Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 8/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2 w zw. z art. 144, art. 149 par. 1 i 2 , art. 151, art. 113 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na postanowienie Wojewody z dnia 3 listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Wojewody na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 4 lipca 2011 r. do Starostwa Powiatowego wpłynął wniosek G. O. o "wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wydaną w 2011 r. decyzją Starosty o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora "A", na działce nr [...], położonej w miejscowości Ł., gmina S., województwo, stanowiącej własność J. K.". Wnioskująca, powołując się na art. 145 § 1 pkt 4 kpa, podniosła, iż jako strona nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę, a tym samym wniosek o wznowienie jest uzasadniony. Wnioskująca wyjaśniła, że inwestycja objęta przedmiotowym pozwoleniem na budowę wpływa na jej nieruchomość, która znajduje się w obszarze oddziaływania pola elektromagnetycznego emitowanego przez anteny stacji a informację o wydanym przez organ pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora "A" na działce nr [...] uzyskała w dniu 24 czerwca 2011 r. od Z. W. – pełnomocnika prawnego K. W. zamieszkałego w Ł.

Starosta Nowodworski, postanowieniem z dnia 15 lipca 2011 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 147 i art. 150 § 1 kpa, odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty nr [...] z dnia 14 stycznia 2011 r. obejmującą budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci "A" nr [...], na projektowanej wieży kratowej o wysokości H=48 m, na działce nr [...] w miejscowości Ł., gmina S.

Starosta ustalił, że decyzją z dnia 14 stycznia 2011 r. nr [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono "A" Spółce z o.o. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci "A" nr [...], na projektowanej wieży kratowej o wysokości H=48 m (kat. obiektu XXIX), obejmującej: montaż 6 anten sektorowych i 6 anten radioliniowych, montaż kontenerowych szaf sterujących, montaż dróg kablowych i zasilania energetycznego, na działce nr [...] w miejscowości Ł., gmina S.

Według Starosty, w postępowaniu poprzedzającym wydanie przedmiotowej decyzji, strony postępowania zostały ustalone zgodnie z prawem. Organ prawidłowo, w oparciu o treść art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, wyznaczył, iż stronami w przedmiotowym postępowaniu jest jedynie inwestor oraz właściciel działki nr [...] w miejscowości Ł.

Starosta wyjaśnił również, iż działki nr [...] i [...] położone w miejscowości Ł., których właścicielką jest G. O., nie znajdują się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu, a tym samym wnioskującej nie przysługiwał status strony w postępowaniu o wydanie przedmiotowego pozwolenia na budowę i brak jest podstaw do jego wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

Na postanowienie Starosty G. O. wniosła zażalenie, domagając się jego uchylenia. Zdaniem odwołującej się zaskarżone postanowienie wydane zostało z rażącym naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 149 i art. 40 § 2 kpa jak również art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, gdyż organ nie przeprowadził wymaganego prawem postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia czy odwołującej się przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wojewoda na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 kpa, postanowieniem z dnia 3 listopada 2011 r. nr [...], uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Wojewoda wyjaśnił, iż przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w przeciwieństwie do trybu zwykłego oraz pozostałych trybów nadzwyczajnych wyraźnie regulują formę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. "Wszczęcie to następuje w drodze postanowienia, a odmowa - według stanu prawnego na dzień wydania zaskarżonego orzeczenia - w drodze decyzji" (w wersji po sprostowaniu postanowieniem z dnia 28 grudnia 2012 r. - "postanowienia"). W przypadku złożenia podania o wznowienie przez stronę wszczyna się natomiast postępowanie wstępne w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. W tej fazie organ może wypowiadać się jedynie co do zarzutów, a nie ich podstaw. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, zgodnie z art. 149 § 1 kpa, organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 kpa oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 kpa. Tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 kpa, bądź niezachowany został termin do jego złożenia, przewidziany w art. 148 kpa, organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 kpa wydać "decyzję" odmawiającą wznowienia postępowania (w brzmieniu po sprostowaniu - "postanowienie"). W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodne z zasadami określonymi w art. 150 i 151 kpa. W świetle art. 149 § 2 kpa ocena przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna, gdyż ustalenie, czy zachodzą podstawy wznowienia, może nastąpić wyłącznie w toku wznowionego postępowania. Czynności proceduralne organu po złożeniu podania o wznowieniu postępowania administracyjnego nie są podejmowane w ramach postępowania w sprawie wznowienia postępowania, aż do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego.

Wojewoda zarzucił Staroście naruszenie przepisów art. 149 § 1 i 2 oraz art. 151 kpa. Wyjaśnił ponadto, że "odmowa wznowienia postępowania może mieć miejsce wyłącznie z uwagi na naruszenie przepisów formalnych nie materialno prawnych, w drodze decyzji a nie postanowienia" (sprostowano poprzez skreślenie słów "decyzji a nie"). Podkreślił Wojewoda, że "wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania" (w sprostowaniu słowo "decyzji" zastąpiono słowem "postanowienie") z uwagi na to, że wnioskodawca nie posiada przymiotu strony jest możliwe wyjątkowo i tylko w przypadku oczywistego braku legitymacji procesowej. Nie można w drodze odmowy wznowienia postępowania odmówić osobie, która uważa się za stronę, możliwości wykazania jej interesu prawnego, a zatem przesłanki materialnoprawnej żądania. Odmowa wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych może nastąpić wówczas, gdy oczywistym jest, że wniosek o wznowienie postępowania złożony został przez podmiot, który nie jest stroną tego postępowania i okoliczność ta nie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego. Jeśli natomiast nie jest oczywiste, czy podmiotowi występującemu z wnioskiem o wznowienie postępowania przysługuje status strony, wówczas należy wznowić postępowanie i dokonać analizy tego zagadnienia we wznowionym już postępowaniu. Postanowienie o wznowieniu jest aktem procesowym, nie rozstrzyga ono sprawy wznowienia, lecz ją otwiera. Stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia i muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 kpa.

Na postanowienie Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła "A" Spółka z o.o., domagając się jego uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie. W ocenie pełnomocnika skarżącej postanowienie Starosty jest zgodne z prawem. Zgodnie z art. 149 § 3 kpa organ odmówił wznowienia postępowania w formie postanowienia, czego dokonał po przeanalizowaniu sprawy, również z uwzględnieniem zakresu oddziaływania inwestycji odwołującej się.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewoda wyjaśnił również, iż postanowieniem z dnia 28 grudnia 2011 r. nr [...] sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską popełnioną w zaskarżonym postanowieniu w następujący sposób: na stronie 1 w uzasadnieniu postanowienia w wierszu 44 błędnie wpisano słowo "decyzji" a winno być "postanowienia", na stronie 2 w uzasadnieniu w wierszu 10 błędnie wpisano słowa "decyzję odmawiającą" a winno być "postanowienie odmawiające", w wierszu 30 należy skreślić słowa "decyzji a nie" a w wierszu 31 błędnie wpisano słowo "decyzji’, ponieważ winno być "postanowienia".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Kontrolując zatem legalność zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, iż narusza ono przepisy prawa – przepisy postępowania, w sposób który miał istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Wojewody z dnia 3 listopada 2011 r. nr [...], uchylające i przekazujące do ponownego rozpatrzenia postanowienie Starosty z dnia 15 lipca 2011 r. nr [...], odmawiające z przyczyn podmiotowych wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty nr [...] z dnia 14 stycznia 2011 r. o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej, na podstawie art. 149 § 3 kpa.

Podstawę prawną skarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 138 § 2 kpa. W brzmieniu nadanym nowelą z dnia 3 grudnia 2010 r. (Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18), z mocą obowiązującą od dnia 11 kwietnia 2011 r., przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W rozpoznawanej sprawie przytoczony przepis podlegał zastosowaniu w związku z art. 144 kpa, zgodnie z którym w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 Kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanym "Zażalenia" (art. 141 – 144 kpa) do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Art. 138 kpa zawiera zamknięty katalog rodzajów decyzji, które może wydać organ odwoławczy, po rozpatrzeniu, jak w przedmiotowej sprawie, zażalenia. Jednocześnie, jeśli organ pierwszej instancji wydał postanowienie, na które wniesione zostało zażalenie, organ drugiej instancji rozstrzyga sprawę również w formie postanowienia.

Jak wynika z treści uzasadnienia (w wersji uwzględniającej sprostowanie), Wojewoda wydał rozstrzygnięcie kasacyjne zarzucając Staroście naruszenie przepisu art. 149 § 1 i 2 kpa z przyczyn podmiotowych, opartych o przesłankę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, która powinna być przedmiotem badania po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Jednocześnie wadliwość postanowienia pierwszej instancji upatrzył w wadliwej formie, poprzez rozstrzygnięcie o odmowie wznowienia postępowania postanowieniem zamiast decyzją, wyjaśniając ten przepis w brzmieniu nieobowiązującym w dacie skarżonego rozstrzygnięcia. Treść art. 149 § 3 kpa w brzmieniu nadanym nowelą z dnia 3 grudnia 2010 r. (Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18), z mocą obowiązującą od dnia 11 kwietnia 2011 r., jest jasna: odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia, na które zgodnie z § 4 przysługuje zażalenie. Organ pierwszej instancji rozstrzygał w dniu 15 lipca 2011 r., a zatem zgodnie z art. 6 kpa stosował przepis postępowania o treści wówczas już obowiązującej.

Sąd wprawdzie powinien ocenić zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia w wersji uwzględniającej postanowienie o sprostowaniu, jednakże istotne w niniejszej sprawie jest, że uwzględniając treść zaskarżonego postanowienia w brzmieniu po sprostowaniu stwierdzić trzeba wewnętrzną sprzeczność i logiczną niespójność wywodów uzasadnienia prawnego, co narusza wymogi art. 107 § 3 kpa. Przykładowo, zdanie po pierwszym sprostowaniu brzmi: "Wszczęcie to następuje w drodze postanowienia, a odmowa według stanu prawnego na dzień wydania zaskarżonego orzeczenia – w drodze "postanowienia". Zarzut skargi jest zatem w ocenie Sądu słuszny, gdyż treść zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazuje, że Wojewoda rozpatrywał niniejszą sprawę według nieobowiązującego stanu prawnego.

Niemniej należy podkreślić, że sprostowanie to (vide: postanowienie z dnia 28 grudnia 2011 r., w aktach drugiej instancji) dokonane zostało z naruszeniem przepisu 113 § 1 kpa. Na podstawie art. 113 § 1 kpa organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przepis ten stosuje się odpowiednio do postanowień, zgodnie z art. 126 kpa. Przedmiotem sprostowania mogą być jedynie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki popełnione w wdanych przez organ administracji państwowej decyzjach (postanowieniach). Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, a błąd pisarski - widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów, w szczególności niezgodne z jego znaczeniem w języku polskim, widocznie mylna pisownia, odmiana lub ortografia albo widoczne niezamierzone opuszczenie wyrazu lub wyrazów. Inne oczywiste omyłki to zaś omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi, a więc tylko "omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa itp." (vide: J. Pokrzywnicki, Postępowanie administracyjne. Komentarz – Podręcznik, Warszawa 1948, s. 210). Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1994 r. SA/Kr 723/93, ONSA 1995, Nr 2, poz. 65). Sprostowanie decyzji (postanowienia) w trybie art. 113 § 1 kpa nie może wykraczać poza granice określone tym przepisem. Przyjęta w nim klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca. Tym samym nie podlegają prostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki pisarskie istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz co do ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. B. Adamiak, Rektyfikacja decyzji w postępowaniu administracyjnym, Acta Uniwersitatis Wratislaviensis Nr 922, Prawo CLIII, Wrocław 1988, s. 9 – 10). Mówiąc generalnie, tryb uregulowany w art. 113 § 1 kpa nie może służyć naprawianiu błędów popełnionych przez organ administracji publicznej w stosowaniu prawa. Taka zaś sytuacja miała zdaniem Sądu miejsce w rozpoznawanej sprawie, w której Wojewoda ewidentnie w drodze sprostowania naprawiał błędy wynikające z zastosowania przepisu postępowania - art. 149 § 3 kpa, w brzmieniu już nieobowiązującym, przez co uzasadnienie prawne zaskarżonego postanowienia jest wadliwe.

Niezależnie od wskazanych zastrzeżeń, nie zostało także dostatecznie wyjaśnione stanowisko odnośnie zarzucenia organowi pierwszej instancji oceny przyczyny wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu, ani też Wojewoda nie wytyczył temu organowi, jakie okoliczności w związku z tym należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Trzeba zwrócić uwagę, że w aktualnym stanie prawnym rozstrzygnięcie o odmowie wznowienia postępowania, które ma miejsce w razie zaistnienia przeszkód podmiotowych i przedmiotowych, w drodze postanowienia, podkreśla jego procesowy charakter. W literaturze i orzecznictwie ukształtowanym na tle poprzedniego brzmienia art. 149 § 3 kpa (gdy odmowa wznowienia następowała w drodze decyzji) przeważa pogląd, zgodnie z którym przeszkoda podmiotowa do merytorycznego rozpoznania sprawy w postępowaniu wznowieniowym zachodzi wówczas, gdy z żądaniem wznowienia wystąpi podmiot, który w sposób oczywisty nie legitymuje się uprawnieniem do takiego żądania, nie ma bowiem własnego interesu prawnego. Natomiast kwestia, czy wnoszącemu podanie o wznowienie podmiotowi powołującemu się na własny interes prawny można ten interes wynikający z przepisów prawa materialnego przypisać, podlega badaniu tylko w toczącym się postępowaniu wznowieniowym, po jego wznowieniu na podstawie art. 149 § 1 kpa, a rozstrzygnięcie tej kwestii następuje w drodze decyzji (vide art. 151 § 1 pkt 1 kpa).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że odmowa wznowienia może nastąpić jedynie z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Może do niej dojść także, gdy w sposób oczywisty z twierdzeń zawartych w podaniu o wznowienie wypływa wniosek o braku podstaw między powołaną podstawą wznowieniową, a treścią decyzji, której wniosek dotyczy. Tak więc oczywisty i niebudzący wątpliwości brak interesu prawnego podmiotu składającego wniosek o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa daje podstawę do odmowy wznowienia postępowania. Jeśli natomiast istnieją wątpliwości co do przymiotu strony u wnioskującego wznowienie postępowania, organ powinien rozstrzygać je we wznowionym postępowaniu, po jego formalnym wszczęciu postanowieniem, o którym mowa w art. 149 § 1 kpa (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 95/10; z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 184/09; z dnia 30 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1845/08, z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 1286/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzecznictwa, na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1556/09 (dostępny j. w., także w Bazie orzeczeń LEX nr 746637), wydanym na tle sprawy pozwolenia na budowę, prezentuje się stanowisko krytyczne dla tzw. subiektywnej legitymacji procesowej strony, według której stroną mogącą żądać wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją jest każdy, kto twierdzi, że taka decyzja narusza jego interes prawny i powołanie się na naruszenie tego interesu jest wystarczającą przesłanką do wznowienia postępowania. W wyroku tym NSA wskazał jednocześnie, że w trakcie wstępnych czynności w związku z żądaniem wznowienia (polegających na badaniu zachowania ustawowego terminu, wskazania ustawowej przyczyny wznowienia, badaniu zdolności procesowej osoby wnoszącej podanie) organ może również uznać, że żądanie pochodzi od osoby niebędącej strona postępowania, jeżeli brak legitymacji procesowej po stronie tej osoby nie budzi żadnych wątpliwości, np. podanie o wznowienie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę składa właściciel nieruchomości znajdującej się w tak dużej odległości od działki inwestora, że oddziaływanie inwestycji na tę nieruchomość jest wykluczone. W takim wypadku organ może wydać "decyzję" (w stanie faktycznym i prawnym kontrolowanym cytowanym wyrokiem NSA) na podstawie art. 149 § 3 kpa.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba stwierdzić, że Wojewoda poza przytoczonymi na wstępie ogólnymi rozważaniami nie wyjaśnił i nie uzasadnił przyczyn, dla których kwestionuje stanowisko zajęte przez Starostę, ani też nie wskazał, jakie powinno być dalsze postępowanie tego organu. Rozważania organu odwoławczego nie dotyczyły przedmiotu sprawy objętej żądaniem wznowienia, zakończonej ostateczną decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, w której krąg stron ustala się na podstawie przepisu szczególnego w stosunku do przepisu art. 28 kpa, jakim jest art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623). W istocie niezbadane zostało, czy w kontrolowanej sprawie istotnie występują wątpliwości co do braku u wnioskodawcy interesu prawnego, które mogłyby uzasadniać uchylenie postanowienia Starosty.

Organ drugiej instancji naruszył w związku z powyższym zarówno art. 138 § 2 kpa, jak i art. 7 i 77 § 1 kpa, w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonego postanowienia narusza również w sposób istotny art. 107 § 3 kpa.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, w związku z odwołaniem wniesionym przez G. O., Wojewoda ponownie przeanalizuje kwestię legitymacji wnioskodawczyni do złożenia podania o wznowienie, na tle materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych dotyczących decyzji Starosty nr [...] z dnia 14 stycznia 2011 r., przy uwzględnieniu oceny prawnej dokonanej przez Sąd.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 156, poz. 1270, ze zm.) uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach Sąd orzekł na wniosek pełnomocnika skarżącego, na podstawie art. 200 i art. 205 tej ustawy, ustalając, że na zasądzone koszty składa się wpis sądowy w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie radcy prawnego wraz z opłatą od pełnomocnictwa, w wysokości 257 zł. Zważywszy na charakter zaskarżonego postanowienia, nienadającego się do wykonania, Sąd nie wydał orzeczenia, o którym mowa w art. 152 wskazanej ustawy.