Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 742/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.
article: art. 155
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędzia WSA Jolanta Górska Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi W. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie rekultywacji gruntów oddala skargę.


UZASADNIENIE

W. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 października 2016 r., nr [..], utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 27 sierpnia 2015 r., nr [..], którą odmówiono zmiany decyzji własnej z dnia 7 maja 2012 r. w zakresie terminu przewidzianego na zakończenie prac związanych z rekultywacją działek nr [..] i [..] położonych w miejscowości P., gmina S.

Zaskarżoną decyzję wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia 7 maja 2012 r. nr [..] Starosta, na wniosek W. J., prowadzącego działalność pod nazwą A., na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r., nr 121, poz. 1266 ze zm.), określił warunki rekultywacji działek nr [..] i [..] położnych w miejscowości P., gm. S. W decyzji określono, że wykonanie prac polegających na odsianiu i usunięciu kamieni polnych z użytkowej warstwy gruntu oraz przeprowadzenie niwelacji terenu, polegającej na zepchnięciu mas ziemnych z działki nr [..] i części działki nr [..], w celu złagodzenia rzeźby terenu ma nastąpić w terminie do dnia 30 czerwca 2013 r.

Następnie decyzją z dnia 20 sierpnia 2013 r. podjętą na wniosek zobowiązanego, który wskazywał na brak możliwości dotrzymania terminu wyznaczonego pierwotnie z uwagi na awarię maszyn, zmieniono wcześniejsze orzeczenie przesuwając termin zakończenia prac rekultywacyjnych na dzień 30 czerwca 2015 r.

Kolejnym wnioskiem, z dnia 12 czerwca 2015 r., W. J. ponownie wystąpił do starosty o przesunięcie terminu zakończenia prac rekultywacyjnych do końca 2016 r.

W celu zbadania zasadności podania, organ pierwszej instancji w dniu 12 sierpnia 2015 r. przeprowadził oględziny działek wnioskodawcy. Ustalono, że rekultywacja trwająca od trzech lat nie spowodowała znaczącego poprawienia stanu nieruchomości objętych pracami. Na terenie tym dodatkowo zdeponowano kamienie, które właściciel przywiózł z sąsiedniej działki, a także ustawiono maszyny, w tym przesiewacz i dwie ładowarki. Wykonywanych na terenie działki nr [..] prac według organu nie można uznać za prace rekultywacyjne. Istniejących skarp nie zniwelowano, wyrobiska nie zasypano, nie zabezpieczono również lasu porastającego szczyt pobliskiego wzniesienia. W rzeczywistości teren, w obrębie którego miała być przeprowadzona rekultywacja, właściciel wykorzystuje jako zaplecze dla prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na produkcji bloczków betonowych. Na terenie tym nie wykonano żadnych prac, które miałyby na celu przywrócenie rolniczej wartości użytkowej zdewastowanemu terenowi.

Dokonując tych ustaleń organ pierwszej instancji powołał się na art. 155 k.p.a., zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie, za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu bądź zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Wskazał organ, że W. J. jako zobowiązany do rekultywacji nabył prawo, będące również jednym z warunków niezbędnych do zmiany decyzji. Wynika to z faktu, że prawem nabytym jest również wynikające z prawomocnego orzeczenia prawo do wykonywania ciążącego na stronie obowiązku w rozmiarach określonych przez to orzeczenie.

Organ uznał natomiast pozostałe dwa warunki przepisu art. 155 k.p.a. za niespełnione. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ochrona gruntów rolnych polega m.in. na zapobieganiu procesom degradacji i dewastacji gruntów rolnych oraz szkodom w produkcji rolniczej, powstającym wskutek działalności nierolniczej i ruchów masowych ziemi, a także rekultywacji i zagospodarowaniu gruntów na cele rolnicze.

Według organu zgromadzona dokumentacja potwierdza, że grunt został zdewastowany w wyniku prowadzonej niegdyś w jego obrębie nielegalnej eksploatacji kruszywa naturalnego. Teren ten, pozbawiony warstwy glebowej i dodatkowo niekorzystnie przekształcony, jest narażony na niszczące działanie wody i wiatru, powodującego jego erozję. Długotrwałe hałdowanie warstwy próchniczej wpływa również niekorzystnie na jej właściwości fizyczne, a tym samym - ujemnie na jej żyzność. Obecne wykorzystanie tego terenu powoduje dalszą jego degradację, co potwierdza fakt, że wnioskodawca, pomimo posiadanych możliwości technicznych, nie jest zainteresowany przywróceniem opisanym działkom wartości użytkowej i rolniczym ich zagospodarowaniem. W związku z tym dalsze przedłużanie procesu rekultywacji byłoby niezgodne z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zdewastowany grunt jak najszybciej powinien odzyskać rolniczą wartość użytkową zgodnie z wydaną decyzją. W przypadku, gdy strona zmieniła plany co do sposobu zagospodarowania opisywanego obszaru, winna była wystąpić o zmianę kierunku rekultywacji z rolnego np. na budowlany, z zachowaniem wyznaczonego wcześniej terminu. W obecnej sytuacji, z uwagi na upływ terminu przewidzianego na realizację prac, decyzja podlega wykonaniu w kierunku ustalonym w decyzji z dnia 7 maja 2012 r.

Rozpoznając odwołanie W. J., decyzją z dnia 19 października 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję starosty. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że Kolegium w całości przychyliło się do dokonanej przez organ pierwszej instancji oceny wniosku skarżącego o zmianę decyzji nakładającej obowiązek rekultywacji w trybie art. 155 k.p.a. SKO zwróciło również szczególną uwagę na cel ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w trybie której właściciela obciążono obowiązkiem rekultywacji w celu przywrócenia gruntowi jego rolniczej przydatności. Organ odwoławczy podkreślił, że już raz organ pierwszej instancji przychylił się do wniosku o zmianę terminu zakończenia prac rekultywacyjnych, którego skarżący nie dotrzymał. Z poczynionych ustaleń wynika, że skarżący przez okres dwóch lat nie wykonał nakazanych prac rekultywacyjnych, wykazując tym samym brak woli przywrócenia działkom ich wartości sprzed okresu nielegalnej eksploatacji kruszywa, której to sytuacji nie można przeciągać. W odniesieniu do zarzutu niepowiadomienia strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji oraz braku rozważenia wpływu konieczności usunięcia słupa elektrycznego z terenu posesji na terminowość wykonania robót rekultywacyjnych wyjaśniło SKO, że z materiałów sprawy nie wynika, ażeby skarżący chciał skorzystać z prawa do zapoznania się z aktami, a kwestii słupa elektrycznego nie poruszał w żadnym ze swoich pism.

W skardze na powyższą decyzję zarzucono naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a., polegającego na zaakceptowaniu niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji całego materiału dowodowego i niepodjęciu przez organ drugiej instancji wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, w tym nie wyjaśnienie czy kwestia przesuwania słupa energetycznego miała znaczenie dla możliwości dochowanie przez skarżącego zakreślonego mu przez organ terminu rekultywacji, a także nie podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla ustalenia faktycznego stopnia zrekultywowania przedmiotowego terenu;

2. art. 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji mimo zwracanej na to organowi drugiej instancji przez skarżącego uwagi, a w konsekwencji ograniczenie się tylko do ogólnych, powielonych za organem pierwszej instancji, uniemożliwiających realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa stwierdzeń, pomijających wyjaśnienia składane przez skarżącego w toku przeprowadzonych w dniu 12 sierpnia 2015 r. oględzin;

3. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaakceptowanie faktu uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym wyłączenie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji z dnia 27 sierpnia 2015 r.;

4. art. 155 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione określone tym przepisem warunki do zmiany decyzji, mocą której skarżący nabył prawo.

Wniesiono o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, wstrzymanie na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a wykonania zaskarżonej decyzji, wyznaczenie postępowania mediacyjnego w oparciu o art. 115 § 1 p.p.s.a. i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi przede wszystkim zwrócono uwagę na uchybienia procesowe, które dorowadziły do niedostatecznych ustaleń faktycznych i do przedwczesnej odmowy przedłużenia terminu wykonania prac rekultywacyjnych. Organy nie uwzględniły wpływu, jaki na termin wykonania tych prac ma konieczność usunięcia przez skarżącego z terenu jego nieruchomości słupa elektrycznego.

Niezasadnie również organy obaczyły skarżącego odpowiedzialnością za brak woli zapoznania się z materiałem zgromadzonym w sprawie, podczas gdy obowiązkiem organu jest umożliwienie stronie zapoznania się z aktami, które w niniejszej sprawie nie nastąpiło.

Skarżący zakwestionował również ustalenie organów, poparte według nich materiałem dowodowym, że przez dwa lata nie wykonywał zleconych robót. Według skarżącego nie ma dowodów, które takie twierdzenie potwierdzałyby.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a poprzedzające ją postępowanie administracyjne nie ujawniło uchybień, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres kontroli sądu wyznacza też art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., według którego sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a).

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest opisana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia 27 sierpnia 2015 r. o odmowie zmiany decyzji własnej z dnia 7 maja 2012 r., zmienionej decyzją z dnia 20 sierpnia 2013 r., w zakresie terminu przewidzianego na zakończenie prac związanych z rekultywacją działek nr [..] i [..] położonych w miejscowości P., gmina S., podjętą na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2015 r., poz. 909 ze zm.

Z ujawnionego przez Kolegium stanu faktycznego sprawy wynika, że ostateczną decyzją Starosty z dnia 7 maja 2012 r., podjętą na wniosek W. J. o wyrażenie zgody na rekultywację gruntów rolnych, na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r., nr 121, poz. 1266 ze zm.), zwanej dalej u.o.g.r.l., określono warunki rekultywacji działek nr [..] i [..] położnych w miejscowości P., gm. S. W decyzji ustalono rolny kierunek zagospodarowania terenu (pkt 4 sentencji decyzji), a także określono etap techniczny rekultywacji, polegający na odsianiu i usunięciu kamieni polnych z użytkowej warstwy gruntu do łącznej głębokości nie większej niż 1 m, a następnie przeprowadzenie niwelacji terenu, polegającej na zepchnięciu mas ziemnych z działki nr [..] i części działki nr [..] w kierunku południowym, w celu złagodzenia rzeźby terenu. Rekultywowany teren zalecono formować w kształt łagodnego wzgórza, o kątach nachylenia stoku nie przekraczającym 35 st. (pkt 5 sentencji decyzji). Zakończenie prac rekultywacyjnych przewidziano nie później niż do dnia 30 czerwca 2013 r. (pkt 13 sentencji decyzji).

Następnie decyzją z dnia 20 sierpnia 2013 r., podjętą na wniosek zobowiązanego, który wskazywał na brak możliwości dotrzymania terminu wyznaczonego pierwotnie z uwagi na awarię maszyn, zmieniono wcześniejsze orzeczenie, przesuwając termin zakończenia prac rekultywacyjnych na dzień 30 czerwca 2015 r.

Przedmiotem rozpatrzenia przez starostę w niniejszym postępowaniu administracyjnym był kolejny wniosek W. J., z dnia 12 czerwca 2015 r., którym ponownie wniesiono o przesunięcie terminu zakończenia prac rekultywacyjnych, do końca 2016 r. Wniosek jak wynika z akt sprawy został złożony przed upływem terminu oznaczonego w decyzji zmieniającej i jak ustalił organ nie zawiera uzasadnienia. Organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe, dowód z oględzin działek dokonany w dniu 12 sierpnia 2015 r., w celu ustalenia stanu nieruchomości i postępów rekultywacji. Dokonane w drodze oględzin ustalenia organu poparte materiałem zdjęciowym, zaaprobowane w zaskarżonej decyzji, wykazały że skarżący przez okres dwóch lat nie wykonał zaleconego zakresu prac oznaczonego jako etap techniczny rekultywacji w punkcie 5 sentencji decyzji z dnia 7 maja 2012 r. Jednocześnie, jak ustalił starosta, na nieruchomość przewieziono dodatkowe kamienie oraz ustawiono maszyny – przesiewacz i dwie ładowarki. Istniejących skarp nie zniwelowano, wyrobisko nie zostało zasypane. Według organu nie wykonano żadnych prac, które miałyby na celu przywrócenie rolniczej wartości użytkowej zdewastowanemu terenowi, a teren podlegający rekultywacji skarżący użytkuje jako zaplecze prowadzonej działalności gospodarczej (pod nazwą [..]).

Rozważając aspekt prawny niniejszej sprawy wskazać należy, że art. 155 k.p.a., według którego organy prawidłowo rozważały przesłanki do zmiany decyzji starosty z dnia 7 maja 2012 r. normuje jedno z postępowań nadzwyczajnych, mających zastosowanie do decyzji ostatecznych. Przepis ten stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Decyzja starosty z dnia 7 maja 2012 r., wydana na podstawie art. 20 i art. 22 u.o.g.r.l. jest ostateczna i w niniejszym postępowaniu nie jest możliwe kontrolowanie jej legalności przez sąd administracyjny. Kontrola zgodności z prawem dotyczy wyłącznie decyzji SKO i poprzedzającej ją decyzji starosty, podjętych w trybie nadzwyczajnym określonym w art. 155 k.p.a.

Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 560/15 (dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl) sprawa prowadzona na podstawie art.155 k.p.a. zapada w sprawie tożsamej z punktu widzenia prawa materialnego ze sprawą zakończoną wydaniem decyzji w sprawie pierwotnej, a z drugiej strony jest nowym postępowaniem administracyjnym. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. dotyczy ostatecznej decyzji pierwotnej, t.j. tej, której dotyczy wniosek o zmianę i to ona wyznacza materialne podstawy rozstrzygnięcia, natomiast przedmiotem postępowania w trybie art.155 k.p.a. jest ustalenie przesłanek zmiany tej decyzji pierwotnej i w tym znaczeniu jest to nowe, samodzielne postępowanie administracyjne. Nie zmierza ono jednak do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy już przecież zakończonej decyzją ostateczną, ale do ustalenia, czy zachodzą przesłanki do jej zmiany.

Następnie należy zaznaczyć, że decyzja wydana na podstawie art. 155 k.p.a. opiera się na konstrukcji uznania administracyjnego, a to oznacza, że ocena w konkretnej sprawie co do występowania racji społecznych lub słusznego interesu strony należy do organu rozstrzygającego sprawę. Niemniej trzeba też mieć na uwadze, że możliwość zastosowania art. 155 k.p.a. rozważa się w świetle przepisów prawa materialnego będącego podstawą decyzji ostatecznej, gdyż zmiana nie może być oderwana od regulacji prawnej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia.

Rekultywacja gruntu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, której dotyczy przedmiotowy wniosek o jej zmianę co do terminu zakończenia, miała kierunek rolny, zgodnie z planowanym przez skarżącego wykorzystaniem nieruchomości, a obowiązki określone w tej decyzji miały podstawę w art. 20 ust. 1, 3 i 4 u.o.g.r.l., na podstawie których ustalono skarżącego jako osobę zobowiązaną do rekultywacji (ust. 1 art. 20). Ustalono też, że degradacja gruntu na przedmiotowych działkach wynika z prowadzonej uprzednio nielegalnej działalności wydobywania kruszywa. Na podstawie art. 20 ust. 4 u.o.g.r.l. rekultywację gruntów prowadzi się w miarę jak grunty staja się zbędne całkowicie, częściowo lub na określony czas do prowadzenia działalności przemysłowej oraz kończy się w terminie 5 lat od zaprzestania tej działalności. W art. 28 ust. 3 u.o.g.r.l. wprowadzono sankcję za niezakończenie rekultywacji w terminie, o którym mowa w art. 20 ust. 4, w postaci ustalenia opłaty rocznej podwyższonej o 200%. Miało to na celu skłonienie podmiotów zobowiązanych do terminowego wykonania obowiązku. Należy wobec tego zauważyć, że upływ terminu, o którym mowa w art. 20 ust. 4 u.o.g.r.l. nadal oznacza obowiązek prowadzenia dalszej rekultywacji, spoczywający na zobowiązanym do czasu jej zakończenia, przy czym od dnia, w którym rekultywacja gruntów powinna być zakończona, strona zobowiązana jest do ponoszenia rocznej opłaty podwyższonej.

W niniejszej sprawie mamy do czynienia degradacją gruntów wynikającą z nielegalnej działalności przemysłowej, niemniej okres pięcioletni, o którym mowa w art. 20 ust. 4 u.o.g.r.l. należałoby odpowiednio stosować. Jednakże okoliczności sprawy wskazują na trafność rozstrzygnięcia odmowy zmiany decyzji starosty z dnia 7 maja 2012 r., zmienionej decyzją z dnia 20 sierpnia 2013 r., co do terminu zakończenia rekultywacji, z uwagi na ustalenie braku postępów w wykonywaniu czynności zmierzających do przywrócenia rolniczej wartości użytkowej zdewastowanego terenu. Zebrany materiał dowodowy, przede wszystkim dowód z oględzin nieruchomości przeprowadzony w dniu 12 sierpnia 2015 r. jest niewątpliwy co do tego, że w ciągu trzech lat nie poczyniono czynności określonych w decyzji ostatecznej, a materiał zdjęciowy przemawia za prawidłową oceną co do przeznaczenia terenu jako zaplecza działalności polegającej na magazynowaniu kruszywa. Wystarczy też porównać materiał zdjęciowy dołączony do protokołu oględzin z dnia 20 marca 2012 r., by uznać trafność i prawidłowość oceny dokonanej przez organy. Protokół oględzin z dnia 12 sierpnia 2015 r., w których skarżący brał udział, został przez niego podpisany bez zastrzeżeń. Argumenty odwołania są gołosłowne, a kwestia konieczności "obniżenia słupa elektrycznego", niestwierdzona w protokole oględzin, nie została poparta żadnym dowodem na etapie postępowania odwoławczego, co zasadnie zauważyło Kolegium w zaskarżonej decyzji.

Zarzut skargi w tym zakresie jest również całkowicie chybiony i poza samym stwierdzeniem co do konieczności teraz już "przesuwania słupa energetycznego", niczym nie potwierdzony.

W rezultacie przedstawionych rozważań sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania wskazanych w skardze, art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 107 § 3 i art. 155 k.p.a. w sposób, który miałby istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Stanowisko skarżącego w świetle ujawnionego materiału dowodowego stanowi jedynie polemikę z ustaleniami organów, niepopartą żadnymi dowodami. Zebrany materiał dowodowy pozwalał organom na uznanie niezaistnienia przesłanek oznaczonych w art. 155 k.p.a. w postaci interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Zarzut skargi naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 10 § 1 k.p.a. jest zasadny, gdyż skarżącego nie powiadomiono przed wydaniem decyzji z dnia 27 sierpnia 2015 r. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, jednak naruszenie to nie miało zdaniem sądu istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ani w odwołaniu ani w skardze nie przedstawiono żadnych przeciwnych dowodów, a skarżący powołuje się na okoliczności, które powinny wynikać z protokołu oględzin, skoro jak twierdzi zgłaszał organowi zastrzeżenia w związku z istnieniem słupa energetycznego. Tymczasem protokół podpisany został bez zastrzeżeń, a z jego treści nie wynika, aby strona powoływała się na jakiekolwiek okoliczności związane z utrudnieniem prowadzenia rekultywacji, choćby z uwagi na słup energetyczny. Sąd też podziela stanowisko odnośnie uchybień w zakresie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, niemniej naruszenie w tym względzie art. 107 § 3 k.p.a. również nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż nietrafne odniesienie się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skargę jako niezasadną oddalił, na podstawie art. 151 p.p.s.a.