Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 490/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12
journal: Dz.U. 1997 nr 28 poz 152
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2017 r. sprawy ze skargi M. L. na uchwałę Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] grudnia 2015 r. Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 z czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) w związku z art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. (Dz. U. z 2011 r. z późn. zm.), art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. r. o izbach lekarskich (Dz. U. z 2009 r. Nr 219, poz. 1708 z późn. zm.), uchwały Nr [...] Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] lutego 2010 r. w sprawie upoważnienia Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej do działania w imieniu Naczelnej Rady Lekarskiej - utrzymało w mocy uchwałę Nr [...] Okręgowej Rady Lekarskiej w K. z dnia [...] września 2014 r. w sprawie zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarzowi M. L. na czas niezdolności do jego wykonywania.

W uzasadnieniu przedstawiono stan sprawy wskazując, że Okręgowa Rada Lekarska w K. uchwałą Nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. powołała komisję orzekającą w celu przeprowadzenia postępowania w przedmiocie niezdolności lekarza M. L. do wykonywania zawodu lekarza. W uzasadnieniu uchwały organ I instancji powołał się na informacje zawarte w piśmie Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej w K. z dnia 29 września 2014 r., który powołał się na pismo Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla K. [...] zawierającego informację o skierowaniu przeciwko lek. M. L. aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego dla K[...] w K.. Lek. M. L. został oskarżony o popełnienie czynu zabronionego polegającego na tym, że w dniu 13 maja 2013 r. w K. działając w zamiarze spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu M. K. zadał mu cios nożem w okolice szyi po stronie lewej, czym spowodował obrażenia w postaci rany ciętej szyi z uszkodzeniem naczyń oraz gałęzi lewego nerwu twarzowego, które naruszyły czynności narządów ciału pokrzywdzonego na okres trwający powyżej siedmiu dni.

Oskarżony lek. M. L. dopuścił się ww. czynu mając w stopniu znacznym liczoną zdolność pokierowania swoim postępowaniem.- tj. o przestępstwo z art. 1 kk w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kk i art. 157 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 31 § 2 kk. Powołano się na opinię sądowo-psychiatryczną z dnia 21 sierpnia 2013 r., z której wynika, że w odniesieniu do zarzucanego mu czynu miał zachowaną zdolność rozpoznania jego znaczenia, lecz zdolność podejrzanego do pokierowania swoim postępowaniem była ograniczona w stopniu znacznym.

W ocenie organu I instancji okoliczności te uzasadniały podejrzenie niezdolności lek. M. L. do wykonywania zawodu lekarza.

Uchwałą Nr [...] Okręgowa Rada Lekarska w K. z dnia [...] września 2014 r. zawiesiła lek. M. L. prawo wykonywania zawodu lekarza na czas niezdolności do jego wykonywania.

W uzasadnieniu uchwały organ I instancji wskazał, że powołana przez Okręgową Radę Lekarską w K. komisja po przeprowadzeniu badania lek. M. L. w dniu [...] sierpnia 2015 r. wydała orzeczenie, w którym stwierdziła u badanego zaburzenia osobowości. Stwierdziła konieczność pogłębienia diagnostyki i rozpoczęcie leczenia. Zawnioskowała do Okręgowej Rady Lekarskiej w K. o zawieszenie prawa wykonywania zawodu. Zaleciła również kontrolne badanie za rok. W uzasadnieniu orzeczenia komisja stwierdziła, że badany lek. M. L. ujawnia trudności osobowościowe, które wymagają pogłębienia diagnostyki i leczenia.

Ponadto organ I instancji powołał się na pismo Prokuratury Rejonowej w M. informujące o prowadzonym śledztwie w sprawie narażenia pacjenta na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia przez lek. M. L., który podjął się w dniu 27 lutego 2015 r. przeprowadzenia w warunkach domowych u pacjenta odtrucia alkoholowego. Po podaniu kroplówki zawierającej relanium lekarz odjechał i nie wrócił do pacjenta nawet po telefonie narzeczonej pacjenta informującej, że jego stan jest niepokojący. Niedługo potem stwierdzono zgon pacjenta, którego przyczyna była interakcja alkoholu z lekami wywierającymi depresyjny wpływ na ośrodek oddechowy mózgu.

Organ I instancji powołał się również w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały na postanowienie Okręgowego Sądu Lekarskiego w K. z dnia [...] lipca 2015 r., na mocy którego zawieszono lek. M. L. prawo wykonywania zawodu lekarza na okres 12 miesięcy.

Ponadto powołano się na informacje zawarte w notatce służbowej Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej w K. z dnia [...] lipca 2015r. , z której wynika, że w związku z orzeczeniem Okręgowego Sądu Lekarskiej w K. w sprawie zawieszenia prawa wykonywania zawodu lek. M. L. wykonał kilkadziesiąt telefonów na numer biura Okręgowego Rzecznika i Okręgowej Izby Lekarskiej w K., w których to telefonach groził pracownikom biura i Okręgowemu Rzecznikowi przemocą wobec nich oraz osób im najbliższych, a groźby te wzbudziły uzasadnioną obawę ich spełnienia. W dniu 28 lipca 2015 r. lek. M. L. zjawił się w Kancelarii Okręgowego Rzecznika w i próbował użyć wobec pracownika biura S.S. siły chcąc go "zważyć przez otwarte okno". Wyraził również opinię, że lecąc z drugiego piętra " nie utraci życia, a co najwyżej złamie sobie kręgosłup".

Organ I instancji powołał się również na opinię sądowo-psychiatryczną z dnia 10 czerwca 2015 r. , z której wynika, że lek. M. L. leczył się psychiatrycznie z powodu depresji, zażywał M. i m. Od lipca 2012 r. stosuje leki przeciwdepresyjne. W opinii uzupełniającej z dnia 21 sierpnia 2015 r. , stwierdzono u M. L. nieprawidłową osobowość, nadużywanie alkoholu oraz wyraźne cechy zaburzeń osobowości.

Okoliczności te zdaniem Okręgowej Rady Lekarskiej w K. uzasadniały podjęcie uchwały w przedmiocie zawieszenia prawa wykonywania zawodu lek. M.L.

Okręgowa Rada Lekarska w K. w uzasadnieniu uchwały odniosła się do załączonych w toku postępowania przez lek. M. L. zaświadczeń:

- zaświadczenia z dnia 10 sierpnia 2015 r. Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej G., z którego wynika na podstawie przeprowadzonego wywiadu, że lek. M. L. nie był leczony psychiatrycznie i jest zdolny do wykonywania zawodu,

- zaświadczenia z dnia 10 sierpnia 2015 r. Prywatnego Ośrodka Terapii Uzależnień w W. – [...], z którego wynika że lek. M. L.nie prezentuje cech osoby uzależnionej od środków psychoaktywnych,

- zaświadczenia z dnia 14 sierpnia 2015 r. Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w K., z którego wynika, że lek. M. L. nie wykazuje występowania objawów zaburzeń psychicznych;

- zaświadczenia z dnia 14 sierpnia 2015 r. Indywidualnej Specjalistycznej Praktyki Lekarskiej dr n. med. M. N., z którego wynika, że w aktualnym stanie zdrowia psychicznego na podstawie badania brak jest przeciwwskazań do wykonywania zawodu lekarza.

W ocenie organu I instancji dostarczone przez stronę opinie sporządzone zostały głownie na podstawie wywiadu, w trakcie którego badany mógł zataić istotne informacje(np. twierdził ze nigdy nie naużywał alkoholu, choć ze zgromadzonego materiału wynika, że kilkakrotnie przebywał w izbie wytrzeźwień ) lub mógł wręcz udzielić informacji nieprawdziwych. Nie jest wiadome, czy osoby sporządzające badanie posiadały wiedzę taką, jaką posiada Rada na temat opinii sądowo- psychiatrycznej sporządzonej w sprawie karnej czy wniosków z opinii komisji orzekającej. Można przyjąć, że gdyby opiniujący na zlecenie badanego wiedzieli o treści opinii sądowo-psychiatrycznej sporządzonej w sprawie karnej czy wniosków z opinii komisji orzekającej ich ustalenia mogłyby być inne, a możliwe że zdecydowaliby się na pogłębienie diagnozy czy konsultacje z innymi specjalistami. Organ I instancji zwrócił ponadto uwagę, że dwie opinie zostały uzyskał niemalże bezpośrednio po badaniu przez komisję (zostały sporządzone 10 sierpnia a dwie kolejne 14 sierpnia). Z orzeczenia zaś komisji wynika konieczność podjęcia leczenia oraz pogłębienia diagnostyki, wyznaczając kolejny termin oceny stanu zdrowia badanego za rok od badania przeprowadzonego w dniu 5 sierpnia.

W ocenie organu I instancji różna jest wartość merytoryczna opinii sporządzonych komisyjnie przez współpracujących ze sobą dwóch lekarzy psychiatrów w postępowaniu karnym i trzech lekarzy w tym dwóch lekarzy psychiatrów opiniujących w ramach komisji orzekającej oraz opinii przedstawionych przez zainteresowanego lekarza. O ile w pierwszym przypadku można przyjąć, że opinie komisyjne mają walor wiarygodności obiektywnej to trudno przyznać równorzędną wartość opiniom sporządzonym na zlecenie badanego gdzie opiniujący specjaliści nie mieli możliwości zapoznania się z pełnym materiałem , a oparli się głownie na wywiadzie, zdaniem organu I instancji nie bezpodstawnie przepisy np. postępowania karnego wskazują, że w celu wydania opinii o stanie zdrowia psychicznego oskarżonego powołuje się zespół co najmniej dwóch współpracujących biegłych lekarzy psychiatrów, a w przypadku prawa karnego wykonawczego mówi się o komisji psychiatrycznej.

Z tych względów zdaniem organu I instancji błędne jest twierdzenie, że skoro dostarczone przed badanego opinie w inny sposób określają stan jego zdrowia, to opinia komisji orzekającej jest niepełna i wymaga uzupełnienia.

Od uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej w K. z dnia [...] września 2014 r. w sprawie zawieszenia prawa wykonywania zawodu lek. M. L[...] wniósł odwołanie. W odwołaniu zarzucił;

- naruszenie art. 12 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż w stosunku do lekarza zachodzi niezdolność do wykonywania zawodu,

- naruszenie art. 7,77 i 80 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej uchwały bez przeprowadzenia postępowania dowodowego i oparcie się treści niepełnej opinii komisji,

- naruszenie art. 7 i 107 § 3 k.p.a i art. 57 ust.1 i 2 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty poprzez brak wszechstronnego rozpoznania sprawy i z tych względów wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości, bądź uchylenie zaskarżonej uchwały w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Po rozpatrzeniu odwołania Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej uchwały wskazało, że zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych ze względu na stan zdrowia uniemożliwiający wykonywanie zawodu lekarza, powołuje komisję złożoną z lekarzy specjalistów z odpowiednich dziedzin medycyny. Komisja ta wydaje orzeczenie w przedmiocie zdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych. Stosownie zaś do ust. 3 przepisu okręgowa rada lekarska na podstawie orzeczenia komisji może podjąć uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności. Zainteresowany lekarz jest uprawniony do uczestnictwa w posiedzeniu okręgowej rady lekarskiej w czasie rozpatrywania jego sprawy.

Prezydium wskazało, że z akt sprawy wynika, iż Okręgowa Rada Lekarska w K. uchwałą zaskarżoną zawiesiła lek. M. L. prawo wykonywania zawodu lekarza na czas niezdolności do jego wykonywania. Podstawę do podjęcia zaskarżonej uchwały stanowiło orzeczenie powołanej do oceny stanu zdrowia lek. M. L. komisji. Komisja po przeprowadzeniu badania lek. M. L. w dniu [...] sierpnia 2015 r. wydała orzeczenie, w którym stwierdziła u badanego zaburzenia osobowości. Stwierdziła konieczność pogłębienia diagnostyki i rozpoczęcie leczenie.

Wnioskowała do Okręgowej Rady Lekarskiej w K. o zawieszenie prawa wykonywania zawodu. Zaleciła również kontrolne badanie za rok. W uzasadnieniu orzeczenia komisja stwierdziła, że badany lek. M.L. ujawnia trudności osobowościowe, które wymagają pogłębienia diagnostyki i leczenia.

W dalszej części uzasadnienia organ II instancji powtórzył argumentację Okręgowej Rady Lekarskiej zawartą w zaskarżonej uchwale.

Uznając przedstawioną argumentację za przekonywującą Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej uznało, że zaistniały podstawy do zawieszenia lek. M. L. prawa wykonywania zawodu lekarza na czas niezdolności do jego wykonywania i z tych względów nie znalazło podstaw do uchylenia zaskarżonej uchwały.

Odnosząc się do załączonych w toku postępowania przez lek. M. L. zaświadczeń:

- zaświadczenia z dnia 10 sierpnia 2015 r. Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej G., z którego wynika na podstawie przeprowadzonego wywiadu, że lek. M. L. nie był leczony psychiatrycznie i jest zdolny do wykonywania zawodu,

- zaświadczenia z dnia 10 sierpnia 2015 r. Prywatnego Ośrodka Terapii Uzależnień w W. – [...], z którego wynika że lek. M.L. nie prezentuje cech osoby uzależnionej od środków psychoaktywnych,

- zaświadczenia z dnia 14 sierpnia 2015 r. Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w K., z którego wynika, że lek. M. L. nie wykazuje występowania objawów zaburzeń psychicznych;

- zaświadczenia z dnia 14 sierpnia 2015 r. Indywidualnej Specjalistycznej Praktyki Larskiej dr n. med. M. N., z którego wynika, że w aktualnym stanie zdrowia psychicznego na podstawie badania brak jest przeciwwskazań do wykonywania zawodu lekarza wskazano, że do postępowania w przedmiocie zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza ma zastosowanie art. 12 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania rodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych względu na stan zdrowia uniemożliwiający wykonywanie zawodu lekarza, powołuje komisję złożoną z lekarzy specjalistów z odpowiednich dziedzin medycyny, komisja ta wydaje orzeczenie w przedmiocie zdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych. Stosownie zaś do ust. 3 przepisu okręgowa rada lekarska na podstawie orzeczenia komisji może podjąć uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności. Zatem w postępowaniu prowadzonym na podstawie 12 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty organ orzekając o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu lekarza opiera swoje rozstrzygnięcie w oparciu o orzeczenie powołanej w tym celu komisji i nie jest związany innymi zaświadczeniami o stanie zdrowia lekarza. Jednakże organ odwoławczy podziela stanowisko organu I instancji w kwestii oceny przedłożonych zaświadczeń.

Odnosząc się do załączonego do odwołania orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na wskazanym stanowisku należy wskazano, że zostało ono wydane na podstawie art. 43 pkt 2 i art. 229 § 4 Kodeksu pracy i dla celów określonych w tej ustawie. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 12 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty organ podejmując rozstrzygnięcie związany jest orzeczeniem powołanej w tym celu komisji, która składa się z lekarzy posiadających specjalizację w odpowiedniej dziedzinie medycyny. Komisja wydaje orzeczenie w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych, zwane dalej "orzeczeniem", wywołanych w szczególności niepełnosprawnością, chorobą, w tym chorobą psychiczną, lub uzależnieniem od substancji psychoaktywnych, w tym alkoholu, leków lub środków odurzających. Orzeczenie wydane na podstawie Kodeksu pracy odnosi się jedynie do braku przeciwskazań do zajmowanego stanowiska, natomiast orzeczenie powołanej na podstawie art. 12 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty komisji stwierdza niezdolność do wykonywania zawodu lekarza.

Odnosząc się do nadania zaskarżonej uchwale rygoru natychmiastowej wykonalności, organ II instancji podnosi, iż zgodnie z art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzji, od której służy odwołanie może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż w niniejszej sprawie nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności niezbędne było z uwagi na ochronę zdrowa i życia ludzkiego i zapewnienie bezpieczeństwa potencjalnych chorych, leczonych przez lek. M. L.

Skargę na tę uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. L.

Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1. Naruszenie prawa materialnego, a to art. 12 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty polegające na przyjęciu, iż w stosunku do skarżącego zachodzi niezdolności do wykonywania zawodu lekarza, podczas gdy z zalegającej w aktach dokumentacji wynika, iż skarżący jest zdolny do wykonywania zawodu.

2. Obrazę przepisów o postępowaniu mającą wpływ na treść zapadłego orzeczenia, a mianowicie:

• art. 7 w zw. z art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. 57 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, poprzez brak wszechstronnego rozpoznania sprawy czego przejawem jest ogólnikowe powielenie w części merytorycznej zaskarżonego orzeczenia treści wynikających z opinii Komisji Orzekającej i pobieżną analizę dokumentacji medycznej dostarczonej przez skarżącego.

• art. 7, art. 8 art. 77 i art. 80 k.p.a.w zw. z art. 57 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, w zw. z§ 2 ust. 1 pkt. 2),3) i 4) w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 3 listopada 2011 r. w sprawie trybu powoływania i sposobu działania komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych oraz trybu orzekania o niezdolności do wykonywania zawodu lekarza albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych, poprzez niedopełnienie przez Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej obowiązku pełnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, a szczególnie aktualnego stanu zdrowia skarżącego, a następnie wydanie zaskarżonej uchwały na podstawie wadliwej, zawierającej sprzeczności opinii Komisji Orzekającej, która sporządzona została bez analizy dokumentacji medycznej i uprzedniej diagnostyki skarżącego, co prowadzi do wniosku, iż sprawa nie została rozpoznana w sposób wszechstronny i należyty, a zapadłe orzeczenie nie ma swojego źródła w zebranym materiale dowodowym,

• obrazę prawa procesowego art. 80 k.p.a. w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i wadliwe zastosowanie w sprawie, które przejawia się przede wszystkim w dokonaniu nie właściwej oceny dokumentów załączonych do akt niniejszego postępowania, odmowie uznania za wiarygodne niebudzących wątpliwości zaświadczeń lekarskich.

Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia, na zasadzie art. 145 § 1. pkt. 1. lit. a) i lit. c wnosił o uchylenie zaskarżonej uchwały.

W odpowiedzi na skargę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej wnosiło o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej uchwale.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona uchwała nie narusza prawa.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły.

Materialnoprawną podstawę uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej w K., którą zawieszono prawo wykonywania zawodu lekarza przez skarżącego stanowi przepis art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty.

Zgodnie z tym przepisem, jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych ze względu na jego stan zdrowia ma obowiązek powołać komisję lekarską, która po przeprowadzeniu niezbędnych badań wyda orzeczenie w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych.

Stosownie zaś do ust. 3 przepisu okręgowa rada lekarska na podstawie orzeczenia komisji może podjąć uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności.

W świetle tych przepisów podkreślić należy, że jedyną i wystarczającą przesłanką do powołania komisji jest "uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu".

Taka konstrukcja przepisu zobowiązuje organ powołujący komisję do każdorazowego wskazania okoliczności, które uzasadniają podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu.

W sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości, że Okręgowa Izba Lekarska w K. miała uzasadnione powody aby powołać komisję lekarską co do stanu zdrowia skarżącego M. L. Podstawę taką stanowiła załączona do pisma Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla K. [...] opinia sądowo-psychiatryczna.

Tryb działania komisji uregulowany jest w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 3 listopada 2011 r. w sprawie trybu powoływania i sposobu działania komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych oraz trybu orzekania o niezdolności do wykonywania zawodu lekarza albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych (Dz. U. Nr 246, poz. 1475), które zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia komisja w celu wydania orzeczenia przeprowadza badanie lekarskie, a także może skierować lekarza na niezbędne badania lub obserwację w podmiocie leczniczym lub wystąpić o wydanie dodatkowej opinii lekarza specjalisty w odpowiedniej dziedzinie medycyny. Z § 5. ust.1 wynika, że komisja wydaje orzeczenie na podstawie przeprowadzonego badania i zgromadzonej w toku postępowania dokumentacji medycznej.

Pomimo początkowych trudności z przeprowadzeniem badania w dniu 2 sierpnia 2015 r. Komisja przeprowadziła badania Skarżącego i stwierdzając u badanego zaburzenia osobowości, zawnioskowała do Okręgowej Rady Lekarskiej w K. o zawieszenie prawa wykonywania zawodu. Zaleciła również kontrolne badanie za rok. W uzasadnieniu orzeczenia Komisja stwierdziła, że badany lek. M. L. ujawnia trudności osobowościowe, które wymagają pogłębienia diagnostyki i leczenia.

Z protokołu z dnia 5 sierpnia 2015 r. wynika, że Komisja przeprowadziła badania Skarżącego i uwzględniła dostępną dokumentację medyczną. Przede wszystkim opinię sądowo-psychiatryczną dotyczącą M. L.

W ocenie Sądu nie znajdują uzasadnienia zarzuty dotyczące nierzetelności opinii Komisji.

Podkreślić w tym miejscu należy, że w skład Komisji wchodzili dwaj lekarze psychiatrzy i specjalista chorób wewnętrznych , a więc skład był zgodny z wymogami § 1 ww. rozporządzenia a protokół z prac zawiera wszystkie elementy określone w § 7. Protokół został podpisany przez wszystkich członków Komisji.

W tym miejscu wskazać należy, że oświadczenie złożone przez lek. T. P. nie może podważać wiarygodności prac Komisji. Oświadczenie to zostało złożone na etapie postępowania sądowego i w żadnej mierze nie może być uznane za dokument. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. tylko dowód z dokumentu może być przeprowadzony przed sądem. Dodatkowo podkreślić należy, że nie można zastępować dowodu z przesłuchania świadka złożonym przez niego oświadczeniem.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 12 ust. 3 cytowanej wyżej ustawy okręgowa rada lekarska, na podstawie orzeczenia komisji, może podjąć uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności albo o ograniczeniu wykonywania określonych czynności medycznych na okres trwania niezdolności. Analiza normatywna tej regulacji prowadzi do wniosku, że rada, orzekając o niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo wykonywania określonych czynności medycznych, może podjąć uchwałę wskazując przyczyny i okres trwania niezdolności.

Oznacza to, że rada nie jest związana wnioskami komisji.

Z uzasadnienia uchwały Okręgowej Izby Lekarskiej w K. wynika, że podstawą zawieszenia Skarżącego w prawie wykonywania zawodu były nie tylko wnioski Komisji ale także pozostała znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja. Przede wszystkim opinia sądowo-psychiatryczna sporządzona na potrzeby postępowania karnego.

Organ I instancji odniósł się również do zaświadczeń lekarskich przedstawionych przez Skarżącego.

Zaprezentowaną w tym zakresie argumentację organów obu instancji Sąd w całości podziela. Niewątpliwie inną wagę mają opinie Komisji oraz zespołu psychiatryczno-psychologicznego badające Skarżącego niż zaświadczenia wydawane w oparciu o udzielone przez zainteresowanego informacje. Natomiast w odniesieniu do zaświadczenia lekarza medycyny pracy wskazać należy, że chociażby ze względu na specjalizację lekarza wydającego zaświadczenie nie może ono podważać opinii lekarzy specjalistów. Ponadto zaświadczenie takie wydawane jest w zupełnie innym celu, zaś na potrzeby postępowania w przedmiocie orzeczenia o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu jedynym uprawnionym organem wypowiadającym się o stanie zdrowia jest powołana specjalnie w tym celu komisja.

Dodatkowo podkreślić należy, że treść zaświadczeń jest w części sprzeczna z informacjami podawanymi przez samego Skarżącego w trakcie opiniowania w postępowaniu karnym.

Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu dotyczącego uwzględnienia w przedmiotowym postępowaniu wniosków zespołu biegłych opiniujących Skarżącego w postępowaniu karnym podkreślić należy następujące okoliczności.

Rację ma Skarżący, że końcowy wniosek z ocenianej w postępowaniu karnym opinii o ograniczonej w stopniu znacznym możliwości pokierowania swoim postępowaniem w trakcie dokonania zarzucanego mu przestępstwa, nie może bezpośrednio odnosić się do przedmiotowego postępowania. Chociaż nie można nie zauważyć, że ze stwierdzenia tego wynika, iż w pewnych sytuacjach Skarżący traci kontrolę nad swoim postępowaniem, to jednak podstawowe znaczenie ma rozpoznanie u Skarżącego przez biegłych lekarzy psychiatrów i psychologa wyraźnych cech zaburzeń osobowości.

Wypada również zauważyć, że wskazani wyżej biegli rozpoznali u Skarżącego nieprawidłową osobowość z podejrzeniem uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego.

Rozpoznanie to koresponduje w większości z wnioskami przedstawionymi przez powołaną w przedmiotowym postępowaniu Komisję.

Nie można zgodzić się z zarzutami Skarżącego wskazującymi na naruszenie przepisów procesowych poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego wynikające z niewłaściwej oceny dowodów, przede wszystkim zaświadczeń złożonych w toku postępowania przez Skarżącego oraz brak określenia stanu zdrowia M. L. na dzień podejmowania uchwały.

Odniesienie się do tych zarzutów zostało zawarte powyżej jedynie tytułem przypomnienia wskazać należy, że stosownie do przepisu art. 12 ust. 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty podstawę do zawieszenia prawa wykonywania zawodu stanowi orzeczenie komisji powołanej przez okręgową radę lekarską. Dla organu podejmującego decyzję o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu wiążące, w zakresie stanu zdrowia jest orzeczenie komisji powołanej w tym celu, składającej się z lekarzy specjalistów posiadających specjalizację w odpowiedniej dziedzinie medycyny.

W świetle powyższych okoliczności należy uznać, że kontrolowana przez Sąd uchwała jest prawidłowa a orzeczenie o zawieszeniu Skarżącego w prawach wykonywania zawodu lekarza w realiach niniejszej sprawy uzasadnione.

Zdaniem sądu, w każdym przypadku uzasadnionego podejrzenia niezdolności lekarza do wykonywania zawodu, kierować należy się przede wszystkim dobrem pacjenta, a orzeczenie o zawieszeniu w prawie wykonywania zawodu lekarza nie może być traktowane jako nieuzasadniona szykana.

Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę oddalił.