Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1210/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6463 Wzory przemysłowe
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia
Powołane przepisy: article: art. 141 par 2; art. 85; art. 86; art. art. 87;
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 4 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. Sp. z o.o. z siedzibą w C. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku wydanego w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "[...]" postanawia: odmówić przywrócenia terminu


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 30 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej Sąd) oddalił skargę S. Sp. z o.o. z siedzibą w C.(dalej skarżąca) na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej, którą oddalono sprzeciw skarżącej wobec udzielenia innemu podmiotowi prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "[...]". Skarżąca o rozprawie - na której zapadł rzeczony wyrok, została zawiadomiona (vide k. 48 w zw, z k. 54 akt). Jak wynika z protokołu rozprawy nikt ze strony skarżącej na rozprawie się nie stawił, przy czym do akt sprawy wpłynął wniosek skarżącej o odroczenie terminu rozprawy (k. 51 i 73 akt). Wniosek ów przez Sąd nie został uwzględniony, wobec czego Sąd go oddalił (k. 70 akt).

Pismem złożonym w Sądzie 23 sierpnia 2012 r. (k. 85 akt) skarżąca zwróciła się o wydanie uzasadnienia rzeczonego na wstępie wyroku oraz wniosła o przywrócenie terminu do zgłoszenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Wskazano, że nie powiadomienie skarżącej przez Sąd o oddaleniu jej wniosku o odroczenie rozprawy oraz o wydaniu w sprawie wyroku, oddalającego skargę skutkowało zarówno brakiem jej przedstawiciela na rozprawie, jak i utratą przez nią terminu do złożenia środka zaskarżenia. Wobec tego skarżąca uznała, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Jednocześnie skarżąca podała, że o zaistniałej w sprawie sytuacji dowiedziała się 20 sierpnia 2012 r., podczas rozmowy telefonicznej z sekretariatem Wydziału VI Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a. w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku. Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu, jest bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 p.p.s.a.). Zatem, aby możliwe było ubieganie się o przywrócenie terminu musi zaistnieć obiektywna, realna przeszkoda uniemożliwiająca stronie dokonanie czynności. Przy czym powstanie tej przeszkody nie może być spowodowane działaniem strony i musi być od niej całkowicie niezależne. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Sąd rozpoznając niniejszy wniosek o przywrócenie terminu do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 30 lipca 2012 r., w pierwszej kolejności obowiązany był zbadać czy jest on dopuszczalny oraz czy został złożony w trybie i terminie wyżej wskazanym.

Sąd uznał, że wniosek jest dopuszczalny. Po pierwsze termin do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku jest terminem ustawowym, podlegającym przywróceniu na wniosek strony, na zasadach ogólnych wskazanych powyżej. Skarżąca wniosek taki złożyła. Po drugie termin ten przez skarżącą został niedotrzymany - upłynął z dniem 6 sierpnia 2012 r. Sąd uznał także, że wniosek został złożony w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Wniesiono go do prawidłowego Sądu (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) i nastąpiło to w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu Sąd przyjął dzień, w którym skarżąca dowiedziała się o uchybieniu terminu tj. 20 sierpnia 2012 r. – moment rozmowy telefonicznej z pracownikiem sekretariatu Wydziału VI Sądu.

Sąd zauważa również, że wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżąca zgłosiła wniosek o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku, do czego zobowiązywał ją art. 87 § 4 p.p.s.a.

Przechodząc do merytorycznej oceny wniosku o przywrócenie terminu Sąd stwierdza, że jest on niezasadny. W ocenie skarżącej przyczyną uchybienia terminu w niniejszej sprawie był brak powiadomienia jej przez Sąd o oddaleniu wniosku o odroczenie rozprawy oraz o wydaniu wyroku. Stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a przesłanką, od której wystąpienia Sąd uzależnia przywrócenie terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Obowiązkiem strony jest więc uprawdopodobnienie okoliczności wyłączających winę po jej stronie. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeśli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2000 r. sygn. akt I SA/Gd 794/99 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 października 2000 r. sygn. akt I SA/Gd 560/00).

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż w skierowanym do Sądu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia, skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wyłączających brak jej winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu, wskazana przez nią okoliczność, że Sąd nie poinformował jej o oddaleniu wniosku o odroczenie terminu rozprawy oraz o wydaniu wyroku nie stanowi uprawdopodobnienia braku jej winy w uchybieniu terminu i nie potwierdza, że dochowała ona należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw. Nie można uznać, że uchybienie terminu do złożenia wniosku o sporządzenia uzasadnienia wyroku nastąpiło bez winy skarżącej, bowiem wiedząc o terminie rozprawy miała ona możliwość telefonicznego ustalenia, co Sąd w sprawie postanowił. Brak zainteresowania losami sprawy ze strony skarżącej - w ocenie Sądu, świadczy o braku dbania o własne interesy. W żadnym razie skarżąca nie mogła przyjąć przecież, że Sąd jej wniosek o odroczenie rozprawy uwzględni, więc jako zainteresowana wynikiem sprawy winna dociekać jak potoczyły się losy wniosku o odroczenie rozprawy. Jednocześnie Sąd zauważa, że po swoje stronie nie ma prawnego obowiązku informowania stron o zapadłych wyrokach, w sytuacji gdy nie stawiają się one na terminie rozpraw.

Jak wynika z akt sprawy, w doręczonym skarżącej zawiadomieniu o terminie rozprawy, Sąd wyczerpująco pouczył ją nie tylko o ewentualnym doręczeniu z urzędu odpisu wyroku uwzględniającego skargę - określonego w pkt 4 pouczenia (verte k. 48 akt), ale również o sposobie i terminie złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku w przypadku oddalenia skargi przez Sąd (k. 48 akt). Skoro skarżąca nie była obecna na rozprawie, mogła w celu dochowania należytej staranności niezwłocznie skontaktować się z sekretariatem Sądu, aby zasięgnąć informacji, co do zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia oraz dalszych czynności.

Jak już wskazano na wstępie w niniejszej sprawie zapadł wyrok oddalający skargę, a więc termin do złożenia wniosku o uzasadnienie tego wyroku upływał z dniem 6 sierpnia 2012 r. Skarżąca znając tryb zaskarżenia takiego rozstrzygnięcia (z zawiadomienia o rozprawie) oraz uzyskując informację z sekretariatu Sądu o treści zapadłego wyroku, mogła wystąpić z wnioskiem o uzasadnienie za pomocą faksu albo poczty. Mogła też – jako osoba prawna, wyręczyć się inna osobą – pracownikiem, w wysyłaniu takiego wniosku. Tymczasem - jak wynika to z wniosku skarżącej, działania takie podjęła ona dopiero 20 czerwca 2012 r. – tj. po upływie terminu, w którym skutecznie mogła złożyć wniosek o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 maja 1998 r., (sygn. akt IV SA 1153/96, opubl. LEX nr 45637), brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym bądź innych zdrowiem, życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, iż uchybienie terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, powstałe na skutek braku wiedzy skarżącej o przebiegu rozprawy i o wydanych w jej trakcie orzeczeniach, nie może zostać uznane za działanie niezawinione. W ocenie Sądu uchybienie terminowi w niniejszej sprawie jest skutkiem zaniedbań skarżącej i tym samym w sprawie nie występują okoliczności uprawdopodabniające brak jej winy w uchybieniu terminu (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 24 stycznia 2008 r. sygn. akt I GZ 1/08).

Reasumując, przywrócenie terminu jest instytucją służącą ochronie przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu. Taka ochrona przysługuje jednak wyłącznie w przypadku, kiedy skarżąca nie mogła dokonać czynności procesowej w terminie z przyczyn od siebie niezależnych. Z przytoczonych przez skarżącą okoliczności nie wynika, aby taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie a contario art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.