionował, że przedmiotowy obiekt został wybudowany bez wymaganego zgłoszenia. Organy nadzoru budowlanego prawidłowo zakwalifikowały go jako realizację ogrodzenia, która nie nastąpiła razem z realizacją innego obiektu (np. budynku), co pozwalałoby zakwalifikować je jako urządzenie budowlane (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego). Powyższe uzasadniało wszczęcie postępowania legalizacyjnego w trybie art. 49b Prawa budowlanego.

Ogrodzenie znajduje się na terenie działki nr [...], należącej do Skarbu Państwa, w trwałym zarządzie P. [...] S.A., co potwierdzają dokumenty geodezyjne. Obecny właściciel wskazał, że obiekt powstał bez jego zgody i nie zgadza się na jego zalegalizowanie. Tym samym inwestor nie mógł skorzystać z uprawnienia wynikającego z art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, gdyż jednym z podstawowych obowiązków postępowania legalizacyjnego jest wykazanie się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor takiego prawa nie posiadał i nie może go uzyskać, co uniemożliwia zalegalizowanie obiektu.

Zgodnie z § 9 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 151, poz. 987), w skrajni budowli nie może znajdować się żaden trwały element obiektu budowlanego lub urządzenia, z wyjątkiem toru oraz urządzeń przeznaczonych do bezpośredniego współdziałania z pojazdem kolejowym. Zarządca infrastruktury kolejowej - P. [...] S.A. wskazywał, że ogrodzenie znajduje się w skrajni budowli, tj. nasypu kolejowego, a zatem niezgodnie z § 9 ww. rozporządzenia.

W tej sytuacji GINB obowiązany był orzec o rozbiórce ogrodzenia, gdyż nie było prawnych możliwości jego zalegalizowania. Wydanie decyzji o rozbiórce nie jest uzależnione od uznania organu nadzoru budowlanego (wyrok WSA w Krakowie z 19 września 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 517/17).

Nakaz rozbiórki skierowano do właściwego podmiotu. Zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego, obowiązanym do wykonania na swój koszt czynności nakazanych w decyzji jest inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Nakaz rozbiórki może zostać skierowany do inwestora, który nie jest właścicielem nieruchomości, na której wybudowano obiekt. Jest to dopuszczalne szczególnie w sytuacji, gdy inwestor zrealizował obiekt bez zgody właściciela nieruchomości. W takim przypadku nałożenie nakazu rozbiórki na właściciela nieruchomości byłoby dla niego nieuzasadnionym obciążeniem (WSA w Gdańsku z 24 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 166/17).

Z.K. nie kwestionowała, że była inwestorem ogrodzenia. Ze stanowiska P. [...] S.A. nie wynika, żeby sprzeciwia się, by rozbiórki dokonała skarżąca mimo braku tytułu prawnego do nieruchomości.

Zatem kwestionowana decyzja GINB nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. Postępowanie organów obydwu instancji było prawidłowe, a poczynione ustalenia nie budzą wątpliwości i mogły stać się podstawą do wydania rozstrzygnięcia.

Decyzja GINB z [...] grudnia 2016 r., nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego. Ponadto w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą, nie zawiera również wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Rolą organów nadzoru budowlanego nie jest rozstrzyganie sporów granicznych ani weryfikowanie dokumentów geodezyjnych.

Z.K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2019 r., domagała się jej uchylenia

W uzasadnieniu skargi wskazała, że w toku postępowania przez organem nadzoru budowlanego domagała się przedstawienia dokumentów będących podstawą prawną wszczęcia postępowania dotyczącego likwidacji ogrodzenia. Nie przestawiono map geodezyjnych nieruchomości sprzed II wojny światowej i z 1944 r., pism do P. o likwidację nasypu. Organ nie ustosunkował się do kwestii otrzymania przez sąsiadów odszkodowań za zagarnięte przez hitlerowskiego okupanta części działek. Nie wykazano kiedy P. stało się "właścicielem" północnej części jej działki i na jakiej podstawie prawnej.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Zaskarżone rozstrzygnięcie jest słuszne, oparte na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i jego ocenie, którą Sąd podzielił jako prawidłową, a tym samym skarga była niezasadna.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od przyjętej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku istnienia którejkolwiek z przesłanek wynikających z art. 156 § 1 k.p.a.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest postępowaniem w trzeciej instancji, mającym na celu rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty, lecz odrębnym, mającym charakter wyłącznie kontrolny, w którym ocenie podlega jedynie legalność decyzji wydanej w trybie zwykłym.

Z analizy akt sprawy wynikało, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2016 r. nakazał Z.F. rozbiórkę ogrodzenia wybudowanego na działce nr [...] od strony torów kolejowych linii kolejowej nr [...], na obszarze kolejowym w terenie zamkniętym, tj. cały odcinek ogrodzenia wzdłuż torów kolejowych i terenu działki nr [...] oraz przylegające do niego odcinki biegnące w kierunku północ - południe:

- po stronie zachodniej odcinek długości 2,74m stanowiący kontynuację ogrodzenia pomiędzy działkami nr [...] i [...];

- po stronie wschodniej odcinek długości 1,99m wybudowany przy granicy pomiędzy działką nr [...] a działkami nr [...] i [...].

Lokalizacja ogrodzenia na działce nr [...] wynikała z pomiaru geodezyjnego - szkic polowy T-1004 z dnia 26 lutego 2015 r. Działka nr [...] zgodnie z [...] jest własnością Skarbu Państwa w zarządzie i użytkowaniu Polskich Kolei Państwowych. Natomiast skarżąca Z.K. jest współwłaścicielem działki nr [...] (1/2 udziału).

W toku postępowania zwykłego Z.K. oświadczyła, że ogrodzenie wybudowała w roku 1998.

Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm. - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), zgłoszenia właściwemu organowi wymagała m. in. budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Postępowanie w sprawie legalności ogrodzenia zostało wszczęte [...] czerwca 2015 r. i zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 443) - która weszła w życie 28 czerwca 2015 r. - do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Tym samym zastosowanie miały przepisy Prawa budowalnego w brzmieniu ustalonym ustawą z 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 1133).

Zgłoszenia właściwemu organowi wymagała m. in. budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Podobną treść (według której zgłoszenia właściwemu organowi wymaga m. in. budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20 m) miał ten przepis w dacie zrealizowania ogrodzenia w 1998 r.

Powyższe uzasadniało wszczęcie postępowania legalizacyjnego w trybie art. 49b Prawa budowlanego.

Organ nadzoru budowlanego, zgodnie z art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.) nakazał rozbiórkę obiektu budowlanego, wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia, stwierdzając brak możliwości jego legalizacji.

Przepis art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1594, ze zm.), stanowi, że obszar kolejowy jest to określony działkami ewidencyjnymi obszar, na którym usytuowane są linie kolejowe oraz inne budynki, budowie i urządzenia przeznaczone do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowych, a także służące do obsługi przewozu osób i rzeczy. Powyższy przepis wykluczał możliwość zalegalizowania przedmiotowego ogrodzenia na obszarze kolejowym.

KP P. S.A. Z. w K.w piśmie z dnia [...] stycznia 2016r., odnosząc się do ogrodzeń działek nr [...] i nr [...], wyjaśniło, że ogrodzenia znajdują się na działce nr [...] w skrajni budowli kolejowej, tj. nasypu kolejowego i nie jest możliwe uzyskanie od P. prawa do dysponowania terenem działki nr [...], celem legalizacji ogrodzeń.

Tym samym inwestor nie mógł skorzystać z uprawnienia wynikającego z art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, gdyż jednym z podstawowych obowiązków postępowania legalizacyjnego jest wykazanie się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Zgodnie z § 9 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 151, poz. 987), w skrajni budowli nie może znajdować się żaden trwały element obiektu budowlanego lub urządzenia, z wyjątkiem toru oraz urządzeń przeznaczonych do bezpośredniego współdziałania z pojazdem kolejowym (urządzeń: sterowania ruchem kolejowym, sieci trakcyjnej, telekomunikacyjnych). Zarządca infrastruktury kolejowej - P. [...] S.A. wskazywał, że ogrodzenie znajduje się w skrajni budowli, tj. nasypu kolejowego, a zatem niezgodnie z § 9 ww. rozporządzenia.

W tej sytuacji również z tej przyczyny, GINB obowiązany był orzec o rozbiórce ogrodzenia, gdyż nie było prawnych możliwości jego zalegalizowania.

Nakaz rozbiórki skierowano do właściwego podmiotu. Zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego, obowiązanym do wykonania na swój koszt czynności nakazanych w decyzji jest inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Nakaz rozbiórki może zostać skierowany również do inwestora, który nie jest właścicielem nieruchomości, na której wybudowano obiekt. Jest to dopuszczalne szczególnie w sytuacji, gdy inwestor zrealizował obiekt bez zgody właściciela nieruchomości.

Z.K. nie kwestionowała, że była inwestorem ogrodzenia. Ze stanowiska P. [...] S.A. nie wynika, by sprzeciwiała się tak orzeczonemu nakazowi rozbiórki.

Zatem kwestionowana decyzja GINB nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. Postępowanie organów obydwu instancji było prawidłowe, a poczynione ustalenia i oceny nie budzą wątpliwości i mogły stać się podstawą do wydania rozstrzygnięcia.

Reasumując nie można zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które mogłyby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.