Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 86/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-09-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w części
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2, art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu w dniu 17 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. P. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S. P. na bezczynność Wojskowego Koła Łowieckiego "[...]" w udzieleniu informacji publicznej postanawia odmówić zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 30 lipca 2014r., w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, skarżący S. P. wniósł

o zwolnienie go z tej opłaty, argumentując, że nie posiada środków finansowych na pokrycie kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku dla siebie i rodziny.

W dniu 13 sierpnia 2014r. skarżący złożył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Podał, że nie posiada wystarczających dochodów na pokrycie kosztów sądowych bez uszczerbku

w utrzymaniu i niezbędnych kosztach leczenia. W rubryce nr 6, w której należy wpisać osoby pozostające z wnioskodawcą we wspólnym gospodarstwie domowym, skarżący wymienił żonę dopisując poniżej "rozłączność majątkowa". W kolejnych rubrykach (nr 7-8), w których należy podać stan majątkowy wnioskodawcy i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie, skarżący nie wykazał żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce nr 10, w której należy wpisać dochody miesięczne brutto wnioskodawcy i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, skarżący wskazał dochód własny z tytułu renty w kwocie 424,14 zł oraz z tytułu wynagrodzenia za pracę w kwocie 200,37 zł, a także dochód żony z tytułu emerytury w kwocie 808,93 zł. W rubryce nr 11, przeznaczonej do wskazania innych danych, które składający oświadczenie uważa za istotne, wpisał: "Zniesiona wspólnota majątkowa z żoną (...). (...). Żona nie łoży na moje potrzeby. (...)."

W celu uzupełnienia informacji na temat sytuacji rodzinnej i materialnej do akt niniejszej sprawy - ze sprawy o sygn. akt II SAB/Ol 67/14 - włączono m.in. kopie pism procesowych skarżącego wraz z załącznikami, złożonych w związku z toczącym się w tej sprawie postępowaniem w przedmiocie przyznania skarżącemu prawa pomocy. Z włączonych dokumentów wynika (k. 27 i k. 25-26), iż źródłami dochodu skarżącego są renta w kwocie 424,14 zł netto (1.819,80 zł brutto) oraz wynagrodzenie za pracę w kwocie ok. 200 zł netto (w maju 2014 r. - 200,37 zł, w czerwcu 2014 r. - 252,48 zł). Źródłami dochodu żony są natomiast emerytura w kwocie 808,93 zł netto (k. 27) oraz alimenty od skarżącego (k. 29). Od dnia 6 maja 2013 r. wysokość alimentów wynosi 1.400 zł (k. 40). Na poczet alimentów z renty skarżącego potrącona jest kwota 1.091,88 zł (k. 29 i k. 27). Dodatkowo skarżący i jego żona korzystają okresowo z pomocy syna (k. 29) w wykupie leków, gdy ich koszt przekracza ich możliwości finansowe (co np. miało miejsce w lipcu 2014 r., gdy łączna wartość faktur za leki wyniosła 1.072,31 zł). Koszty leczenia nie są stałe i zależą od tego, jakie leki przepisze lekarz (k. 24). Skarżący podkreślił (k. 29), iż między nim, a jego żoną ustanowiona została notarialnie rozdzielność majątkowa. Dodał, iż wprawdzie przepisy nakazują wspieranie się małżonków jednak dotyczy to spraw niezbędnych dla utrzymania i życia. W konsekwencji żona nie musi i nie akceptuje "wydatków ponoszonych na rzecz ochrony przyrody czy niezbędnych dla ochrony interesu prawnego". Skarżący oświadczył również, iż nie ponosi kosztów związanych z zajmowaniem lokalu, w którym mieszka wspólnie z żoną. Dodał również, iż "na podstawie tych samych danych" sądy administracyjne wielokrotnie przyznawały mu prawo pomocy.

Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2014r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie odmówił zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych, przyjmując, że w warunkach niniejszej sprawy brak jest podstaw do uznania, że uiszczenie przez skarżącego kosztów sądowych nastąpi z uszczerbkiem utrzymania koniecznego dla niego i jego żony. Referendarz zważył, że ustanowienie rozdzielności majątkowej małżeńskiej nie pozwala na pominięcie przy ocenie sytuacji materialnej skarżącego, sytuacji materialnej jego żony, z którą wspólnie zamieszkuje. Uwzględnił, że dochód miesięczny małżonków to kwota około 2.524,95 zł netto, z której można wygospodarować sumę 100 zł na uiszczenie wpisu od skargi, szczególnie, że budżet domowy nie jest obciążony wydatkami związanymi z opłatami mieszkaniowymi, a dodatkowo małżonkowie mogą liczyć na pomoc syna.

W ustawowym terminie skarżący wniósł sprzeciw na to postanowienie, domagając się zwolnienia go od wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Zarzucił, ze referendarz sądowy nie rozpatrzył rzetelnie jego wniosku. Argumentował, że ma z żoną rozdzielność majątkową ustanowioną notarialnie od 1995r. i wspólne rozpatrywanie kwestii dochodów jest mylące zwłaszcza, że skarżący łoży alimenty na żonę, ustanowione wyrokiem sądowym. Żona nie musi więc ponosić wydatków innych, niż dotyczące spraw niezbędnych dla utrzymania i życia, i nie akceptuje wydatków ponoszonych na rzecz ochrony przyrody, czy niezbędnych dla ochrony interesu prawnego. Wyjaśnił, że zwrócona mu przez syna na konto kwota 1500 zł nie stanowi wsparcia, a rozliczenia rodzinne, np. za odbierane na rzecz syna przesyłki z zamówieniami z portalu Allegro. Podał, że syn udziela mu i żonie drobnego wsparcia, np. na wykup leków, gdy ich koszt przekracza ich możliwości. Skarżący powołał się na przedłożone faktury za zakup leków, wystawione na niego i żonę w łącznej kwocie 1072,31 zł, podkreślając, że suma ta wypełnia kwotę otrzymaną od syna. Skarżący podkreślił, że z powodu zasądzonych alimentów, może rozporządzać wyłącznie kwotą 424,14 zł, z której pokrywa koszty wyżywienia, ubrania czy leczenia. Zarzucił też, że stanowisko referendarza co najmniej utrudnia korzystanie mu z konstytucyjnych praw obywatelskich. Wskazał, że jest żywo zatroskany o poprawną realizację ochrony rodzimej przyrody, przez co ma osobisty interes prawny we wnoszeniu skarg na utajnianie sposobu realizacji ustawowych zadań wynikających z prawa łowieckiego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia: "p.p.s.a", w razie skutecznego wniesienia sprzeciwu postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W związku z tym, że sprzeciw został wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu, wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy podlega ponownemu rozpatrzeniu.

Stosownie do art. 199 p.p.s.a. zasadą jest ponoszenie przez strony kosztów postępowania sądowego, natomiast odstępstwem od niej jest przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 1p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2). Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

W rozpoznawanej sprawie skarżący zwracał się o zwolnienie od kosztów sądowych. Do rozpoznania wniosku strony mają zatem zastosowanie przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że przyznanie prawa pomocy uzależnione jest wyłącznie od trudnej sytuacji materialnej wnioskodawcy i dla rozstrzygnięcia w tym zakresie nie może mieć znaczenia przedmiot zaskarżenia, czy przekonanie strony skarżącej, że działa w słusznej sprawie. Do uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wystarczy również ogólnikowe twierdzenie o trudnej sytuacji finansowej skarżącej strony. Użycie w zacytowanym przepisie przez ustawodawcę sformułowania "następuje" oznacza, że spełnienie przesłanek określonych w tym unormowaniu obliguje sąd do przyznania prawa pomocy w określonym zakresie. Jednak obowiązek udzielenia przez sąd prawa pomocy powstaje w sytuacji, w której wnioskodawca wykaże brak środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Innymi słowy to na stronie postępowania, wnioskującej o udzielenie prawa pomocy, spoczywa inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, że zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia jej wniosku. Strona powinna przekonać sąd, że jej sytuacja materialna uprawnia do otrzymania prawa pomocy. Oznacza to, że powinna ona poczynić wszelkie kroki mające na celu uprawdopodobnienie tych okoliczności (postanowienie z 21 lutego 2013 r, II FZ 87/13, 19 grudnia 2012, II FZ 972/12). Służyć temu ma rzetelnie wypełniony wniosek. Strona obowiązana jest podać w nim precyzyjnie informacje odpowiadające prawdzie, które umożliwią ustalenie rzeczywistego stanu rodzinnego, majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy. Jeżeli zawarte we wniosku oświadczenia nie są w tym zakresie wystarczające lub budzą wątpliwości, to zgodnie z art. 255 p.p.s.a. strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu rodzinnego, majątkowego i dochodów. Niedopełnienie w całości lub w części obowiązku złożenia dodatkowego oświadczenia lub przedłożenia dokumentów uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi Komentarz, wyd. 2 LexisNexis, Warszawa 2006, str. 527). W konsekwencji wnioskodawca musi udzielić w każdej zainicjowanej sprawie wyczerpujących informacji, które umożliwią każdorazowo ocenę jego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz uprawdopodobnią jego trudną sytuację materialną. W rozpoznawanej sprawie referendarz sądowy zasadnie poprzestał na załączeniu do akt sprawy dokumentów źródłowych i oświadczeń przedłożonych przez skarżącego w zbieżnym czasie, na wezwanie w trybie art. 255 p.p.s.a., do równolegle rozpatrywanej sprawy II SAB/Ol 67/14. W takiej sytuacji nie było potrzeby ponownie obarczać skarżącego obowiązkiem przedłożenia tych dokumentów i oświadczeń.

Należy podkreślić, że przyznanie prawa pomocy stanowi odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów sądowych przez strony postępowania, a w związku z tym nie może być stosowane powszechnie. Zwolnienie od ponoszenia kosztów stanowi odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia wynikającego z art. 84 ustawy zasadniczej. Dlatego zwolnienie takie musi być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby czy osób na współobywateli. Z ich bowiem środków pochodzą dochody budżetu państwa, z których pokrywa się koszty postępowania sądowego w razie zwolnienia skarżącego z obowiązku ich ponoszenia (por. postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2005r.,sygn. akt FZ 478/04). Z tego względu przesłanki zastosowania instytucji prawa pomocy winny być interpretowane w sposób ścisły, a udzielenie prawa pomocy powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt I OZ 1099/11).

Ocena sytuacji majątkowej wnioskodawcy, w tym jego możliwości płatniczych ma być obiektywna, czemu służy swobodna ocena dowodów, uwzględniająca doświadczenie życiowe oraz reguły logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność odnosi je do pozostałego materiału dowodowego.

W rozpatrywanym przypadku skarżący nie wykazał okoliczności, które uzasadniałyby przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wbrew przekonaniu strony umowne ustanowienie rozdzielności majątkowej między skarżącym a jego żoną, nie ma znaczenia przy ocenie możliwości ponoszenia kosztów postępowania, bowiem rozdzielność ta nie zwalnia z pomocy finansowej między małżonkami. Stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienia NSA: z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt I GZ 47/13 oraz z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt I FZ 62/13, LEX nr 1299277, a także WSA w Warszawie z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1390/13, WSA w Lublinie z dnia 6 sierpnia 2014r., sygn. akt II SAB/Lu 35/14, publ. na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać należy, iż obowiązek wzajemnej pomocy małżonków oraz przyczyniania się do zaspokajania potrzeb rodziny, którą przez swój związek założyli, znajduje umocowanie prawne w przepisach art. 23 i 27 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012 r., poz. 788 ze zm.) zaś w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych obowiązek ten rozciąga się również na prowadzenie postępowania sądowego i to niezależnie od łączącego małżonków ustroju majątkowego. Z obowiązku udzielania pomocy drugiemu małżonkowi, także w związku z prowadzeniem spraw sądowych, małżonków nie zwalnia zatem nawet rozdzielność majątkowa (tak np. w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2005 r., sygn. akt I FZ 403/05, i z dnia 30 stycznia 2006 r., sygn. akt I FZ 650/05).

W świetle powyższego, stwierdzić należy, iż przy ocenie sytuacji materialnej skarżącego nie można pominąć sytuacji materialnej jego żony, z którą wspólnie mieszka. Mając to na uwadze wskazać należy, iż wysokość stałych miesięcznych dochodów skarżącego i jego żony wynosi łącznie - jak przyjąć należy w oparciu o oświadczenia skarżącego i przedłożone przez niego dokumenty - ok. 2.525 zł netto (renta: 424,14 zł, wynagrodzenie za pracę: ok. 200 zł, emerytura: 808,93 zł, alimenty potrącane z renty: 1.091,88 zł). Stałe miesięczne dochody we wskazanej wysokości, umożliwiają poczynienie oszczędności, które mogłyby być przeznaczone - bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla skarżącego i jego żony - na pokrycie kosztów sądowych w niniejszej sprawie, które na obecnym etapie postępowania ograniczają się do wpisu od skargi w kwocie 100 zł, szczególnie, że budżet domowy skarżącego i jego żony nie jest obciążony wydatkami związanymi z opłatami mieszkaniowymi, zaś dzięki pomocy syna skarżący i jego żona są również w stanie zdobyć środki pieniężne na nagłe wydatki o ponadprzeciętnej wysokości, tak jak miało to miejsce w przypadku wydatków na leki. Skarżący i jego żona zakupili w ciągu jednego dnia leki na kwotę 1072,31 zł, wśród których znajdują się liczne leki na ból gardła, czy witaminy. Poza tym syn przelał na konto skarżącego tytułem zwrotu kwotę 1500 zł, a więc skarżącemu pozostała jeszcze kwota 400 zł. Ponadto w przedłożonych przez skarżącego dokumentach nie znajduje potwierdzenia oświadczenie strony o posiadanym debecie. Na wyciągu bankowym nie ma o tym żadnej wzmianki, nie są też potrącane z tego tytułu żadne opłaty czy odsetki. W warunkach rozpoznawanej sprawy brak jest zatem podstaw do uznania, że uiszczenie przez skarżącego kosztów sądowych nastąpi z uszczerbkiem utrzymania koniecznego dla niego i jego żony.

Wprawdzie skarżący prowadzi obecnie kilka spraw przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie, lecz wskazać należy, iż w świetle ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, strona wszczynając wiele postępowań sądowych powinna liczyć się z tym, że będzie się to wiązało z obowiązkiem ponoszenia określonych wydatków, dlatego też powinna poczynić oszczędności, które pozwoliłyby jej na ich pokrycie we własnym zakresie, szczególnie gdy wnoszone przez nią skargi nie dotyczą bezpośrednio jej interesu prawnego. W postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest bowiem ponoszenie kosztów postępowania przez strony, a przerzucenie tych kosztów na społeczeństwo jest możliwe tylko w szczególnie uzasadnionych okolicznościach (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OZ 304/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze przedmiot prowadzonych przez skarżącego spraw za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie dodać natomiast można, iż: "wniesiona skarga dotyczy sprawy z zakresu informacji publicznej i nie dotyczy bezpośrednio skarżącego. Skarżący ma prawo do żądania udzielenia informacji publicznej, podobnie jak ma prawo do sądu. Jeżeli jednak wnoszone skargi nie dotyczą bezpośrednio jego interesu prawnego, to powinien on poczynić oszczędności, które pozwoliłyby mu na pokrycie kosztów sądowych we własnym zakresie. Jednocześnie należy wskazać, iż większość spraw tego rodzaju nie jest związana z żadnym terminem materialnym ani też procesowym i może być wniesiona w każdym czasie. Istnieje zatem możliwość takiego rozłożenia ponoszonych wydatków w czasie, aby zgromadzić odpowiednie środki pieniężne na uiszczenie kosztów sądowych w danej sprawie" (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w postanowieniach z dnia 10 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 165/10, i z dnia 31 maja 2011 r., sygn. akt II SAB/Ol 26/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zauważyć również należy, iż w sprawach prowadzonych przez skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie toczą się aktualnie postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy, co oznacza, że skarżący ma czas, aby czyniąc oszczędności w wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania, zgromadzić środki pieniężne, które mogłyby być przeznaczone na pokrycie kosztów sądowych w rozpoznawanej sprawie oraz w innych, w których będzie to konieczne.

Odnosząc się natomiast do wywodu dotyczącego naruszenia odmową przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie konstytucyjnych praw obywatelskich, podkreślić należy, że celem instytucji prawa pomocy jest zagwarantowanie dostępu do sądu osobom, których wyjątkowo trudna sytuacja finansowa nie pozwala na poniesienie kosztów postępowania. W postępowaniu o przyznanie prawa pomocy dochodzi zatem do konieczności wyważenia pomiędzy zapewnieniem prawa do sądu podmiotowi nie mającemu dostatecznych środków a zasadą powszechności i równości w ponoszeniu ciężarów i świadczeń publicznych. Jak już bowiem wyżej wskazano, przyznanie prawa pomocy jest jednoznaczne z przerzuceniem tego ciężaru na budżet państwa. Dostrzec przy tym trzeba, że prawo dostępu do sądu nie ma charakteru absolutnego i może być przedmiotem uzasadnionych prawnie ograniczeń. W przypadku gdy dostęp jednostki do sądu jest ograniczony, to ograniczenie nie będzie sprzeczne z art. 6 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, gdy ograniczenie dostępu do sądu nie narusza samej istoty tego prawa, gdy zmierza do realizacji uzasadnionego prawnie celu oraz gdy zachowana została rozsądna relacja proporcjonalności pomiędzy stosowanymi środkami a celem, do realizacji którego stosowane środki zmierzały (por. postanowienie NSA z dnia 13 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FZ 398/10). Podkreślenia wymaga, że sam fakt, że w celu wniesienia skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej skarżący musi uiścić z mocy prawa wpis od skargi w kwocie 100 zł, nie oznacza utrudnienia w realizacji prawa do uzyskania informacji publicznej.. Przyznanie stronie zwolnienia od kosztów sądowych uzależnione jest bowiem od jej trudnej sytuacji materialnej. W rozpoznawanej sprawie skarżący jednak nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Na zakończenie, zauważyć należy, iż fakt, że skarżącemu w sprawach prowadzonych przed innymi sądami administracyjnymi przyznawane było prawo pomocy, nie oznacza, iż musi być ono przyznane również w sprawie niniejszej. Każda sprawa wniesiona do sądu jest bowiem sprawą indywidualną i w oparciu o jej aktualny stan podlega odrębnemu rozpoznaniu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.