Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 857/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2007 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na S. P. karę pieniężną w wysokości 500 złotych.

Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, to jest wykonywanie transportu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych.

Powyższe uchybienia stwierdzone zostały podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2006 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości O. Z załączonego do akt protokołu kontroli Nr [...] wynika, iż zatrzymanym do kontroli pojazdem marki Volvo o numerze rejestracyjnym [...] z naczepą – cysterną o numerze rejestracyjnym [...], kierował Z. O. W toku kontroli ustalono, że pojazd wykonywał przejazd na trasie [...] – [...]. Z przeprowadzonej kontroli wynika, że pojazd z przodu i z tyłu oznakowany był tablicami barwy pomarańczowej z numerem zagrożenia [...] i numerem [...], a przewożono Mieszaninę Skroplonych Węglowodorów Gazowych, I.N.O. w ilości 12.000 litrów.

W czasie tej kontroli stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego świadectwa dopuszczenia naczepy – cysterny marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych. Świadectwo to zostało następnie przedłożone przez skarżącego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, iż nałożona na niego kara jest niesłuszna. Skarżący wskazał, że decyzja ta narusza przepisy Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. Nr 178, poz. 1481) – zwana dalej "umową europejską" w zakresie, w jakim przepisy tej umowy wymagają wystawienia dla pojazdów świadectwa dopuszczenia do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych. Ponadto wskazał na naruszenie art. 67 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zmianami) - cytowana dalej jako "k.p.a." poprzez brak sporządzenia protokołu z przesłuchania kierowcy Z. O. w charakterze świadka. Zdaniem skarżącego w toku postępowania administracyjnego naruszono również art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak również nieuwzględnienie w ustaleniach faktycznych, iż świadectwo dotyczące naczepy – cysterny marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] znajdowało się w dniu kontroli w urzędzie rozpatrującym wniosek o przedłużenie jego ważności na następny okres.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji twierdząc, iż organ ten prawidłowo ocenił stan faktyczny oraz dokonał prawidłowego zastosowania obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał art. 3 ust. 1, art. 9 ustawy z dnia 28 października 2002r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 199, poz. 1671 ze zm.), lp.8.1.2, lp.9.1.3.4 umowy europejskiej, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) - zwana dalej "ustawą o transporcie drogowym" oraz lp. 1.7. załącznika do ww. ustawy o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż na gruncie niniejszej sprawy bezspornym pozostaje fakt, iż w czasie przeprowadzonej kontroli kierowca nie posiadał wymaganego prawem świadectwa dopuszczenia naczepy – cysterny marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych. Wskazał, że przedsiębiorca naruszył tym samym obowiązek wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym). Ponadto zgodnie z lp. 8.1.2 umowy europejskiej w jednostce transportowej powinno być przewożone m. in. świadectwo dopuszczenia dla każdej z nich lub wchodzącego w jej skład pojazdu.

Zdaniem organu przedsiębiorca, jako profesjonalista zobowiązany był do dołożenia należytej staranności przy wykonywaniu prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. To po jego stronie, zdaniem organu, leży obowiązek organizowania prowadzonej przez siebie działalności tak, aby przestrzegać obowiązujących przepisów prawa. Jednocześnie organ podkreślił, że przeprowadzona z kierowcą w czasie kontroli rozmowa została przeprowadzona zgodnie z art. 72 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie bowiem z tym przepisem, kontrolowany jest obowiązany udzielić ustnych lub pisemnych wyjaśnień oraz okazać dokumenty lub inne nośniki informacji. Tym samym organ nie naruszył przepisów k.p.a.

Pismem z dnia 11 kwietnia 2007 r., skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] domagając się jej uchylenia.

W skardze podniesiono, że zaskarżona decyzja narusza:

1. art. 6 i art. 9 k.p.a. poprzez zaakceptowanie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego niezgodnej z obowiązującymi przepisami praktyki organów transportu drogowego żądanie składania w urzędzie transportu drogowego oryginałów świadectw dopuszczenia do przewozu towarów niebezpiecznych w celu przedłożenia ich ważności,

2. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz pominięcie przez organy obu instancji faktu znajdowania się świadectwa dopuszczenia naczepy – cysterny marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] w dniu kontroli w urzędzie rozpoznającym wniosek o przedłużenie ważności świadectwa,

3. art. 8 k.p.a. poprzez rażące naruszenie przez organy obu instancji zasady zaufania i lojalności w postępowaniu administracyjnym,

4. art. 67 k.p.a. poprzez brak sporządzenia protokołu z przesłuchania kierowcy kontrolowanego pojazdu w charakterze świadka i poprzestanie na nieznanej w k.p.a. formie utrwalenia czynności dowodowych w postaci rozmowy,

5. art. 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a. poprzez brak merytorycznego ustosunkowania się do wszystkich zarzutów wskazanych w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącego sąd nie stwierdził naruszenia prawa.

Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ten obowiązek stanowi realizację zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. Analiza przeprowadzonego postępowania administracyjnego pozwala na przyjęcie, że organ nie uchybił tej zasadzie. Wywiązał się z obowiązków, nałożonych na niego przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w tym wynikających z art. 6, 7, 8 i 9 k.p.a. Ustalenia faktyczne zostały poczynione w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy. Dokonując ustaleń organ nie pominął żadnego z dowodów, dokładnie je przeanalizował i poddał ocenie, zgodnie z art. 80 k.p.a. Przeprowadzona ocena jest zgodna z normami procesowymi i regułami obowiązującymi przy jej dokonywaniu, nie jest w żadnym razie dowolna, czy też tendencyjna i jednostronna.

W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym organ zastosował właściwie prawo materialne. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ zastosował obowiązujące przepisy i prawidłowo dokonał subsumcji stanu faktycznego do obowiązujących przepisów prawa.

Główny Inspektor Transportu Drogowego ustosunkował się do wszystkich zarzutów skarżącego podniesionych w odwołaniu. Stan faktyczny i prawny został w zaskarżonej decyzji wyartykułowany, co w pełni wyczerpuje dyspozycję art. 107 § 3 k.p.a. Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a.

Skarżący zarzuca w skardze, że Główny Inspektor Transportu Drogowego nie uwzględnił okoliczności, iż wymagane świadectwo dopuszczenia cysterny do przewozu towarów niebezpiecznych znajdowało się w urzędzie rozpoznającym wniosek o przedłużenie świadectwa na następny okres ustawowy, który to urząd żąda dostarczenia oraz pozostawienia świadectwa na okres rozpoznania wniosku wbrew przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 grudnia 2002 roku w sprawie świadectwa dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 237, poz. 2011). Praktyka organów transportu drogowego jest więc niezgodna z przepisami prawa.

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że w chwili kontroli kierujący pojazdem nie okazał świadectwa dopuszczenia cysterny do przewozu towarów niebezpiecznych. Nieokazanie w czasie kontroli świadectwa dopuszczenia cysterny do przewozu towarów niebezpiecznych wyczerpuje dyspozycję art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1. 7. załącznika do tejże ustawy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w zaskarżonej decyzji wykazał konieczność posiadania takiego dokumentu w chwili kontroli oraz podstawę prawną tego obowiązku. Skoro kierowca ma obowiązek mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, w transporcie drogowym rzeczy, dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także (...) dokumenty wymagane przy przewozie drogowym towarów niebezpiecznych to konsekwencją ich braku jest nałożenie na przedsiębiorcę kary za brak wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Te odpowiednie dokumenty to także świadectwo dopuszczenia cysterny do przewozu towarów niebezpiecznych.

Organy administracji stosując przepisy prawa administracyjnego nie relatywizują stwierdzonych uchybień pod kątem umyślności bądź nieumyślności zachowania strony postępowania administracyjnego. Dlatego kwestia winy w zachowaniu się strony tego postępowania, lub jej braku, nie ma znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego i wydania decyzji administracyjnej. W postępowaniach z zakresu naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) organy administracji ustalają jedynie czy doszło czy nie doszło do naruszenia tych przepisów. W przypadku stwierdzenia naruszeń, po stronie organu powstaje obowiązek nałożenia stosownej kary pieniężnej i od obowiązku tego organ administracji odstąpić nie może.

Przywołane przez skarżącego rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 grudnia 2002 roku w sprawie świadectwa dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 237, poz. 2011) określa szczegółowe warunki i tryb wystawiania i przedłużania świadectwa dopuszczenia pojazdów, a także jego wzór i sposób wypełniania. Wbrew twierdzeniom skarżącego Główny Inspektor Transportu Drogowego nie naruszył przepisów przywołanego rozporządzenia, albowiem nie stosował jego przepisów. Nie stanowiły one podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W tym miejscu należy tylko zauważyć, że wymóg dostarczenia oryginału dokumentu do jego przedłużenia jest oczywisty. Tylko oryginalny dokument identyfikuje należycie wymagane, w tym wypadku, świadectwo dopuszczenia pojazdu.

Przedsiębiorca powinien tak organizować wykonywaną przez siebie działalność transportową, by mieć odpowiedni czas na przedłużenie ważności wymaganych dokumentów.

Uwagi i propozycje skarżącego w tym przedmiocie, niepozbawione racji, są postulatami de lege ferenda. Mogą zostać uwzględnione przez odpowiednie organy w przyszłości, w odpowiednim trybie.

Także zarzut naruszenia art. 67 k.p.a. nie jest trafny. Nie było potrzeby przesłuchania kierowcy w charakterze świadka, albowiem stan faktyczny w sprawie był i jest oczywisty. Nie wymagał przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka.

Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z braku uzasadnionych podstaw sąd oddalił skargę.