Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 133/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 70 § 1, § 6 pkt 2, § 7 pkt 2, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz NSA Danuta Małysz (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Anna Gilowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi S. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2014 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] określającą zobowiązanie podatkowe S. Ż. w podatku od towarów i usług za lipiec 2014 r. w kwocie [...]zł i określił to zobowiązanie podatkowe w kwocie [...]zł.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ I instancji określił S. Ż., określanemu w tej części uzasadnienia jako "podatnik", wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2014 r., bowiem ustalił, że podatnik w lipcu 2014 r. zaniżył wartość dostaw towarów o kwotę [...]zł oraz podatek należny o kwotę [...]zł w związku z nierozliczeniem skutków podatkowych realizacji przez S. spółka. z o.o. w W. (S. ) uprawnień z umów o ustanowienie zastawu rejestrowego.

W odwołaniu wniesionym od decyzji organu I instancji podatnik podał, że sprzęt rolniczy został mu "skradziony" przez komornika sądowego, wskazał na swoje starania w kierunku wykupu od S. odebranego sprzętu rolniczego, podniósł także kwestię rozliczenia z S. zobowiązań wynikających z umów pożyczki.

14 lutego 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wydał decyzję, w której uchylił decyzję organu I instancji i określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł. Wydając to rozstrzygnięcie, organ odwoławczy ustalił, że w latach 2011 i 2012 podatnik zakupił sprzęt rolniczy, finansując te zakupy z pożyczek udzielonych przez S. . Wykazany w fakturach zakupu podatek od towarów i usług podatnik uwzględnił we właściwych rejestrach oraz deklaracjach [...] Następnie, w związku z tym, że na zabezpieczenie roszczeń S. z umów pożyczki ustanowiony został na zakupionym sprzęcie zastaw rejestrowy, a podatnik zalegał z płatnościami, S. wypowiedziała umowy pożyczki ze skutkiem natychmiastowym, a 8.07.2014 r. złożyła oświadczenie o przejęciu na własność przedmiotów zastawu, po czym odebrała te przedmioty i je sprzedała, przy czym żadna część ceny ze sprzedaży nie została zwrócona podatnikowi. Jako podstawę opodatkowania organ przyjął w decyzji łączną kwotę uzyskaną ze sprzedaży maszyn rolniczych, tj. [...] zł.

Na wskazaną decyzję ostateczną podatnik wniósł skargę, która została uwzględniona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 24 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Lu [...].

Przedstawiając motywy rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, przytoczonego na wstępie, podjętego po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w pierwszej kolejności wskazał, że termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2014 r. rozpoczął bieg 1.01.2015 r. i - gdyby nie zaistniała żadna z przesłanek uzasadniających zawieszenie lub przerwanie jego biegu – zobowiązanie przedawniłoby się 31.12.2019 r. Jednak – jak wyjaśnił organ - bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu od 14.03.2019 r. (wniesienie skargi, o której mowa wyżej) do 10.09.2019 r. (doręczenie organowi odpisu wyroku z 24 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Lu [...], ze stwierdzeniem prawomocności) i w tym stanie sprawy termin przedawnienia zobowiązania podatkowego zakończy się 28.07.2020 r.

Dalej organ II instancji podniósł, że stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wymienionym wyżej wyroku sądu. Organ zauważył, że zgodnie z tym wyrokiem nie budzi wątpliwości prawnopodatkowa kwalifikacja zdarzenia polegającego na przejęciu na własność przez zastawnika przedmiotu zastawu w wykonaniu zawartej umowy o ustanowienie zastawu rejestrowego, zastrzeżenia sądu dotyczyły natomiast ustalonej odpłatności za dokonaną dostawę. Za podstawowy i konieczny warunek do uznania transakcji za odpłatną usługę, a więc czynność opodatkowaną, sąd uznał wystąpienie wynagrodzenia bezpośrednio związanego z tą czynnością i rzeczywiście otrzymanego jako świadczenie wzajemne za wykonaną usługę, zatem – w jego ocenie - warunek odpłatności zostałby spełniony, jeżeli w związku z przejęciem przedmiotu zastawu zmniejszeniu uległyby zobowiązania dłużnika wobec wierzyciela, a to oznacza, że punktem wyjścia dla ustaleń dotyczących zmniejszenia zobowiązań powinny być dane na temat ich poziomu i ewentualnych zmian w adekwatnym okresie. Sąd ocenił, że ustalenia przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia w zakresie odnoszącym się do pojęcia odpłatności są niewystarczające do ustalenia podstawy opodatkowania, a w konsekwencji do określenia zobowiązania z tytułu dokonanej czynności, oraz że przyjęcie przez organ, że zobowiązania podatnika uległy zmniejszeniu o kwotę, za jaką sprzedano maszyny rolnicze, nie znalazło odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. W konsekwencji sąd stwierdził, że na podstawie materiału dowodowego sprawy nie można było jednoznacznie przyjąć, że łączna kwota uzyskana przez S. ze zbycia przejętego na własność sprzętu jest realnym przysporzeniem dla podatnika. Sąd wyjaśnił także, że organ powinien zgromadzić dowody umożliwiające poczynienie ustaleń wystarczających do prawnopodatkowej kwalifikacji dokonanej czynności jako odpłatnej dostawy w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w lipcu 2014 r. zwanej dalej "ustawą o VAT", tj. ustalić poziom pasywów podatnika względem wierzyciela na dzień sprzed dokonania czynności (dostawy) i po jej dokonaniu.

Organ odwoławczy wskazał, że uwzględniając przedstawione w wyroku, o którym mowa wyżej, oceny prawne i wytyczne co do dalszego postępowania, uzupełnił materiał dowodowy sprawy. Na podstawie całości tego materiału dowodowego ustalił, że:

- podatnik posiadał obowiązek w zakresie podatku od towarów i usług od 1.07.2011 r. do 30.11.2016 r. w związku z rejestracją działalności gospodarczej pod nazwą G.

- podatnik nabył środki trwałe wykorzystywane do prowadzonej działalności gospodarczej: 1) ładowarkę kołową - faktura VAT z 20.09.2011 r., wartość netto [...] zł, VAT [...] zł (odliczony w deklaracji [...] za wrzesień 2011 r.), 2) przyczepę rolniczą - faktura VAT z 27.02.2012 r., wartość netto [...] zł, VAT [...] zł (odliczony w deklaracji [...] za luty 2012 r.), 3) ciągnik rolniczy - faktura VAT z 7.11.2012 r., wartość netto [...] zł, VAT [...] zł (odliczony w deklaracji [...] za grudzień 2012 r.),

- źródłem finansowania zakupu wymienionego sprzętu rolniczego były umowy zawarte z S. na pożyczki w kwotach, odpowiednio, [...] zł, [...] zł i [...] zł, których warunkiem wejścia w życie było ustanowienie zastawu rejestrowego na zakupionym przez podatnika sprzęcie rolniczym, co nastąpiło, odpowiednio, 28.09.2011 r., 12.03.2012 r. i 8.01.2013 r.

- zgodnie z zapisami każdej z umów zastawu rejestrowego w przypadku braku spłaty całości lub części wierzytelności w terminie wymagalności zaspokojenie S. mogło nastąpić: - przez przejęcie przedmiotów zastawu na własność, przy czym wartość przedmiotów zastawu miała zostać ustalona na podstawie średniej ceny rynkowej, właściwej dla przedmiotu zastawu z dnia przejęcia, - przez sprzedaż przedmiotu zastawu w drodze przetargu publicznego, który prowadzi komornik, przy czym koszty sprzedaży wraz z należnymi podatkami obciążają zastawcę, - w trybie sądowego postępowania egzekucyjnego; w przypadku, gdyby wartość przejętego przedmiotu zastawu bądź cena uzyskana z jego sprzedaży pomniejszona o koszty sprzedaży była wyższa od wysokości wierzytelności S. , S. zobowiązana była zwrócić nadwyżkę zastawcy, natomiast w odniesieniu do wypadku przeciwnego zastrzeżono, że S. może dochodzić różnicy z innych ustanowionych zabezpieczeń prawnych i pozostałego majątku zastawcy,

- 11.06.2014 r. S. wypowiedziała umowy pożyczki, o których mowa wyżej, i jednocześnie wskazała łączne kwoty niezapłaconych należności w wysokości, odpowiednio, [...] zł, [...] zł, [...] zł,

- 8.07.2014 r. S. złożyła oświadczenie o przyjęciu na własność przedmiotów zabezpieczonych zastawem (sprzęt odebrano: 11.07.2014 r. - ładowarkę i ciągnik, 14.07.2014 r. – przyczepę),

- S. dokonała sprzedaży przejętych przedmiotów zastawu rejestrowego za łączną kwotę [...]zł netto, VAT [...] zł, przy czym – w jej ocenie - nie wystąpiła nadwyżka należna do zwrotu pożyczkobiorcy, o której mowa w art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów (w brzmieniu obowiązującym w dacie zawarcia umów o ustanowienie zastawu oraz w lipcu 2014 r. - Dz. U. z 2009 r. Nr 67, poz. 569 ze zm.).

Odwołując się do art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 2 pkt 6 i 22 ustawy o VAT, organ odwoławczy wskazał, że samo ustanowienie zabezpieczenia w formie zastawu rejestrowego nie jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, dostawa następuje bowiem dopiero w razie definitywnego przejęcia przez pożyczkodawcę zastawionych rzeczy. Organ zauważył także, że - jak wynika z materiału dowodowego sprawy - na dzień wypowiedzenia poszczególnych umów pożyczek łączna kwota zadłużenia wyniosła [...] zł ([...]), natomiast 29.08.2014 r., w związku z przejęciem na własność wymienionego wyżej sprzętu rolniczego, S. wystawiła dla podatnika notę uznaniową na kwotę [...]zł, ponadto zaś skierowała do podatnika pismo z informacją, że w związku z przejęciem przedmiotu umowy zastawu podatnik zwolniony zostaje z obowiązku zapłaty za wymienione w niej zobowiązania w łącznej kwocie [...]zł, przy czym kwota ta dotyczy trzech wymienionych umów pożyczki. Organ zauważył, że numery rozrachunków, ich kwoty oraz daty w zasadzie pokrywały się z notami obciążeniowymi i odsetkowymi, jakie wystawione zostały w związku z wypowiedzeniem poszczególnych umów pożyczek, a różnica dotyczyła kwot [...]zł i [...] zł, stanowiących dodatkowe koszty leżące po stronie podatnika.

W oparciu o powyższe organ II instancji przyjął, że kwota zadłużenia podatnika wobec S. przed dokonaniem kompensaty wyniosła [...] zł. Organ uznał zatem, że jako podstawę opodatkowania należy przyjąć kwotę [...]zł, gdyż o tę kwotę (po zaokrągleniu) uległy zmniejszeniu zobowiązania podatnika względem S. .

Organ odwoławczy dodał, że na dzień 19.11.2019 r. i 12.12.2019 r. zadłużenie podatnika wobec S. zostało rozliczone do zera, natomiast kwota [...]zł (różnica między zobowiązaniem podatnika a kwotą podaną w nocie uznaniowej: [...]) została przez S. zaewidencjonowana do jej przychodu. W tym kontekście organ stwierdził, że fakt powstania nadwyżki pozostawał bez wpływu na opodatkowanie dokonanej dostawy, nie miał wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego i nie stanowił przedmiotu prowadzonego postępowania.

Organ odwoławczy wyjaśnił nadto kwestię momentu powstania obowiązku podatkowego. W tym względzie organ odwołał się do art. 19a ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów i stwierdził, że w stanie niniejszej sprawy obowiązek podatkowy powstał 8.07.2014 r., tj. w dacie złożenia przez S. oświadczenia o przejęciu na własność przedmiotów zastawu rejestrowego.

W skardze na opisaną wyżej decyzję S. Ż. wniósł o uchylenie tej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia z uwzględnieniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 24 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Lu [...].

W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że prawnopodatkowa kwalifikacja zdarzenia nie była prawidłowa i nie pozwoliła na prawidłowe ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego. Skarżący zakwestionował ustalenie podstawy opodatkowania, bowiem – jego zdaniem – nie uwzględniono treści art. 29a ust. 6 ustawy o VAT, i w związku z tym wyliczył, że skoro jego zadłużenie wynosiło [...] zł, to podatek powinien wynieść [...] zł. Skarżący dodał, że nie może zgodzić się z doliczeniem do podstawy opodatkowania kwot [...]zł i [...] zł, dotyczących kosztów windykacyjnych, stanowiących kwoty brutto. Ponadto skarżący podniósł, że nigdy nie otrzymał od S. żadnych rozliczeń, a jedynie faktury związane z windykacją na wskazane kwoty, nie otrzymał także noty uznaniowej na kwotę [...]zł, która – w jego ocenie - nie odzwierciedla całości rozliczeń, oraz że jego zobowiązanie wobec S. w lipcu 2014 r. wynosiło [...] zł, a koszty windykacji [...] zł, co daje kwotę brutto zobowiązania wobec S. w wysokości [...] zł. Skarżący wskazał także na postanowienia umów o ustanowienie zastawu rejestrowego dotyczące sytuacji wystąpienia nadwyżki wartości przejętego przedmiotu zastawu rejestrowego nad wierzytelnością i podał, że nie otrzymał w tej kwestii żadnych informacji, gdy z decyzji wynika kwota [...]zł.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem należy wskazać, iż została ona wydana w konsekwencji uchylenia uprzednio wydanej w sprawie decyzji ostatecznej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 24 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Lu [...]. W uzasadnieniu tego wyroku sąd, odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, wywiódł, że złożenie przez zastawnika oświadczenie o przejęciu na własność przedmiotu zastawu w wykonaniu zawartej umowy zastawu rejestrowego prowadzi do przeniesienia własności przedmiotu zastawu, a zatem do dopełnienia czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, o ile w zamian za tę dostawę towaru podatnik otrzymuje jakiekolwiek przysporzenie majątkowe, w tym także zmniejszenie jego pasywów, a także że dostawa w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT następuje w momencie przejęcia przez wierzyciela przewłaszczonej rzeczy. Jednocześnie sąd stwierdził, że ustalenia stanu faktycznego przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonej wówczas decyzji w zakresie odnoszącym się do pojęcia odpłatności należało uznać za niewystarczające do ustalenia podstawy opodatkowania, a w konsekwencji określenia zobowiązania podatkowego z tytułu dokonanej czynności, przy czym za zbyt daleko idące uproszczenie na gruncie definicji odpłatności z art. 7 ust. 1 w związku z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, rozumianej jako zmniejszenie pasywów podatnika, ocenił stanowisko, jakoby poziom zmniejszenia zobowiązań skarżącego względem zastawnika odpowiadał realnie kwocie uzyskanej ze sprzedaży sprzętu rolniczego przejętego przez ten podmiot. Ponadto sąd wskazał na niekonsekwencje w sposobie odniesienia się do momentu powstania obowiązku podatkowego.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Cytowana regulacja wyraża zasadę związania oceną prawną przedstawioną w wyroku oraz konieczność podporządkowania się organów wskazaniom sądu co do dalszego postępowania, wynika z niej również, że sąd rozstrzygający sprawę ponownie, o ile przepisy prawa nie uległy zmianie, także nie może dokonywać odmiennych od wyrażone w poprzednim wyroku ocen prawnych. W sytuacji zatem, gdy mające w niniejszej sprawie zastosowanie przepisy prawa nie uległy zmianie, dla rozstrzygnięcia tej sprawy zasadnicze znaczenie ma ocena, czy organ dostosował się do ocen prawnych sformułowanych w uzasadnieniu wskazanego wyżej wyroku oraz czy wykonał zawarte w nim wskazania co do dalszego postępowania.

Zdaniem sądu, organ odwoławczy zrealizował obowiązki wynikające ze związania wskazanym wyżej wyrokiem sądu, tj. zarówno uwzględnił oceny prawne w nim przedstawione, jak i wykonał wytyczne w zakresie dalszych czynności możliwych do przeprowadzenia celem rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności organ zgromadził dowody na okoliczność kwoty, o którą zmniejszyło się zadłużenie skarżącego wobec S. w związku z przejęciem przez ten podmiot własności sprzętu rolniczego w wykonaniu uprawnień z umów o ustanowienie zastawu rejestrowego, co umożliwiło prawidłową prawnopodatkową kwalifikację dokonanej czynności jako odpłatnej dostawy towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT oraz ustalenie podstawy opodatkowania.

Sąd podziela przyjęte w zaskarżonej decyzji stanowisko, że z dowodów, o których mowa wyżej, tj. pisma S. zawierającego zestawienie zobowiązań, z których skarżący został zwolniony w związku z przejęciem własności przedmiotów zastawu, not obciążeniowych i odsetkowych, pism S. zawierających oświadczenia o wypowiedzeniu umów pożyczki, a także pisma S. z 12.12.2019 r. zawierającego wyjaśnienie w zakresie rozliczenia zadłużenia skarżącego wobec S. , jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że w konsekwencji przejęcia na własność przedmiotów zastawu rejestrowego, tj. ładowarki kołowej, ciągnika rolniczego i przyczepy, zastawnik – S. zmniejszył zadłużenie skarżącego o kwotę [...]zł, na którą składało się niespłacone przez skarżącego zadłużenie z tytułu umów pożyczek udzielonych mu na sfinansowanie wymienionego sprzęty rolniczego wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie [...]zł oraz koszty odebrania wymienionego sprzętu rolniczego od skarżącego w kwotach [...]zł i [...] zł, oraz że w związku z przedmiotowym przejęciem własności przedmiotów zastawu nie były dokonywane żadne inne rozliczenia między zastawnikiem a skarżącym. Dokumenty te i wyjaśnienia nie są ze sobą sprzeczne, lecz wzajemnie się uzupełniają, zaś należności z tytułu kosztów windykacji znajdują nadto potwierdzenie w fakturach załączonych przez skarżącego (w kserokopiach) do skargi. Ustalenia w tym zakresie zostały - w ocenie sądu - dokonane przez organ II instancji bez naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. Zauważyć przy tym należy, że ze skargi wynika, że skarżący nie kwestionuje ani wskazanej wysokości kwoty zadłużenia z tytułu umów pożyczek (z odsetkami), ani wysokości kosztów windykacyjnych poniesionych przez S. na odebranie przedmiotów zastawu rejestrowego, nie kwestionuje także, że w związku z zawartymi umowami pożyczki oraz umowami o ustanowienie zastawu rejestrowego z tytułu tych należności był dłużnikiem S. Jednocześnie wskazać należy, że – zdaniem sądu – na przedstawioną wyżej ocenę nie mogą mieć wpływu twierdzenia skarżącego, że nie otrzymał on od S. dokumentów rozliczających zadłużenie, w szczególności noty uznaniowej nr [...], nawet bowiem brak prawidłowego doręczenia tych dokumentów skarżącemu nie zmienia faktu, że ponad wszelką wątpliwość wynika z nich, że w związku z przejęciem na własność przedmiotów zastawu S. uznała skarżącego za zwolnionego z długu w kwocie [...]zł.

Wobec ustalenia, że wskazane przejęcie przez S. własności sprzętu rolniczego miało charakter odpłatny, gdyż bezpośrednim jego skutkiem była korzyść majątkowa skarżącego polegająca na zmniejszeniu pasywów (długu) o wymienioną wyżej kwotę [...]zł, jako zgodne z art. 5 ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy o VAT należy – zdaniem sądu – ocenić stanowisko organu odwoławczego, że czynność, o której mowa, stanowiła odpłatną dostawę towarów przez skarżącego na rzecz S.

Także przyjęcie podstawy opodatkowania w wysokości wskazanej wyżej kwoty, o którą zmniejszeniu uległo zadłużenie skarżącego wobec S. na skutek przejęcia własności przedmiotów zastawu rejestrowego, tj. [...] zł, należy – w ocenie sądu – uznać za zgodne z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. W tym względzie wskazać należy, że – zdaniem sądu – istotne jest, że skarżący posiadał wobec S. zadłużenie we wskazanej kwocie oraz że z dokumentów i wyjaśnień przedstawionych przez S. wynika, że dług ten wygasł bezpośrednio w związku z przejęciem przez S. własności przedmiotów zastawu, nie ma natomiast znaczenia, że kwota [...]zł nie była długiem z tytułu umów pożyczki, lecz z tytułu kosztów odebrania przedmiotów zastawu.

W związku z zarzutem skargi w zakresie naruszenia art. 29a ust. 6 ustawy o VAT należy ponadto wyjaśnić, że sąd podziela pogląd prawny organu, że w sytuacji takiej, jak w niniejszej sprawie, tj. gdy dostawą jest przejęcie na własność przedmiotów zastawu przez zastawnika, a odpłatnością z tytułu tej dostawy jest zmniejszenie o oznaczoną kwotę pasywów (długu) podatnika, cała ta kwota pasywów stanowi podstawę opodatkowania.

W związku z twierdzeniami skargi należy także wskazać, że ani organ rozpatrujący sprawę podatkową, ani sąd orzekający w niniejszej sprawie nie mają uprawnień do oceny prawidłowości rozliczeń pomiędzy S. a skarżącym. Zarówno zasadność tych rozliczeń, jak i kwestia komunikacji pomiędzy wskazanymi stronami umów pożyczki i umów o ustanowienie zastawu rejestrowego, nie należą do przedmiotu (granic) niniejszej sprawy.

Na zakończenie, dla porządku, należy stwierdzić, że – w ocenie sądu – nie budzi wątpliwości co do zgodności z art. 70 § 1, § 6 pkt 2 i § 7 pkt 2 o.p. ustalenie dokonane w zaskarżonej decyzji, że w stanie sprawy bieg terminu przedawnienia pozostawał zawieszony w okresie od 14.03.2019 r. do 10.09.2019 r., zatem upłynąłby 28.07.2020 r. (o ile nie zaszłyby dalsze okoliczności tamujące lub przerywającego jego bieg). Nadto za zgodne z art. 19a ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT należy – zdaniem sądu – uznać stanowisko organu odwoławczego, że obowiązek podatkowy skarżącego w niniejszej sprawie powstał w dacie złożenia przez zastawnika oświadczenia o przejęciu na własność przedmiotów zastawu zgodnie z art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów.

Biorąc powyższe pod uwagę, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.