Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 787/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 121 par. 1, art. 122, art. 187 par. 1 i art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Sędziowie WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca), NSA Danuta Małysz, Protokolant Referent stażysta Paulina Zając, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 31 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz M. K. Kwotę /.../ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I SA/Lu 787/11

UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej (dalej – DIC) decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005r . nr 8, poz. 60 ze zm., dalej – O.p.) po rozpatrzeniu odwołania M. K. (dalej – skarżący, strona) od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. (dalej – NUC) z dnia [...] określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Renault Espace w wysokości 5.329 zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu DIC podał, że strona w dniu 20 grudnia 2004 r. dokonała wewnątrzwspólnotowego nabycia powyższego samochodu. Następnie, w tym samym dniu sprzedała go H. W. Jako, że NUC uznał, iż przedmiotowy samochód pomimo, że został nabyty jako ciężarowy i jako taki został zarejestrowany - w świetle art. 80 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2004r. Nr 29, poz. 257 ze zm., dalej – u.p.a.) oraz załącznika Nr 1 poz. 59 – jest samochodem osobowym, decyzją z dnia [...] określił skarżącemu zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego.

W odwołaniu od tej decyzji strona wniosła o jej uchylenie wskazując na naruszenie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. - Prawo celne, art. 3 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.p.a. oraz art. 187 i art. 191 O.p.

Decyzją z dnia [...] DIC utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Wyrokiem z dnia 16 marca 2011 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 7/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję.

Ponownie rozpatrując odwołanie strony, DIC przesłuchał po raz drugi H. W., który zakupiony od skarżącego samochód zarejestrował w dniu 11 stycznia 2005 r. jako samochód ciężarowy a następnie po przeprowadzeniu zmian technicznych złożył wniosek o dokonanie zmian w opisie pojazdu z samochodu ciężarowego na osobowy.

DIC powołując się na przepisy art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 3 u.p.a. stwierdził, że akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terenie kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, zarówno nowe jak i używane. Podatnikami akcyzy od samochodów osobowych są importerzy i podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego a obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów osobowych powstaje z chwilą nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych, niezarejestrowanych na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, stosownie do art. 81 ust. 1 u.p.a. są obowiązane po przywozie na terytorium kraju złożyć deklarację uproszczoną do właściwego naczelnika urzędu celnego w terminie 5 dni, licząc od dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz dokonać zapłaty akcyzy nie później niż z chwilą rejestracji tego pojazdu w kraju. W poz. 59 załącznika do u.p.a. wskazano, że samochodami osobowymi są pojazdy klasyfikowane do kodu CN 8703 czyli pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte poz. 8702) włącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Zgodnie z obowiązującą w 2004r. Nomenklaturą CN, wprowadzoną w życie rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L nr 281 z dnia 30 października 2003r.), klasyfikacja taryfowa pojazdów samochodowych zależna jest od ich cech zewnętrznych oraz głównej funkcji pojazdu wynikającej między innymi z jego budowy i wyposażenia, przy czym grupowanie tych pojazdów w świetle obowiązujących przepisów ruchu drogowego nie może mieć znaczenia dla ustalenia kodu CN, co oznacza, że w obowiązującym stanie prawnym dany pojazd może być równocześnie zarejestrowany i uznawany za ciężarowy zgodnie z przepisami o ruchu drogowym i jednocześnie może być dla celów poboru akcyzy zakwalifikowany jako samochód osobowy zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym.

W Taryfie Celnej pojazdy samochodowe objęte są działem 87 od pozycji 8701 do 8705. Do pozycji 8703 zalicza się pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) a do pozycji 8704 - pojazdy do transportu towarowego. Różnica między przeznaczeniem samochodów klasyfikowanych do pozycji Taryfy Celnej 8703 i 8704 polega na tym, że pojazdy mechaniczne z tej ostatniej pozycji służą tylko do transportu towarowego. Pozycja ta obejmuje między innymi zwykłe ciężarówki i furgony (płaskie, pokryte impregnowanym brezentem, o nadwoziu zamkniętym itd.), ciężarówki i furgony dostawcze wszelkiego rodzaju, ciężarówki wyposażone w różnorodne urządzenia. Przy tym nie ma tu mowy o tym, że pojazdy te służą również do przewozu osób. Natomiast zgodnie z Notami Wyjaśniającymi do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich, pozycja 8703 - pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi obejmuje "pojazdy wielofunkcyjne", takie jak pojazdy mechaniczne, które mogą przewozić zarówno osoby, jak i towary. Pozycja ta obejmuje również samochody typu pickup oraz typu van (z wyjątkami). Pojazdy te służą zasadniczo do przewozu osób, tzn. podstawowym, najważniejszym, ale nie jedynym ich przeznaczeniem jest przewóz osób, ponieważ samochodami tymi (kwalifikowanymi do pozycji 8703) można przewozić również towary.

Przesłuchany w dniu 9 września 2011 r. w charakterze świadka H. W., zeznał, iż nie odebrał samochodu bezpośrednio po jego nabyciu. Zeznał, że w momencie nabycia samochód posiadał dwa siedzenia i nie miał punktów kotwicujących do zamontowania innych siedzeń ani miejsc na mocowanie pasów bezpieczeństwa. Natomiast w chwili odbioru samochód posiadał pięć miejsc siedzących. W momencie nabycia samochód miał także zamontowaną na stałe przegrodę oddzielającą przestrzeń pasażerską od towarowej oraz szybę przednią i dwie boczne, w drzwiach kierowcy i pasażera. Zeznał, że zmian mających wpływ na przeznaczenie samochodu dokonał około 6 miesięcy po zakupie.

Oceniając powyższe zeznanie, DIC stwierdził, że twierdzeniu świadka, iż pierwsze zmiany w samochodzie były dokonane w okresie między zakupem samochodu a jego odbiorem przeczy jego kolejne wyjaśnienie, że zmian mających wpływ na przeznaczenie samochodu dokonał 6 miesięcy po zakupie. Zeznaniu temu przeczy również jego wcześniejsze zeznanie, złożone w dniu 11 maja 2010 r., w którym podał, że z dokumentów samochodu wynikało, że jest to samochód ciężarowy ale posiadał pięć miejsc siedzących: dwa z przodu i trzy w drugim rzędzie. W momencie zakupu samochodu wszystkie siedzenia zamontowane były w samochodzie i były to oryginalne fotele. Wszystkie fotele były wyposażone w pasy bezpieczeństwa. Samochód nie posiadał kratki, która oddzielałaby kabinę kierowcy od miejsca na ładunek. Świadek zeznał, że samochód był przystosowany do montażu trzeciego rzędu siedzeń oraz pasów ponieważ posiadał zaczepne haki podłogowe i pod koniec czerwca 2005 r. zakupił dwa dodatkowe fotele i pasy bezpieczeństwa celem zamontowania w zakupionym samochodzie.

W ocenie DIC, zeznanie z dnia 9 września 2011 r. nie może być uznane za miarodajny dowód w sprawie, ponieważ zawiera sprzeczności. Natomiast zeznanie z dnia 11 maja 2010 r. jest spójne i logiczne.

Odnosząc się do pisma z dnia 7 października 2010 r., w którym świadek odwołał swoje zeznania z dnia 11 maja 2010 r. DIC zauważył, że zostało ono złożone bez sankcji odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Oświadczenie osoby fizycznej bez pouczenia jej o treści art. 233 k.k. jest niewystarczające do uznania go za równoważne z dowodem z zeznań świadków dlatego nie może być dowodem w tej sprawie.

DIC odniósł się także do zaświadczenia "A" S.A. - producenta pojazdu, w którym wskazano że sporny samochód został wyprodukowany jako ciężarowy do 4 T (camionette) i stwierdził, że zaświadczenie to zostało wystawione w dniu 11 lipca 2003 r. a więc na ponad rok przed nabyciem wewnątrzwspólnotowym dokonanym przez stronę. W ocenie organu, nie można wykluczyć, że między datą wydania tego zaświadczenia a datą nabycia wewnątrzwspólnotowego nastąpiła zmiana w konstrukcji samochodu polegająca na montażu dodatkowych siedzeń oraz wymontowaniu przegrody oddzielającej przestrzeń pasażerską od ładunkowej. Wskazuje na to zeznanie H. W. z dnia 11 maja 2010 r.

Odpowiadając na zarzuty strony, że o ciężarowym charakterze zakupionego przez nią samochodu świadczą wszystkie dokumenty identyfikujące ten samochód, DIC podał, że nazewnictwo stosowane w różnych obszarach branży motoryzacyjnej wynikające z ustanowionych w tym zakresie odrębnych regulacji może odbiegać od sformułowań użytych w Nomenklaturze Scalonej Taryfy Celnej. Grupowanie pojazdów w świetle przepisów ruchu drogowego nie może jednak mieć znaczenia dla ustalenia ich kodu CN. Dlatego bez znaczenia dla oceny czy samochód jest samochodem osobowym czy ciężarowym jest określenie jego przeznaczenia w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym i dokumencie identyfikacyjnym pojazdu, bowiem zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym oraz dokument identyfikacyjny pojazdu mają moc wiążącą w stosunku do stanu technicznego pojazdu, pod kątem spełniania warunków określonych w art. 66 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Z tych samych względów, zdaniem DIC, nie może być dowodem wiążącym w sprawie opis zmian dokonanych w pojeździe stanowiący załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia 15 lipca 2005 r. Dokument opisujący zmiany w spornym samochodzie był sporządzony jedynie w celu dokonania zmian w dowodzie rejestracyjnym samochodu. Ponadto zapisom w dokumencie - opis zmian dokonanych w pojeździe - przeczą zeznania H. W. z dnia 11 maja 2010 r.

W tych względów DIC uznał, że samochód marki Renault Espace mieści się w grupie samochodów osobowych i podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.

Na powyższą decyzję M. K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnosząc o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji NUC oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo Celne (Dz.U. Nr 68, poz. 662 ze zm.) w zw. z art. 121 § 1 i art. 122 O.p. poprzez nie uwzględnienie zebranych przez organ w sprawie wszystkich dowodów, które świadczą o tym, że przedmiotowy pojazd jest samochodem ciężarowym,

- art. 122 O.p., poprzez niepowołanie dowodu z pisemnej opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego i motoryzacji na okoliczność ustalenia jakie było przeznaczenie sprowadzonego pojazdu mając na względzie jego stan w chwili sprzedaży go na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez Skarżącego po jego uprzednim wewnątrzwspólnotowym nabyciu,

- 187 § 1 O.p., poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zgromadzonego materiału dowodowego i przyjęcie, iż zakupiony przez skarżącego pojazd w momencie jego przemieszczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej był przeznaczony do przewozu osób,

- art. 191 w zw. z art. 180 § 1 O.p., poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i uznanie, że przedmiotowy pojazd jest pojazdem osobowym a nie ciężarowym, w szczególności podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy świadczy o ciężarowym charakterze tegoż pojazdu,

2) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

- art. 3 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.p.a., poprzez uznanie przedmiotowego pojazdu za osobowy, w efekcie czego w sposób nieuzasadniony nastąpiło zastosowanie kodu CN 8703.

Zdaniem skarżącego organ opierając się jedynie na zeznaniach świadka – H. W. z dnia 11 maja 2010 r. dokonał dowolnej oceny dowodów w niniejszej sprawie. Organ nie zwrócił uwagi na fakt, iż podczas ponownego przesłuchania w dniu 9 września 2011 r., świadek mógł nie odróżniać pewnych sformułowań w zadawanych podczas przesłuchania pytaniach. Organ nie zbadał na czyje zlecenie dokonano przeróbek z zakupionym od skarżącego samochodzie. Odrzucając zaświadczenie "A" S.A. wydane przez producenta pojazdu organ oparł się na domysłach.

W ocenie strony, DIC nie wykazał w sposób jednoznaczny, że pojazd w momencie wprowadzenia go na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej był przeznaczony zasadniczo do przewozu osób.

W odpowiedzi na skargę, DIC wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w sprawie.

Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 7/11, uchylił poprzednią decyzję DIS z powodu naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd uznał, że organy podatkowe dokonując oceny, czy nabyty wewnątrzwspólnotowo przez skarżącego pojazd był samochodem osobowym czy ciężarowym w świetle przepisów u.p.a. (poz. 59 załącznika), naruszyły przepisy art. 122, 187 § 1 i 191 O.p., gdyż nie ustaliły jednoznacznie cech zewnętrznych oraz głównej funkcji pojazdu wynikającej z jego budowy i wyposażenia w dniu powstania obowiązku podatkowego.

W ocenie Sądu, "w sytuacji, gdy cechy zewnętrzne oraz główna funkcja pojazdu, wbrew przedstawionym przez skarżącego dowodom z dokumentów nabycia spornego samochodu i dokumentów producenta, przyjęte zostały jedynie w oparciu o zeznania świadka H. W., które de facto co do tych okoliczności odwołał w całości w piśmie z dnia 7 października 2010 r., obligowało to organ drugiej instancji do ponownego jego przesłuchania na te okoliczności, albo zażądania od skarżącego wskazania osoby, która przeróbek przed wydaniem samochodu H. W. dokonywała i przesłuchania jej na te okoliczności".

Sąd podzielając pogląd organów podatkowych, iż dla określenia towaru jako akcyzowego nie ma znaczenia treść badania technicznego oraz treść wpisu w dowodzie rejestracyjnym, jako że dane te są istotne dla innych potrzeb, zauważył jednak, że nie zmienia to faktu, iż organ podatkowy w ogóle nie odniósł się do innych dokumentów przedstawionych przez skarżącego, w tym m.in. zaświadczenia Matra Automobile S.A. – producenta pojazdu.

Sąd wskazał ponadto, że dążąc do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, organy podatkowe powinny rozważyć, jakie dowody będą pomocne w ustaleniu istotnych faktów oraz przeprowadzić te dowody z urzędu oraz inne dowody wnioskowane przez stronę. Zebrane dowody mogą być ze sobą sprzeczne. W takim wypadku organ nie może ograniczyć się do wyboru jednego z tych dowodów, lecz musi uzasadnić, dlaczego drugiemu dowodowi nie dał wiary. Brak przekonującej argumentacji spowoduje, że ustalenia zostaną uznane za dowolne i sprzeczne z zasadami określonymi w art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. W myśl art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

W ocenie Sądu w składzie obecnie orzekającym, DIC nie zastosował się do oceny prawnej i wytycznych zawartych w wyroku tego Sądu z dnia 16 marca 2010 r.

Pomimo, że przesłuchał ponownie świadka H. W. i odniósł się do zaświadczenia "A" S.A. – producenta pojazdu, to w dalszym ciągu, mając na uwadze wszystkie dowody zebrane w postępowaniu, nie można uznać, że stan faktyczny ustalony został w sposób wyczerpujący. Tym samym ocena materiału dowodowego dokonana została w sposób przekraczający zasadę swobodnej oceny dowodów.

Nie ma wątpliwości co do tego, że dla określenia towaru jako akcyzowego nie ma znaczenia treść badania technicznego oraz treść wpisu w dowodzie rejestracyjnym określająca przeznaczenie pojazdu (ciężarowy czy osobowy). Nie oznacza to jednak, że organ może odmówić oceny informacji zamieszczonych w tego typu dokumentach, jeżeli dotyczą one cech konstrukcyjnych czy dokonywanych zmian konstrukcyjnych w pojeździe. Takie informacje mogą mieć bowiem znaczenie dla kwalifikacji samochodu według pozycji Taryfy Celnej i przepisów u.p.a. Dlatego nie można uznać za prawidłowe krótkiego stwierdzenia DIC, że "Opis zmian dokonanych w pojeździe" będący załącznikiem do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia 15 lipca 2005 r. pojazdu Renault Espace 2,2 DT o nr rej. [...], z którego wynikało, że w pojeździe zdemontowano ścianę grodziową oddzielającą część bagażową od części pasażerskiej, ponadto zamontowano dwa rzędy siedzeń wyposażonych w pasy bezpieczeństwa dla każdej z osób przewożonych, nie może być dowodem w niniejszej sprawie, gdyż zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym są nieistotne dla potrzeb oceny czy pojazd jest samochodem ciężarowym czy osobowym.

W ocenie Sądu, dowolna jest ponadto ocena organu dotycząca zaświadczenia "A" S.A. (z którego wynika, że sporny samochód został wyprodukowany jako ciężarowy). Dokonując oceny tego dokumentu organ przyjął, że skoro zaświadczenie zostało wystawione w dniu 11 lipca 2003 r. a więc na ponad rok przed nabyciem wewnątrzwspólnotowym dokonanym przez stronę, to nie można wykluczyć, że między datą wydania tego zaświadczenia a datą nabycia wewnątrzwspólnotowego nastąpiła zmiana w konstrukcji samochodu polegająca na montażu dodatkowych siedzeń oraz wymontowaniu przegrody oddzielającej przestrzeń pasażerską od ładunkowej.

Mając na uwadze dokumenty zgromadzone w sprawie oraz treść przesłuchań świadka – H. W. taka ocena jest co najmniej przedwczesna.

W aktach sprawy oprócz wcześniej wymienionych dokumentów (zaświadczenie "A" S.A. i zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym wraz z opisem zmian dokonanych w pojeździe) znajduje się także oświadczenie skarżącego, z którego wynika, iż sprowadzony przez niego samochód miał 2 fotele, posiadał ścianę grodziową, nie posiadał szyb w tylnej części bocznej, posiadał specjalną płaską podłogę bez miejsc na dodatkowe siedzenia, bez pasów bezpieczeństwa oraz zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z dokumentu identyfikacyjnego pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą, z którego wynikało, iż przedmiotowy samochód jest samochodem ciężarowym (podrodzaj – samochód ciężarowo-osobowy), przeznaczenie – przewóz osób i towarów, liczba miejsc do siedzenia 5, wydanego przez [...] Stacja Kontroli Pojazdów w Ś. i zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia 3 stycznia 2005 r.

W toku postępowania NUC przeprowadził dowód z przesłuchania w charakterze świadka nabywcy przedmiotowego samochodu – H. W. w którym świadek ten podał, że zakupiony przez niego samochód posiadał pięć miejsc siedzących: dwa z przodu i trzy w drugim rzędzie. W momencie zakupu samochodu wszystkie siedzenia zamontowane były w samochodzie i były to oryginalne fotele. Wszystkie fotele były wyposażone w pasy bezpieczeństwa. Samochód nie posiadał kratki, która oddzielałaby kabinę kierowcy od miejsca na ładunek. Świadek zeznał, że samochód był przystosowany do montażu trzeciego rzędu siedzeń oraz pasów ponieważ posiadał zaczepne haki podłogowe i pod koniec czerwca 2005 r. zakupił dwa dodatkowe fotele i pasy bezpieczeństwa celem zamontowania w zakupionym samochodzie.

Po odwołaniu tych zeznań przez H. W. DIC, ponownie przesłuchał go w dniu 9 września 2011 r. w charakterze świadka. Świadek tym razem zeznał, iż nie odebrał samochodu bezpośrednio po sprzedaży. Zeznał, że w momencie nabycia samochód posiadał dwa siedzenia i nie miał punktów kotwicujących do zamontowania innych siedzeń ani miejsc na mocowanie pasów bezpieczeństwa. W chwili odbioru samochód posiadał pięć miejsc siedzących. W momencie nabycia samochód miał także zamontowaną na stałe przegrodę oddzielającą przestrzeń pasażerską od towarowej oraz szybę przednią i dwie boczne, w drzwiach kierowcy i pasażera. Zeznał, że zmian mających wpływ na przeznaczenie samochodu dokonał około 6 miesięcy po zakupie.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, organ przedwcześnie dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego bez podjęcia wcześniej próby ustalenia kto i kiedy dokonał zmian konstrukcyjnych w samochodzie, który w świetle zaświadczenia "A" S.A. wyprodukowany został jako samochód ciężarowy a następnie zmieniono jego przeznaczenie na osobowy. Na konieczność dokonania takich ustaleń wskazał Sąd w wyroku z dnia 16 marca 2010 r., I SA/Lu 7/11.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), orzeczono jak w sentencji. Zakres, w jakim uchylona decyzja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2003r., Nr 163 poz. 1349 ze zm).