Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 151/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 3, art. 7 ust. 1 i 2, art. 21
journal: Dz.U. 2018 poz 1312
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 14 października 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, , Asesor WSA Małgorzata Kowalska, Protokolant Sekretarz sądowy Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2020 roku sprawy ze skargi S. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018 oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 151/20

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) – dalej: k.p.a.; art. 13 ust. 1, ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub cofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.Urz. UE z 2014 r.181)- dalej: rozporządzenie nr 640/2014; art. 4, art. 12 ust. 2, art. 13 ust. 1, ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.Urz. UE z 2014 r.227)- dalej: rozporządzenie nr 809/2014; art. 3 art. 7 ust. 1 i ust. 2, art. 8 ust. 1, art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 21 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1312) – dalej: ustawa o płatnościach; Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] nr [...] o przyznaniu S. B. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

Wnioskiem z dnia 4 maja 2018 r. (złożonym za pośrednictwem aplikacji eWniosekPlus) S. B. wystąpił do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) oraz płatności za zazielenienie na rok 2018. We wniosku strona zadeklarowała działki rolne o łącznej powierzchni 1,79 ha oraz załączyła materiał graficzny, na którym wskazała położenie gruntów rolnych w gospodarstwie.

Decyzją z dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. przyznał skarżącemu JPO na rok 2018 w wysokości 821,95 zł oraz płatność za zazielenienie na rok 2018 w wysokości 551,64 zł. Z uzasadnienia decyzji wynika, iż płatność została przyznana zgodnie z wnioskiem skarżącego, do zadeklarowanej powierzchni 1,79 ha.

Kwestionując wysokość przyznanych płatności skarżący wniósł odwołanie stwierdzając, że faktycznie użytkuje grunty rolne o powierzchni 6,9 ha i do takiej powierzchni była mu przyznawana pomoc finansowa w latach poprzednich, o którą wnosił składając wnioski w formie papierowej. Występując o przyznanie płatności na rok 2018 po raz pierwszy skorzystał z aplikacji eWniosekPlus, a osoba wypełniająca ten wniosek omyłkowo nie zadeklarowała wszystkich działek. Jednakże rzeczywista powierzchnia gruntów rolnych użytkowanych przez skarżącego, to jest 6,9 ha wynikała z załączonego do wniosku materiału graficznego. Powyższe wskazuje, że doszło do oczywistej i niezamierzonej omyłki wnioskodawcy. Co więcej zaistniałą omyłkę usprawiedliwia, iż rok 2018 był pierwszym, w którym można było wnioskować o płatność w drodze elektronicznej. Oświadczył także, że nie wiedział o zaistniałej pomyłce, gdyż nie wypełniał wniosku osobiście, a uczestniczył jedynie podczas składania deklaracji obszarowej. Z uwagi na powyższe nie może ponosić wygórowanej kary, w wysokości około 6.000 zł. Tym bardziej, że poczynił znaczne wydatki związane z produkcją rolną. Wniósł o wydanie korzystnej decyzji, to jest przyznającej dopłaty do powierzchni 6,9 ha.

Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał na treść znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa krajowego jak i wspólnotowego, regulujących kwestie dopłat przysługujących producentom rolnym, w tym przepisy określające terminy składania wniosków oraz możliwości wnoszenia do nich poprawek. Wyjaśnił, że w myśl art. 21 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach, wniosek o składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. Termin ten nie podlega przywróceniu. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu, na podstawie Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 maja 2018 r. w sprawie przedłużenia terminu składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu w 2018 r. (Dz.U. z 2019 r., poz. 897) ustawodawca polski wydłużył termin na składanie wniosków w roku 2018 do dnia 15 czerwca. Powyższy termin nie jest terminem ostatecznym na składanie wniosków. Zgodnie z art. 13 ust. 1 akapit pierwszy Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 640/2014 z wyjątkiem przypadków siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 4, złożenie wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność na podstawie niniejszego rozporządzenia po ostatecznym terminie złożenia wniosku ustalonym przez Komisję na podstawie art. 78 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 prowadzi do zmniejszenia o 1 % za każdy dzień roboczy kwot, do których beneficjent byłby uprawniony, gdyby wniosek został złożony w terminie. Bez uszczerbku dla jakichkolwiek szczególnych środków wprowadzanych przez państwa członkowskie odnośnie do konieczności składania dokumentów uzupełniających w należytym terminie, aby umożliwić planowanie oraz przeprowadzenie skutecznych kontroli, pierwszy akapit stosuje się również do wniosków o wsparcie, dokumentów, umów oraz innych deklaracji, które należy przedstawić właściwym organom, jeśli takie wnioski o wsparcie, dokumenty, umowy lub deklaracje stanowią o kwalifikowalności do danej pomocy lub wsparcia. W tym przypadku zmniejszenie płatności będzie dotyczyło kwoty wypłacanej w ramach przedmiotowej pomocy lub wsparcia. Jeśli takie opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny, a beneficjentowi nie przyznaje się pomocy lub wsparcia.

Dopiero w treści odwołania od decyzji organu I instancji, złożonego 6 czerwca 2019 r., skarżący po raz pierwszy wystąpił z żądaniem przyznania płatności bezpośrednich do gruntów o powierzchni 5,11 ha, które nie zostały ujęte wśród działek rolnych zgłoszonych w treści formularza o przyznanie płatności na rok 2018 r. Wniosek złożony 6 czerwca 2019 r. przypada po ostatecznym terminie składania wniosków o przyznanie płatności, który upłynął z dniem 10 lipca 2018 r. i tym samym nie może wywołać oczekiwanego przez stronę skutku w postaci przyznania płatności. Termin złożenia wniosku oraz zmian do wniosku jest terminem materialnym, którego upływ powoduje wygaśnięcie prawa do wystąpienia z wnioskiem. Termin ten nie podlega przywróceniu.

Odnośnie zasadniczej kwestii spornej, to jest omyłkowego wskazania zaniżonej powierzchni faktycznie użytkowanych przez stronę gruntów rolnych organ odwoławczy przyznał, iż porównanie kolejnych części złożonego w dniu 4 maja 2018 r. wniosku prowadzi do wykrycia sprzeczności pomiędzy treścią tabeli VII, w której strona nie wykazała działek ewidencyjnych o nr 9 i 28 o łącznej powierzchni 5,19 ha, a które to grunty zostały zaznaczone na załączonym do wniosku załączniku graficznym. Niemniej jednak w ocenie organu odwoławczego nawet stwierdzenie oczywistej sprzeczności nie jest wystarczające do przyjęcia, że w sprawie znajdzie zastosowane art. 4 rozporządzenia nr 809/2014, zgodnie z którym wnioski o przyznanie pomocy, wnioski o wsparcie, wnioski o płatność i dokumenty uzupełniające złożone przez beneficjenta mogą zostać skorygowane i poprawione w dowolnym czasie po ich złożeniu w przypadku stwierdzenia oczywistych błędów uznanych przez właściwy organ na podstawie ogólnej oceny danego przypadku, pod warunkiem że beneficjent działał w dobrej wierze. Właściwy organ może uznać oczywiste błędy tylko w przypadku, gdy mogą one być bezpośrednio zidentyfikowane w wyniku sprawdzenia informacji zawartych w dokumentach, o których mowa w akapicie pierwszym. Organ podkreślił, że dany błąd może zostać uznany za oczywisty, tylko wtedy, gdy może zostać zidentyfikowany w wyniku sprawdzania informacji zawartych we wniosku pomocowym oraz złożonych wraz z nim informacji. Co więcej zasadniczym warunkiem uznania błędu za oczywisty jest brak możliwości przypisania stronie wnioskującej złej wiary. Odwołując się do art. 7 k.c. organ odwoławczy wywiódł, iż przymiot pozostawania w dobrej wierze jest ściśle związany z zachowaniem należytej staranności, zdefiniowanej w art. 355 § 1 k.c. Wyjaśnił, że w przypadku producentów rolnych, którzy zawodowo i na własny rachunek prowadzą działalność w zakresie produkcji rolnej, wymagać należy należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw, w tym poprawności wypełniania wniosków o przyznanie płatności. Przyznał także, że rok 2018 był pierwszym rokiem, w którym wnioski o przyznanie płatności składane były w formie elektronicznej, co niewątpliwie mogło przysparzać pewnych trudności. Niemniej jednak każdy z producentów rolnych wnoszących o przyznanie dopłat miał możliwość skorzystania z szczegółowej, prostej instrukcji składania wniosków za pośrednictwem aplikacji eWniosekPlus, z której wynikało między innymi (zakładka MAPA), że skuteczne zgłoszenie działki do płatności wymaga wyrysowania granic uprawy; wybranie odpowiedniej rośliny uprawnej uprawianej na danym gruncie; zaznaczenie rodzaju wnioskowanej płatności do danej działki. W przypadku, gdy nie zostanie zaznaczona żadna z płatności powierzchnia wyrysowanej uprawy zostanie potraktowana jako powierzchnia niezgłoszona do płatności. Z powyższego organ odwoławczy wywiódł, że samo wyrysowanie na mapie uprawy deklarowanej do płatności nie jest wystarczające do jej uzyskania, gdyż konieczne jest także wskazanie rodzaju płatności, o którą strona występuje. Co więcej przed wysłaniem wniosku strona jest zobligowana do potwierdzenia, że wprowadzone przez nią dane są zgodne z jej wolą i zgodne ze stanem faktycznym (zakładka PODSUMOWANIE, checkbox "Potwierdzam poprawność danych"). Tym samym wobec pełnego dostępu strony do informacji na temat sposobu wypełniania wniosku płatność drogą elektroniczną, jak również fakt, iż część działek skarżącego została zadeklarowana w sposób prawidłowy, organ przyjmujący wniosek nie miał podstaw podejrzewać, że nie odzwierciedla on w pełni żądania skarżącego. Tym bardziej, że zarówno przed wysłaniem, jak i po wysłaniu strona miała pełny podgląd, co do treści złożonego wniosku, a stwierdzone przez nią błędy, czy omyłki mogły zostać poprawione w przewidzianym prawem terminie. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje także argumentacja strony, iż to nie ona wypełniała przedmiotowy wniosek, a co za tym idzie nie wiedziała o zaistniałym błędzie. Niezależnie od tego kto wypełniał wniosek, za jego treść odpowiedzialność ponosi jedynie wnioskodawca, który przed jego wysłaniem był zobowiązany stwierdzić poprawność danych w nim zawartych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi S. B., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucił naruszenie art. 7a § 1, art. 35, art. 36, art. 37 k.p.a. oraz art. 7 k.c. Uzasadniając wniesioną skargę ponowił argumentację dotyczącą omyłkowego zadeklarowania we wniosku zaniżonej powierzchni gruntów rolnych faktycznie użytkowanych, która to okoliczność wprost wynikała z załączonego do wniosku materiału graficznego. Wskazał, że postępowanie w sprawie sprostowania błędu jaki zaistniał w jego wniosku o dopłaty toczy się od 15 października 2018 r., kiedy to Kierownik biura Powiatowego ARiMR w P. wydał decyzję o odmowie przyznania płatności do obszarów z ograniczeniami naturalnymi bądź innymi szczególnymi ograniczeniami. Skarżący wyjaśnił, że nigdy osobiście nie wypełniał wniosku o płatność, gdyż nie ma w tym kierunku żadnego przygotowania zawodowego, ma podstawowe wykształcenie i nie korzysta z internetu. Podejmowane przez niego próby zapoznania się z instrukcją wypełniania wniosku drogą elektroniczną okazały się bezowocne, gdyż instrukcja posługiwała się pojęciami i definicjami, których skarżący nie rozumie. Stąd konieczność pomocy ze strony osób trzecich. Ponadto wyjaśnił, że o występującej niezgodności powierzchni we wniosku dowiedział się telefonicznie, na przełomie sierpnia-września 2018 r., od pracownicy Agencji, która zapytała o przyczyny tej niezgodności i poinformowała go o konieczności sprostowania błędu w drodze pisemnej. Kiedy doręczył stosowne pismo do urzędu, uzyskał szczegółowe wyjaśnienia w tej kwestii. Pomimo tego w dniu 15 października 2018 r. wydana została decyzja odmowna o przyznaniu płatności do gruntów o powierzchni 6,9 ha, czego następstwem było wydanie zaskarżonej decyzji z [...] W ocenie skarżącego stosownie do art. 7a § 1 k.p.a. wszelkie wątpliwości, co do treści normy prawnej winny być rozpatrywane na korzyść strony. Skarżący zarzucił także organom procedującym w sprawie bezczynność i przewlekłe postępowanie, na co wskazuje tak znaczny upływ czasu od momentu wniesienia odwołania do wydania zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W tym zakresie kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy administracji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1) p.p.s.a.) Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sąd może więc wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt także z powodów, które w skardze nie zostały podniesione, a stanowią o wydaniu aktu z naruszeniem prawa. Skarga podlega natomiast oddaleniu w przypadku braku uzasadnionych podstaw zaskarżenia (art. 151 p.p.s.a.)

Dokonując kontroli sądowoadministracyjnej w tak zakreślonej kognicji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.

W rozpoznawanej sprawie sporne pozostaje, czy wskazanie przez skarżącego we wniosku do płatności działek o powierzchni 1,79 ha stanowi oczywistą omyłkę w przypadku, gdy w latach poprzednich zgłaszał on do płatności grunty rolne o większej powierzchni - 6,9 ha oraz taka powierzchnia wynikała z załączników dołączonych do wniosku.

W ocenie sądu nie zasługuje na akceptację argumentacja skarżącego, iż stwierdzone nieprawidłowości w zakresie płatności stanowią oczywistą omyłkę. Pojęcie "błędu oczywistego" zdefiniowano w art. 4 Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) z 17 lipca 2014 r. nr 809/2014 ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności. Zgodnie z tym przepisem wnioski o przyznanie pomocy, wnioski o wsparcie, wnioski o płatność i dokumenty uzupełniające złożone przez beneficjenta mogą zostać skorygowane i poprawione w dowolnym czasie po ich złożeniu w przypadku stwierdzenia oczywistych błędów uznanych przez właściwy organ na podstawie ogólnej oceny danego przypadku, pod warunkiem że beneficjent działał w dobrej wierze. Właściwy organ może uznać oczywiste błędy tylko w przypadku, gdy mogą one być bezpośrednio zidentyfikowane w wyniku sprawdzenia informacji zawartych w dokumentach, o których mowa w akapicie pierwszym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że błąd jest oczywisty, jeżeli ujawnia się go bez żadnych dodatkowych informacji od wnioskodawcy, bądź konfrontacji z innymi dokumentami, wyłącznie na podstawie weryfikacji samego wniosku i załączników do wniosku. Błąd oczywisty to błąd, który można dostrzec "na pierwszy rzut oka", inaczej niebudzący wątpliwości, którego wykrycie nie wymaga przeprowadzenia działań kontrolnych.

Jak podnosi skarżący omyłkowo zadeklarował do płatności działki o powierzchni 1,79 ha, choć jego intencją było zgłoszenie 6,9 ha.

Zdaniem sądu nie był to błąd oczywisty, który mógł zostać stwierdzony przez organ administracji podczas pierwszej kontroli prawidłowości wypełnienia wniosku. Stwierdzenie tego faktu nie było możliwe na etapie kontroli formalnej, sprowadzającej się do ustalenia, czy wszystkie kolejne pola wniosku zostały wypełnione, a załączniki dołączone do wniosku.

Nawet w trakcie kontroli merytorycznej przedmiotowego wniosku organ miałby podstawy przyjąć, że dotyczy on tylko płatności do powierzchni gruntów 1,79 ha. Taka właśnie powierzchnia wynikała z tabeli VII wniosku. Po zapoznaniu się z treścią wniosku organ zasadnie przyjął zgłoszenie działek o powierzchni 1,79 ha. Żadne przepisy nie pozbawiają bowiem rolnika uprawnienia do wystąpienia w kolejnym roku o płatność do powierzchni mniejszej niż w latach poprzednich.

Warunkiem uznania błędu za oczywisty jest również ustalenie, że stronie nie można przypisać złej wiary w popełnieniu błędu. O kwalifikacji błędu jako oczywisty nie decyduje subiektywne odczucie odwołującego, lecz obiektywne cechy oraz charakter popełnionego błędu. Jeżeli z porównania kolejnych części wniosku wynika występująca między nimi sprzeczność, która powoduje, że wniosek jest niespójny, to błąd jest oczywisty i może być poprawiony w każdym czasie. Za błąd ten nie można natomiast uznać przypadku, gdy mimo sprawdzenia informacji zawartych we wniosku oraz dołączonych dokumentów, nie może być on w sposób prosty zidentyfikowany (por. wyroki NSA: z 27 czerwca 2019 r. sygn. akt I GSK 607/19, z 16 maja 2019 r. sygn. akt I GSK 363/19, z 2 lutego 2019 r. sygn. akt I GSK 3112/18, z 28 marca 2017 r. II GSK 1670/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www. orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej "CBOSA").

Jak trafnie stwierdził organ odwoławczy rolnik, działający w dobrej wierze, a więc w staranny sposób, zobowiązany był przed wysłaniem wniosku w formie elektronicznej sprawdzić czy wniosek został wypełniony prawidłowo. Brak takiego sprawdzenia świadczy o braku staranności rolnika, bądź osoby, która w jego imieniu wniosek sporządziła i wysłała. Na wynik orzeczenia nie ma wpływu okoliczność sporządzenia i wysłania wniosku nie samodzielnie przez rolnika lecz przez osobę, której te czynności powierzył. Rolnik, działający w sposób staranny, powinien zlecić wykonanie powyższych czynności osobie kompetentnej. Wadliwe działanie osoby trzeciej, której powierzono czynności, nie zwalnia rolnika od ponoszenia skutków jej nieprawidłowego działania.

Skarżący przyznaje, iż o niezgodności powierzchni określonych we wniosku i załącznikach dowiedział się na przełomie sierpnia i września 2018 r. Skoro ostateczny termin na składanie i uzupełnienie wniosku upłynął 10 lipca 2018 r., to późniejsze oświadczenia dotyczące uzupełnienia wniosku w zakresie płatności o dalsze 5,11 ha nie mogły zostać uznane za skuteczne wniesienie poprawek do wniosku. Poprawki dokonane po ostatecznym terminie składania wniosków są niedopuszczalne.

Podkreślić trzeba, że przepisy art. 3 ustawy o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego wprowadzają szczególne w stosunku do przepisów k.p.a. reguły postępowania. Zgodnie z ust. 1 art. 3 ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1,do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (art. 3 ust.2 ustawy). Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 3 ust. 3 ustawy).

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że rozstrzygnięcie to nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. W ocenie Sądu organ odwoławczy prowadził postępowanie w zgodzie z ww. zasadami, gdyż w sposób wyczerpujący rozpatrzył materiał dowodowy i odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, obszernie uzasadniając swoje stanowisko. Strona skarżąca kwestionując dokonaną ocenę nie podważyła ustaleń faktycznych.

Uzasadnienie decyzji spełnia wymagania wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Jest wyczerpujące, wszechstronne, a wnioski spójne i logiczne. Organ szczegółowo opisał i ustalił stan faktyczny oraz zawarł uzasadnienie prawne, omawiając wszystkie wskazane w podstawie prawnej przepisy. Ustalenia organu odwoławczego znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym w sprawie. Ocena tego materiału jest prawidłowa i logiczna. Organ nie przekroczył granic swobodnej oceny materiału dowodowego.

Z uwagi na przedstawione powyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

a.l.