Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2363/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 191 poz 1133
law: Ustawa z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy  o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2018 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po rozpatrzeniu odwołania A. M. do decyzji Wojewody [...] z dnia [...].01.2015 r. Nr [...] orzekającej o udzieleniu A. M., ur. [...].07.1972r., o nieokreślonym obywatelstwie, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terminem ważności do dnia 25.01.2017r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu ważności udzielonego zezwolenia i udzielił A. M. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności od dnia 19.06.2017r. do dnia 19.06.2019r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

W dniu 27.06.2012 r. pan A. M. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach.

Decyzją z dnia [...].11.2012 r. Nr [...] Wojewoda [...] udzielił cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia w trybie ww. ustawy na okres 2 lat, tj. do dnia 28 listopada 2014r.

W dniu 12.08.2013 r, cudzoziemiec złożył odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...].02.2014 r. nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy ww. decyzji Wojewody [...]. Decyzja została zaskarżona przez Stronę.

W dniu 10.09.2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku Sygn. akt IV SA/Wa 871/14 orzekł o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...].11.2012 r., z uwagi na doręczenie jej dopiero w dniu 01.08.2013 r., co uniemożliwiło cudzoziemcowi korzystanie z części należnego mu uprawnienia. Wyrok uprawomocnił się w dniu 20.11.2014 r.

Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...].01.2015 r. nr [...] orzekł o udzieleniu A. M. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w trybie tzw. abolicji z terminem ważności do dnia 25.01.2017 r. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji wskazano, iż cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży, a wydanie mu przedmiotowego zezwolenia ma m in. na celu umożliwienie mu uzyskania dokumentu podróży lub dokumentu tożsamości wydanego przez właściwe organy. Podkreślono także, że w przypadku złożenia przez cudzoziemca kolejnego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy badana będzie kwestia posiadania przez niego ważnego dokumentu podróży. W decyzji wpisano, że obywatelstwo A. M. jest nieokreślone.

W dniu 10.03.2015 r. cudzoziemiec złożył odwołanie od ww. rozstrzygnięcia organu I instancji, w którym zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj. nierozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, polegającego na ustaleniu właściwego organu, do którego może on zwrócić się o wydanie mu dokumentu podróży, a zatem przedwczesne wydanie mu przedmiotowej decyzji, co pozbawiło go możliwości korzystania z części przyznanego mu uprawnienia, tj. wielokrotnego przekraczania granic państw Unii Europejskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie, pod warunkiem posiadania paszportu. Ponadto zarzucił organowi I instancji niezakończenie czynności proceduralnych polegających na sprostowaniu jego danych osobowych przed wydaniem przedmiotowej decyzji. W związku z powyższym cudzoziemiec wniósł o uchylenie w całości decyzji Wojewody [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, po to aby organ I instancji podjął czynności mające na celu ustalenie właściwego organu do którego może się on zwrócić o wydanie dokumentu podróży.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia z dnia [...].07.2015r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...].01.2015 r.

Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 19.04.2016r. sygn. akt IV SA/Wa 3178/15 uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że spełniona została przesłanka z art. 1 pkt. 3 ustawy obligująca organy do udzielenia żądanego zezwolenia na okres dwóch lat. Natomiast Sąd wskazał, że bieg dwuletniego okresu zezwolenia rozpoczyna bieg z dniem, w którym decyzja w przedmiocie udzielenia zezwolenia stanie się ostateczna, a więc organ odwoławczy winien uchylić zaskarżoną decyzję i wydać stosowne orzeczenie reformatoryjne. Sąd uznał również, że żaden z pozostałych zarzutów skargi nie znajduje uwzględnienia.

Po ponownym rozpoznaniu odwołania Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał powołaną na wstępie zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu powołano, że w uzasadnieniu wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z dnia 27.06.2012 r. A. M. zwrócił się o udzielenie mu "abolicji" z uwagi na to, iż w dniu 01.01.2010 r. toczyło się wobec niego kolejne postępowanie uchodźcze. Organ odwoławczy uznał, że przedmiotowy wniosek został przez cudzoziemca złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach oraz, że spełnione zostały przesłanki z art. 1 pkt 3 ww. ustawy albowiem wobec Cudzoziemca w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku. Okres zezwolenia został oznaczony natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy. Wskazano, że decyzja organu I instancji uwzględniała w całości żądanie strony, a kwestia wydania dokumentu podróży była poza przedmiotem postępowania – w zakresie ustawowych zadań Wojewody [...] i Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie leży wszczynanie i prowadzenie postępowania, mającego na celu ustalenie organu, który mógłby wydać cudzoziemcowi dokument podróży. Kwesta ta nie stanowiła również zagadnienia wstępnego w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 97 §1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Powołano również, że w uzasadnieniu decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...].07.2015 r. wskazano, iż zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie tzw. abolicji umożliwia cudzoziemcowi legalny pobyt w Polsce w terminie określonym w ww. zezwoleniu oraz wykonywanie pracy bez zezwolenia na pracę na podstawie umowy o pracę. Cudzoziemiec może także wielokrotnie przekraczać polską granicę państwową i granice innych państw, pod warunkiem posiadania dokumentu podróży. Fakt wydania w dniu [...].01.2015 r. decyzji w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, pomimo nieuiszczenia przez niego opłaty skarbowej oznacza, iż organ I instancji uznał, że w sprawie zachodzą okoliczności z art. 261 § 4 Kpa przemawiające za rozpatrzeniem wniosku o udzielenie stronie wnioskowanego zezwolenia, pomimo nieuiszczenia opłaty skarbowej. Natomiast nierozpatrzenie przez Wojewodę [...] wniosku cudzoziemca o zwolnienie go z opłaty skarbowej nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności ww. decyzji.

Organ odwoławczy uwzględniając treść WSA w Warszawie z dnia 19.04.2016 r. oraz fakt, że termin ważności posiadanego przez cudzoziemca zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony upłynął w dniu 25.01.2017r., jak również mając na uwadze treść art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, uznał, że zasadne jest uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...].02.2015r. w części dotyczącej terminu udzielenia A. M. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i udzielił mu tego zezwolenia na okres 2 lat od dnia wydania niniejszej, ostatecznej decyzji, tj. od dnia [...].06.2017r. do dnia [...].06.2019r.

W odniesieniu do pozostałych zarzutów cudzoziemca wskazano, że zostały one uznane przez WSA w Warszawie za niesłuszne, w związku z powyższym rozpatrywanie tych kwestii nie jest zasadne.

A. M. wniósł skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców. Zaskarżonej decyzji zarzucił, że została wydana z naruszeniem art. 10 k.p.a. poprzez niezawiadomienie Skarżącego o toczącym się przed organem II instancji postępowaniem odwoławczym, co w konsekwencji uniemożliwiło mu uzupełnienie odwołania, nieuchylenie decyzji Wojewody w części dotyczącej obywatelstwa Skarżącego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że w ostatnim czasie dowiedział się, że istnieje różnica pomiędzy pojęciami "nie posiadać żadnego obywatelstwa" i "posiadać obywatelstwo nieokreślone" – powołał art. 14 ustawy z dnia 2.04.2009 r. o obywatelstwie polskim. Podał, że miał zamiar uzupełnić swoje odwołanie w tym zakresie, ale poprzez niezawiadomienie go o toczącym się postepowaniu odwoławczym pozbawiono go tego uprawnienia naruszając art. 10 k.p.a. Podał, że podczas składania wniosku o nadanie statusu uchodźcy Straż Graniczna ustaliła jego tożsamość i wydany mu został dokument tożsamości, który potwierdza, że Skarżący nie posiada obywatelstwa. Wskazał, że ustaleniami Straży Granicznej co do jego obywatelstwa związane są wszystkie organy administracji. Ponadto, że we wniosku o udzielenie zezwolenia podał, że nie posiada obywatelstwa. Wskazał, że pozostawienie w obrocie prawnym decyzji Wojewody spowoduje, że zostanie wydana mu karta pobytu zawierająca nieprawdziwe dane tożsamości, co będzie powodowało rozbieżność w dokumentach, i tym samym powodowało naruszenie dóbr osobistych Skarżącego albowiem obecnie ubiega się o nadanie obywatelstwa polskiego, a także załatwia różne sprawy w urzędzie posługując się tymczasowym zaświadczeniem o tożsamości. Wskazał, że organ odwoławczy winien z urzędu uchylić zaskarżoną decyzję również w części dotyczącej jego obywatelstwa.

W piśmie procesowym z dnia 17.10.2017r. Skarżący podtrzymał swoje stanowisko. Wskazał, że nieprawidłowe wpisanie jego obywatelstwa w decyzji nie jest omyłką pisarską lecz ustaleniem Wojewody. W przypadku wydania przez Wojewodę karty pobytu na podstawie nieprawidłowych danych z decyzji, będzie zmuszony przeprowadzać kolejne postepowanie administracyjne, i w tym czasie nie będzie mógł korzystać z udzielonego zezwolenia i wykonywać pracy.

Pełnomocnik Skarżącego w piśmie procesowym z dnia 26 lutego 2018 r. podtrzymał skargę. Wskazano, że wydana decyzja nie jest zgodna z treścią dokumentów złożonych przez Skarżącego do wniosku o udzielenie zezwolenia i na skutek wadliwego ustalenia obywatelstwa wydane zezwolenie formalnie nie dotyczy Skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Organ wskazał, że zakwestionowany wpis jest elementem fakultatywnym decyzji, służącym identyfikacji adresata decyzji, nie kształtuje jednak żadnych praw i nie powoduje skutku prawnego w postaci ustalenia obywatelstwa cudzoziemca. Udzielone zezwolenie stanowi przesłankę wydania karty pobytu, nie jest zaś decyzją ustalającą bezwzględnie treść zapisów w karcie pobytu. Ustalanie kwestii obywatelstwa nie leży w zakresie rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie jest zasadna. Podniesione w niej argumenty nie zasługiwały na uwzględnienie, a Sąd działając z urzędu nie dostrzegł takich uchybień zaskarżonej decyzji które mogłyby prowadzić do jej uchylenia.

Organ odwoławczy przy ponownym rozpoznawaniu sprawy był związany oceną prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19.04.2016 r. sygn. akt. IV SA/Wa 3178/15, który zapadł w wyniku rozpoznania skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...].

Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

W wyroku z dnia 19.04.2016 r. Sąd jednoznacznie przesądził, że w stosunku do Skarżącego została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium RP oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP i ustawy o cudzoziemcach, obligująca organy do udzielenia żądanego zezwolenia na okres dwóch lat, stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy. Sąd uznał jednak, że zasadny jest zarzut dotyczący biegu okresu udzielonego zezwolenia. Wskazał, że obowiązkiem organu orzekającego w I instancji było zastrzeżenie w decyzji, że okres na jaki udzielono w niej zezwolenia na zamieszkanie liczy się od dnia, w którym decyzja w tym przedmiocie stanie się ostateczna, zaś obowiązkiem organu odwoławczego było w tej sytuacji stosowne zreformowanie decyzji Wojewody na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 130 k.p.a. oraz w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy abolicyjnej. Pozostałe zarzuty skargi Sąd uznał za nieuzasadnione.

Mając powyższe na względzie uznać należy, że organ odwoławczy uchylając zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu ważności udzielonego zezwolenia i udzielając Skarżącemu zezwolenia na zamieszkania na czas oznaczony z terminem ważności od dnia [...].06.2017 r. do dnia [...].06.2019 r. wykonał wskazania Sądu wynikające z wyroku z dnia 19.04.2016 r.

W odniesieniu do zarzutów skargi, to w ocenie Sądu są one nieuzasadnione. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy przed wydaniem decyzji z dnia [...].06.2017 r. faktycznie nie zawiadomił Skarżącego w trybie art. 10 § 1 k.p.a., jednak powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy. Organ odwoławczy nie prowadził bowiem żadnego uzupełniającego postępowania dowodowego w sprawie, nie zmieniły się również żadne okoliczności faktyczne. Przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego były okoliczności związane z przesłankami warunkującymi udzielenia Skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terenie RP. Organy administracyjne badały okoliczności dotyczące przesłanek z art. 1 i 3 ustawy z dnia 28.07.2011. Nie prowadziły żadnego postępowania wyjaśniającego kwestii obywatelstwa Skarżącego, bądź jego braku. Kwesta ta była bowiem poza kompetencją organów rozstrzygających przedmiotową sprawę administracyjną. W toku całego postępowania administracyjnego nie było natomiast żadnych wątpliwości, że Skarżący jest cudzoziemcem, a nie obywatelem RP, która to okoliczność warunkowała zasadność prowadzonego postępowania. Kwesta wpisania przy danych personalnych Skarżącego terminu "obywatelstwo nieokreślone" czy też "bez obywatelstwa" nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotu prowadzonego postępowania administracyjnego w zakresie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Całkowicie bezzasadne są zarzuty, że użycie terminu "obywatelstwo nieokreślone" rodzi wątpliwości co do tożsamości Skarżącego i czy wydana decyzja faktycznie dotyczy jego osoby. Dane personalne Skarżącego tj. imię nazwisko, data urodzenia zostały wskazane w decyzji, i nie ma wątpliwości, że decyzja dotyczy jego osoby. Przyjęcie koncepcji Skarżącego prowadziłoby do wniosku, że skoro decyzja nie dotyczy jego osoby, to nie ma on interesu w sprawie zainicjowanej skargą, a ponadto nie posiada zezwolenia na zamieszkania na czas oznaczony, co rzutowałoby na legalność jego pobytu na terenie RP. Wskazać również należy, że Sądowi wiadomo z urzędu, że wobec Skarżącego toczą się postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy i kwesta ustalenia obywatelstwa Skarżącego, bądź jego braku jest przedmiotem postępowań prowadzonych przez stosowne organy, i to niezależnie od danych podanych we wnioskach, wskazanych przy przekraczaniu granicy RP i wpisanych do tymczasowego dokumentu tożsamości. Okoliczność ta również będzie zapewne wyjaśniana w toku sprawy o nadanie obywatelstwa polskiego. Sądowi wiadomym jest również z urzędu fakt, że kwesta obywatelstwa Skarżącego była przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie V SA/Wa 900/10. W uzasadnieniu do wyroku z dnia 27.10.2010 r. Sąd wskazał, że A. M. posiada na zasadzie sukcesji obywatelstwo [...]. Wyrok ten jest prawomocny.

Niezasadne są również zarzuty, że na podstawie nieprawidłowej decyzji Wojewody [...] zostanie Skarżącemu wydana karta pobytu zawierająca nieprawidłowe dane. Wydane w tej sprawie zezwolenie stanowi podstawę do wydania karty pobytu, i nie ma żadnych podstaw do stwierdzenia, że wpisanie danych z zakwestionowanej decyzji uniemożliwi Skarżącemu wykonywanie pracy.

Brak jest również podstaw do formułowania zarzutów w zakresie naruszenia dóbr osobistych Skarżącego, w sytuacji gdy organ RP prowadzi postępowanie zainicjowane wnioskiem Skarżącego i działa w ramach swoich ustawowych kompetencji. Podkreślić należy, że w toku prowadzonego postępowania organ nie był uprawniony do prowadzenia postępowania w zakresie kwestii obywatelstwa Cudzoziemca, a tym bardzie w sytuacji, gdy kwestia ta nie była ostatecznie przesądzona, zasadne było uznanie, że na etapie tego postępowania obywatelstwo, bądź jego brak, nie zostało jeszcze określone.

Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że brak jest podstaw do podważenia legalności zapadłej w sprawie decyzji i w konsekwencji, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.