Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 140/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 106 par. 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 32, art. 50, art. 52 par. 1 i 2, art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3, art. 232 par. 1 pkt 1 lit. a i par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: odrzucenie skargi

TEZY

odrzucenie skargi


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Dolecki po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta i Gminy na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie uzgodnienia decyzji dotyczącej lokalizacji inwestycji celu publicznego p o s t a n a w i a: I. odrzucić skargę II. zwrócić z urzędu uiszczony wpis od skargi w kwocie [...] złotych


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], Samorządowego Kolegium Odwoławczego, po rozpatrzeniu zażalenia Spółki A., uchyliło postanowienie Starosty z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji Burmistrza Miasta i Gminy o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego i umorzyło postępowanie pierwszej instancji.

Na powyższą decyzję w dniu [...] r. Burmistrz Miasta i Gminy złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 53 ust. 4 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) oraz naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1964 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej zwanej k.p.a.).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu organ wskazał, że Burmistrz Miasta i Gminy, jako prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z wniosku Spółki A. i dokonujący uzgodnienia jej projektu ze Starostą w trybie art. 106 k.p.a., nie jest uprawniony do wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 32 oraz 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej P.p.s.a.), w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Kryterium interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi, posiada charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę przejawia się zatem w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96 oraz pogląd J. P. Tarno, Prawo przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008). Powyższe okoliczności nie zachodzą w przypadku Burmistrza Miasta i Gminy, tj. nie posiada on w niniejszej sprawie interesu prawnego wynikającego z norm prawa administracyjnego materialnego

Nie istnieją także unormowania procesowe, które dawałyby podstawę dla przyjęcia istnienia po stronie Burmistrza Miasta i Gminy, prowadzącego postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego i współdziałającego w jego zakresie ze Starostą, legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania zażalenia na wyrażone w formie postanowienia stanowisko Starosty. Brak bowiem, stosownie do treści art. 50 § 2 P.p.s.a., dopuszczających taką możliwość przepisów szczególnych o charakterze procesowym zawartych w prawie materialnym, w szczególności w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Legitymacja po stronie organu gminy do wniesienie skargi tego rodzaju nie została również uregulowana w procedurze administracyjnej i sądowoadministracyjnej. W myśl art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumieć należy przy tym sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zgodnie natomiast z treścią art. 106 § 5 k.p.a. zajęcie stanowiska przez organ współdziałający następuje w drodze postanowienia, na które zażalenie przysługuje wyłącznie stronie postępowania administracyjnego. Niniejsze rozwiązanie znajduje potwierdzenie w stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego, wedle którego postępowanie uzgodnieniowe posiada charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej. Wynik tego postępowania nie może być jednak samodzielnie weryfikowany przez organ prowadzący postępowanie główne, także wówczas, gdy wynik postępowania akcesoryjnego jest wiążący, a nawet wtedy, gdy postępowanie, w którym wydano postanowienie uzgodnieniowe obarczone byłoby wadami proceduralnymi. Ewentualna weryfikacja w przypadku braku możliwości wniesienia zażalenia może nastąpić wyłącznie w trybach nadzwyczajnych (por. wyrok z dnia 20 czerwca 2007 r., II OSK 922/06).

W kwestii kosztów postępowania wskazać należy, iż w myśl art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. sąd zwraca stronie cały uiszczony wpis, gdy odrzuca pismo lub gdy strona cofa pismo, jeżeli odrzucenie lub cofnięcie nastąpiło przed wysłaniem odpisu skargi - organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, a także odpisu środka odwoławczego albo skargi o wznowienie postępowania innym stronom.

Biorąc powyższe pod uwagę skargę, jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W przedmiocie zwrotu wpisu od odrzuconej skargi orzeczono na podstawie art. art. 232 § 1 pkt 1 lit a oraz § 2 P.p.s.a.