Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 567/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2006-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6046 Inne koncesje i zezwolenia
Hasła tematyczne: Koncesje
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 147 poz 1231
law: Obwieszczenie Ministra Zdrowia z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie WSA: Sędzia WSA Renata Owczarzak Asesor WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Bydgoszczy na rozprawie w dniu 24 października 2006r. sprawy ze skargi "L." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2006r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18% zawartości alkoholu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2006r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz skarżącej "L." kwotę 740zł. (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 567/06

Uzasadnienie

"L." wniosła do WSA w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2006 nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2006r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18 % zawartości alkoholu przeznaczonych do spożycia w restauracji " [...] " w T. przy ul. S.

Organ II instancji swoje rozstrzygniecie oparł na podstawie art. 18 ust. 1 i ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.)

Z akt sprawy wynika, że w dniu 1 października 2004 r. strona skarżąca złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na gastronomiczną sprzedaż alkoholu . Wykazując tytuł prawny do lokalu strona skarżąca przedłożyła organowi umowę sprzedaży zawartej w dniu 17 marca 1992 r. w formie aktu notarialnego (repertorium A [...]), na mocy której nabyła udział 1/12 cześć własności zabudowanej nieruchomości położonej w T. przy ul. S. i S..( odpis księgi wieczystej nr [...]).

Nadto z akt sprawy wynika, że w dniu [...] 1995r. współwłaściciele działając w sprawie przez ustanowionego pełnomocnika w osobie adwokata B. R. wnieśli do Sądu Rejonowego w T. o zniesienie współwłasności nieruchomości o powierzchni 0.1245ha położonej w T. przy ul. S. i S. dla której Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w T. prowadzi księgę wieczystą Kw nr [...]- zabudowaną domem obejmującym lokale mieszkalne i użytkowe w ten sposób by ustanowić na rzecz wnioskodawców odrębną własność lokali użytkowych . W pkt 1 lit e wniosku określono na rzecz "L." odrębną własność lokalu o powierzchni około 184 m kw położonego na parterze przy ul. S. w T. , obejmującego 3 sale restauracyjne (w tym środkowa barem) na parterze oraz sale restauracyjną z sanitariatami w części piwnicznej - noszącego nazwę restauracji "[...]" z przeznaczeniem na cele użytkowe (....).

W wyniku powyższego zgodnego wniosku wszystkich współwłaścicieli o zniesienie współwłasności , Sąd Rejonowy w T. Wydział Cywilny postanowieniem z dnia [...] 1997 r. sygn. akt [...] postanowił, iż sposobem zniesienia współwłasności powyższej nieruchomości będzie ustanowienie odrębnej własności lokali.

Przy powyższym stanie faktycznym decyzją z dnia [...] 2004 r. organ I instancji powołując się na art. 18 ust. 1 i ust. 6 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi odmówił wydania "L." w T. w żądanym zakresie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych z uwagi na brak zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości położonej w T. przy ul. S. i S. na sprzedaż napojów alkoholowych.

Następnie w wyniku odwołania wniesionego przez stronę skarżącą rozstrzygnięcie organu I instancji zostało uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] 2005r., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W toku ponownego postępowania pełnomocnik skarżącego dostarczył organowi postanowienie Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] 2005 r. sygn. akt [...] wraz z jego wykładnią dokonaną postanowieniem z dnia [...] 2005r. o udzieleniu upoważnienia skarżącemu dla dokonania czynności zwykłego zarządu nieruchomością wspólną.

W konsekwencji powyższych postanowień Sąd przyjął, że skarżący posiada zgodę wszystkich współwłaścicieli na sprzedaż napojów alkoholowych. Tym samym spełniony został warunek przewidziany przez art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu .

Organy obydwu instancji przyjęły jednak , że nie została spełniona przesłanka art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy, tj. skarżący nie posiada tytułu prawnego do lokalu, w którym ma być prowadzona sprzedaż napojów alkoholowych. Organ I Instancji nie podzielił przy tym stanowiska strony, iż korzystanie przez nią z lokalu restauracji nie jest kwestionowane przez innych współwłaścicieli. Zdaniem organu I Instancji fakt, że w przedmiotowej kwestii nie toczy się postępowanie sądowe, nie przesądza, że wnioskodawca posiada zgodę wszystkich współwłaścicieli na korzystanie z lokalu.

Organ I instancji w toku postępowania wyjaśniającego przeprowadził dowód ze świadków współwłaścicieli nieruchomości, którzy oświadczyli , że nie wyrażają zgody na zajmowanie przez spółkę lokalu i prowadzenie tam działalności gospodarczej. Okoliczność ta jednoznacznie – zdaniem organu I Instancji – świadczy, że pomiędzy wszystkimi współwłaścicielami brak jest porozumienia w sprawie współposiadania nieruchomości i zajmowania przez skarżącą lokalu restauracji "Staromiejska". Organ przyjął, że oświadczenia współwłaścicieli mają dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie prawne, gdyż bezspornie nie istnieje porozumienie pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości, co do korzystania z niej i współposiadania przez pozostałych współwłaścicieli.

Zatem zdaniem organu I Instancji, wnioskodawca nie posiada wymaganego tytułu prawnego do lokalu i dlatego nie spełnia warunku przewidzianego przez art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy.

W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...]2006 r. pełnomocnik skarżącej spółki , radca prawny S. K. zażądał uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i wniósł o udzielenie zezwolenia na sprzedaż alkoholu.

Zdaniem pełnomocnika ustalenia stanu faktycznego podane w uzasadnieniu i stanowiące podstawę rozstrzygnięcia są sprzeczne z dowodami przedłożonymi przez stronę oraz okolicznością, że nie toczy się w sprawie korzystania z nieruchomości żaden spór sądowy, co do korzystania przez stronę z lokalu, ani że żaden ze współwłaścicieli nie wystąpił w stosunku do strony z roszczeniem o współposiadanie lub współkorzystanie z części nieruchomości wspólnej.

Skarżący uważa, że wykazał się tytułem prawnym do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży alkoholu (art.18 ust.6 pkt 2 Ustawy). Organ I Instancji zaś błędnie kwalifikuje toczące się postępowanie sądowe o zniesienie współwłasności jako spór co do zakresu korzystania z nieruchomości przez współwłaścicieli. Nadto korzystanie z nieruchomości w zakresie posiadania restauracji nie jest kwestionowane przez któregokolwiek ze współwłaścicieli. Błędna jest również ocena prawna braku udowodnienia przez stronę tytułu prawnego do lokalu, która stoi w sprzeczności z prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z [...] 2005 r. sygn. Akt: [...] i jego wykładnią z dnia 21 listopada 2005 r. oraz ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2005 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] 2006 nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] w przedmiocie odmowy wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.

Kolegium powołując się na treść art. 18 ust. 6 ustawy stwierdziło , że strona do wniosku o wydania zezwolenia winna dołączyć między innymi:

- wg pkt 2 dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych;

- wg pkt 3 pisemną zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym.

Z uwagi na przedłożone przez stronę skarżącą prawomocne postanowienia Sądu Rejonowy w T. w sprawie sygn. akt: [...] z dnia [...] 2005 r. w przedmiocie udzielenia upoważnienia dla dokonania czynności zwykłego zarządu nieruchomością wspólną wraz z wykładnią treści tegoż postanowienia dokonaną przez Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia [...] 2005 r. został spełniony warunek dotyczący pisemnej zgody właściciela.

Natomiast organ odwoławczy przyjął, że zeznania wszystkich świadków – to jest W. K., zarazem pełnomocnika L. T. K., K. K. i H. L. potwierdziły, że osoby te sprzeciwiają się zajmowaniu lokalu, jak i prowadzeniu w nim działalności gospodarczej przez wnioskodawcę – spółkę "L.". Dowodzi to zdaniem Kolegium, iż skarżący nie wykazał istnienia bezspornego tytułu prawnego do lokalu.

"L." działając przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T., w której zażądała :

1) stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z uwagi na naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), a to art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi,

2) zasądzenia od strony przeciwnej na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Ewentualnie strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z powodu:

1) naruszenia prawa materialnego – art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi,

2) naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Pełnomocnik skarżącej spółki uzasadniając wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wywodzi, iż została spełniona przesłanka zawarta w art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy z 26 października 1982 r., gdyż strona skarżąca jako dokument wymagany przedłożyła w postępowaniu administracyjnym odpis z księgi wieczystej Sądu Rejonowego w T. Wydział Ksiąg Wieczystych kw. [...], z którego wynika, że " L." jest współwłaścicielem nieruchomości, w której znajduje się zajmowany przez stronę dla celów jej działalności gospodarczej lokal. Skarżąca uważa , wbrew twierdzeniu organów, że ma prawo do zajmowania lokalu restauracji (tytuł prawny do lokalu). Nadto organy nie posiadały kompetencji do orzekania w kwestii prawa współwłaściciela nieruchomości tj. do posiadania rzeczy wspólnej i korzystania z niej. Zgodnie z art. 206 Kc " Każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli."

Organy uznały ,że strona skarżąca nie ma prawa do zajmowania lokalu mimo wyraźnego oświadczenia strony, że nie toczy się żadne postępowanie sądowe, w którym którykolwiek z pozostałych współwłaścicieli nieruchomości kwestionowałby w drodze sądowej istniejący od 1992r. stan rzeczy – zajmowanie lokalu restauracji "[...]" i prowadzenie w niej sprzedaży alkoholu .

Nadto organy administracji orzekające w sprawie wyraźnie nie zrozumiały treści i konsekwencji prawnych prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w T. z [...] 2005 r. sygn. akt [...]. na mocy którego sąd udzielił upoważnienia stronie, które zastępuje zgodę wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, na sprzedaż przez "L." w lokalu restauracji "Staromiejska" napojów alkoholowych. Zatem wg skarżącego, zgoda ta potwierdza prawo strony do zajmowania lokalu restauracji "[...]" i prowadzenia w tym miejscu sprzedaży alkoholu. Dlatego w kwestii prawa do lokalu organy orzekające w sprawie błędnie ustaliły ten stan prawny.

Zdaniem pełnomocnika w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygania mamy do czynienia z sytuacją, w której szesnastu współwłaścicieli nieruchomości współposiada i korzysta z trzydziestu ośmiu lokali mieszkalnych i użytkowych, żaden ze współwłaścicieli nie wystąpił o dopuszczenie go do współposiadania lokalu restauracji "[...]" zajmowanego przez stronę i wreszcie też nie toczy się przed sądem powszechnym jakiekolwiek postępowanie o rozstrzygnięcie sposobu korzystania z nieruchomości. Skarżący uważa, że Sąd Rejonowy w T. postanowieniem z [...] 2005 r., udzielając zgody na dokonanie czynności z zakresu zwykłego zarządu nieruchomością wspólną, uznał prawo "L." w T. do zajmowania lokalu restauracji "[...]" mieszczącej się na nieruchomości położonej w T. przy ulicach S. i S.

Pełnomocnik uzasadniając zawarty w skardze wniosek o ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia prawa materialnego art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, skazał na naruszenie przepisów postępowania polegające na tym , że organy :

1) przeprowadziły z urzędu dowód ze świadków – współwłaścicieli nieruchomości na okoliczność nie będącą faktem, ale w celu ustalenia prawa strony do nieruchomości w zakresie okoliczności stwierdzonej dokumentem urzędowym i przy braku przesłanek skłaniających do przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentu :odpisowi z księgi wieczystej kw. Nr [...]i prawomocnemu postanowieniu Sądu Rejonowego z [...] 2005 r. sygn. akt [...],

2) naruszyły art. 89 § 2 k.p.a poprzez przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków bez wymaganej formy rozprawy, w nieznanym k.p.a. trybie gabinetowym, przez co w praktyce uniemożliwiono stronie wypowiedzenie się co do wyników postępowania (art. 81k.p.a),

3) naruszyły zasady postępowania, tj. zasadę szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8) poprzez wyraźnie stronnicze prowadzenie postępowania, mające na celu uniemożliwienie stronie prowadzenia działalności gospodarczej, a przynajmniej poniesienie przez nią poważnych strat.

W udzielonej odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002. Nr 153 poz.1270 ze zm.) z uwagi na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Organy administracji publicznej dokonały błędnej wykładni przepisu zawartego w art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Zgodnie z powyższym przepisem do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Przepisy prawne nie określają jaki tytuł prawny do lokalu ma posiadać wnioskodawca ubiegający się o zezwolenie. Strona skarżąca tytuł prawny do lokalu wykazała poprzez przedłożenie organowi umowy sprzedaży zawartej w dniu [...] 1992 r. w formie aktu notarialnego (repertorium A nr [...] ), na mocy której nabyła udział 1/12 cześć własności zabudowanej nieruchomości położonej w T. przy ul. S. i S.. oraz odpisu księgi wieczystej nr [...].

Nadto, w toku postępowania przedłożono jako dowód w sprawie zgodny wniosek współwłaścicieli z dnia 31 stycznia 1995 r. złożony do Sądu Rejonowego Wydział Cywilny w T. o zniesienie współwłasności nieruchomości o powierzchni 0.1245ha położonej w T. przy ul. S. i S. dla której Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w T. prowadzi księgę wieczystą nr [...]- zabudowaną domem obejmującym lokale mieszkalne i użytkowe w ten sposób , by ustanowić na rzecz wnioskodawców odrębną własność lokali użytkowych . We wniosku tym określono w pkt 1 lit e na rzecz "L." odrębną własność lokalu o powierzchni około 184 m kw położonego na parterze przy ul. S. w T. , obejmującego 3 sale restauracyjne / w tym środkowa z barem/ na parterze oraz salę restauracyjną sanitariatami w części piwnicznej- noszącego nazwę restauracja "[...]" z przeznaczeniem na cele użytkowe (...).

Współwłaściciele sprzeciwiający się prowadzeniu przez skarżącą spółkę sprzedaży napojów alkoholowych w restauracji, którzy oświadczają przed organem administracyjnym, że nie wyrazili nigdy zgody na zajmowanie spornego lokalu przez skarżącego, nie wykazali, by był spór pomiędzy nimi co do istniejącego , niezakłóconego od 1992r. posiadania lokalu restauracji "[...]".

W ramach stosunku współwłasności występuje pojęcie podziału quo ad usum, przez który należy rozumieć wydzielenie fizycznie oznaczonych części nieruchomości wspólnej do samodzielnego korzystania przez poszczególnych współwłaścicieli bez znoszenia stosunku współwłasności.

Niekiedy zachodzi potrzeba orzeczenia sądowego określającego sposób korzystania z rzeczy wspólnej. Dotyczy to przypadków, gdy zawodzić w praktycznym zastosowaniu model ustawowy (z art. 206 k.c.), a współwłaściciele nie zawarli dogodnej umowy. W takim przypadku pozostaje jako wyjście ostateczne interwencja sądu, następująca z inicjatywy współwłaścicieli.

Właściwe orzeczenie sądu zapada więc, gdy następuje naruszenie prawa współwłaściciela do współposiadania i korzystania z rzeczy wspólnej. W szczególności chodzi tutaj o uzasadnione przypadki dokonywanego przez sąd podziału quoad usum, gdy brak współdziałania stron niezbędnego dla realizacji uprawnienia współwłaścicieli do współposiadania i korzystania z rzeczy wspólnej -Komentarz do art. 46 kodeksu cywilnego (Dz. U. z 1964 Nr 16 poz .93), [w:] M. Bednarek, Mienie. Komentarz do art. 44-55(3) Kodeksu cywilnego, Zakamycze, 1997 r.

Stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie wykazuje, że współwłaściciele zgodnie skierowali wniosek do Sądu Rejonowego w T. o zniesienie współwłasności, w którym określili części nieruchomości wspólnej do samodzielnego korzystania przez poszczególnych współwłaścicieli, w tym przez spółkę "L." do zajmowanego już lokalu.

Przepis art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zobowiązuje składającego wniosek o zezwolenie do wykazania się dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do lokalu. Dokument ten musi być prawdziwy nie tylko w znaczeniu formalnym, czyli sporządzony przez powołane do tego organy lub osoby, lecz także zgodny ze stanem faktycznym.

Organy udzielające zezwolenia na sprzedaż alkoholu nie są właściwe do ustalenia prawa do zajmowania lokalu przy istnieniu współwłasności. Organy jedynie mają obowiązek sprawdzenia wymogów formalnych wniosku o wydanie zezwolenia.

W rozpoznawanej sprawie o nie spełnieniu przesłanki wynikającej z art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi mogłoby jedynie świadczyć to, iż jest prowadzony przed sądem powszechnym spór między współwłaścicielami co do zajmowania lokalu restauracyjnego stanowiącego współwłasność.

Oceniając zatem poszczególne fakty takie jak: nabycie udziału 1/12 cześć własności zabudowanej nieruchomości położonej w T. przy ul. S. i S., wpis do księgi wieczystej oraz zgodny wniosek współwłaścicieli do Sądu Rejonowego w T. o zniesienie współwłasności , należy przyjąć , że został wykazany w niniejszej sprawie tytuł prawny do lokalu przez wnioskodawcę. Stan faktyczny sprawy świadczy o niezakłóconym posiadaniu przez stronę skarżącą spornego lokalu restauracyjnego od 1992r. , natomiast współwłaściciele sprzeciwiający się sprzedaży napojów alkoholowych w lokalu restauracyjnym nie wykazali w toku postępowania administracyjnego, aby przed sądem powszechnym toczył się spór między współwłaścicielami co do zajmowania lokalu.

Fakt, iż współwłasność nieruchomości nie została zniesiona i nie wydzielono jej części do wyłącznego korzystania, nie oznacza, iż nie można mówić o spełnieniu przesłanki posiadania tytułu prawnego do lokalu.

To, że każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania i korzystania z rzeczy wspólnej nie niweczy podstaw do ustalenia, że przy utrwalonym i niezakłóconym zajmowaniu lokalu przez skarżącą spółkę od 1992r. wykazała ona tytuł prawny do lokalu w rozumieniu art. 18 ust. ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Wskazać ponadto należy , że współwłaściciele nieruchomości nie mają interesu prawnego w sprawie administracyjnej dotyczącej wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w sytuacji , gdy Sąd Rejonowy w T. postanowieniem z dnia [...] 2005 r. sygn. akt [...] udzielił upoważnienia stronie, które zastępuje zgodę wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, na sprzedaż przez "L." w lokalu restauracji "[...]" napojów alkoholowych. Współwłaściciele nie są więc stroną postępowania w rozumieniu przepisu art. 28 Kpa.

W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 135 , art.152 i art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002. Nr 153 poz.1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.