Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1650/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 185 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit.c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 4 grudnia 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Marcin Kamiński (spr.) Protokolant: starszy inspektor sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 767/16 w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] lipca 2016 r. [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz R.M. kwotę 710 (siedemset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 6 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 767/16 – po rozpoznaniu skargi R.M. (skarżąca), na decyzję Wojewody Łódzkiego (organ odwoławczy) z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – oddalił skargę.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia:

Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Prezydent Miasta Łodzi (organ I instancji) zatwierdził projekt budowlany i udzielił Ł. S. (inwestor) pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z garażami w parterze, instalacji zewnętrznych: elektrycznej, wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, układu komunikacji wewnętrznej z miejscami postojowymi dla samochodów osobowych, na nieruchomości położonej przy ul. [...].

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła skarżąca jako właścicielka działki sąsiedniej o nr [...], zarzucając jej naruszenie:

- art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), stwierdzając, iż organy administracji publicznej są obowiązane prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli;

- art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 7 ust. 1 w zw. z art. 5 (bez wskazania jakich ustaw dotyczą te przepisy) poprzez brak poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich;

- § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r.), poprzez usytuowanie budynku objętego pozwoleniem na budowę w zbyt małej odległości od granicy jej działki;

- § 271 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. stwierdzając, iż w przypadku gdy jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub pokrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość między obiektami przypadku powinna być nie mniejsza niż 12 m, co stanowi o uchybieniu w wydanej decyzji;

- § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez uniemożliwienie właściwego, naturalnego oświetlenia pomieszczeń w budynku skarżącej;

- art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (u.p.b.), poprzez ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy w sposób sprzeczny z decyzją o warunkach zabudowy;

- art. 67 k.p.a. poprzez zaniechanie sporządzenia w dniu 8 lutego 2016 r. protokołu utrwalającego złożone przez nią uwagi i zastrzeżenia dotyczące postępowania i zgromadzonego materiału dowodowego;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie właściwego uzasadnienia decyzji.

Skarżąca podniosła również, iż zaskarżona decyzja jest niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy, a w aktach sprawy brak było dowodu stwierdzającego prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie załączono także decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżąca wskazała ponadto, iż kwestionowana decyzja w porównaniu z decyzją z [...] lutego 2015 r. nie obejmuje pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dwóch zjazdów z ul. [...] dotyczących działki drogowej nr [...] stwierdzając, iż pominięto również działkę nr [...] jako obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 u.p.b., którym objęto działki o nr [...]. Skarżąca zarzuciła także, iż brak jest postanowienia Łódzkiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Łodzi. Pismem z dnia 5 maja 2016 r. skarżąca wniosła uzupełnienie złożonego odwołania.

Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] znak: [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy na wstępie wyjaśnił, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 u.p.b. obejmuje działkę ew. nr [...] oraz działkę skarżącej o nr ew. [...]. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem projektowanej inwestycji jest budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego w odległości 4,24 m oraz 4,66 m od granicy z działką skarżącej o nr [...]. Budynek jest budynkiem czterokondygnacyjnym z garażami w parterze i trzema kondygnacjami mieszkalnymi. W budynku znajduje się 13 mieszkań, na parterze zlokalizowano 13 boksów garażowych, węzeł co. oraz pomieszczenie na odpady. Organ odwoławczy przytoczył przepisy art. 32 i 35 u.p.b., wskazując, że z akt sprawy wynika, iż do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor dołączył wymagane opinie i uzgodnienia, a także wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, legitymując tym samym swoje prawo do jej zabudowy, a zatem zarzut braku dowodu stwierdzającego prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie znajduje uzasadnienia. Organ odwoławczy stwierdził również, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z wydaną przez Prezydenta Miasta Łodzi, ostateczną decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] Organ zauważył następnie, że z ustaleń dotyczących warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji dla obsługi planowanej inwestycji przewidziano w decyzji o warunkach zabudowy zapewnienie miejsc postojowych/garażowych dla samochodów osobowych poza pasami dróg publicznych na terenie inwestycji w liczbie minimalnej 1mp/1 mieszkanie, lecz nie mniej niż 1mp/60m2 powierzchni mieszkań i zgodnie z powyższymi zapisami na działce inwestora zaprojektowano 13 miejsc postojowych w garażu oraz dodatkowo 4 miejsca na terenie posesji. Ogólnie więc przewidziano 17 miejsc parkingowych, w tym jedno stanowisko dla osoby niepełnosprawnej. Jednocześnie odległość parkingów od granicy działki skarżącej o nr [...] wynosi 7,33 m, natomiast od okien budynku projektowanego na tej działce 17,10 m, spełniając tym samym ustalenia § 19 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Organ odwoławczy zaznaczył, że również załączony do wniosku o pozwolenie na budowę projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, spełnia wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz zawiera niezbędne uzgodnienia wynikające z przepisów szczególnych. Wobec powyższego, zgodnie z art. 35 ust. 4 u.p.b., organ nie mógł odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W zakresie podniesionej w odwołaniu kwestii dotyczącej niezachowania odległości projektowanej inwestycji od granicy działki organ odwoławczy stwierdził, iż projektowany budynek został usytuowany w odległości 4,24 m i 4,66 m od granicy z działką skarżącej o nr [...], a lokalizacja taka jest zgodna z ustaleniami § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Tym samym projektowana inwestycja nie utrudni korzystania z nieruchomości skarżącej, ani też nie uniemożliwi jej zabudowy zgodnie z obowiązującymi przepisami. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia § 13 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez uniemożliwienie właściwego, naturalnego oświetlenia pomieszczeń w budynku skarżącej, organ odwoławczy stwierdził, iż w projekcie budowlanym przedmiotowej inwestycji projektant wskazał, iż wykorzystując dokumentację projektową rozbudowy i przebudowy drewnianego budynku jednorodzinnego na działce skarżącej, na którą uzyskano decyzję o pozwoleniu na budowę, a w 2015 r. budowa została rozpoczęta, dokonano analizy zacieniania obiektów na działkach sąsiednich, wskazując iż przy obecnym zagospodarowaniu działek sąsiednich, projektowany budynek nie ma wpływu na ograniczenie dostępu światła słonecznego na zagospodarowanej działce nr [...], na której znajduje się już budynek wielorodzinny 5-kondygnacyjny. Nie ma on także wpływu na działkę nr [...], na której znajduje się budynek jednorodzinny, ponieważ projektowany budynek znajduje się po północnej stronie, nie rzuca więc żadnego cienia na działkę południową. Organ wyjaśnił, że w projekcie budowlanym wyznaczono wysokość przesłaniania jako różnicę wysokości najwyższej krawędzi przesłaniającej budynku projektowanego i poziomu parapetu okna na parterze w budynku istniejącym na działce skarżącej. Ponadto wykazano naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i wyznaczono odległość budynku od innych obiektów, między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany. W rezultacie wykazano, iż na osi okna pomieszczenia przesłanianego nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, a tym samym projektowany budynek nie ma żadnego wpływu na ograniczenie dostępu do naturalnego oświetlenia budynku odwołującej. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego naruszenia § 271 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., organ odwoławczy stwierdził, iż ze względu na to, że ściana budynku skarżącej usytuowana od strony budynku projektowanego jest ścianą rozprzestrzeniającą ogień, odległość ta powinna wynosić 12,0 m. Jak wynika z projektu zagospodarowania działki inwestora odległość ta wynosi około 9,20 m, a zatem zaprojektowano od strony drewnianego budynku skarżącej ścianę oddzielenia przeciwpożarowego bez okien, lub z otworami z cegły szklanej o odporności pożarowej EI60. Odległość taką dopuszcza przepis § 271 ust. 10 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., zgodnie z którym, w pasie terenu o szerokości określonej w ust. 1-7, otaczającym ściany zewnętrzne budynku, niebędące ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, ściany zewnętrzne innego budynku powinny spełniać wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5 dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego obu budynków. Rozwiązanie takie zostało zaakceptowane przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który opinią z dnia 29 grudnia 2015 r. stwierdził zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. W tym miejscu organ odwoławczy dodał, iż powołanie się przez skarżącą na postanowienie Łódzkiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Łodzi z dnia [...] grudnia 2015 r. nie ma wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, bowiem dotyczy ono unieważnienia wcześniejszego uzgodnienia projektu budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r. ocenianego w ramach innego postępowania administracyjnego o pozwolenie na budowę.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na ww. decyzję wywiodła skarżąca, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 33 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 pkt 2 u.p.b. przez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że inwestor do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączył wymagane opinie i uzgodnienia oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i wydanie pozwolenia na budowę, pomimo tego, że inwestor nie przedłożył dokumentów wymaganych przepisami prawa;

- art. 35 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz z przepisami prawa, w tym techniczno- budowlanymi oraz zaniechanie sprawdzenia w szczególności, czy w wyniku realizacji inwestycji nie dojdzie do naruszenia praw osób trzecich;

- art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę pomimo tego, że inwestor nie załączył do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

- § 19 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 w zw. z § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. przez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, że odległość parkingów od okien budynku mieszkalnego skarżącej i granicy działki skarżącej odpowiada przepisom prawa;

- § 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 271 ust. 2, 10 i 11 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że zachowana została prawidłowa odległość projektowanej inwestycji od granicy działki;

- § 2 ust. 1 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 53b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - przez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, że dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach;

- § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych przez ich niezastosowanie, tj. utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo tego, że inwestycja nie posiada drogi pożarowej.

Ponadto skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 67 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. - przez zaniechanie sporządzenia protokołu utrwalającego uwagi zgłoszone przez skarżącą w dniu 8 lutego 2016 r. i wywodzenie z tej okoliczności skutków negatywnych dla skarżącej;

- art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. - przez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz uchylenie się od podejmowania kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

- art. 107 § 2 k.p.a. - przez zaniechanie sporządzenia prawidłowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że podtrzymuje stanowisko, że szerokość elewacji frontowej planowanego budynku nie spełnia wymogów określonych przepisami rozporządzenia, gdyż nie zapewnia prawidłowej odległości między jej budynkiem, a budynkiem, który ma powstać na działce nr [...]. W treści decyzji organu I instancji wskazano, że "odległość od granicy działki budowlanej wynosi 3,07 m", co stanowi naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Nie podano jednak ani szerokości elewacji frontowej, ani szerokości działki. Wadliwość ta winna skutkować wyeliminowaniem tej decyzji z obrotu prawnego, jak również uchyleniem zaskarżonej decyzji. Jednocześnie skarżąca zaznaczyła, że inwestor posługuje się decyzją organu I instancji bez wskazania, czy decyzja stała się ostateczna. Ponadto – zdaniem skarżącej – istnieją istotne rozbieżności między parametrami budynku wskazanymi w decyzjach organów obu instancji. W decyzji organu I instancji wskazano, że odległość budynku od granicy działki wynosi 3,07 m. W zaskarżonej decyzji wskazano natomiast, że wynosi ona od 4,24 m i 4,66 m od granicy z działką nr [...]. Nie wyjaśniono również, w którym miejscu odległość ta jest maksymalna, a w którym minimalna. Ponadto powyższe dane są sprzeczne z informacjami zawartymi w piśmie Wiceprezydenta Miasta Łodzi K.P. z dnia [...] marca 2016 r. znak: [...], w którym informuje, że "Projektowany budynek usytuowano w odległości 10 metrów od drewnianego budynku mieszkalnego jednorodzinnego". Skarżąca podniosła, że z rzutu przyziemia nieruchomości objętej decyzją wynika, że szerokość działki wynosi 20,83 m (3 m + 4,33 m + 3,6 m + 6,9 m + 3 m = 20,83 m). Podana przez organ odwoławczy szerokość elewacji wynosi 12,95 m. Oznacza to, że suma odległości od granic działki wynosi 7,88 m, a więc jeżeli od strony jej nieruchomości (działka nr [...]) odległość budynku od granicy wynosi 4,66 m, to po przeciwnej stronie odległość ta musi wynosić 3,22 m. Stanowi to naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Rozbieżności zachodzą również w odniesieniu do wysokości budynku wskazanej w decyzjach organów obu instancji. Organ I instancji wskazał, że wysokość wynosi 12,9 m, podczas gdy w zaskarżonej decyzji stwierdzono, że wynosi ona 12,25 m do kalenicy i 12,42 m do krawędzi attyki. W ocenie skarżącej powstanie tak dużego i wysokiego budynku w niewielkiej odległości od sąsiednich budynków (4,66 m i 3,22 m) stanowi poważne zagrożenie bezpieczeństwa okolicznych mieszkańców, w szczególności przy zdarzających się katastrofach budowlanych. Nadto niespełnione zostały warunki techniczne dotyczące odległości od drzwi balkonowych od strony zachodniej, podobnie od strony północnej i wschodniej. Dalej skarżąca zaznaczyła, że budynek zlokalizowany na działce nr [...] ma drewniane ściany i dach kryty papą, i zgodnie z § 12 ust. 1 w zw. z § 271 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. stanowi budynek "rozprzestrzeniający ogień". W związku z tym odległość między należącym do niej budynkiem, a ścianą budynku na nieruchomości nr [...]powinna wynosić co najmniej 12 m. W rzeczywistości wynosi ona 8,8 m. Tym samym zaskarżona decyzja nie pozwala na zapewnienie właściwej odległości między budynkami. Ponadto skarżąca zaznaczyła, że jej obawy co do niezapewnienia bezpieczeństwa pożarowego należącego do niej budynku znajdują potwierdzenie w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2015 r. ([...]), w którym Łódzki Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Łodzi unieważnił uzgodnienie projektu budowlanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z boksami garażowymi projektowanego w Łodzi przy ul. [...], dokonane przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. K.M., nr upr. [...] w dniu [...] listopada 2014 r., zawierającego rozwiązania niezgodne z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej mające istotny wpływ na stan bezpieczeństwa pożarowego obiektu budowlanego, w związku z niespełnieniem wymagań określonych w § 271 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., dotyczących zapewnienia wymaganej odległości projektowanego budynku od istniejącego obiektu sąsiedniego. Postanowienie to dotyczy inwestycji na tej samej nieruchomości o bardzo zbliżonych parametrach. W ocenie skarżącej zignorowanie ww. rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy stanowi naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Niezrozumiałe jest także dla skarżącej wskazywanie, że chociaż inwestycja nie spełnia wymagań dotyczących odległości od jej budynku, o których mowa w § 12 ust. 1 w zw. z § 271 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., to jednak w grę wchodzi zastosowanie § 271 ust. 10 i 11 tegoż rozporządzenia. Organ pomija przy tym, że inwestor zastosował ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, która ma na celu jedynie ochronę powstającego budynku, a nie budynku znajdującego się na jej nieruchomości. Projektując wysoki apartamentowiec posiadający liczne balkony i otwory okienne w tak bliskiej odległości (4,66 m) od działki nr [...], na której znajduje się jej drewniany budynek mieszkalny, inwestor powinien przewidzieć odpowiednie zabezpieczenia przeciwpożarowe. W przekonaniu skarżącej w niniejszej sprawie zachodzi konieczność zachowania odległości między budynkami, która wynosiłaby co najmniej 12 m, zgodnie z § 271 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ponadto w ocenie skarżącej - projekt budowlany nie zapewnia doprowadzenia drogi pożarowej do projektowanego obiektu. Projekt nie spełnia wymagań określonych w § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych i nie zawiera stosownego uzgodnienia z właściwym miejscowo Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej, a organ nie odniósł się do tej kwestii. Skarżąca zwróciła jednocześnie uwagę, że w projekcie budowlanym w odniesieniu do ściany oddzielenia przeciwpożarowego od strony północnej, brak jest informacji o typach okien i bram garażowych. Jest tylko informacja o stronie południowej od granicy z jej działką nr [...]. W dalszej kolejności skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji została wydana pomimo tego, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę był niekompletny. Skarżąca podniosła ponadto, że odległość między jej budynkiem położonym na działce nr [...] a planowanym budynkiem na działce nr [...]nie umożliwia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w jej budynku i pomieszczenia w jej budynku zostaną trwale zacienione. Organ nie podjął żadnych działań zmierzających do zweryfikowania, czy spełnione zostały przesłanki z § 13 rozporządzenia. Poprzestał wyłącznie na powtórzeniu treści projektu budowlanego. Następnie skarżąca stwierdziła, że według decyzji o warunkach zabudowy na terenie inwestycji może być zaparkowanych maksymalnie 65 samochodów, zaś w decyzji o pozwoleniu na budowę stwierdza się, że na nieruchomości powstanie 13 garaży. W decyzji o pozwoleniu na budowę nie określono ilości miejsc parkingowych dla samochodów wolnostojących oraz ich odległości od granicy działki.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i stwierdzając, że zarzuty zawarte w skardze pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 6 marca 2017 r., sygn. II SA/Łd 767/16 , oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w art. 35 u.p.b. został określony zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd I instancji podkreślił, że organ administracji został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Tym samym ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi określonymi w rozporządzeniu. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 u.p.b., właściwy organ nakłada obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 u.p.b.). Natomiast zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 u.p.b. - w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 u.p.b. - właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ma charakter związany. Sąd I instancji wskazał, że uregulowanie art. 35 ust. 4 u.p.b. nawiązuje do treści art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.), zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Przedmiotowa regulacja stanowi również przejaw realizacji zasady wynikającej z art. 4 u.p.b., w myśl której każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Poza tym treść art. 35 ust. 4 u.p.b. stanowi również konkretyzację zasady wyrażonej w art. 140 Kodeksu cywilnego, stosownie do której właściciel może, z wyłączeniem innych osób, m.in. korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno- gospodarczym przeznaczeniem swego prawa w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego.

Mając na uwadze powyższe Sąd I instancji stwierdził, że organ I instancji przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przedmiotowe zamierzenie budowlane wykonał prawidłowo spoczywające na nim obowiązki wynikające z przepisów prawa, w szczególności prawidłowo skonstatował zgodność zaprojektowanej inwestycji z wymogami określonymi w ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zgodność ta dotyczy zarówno rozstrzygnięcia określającego rodzaj inwestycji (pkt I decyzji), jak i warunki szczegółowe jej realizacji (pkt II decyzji). Co prawda przedłożony projekt budowlany – pomimo treści ww. decyzji ustalającej warunki zabudowy – nie przewiduje realizacji garażu podziemnego, a jedynie garaże w parterze, to jednak tego rodzaju ograniczenie zakresu inwestycji nie wpływa na ocenę poprawności wniosku o zgodność zaprojektowanej inwestycji z wymogami określonymi w ww. decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Ponadto realizacja dwóch zjazdów z ul. [...] na teren projektowanej inwestycji w oparciu o zgłoszenie dokonane w trybie art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 11 u.p.b., a więc poza zakresem niniejszego postępowania, nie może stanowić o braku zgodności inwestycji z warunki zabudowy ustalonymi w ostatecznej decyzji. Dodatkowo Sąd I instancji wskazał, że należy mieć na uwadze, iż budowa dwóch zjazdów z ul. [...] na teren inwestycji nie była objęta zakresem niniejszego postępowania o pozwolenie na budowę, a tym samym zarzuty stawiane w odniesieniu do tego zakresu inwestycji nie mogą być przedmiotem oceny w niniejszej sprawie.

Dalej Sąd I instancji stwierdził, że w toku postępowania organy odniosły się szczegółowo do parametrów projektowanej inwestycji określonych w decyzji o warunkach zabudowy stwierdzając ich zachowanie w przedłożonym projekcie budowlanym. Nie ma zatem potrzeby powielania tych kwestii w ramach niniejszego uzasadnienia, bowiem rozważania poczynione w szczególności przez organ odwoławczy w sposób klarowny odnoszą się do większości parametrów zabudowy konstatując zgodność projektowanej inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy.

Sąd I instancji wskazał, iż decyzja o warunkach zabudowy nie określała – poprzez podanie konkretnej wielkości liczbowej – parametru szerokości elewacji frontowej projektowanego budynku mieszkalnego, a jedynie odwołała się do wskazania, iż szerokość tej elewacji, usytuowanej równolegle do budynku mieszkalnego wielorodzinnego znajdującego się na działce przy ul. [...], winna być zgodna z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sąd stwierdził, że jakkolwiek tak dokonane określenie szerokości elewacji projektowanej budynku może wydawać się enigmatyczne, to jednak należy pamiętać, że to nie decyzja o warunkach zabudowy jest przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu lecz decyzja o pozwoleniu na budowę, która winna być zgodna z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy (art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b.).

Analizując przedłożony przez inwestora projekt budowlany oraz projekt zagospodarowania terenu Sąd I instancji wskazał, iż szerokość elewacji przedmiotowego budynku mieszkalnego odpowiada wymaganiom stawianym przez przepisy § 12 ust. 1, jak i § 13 i § 271 - 273 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Następnie Sąd wskazał, iż szerokość frontowa działki inwestora wynosi około 21 m. Odległość projektowanego budynku od należącej do skarżącej działki nr [...] w linii elewacji frontowej budynku wynosi 4,66 m. Przy czym Sąd zaznaczył, że w tej części projektowany budynek pozbawiony jest otworów okiennych lub drzwiowych. Natomiast najmniejsza odległość projektowanego budynku od działki nr [...] – sąsiadującej z terenem inwestycji od drugiej strony – wynosi 3,07 m. Przy czym i tutaj Sąd wskazał, iż w częściach najbardziej zbliżonych do granicy z tą działką (część rogowa północno - wschodnia, gdzie najmniejsza odległość wynosi 3,07 m i część północno - zachodnia gdzie najmniejsza odległość wynosi 3,38 m) projektowany budynek pozbawiony jest otworów okiennych i drzwiowych. Zdaniem Sądu I instancji powyższe wskazuje, iż projektowany budynek przewidując zabudowanie frontu działki zachowuje jednocześnie odległości od granic z działkami sąsiednimi, w tym odległości określone w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., a zatem należy uznać zgodność zaprojektowanego budynku z decyzją ustalającą warunki zabudowy także w odniesieniu do szerokości elewacji frontowej. Tym samym konkluzja organów administracji podjęta w powyższym zakresie jest zasadna.

Sąd I instancji wyjaśnił, że zarzuty podnoszone w skardze w odniesieniu do powyższych parametrów nie uwzględniają faktu – na który skarżąca zwraca uwagę przy okazji kontestowania innych okoliczności tej sprawy – iż projektowany budynek jest bryłą geometryczną o zróżnicowanych kształtach, z licznymi uskokami ścian zewnętrznych, które dodatkowo nie zostały zaprojektowane na całej długości w sposób liniowo równoległy do granic działki. Ponadto wschodnia granica działki inwestora jest krótsza niż granica zachodnia, z uwagi na to, iż granica północna działki biegnie tworząc uskok, tak więc zwymiarowanie poszczególnych odległości uwzględniających wymagania stawiane przez przepisy rozporządzenia może nastręczać pewne trudności. Pomimo tych trudności Sąd I instancji jednoznacznie wskazał, iż wielkości istotne, wymagane przepisami rozporządzenia, zostały w sposób jednoznaczny określone zarówno w projekcie zagospodarowania terenu inwestycji, jak i w projekcie budowlanym. W ocenie Sądu strona skarżąca zarzucając organom rozbieżne określanie tych odległości zdaje się nie dostrzegać zróżnicowania geometrycznego bryły budynku i wynikających stąd różnic w odległości od granic nieruchomości sąsiednich poszczególnych jej elementów. Ponadto Sąd I instancji wskazał, iż § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. określa dopuszczalne odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Taki charakter w realiach niniejszej sprawy ma wyłącznie działka skarżącej o nr [...], znajdująca się od strony południowej projektowanego budynku. Natomiast działki sąsiadujące z terenem inwestycji od strony północnej i zachodniej takiego charakteru nie mają skoro została na nich urządzona ul. [...] oraz asfaltowy ciąg pieszo-jezdny. Tym samym zarzuty nadmiernego zbliżenia projektowanej zabudowy do północnej i zachodniej granicy działki inwestora nie mogą być rozważane na gruncie § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia.

Następnie Sąd I instancji wskazał, że jak wynika z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy dla obsługi planowanej inwestycji winny być zapewnione na terenie inwestycji miejsca postojowe (garażowe) dla samochodów osobowych w liczbie co najmniej jedno miejsce parkingowe na jedno mieszkanie, lecz nie mniej niż jedno miejsce parkingowe na 60 m2 powierzchni mieszkań. Skoro w budynku wielomieszkaniowym zaprojektowano 13 mieszkań, a ich powierzchnia użytkowa wynosi 763,45 m2, to zaprojektowanie łącznie 17 miejsc postojowych, w tym 13 w garażu oraz dodatkowo 4 na terenie posesji, w tym miejsca postojowego dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, to kwestionowana decyzja wypełnia nie tylko wymagania postawione w decyzji o warunkach zabudowy ale także w § 18 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Jednocześnie Sąd I instancji podkreślił, iż odległość miejsc parkingowych zaprojektowanych na terenie przedmiotowej działki, od granic z działkami sąsiednimi spełnia wymagania określone w § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., bowiem od działki nr [...] odległość ta wynosi 3 m, zaś od działki nr [...] – 7,33 m. Podobnie za spełniony Sąd I instancji uznał warunek określony w § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Co prawda w ogólnym projekcie zagospodarowania terenu inwestycji, na 6,38 m zwymiarowano odległość pomiędzy projektowanym budynkiem a trawnikiem (zieleń niska) będącym przedłużeniem wyznaczonych miejsc parkingowych, jednakże uwzględniając fakt, iż linia wyznaczająca miejsca parkingowe, będąca przedłużeniem linii trawnika, biegnie skosem wobec projektowanego budynku oddalając się od niego, to należy uznać, że najmniejsza odległość parkingu od projektowanego budynku wynosi co najmniej 7 m. Ponadto należy mieć na uwadze, iż § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. mówi o odległości miejsc parkingowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym. Mając zaś na uwadze, iż okna elewacji wschodniej projektowanego budynku znajdują się na wysokości co najmniej 2,79 m od poziomu terenu, na którym zaplanowano miejsca parkingowe, a nadto uwzględniając fakt, iż okna te przewidziano w miejscach oddalonych od tej części wydzielonych miejsc parkingowych, które są najbliżej budynku, to jednoznacznie można wskazać, iż odległość, o której mowa w § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w realiach niniejszej sprawy przekracza 7 m. Wielkości te potwierdza szczegółowy projekt zagospodarowania działki odnoszący się wyłącznie do kwestii lokalizacji miejsc parkingowych. Tym samym projektowana inwestycja także z tego punktu widzenia odpowiada prawu, a wniosek wyprowadzony w tym zakresie przez organy administracji jest zasadny.

W ocenie Sądu I instancji chybiony jest także zarzut tyczący naruszenia § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Z akt sprawy wynika, iż dla projektowanej budowy sporządzona została analiza przesłaniania spełniająca wymagania określone w ww. przepisie rozporządzenia. Jej wyniki, które oceniane były przez organy obu instancji, nie dały powodów do podważania konkluzji o tym, że odległość projektowanego budynku od należącego do skarżącej budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, w tym zarówno od budynku drewnianego, jak i od budynku rozbudowywanego, umożliwia naturalne oświetlenie pomieszczeń w tych budynkach. Tym samym – wbrew zarzutom skargi – organy zweryfikowały spełnienie przesłanki naturalnego oświetlenia pomieszczeń, o którym mowa w § 13 rozporządzenia i wyprowadziły na tej podstawie wniosek uzasadniony okolicznościami sprawy.

Sąd I instancji stwierdził, że bezzasadny jest także zarzut niekompletności wniosku o pozwolenie na budowę, skoro inwestor pod rygorem odpowiedzialności karnej złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane wskazując, iż jest jej właścicielem (art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.b.).

Zdaniem Sądu I instancji, wadliwy jest także zarzut nadmiernego zbliżenia projektowanego obiektu do drewnianego budynku znajdującego się na działce nr [...] i naruszenia tym samym strefy pożarowej, o której mowa w § 226 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., wyznaczonej zgodnie z przepisem § 271 pkt 1 i 2 tegoż rozporządzenia. W okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, iż ze względu na to, że ściana drewnianego budynku znajdującego się na działce skarżącej jest ścianą rozprzestrzeniającą ogień, odległość między budynkami winna wynosić 12 m (8 m + 50%). Odległość ta wynosi natomiast około 9,20 m. Zasadnie jednak wskazuje organ, iż przepisy rozporządzenia pozwalają na zaakceptowanie zmniejszenia tej odległości w sytuacji zastosowania w projektowanym budynku ściany oddzielenia przeciwpożarowego (§ 271 ust. 10-12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.). W wykonaniu warunków opisanych w powyższych przepisach zaprojektowana została od strony drewnianego budynku skarżącej ściana oddzielenia przeciwpożarowego z otworami z cegły szklanej oraz wrotami garażowymi o odporności pożarowej EI60. Rozwiązanie to zostało zaakceptowane przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który opinią z dnia 29 grudnia 2015 r. stwierdził zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej.

W powyższej kwestii Sąd I instancji dodatkowo wskazał, iż ściany zewnętrzne obu budynków, które tworzą między sobą kąt 60° lub większy, lecz mniejszy niż 120° - a zatem ściany w projektowanym budynku, które są prostopadłe do budynku istniejącego - winny spełniać wymaganie, o którym mowa w § 232 ust. 4 i 5, w pasie terenu o szerokości zmniejszonej o 50% (§ 271 ust. 11 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.). W okolicznościach niniejszej sprawy jest to pas o szerokości 6 m (12 m – 50%), w którym jednak tego rodzaju ściany nie występują. Natomiast pozostałe ściany znajdujące się w odległości mniejszej niż 12 m od rozprzestrzeniającego ogień budynku skarżącej są ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. Stanowisko skarżącej, iż tak nie jest z uwagi na nadmierne zbliżenie projektowanego budynku do granicy z jej nieruchomością nie wytrzymuje konfrontacji z okolicznościami niniejszej sprawy. Dalej Sąd I instancji stwierdził, że nie ulega wątpliwości, iż projekt zagospodarowania terenu wskazuje odległości obu budynków wynoszącą 9,40 m. Prawdą jest, iż wielkość ta została zwymiarowana około 3 m od linii zabudowy, a więc tym samym około 3 m od frontu budynków, gdzie odległość ta byłaby nieznacznie mniejsza z uwagi na ukośne względem siebie usytuowanie obu budynków. Zasadnie zatem wskazał organ odwoławczy, iż najmniejsza odległość między budynkami wynosi około 9,20 m. W ocenie Sądu kwestia ta jednak nie ma istotnego znaczenia, skoro zarówno projekt zagospodarowania działki, jak i projekt budowlany, w odniesieniu do każdej z 4 kondygnacji projektowanego obiektu, wyraźnie wyznaczają 12-metrową strefę zagrożenia pożarowego. Wbrew zarzutom skargi strefa ta nie obejmuje ściany zewnętrznej projektowanego budynku znajdującej się we wnęce nad garażami. Sąd stwierdził, że stanowisko skarżącej w powyższym zakresie "ma charakter spekulacyjny", bowiem bazuje jedynie na przytoczeniach dokonanych przez inne organy publiczne, które nie rozpoznawały niniejszej sprawy (Łódzki Komendant Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Łodzi, Wiceprezydent Miasta Łodzi) i które bez pogłębionej analizy okoliczności sprawy wypowiedziały się o oddaleniu projektowanej inwestycji od granic działek sąsiednich.

Sąd I instancji stwierdził, że uwypuklanie przez skarżącą kwestii różnych odległości projektowanego budynku od granic działki, w sytuacji gdy "wszystkie te wielkości są rzeczywiste i prawidłowo zwymiarowane", a jedynie dotyczą zbliżenia do granicy poszczególnych części projektowanego budynku, nie jest w stanie zdezawuować odległości między budynkami, która została jasno wskazana w projekcie zagospodarowania terenu. Zresztą sama skarżąca podając, iż odległość ta wynosi 8,8 m, nie powołuje się na jakiekolwiek miarodajne wyliczenia, ale - jak się wydaje - przytacza tą wielkość za Łódzkim Komendantem Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Łodzi unieważniającym własne uzgodnienie innego projektu budowlanego opracowanego dla realizacji inwestycji na przedmiotowym terenie, który miał podlegać zatwierdzeniu we wcześniej prowadzonym postępowaniu (postanowienie z dnia [...] grudnia 2015 r.). Brak jest zatem wśród okoliczności niniejszej sprawy takich, które pozwoliłyby określić 12 m strefę zagrożenia pożarowego w taki sposób, aby objąć nią - jak chce tego skarżąca - także ścianę we wnęce nad garażami. Z kolei za nieporozumienie Sąd I instancji uznał podnoszony przez skarżącą zarzut dotyczący niespełnienia przez zaprojektowaną ścianę oddzielenia przeciwpożarowego wymagań określonych w § 271 ust. 1-7 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., z uwagi na to, iż nie stanowi ona ściany oddzielenia przeciwpożarowego obu budynków, a w szczególności nie stanowi zabezpieczenia przeciwpożarowego jej drewnianego budynku. Natomiast poza zakresem niniejszego postępowania jest kwestia bezpieczeństwa pożarowego drewnianego budynku w trakcie przyszłej eksploatacji obiektu, którego dotyczy niniejsze postępowanie.

Sąd I instancji stwierdził, że nie jest także trafny zarzut zignorowania zabezpieczeń przeciwpożarowych uzgodnionych przez Łódzkiego Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Łodzi, skoro oceniany w niniejszym postępowaniu projekt budowlany przewiduje zarówno wrota garażowe, jak i wypełnienie otworów okiennych w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności EI60. Dodatkowo Sąd wskazał, iż powoływanie się przez skarżącą na postanowienie Łódzkiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Łodzi z dnia [...]grudnia 2015 r. nie ma wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, bowiem dotyczy ono unieważnienia wcześniejszego uzgodnienia z dnia [...] listopada 2014 r. dotyczącego innego projektu budowlanego, ocenianego we wcześniejszym postępowaniu o pozwolenie na budowę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, która zaskarżyła go w całości, podnosząc następujące zarzuty:

1) naruszenia prawa materialnego:

a) § 271 ust. 1, 2, 10 i 11 w zw. z § 232 ust. 1 - 7 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że odległość między budynkiem skarżącej a projektowanym budynkiem wynosi "około 9,2 m", a zaprojektowana ściana oddzielania przeciwpożarowego odpowiada prawu, podczas gdy wniosek ten nie poddaje się weryfikacji wobec braku niezbędnych danych w projekcie budowlanym, w szczególności braku wskazania odległości między najbardziej zbliżonymi fragmentami budynku skarżącej i projektowanego budynku;

b) § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że szerokość frontowa działki nr [...]wynosi "około 21 m", a odległość między projektowanym budynkiem a granicami działek sąsiadujących odpowiada prawu, podczas gdy wniosek ten nie poddaje się weryfikacji wobec braku niezbędnych danych w projekcie budowlanym, w szczególności braku wskazania precyzyjnej szerokości frontowej działki nr [...], na której ma powstać projektowany budynek;

c) § 13 ust. 1 - 4 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że projekt budowlany zapewnia prawidłowe oświetlenie budynku skarżącej, podczas gdy wniosek ten nie poddaje się weryfikacji wobec braku niezbędnych danych w projekcie budowlanym, w szczególności braku wskazania precyzyjnej szerokości frontowej działki nr [...], na której ma powstać projektowany budynek oraz braku wskazania odległości między najbardziej zbliżonymi fragmentami budynku skarżącej i projektowanego budynku;

d) § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że odległość zaprojektowanych miejsc parkingowych od granic sąsiednich działek odpowiada prawu, podczas gdy wniosek ten nie poddaje się weryfikacji wobec braku niezbędnych danych w projekcie budowlanym, w szczególności braku wskazania precyzyjnej szerokości frontowej działki nr [...], na której ma powstać projektowany budynek oraz braku wskazania odległości między najbardziej zbliżonymi fragmentami budynku skarżącej i projektowanego budynku;

e) § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że odległość między miejscami parkingowymi oraz oknami projektowanego budynku odpowiada prawu, podczas gdy wniosek ten nie poddaje się weryfikacji wobec braku niezbędnych danych w projekcie budowlanym;

f) art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że planowana inwestycja nie godzi w uzasadnione interesy skarżącej, podczas gdy wobec wad prawnych decyzji organów oraz projektu budowlanego w pełni uzasadnione są jej obawy dotyczące przede wszystkim odległości projektowanego budynku od jej budynku mieszkalnego oraz bezpieczeństwa pożarowego jej nieruchomości;

2) naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.b. - przez nieuwzględnienie skargi podczas gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie bowiem organy obu instancji dopuściły się naruszenia ww. przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy i uchyliły się od sprawdzenia zgodności projektu budowlanego oraz zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno- budowlanymi i zasadami wiedzy technicznej;

b) art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez odmowę zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania wywołanego wniesieniem skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Łodzi nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami oraz urządzeniami budowlanymi i budowie dwóch zjazdów z ul. [...], przewidzianej do realizacji w Łodzi przy ul. [...], na działce nr [...]w obrębie [...] i części działki drogowej nr [...], pomimo tego, że rozstrzygnięcie niniejszego postępowania zależy od wyniku postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez nieuwzględnienie skargi podczas gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem organy obu instancji dopuściły się naruszenia ww. przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy i uchyliły się od podejmowania kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i pominęły to, że projekt budowlany zawiera wady prawne i nie spełnia wymagań określonych przepisami techniczno- budowlanymi, a realizowana inwestycja zagraża bezpośrednio bezpieczeństwu budynku skarżącej;

d) art. 141 § 4 p.p.s.a. - przez sporządzenie uzasadnienia wyroku oddalającego skargę w sposób niedostatecznie wyjaśniający podstawę prawną rozstrzygnięcia;

e) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 134 § 1 zw. z art. 135 p.p.s.a. - przez niewłaściwą realizację funkcji kontrolnej sprawowanej przez sąd administracyjny i wydanie rozstrzygnięcia, które sankcjonuje uchybienia prawa materialnego i procesowego popełnione przez organy administracji.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi; 2) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie; 3) w przypadku uznania istoty sprawy za dostatecznie wyjaśnioną – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przytoczyła argumenty stanowiące rozwinięcie twierdzeń i ocen zawartych w zarzutach kasacyjnych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną inwestor wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) postępowanie kasacyjne przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie związania granicami skargi kasacyjnej. Treść powyższej zasady ogranicza zakres rozpoznania Sądu kasacyjnego do weryfikacji zasadności zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej w odniesieniu do objętego zakresem zaskarżenia orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jedynie w drodze wyjątku – w razie stwierdzenia przyczyn nieważności postępowania sądowego, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. – Naczelny Sąd Administracyjny jest upoważniony i zobowiązany do przekroczenia granic skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji Sąd ten z urzędu bierze pod rozwagę wady nieważności postępowania i sankcjonuje je niezależnie od granic zaskarżenia kontrolowanego orzeczenia oraz podniesionych zarzutów (art. 183 § 1 i art. 186 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji przez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.

Mając na względzie wskazane wyżej zasady postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny – wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności postępowania sądowego – ograniczył rozpoznanie sprawy do oceny zarzutów kasacyjnych.

Przeprowadzona weryfikacja kasacyjna doprowadziła Naczelny Sąd Administracyjny do wniosku, że zarzuty naruszenia prawa procesowego w zakresie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. nie są pozbawione usprawiedliwionych podstaw.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że strona skarżąca kasacyjnie zasadnie podniosła, że Sąd pierwszej instancji dokonał wadliwej kontroli legalności podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wadliwość ta polegała na niedostrzeżeniu istotnych wad projektu budowlanego planowanej inwestycji w zakresie szczegółowych treści projektu zagospodarowania terenu, a w konsekwencji – braku dokonania prawidłowej, pełnej i końcowej kwalifikacji legalności zaskarżonej decyzji. Zasadnicze znaczenie dla dalszej oceny prawnej sprawy mają wskazane poniżej zagadnienia.

Po pierwsze, podstawowe wątpliwości budzi brak wyczerpujących ustaleń i ocen w zakresie wyznaczenia zgodnych z wymogami bezpieczeństwa pożarowego odległości między zewnętrznymi ścianami drewnianego budynku skarżącej zlokalizowanego na działce nr [...] oraz projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami, przede wszystkim z uwzględnieniem umiejscowienia, przebiegu oraz parametrów odległościowych i technicznych ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Z przedłożonego projektu zagospodarowania terenu (t. Ia, s. 3) wynika jedynie, że zgodnie z wymogami określonymi w § 271 ust. 2 w zw. z § 271 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. odległość pomiędzy powyższymi ścianami powinna wynosić 12 m, gdyż podstawową odległość wynoszącą 8 m należało zwiększyć o 50 % z tego względu, że jedna ze ścian zewnętrznych jest ścianą rozprzestrzeniającą ogień. Projektant wskazał jednak, że w projekcie odległość ta wynosi 9,20 m. W konsekwencji – w celu umożliwienia zastosowania przepisów obniżających minimalną odległość 12 m – zaprojektowano od strony budynku drewnianego ściany oddzielenia przeciwpożarowego bez okien, z wypełnieniami z cegły szklanej i otworów (wrót garażowych) o odporności pożarowej EI 60. Sąd pierwszej instancji zaakceptował powyższe ustalenia, powołując się na przepisy § 271 ust. 10-12 cyt. rozporządzenia, a następnie przeprowadził uzupełniającą analizę przesłanek wskazanych w powyższych przepisach.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza jednak, że powyższa analiza Sądu pierwszej instancji jest niepełna i częściowo niespójna.

Przepisy § 271 ust. 10-12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. ustanawiają szczególne zasady sytuowania budynku w stosunku do istniejących obiektów budowlanych na sąsiedniej działce. Powyższe regulacje mają zastosowanie w przypadku, gdy ściany budynków nie są względem siebie równoległe, lecz tworzą kąt mniejszy albo większy niż 180 stopni. Zgodnie z § 271 ust. 10 w pasie terenu o szerokości określonej w § 271 ust. 1-7, otaczającym ściany zewnętrzne budynku, niebędące ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, ściany zewnętrzne innego budynku powinny spełniać wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5 dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego obu budynków. Powyższa regulacja nie odnosi się jednak do wynikających z § 271 ust. 1-7 odległości między budynkami, lecz do dodatkowych wymogów w zakresie klasy odporności ogniowej ścian zewnętrznych budynku sąsiedniego w zakresie elementów oddzielenia przeciwpożarowego oraz zamknięć znajdujących się w nich otworów (§ 232 ust. 4 i 5). Zasady wynikające z § 271 ust. 10 w zw. z § 271 ust. 1-7 mogą zostać jednak złagodzone przez zmniejszenie o 50 % szerokości pasa terenu otaczającego ściany zewnętrzne budynku, niebędące ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, jeżeli ściany te tworzą między sobą kąt 60° lub większy, lecz mniejszy niż 120° (§ 271 ust. 11 w zw. z § 271 ust. 1-7). Przepis § 271 ust. 12 stanowi natomiast, że wymaganie, o którym mowa w § 271 ust. 10, nie dotyczy budynków, które: 1) są oddzielone od siebie ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, spełniającą dla obu budynków wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5, z zastrzeżeniem § 218, lub 2) mają ściany zewnętrzne tworzące między sobą kąt nie mniejszy niż 120°. Z § 271 ust. 12 wynika zatem, że wymogi wynikające z § 271 ust. 10 w zw. z § 271 ust. 1-7 mogą zostać w określonych sytuacjach wyłączone (a nie tylko złagodzone).

Jeżeli więc inwestor zmierza do usytuowania budynku w stosunku do istniejącego budynku na sąsiedniej działce w odległościach mniejszych niż wynikające z § 271 ust. 1-7 lub z § 271 ust. 11 w zw. z § 271 ust. 1-7 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., z zastrzeżeniem § 271 ust. 12 oraz § 272, konieczne jest zaprojektowanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego, spełniającej warunki określone w § 232-235, z zastrzeżeniem § 212-225. W przypadku budynków, których ściany sąsiadujące lub ich fragmenty są usytuowane względem siebie w sposób nierównoległy, a jednocześnie jedna ze ścian zewnętrznych lub przekrycie dachu jednego z budynków wykazują zdolność rozprzestrzeniania ognia, należy szczególnie wnikliwe zbadać parametry odległościowe, wysokościowe i odporności ogniowej ściany oddzielenia przeciwpożarowego na całym odcinku sąsiedztwa ścian zewnętrznych, z uwzględnieniem wartości kąta tworzonego przez ściany zewnętrzne tych budynków. W zależności od ustaleń w tym zakresie mogą zmieniać się wymogi techniczne w zakresie bezpieczeństwa pożarowego (zob. np. § 218, § 232 , § 235, § 271 ust. 2 w zw. z § 271 ust. 10-12). Przykładowo w sytuacji, gdy ściany zewnętrzne budynków tworzą ze sobą kąt 60 stopni lub większy, lecz nieprzekraczający 120 stopni, a ściana zewnętrzna budynku znajdującego się naprzeciwko drugiego budynku jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego o odpowiedniej odporności ogniowej, wtedy odległość między tymi ścianami, wyznaczona zgodnie z § 271 ust. 2 (zwiększona o 50 albo o 100 % względem wartości z § 271 ust. 1), może zostać zredukowana o 50 % (§ 271 ust. 11), jednak również fragmenty sąsiednich ścian budynku projektowanego muszą posiadać odporność ogniową, o której mowa w § 232 ust. 4-5, na całym odcinku znajdującym się w odległości określonej zgodnie z § 271 ust. 11 w zw. z § 271 ust. 2.

W przedmiotowej sprawie treść projektu zagospodarowania terenu, decyzji organów orzekających w sprawie oraz uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji nie zawierają koniecznych danych, ocen oraz rozważań w powyższym zakresie. Ogólne odwołanie się do treści § 271 ust. 10-12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie może być uznane za wystarczające. Zasadnicze wątpliwości budzą nie tylko ogólnikowe stwierdzenia, że odległość obu budynków wynosi od ok. 9,20 m ("najmniejsza odległość") do 9,40 m (s. 23-24 uzasadnienia wyroku), lecz przede wszystkim brak określenia lub oceny: wartości kąta, jaki tworzą ściany zewnętrzne spornych budynków (nie jest wystarczające odwołanie się jedynie do regulacji z § 271 ust. 11); długości odcinka istniejącego sąsiedztwa; zmian i wartości parametru odległościowego na całej długości tego odcinka. Nieodzowna jest również jednoznaczna ocena, czy w sprawie znajduje zastosowanie § 271 ust. 12 pkt 1, a jeśli tak, to czy ściana oddzielenia przeciwpożarowego spełnia dla obu budynków (istniejącego i projektowanego) wymagania określone w § 232 ust. 4-5, z zastrzeżeniem § 218 oraz z uwzględnieniem § 235. Nie jest również wystarczające stwierdzenie, że poza pasem o szerokości 6 m od mogącego rozprzestrzeniać ogień drewnianego budynku skarżącej znajdują się "pozostałe ściany", które są ścianami oddzielenia przeciwpożarowego (s. 24 uzasadnienia wyroku). Tego rodzaju konstatacja jest nie tylko pozbawiona koniecznej konkretyzacji przez powiązanie ze stanem faktycznym sprawy, lecz dodatkowo odczytywana w szerszym kontekście rozważań Sądu a quo (s. 23-25 uzasadnienia wyroku) nie poddaje się kontroli kasacyjnej.

Nie można zaakceptować sytuacji, gdy organy administracji architektoniczno-budowlanej uchylają się od dokonania prawidłowej weryfikacji dokumentacji projektowej, a kontrolujący je Sąd podejmuje obarczone ryzykiem błędu samodzielne próby wnioskowania na temat prawidłowości tej dokumentacji na podstawie niepełnego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Szczególnie istotny w tym zakresie jest brak w aktach administracyjnych "opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych" z dnia 29 grudnia 2015 r. Zarówno organy, jak Sąd pierwszej instancji powołują się na treść powyższej "opinii", nie dokonując oceny jej ustaleń oraz ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że rozwiązanie przewidziane w projekcie zostało "zaakceptowane przez rzeczoznawcę" jako zgodne z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej (s. 11 decyzji organu odwoławczego, s. 24 uzasadnienia wyroku). Nie został jednak określony charakter prawny "opinii", do której odwołują się organy oraz Sąd pierwszej instancji. Powyższa "opinia" może być bowiem jedynie odciskiem pieczęci i podpisem rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, potwierdzającym uzgodnienie projektu budowlanego, umieszczonym na częściach rysunkowych egzemplarzy projektu budowlanego, zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej. Nie można jednak wykluczyć, że "opinia" ta stanowi ekspertyzę techniczną, o której mowa w art. 11i ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej.

Po drugie, wątpliwości budzą również ustalenia kontrolowanych organów oraz Sądu pierwszej instancji w zakresie odległości planowanych stanowisk postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym. Zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. odległość ta powinna wynosić 7 m w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie (w przedmiotowej sprawie są to 4 stanowiska). Z projektu zagospodarowania terenu (s. 5, t. Ia) wynika, że odległość ta od okien budynku projektowanego na działce nr [...] wynosi 17,10 m, natomiast Sąd pierwszej instancji przyjął, że odległość ta przekracza 7 m (s. 21 uzasadnienia wyroku). Oznacza to, że Sąd meriti nie dokonał pozytywnej weryfikacji odległości wskazanej przez autora projektu oraz organ odwoławczy, poprzestając na ogólnej ocenie spełnienia wymogu minimalnej odległości.

Nie są natomiast uzasadnione zastrzeżenia co do ustaleń faktycznych dotyczących odległości miejsc postojowych od granicy działki nr [...]. Odległość ta została w sposób wystarczająco szczegółowy oceniona jako spełniająca warunki określone w § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Po trzecie, nie można zaakceptować sytuacji, w której projekt zagospodarowania terenu stwierdza jedynie ogólnikowo, że projektowany budynek na działce nr [...]spełnia wymagania określone w § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. (zob. s. 5, t. Ia), natomiast organ odwoławczy nie wskazując źródła swoich ustaleń konstatuje, że odległość projektowanego budynku od granicy działki nr [...] wynosi 4,24 m oraz 4,66 m. Nie jest jednak wiadome, w jakim zakresie i na jakich odcinkach odległości te mają przyjmować powyższe zmienne wartości. Sąd pierwszej instancji uchylił się od pełnej weryfikacji ustaleń organów w powyższym zakresie, stwierdzając jedynie, że odległość projektowanego budynku od działki nr [...] "w linii elewacji frontowej budynku wynosi 4,66 m" (s. 19 uzasadnienia wyroku). Tymczasem ze względu na nierównoległe ("skośne") usytuowanie planowanego obiektu i istniejącego budynku mieszkalnego skarżącej odległość ta "w linii elewacji frontowej" projektowanego budynku może przyjmować różne wartości. Precyzyjne ustalenia w tym zakresie (m.in. ze względu na możliwość naruszenia wymogu z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.) należy dodatkowo powiązać z jednoznacznym ustaleniem szerokości frontu działki inwestycyjnej nr [...]oraz planowanej szerokości elewacji frontowej, która nie została bezpośrednio ustalona w decyzji organu pierwszej instancji z dnia 13 stycznia 2014 r. o warunkach zabudowy.

Po czwarte, nie może zostać zaaprobowany sposób kontroli legalności zaskarżonej decyzji w zakresie wyznaczonym treścią § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. W sytuacji podnoszenia przez stronę skarżącą zarzutów naruszenia prawa w powyższym zakresie Sąd pierwszej instancji nie może poprzestać na ogólnikowym odwołaniu się do akt sprawy oraz analizy przesłaniania (s. 21-22 uzasadnienia wyroku). Konieczna jest bowiem weryfikacja i końcowa ocena prawidłowości ustaleń i wniosków zawartych w projekcie zagospodarowania terenu (s. 5-6, t. Ia) oraz załączonych do akt rysunków obrazujących wyznaczenie wysokości przesłaniania i odległości między budynkami (rysunki S1-S3).

Stwierdzone wyżej naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. pozostaje w bezpośrednim związku z częściowym naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku przez wytknięte wyżej braki w zakresie oceny prawidłowości podstawy faktycznej kontrolowanej decyzji oraz brak pełnego i wyczerpującego wyjaśnienia podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia (przede wszystkim w zakresie § 271 ust. 10-12 w zw. z § 271 ust. 2 oraz § 232 ust. 4-5, z zastrzeżeniem § 218 i z uwzględnieniem § 235) nie poddaje się efektywnej kontroli kasacyjnej. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. okazał się zatem usprawiedliwiony.

Uwzględnione zarzuty naruszenia przepisów postępowania sądowo-administracyjnego skutkują koniecznością przeprowadzenia przez Sąd pierwszej instancji procesu ponownej oceny legalności zaskarżonej decyzji w świetle ocen i wskazań kasacyjnych.

Wobec powyższego na obecnym etapie postępowania ocena zarzutów naruszenia prawa materialnego jest przedwczesna. Zarzuty te są nierozerwalnie związane z zarzutami naruszenia prawa procesowego w zakresie wadliwej oceny prawnej stanu faktycznego sprawy, a zatem dopiero po ostatecznym wyjaśnieniu sprawy legalności ustalenia podstawy faktycznej możliwa stanie się końcowa ocena prawidłowości zastosowania prawa materialnego w przedmiotowej sprawie.

Nie są natomiast uzasadnione dalej idące zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

Ocena zasadności zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.b. zależy od oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, które – jak już stwierdzono – mogą zostać poddane weryfikacji po dokonaniu oceny prawidłowości ustalenia podstawy faktycznej kontrolowanej decyzji. Zarzut ten jest zatem przedwczesny.

Zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez odmowę zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania wywołanego wniesieniem skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] kwietnia 2014 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] stycznia 2014 r. ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji na działce nr [...]jest pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. Postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla spornej inwestycji nie stanowi bowiem zagadnienia wstępnego dla rozstrzygnięcia sprawy skargi na decyzję o pozwoleniu na budowę tej inwestycji.

Nie jest wreszcie uzasadniony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 134 § 1 zw. z art. 135 p.p.s.a. Kontrolowany Sąd nie naruszył warunków zasady niezwiązania granicami skargi, jak również nie przekroczył granic sprawy, której dotyczy skarga. Nieporozumieniem jest również wskazanie jako wzorca kontroli art. 135 p.p.s.a. Przepis ten nie mógł być i nie był stosowany przez Sąd pierwszej instancji ze względu na oddalenie skargi.

Mając na względzie całość przedstawionej argumentacji oraz uznając, że istota sprawy sądowoadministracyjnej nie została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny – działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. – orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania (pkt 1 wyroku).

Na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych w punkcie 2 wyroku zasądzono od skarżonego organu na rzecz strony skarżącej kwotę 710 (siedemset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.