Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2143/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 4a, art. 18 ust. 4b pkt 2, art. 18 ust.5, art. 4 pkt 11, art. 4 pkt 7, 9, 10, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1 i 2, art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2, art. 5b ust. 1 pkt 3, art. 18 ust. 4b pkt 2 lit b, art. 72 ust. 2 , art. 92a ust. 1i ust. 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 7, art. 76 par. 1, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 15 ze zn.4
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pawłowska (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej ,,Organ", ,,GITD") z [...] lipca 2020r. nr [...] utrzymująca mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej także ,,Organ I instancji", ,, [...] WITD") z [...] stycznia 2019r. nr [...] o nałożeniu na [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej także ,,Skarżącą", ,,Strona". ,,Spółka") kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł. za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140, dalej ,,utd") z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b utd, tj. za popełnienie naruszenia z lp.2.11 załącznika nr 3 do utd oraz za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu lub zakazów, o których mowa w art. 18 ust 5utd, tj. za popełnienie naruszenia z lp. 2.10 załącznika nr 3 do utd.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] listopada 2019 r. na ul. [...] w okolicach [...] w [...] zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował J. W. Pojazd, którym wykonywany był przewóz należy do Strony. W chwili zatrzymania do kontroli kierowca odpłatnie przewoził dwóch pasażerów z ul. [...] na ul. [...] w [...]. Przewóz osób kierujący wykonywał pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Przejazd zamówiono za pomocą aplikacji [...] zainstalowanej na telefonie komórkowym pasażera około godz. 22:10.Przy zamawianiu kursu, aplikacja wskazała przewidywaną cenę kursu, tj. 10,00 zł (+ 0,22 zł za oczekiwanie). Po dojechaniu na wskazane miejsce, tj. na ul. [...] w [...] z konta pasażera automatycznie została pobrana opłata za przejazd w ww. wysokości, w formie bezgotówkowej. Pasażer nie zawierał żadnej umowy na przejazd w formie pisemnej z kierowcą ani innym przedsiębiorstwem w siedzibie tego przedsiębiorstwa.

W trakcie czynności kontrolnych kierowca okazał do kontroli m.in. dowód osobisty, prawo jazdy, orzeczenie lekarskie, orzeczenie psychologiczne, zaświadczenie o niekaralności, umowę zlecenie zawartą ze spółką [...] sp. z o.o. oraz wypis nr [...] z licencji nr [...] wydanej Stroniena wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym.

W toku przedmiotowej kontroli ustalono także, że na drzwiach bocznych samochodu osobowego [...] o numerze rejestracyjnym [...] umieszczono, w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu, reklamę aplikacji [...], która była wykorzystana przez zamawianiu usługi przewozu. Fakt oznakowania pojazdu reklamami [...] potwierdził kierujący podczas jego przesłuchania w charakterze świadka. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r.

Pismem z [...] listopada 2019 r. [...] WITD zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu.

Na mocy decyzji I instancji na Stronę nałożona została kara pieniężna wwysokości 12 000 zł. z tytułu naruszenia polegającego na:

1) wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcąz naruszeniem zakazu lub zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5utd;

2) wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.

Od powyższej decyzji Strona wniosła odwołanie, zaskarżając decyzję w całości.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odnosząc się do stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu lub zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5utd, Organ podniósł, w nawiązaniu do postanowienia art. 18 ust. 5 utd, że ustawodawca zawarł w nim określone zakazy dla podmiotów wykonujących przewozy okazjonalne, których naruszenie jest sankcjonowane karą pieniężną określoną w lp. 2.10 załącznika nr 3 do utd. Słusznie, zdaniem Organu, Organu I instancji ustalił, że Strona w chwili zatrzymania do kontroli, naruszyła art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy. Podczas kontroli bowiem stwierdzono, że na pojeździe znajdowały się niedopuszczalne oznaczenia sugerujące, że kontrolowany pojazd jest licencjonowaną taksówką. Na bokach pojazdu znajdował się napis "Bolt". Powyższe potwierdza dokumentacja fotograficzna w aktach sprawy oraz protokół przesłuchania kierowcy w charakterze świadka, który zeznał m.in., że pojazd ma oznaczenie po bokach z dwóch stron nazwą "[...]".

GITD podkreślił, że dla wykonywania okazjonalnego przewozu osób ustawodawca przewidział szereg ograniczeń mających na celu odróżnienie tego typu działalności od licencjonowanych przewozów osób taksówką. Celem regulacji z art. 18 ust. 5 utd było to, aby pojazdy te nie wyróżniały się względem pozostałych oraz aby sposób oznakowania pojazdu nie wpływał na możliwość jego zatrzymania, którego celem było zawarcie umowy przewozu. Organ podniósł, że umieszczanie na pojeździe charakterystycznych dla taksówek oznaczeń jest przywilejem przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką na podstawie posiadanej, stosownej licencji. Takie oznakowanie pojazdu jest natomiast zakazane dla wszystkich innych przedsiębiorców wykonujących okazjonalny przewóz osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą.

Jak zaakcentował Organ, czynnikiem decydującym o uznaniu umieszczonych na pojeździe oznaczeń za naruszające zakazy z art. 18 ust. 5 utd jest, aby w odbiorze skierowanym do nieograniczonej liczby osób tego rodzaju oznaczenie wywarło lub mogło wywrzeć wrażenie, że pojazd może zatrzymać się w celu zawarcia umowy przewozu. Takie oznakowanie pełni bowiem rolę znaku identyfikującego, wyróżniającego pojazd wykonujący okazjonalny transport drogowy osób. Celem zaś regulacji z art. 18 ust. 5 utd jest, aby pojazdy te nie wyróżniały się względem pozostałych oraz aby sposób oznakowania pojazdu nie wpływał na możliwość jego zatrzymania, którego celem jest zawarcie umowy przewozu. O zatrzymaniu pojazdu nie może bowiem decydować przeświadczenie przeciętnego pasażera, że zatrzymując pojazd z takim oznakowaniem będzie z pewnością mógł skorzystać z umowy przewozowej. Istotne dla stwierdzenia zaistnienia tego naruszenia jest to, że Strona zachowując na pojeździe oznaczenia upodabniające go do taksówki i wykonując nim przejazd daje do zrozumienia potencjalnym odbiorcom, że wykonuje przewozy zarobkowe osób.

Nie budzi również wątpliwości, zdaniem GITD, iż w świetle przepisów prawa kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast bezsprzeczne jest, iż kontrolowany pojazd nie był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób wraz z kierowcą, co potwierdzają dane z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK), dokumentacja fotograficzna zawarta w aktach sprawy oraz protokół kontroli drogowej.Napis,, [...]", który znajdował się na bokach pojazdu w dniu kontroli kojarzy się jednoznacznie z zachętą do pobrania aplikacji [...] celem skorzystania z usługi okazjonalnego przewozu osób oferowanego m.in. w dniu kontroli przez Stronę przedmiotowego postępowania administracyjnego.

Uwzględniając powyższe, GITD stanął na stanowisku, że za zasadne należy uznać nałożenie na Stronę kary pieniężnej za naruszenie zakazu wskazanego w art. 18 ust. 5 pkt 2 utd a Organ I instancji prawidłowo określił karę pieniężną w wysokości 8.000 zł. stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 utd w związku z lp. 2.10 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Organ podkreślił także, że przewóz wykonywany przez Stronę w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie pojazd, którym kierowca wykonywał w dniu kontroli przewóz osób w imieniu Strony, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z informacji z CEPiK, z protokołu kontroli drogowej oraz z dokumentacji fotograficznej w aktach sprawy. Natomiast, zgodnie z art. 18 ust. 4a utd, przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd Skarżącej tego warunku nie spełniał. Ponadto, jak wskazała Organ, przewóz w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 utd, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych.Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Dlatego, zdaniem GITD, Organ I instancji prawidłowo nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.000 zł. stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 utd w związku z lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu GITD podniósł, że w prowadzonym postępowaniu administracyjnym prawidłowo ustalono podmiot wykonujący przewóz w dniu kontroli. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie bowiem wynika, że w dniu kontroli drogowej kierowca wykonywał przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz Spółki. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca kontrolowanego pojazdu zeznał m.in., że jest zatrudniony w [...] sp. z o.o., od której otrzymuje wynagrodzenie za wykonane przejazdy. W toku kontroli drogowej kierowca okazał m.in. umowę zlecenie zawartą ze Spółką oraz wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydanej Stronie. Warto zaznaczyć, iż okazany wypis z licencji stanowił potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię w związku z czym Organ nie ma podstaw do podważania jej autentyczności oraz do negowania faktu, że to Strona wyposażyła kierowcę w ww. uwierzytelnioną kopię wypisu. Dodatkowo pasażer kontrolowanego pojazdu okazał do kontroli fakturę wystawioną przez [...] w imieniu Strony. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest spójny i potwierdza, że przewóz z dnia kontroli wykonywany był w imieniu i na rzecz Skarżącej. Strona, w toku postępowania administracyjnego nie wskazała jakiegokolwiek dowodu wskazującego, że to kierowca wykonywał w dniu kontroli drogowej okazjonalny przewóz osób w imieniu własnym. Z powyższych względów, Organ stanął na stanowisku, że strona przedmiotowego postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo w wyniku kompleksowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego.

Odnosząc się do zarzutu, iż Organ I instancji nie ustalił, czy wykonywane przez Skarżącą czynności nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, a także braku weryfikacji, czy Strona w dniu kontroli posiadała status przedsiębiorcy GITD stwierdził, że należy uznać to za nieistotne dla sprawy. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 maja 2013 r. ( sygn. akt II SA/Op 529/12, Legalis nr 771068), wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.), czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej lub rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, lecz faktycznie świadczy odpłatnie usługę przewozu osób lub rzeczy (nawet jednorazowo) odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 utd.

GITD podkreślił zatem, że Organ I instancji prawidłowo zakwalifikował naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b utd. Nie doszłoteż do naruszenia przez Organ art. 5b utd, gdyż czynności podejmowane przez Skarżącą mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego.

Z powyższych względów Organ przyjął, że decyzja I instancji nie narusza prawa i dlatego,na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r. poz. 256 ze zm. dalej ,,Kpa"),utrzymał ją w mocy.

Od powyższej decyzji Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając decyzję w całości i zarzucając GITD, że naruszył:

1. przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a-b utd w związku z Ip. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez Skarżącą wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie [...], wykonanie tego przejazdu przez kierowcę, nie zaś przez Skarżącą (bądź jej pracownika), świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na Skarżącą kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez Skarżącą, w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 utd;

2. przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 18 ust 4b pkt 1 lit c utd poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd Skarżącej był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest [...] B.V.;

3. przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92a ust 1 i ust. 6 w związku z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy w związku z art. 4 pkt 6a utd poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez Stronę;

4. przepisy prawa materialnego tj. art. 18 ust 5 utd w związku z lp. 2.10 załącznika nr 3 do w/w ustawy - polegające na wymierzeniu Skarżącej kary 8.000 zł. za naruszenie zakazu umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą przedsiębiorcy czy też reklam usług taksówkowych lub przedsiębiorców świadczących takie usługi (niesprecyzowane w treści decyzji), podczas gdy umieszczenie na samochodzie napisu "[...]" nie stanowi oznaczenia identyfikującego przedsiębiorcę ani reklamę usług taksówkowych i przedsiębiorcy świadczącego takie usługi, z tego względu, że aplikacja o nazwie "[...]" nie jest przedsiębiorcą ani nie świadczy usług taksówkowych;

5. art. 7 i art. 77 § 1 Kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie:

-czy wykonywane przez kierowcę czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej,braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny, kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Skarżącej;

- w jaki sposób doszło do skojarzenia kierowcy z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z dnia [...] listopada 2019 roku), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu;

- że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz Skarżącej, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer;

6. przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie tj. art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Organu I instancji;

7. art. 107 § 3 Kpa poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez Skarżącą w odwołaniu od decyzji Organu I instancji w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji [...];

8. art. 8 Kpa poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że zaskarżona decyzja nie wskazuje w żaden sposób, z jakich powodów za przejazd wykonany przez kierowcę odpowiedzialność ma ponosić Skarżąca.Brak jest podstaw do uznania, że to Strona podejmowała i wykonywała działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób w dniu [...] listopada 2019 roku.

Wykonywanie krajowego transportu krajowego zakłada świadczenie odpłatnie usługi przewozu osób lub rzeczy w ramach wykonywania działalności gospodarczej. W tym kontekście należy skonstatować, że Organ wydając zaskarżoną decyzję nie tylko nie ustalił czy formalnie Skarżąca posiada status przedsiębiorcy, ale również nie wykazał, aby czynności przez nią wykonywane (stwierdzone w toku kontroli) posiadały cechy prowadzenia działalności gospodarczej.

Skarżąca podkreśliła, że nie otrzymała wynagrodzenia za swoje czynności od pasażera w kwocie i w sposób podany przez niego. Przejazd samochodemStrony możliwy był dzięki skorzystaniu przez pasażera z platformy internetowej o nazwie [...]. Dzięki tej aplikacji możliwe jest skojarzenie kierowcy, który jedzie na określonej trasie z osobą trzecią, która chciałaby na tej trasie zostać przewieziona.Co ważne zapłata za taki przejazd odbywa się na rzecz platformy internetowej [...] (nie zaś na rzecz kierowcy) za możliwość skojarzenia kierowcy i pasażera. Na wysokość tej zapłaty w żaden sposób nie ma wpływu stanowisko samego kierowcy.

Strona zakwestionowała także to, że w dniu [...] listopada 2019 r. wykonywała transport drogowy oraz przewóz okazjonalny.Ponadto Spółka podkreśliła, że jeżeli już Organ uznał, że doszło do wykonaniakrajowego transportu drogowego w rozumieniu ustawy, to podmiotem wykonującym transport, a więc naruszającym przepisy ustawy z pewnością nie był adresat decyzji.

Zdaniem Skarżącej Organ wydając zaskarżoną decyzję nie wykorzystał zatem wszystkich możliwości dowodowych w sprawie i nie ustalił w sposób należyty stanu faktycznego. Strona podniosła, że nie wykonywała przewozu okazjonalnego. Immanentną cechą tego rodzaju przewozu jest okoliczność, że przewóz grupy pasażerów następuję z inicjatywy kierującego lub pasażera. W okolicznościach niniejszej sprawy należy uznać, że to nie Skarżąca zainicjowała przejazd. Przewóz ten był możliwy dzięki skorzystaniu przez pasażera z aplikacji internetowej kojarzącej kierujących i pasażerów. Zjawisko to jest zbliżone do tzw. carsharingu (carpoolingu), natomiast z pewnością nie mieści się w pojęciu przewozu okazjonalnego.

Ponadto, zdaniem Strony, Organ niesłusznie nałożył karę 8000 zł. określoną w lp. 2.10 załącznika nr 3 do utd. Cytowany przez Organ w zaskarżonej decyzji in extenso art. 18 ust 5 utd wprowadza m.in. zakaz umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących jakie usługi. Organ w decyzji nie wskazał, jaki konkretny zakaz został złamany przez Skarżących w związku umieszczeniem napisu "[...]" na drzwiach pojazdu. Niemniej jednak należy podkreślić, że aplikacja internetowa o nazwie "[...]" nie jest przedsiębiorcą, nie stanowi również nazwy przedsiębiorcy. Aplikacja nie jest również przedsiębiorstwem taksówkowym ani nie świadczy usług taksówkowych. Tym samym twierdzenie, że umieszczenie napisu

"[...]" na drzwiach samochodu stanowić miałoby złamanie zakazu, o którym mowa w art. 18ust 5 utd stanowi jedynie nieudolną próbę dopasowania stwierdzonego w protokole stanu faktycznego do naruszeń obciążonych wysokimi sankcjami.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji jest nałożenie na Skarżącą kary pieniężnej za dokonanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b utd oraz za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu lub zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5utd.

Przewóz okazjonalny, zgodnie z art. 4 pkt 11 utd to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

W sprawie niewątpliwe jest, że przewóz, o którym mowa w zaskarżonej decyzji nie stanowił publicznego przewozu osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami (tj. przewozu regularnego określonego w art. 4 pkt 7 utd), niepublicznego przewozu regularnego określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (tj. przewozu regularnego specjalnego określonego w art. 4 pkt 9 utd) ani też wielokrotnego przewozu zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu warunków określonych w art. 4 pkt 10 utd (tj. przewozu wahadłowego).

Należy także mieć na uwadze, że stosownie do art. 5 ust 1 utd podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2 utd, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE.

W oparciu o wspominany art. 5b ust. 1 utd trzeba zauważyć, że podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Wyróżniamy trzy rodzaje takiej licencji w zakresie przewozu osób, w zależności od tego czy przewóz będzie dokonywany samochodem osobowym (art. 5b ust. 1 pkt 1 utd), pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą (art. 5b ust.1 pkt 2 utd) czy też taksówką (art. 5b ust. 1 pkt 3 utd).

Na podstawie art. 18 ust. 4a utd, przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Przewozu okazjonalnego dokonywanego tego rodzaju pojazdem samochodowym w ramach krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób dotyczy zatem licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 2 utd.

Natomiast, w świetle art. 18 ust. 4b pkt 2 utd, dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi, niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a tego artykułu i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa. Przewozu okazjonalnego dokonywanego na tej podstawie w ramach krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym dotyczy zatem licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 utd.

Reasumując dopuszczalny byłby przewóz okazjonalny, o którym mowa w art. 18 ust 4b utd w sytuacji gdyby przedsiębiorca legitymował się licencją na przewóz samochodem osobowym a nadto spełnione byłyby wszystkie, wskazane powyżej przesłanki dopuszczalności takiego przewozu w odniesieniu do samochodu osobowego niespełniającego kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a i będącego wyłączną jego własnością lub stanowiącego przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

Zdaniem Sądu, Organ dokonał prawidłowej wykładni ww. przepisów prawa i zasadnie zastosował je do niewadliwie ustalonego stanu faktycznego sprawy. Należy bowiem zgodzić się ze stanowiskiem, że sporny w niniejszej sprawie przewóz stanowił przewóz okazjonalny albowiem nie może być uznany za przewóz regularny, przewóz regularny specjalny czy przewóz wahadłowy.

Z materiału dowodowego zgromadzonego na potrzeby mającego w sprawie zapaść rozstrzygnięcia wynika, że Skarżąca posiadała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, a zatem licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 utd.

Z okoliczności stanu faktycznego ustalonego przez Organy w sposób wyczerpujący wynika także, że przewóz został wykonany w celach zarobkowych Skarżącej. W jej imieniu i na jej rzecz usługę przewozu wykonywał bowiem kierowca. Za przewóz została uiszczona przez pasażera opłata w wysokości 10,22 zł. (faktura nr [...] z dnia [...] listopada 2019r., zeznania pasażera J. F.). Zamówienie zaś wykonania przedmiotowej usługi transportu nastąpiło z wykorzystaniem aplikacji [...] (faktura nr [...] z dnia [...] listopada 2019r.,zeznania pasażera J. F., zeznania kierowcy J. W.). Usługa została zatem wykonana na rzecz i w imieniu Skarżącej, co wynika z materiału dowodowego, w tym m.in. z faktury wystawionej w imieniu Strony, a zatem i w związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą.

Trzeba jednocześnie zauważyć, że wykonanie przewozu nie nastąpiło w oparciu o umowę zawartą w formie pisemnej bezpośrednio z klientem w lokalu przedsiębiorstwa (zeznania pasażera oraz kierowcy). Niespełniona zatem została przesłanka z art.18 ust. 4b pkt 2 lit b utd, w sytuacji gdy niespełnienie chociażby jednej z przesłanek ujętych w art. 18 ust. 4b utd wystarczy dla uznania niedopuszczalności przewozu okazjonalnego w omawianym przypadku. Organ uprawniony był zatem do wnioskowania, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki dla wykonania przewozu okazjonalnego. W konsekwencji zarzuty skargi kwestionujące to stanowisko nie są zasadne.

Okoliczności przyjęte za podstawę dokonanych przez Organy obu instancji ustaleń co do stanu faktycznego sprawy zostały wywiedzione z protokołu kontroli i załączników do tego protokołu.

Protokół kontroli, jako dokument urzędowy, korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym i korzysta ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. W niniejszej sprawie protokół nie został podpisany przez kierowcę, który odmówił jego podpisania bez podania przyczyny. Należy podzielić stanowisko Organu, że okoliczność braku podpisu pod protokołem nie pozbawia go mocy dowodowej. Z okolicznością tą, przewidzianą w art. 74 ust. 2 utd, ustawa nie wiąże bowiem żadnego skutku procesowego, wymagając jedynie aby zostało to odnotowane w protokole, co w niniejszej sprawie zostało uczynione. Dodać nadto należy, że ustalenia poczynione w protokole pozostają spójne z zebranym w sprawie materiałem.

Reasumując, Strona posiadała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, przy czym niespełnione zostały wymogi wynikające z art. 18 ust. 4a oraz ust. 4b pkt 2 utd. Samochód osobowy, którym dokonano przewozu pasażerów, nie spełniał bowiem kryteriów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a utd gdyż nie był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, lecz do przewozu 5 osób wraz z kierowcą, co wynika z zapisów w protokole kontroli.

Nie zaistniały również wszystkie przesłanki, które umożliwiałyby niespełnienie przez Skarżącą wymogów konstrukcyjnych pojazdu z art. 18 ust. 4a utd. Jak natomiast wynika z treści art. 18 ust. 4a pkt 2 utd, przesłanki wymienione w tym przepisie muszą być spełnione łącznie, aby możliwe było zastosowanie uregulowanego w tym przepisie wyjątku od wymogów konstrukcyjnych samochodu, którym dokonywany jest przewóz okazjonalny.

W konsekwencji zasadnie GITD uznał, że w niniejszej sprawie doszło do przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd w warunkach niespełnienia także przesłanek, o których mowa w art. 18 ust. 4b utd.

W odniesieniu zaś do drugiego ze stwierdzonych w zaskarżonej decyzji naruszeń trzeba wskazać, że zgodnie z art. 18 ust. 5 utd, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnychw krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru;

2) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi;

3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

W powołanym przepisie ustawodawca zawarł określone zakazy dla podmiotów wykonujących przewozy okazjonalne, których naruszenie jest sankcjonowane karą pieniężną określoną w lp. 2.10 załącznika nr 3 do utd w wysokości 8000 zł. Powyższa regulacja podkreśla odrębność przewozów wykonywanych taksówką od przewozów okazjonalnych i zapobiega ich myleniu przez konsumentów. Umieszczanie na pojeździe charakterystycznych dla taksówek oznaczeń jest przywilejem przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką na podstawie posiadanej stosownej licencji (art. 5b ust. 1 pkt 3 utd). W orzecznictwie wskazuje się, że celem wprowadzenia regulacji zawartej w art. 18 ust. 5 utd, tj. zakazu umieszczania na pojazdach wykonujących przewozy okazjonalne m.in. "innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy" z jednej strony było zapewnienie skutecznej ochrony przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką przed konkurencją ze strony przedsiębiorców niemających stosownej licencji, a z drugiej strony w celu ochrony pasażerów przed wprowadzeniem w błąd co do rodzaju wykonywanego przewozu.

Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 kwietnia 2012r.(sygn. akt II GSK 387/11) ,,ratio legis wprowadzenia zakazów, określonych w art. 18 ust. 5 u.t.d., było wyeliminowanie przypadków wykonywania transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki i omijania restrykcyjnych przepisów dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (por. uzasadnienie do projektu ustawy, druk sejmowy nr 3930). Wprowadzenie ścisłego rozróżnienia transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego (w omawianym znaczeniu) polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczenia pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozów. Art. 18 ust. 5 u.t.d. ma więc na celu przeciwdziałanie wprowadzaniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie posiada standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką".Istotą tej regulacji było, żeby pojazdy wykonujące przewozy okazjonalne nie wyróżniały się od pozostałych, a także aby sposób ich oznakowania nie wpływał na możliwość zatrzymania celem zawarcia umowy przewozu. Takie oznakowanie pojazdu jest natomiast zakazane dla wszystkich innych przedsiębiorców wykonujących okazjonalny przewóz osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 5649/16).

Z materiału fotograficznego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że oznakowanie pojazdu Strony wspomnianym napisem jest wyraźne i łatwo dostrzegalne dla potencjalnego klienta. Organy zasadnie uznały, że oznakowanie pojazdu napisem "[...]" stanowi niedozwoloną reklamę przewozów okazjonalnych, które zamawiane są za pomocą aplikacji mobilnej "[...]", instalowanej w telefonie. Nie jest zaś istotna dla możliwości nałożenia sankcji z lp. 2.10 załącznika nr 3 do utd okoliczność, iż [...] sam w sobie nie stanowi nazwy (firmy) konkretnego przedsiębiorcy. Należy mieć bowiem na uwadze, że oznakowanie pojazdu tym napisem kojarzy się aktualnie powszechnie i jednoznacznie z zachętą do pobrania aplikacji [...] celem skorzystania z usługi okazjonalnego przewozu osób (por. wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 2443/19). Nie powinno budzić wątpliwości, że w odbiorze szerokiej rzeszy społeczeństwa nazwa "[...]" oznacza sposób zamawiania usług przewozowych za pomocą aplikacji instalowanej w telefonie, kojarzonej jako tańsza alternatywa dla taksówek i stanowiących w konsekwencji konkurencję dla licencjonowanych taksówek.

W konsekwencji uznać należy, że zachodziły podstawy do nałożenia na Skarżącą kary za naruszenie zakazu określonego w art. 18 ust. 5 pkt 2 utd w wysokości przewidzianej w lp. 2.10 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Zgodnie z art. 92a ust. 1utd, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz zaś naruszeń lub warunków przewozu drogowego oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia popełnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy została określona w lp. 1-9 załącznika nr 3 do utd.

Stosownie zaś do postanowienia lp. 2.11. załącznika nr 3 do utd wysokość kary pieniężnej z tytułu tego naruszenia wynosi 8000 zł. a zatem przyjęta została w prawidłowej wysokości w zaskarżonej decyzji.

W myśl zaś postanowienia lp. 2.10 załącznika nr 3 do utd wysokość kary pieniężnej z tytułu ujętego w tym punkcie naruszenia wynosi 8000 zł. a zatem także została prawidłowo określona przez Organy.

Jednocześnie należy mieć na uwadze, że zgodnie z postanowieniem 92a ust 3 utdsuma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 tego artykułu, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 zł. a zatem zasadnie w oparciu o ten przepis prawa kara pieniężna została określona w wysokości 12 000 zł. albowiem wspomniane naruszenia zostały stwierdzone podczas jednej kontroli w dniu [...] listopada 2019r.

Odnosząc się do zarzutu sformułowanego przez Skarżącą w skardze a opierającego się na twierdzeniu, że czynności podejmowane przez Stronę nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego wskazać należy, że transportem drogowym jest podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy (art. 4 pkt 1 utd). W świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy bezspornym jest, że to Strona, posiadając licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób, odpłatnie (zarobkowy przewóz osób), w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (co potwierdza wystawiona na jej rzecz faktura), pojazdem zarejestrowanym w kraju.

Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 lutego 2020 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2107/19) zasadnym staje się w tego typu sprawach, posiłkowanie się dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 20 grudnia 2017 r. (C- 34/15) analizą charakteru usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną [...], analogiczną do aplikacji [...]. Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (,,TFUE"). Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami, nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług tych kierowców.

Omawianą usługę pośrednictwa pomiędzy klientem (pasażerem) a kierowcą, Trybunał uznał za integralną część złożonej usługi, której głównym elementem jest usługa przewozowa, wobec czego należy zakwalifikować ją jako usługę w dziedzinie transportu, a nie usługę społeczeństwa informacyjnego i podlega ona nie postanowieniom art. 56 TFUE dotyczącego swobodnego przepływu usług w ogólności, lecz postanowieniom art. 58 ust. 1 TFUE, będącego przepisem szczególnym, w myśl którego swobodę przepływu usług w dziedzinie transportu regulują postanowienia tytułu dotyczące transportu.

Powyższy wyrok potwierdza dodatkowo prawidłowość oceny charakteru wykonywanej usługi przez Skarżącą jako usługi transportowej. Skoro bowiem TSUE potraktował firmę UBER (platformę konkurencyjną do Bolt), jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to oczywistym jest, że Skarżąca jako realizator drugiej części usługi (przewóz pasażera), za którą pobiera opłatę i wystawia fakturę, również wykonywała usługę transportową (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (,,WSA") w Krakowie z dnia 29 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1141/17; wyrok WSA w Gliwicach z dnia z 1 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 1048/18; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2358/17 i z dnia 11 lipca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 390/19).

Powyższe przesądza, że działanie Skarżącej mieściło się w ramach pojęcia krajowego transportu drogowego, czyli podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym zarejestrowanym w kraju. W tych okolicznościach należy zatem przyjąć, że Strona bezspornie wykonywała usługi w zakresie transportu drogowego.

Jeżeli zaś chodzi o kwestionowanie wykonywania przez Stronę przewozu okazjonalnego z powodu rzekomego braku wykazania przez Organ, że przewóz ten nastąpił z inicjatywy kierującego lub pasażera, to wskazać należy, iż z protokołów przesłuchania świadków, jak i dowodów znajdujących się w aktach administracyjnych (faktura wystawiona na rzecz Strony) wyraźnie wynika, iż pasażer zamówił przewóz, korzystając z aplikacji [...]. Jest to zatem ewidentna inicjatywa pasażera w celu wykonania na jego rzecz przejazdu okazjonalnego. Nie mają zatem znaczenia przywoływane przez Stronę analogie do carpoolingu i carsharingu. Nie było też konieczne zbadanie zasad działalności aplikacji umożliwiającej ,,wspólny przejazd" jak wskazuje Skarżąca albowiem zasada na jakiej doszło do zamówienia usługi nie może budzić wątpliwości w świetle zgromadzonych przez Organ dowodów.

Reasumując, nie zasługują zatem na uznanie twierdzenia Strony, że w oparciu o zgromadzony materiał nie można było ustalić, czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego. Nie sposób także podzielić poglądu Skarżącej naruszenia prawa materialnego tj. art. 92a ust. 1 i ust. 6 w związku z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy oraz w związku z art. 4 pkt 6a utd poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy pomimo tego, że brak spełnienia tego kryterium przez Stronę.

Organy obu instancji prawidłowo ustaliły, iż to Skarżąca, a nie kierowca jest stroną przedmiotowego postępowania. Należy wskazać, że przeprowadzone postępowanie dowodowe bezspornie też wykazało, że w dniu [...] listopada 2019r. kierowca wykonywał transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym w imieniu i na rzecz Skarżącej a potwierdza to chociażby faktura wystawiona w imieniu Strony (a nie kierowcy) z tytułu wykonanej usługi transportowej. Ponadto, okoliczność ta jednoznacznie wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych oświadczenia kierowcy w toku dokonywanego przesłuchania. Wbrew tezom zawartym w skardze, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy stwierdzić zatem należy, że przewóz ten był wykonywany w ramach działalności gospodarczej Skarżącej i to ona była stroną umowy przewozu a nie kierowca, który tylko działał w jej imieniu i na jej rzecz. W tym stanie rzeczy nie było wymagane dodatkowe ustalenie, czy kierowca wykonywał powierzone mu czynności w ramach własnej działalności gospodarczej. Wbrew bowiem wątpliwościom wyrażonym w skardze, jasne jest, że kierowca w wykonaniu powierzonych przez Skarżącą czynności dokonał przewozu (vide: umowa zlecenia, zeznania kierowcy), jak i z tego tytułu wystawiona została faktura opiewająca na opłatę należną Stronie (faktura nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r.).

W kontekście niniejszej sprawy nie może ostać się jako zasadny także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a - b w związku z lp. 2.11 załącznika nr 3 do utd polegający na uznaniu, że czynności wykonywane przez Stronę wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie Bolt, wykonanie tego przejazdu przez kierowcę nie zaś przez Skarżącą (bądź jej pracownika), świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na Skarżącego kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez Stronę, w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 utd.

Organy dokonały prawidłowej wykładni wskazanych przepisów prawa materialnego i zasadnie przyjęły na gruncie stanu faktycznego sprawy, że to Strona jest podmiotem wykonującym przewóz drogowy a stwierdzone naruszenie wymagało nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej określonej w lp. 2.11 załącznika nr 3 do utd oraz że Spółka dopuściła się także naruszenia art. 18 ust. 5 utd co musiało skutkować przyjęciem, że powinna zostać obciążona karą pieniężną także z tego tytułu (lp. 2.10 załącznika nr 3 do utd). Zasadnie także, w oparciu o przepis art. 92a ust. 1 w związku z ust. 3 utd Organy przyjęły, że ostatecznie na Stronę może zostać nałożona kara pieniężna w wysokości 12 000 zł.

Organ w niniejszej sprawie nie uchybił przepisom postępowania administracyjnego w tym w szczególności normom wynikającym z art. 7, art. 76 § 1 art. 77 § 1 art. 80 oraz art. 107 § 3 Kpa. GITD nie naruszył przy tym przepisu art. 107 § 3 Kpa.Sąd ocenia, że wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy zostały należycie wyjaśnione i opisane w zaskarżonej decyzji, spełniając wymogi w zakresie jej uzasadnienia. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy w oparciu o który Organ wydałswoje rozstrzygnięcie został zebrany w sposób wyczerpujący, pozwalający na ustalenie okoliczności istotnych w niniejszej sprawie. Ustalenia te zaś pozwalały na przyjęcie, że wykonywany przez Stronę przewóz był przewozem okazjonalnym samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu. Nadto, w świetle ustaleń kontroli zasadnym w ocenie Sądu było przyjęcie, że umieszczenie na samochodzie napisu Bolt jednoznacznie identyfikuje przedsiębiorcę posługującego się tym pojazdem jako oferującego usługi przewozu osób.

Następnie Organ dokonał prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie a za stwierdzone naruszenia została wskazana kara pieniężna w prawidłowej wysokości determinowanej treścią postanowienia lp. 2.10 oraz 2.11. załącznika nr 3 do utd w związku z art. 92a ust. 1 i ust. 3 utd.

Powyższe prowadzi do wniosku, że Organ w niniejszej sprawie nie naruszył art. 8 Kpa gdyż nie prowadził postępowania w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Nie może zaś stanowić naruszenia tej zasady fakt, iż Strona nie zgadza się z kierowanym do niej rozstrzygnięciem organu administracji publicznej. Organ w zaskarżonej decyzji dał wyraz należytej ocenie dowodowej, w pełni oddającej rzeczywisty stan rzeczy i zawarł przekonywującą argumentację oraz wyjaśnił na podstawie jakich dowodów zdecydował o nałożeniu na Skarżącą kary pieniężnej.

W konsekwencji powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r. poz. 374 ze zm.).