Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 925/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 245, art. 246.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. Spółki z o. o. z siedzibą w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 2 września 2013 r., sygn. akt I SA/Op 354/13 w przedmiocie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi J. Spółki z o. o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 11 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od gier za miesiąc grudzień 2011 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

II FZ 925/13

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu (dalej jako: "WSA") odmówił J. Spółce z o. o. z siedzibą w R. (dalej również jako: "skarżąca" lub "spółka") przyznania prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych w całości, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 11 marca 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od gier za miesiąc grudzień 2011 r.

Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, reprezentujący spółkę pełnomocnik zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości. W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż spółka znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. W minionym roku podatkowym spółka osiągnęła stratę w kwocie 2.494.682,97 zł. Wskutek wprowadzenia nowych, niekorzystnych regulacji spółka zapłaciła o 277,8% podatku więcej niż gdyby uiszczała go na zasadach obowiązujących przed nowelizacją przepisów. Spółka podejmuje próby zrównoważenia kosztów zwiększonych należności podatkowych obniżając koszty funkcjonowania firmy. Z kwoty 42.548.449,58 zł w 2009 r. zredukowano je do kwoty 29.590.804,36 zł w 2010 r. Powodem trudnej sytuacji jest również wstrzymanie wydawania nowych zezwoleń na prowadzenie powyższej działalności oraz wygasanie i nieprzedłużanie posiadanych zezwoleń. W 2009 r. spółka prowadziła działalność w 606 punktach gier, z kolei w 2010 r. już tylko w 179. Na koniec maja 2011 r. zanotowano dalszy spadek i działalność prowadzono już tylko w 154 punktach. W części wniosku dotyczącej oświadczenia o majątku i dochodach pełnomocnik wykazał, iż skarżąca posiada środki trwałe o wartości 4.167.575,15 zł, środki pieniężne na rachunku bankowym w wysokości 5.913,17 zł (B.) oraz, że poniosła stratę za poprzedni rok obrotowy w wysokości 2.494.682,97 zł. Ponadto oświadczono, iż wartość kapitału zakładowego skarżącej spółki opiewa na kwotę 2.336.820 zł. Wraz z wnioskiem pełnomocnik przedłożył kserokopie z wyciągu rachunku bankowego oraz kserokopie bilansu i rachunku zysków i strat za 2012 r. Uznając za niewystarczające informacje przedstawione we wniosku o przyznanie prawa pomocy, zarządzeniem referendarza WSA z dnia 14 czerwca 2013 r. wezwano skarżącą do przekazania, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, dodatkowych informacji i dokumentów dotyczących jej kondycji finansowej. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 7 sierpnia 2013 r. odmówiono przyznania prawa pomocy z tym uzasadnieniem, że nie przedkładając informacji i dokumentów do których przedłożenia została zobowiązana, skarżąca nie uwiarygodniła swojego oświadczenia co do braku potencjału finansowego i majątkowego umożliwiającego wywiązanie się z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych wymaganych w przedmiotowej sprawie. Orzeczenie to zostało zaskarżone sprzeciwem w trybie art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a.), w ramach którego skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zarzuciła naruszenie art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że nie zostały spełnione przesłanki do zwolnienia wnioskodawczyni od kosztów sądowych. W uzasadnieniu sprzeciwu pełnomocnik podniósł, że majątek spółki nie może zostać spieniężony, gdyż stanowią go w większości automaty do gier o niskich wygranych, które mogą być używane jedynie do czasu wygaśnięcia udzielonego zezwolenia. Z kolei sprzedaż majątku nieruchomego miałaby charakter nieodwracalny. Pełnomocnik dodał również, że z uwagi na ilość zarejestrowanych przed WSA oraz przed sądami na terenie całego kraju i łączną wysokość wpisów we wszystkich sprawach, spółka nie jest w stanie uiścić wpisu w niniejszej sprawie. Wraz ze sprzeciwem pełnomocnik przedłożył kserokopie deklaracji podatkowej CIT-8 za 2012 r., deklaracji VAT-7 za okres styczeń - czerwiec 2013 r., zestawienia obrotów i sald za okres kwiecień – czerwiec 2013 r., wydruki historii posiadanych rachunków bankowych za czerwiec i lipiec 2013 r.

W następstwie skutecznego wniesienia sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego, sprawę rozpoznawał WSA, który postanowieniem z dnia 2 września 2013 r. odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy. WSA wskazał, że na obecnym etapie postępowania skarżąca jest obowiązana do uiszczenia wpisu od skargi, który zgodnie z postanowieniami § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) – wynosi kwotę 540 zł. WSA podniósł również, iż oprócz niniejszego postępowania, ze skarg spółki toczy się obecnie przed WSA kilkadziesiąt innych postępowań zarejestrowanych pod sygn. I SA/Op 338/13 do 363/13, a łączna wysokość wpisów należnych od wszystkich skarg z udziałem skarżącej stanowi kwotę ok. 14.957 zł. WSA podkreślał, że z nadesłanych dokumentów wynika, iż skarżąca pomimo deklarowanych problemów finansowych w dalszym ciągu funkcjonuje w obrocie, prowadząc działalność gospodarczą w zakresie gier na automatach i utrzymując określony poziom płynności finansowej. Skala tej działalności pomimo odnotowanej straty za poprzedni rok obrotowy w dalszym ciągu jest znaczna, o czym przekonują chociażby dane wynikające z deklaracji podatkowej CIT-8 za 2012 r. Przychody netto z prowadzonej przez stronę skarżącą działalności gospodarczej za 2012 r. wyniosły 16.745.236,80 zł przy kosztach uzyskania przychodów w kwocie 19.022.320,34 zł. Wprawdzie skarżąca akcentuje, iż w roku tym poniosła stratę, jednakże nie jest to okoliczność, która pozwala na miarodajną ocenę sytuacji finansowej strony. Strata w zakresie prowadzonej działalności jest bowiem jedynie wynikiem bilansowym nadwyżek kosztów nad przychodami, mającym wpływ na rozliczenia podatkowe, nie oznacza natomiast realnego braku środków finansowych. (por. w tej kwestii postanowienie NSA z dnia 9 marca 2011 r., sygn. akt II FZ 43/11, opubl. w bazie orzeczeń NSA-c.b.o.i.s.). WSA podzielił ugruntowane już w orzecznictwie stanowisko, iż o potencjale do gromadzenia środków finansowych osób prowadzących działalność gospodarczą, a tym samym o dostępności środków finansowych pozwalających na pokrycie kosztów sądowych, decydują przede wszystkim uzyskiwane przychody z tytułu świadczonych usług bądź sprzedawanych towarów, a nie dochody (bądź strata) będące wynikiem różnicy pomiędzy przychodami a kosztami działalności, która z kolei jest skutkiem decyzji gospodarczych podejmowanych przez prowadzącego działalność gospodarczą. Skalę działalności skarżącej spółki obrazują także bieżące deklaracje VAT-7. Oceniając bowiem informacje wynikające z tych deklaracji w kontekście osiąganych przez spółkę przychodów z tytułu świadczonych usług bądź sprzedawanych towarów WSA stwierdził, iż skarżąca obraca bardzo wysokimi kwotami pieniężnymi, w zestawieniu z którymi należny wpis sądowy w sprawie niniejszej oraz w innych sprawach zawisłych przed WSA stanowi wartość niewspółmiernie niską. Z przedłożonych deklaracji podatkowych VAT-7 wynika bowiem, iż skarżąca w okresie od stycznia do czerwca 2013 r. dokonała sprzedaży towarów i usług w łącznej kwocie 7.562.406 zł., przy jednoczesnych zakupach w łącznej kwocie 30.754 zł. Z kolei już z samej deklaracji VAT-7 za miesiąc kwiecień 2013 r. (a więc za miesiąc, w którym skarżąca składając do WSA skargę, winna się liczyć z koniecznością poniesienia kosztów sądowych) wynika, iż podstawa opodatkowania świadczonych przez spółkę usług bądź wartości dostarczanych przez nią towarów wyniosła 1.198.576 zł, co stanowi 0,04 % należnego od skargi wpisu. Z kolei według bilansu sporządzonego na dzień 31 grudnia 2012 r. wynika, że środki pieniężne i inne aktywa pieniężne skarżącej wynosiły na ten dzień 1.259.608,71 zł, w tym w kasie i na rachunkach w wysokości 1.145.748,71 zł. Dodatkowo zauważyć należy, iż w miesiącu, w którym skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy na rachunku bankowym spółki znajdowała się kwota 5.913,17 zł. Także przedłożone przez skarżącą zestawienia obrotów i sald kont wskazują, iż spółka począwszy od kwietnia 2013r. posiadała środki pieniężne na rachunku bieżącym w kwocie 129.910,60 zł (konto 131) a także środki pieniężne w kasie krajowej w kwocie 824.317,47 zł (konto 101). Podobnie wartości te wyglądały w maju i czerwcu 2013 r. gdzie stan środków przedstawiał się następująco: maj 2013 r. – 103.798,33 zł (konto 131), 872.974,15 zł (konto 101); czerwiec 2013 r. 102.192,32 zł (konto 131), 706.200,77 zł (konto 101). Reasumując, zebrany w toku niniejszego postępowania materiał nie pozwolił WSA na stwierdzenie, że w odniesieniu do skarżącej zachodzi przesłanka wymieniona w art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. W ocenie WSA zarówno wielkość posiadanego majątku, rozmiar prowadzonej działalności, jak też wysokość przychodów skarżącej spółki, nie wskazuje, aby skarżąca była pozbawiona środków finansowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Przystępując do rozpoznania sprawy, należy zacząć od wskazania na kasacyjny charakter postępowania zażaleniowego. Przedmiotem kontroli instancyjnej dokonywanej w postępowaniu zażaleniowym przez Naczelny Sąd Administracyjny jest zgodność z prawem orzeczeń wydawanych przez wojewódzkie sądy administracyjne. Co do zasady, Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje ponownie sprawy merytorycznie, a jedynie bada, czy przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia nie doszło do naruszenia przepisów obowiązującego prawa. Przedmiotem rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu zażaleniowym nie jest więc istota sprawy wpadkowej, a jedynie ocena legalności postępowania przed sądem pierwszej instancji.

Punktem odniesienia oceny postępowania pierwszoinstancyjnego, dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym postępowaniu jest ustawowa regulacja instytucji prawa pomocy. Stosownie do art. 245 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części, albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej. Natomiast zgodnie z art. 246 § 2 tejże ustawy przyznanie prawa pomocy osobie prawnej, następuje:

1) w zakresie całkowitym - gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania;

2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Wykładnia wyżej przytoczonych przepisów prawa wskazuje, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z tego prawa. To strona winna wykazać, że znajduje się w takim położeniu, że nie jest w stanie wyłożyć niezbędnych kosztów postępowania, i że w tej mierze uzasadniona jest pomoc państwa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznaje wywiedziony przez skarżącą zarzut naruszenia art. 246 § 2 pkt. 2 p.p.s.a. należy bowiem stwierdzić, że WSA właściwie ocenił wniosek skarżącej. Jak słusznie podkreślił WSA, kwoty, jakie spółka uzyskuje w wyniku prowadzonej działalności gospodarczej nie pozwalają przyjąć, że skarżąca nie jest w stanie pozyskać środków na opłacenie kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie. Mając na uwadze skalę na jaką spółka prowadzi działalność gospodarczą nie do zaakceptowania jest wniosek, że uiszczenie kosztów sądowych wpłynie w jakikolwiek sposób na jej kondycję finansową. Trudno bowiem przyjąć, że skarżąca przy tak wysokich przychodach i dużym majątku (wg bilansu - rzeczowe aktywa trwałe spółki wynoszą ponad 7 mln zł) nie jest w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów związanych z prowadzonym przez skarżącą sporem sądowym. Skarżąca nie wykazała zatem, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, co zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. uzasadniałoby przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym, według art. 245 § 3 p.p.s.a., m. in. zwolnienie od kosztów sądowych. W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego zasadnie podnosi również WSA, że oceny możliwości płatniczych spółki nie zmienia fakt że jest ona stroną także w innych, zawisłych przed WSA sprawach, z czym również wiąże się obowiązek poniesienia należnych wpisów, których łączna wysokość wynosi kwotę ponad 14 tysięcy zł, albowiem wszelkie wydatki znajdują pokrycie w zgromadzonym przez spółkę majątku, którego wartość wielokrotnie przewyższa łączną sumę tychże kosztów. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał wyjątkowy charakter prawa pomocy, przyjmując, że osoba prawna dysponująca wciąż majątkiem, którego wartość wielokrotnie przewyższa wysokość wpisu, nie mieści się w hipotezie art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (postanowienie z dnia 19 listopada 2004 r., FZ 463/04, niepubl.). W postanowieniu tym sąd administracyjny podzielił stanowisko SN (postanowienia SN: z dnia 31 marca 1987 r., I CZ 26/87, OSNC 1988, nr 7–8, poz. 103; z dnia 9 lipca 2002 r., I ACz 392/92, niepubl.), że rozporządzając majątkiem, strona powinna się liczyć z konsekwencjami swojego działania, szczególnie mieć na uwadze, że w sposób świadomy pozbawia się środków koniecznych do prowadzenia postępowania sądowego.

W orzecznictwie wielokrotnie zwracano również uwagę, że zapobiegliwości i przezorności w zakresie zabezpieczenia środków na ponoszenie kosztów sądowych należy szczególnie wymagać od osób toczących spory sądowe w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, która ze swej istoty wiąże się z ryzykiem ponoszenia wszystkich związanych z nią konsekwencji, w tym kosztów – także sądowych. Dlatego dla oceny istnienia przesłanki, o której mowa w art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., ma znaczenie nie tylko sytuacja finansowa spółki na dzień wniesienia skargi do sądu, ale także sytuacja spółki we wcześniejszym okresie (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2009 r., I FZ 70/09, LEX nr 564254). Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest formą jej finansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się jedynie do przypadków, w których strona nie posiada rzeczywiście środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym i wykaże to w sposób przekonywający. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca nie udowodniła, ani też dostatecznie nie uprawdopodobniła, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Za uwzględnieniem wniosku nie przemawiają również okoliczności podniesione w zażaleniu, albowiem pozostają one bez wpływu na podjętą ocenę o braku podstaw do uwzględnienia wniosku.

Nie sposób nie zauważyć również, że wszczynając postępowania sądowe, skarżąca powinna liczyć się z koniecznością ponoszenia kosztów sądowych i zabezpieczenia środków finansowych na te koszty. Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.