Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 404/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Janusz Walawski, Maria Werpachowska (spr.), Protokolant, referent stażysta Magdalena Frąckiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M. D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji – oddala skargę –


UZASADNIENIE

W dniu [...] września 2017 r. Komendant Komisariatu Kolejowego Policji w W. skierował do Komendanta [...] Policji wniosek personalny o zwolnienie ze służby w Policji M. D. - policjanta Ogniwa [...] Wydziału [...] Komisariatu Kolejowego Policji w W. - na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w dniu [...] września 2017 r. w Prokuraturze Rejonowej w [...]wymienionemu policjantowi ogłoszono postanowienie z dnia [...] sierpnia 2017 r. o przedstawieniu zarzutów popełnienia przestępstwa z art. 200 § 1 Kk.

Komendant [...] Policji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia M.D. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, pismem z dnia [...] września 2017 r. wystąpiono do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy [...] Policji z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji M. D. z uwagi na ważny interes służby, jednakże w zakreślonym w piśmie terminie (do dnia wydania rozkazu) nie uzyskał odpowiedzi.

Komendant [...] Policji rozkazem personalnym nr[...] z dnia [...] października 2017 r. zwolnił M. D. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji - z dniem [...] listopada 2017r.

W uzasadnieniu opisał stan faktyczny sprawy i wskazał, że każdy policjant, aby mógł skutecznie wykonywać obowiązki służbowe w macierzystej formacji musi pozostawać poza wszelkimi podejrzeniami o jakiekolwiek zachowania sprzeczne z prawem. Uzasadnione podejrzenie popełnienia przez M. D. przestępstwa z art. 200 § 1 Kk, które w oczach społeczeństwa zasługuje na szczególne potępienie, niewątpliwie godzi w dobro służby, dobre imię Policji i wszystkich jej funkcjonariuszy oraz nie sprzyja budowaniu autorytetu tej formacji.

W dniu [...] listopada 2017 r., skarżący reprezentowany przez adwokata wniósł odwołanie od wskazanego rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji, załączając do niego stosowne pełnomocnictwo. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż wydanie przez prokuratora postanowienia o przestawieniu zarzutów M.D. powinno skutkować wydaniem zaskarżonego rozkazu przez wzgląd na istnienie ważnego interesu służby, w sytuacji, gdy postanowienie o przedstawieniu zarzutów nie ma żadnej wartości procesowej i nie uprawdopodabnia winy skarżącego. Nadto wskazał na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:

2. naruszenia art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji słusznego interesu strony, a oparcie się jedynie na przesłance interesu społecznego pomimo, iż decyzja organu I instancji polegała na uznaniu administracyjnym, podczas gdy ocena jej zasadności winna doprowadzić nie tylko do uwzględnienia interesu społecznego, ale i słusznego interesu skarżącego;

3. naruszenia przepisów art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. oraz przepisem art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie dokładnego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, a w konsekwencji do zwolnienia ze służby w Policji, pomimo, że ciążą na nim jedynie podejrzenia o popełnieniu przestępstwa, co nie jest jednoznaczne z dopuszczeniem się czynu naruszającego ważny interes służby;

4. naruszenia przepisu art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu niniejszej sprawy;

5. naruszenia przepisu art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie decyzji, od której służy odwołanie, rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes społeczny, podczas gdy ze względu na wyjątkowy charakter tej instytucji i konieczność ścisłej wykładni jej przesłanek, należy uznać, że w przedmiotowej sprawie nie występuje realne zagrożenie wymienionych w tym przepisie dóbr chronionych.

Z tych względów pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 – dalej jako "k.p.a."), utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2017 r. o zwolnieniu ze służby w Policji M. D.

Organ wskazał, że podstawę materialnoprawną zwolnienia st. post. M. D. ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 – dalej jako "ustawa o Policji'), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Użycie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 Kpa).

Komendant podał, że pojęcie ważnego interesu służby nie zostało w ustawie sprecyzowane, ani też bliżej określone. Nie może jednak ulegać wątpliwości, że przy odczytywaniu treści powyższego terminu należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. Dodał przy tym, że przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. We wszystkich natomiast wypadkach ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku.

Rolą organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. W rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadza się zatem do wyjaśnienia i oceny, czy w obecnym stanie faktycznym pozostawienie M. D. w służbie narusza jej ważny interes.

W ocenie Komendanta Głównego Policji policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, należy między innymi ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważnych zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z powyższego sprawę. Składa bowiem ślubowanie (o treści wskazanej w art. 27 ust. 1 cytowanej ustawy), podczas którego zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. W konsekwencji już samo podejrzenie policjanta o zachowanie karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Policjant, któremu przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa.

Komendant Główny Policji wskazał, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że wobec M. D. wydano w dniu [...] sierpnia 2017 r. postanowienie o przedstawieniu zarzutów tego, że:

1. w nocy z [...] na [...] kwietnia 2017 t. w [...], woj. [...], dopuścił się wobec małoletniej X. Y. urodzonej w dniu [...] grudnia 2005 r. innej czynności seksualnej, w ten sposób, że gdy spała, wsunął dłoń pod jej bieliznę i dotykał jej krocza, w tym zewnętrznych narządów płciowych, tj. o czyn z art. 200 § 1 Kk,

2. w nocy z [...] na [...] maja 2017 r. w [...], woj. [...], dopuścił się wobec małoletniej X. Y. urodzonej w dniu [...] grudnia 2005 r. innej czynności seksualnej, w ten sposób, że gdy spała, wsunął dłoń pod jej bieliznę i dotykał jej krocza, w tym zewnętrznych narządów płciowych, tj. o czyn z art. 200 § 1 Kk.

W dniu [...] listopada 2017 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] sporządził akt oskarżenia przeciwko wymienionemu policjantowi.

Komendant podkreślił, że oskarżenie M. D. o wskazane przestępstwa nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o których mowa w rocie ślubowania policjanta. Są to ponadto przestępstwa o znacznym ciężarze gatunkowym, związane z naruszeniem wolności seksualnej, a nadto negatywnie odbierane wśród społeczeństwa. Tym samym uznał, że M.D. nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Okoliczności te uniemożliwiają natomiast pozostawienie wymienionego w służbie.

W ocenie organu policjant, który oskarżony jest o czyn z art. 200 § 1 Kk. polegający na dopuszczeniu się innej czynności seksualnej wobec osoby małoletniej niewątpliwie utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu. Brak stosownych działań wobec policjanta oskarżonego o popełnienie przestępstw, zwłaszcza tego rodzaju, może mieć niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz niewątpliwie nie sprzyja budowaniu autorytetu omawianej formacji i jej funkcjonariuszy. Społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, nawet we własnych szeregach. Zdolność do natychmiastowej reakcji na takie zjawiska jest niezbędna do umacniania dyscypliny i zapewnienia odpowiedniego poziomu etycznego wszystkich funkcjonariuszy Policji.

Komendant Główny Policji uznał, że zgromadzone w niniejszym postępowaniu materiały nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności rozwiązania ze M. D. stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Przepis ten obliguje zatem do zasięgnięcia opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby, jednak nie uzależnia zwolnienia funkcjonariusza w tym trybie od wydania opinii przez organ związkowy. W niniejszej sprawie przesłanka zasięgnięcia opinii organizacji związkowej została spełniona.

Dalej organ wskazał, że okolicznością, która była podstawą zaskarżonej decyzji nie jest popełnienie przestępstwa przez M. D., ale przedstawienie przez prokuratora zarzutu popełnienia określonych przestępstw, a następnie sporządzenie wobec wymienionego policjanta aktu oskarżenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2018 r., M. D. reprezentowany przez adwokata, wniósł o jej uwzględnienie i uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji oraz rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania wg. norm przepisanych. W skardze zawarł wobec zaskarżonego aktu zarzuty tożsame co w odwołaniu, przedstawione w pkt 2, 3, 4, 5 niniejszego uzasadnienia.

U uzasadnieniu wskazał, że nie sposób zaaprobować poglądu, że postawienie zarzutu funkcjonariuszowi powoduje, że policjant traci przymiot nieskazitelnego charakter, a w konsekwencji pozostawienie go w służbie narusza ważny interes tej służby. Niezależnie od tego, że w stosunku do policjanta, wobec którego postawione zostały zarzuty karne stosuje się zawieszenie w czynnościach służbowych, to jednak zbyt daleko idące jest zdefiniowanie, że ważny interes służby jako przesłanka zwolnienia materializuje się w każdym przypadku postawienia zarzutów. Trudno też zgodzić się z argumentem o możliwości demoralizującego wpływu M.D. na innych policjantów, szczególnie wobec faktu, iż organy nie przesłuchały chociażby funkcjonariuszy jednostki, w celu ustalenia wzorowego pełnienia służby i nieposzlakowanej opinii, którą cieszy się skarżący. Konkludując pełnomocnik stwierdził, że jako podstawę zwolnienia ze służby organy uznały jedynie okoliczność przedstawienia skarżącemu zarzutów z art. 200 K.k. Z uzasadnienia organu wynika, że postępowanie dowodowe i ocena dowodów do tej jednej kwestii, co czynić ma zbędnym jakiekolwiek inne postępowanie dowodowe. Taka wykładnia narusza przepisy postępowania administracyjnego, jak też materialnoprawny przepis będący przesłanką rozstrzygnięcia.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozkazie personalnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga nie została uwzględniona, albowiem zarówno zaskarżony rozkaz personalny, jak i rozkaz personalny organu I instancji odpowiadają prawu. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, jak również prawa procesowego w stopniu, który miałby wpływ na wynik niniejszej sprawy. Zarzuty skargi nie są zasadne.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego rozkazu stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Istotą sprawy było zatem dokonanie przez organ Policji ustalenia, czy pozostawienie M. D. w służbie narusza ważny interes służby i uzasadnia tym samym jego zwolnienie ze służby. Organy dokonały w tej sprawie prawidłowej wykładni i właściwie zastosowały przepis art. 41 ust. 2 pkt 5, jak też art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, w sposób wyczerpujący uzasadniając przy tym podjęte rozstrzygnięcia, co pozwoliło Sądowi stwierdzić, iż ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie była dowolna. Nadto, organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i należycie go rozważył.

Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślenia wymaga, że istotą tej sprawy nie było ustalenie, czy doszło do popełnienia przez skarżącego przestępstwa z art. 200 § 1 Kk. Organ Policji takich ustaleń nie dokonywał i nie na tym oparł rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, co jednoznacznie wynika z uzasadnienia tego rozkazu.

W przedmiotowej sprawie okolicznością niesporną jest fakt, że na datę wydania zaskarżonej decyzji zwolniony policjant stał pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 200 § 1 Kk (dopuszczenia się innej czynności seksualnej z osobą małoletnią poniżej lat 15). Powyższe sprawiło, że policjant przestał legitymować się przymiotem "nieposzlakowanej opinii". Utracił więc atrybut konieczny do pozostawania w służbie. To zaś sprawiło, iż organ mógł uznać, że w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed tą formacją, leży wydalenie skarżącego z szeregów służby. Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, że pozostawanie skarżącego pod zarzutem popełnienia przestępstwa, zwłaszcza tego rodzaju, może mieć niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji jest zachowaniem nagannym w odbiorze społecznym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Jest to to przestępstwo o znacznym ciężarze gatunkowym, a nadto bardzo negatywnie odbierane wśród społeczeństwa. Tym samym skarżący nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Nie zachodziła też potrzeba, na co wskazał pełnomocnik skarżącego, przesłuchania funkcjonariuszy jednostki, w celu ustalenia wzorowego pełnienia służby i nieposzlakowanej opinii M. D. Nawet uprzednie wzorowe pełnienie służby w świetle zarzutu przedstawionego przez prokuratora, jak prawidłowo przyjął organ, pozbawiało skarżącego przymiotu nieposzlakowanej opinii

Nie można zgodzić się ze skarżącym, że organy nie dokonały dokładnego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, pomimo że na skarżącym ciąży jedynie oskarżenie o popełnienie przestępstwa. Sąd stwierdza, że zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji pozostaje bez związku z prowadzonym postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem tego postępowania, a rozstrzygnięcie sprawy karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby. Przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu są bowiem takie okoliczności lub zachowania policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, które utrudniają lub wręcz uniemożliwiają jej pełnienie. Samo już objęcie policjanta przez prokuratora zarzutem dotyczącym popełnienia czynu określonego w art. 200 § 1 Kk a następnie skierowanie aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w [...] sprawia, że traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym. Elementy te są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w Policji. Podstawy zwolnienia z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, jak już wcześniej wskazano, nie stanowi fakt popełnienia zarzucanego czynu, a fakt postawienia zarzutu przez prokuratora. Stąd zarzucane skarżącemu przez prokuratora przestępstwo, nie tylko nie musiało, ale wręcz nie mogło być udowadniane przez organ w niniejszym postępowaniu. Organ prowadząc postępowanie w omawianym trybie, nie może dublować postępowania karnego prowadzonego przez prokuratora. Ocenić natomiast musi, czy wobec tych okoliczności postawienia zarzutów przez prokuratora, a następnie przedstawienia aktu oskarżenia policjant może pozostawać dalej w służbie czy też sprzeciwia się temu ważny interes służby.

W świetle powyższego Sąd stwierdza za niezasadny zarzut naruszenia art. 7 77 § 1, 80 i 11 k.p.a. Prawidłowo bowiem organy orzekające w sprawie uznały, iż specyfika pracy organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie sprawia, iż sam fakt postawienia skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstwa przez prokuratora, a następnie skierowanie aktu oskarżenia do Sądu, stanowi przesłankę zwolnienia ze służby. Podejrzenie funkcjonariusza o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby" (por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1886/10, publ. LEX nr 821111).

Na podstawie materiału dowodowego należy stwierdzić, że organy Policji miały prawo – w stanie faktycznym tej sprawy – zastosować przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Ustawa o Policji nie definiuje pojęcia ważnego interesu służby, jednakże jest bezsporne, że należy ten interes rozumieć i rozpatrywać w kontekście celów i zadań Policji, jako formacji uzbrojonej, przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa, ochrony osób i mienia przed bezprawnym zamachem. Nie sposób podważyć twierdzenia organu, że postawienie skarżącemu przez prokuratora zarzutu z art. 200 § 1 Kk – dopuszczenia się innej czynności seksualnej wobec osoby małoletniej, niewątpliwie powoduje po stronie policjanta utratę przymiotów koniecznych do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu. Takie zachowanie w odbiorze społecznym, jak podkreślił organ, nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem Policji. Nie sposób podważyć także stwierdzenia organu Policji, że brak stosownych działań wobec policjanta oskarżonego o popełnienie przestępstwa, zwłaszcza tego rodzaju, miało niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji. Wymieniony, jako funkcjonariusz Policji miał działać na rzecz bezpieczeństwa obywateli, być wzorem poszanowania prawa, tymczasem postąpił wbrew tym zasadom.

Organ uznał, że ważny interes służby jest tożsamy w tej sprawie z interesem społecznym i jest to, na gruncie tej sprawy, niepodważalne. Funkcjonariusz Policji ma służyć społeczeństwu, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji). Tak w służbie, jak i poza nią powinien być zawsze gotowy do niesienia pomocy w zakresie zapobieżenia, czy zminimalizowania skutków wszelkich zachowań i zdarzeń wymierzonych przeciwko obywatelom (v. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 673/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). W stanie faktycznym tej sprawy organ Policji miał podstawy, aby przyjąć, że spełniona została przesłanka ważnego interesu służby uniemożliwiająca pozostawienie skarżącego w tej służbie. Podkreślenia wymaga, iż funkcjonariusze Policji, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o działania sprzeczne z prawem. Samo już zaś objęcie policjanta przez prokuratora zarzutem dotyczącym popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z pracą w organach ścigania. Organy Policji wystarczająco wyczerpująco uzasadniły, że dalsze pozostawanie skarżącego w Policji nie jest możliwe.

Podkreślić należy, że sąd administracyjny nie dokonuje kontroli prowadzonej przez organ Policji polityki kadrowej. Do sądu administracyjnego należy dokonanie oceny, czy działanie organu i podjęte w jego ramach rozstrzygnięcia nie były dowolne, czy organ rozważył wszechstronnie wszystkie okoliczności istotne w tej sprawie oraz czy wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia. Biorąc to pod uwagę Sąd stwierdza, że organy Policji miały podstawy do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i przepis ten został zastosowany prawidłowo. W sprawie tej organ wypełnił także obowiązek nałożony na niego przez ustawodawcę w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, tj. wystąpił o opinię organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów (v. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2149/13).

W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy orzekające organy Policji w sposób prawidłowy rozważyły ważny interes skarżącego, przemawiający za pozostawieniem go w służbie i interes społeczny, tożsamy z interesem służby, wskazujący na potrzebę usunięcia go z szeregów Policji oraz zasadnie dały pierwszeństwo ochronie interesu społecznego. Okoliczności powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób wyczerpujący tłumaczą, dlaczego w tej konkretnej sytuacji organ, ważąc interes społeczny z interesem skarżącego, uznał prymat tego pierwszego interesu. Nadany rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności był – w stanie faktycznym tej sprawy – uzasadniony. Interes skarżącego, choć zrozumiały, nie przeważa w tej sprawie nad interesem służby, tym samym także nietrafny jest zarzut naruszenia przez organ art. 108 § 1 k.p.a.

Reasumując, zwolnienie skarżącego ze służby w trybie przewidzianym w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzedzone zostało wyjaśnieniem wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności dotyczących wystąpienia przesłanek "ważnego interesu służby". Organy nie uchybiły przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie prowadzone było zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § pkt 6 k.p.a. Rygor natychmiastowej wykonalności nadany został zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a., organ właściwie umotywował to rozstrzygniecie.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) orzekł, jak w wyroku.