Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1640/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 147
journal: Dz.U. 2002 nr 74 poz 676
law: Ustawa z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu.
article: art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Stanisław Marek Pietras, Protokolant specjalista Ewa Kielak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2019 r. sprawy ze skargi M. L. na orzeczenie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej 1. uchyla zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Dyrektora [...] Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] kwietnia 2018 r. o numerze [...]; 2. zasądza od Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na rzecz M. L. kwotę 497 (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. L. (zwanego dalej: "Skarżącym") było orzeczenie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (zwanego dalej: "Szefem ABW") z dnia [...] lipca 2018 r. o numerze [...] w sprawie wymierzenia kary dyscyplinarnej.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Raportem z dnia [..] grudnia 2017 r. – złożonym w formie elektronicznej za pośrednictwem systemu ESOD pod numerem [...] – Skarżący poinformował Dyrektora [...] Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (zwanego dalej: "Dyrektorem [...]") o tym, że w 2017 r. zakupił broń palną do celów kolekcjonerskich.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. Dyrektor [...], działając jako przełożony dyscyplinarny, wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko Skarżącemu, obwinionemu o czyn, o którym mowa w § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2014 r., poz. 60; zwanego dalej: "rozporządzeniem dyscyplinarnym"), polegający na nieuzasadnionej zwłoce w zgłoszeniu w miejscu pełnienia służby faktu nabycia broni prywatnej, czyli działaniu niezgodnie z zapisami § 1 pkt 12a zarządzenia nr Z-53 Szefa ABW z dnia 16 września 2013 r. w sprawie wprowadzenia katalogu zdarzeń mogących stanowić symptomy zagrożenia bezpieczeństwa wewnętrznego Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (zwanego dalej: "zarządzeniem nr Z-53").

Po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego, orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. o numerze [...] Dyrektor Departamentu uznał Skarżącego winnym popełnienia czynu stanowiącego naruszenie dyscypliny służbowej i wymierzył mu kare nagany.

W uzasadnieniu wskazał, iż Skarżący uzyskał w dniu [...] stycznia 2017 r. pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów kolekcjonerskich, na podstawie którego zakupił dwie jednostki bojowej broni palnej: karabinek (w terminie do [...].04.2017 r.) i pistolet (w terminie do [...].05.2017 r.). Następnie, w dniu [...] grudnia 2017 r. złożył raport, w którym nieprecyzyjnie poinformował o "zakupie w 2017 roku dwóch jednostek prywatnej broni palnej". W związku z tym Dyrektor [...] uznał, że Skarżący "nie poinformował niezwłocznie raportem właściwego przełożonego – mimo takiego obowiązku – o uzyskaniu pozwolenia na posiadanie broni i uzyskaniu promesy na zakup broni palnej". Wskazał także, iż po uzyskaniu w dniu [...] lutego 2018 r. informacji o naruszeniu dyscypliny służbowej, wszczął w dniu [...] marca 2018 r. postępowanie dyscyplinarne, w którym ustalono okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego.

Skarżący wystąpił z odwołaniem z dnia [...] kwietnia 2018 r., w którym sformułował szereg zarzutów, w tym m. in. zarzut naruszenia art. 147 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2387 ze zm.; zwanej dalej: "ustawą o ABW") poprzez wszczęcie postępowania dyscyplinarnego pomimo wystąpienia terminu przedawnienia, tj. po upływie 90 dni od dnia otrzymania przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu naruszeniu dyscypliny służbowej. Skarżący sformułował również inne zarzuty natury materialnej i procesowej, które w sposób obszerny uzasadnił.

Zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] lipca 2018 r. Szef ABW utrzymał w mocy orzeczenie Dyrektora [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r.

Uzasadniając orzeczenie podniósł, iż zgodnie z § 1 ust. 12a Zarządzenia nr Z-53, obowiązkiem funkcjonariusza ABW jest niezwłoczne poinformowanie drogą służbową, pisemnym raportem m. in. Dyrektora [...] o uzyskaniu pozwolenia na broń lub zakupu broni palnej wraz z danymi identyfikującymi jednostkę broni palnej. Zdaniem organu, zwrot "niezwłocznie" należy interpretować w ten sposób, co "w najbliższym możliwym czasie, bez zbędnej zwłoki". Następnie Szef ABW wyjaśnił, iż w raporcie z dnia [...] grudnia 2017 r. Skarżący wskazał jedynie, że broń palną nabył w 2017 r., wobec czego raport został przekazany do dalszego postępowania wyjaśniającego w Departamencie [...] ABW, a po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających – w dniu [...] lutego 2018 r. – ustalono datę uzyskania pozwolenia na broń palną oraz datę nabycia broni palnej przez Skarżącego i przekazano w tym zakresie informację właściwemu przełożonemu dyscyplinarnemu, jednocześnie wskazując, że zachowanie funkcjonariusza może stanowić delikt dyscyplinarny.

Zdaniem Szefa ABW, w sprawie nie nastąpiło zarzucone naruszenie art. 147 ust. 1 ustawy o ABW, bowiem właściwy przełożony funkcjonariusza został poinformowany o zakupie broni w dniu [...] lutego 2018 r., a postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte w dniu [...] marca 2018 r., wobec czego 90-dniowy termin został zachowany. Odnosząc się do twierdzeń Skarżącego w tym zakresie organ zauważył, iż z treści jego raportu nie wynikała żadna konkretna data nabycia broni, co nie pozwalało na skonkretyzowanie, czy doszło do przewinienia dyscyplinarnego w dniu złożenia raportu. Natomiast dopiero w dniu [...] lutego 2018 r. ustalono w jakiej dacie doszło do jej nabycia i dopiero w tym dniu poinformowano o zwłoce przełożonego dyscyplinarnego. Zdaniem organu to zatem ta data jest istotna z punktu widzenia art. 147 ust. 1 ustawy o ABW.

W konsekwencji organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko Dyrektora [...], iż Skarżący pozostawał w zwłoce z zawiadomieniem właściwego przełożonego o fakcie nabycia broni prywatnej, co uzasadniało wymierzenie mu kary dyscyplinarnej za przypisany czyn.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na orzeczenie Szefa ABW z dnia [...] lipca 2018 r. Skarżący wniósł o jego uchylenie, jak również o uchylenie poprzedzającego je orzeczenia Dyrektora [...], zarzucając naruszenie art. 147 ust. 1 ustawy o ABW w zw. z § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia dyscyplinarnego poprzez wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i jego prowadzenie po upływie co najmniej 93 dni od dnia otrzymania przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o naruszeniu przez funkcjonariusza dyscypliny służbowej.

Skarżący zarzucił także naruszenie innych – wskazanych szczegółowo – przepisów ustawy o ABW w powiązaniu z przepisami rozporządzenia dyscyplinarnego poprzez naruszenie przepisów materialnych i procesowych powodujące błędne wskazanie, że zarzucany czyn wypełnia znamiona deliktu dyscyplinarnego; oddalenie wszystkich zgłoszonych wniosków dowodowych, w tym przesłuchania świadków; a także niezaznajomienie Skarżącego z materiałami postępowania dyscyplinarnego.

W odpowiedzi na skargę Szef ABW wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy orzekający w sprawie organ prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Realizując powyższe kompetencje Sąd doszedł do przekonania, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem w sprawie doszło do przedawnienia terminu, o którym mowa w art. 147 ust. 1 ustawy o ABW.

Przypomnieć należy, iż zgodnie z tym przepisem, nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie 90 dni od dnia otrzymania przez przełożonego, o którym mowa w art. 151 tej ustawy, wiadomości o popełnieniu przewinienia lub naruszeniu dyscypliny służbowej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie wskazuje się, iż norma zawarta w art. 147 ust. 1 ustawy o ABW ma charakter gwarancyjny dla funkcjonariusza i nie może być interpretowana w sposób rozszerzający. Upływ terminu określonego w tym przepisie jest bowiem okolicznością, która wyłącza dopuszczalność wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Zatem dzień powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, to dzień, w którym nastąpiło faktyczne (rzeczywiste) powzięcie wiadomości o tym, że nastąpiło określone zdarzenie będące przewinieniem dyscyplinarnym, czy też miało miejsce zachowanie lub postawa funkcjonariusza, która może być tak kwalifikowana. Powołany przepis powinien być wykładany literalnie i nie może być on interpretowany zależnie od okoliczności sprawy. Dlatego też postępowanie dyscyplinarne wszczyna się niezwłocznie, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie naruszenia dyscypliny służbowej przez funkcjonariusza oraz w innych przypadkach określonych w ustawie. To przełożeni odpowiadają za sposób funkcjonowania służb i powinni reagować jak najszybciej na wszelkie przejawy naruszenia dyscypliny służbowej.

Wskazać również trzeba, iż w sytuacji wystąpienia wątpliwości co do deliktu dyscyplinarnego, przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego przełożony może polecić podjęcie w niezbędnym zakresie czynności wyjaśniających. Ich celem nie jest jeszcze stwierdzenie, że zachodzą okoliczności uzasadniające odpowiedzialność dyscyplinarną. Takie bowiem ustalenia dokonywane są już w toku wszczętego postępowania dyscyplinarnego. Czynności wyjaśniające mają natomiast zmierzać do usunięcie wątpliwości, co do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego kwalifikacji prawnej albo osoby. Co jednak istotne, zgodnie z § 11 ust. 2 rozporządzenia dyscyplinarnego, czynności wyjaśniające przeprowadza się w terminie 30 dni kalendarzowych od dnia ich podjęcia, przy czym w każdym przypadku powinny zostać zakończone najpóźniej w dniu upływu terminu, o którym mowa w art. 147 ust. 1 ustawy o ABW.

Mając na względzie powyższe, godzi się przyjąć, iż zdaniem ustawodawcy okres 90 dni na wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego jest wystarczający na ewentualne podjęcie czynności sprawdzających, a ponadto ustalenie czy zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez funkcjonariusza określonego przewinienia dyscyplinarnego, a tym samym rozstrzygnięcie kwestii zasadności wszczęcia w danej sprawie przedmiotowego postępowania.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd podzielił zarzut skargi, iż postępowanie dyscyplinarne wobec Skarżącego zostało wszczęte po upływie co najmniej 93 dni od dnia otrzymania przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu naruszenia dyscypliny służbowej.

Dla przyjęcia takiego stanowiska istotne było ustalenie dwóch kwestii. Po pierwsze tego, w jakiej dacie przełożony dyscyplinarny otrzymał wiadomość o popełnieniu zarzuconego Skarżącemu naruszenia dyscyplinarnego, a po drugie, czy postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte po upływie 90 dni od jej otrzymania.

W pierwszej kolejności przesądzić należało, co w stanie faktycznym niniejszej sprawy stanowiło "wiadomość", o której mowa w art. 147 ust. 1 ustawy o ABW.

Jak bezsprzecznie wynika z postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, jak również z wydanych w sprawie orzeczeń dyscyplinarnych, Skarżącemu zarzucono zwłokę w zgłoszeniu faktu "nabycia" prywatnej broni palnej. Sąd podkreśla w tym miejscu, iż będzie odnosił się wyłącznie do zarzutu sformułowanego w postanowieniu o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego – czyli "nieuzasadnionej zwłoki w zgłoszeniu w miejscu pełnienia służby faktu nabycia broni prywatnej". Podkreślenie to uzasadnione jest tym, że w orzeczeniu z dnia [...] kwietnia 2018 r. Dyrektor [...] wskazał również na inne okoliczności, związane z niepoinformowaniem o uzyskaniu "pozwolenia na posiadanie broni" czy "promesy na zakup broni palnej", które to okoliczności stanowią kwestie odrębne – w świetle regulacji ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1839 ze zm.) – i nie mogą być utożsamiane z zarzuconym Skarżącemu naruszeniem dotyczącym faktu "nabycia" broni.

Orzekające w sprawie organy zgodnie uznały, że Skarżący naruszył § 1 pkt 12a zarządzenia Z-53, bowiem z nieuzasadnioną zwłoką zgłosił "raportem skierowanym do Dyrektora Departamentu [...] ABW fakt nabycia dwóch jednostek broni palnej prywatnej".

Zdaniem Sądu oznacza to, że za "wiadomość", o której mowa w art. 147 ust. 1 ustawy o ABW, która stanowiła podstawę wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, a następnie uznania naruszenia dyscypliny służbowej, uznać należało raport Skarżącego, jaki złożył on – oficjalną drogą służbową – w dniu [...] grudnia 2017 r. Zarzuconym naruszeniem dyscyplinarnym była bowiem okoliczność zbyt późnego zgłoszenia faktu nabycia broni, a nie brak takiego zgłoszenia w ogóle, co prowadzi do przyjęcia, iż wiadomość o naruszeniu odnosić należało do informacji dotyczącej samego zgłoszenia (a nie jego braku), co nastąpiło w dniu [...] grudnia 2017 r.

Dostrzec przy tym należało, iż wskazany raport Skarżącego został skierowany do oznaczonego imiennie Dyrektora [...] – [...] R. Z. Nie ulega wątpliwości, iż w świetle § 2 ust. 3 rozporządzenia dyscyplinarnego, to ten Dyrektor [...] posiadał władzę dyscyplinarną wobec Skarżącego. Potwierdza to zresztą okoliczność, iż to [...] R. Z. wydał w niniejszej sprawie postanowienie z dnia [...] marca 2018 r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego.

Szef ABW wywodził w uzasadnieniu do zaskarżonego orzeczenia, iż raport z dnia [...] grudnia 2017 r. był lakoniczny i nie mógł być uznany za wiadomość o popełnieniu naruszenia dyscypliny służbowej. W ocenie organu, skoro treść tego raportu nie pozwalała na skonkretyzowanie, czy doszło do przewinienia dyscyplinarnego, to nie można przyjąć, że w dniu jego złożenia przełożony otrzymał wiadomość o popełnieniu naruszenia dyscyplinarnego. Zdaniem organu, w raporcie z dnia [...] grudnia 2017 r. Skarżący nie wskazał bowiem w jakiej dacie nabył broń palną, co wymagało przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Natomiast, dopiero po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających – w dniu [...] lutego 2018 r. – ustalono datę uzyskania pozwolenia na broń palną oraz datę nabycia broni palnej przez Skarżącego i przekazano w tym zakresie informację właściwemu przełożonemu dyscyplinarnemu, jednocześnie wskazując, że zachowanie funkcjonariusza może stanowić delikt dyscyplinarny.

Sąd nie podziela tego stanowiska z kilku względów.

Przede wszystkim analiza regulacji § 1 pkt 12a zarządzenia Z-53, w zakresie w jakim zarzucono Skarżącemu naruszenie dyscypliny służbowej, prowadzi do przyjęcia, że funkcjonariusz miał obowiązek niezwłocznego poinformowania o nabyciu oraz zbyciu broni palnej wraz z danymi identyfikującymi jednostkę broni palnej. Nie sposób zatem dostrzec w dyspozycji omawianej regulacji, by na funkcjonariusza został nałożony obowiązek wskazania konkretnej daty nabycia broni, daty jej rejestracji, czy też jakichkolwiek innych dodatkowych informacji poza danymi identyfikującymi jednostkę broni palnej.

W świetle omawianej normy nie można zatem zaakceptować sytuacji, w której przełożony domaga się od funkcjonariusza jakichkolwiek dodatkowych obowiązków aniżeli te, jakie zostały na niego nałożone, a co więcej, gdy dąży do sprecyzowania ewentualnego deliktu dyscyplinarnego, którego się doszukuje w jego zachowaniu.

Z akt niniejszej sprawy wynika, iż Skarżący poinformował w wymagany sposób o zakupie broni palnej do celów kolekcjonerskich oraz podał dane identyfikujące jednostki broni, jakie nabył. Tym samym wyczerpał dyspozycję wskazanej regulacji, zaś ocena tego czy nastąpiło to "niezwłocznie" czy też nie, należała już do przełożonego i nie mogła być przerzucana na Skarżącego. Na marginesie dodać tylko wypada, że Szef ABW dla odkodowania tego nieostrego pojęcia (które sam zresztą wprowadził do aktu wewnętrznego) dokonał w uzasadnieniu do zaskarżonego orzeczenia jego wykładni, co dodatkowo przemawia za tym, że trudno oczekiwać by pojęcie "niezwłocznie" Skarżący interpretował we własnym zakresie, a tym samym by doszukiwał się potrzeby doprecyzowania przekazywanej informacji celem weryfikacji przez przedłożonego wymogu "niezwłoczności". Jeszcze raz podkreślić należy, że w ocenie Sądu, obowiązki nałożone przez omawiany przepis Skarżący spełnił w dniu [...] grudnia 2017 r.

Nie można zgodzić się z Szefem ABW, że złożenie oficjalnego raportu nie oznacza, że przełożony dyscyplinarny "otrzymał" wiadomość o naruszeniu dyscypliny służbowej w dacie jego skierowania. Wskazać bowiem należy, iż Skarżący zaadresował swój raport bezpośrednio do Dyrektora [...] i przekazał go drogą służbową w dniu [...] grudnia 2017 r., co zdaniem Sądu należy traktować za równoznaczne z jego otrzymaniem przez przełożonego. Zauważyć bowiem trzeba, iż kwestie związane z organizacją urzędu obsługującego Dyrektora [...] i Szefa ABW oraz obieg informacji służbowej są wewnętrzną sprawą ABW i nie mogą być przerzucane na funkcjonariusza. W świetle przepisu art. 147 ust. 1 ustawy o ABW istotne jest natomiast to, by przełożony "otrzymał" wiadomość. Ustawodawca nie posłużył się w treści tego przepisu pojęciem "powziął" czy "zapoznał się", a jedynie otrzymał. Skoro zatem Skarżący złożył raport w przewidzianej formie, to należało uznać, że przełożony dyscyplinarny otrzymał tę wiadomość i od tego dnia obowiązywały go terminy zarówno dotyczące prowadzenia postępowania wyjaśniającego, jak również ostateczny termin do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, określony w art. 147 ust. 1 ustawy o ABW.

W tym miejscu odnieść należy się do przywołanego w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia stanowiska o "subiektywnym odczuciu przedłożonego funkcjonariusza", które zresztą jest prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych i które Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela. Wskazać, jednakże trzeba, iż stanowisko to wyrażane jest w zgoła odmiennych stanach faktycznych, w których zachowanie uznane następnie za przewinienie dyscyplinarne nie było znane przełożonemu w chwili jego popełnienia, a już z pewnością nie była nim informacja przekazana w oficjalny i wymagany prawem sposób, jak w sprawie niniejszej, a co więcej, przekazana bezpośrednio przełożonemu dyscyplinarnemu. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż oficjalne zgłoszenie Skarżącego – zawarte w raporcie skierowanym do przełożonego dyscyplinarnego – uznane zostało następnie za delikt dyscyplinarny z powodu dokonania go z naruszeniem § 1 pkt 12a zarządzenia Z-53, tj. nie w sposób niezwłoczny w rozumieniu przyjętym przez organ w postępowaniu dyscyplinarnym.

Niezrozumiałe jest przy tym stanowisko Szefa ABW, zgodnie z którym, dopiero po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w omawianym wyżej zakresie, "przekazano informację właściwemu przełożonemu dyscyplinarnemu". Zdać należałoby zatem pytanie, kto prowadził czynności wyjaśniające (do dnia [...] lutego 2018 r.), skoro przepis § 11 ust. 1 rozporządzenia dyscyplinarnego jednoznacznie określa, że tego rodzaju postępowanie również prowadzi przedłożony dyscyplinarny. Jeśli zatem, informację o naruszeniu dyscypliny służbowej (polegającym na zwłocznym złożeniu raportu z dnia [...] grudnia 2017 r.) przełożony dyscyplinarny otrzymał dopiero w dniu [...] lutego 2018 r., to jaki charakter miały "działania" prowadzone pomiędzy tymi datami.

Zdaniem Sądu omawiane regulacje nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Gdyby przyjąć logikę organu, to można by prowadzić nieograniczone w czasie czynności zmierzające do skonkretyzowania deliktu dyscyplinarnego, zaś dopiero "przekazanie wiadomości" właściwemu przełożonemu dyscyplinarnemu powodowałoby rozpoczęcie biegu terminu, o którym mowa w art. 147 ust. 1 ustawy o ABW. W ocenie Sądu, takiego stanowiska nie sposób pogodzić z istotą tego przepisu, który ustanawia jedną z naczelnych zasad postępowania dyscyplinarnego, tj. szybkość represji dyscyplinarnej.

Na marginesie wskazać można, iż nawet gdyby przyjąć, że ostateczne skonkretyzowanie deliktu dyscyplinarnego nastąpiło dopiero w dniu [...] lutego 2018 r. – jak wywodzi to organ – to od złożenia przez Skarżącego raportu do tego dnia upłynęło ponad 30 dni kalendarzowych, zaś przełożony mimo tego nadal nie wszczął postępowania dyscyplinarnego, które zostało ostatecznie wszczęte dopiero w dniu [...] marca 2018 r., zatem również po upływie 30 dni kalendarzowych (§ 11 ust. 2 rozporządzenia dyscyplinarnego). Sąd nie dostrzega przy tym, by przepisy rozporządzenia dyscyplinarnego dopuszczały możliwość prowadzenia postępowania wyjaśniającego przez innych "przełożonych" niż przełożonych posiadających władzę dyscyplinarną, w rozumieniu § 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia.

W konsekwencji Sąd uznał, iż skoro przełożony otrzymał wiadomość o naruszeniu dyscypliny służbowej w dniu [...] grudnia 2017 r., to postępowanie dyscyplinarne w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało z naruszeniem art. 147 ust. 1 ustawy o ABW.

Stwierdzenie uchybienia terminowi do wszczęcia i prowadzenia postępowania dyscyplinarnego stanowi samodzielną podstawę do uwzględnienia skargi i czyni zbędnym odnoszenie się do pozostałych jej zarzutów.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni zaprezentowaną przez Sąd ocenę i wyda rozstrzygnięcie odpowiadające prawu.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił wydane w sprawie orzeczenia, o czym orzekł – na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) p.p.s.a. – jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Zawarte w punkcie drugim sentencji wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych oparte zostało na przepisie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.