Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 213/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-08-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Zmieniono postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny w celu przymuszenia wykonania rozbiórki budowli na skutek wniosku pełnomocnika procesowego skarżącej – radcy prawnego M. G. (G.) o zmianę postanowienia referendarza sądowego z dnia [...] r. w przedmiocie przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu postanawia: 1) zmienić własne postanowienie i przyznać pełnomocnikowi skarżącej – radcy prawnemu M.G.(G.) obok wynagrodzenia za świadczenie pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 295,2 zł, również zwrot kosztów korespondencji kierowanej do Sądu oraz do skarżącej w kwocie 8,40 (osiem złotych, czterdzieści groszy), a także zwrot kosztów podróży do Sądu w celu zapoznania się z aktami sprawy w wysokości 47,13 (czterdzieści siedem złotych, trzynaście groszy). 2) oddalić wniosek pełnomocnika w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 lipca 2014 r. radcy prawnemu ustanowionemu dla skarżącej z urzędu przyznano wynagrodzenie w kwocie 295,2 zł.

W piśmie procesowym z dnia 24 lipca 2014 r. radca prawy M. G. zwrócił się o przyznanie zwrotu niezbędnych wydatków związanych z prowadzeniem sprawy w postaci kosztów korespondencji kierowanych do skarżącej i do Sądu oraz zwrotu kosztów dwukrotnej podróży do Sądu.

Pismo to zostało potraktowane jako wniosek o zmianę uprzednio wydanego postanowienia.

Rozpoznając wniosek zważono co następuje:

Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ) stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

W niniejszej sprawie wyznaczony z urzędu pełnomocnik strony otrzymał wynagrodzenie za świadczenie pomocy prawnej z urzędu, którego wysokości nie kwestionuje, a sedno wniosku sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy należy mu przyznać inne, dodatkowe koszty, które można uznać za niezbędne dla prowadzenia niniejszej sprawy.

W ocenie rozpoznającego przedmiotowy wniosek tylko część z przedstawionych przez pełnomocnika kosztów zasługuje na uznanie ich za niezbędne. Do takich zaliczyć trzeba koszty korespondencji zawierającej pismo procesowe pełnomocnika z dnia 3 lipca 2014 r. skierowane do Sądu oraz jego odpis wysłany skarżącej. Niewątpliwie również koszty dojazdu do Sądu celem zapoznania się z katami sprawy można uznać za niezbędne, a ich wyliczenie przez pełnomocnika nie budzi w tym zakresie wątpliwości.

Nie można było jednak uznać za zasadne kosztów dojazdu pełnomocnika na rozprawę, skoro udział w niej nie był obowiązkowy, a w jej trakcie pełnomocnik nie złożył żadnych oświadczeń, odbiegających treścią od tych, które zawarte zostały we wspomnianym wyżej piśmie procesowym z dnia 3 lipca 2014 r. Z tego też względu uznano, że pełnomocnikowi należy się zwrot kosztów korespondencji oraz jednorazowej podróży do Sądu i z powrotem, do siedziby jego kancelarii, co uzasadniało zmianę wydanego uprzednio postanowienia w tym zakresie.

Wziąwszy pod uwagę wskazane wyżej okoliczności pełnomocnikowi skarżącego należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wyżej kwocie, w oparciu o przepis art. 250 P.p.s.a., w związku z art. 258 § 2 pkt. 8 tej ustawy