Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 817/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 280
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia s SO /del./ Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H.Ź. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 czerwca 2009r. sygn. akt IISA/Rz 112/09 w sprawie ze skargi H.Ź. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego R. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podania postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

IISA/Rz 817/09

U Z A S A D N I E N I E

W piśmie z dnia 15.10.2009r. J.Ź.- jako pełnomocnik skarżącej H.Ź., wniósł o wznowienie postępowania w sprawie II SA/Rz 877/09 i IISA/Rz 112/09. Podał, że wznowienie jest zasadne ponieważ Wójt nie zrealizował drugiej części swego postanowienia z dnia 5.11.08r. nie prowadzi żadnego postępowania rozgraniczeniowego działki leśnej.

Sad wniosek w zakresie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego sprawy o sygn. akt IISA/Rz 877/08 zarejestrował i prowadził pod sygn. akt IISA/Rz 816/09. Natomiast wniosek skarżącego w zakresie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego sprawy o sygn. akt IISA/Rz 112/09 zarejestrował pod sygn. akt IISA/Rz 817/09.

Wezwaniem z dnia 22 grudnia 2009r. Sąd wezwał J.Ź. -pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wskazanie podstaw wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Został on także pouczony, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie 7 dni od doręczenia spowoduje jej odrzucenie.

W piśmie będącym odpowiedzią na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącej wskazał, że "przekazuje kserokopie Rozporządzenia Ministrów Leśnictwa i przemysłu drzewnego oraz Rolnictwa z dnia 16 stycznia 1974r. w sprawie gruntów przeznaczonych do zalesienia (Dz. U. z dnia 5 lutego 1974r.), z którego jasno wynika, że pierwszą decyzję w przedmiocie zalesienia gruntów wydaje Naczelnik samej Gminy zgodnie z § 3 wspomnianego rozporządzenia a dopiero w oparciu o nią wydaje swoją decyzję Nadleśniczy Nadleśnictwa Państwowego. Wydał ją Nadleśniczy Nadleśnictwa Państwowego w Leżajsku w dniu[...]. P [...] wspominając w niej § 4 cytowanego wyżej rozporządzenia." Wskazał, że nie rozumie dlaczego Wójt Gminy w K. i SKO w R. nie wspomniało o tym w korespondencji. Jego zdaniem instytucje te zapominały o art. 11 ustawy o lasach. Wyjaśnił następnie co to jest szkoda leśna. W dalszej części pisma naprowadził, że do naprawy wyrządzonej szkody mają zastosowanie art. 415, 416 i 417 kc.

Według niego sprawy rozgraniczeń wszelkiego rodzaju działek kieruje do sądu min wójt z urzędu lub na jego wniosek kolegium co wynika z prawa geodezyjnego i kartograficznego. Wspomniał, że domagał się nie tylko rozgraniczenia z urzędu lecz też zorganizowania spotkania wszystkich właścicieli działek leśnych od nr 2423-2437, na którym wspólnie podjęły by stosowne strony określoną decyzję. Wniosek ten został pominięty przez orzekające w sprawie organy.

Dodatkowo obowiązkiem wójta było przeprowadzić rozgraniczenie a nie go umorzyć.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej P.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w ustawie można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem i to w wypadku zaistnienia tzw. ustawowych podstaw wznowienia wymienionych w art. 271, art. 272 i art. 273 P.p.s.a.

Artykuł 271 P.p.s.a. stanowi, iż można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności:

1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia;

2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.

Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 P.p.s.a.) oraz gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (art. 273 § 1 pkt 1 P.p.s.a.), orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Ponadto, można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2 art. 273 P.p.s.a.) oraz w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W takim przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3 art. 273 P.p.s.a.).

W treści złożonego przez pełnomocnika skarżącej wniosku o wznowienie oraz pisma z dnia 3.01.2010r., nie wskazano żadnej z podanych powyżej podstaw wznowienia postępowania sądowego. W myśl art. 280 § 1 P.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.

Z uwagi na powyższe, wniosek na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a. należało odrzucić.