Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 235/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.220 par.1 i 3, art.230 par.1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy – zażalenia na niezałatwienie sprawy postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

W dniu 20 lutego 2013r. A. Z. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia "[...]" uznające za nieuzasadnione zażalenie skarżącego na niezałatwienie w terminie przez Wójta Gminy B. sprawy dotyczącej wydania uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej budowie budynku gospodarczego (legalizacji samowoli budowlanej) na rzecz W. i C. Z.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 22 marca 2013r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego skarżący w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia 26 lipca 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych, a postanowieniem z dnia 24 września 2013r. (sygn. akt II OZ 778/13) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na to postanowienie.

W związku z powyższym zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 4 października 2013r. A. Z. został wezwany wykonania zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie wskazanego imiennie adwokata.

Postanowieniem z dnia 20 lutego 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanego prawa pomocy, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2014 r. (sygn. akt II OZ 321/14) oddalił zażalenie na to postanowienie.

W związku z tym Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 14 kwietnia 2014r. skarżący został ponownie wezwany do wykonania zarządzenia o uiszczeniu wpisu od skargi w zawitym terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie to doręczono skarżącemu w dniu 29 kwietnia 2014r. W wyznaczonym terminie skarżący wpisu nie uiścił, a złożył kolejny wniosek o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, a także wniosek o wyłączenie sędziów i referendarzy tut. Sądu. Postanowieniem z dnia 9 lipca 2014r. (sygn. akt II SO/Bk 31/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił wniosek skarżącego.

Postanowieniem z dnia 3 listopada 2014r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie odmówił częściowego zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych i ustanowienia dla niego radcy prawnego. W sprzeciwie od tego postanowienia, a następnie w odpowiedzi na wezwanie do nadesłania dodatkowych dokumentów skarżący ponownie złożył wnioski o wyłączenie sędziów i referendarzy tut. Sadu. Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2014r. (sygn. akt II OW 235/14) oraz kolejnym postanowieniem z dnia 25 marca 2015r. (sygn. akt II OW 33/15) Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wyznaczenia innego wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów i referendarzy.

Następnie postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w Olsztynie odmówił częściowego zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 2 czerwca 2015r. (sygn. akt II OZ 515/15) oddalił zażalenie na to postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy. Stosownie zaś do art. 220 § 1 cytowanej ustawy sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W przypadku skargi Przewodniczący wzywa wnoszącego, aby pod rygorem jej odrzucenia, uiścił wpis w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a podlega odrzuceniu przez sąd skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis.

W niniejszej sprawie strona skarżąca zobowiązana była do uiszczenia wpisu stałego w kwocie 100 zł. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 29 kwietnia 2014r., po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia z dnia 3 kwietnia 2014r. oddalającego zażalenie skarżącego na postanowienie tut. Sądu z dnia 20 lutego 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w przedmiocie odmowy prawa pomocy. Zatem termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 6 maja 2014r. Mimo prawidłowo doręczonego wezwania do uiszczenia wpisu oraz zawartego w nim pouczenia o skutkach zaniedbania nałożonego obowiązku, skarżący nie uiścił wpisu sądowego i mimo prawomocnego postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Okoliczność ta uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Wskazać bowiem należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który Sąd całkowicie podziela, że po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi, określonego w zarządzeniu przewodniczącego wydanym po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odmawiające przyznania stronie prawa pomocy, sąd pierwszej instancji winien odrzucić skargę na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2009 r., II OZ 869/09, z dnia 16 grudnia 2011 r., I OZ 1047/11, z dnia 7 lutego 2011 r. II FSK 2274/10 i powołane tam orzecznictwo). W wyroku z dnia 7 lutego 2011r., sygn. akt II FSK 2274/10, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że konsekwencji nieuiszczenia wpisu od skargi nie niweczą dalsze czynności skarżącego w postaci kolejnych wniosków o prawo pomocy. Zarządzenie przewodniczącego wzywające do uiszczenia wpisu i postanowienie odrzucające skargę są konsekwencją wyczerpania toku postępowania w przedmiocie prawa pomocy z wniosku, który został prawomocnie, negatywnie załatwiony dla wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 16 września 2008 r., I FSK 1395/08, niepubl.; B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, str. 458). Tutejszy Sąd w pełni podziela pogląd, zgodnie z którym złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sytuacji, gdy kwestia ta została już merytorycznie, prawomocnie rozstrzygnięta wskutek uprzedniego wniosku w tym przedmiocie, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Ponowne złożenie wniosku, nawet w terminie przewidzianym dla uiszczenia wpisu, nie może bowiem uchylić skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy. Także fakt, że toczy się postępowanie w sprawie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie zwalnia skarżącego z obowiązku uiszczenia wpisu, w sytuacji gdy rozstrzygnięto już prawomocnie o odmowie przyznania prawa pomocy, gdyż ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy nie ma wpływu na bieg terminu do wykonania wezwania o uiszczenie wpisu sądowego.

Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 220 § 3 p.psa.