Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1220/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 137 art. 138 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung (spr.) Olga Żurawska – Matusiak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi R.L. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...]czerwca 2015 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 3; art.144 kodeks postępowania administracyjnego w związku z zażaleniem R. L. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w sprawie odmowy wszczęcia postępowania Komendant Główny Policji umorzył postępowanie zażaleniowe w całości.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] odmówił R. L. wszczęcia postępowania w sprawie jego wniosku "o wydanie zaświadczenia żądanej treści o uzupełnione elementy: uposażenia zasadniczego, dodatku: operacyjnego, specjalnego, służbowego, kwalifikacyjnego oraz stopnia nadkomisarza" ze stanowiska zastępcy Szefa RUSW w [...] i Z-cy Komendanta Powiatowego Policji w [...] w okresie od [...] lipca 1989 r. do [...] stycznia 1995 r. Zaskarżone postanowienie zostało odebrane przez skarżącego w dniu 7 kwietnia 2015 r. natomiast zażalenie na to postanowienie zostało nadane w dniu 10 kwietnia 2015 r. W dniu 20 marca 2015 r. do Komendanta Głównego Policji wpłynął także wniosek R. L. o stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2015 r. sygn: [...] w sprawie odmowy wszczęcia postępowania. W związku z powyższym pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. organ wezwał skarżącego do sprecyzowania żądania poprzez wskazanie czy wniósł o rozpatrzenie wniesionego zażalenia czy tez wniosku o stwierdzenie ich nieważności. W dniu 12 maja 2015 r. do Komendy Głównej Policji wpłynęło pismo R. L., w którym potwierdził on swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 10 kwietnia 2015 r., że zrezygnował z trybu odwoławczego na rzecz zastosowania trybu nadzwyczajnego.

W związku z powyższym pismem z dnia 2 maja 2015 r. skarżący został poinformowany o przysługującym mu - na podstawie art. 10 § 1 Kpa prawie, do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ wyznaczył skarżącemu termin 7 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma do skorzystania z przedmiotowego uprawnienia, z którego R. L. nie skorzystał (zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru pismo z dnia 21 maja 2015 r. odebrane zostało w dniu 28 maja 2015 r.).

W związku z powyższym organ uznał, że złożone przez skarżącego oświadczenie o rezygnacji z rozpatrzenia jego żądania w trybie odwoławczym oznacza, że zażalenie zostało skutecznie cofnięte i na zastosowanie art. 137 zdanie pierwsze w zw. z art. 144 kpa.

Organ powołał się na ugruntowane orzecznictwo sądów, zgodnie z którym, postępowanie odwoławcze może zakończyć się decyzją o umorzeniu postępowa odwoławczego, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Będzie to miało miejsce m.in. wtedy, gdy strona cofnie odwołanie. Organ stwierdził, że przesłanka bezprzedmiotowości została spełniona; albowiem strona wskazała, iż rozstrzygnięcie sprawy w drodze decyzji merytorycznej straciło dla niej doniosłość prawną.

R. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w której zarzucił organowi:

1) nieuwzględnienie stanu faktycznego i prawnego polegające na nieuwzględnieniu faktu, że Skarżący - zgodnie ze swoimi twierdzeniami - jest funkcjonariuszem Policji;

2) nieuwzględnianie decyzji ostatecznych, prawomocnych wyroków;

3) naruszenie zasad postępowania administracyjnego poprzez:

a) " działanie w bezczynności",

b) "naruszanie instytucji zaświadczenia" polegające na wydaniu postanowienia/decyzji o umorzeniu lub utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji lub o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponowił argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do oceny, czy Komendant Główny Policji prawidłowo umorzył postępowanie zażaleniowe wszczęte na skutek zażalenia od postanowienia z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], w którym odmówił R. L. wszczęcie postępowania w sprawie jego wniosku o wydanie zaświadczenia.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 137 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r.. poz. 267 ze zm.) dalej Kpa strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Z kolei stosownie do art. 144 Kpa w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 do zażaleń mają odpowiednio zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.

Komendant Główny Policji umarzając postępowanie zażaleniowe, jako podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia powołał przepis art. 138 § 1 pkt 3 Kpa. który przewiduje wydanie przez organ odwoławczy decyzji, w której umarza postępowanie odwoławcze nic określając przyczyn umorzenia. W każdej zatem indywidualnej sprawie administracyjnej należy poszukiwać konkretnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania, mając na uwadze treść art. 105 Kpa. Będzie to miało miejsce wtedy, gdy strona cofnie odwołanie (art. 137 Kpa), bądź jeżeli organ odwoławczy w toku postępowania ustali, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w sprawie w rozumieniu art. 28 Kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2003 r" sygn. akt II SA 1432/01, LEX nr 157627. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2010 r.. sygn. akt II OSK 2003/09). Wskazane przykłady wypełniają przesłankę bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego.

Natomiast inne przesłanki bezprzedmiotowości postępowania przed organem I instancji nie będą miały w niniejszej sprawie zastosowania. I tak w przypadku gdy orzeczono w sprawie, która nie mogła stanowić przedmiotu postępowania administracyjnego, organ odwoławczy musi uchylić decyzję i umorzyć postępowanie. Również wykonanie przez stronę decyzji organu I instancji przed lub w czasie trwania postępowania odwoławczego nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego.

Prawidłowo zatem organ odwoławczy uznał, że w niniejszej sprawie nastąpiła bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego, skutkująca umorzeniem postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa. istniała bowiem podstawa do uznania, że postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe.

Wynikające z pisma strony z dnia 12 maja 2015 r. cofnięcie zażalenia należy uznać za dopuszczalne. Z akt sprawy wynika bowiem, że nie sprzeciwiły się temu inne strony, nie jest ono także sprzeczne z interesem społecznym, ani nie prowadzi do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo.

Strona składając oświadczenie o cofnięciu zażalenia dała wyraz temu, że rezygnuje z prawa do rozpatrzenia przedmiotu zażalenia. Ustawodawca przyjął bowiem, że nie tylko wszczęcie postępowania zażaleniowego ale również i jego zakończenie jest w tym wypadku uzależnione, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, od woli strony wnoszącej zażalenie.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji orzeczenia.