Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1183/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 2 ust. 1i4
journal: Dz.U. 2009 nr 136 poz 1118
law: Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla  bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego.
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 166 poz 1  art. 10, art. 61 i  art. 65
law: Rozporządzenie  Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia  społecznego (Tekst mający znaczenie dla EOG i dla Szwajcarii).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski Sławomir Fularski (spr.) Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2011 r. sprawy ze skargi S.M. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z [...] stycznia 2011 r. Marszałek Województwa [...] (organ pierwszej instancji) działając na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 8 lit. c, art. 71 ust. 1, 2, 6 i 7, art. 72 ust. 3 i 6, art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. a i ust. 7 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm., zwana dalej ustawą o promocji zatrudnienia), § 2 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłków dla bezrobotnych, dodatku szkoleniowego, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. z 2009 r. Nr 136, poz. 1118 zm., Dz. U. z 2010 Nr 173, poz. 1174), art. 6, 61, 65 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (D. Urz. UE L 166, z 30 kwietnia 2004 r. ze zm.), art. 11, 12 i 54 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (D. Urz. UE L 284, z 30 października 2009 r.) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej Kpa) orzekł o przyznaniu S.M. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od [...] lipca 2010 r. w wysokości 120 % kwoty zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, na okres 12 miesięcy pomniejszony na mocy art. 73 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia o okres od [...] sierpnia 2009 r. do [...] maja 2010 r. Jednocześnie wskazał, iż zasiłek ten będzie podlegać waloryzacji na zasadach określonych w art. 72 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia, a wypłacany będzie przez Powiatowy Urząd Pracy w M.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż zgodnie z art. 65 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 oraz art. 11 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 bezrobotny, który w okresie swojego ostatniego zatrudnienia lub pracy na własny rachunek miał miejsce zamieszkania (tj. ośrodek interesów życiowych) w innym państwie niż państwo, w którym wykonywał pracę, korzysta ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego pierwszego państwa (tj. Polski), tak jak gdyby zamieszkiwał na jego terytorium. Na podstawie analizy materiału dowodowego sprawy i obowiązujących przepisów prawa organ ustalił, że strona spełnia warunki do przyznania przedmiotowego zasiłku w Polsce. Prawo do zasiłku przyznano od dnia udokumentowania tego prawa tj. [...] lipca 2010 r. (data złożenia dokumentów na podstawie których właściwa zagraniczna instytucja potwierdziła okres zatrudnienia na terenie [...]). Okres przysługiwania prawa do świadczenia pomniejszony został o poprzedni okres pobierania zasiłku, tj. od [...] sierpnia 2009 r. do [...] maja 2010 r. potwierdzony dokumentem U001 z [...] września 2010 r. (pkt 14).

Jednocześnie organ wskazał, iż zasiłek wypłacany będzie przez Powiatowy Urząd Pracy w M., który jest właściwy ze względu na miejsce zamieszkania strony oraz, że prawo do zasiłku przysługuje pod warunkiem, że nie zajdą okoliczności powodujące jego utratę.

Od ww. decyzji organu pierwszej instancji, S.M. złożył odwołanie w którym wniósł o jej zmianę i przyznanie prawa do zasiłku na okres 12 miesięcy bez pomniejszeń oraz jego waloryzację i wypłatę.

Odwołujący się podniósł, iż orzekając o przyznaniu prawa do zasiłku na czas 12 miesięcy organ niesłusznie zastosował przepisy art. 73 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i pomniejszył okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych o czas poprzedniego zasiłku tj. od [...] sierpnia 2009 r. do [...] maja 2010 r. Wskazał, że w ww. okresie nie przebywał na zasiłku dla bezrobotnych, ale na zwolnieniu lekarskim w trakcie zatrudnienia. Tym samym art. 73 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia, nie ma w sprawie zastosowania i przysługuje mu zasiłek na pełny okres 12 miesięcy.

Decyzją znak [...] z [...] marca 2011 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej (Minister, organ odwoławczy) biorąc za podstawę art. 8 ust. 2, art. 71 ust. 1, art. 72 ust. 3, art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, art. 138 § 1 pkt 2 Kpa; art. 61 ust. 2 oraz art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166, z 30 kwietnia 2004 r. ze zm. Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5 ze zm., dalej także jako rozporządzenie 883/2004 ), § 2 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłków dla bezrobotnych, dodatku szkoleniowego, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. z 2009 r. Nr 136, poz. 1118 zm., Dz. U. z 2010 Nr 173, poz. 1174) w związku z art. 11, art. 12 ust. 1 i art. 54 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (D. Urz. UE L 284, z 30 października 2009 r., dalej jako rozporządzenie 987/2009) orzekł o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i przyznaniu stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od [...] lipca 2010 r.; w wysokości 120 % podstawowej kwoty zasiłku; na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy skrócony o 265 dni.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy oraz przepisy prawa wspólnotowego i krajowego dotyczące przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Organ wyjaśnił przy tym, że w myśl art. 2 ust. 2 rozporządzenia 987/2009 instytucje innych państw UE powinny niezwłocznie dostarczyć instytucji właściwej wszelkie dane niezbędne dla ustalenia uprawnień bezrobotnego, a więc również potwierdzić okresy ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek spełnione przez bezrobotnego w danym państwie. Wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia 987/2009, potwierdzenie ww. okresów przez instytucje innych państw powinno nastąpić w formie przesłania dokumentu o określonym przez Komisję Administracyjną formacie, tj. dokumencie SED. Zauważył jednakże, że w myśl zaś art. 3 ust. 2 ww. rozporządzenia osoby bezrobotne mają obowiązek przekazania instytucji właściwej wszelkich informacji, dokumentów lub dowodów, niezbędnych dla ustalenia ich sytuacji.

Następnie organ podniósł, że w świetle ww. przepisów obowiązkiem bezrobotnego jest dostarczenie wszelkich posiadanych dokumentów niezbędnych do potwierdzenia przez zagraniczną instytucję okresów ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek spełnionych w danym państwie. Jednakże, uzyskanie potwierdzenia spełnienia tych okresów w formie dokumentu wydanego przez zagraniczną instytucję należy do obowiązków organu. Wskazał również, że w celu uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych w Polsce, na zasadach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, strona musi spełniać wymogi określone w polskim ustawodawstwie.

Organ odwoławczy podkreślił, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym dokumentu SED U002 wynika, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania S.M. jako osoby bezrobotnej, tj. od [...] grudnia 2008 r. do [...] czerwca 2010 r. był on ubezpieczony z tytułu zatrudnienia na terytorium [...] w okresie od [...] grudnia 2008 r. do [...] sierpnia 2009 r. oraz ubezpieczony z tytułu pobierania zasiłku dla bezrobotnych w [...] od [...] sierpnia 2009 r. do [...] maja 2010 r. (tj. łącznie przez 515 dni). Tym samym, strona spełniła ustawowy warunek pozostawania ubezpieczonym lub zatrudnionym przez co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w urzędzie pracy, w związku z czym przysługuje jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych.

Organ zauważył, iż całkowity okres zatrudnienia bezrobotnego wynosi ponad 20 lat, zatem wysokość zasiłku powinna zostać ustalona na poziomie 120% podstawowej kwoty zasiłku. Ponadto z uwagi na zamieszkiwanie strony na terenie powiatu [...], gdzie stopa bezrobocia w dniu [...] czerwca 2009 r. wynosiła 20%, a przeciętna stopa bezrobocia w kraju wynosiła 10,6% należałoby przyznać stronie zasiłek na 12 miesięcy.

Minister podniósł jednak przy tym, że zgodnie z art. 10 rozporządzenia 883/2004 nie można nabyć prawa do kilku świadczeń tego samego rodzaju za jeden i ten sam okres ubezpieczenia obowiązkowego. Oznacza to, że okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych w Polsce należy skrócić o okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych w innym państwie członkowskim. W pkt 14 dokumentu SED U002 [...] instytucja właściwa zaznaczyła, że strona w okresie od [...] sierpnia 2009 r. do [...] maja 2010 r. tj. przez 265 dni, pobierała w [...] zasiłek dla bezrobotnych. W pkt 13 ww. dokumentu potwierdzono dodatkowo, że był to okres ubezpieczenia. Tym samym, okres ten należało zaliczyć jako okres uprawniający do zasiłku dla bezrobotnych zgodnie z polskim ustawodawstwem. Okres przysługującego stronie zasiłku należy jednak pomniejszyć o okres wymieniony w pkt 14 dokumentu SED U002, tj. o 265 dni.

Odnosząc się do argumentów odwołania dotyczących tego, że okres wymieniony przez [...] instytucję jako zasiłek dla bezrobotnych był w rzeczywistości okresem zwolnienia lekarskiego w trakcie zatrudnienia, organ odwoławczy wyjaśnił, że dwukrotnie wysyłał do [...] instytucji dokumenty złożone przez bezrobotnego. [...] instytucja właściwa znała więc, w momencie wydawania obu dokumentów SED U002 treść wszystkich dokumentów złożonych przez stronę. Oznacza to, że kwestionowany przez stronę okres ubezpieczenia z tytułu pobierania zasiłku dla bezrobotnych wymieniony w dokumencie SED U002 należy uznać za rzeczywiście spełniony. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że instytucje polskie są związane informacjami zawartymi w wystawionych przez zagraniczne instytucje właściwe (na podstawie ustawodawstwa obowiązującego w ich państwach) dokumentach SED i nie mają podstaw by je kwestionować.

Organ wyjaśnił nadto, że pomniejszenie okresu przyznanego zasiłku dla bezrobotnych wynika z art. 10 rozporządzenia 883/2004, a nie jak wskazał Marszałek Województwa [...] z art. 73 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia. W związku z powyższym decyzja organu pierwszej instancji zostaje uchylona i skorygowana, tj. zasiłek dla bezrobotnych zostaje przyznany na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy skrócony o 265 dni.

Skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję Ministra do sądu administracyjnego złożył S.M. (skarżący).

W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia skarżący oświadczył, iż pracując w [...] nie był na zasiłku związanym z brakiem pracy, lecz w związku z chorobą. Długość pobierania zasiłku trwała tak jak określały to zwolnienia lekarskie oraz komisja lekarska. Wskazał, iż po powrocie do kraju prawnicy zinterpretowali to w ten sposób, że w [...] na zasiłek dla bezrobotnych wysyła lekarz, a w Polsce liczy się to do zasiłku dla bezrobotnych. Tymczasem po uznaniu przez komisję lekarską, iż skarżący jest zdolny do pracy właściwa [...] instytucja przysłała mu formularze do zasiłku dla bezrobotnych, na innych jednak warunkach oraz bez udziału lekarza. W konkluzji skargi zawarł wniosek do sądu administracyjnego, aby ten rozstrzygnął kwestię, czy w jakimkolwiek kraju na zasiłek dla bezrobotnych kieruje lekarz.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 12 października 2011 r. pełnomocnik Ministra Pracy i Polityki Społecznej podniósł, że organ odwoławczy nie miał żadnych wątpliwości, iż skarżący przebywał na zasiłku dla bezrobotnych, a nie jak twierdzi na zasiłku chorobowym. Wynika to z samej treści dokumentu [...] SED U002. Gdyby chodziło o zasiłek chorobowy wypełniona byłaby rubryka 8, natomiast [...] wypełnili rubrykę 14, która dotyczy zasiłku dla bezrobotnych. Wyjaśnił, że nie ma żadnej potrzeby tłumaczenia dokumentu [...] na język polski, gdyż druk U002 jest dostępny we wszystkich językach Unii i ministerstwo takim drukiem dysponuje. Dokument ten jest dostępny w języku polskim na stronach internetowych Komisji Europejskiej. Na tę okoliczność pełnomocnik złożył kserokopię polskiej wersji druku U002. Wskazał ponadto, iż należało uchylić decyzję organu pierwszej instancji, bowiem pomimo podobieństwa rozstrzygnięcia była ona wadliwa. Przede wszystkim inaczej sformułowano okres, który należało odliczyć od przyznanego zasiłku. Nie wystarczało tu bowiem tak jak to zrobił organ pierwszej instancji wskazać okres od danego dnia do innego dnia, ale należało określić dokładnie ile dni ten okres skrócenia zasiłku zawiera - podać konkretną liczbę dni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Oceniając zaskarżoną decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Organ odwoławczy nie dopuścił się bowiem naruszenia prawa materialnego w sposób który miał wpływ na wynik sprawy, ani też takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Wyjaśnić w tym miejscu również należy, że sąd administracyjny bada jedynie zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, nie rozstrzyga natomiast żądanej przez skarżącego kwestii, czy w jakimkolwiek kraju na zasiłek dla bezrobotnych kieruje lekarz. Zauważyć zaś trzeba, że zgodnie z polską ustawą o promocji zatrudnienia bezrobotnym jest osoba zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia. Status osoby bezrobotnej można uzyskać po złożeniu stosownego oświadczenia w tym zakresie.

Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że skarżący był ubezpieczony z tytułu zatrudnienia na terytorium [...] w okresie od [...] grudnia 2008 r. do [...] sierpnia 2009 r., sporne jest zaś czy w okresie od [...] sierpnia 2009 r. do [...] maja 2010 r. był on ubezpieczony z tytułu pobierania zasiłku chorobowego czy też pobierania zasiłku dla bezrobotnych w [...]. W konsekwencji powyższego spornym pozostaje czy organ przyznając skarżącemu po powrocie do Rzeczypospolitej Polskiej prawo do zasiłku dla bezrobotnych prawidłowo skrócił okres jego pobierania o 265 dni z uwagi na okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych w innym państwie członkowskim, tj. w [...].

Jak wynika z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłków dla bezrobotnych, dodatku szkoleniowego, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. z 2009 r. Nr 136, poz. 1118 ze zm., dalej jako rozporządzenie MPiPS z 18 sierpnia 2009 r.) w przypadkach, o których mowa w art. 61 i 65 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z 30 kwietnia 2004 r., str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, str. 72 z późn. zm), zwanego dalej "rozporządzeniem 883/2004", marszałek województwa rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej o przyznaniu albo odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Z § 2 ust. 4 rozporządzenia MPiPS z 18 sierpnia 2009 r. wynika z kolei, że przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych następuje na podstawie odpowiednich dokumentów wydanych przez instytucje innych państw członkowskich, zaświadczenia wydanego przez powiatowy urząd pracy o rejestracji bezrobotnego oraz innych dokumentów mających wpływ na prawo do zasiłku przedstawionych przez osobę ubiegającą się o przyznanie prawa.

W niniejszej sprawie z uwagi na bezsporny fakt, że skarżący podlegał ubezpieczeniu z tytułu zatrudnienia w [...], a następnie po powrocie do Rzeczypospolitej Polskiej zarejestrował się jako bezrobotny, znajdują zastosowanie przepisy wspólnotowe dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, przepisy te zostały prawidłowo zastosowane przez organ odwoławczy. Organem tym jest zaś na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego.

Zgodnie z art. 10 rozporządzenia 883/2004, który to przepis stanowi o zakazie kumulacji świadczeń, niniejsze rozporządzenie nie przyznaje ani nie utrzymuje prawa do kilku świadczeń tego samego rodzaju za jeden i ten sam okres ubezpieczenia obowiązkowego. Trafnie więc organ odwoławczy wskazuje, że nie można nabyć prawa do kilku świadczeń tego samego rodzaju za jeden i ten sam okres ubezpieczenia obowiązkowego. Oznacza to z kolei, że okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych w Rzeczpospolitej Polskiej skraca się o okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych w innym państwie członkowskim.

W myśl art. 61 ust. 1 ww. rozporządzenia instytucja właściwa państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo uzależnia nabycie, zachowanie, odzyskanie lub kontynuację prawa do świadczeń od spełnienia okresów ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek, bierze pod uwagę, w niezbędnym zakresie, okresy ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek ukończone na podstawie ustawodawstwa innego państwa członkowskiego, tak jak gdyby były one ukończone na podstawie stosowanego przez nią ustawodawstwa.

Stosownie do treści art. 65 ust. 2 i 5 przedmiotowego rozporządzenia, bezrobotny, który w okresie swojego ostatniego zatrudnienia lub pracy na własny rachunek zamieszkiwał w innym państwie członkowskim niż państwo wykonywania pracy, i który nadal mieszka w tym państwie lub powróci do tego państwa, pozostaje w dyspozycji służb zatrudnienia państwa zamieszkania oraz korzysta ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego państwa tak, jakby był tam ostatnio zatrudniony.

W myśl z kolei art. 12 w związku z art. 54 rozporządzenia 987/2009 do celów zastosowania art. 61 rozporządzenia 883/2004 instytucje właściwe mają obowiązek skontaktowania się z instytucjami innych państw, których ustawodawstwu bezrobotny w przeszłości podlegał, w celu ustalenia wszystkich okresów ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek spełnionych w tych państwach. Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia 987/2009, potwierdzenie ww. okresów przez instytucje innych państw powinno nastąpić w formie przesłania dokumentu o określonym przez Komisję Administracyjną ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego formacie, tj. dokumencie SED.

Jak zaś wynika z pkt 14 dokumentu SED UU02 który to znajduje się w aktach administracyjnych zgromadzonych przez organ, [...] instytucja właściwa wyraźnie zaznaczyła, że skarżący w okresie od [...] sierpnia 2009 r. do [...] maja 2010 r. tj. przez 265 dni, pobierał w [...] zasiłek dla bezrobotnych. W pkt 13 ww. dokumentu potwierdzono dodatkowo, że był to okres ubezpieczenia. Tym samym okres ten należało zaliczyć jako okres uprawniający do zasiłku dla bezrobotnych zgodnie z polskim ustawodawstwem. Okres przysługującego skarżącemu zasiłku należy więc pomniejszyć o okres wymieniony w pkt 14 dokumentu SED U002, tj. o 265 dni. Jak bowiem wyjaśniono to już wyżej, instytucje polskie są związane informacjami zawartymi w wystawionych przez zagraniczne instytucje właściwe (na podstawie ustawodawstwa obowiązującego w ich państwach) dokumentach SED i nie mają podstaw by je kwestionować.

Z przedmiotowego dokumentu wynika, że skarżący w okresie od [...] sierpnia 2009 r. do [...] maja 2010 r. tj. przez 265 dni, pobierał w [...] zasiłek dla bezrobotnych, a nie jak twierdzi on w odwołaniu czy w skardze - na zasiłku chorobowym. Zgodzić się należy z organem, że powyższe wynika z samej treści dokumentu [...] SED U002. Gdyby bowiem skarżący przebywał w ww. okresie na zasiłku chorobowym wypełniona byłaby rubryka 8 - okres choroby będący okresem ubezpieczenia, natomiast [...] instytucja właściwa wypełniła rubrykę 14 przedmiotowego dokumentu, która to dotyczy właśnie świadczeń z tytułu bezrobocia. Nie było również potrzeby tłumaczenia przez organ dokumentu [...] na język polski, gdyż druk dokumentu SED U002 jest dostępny we wszystkich językach Unii Europejskiej i organ takim drukiem dysponował przy wydawaniu decyzji.

Faktem jest również, że skarżący w toku postępowania nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie swojej argumentacji tj. tego, że w spornym okresie przebywając w [...] faktycznie pobierał zasiłek chorobowy, a nie zasiłek dla bezrobotnych. Nie ma więc żadnych podstaw aby kwestionować treść przedmiotowego dokumentu SED U002 wystawionego przez właściwą instytucję innego państwa członkowskiego. W związku z powyższym niewątpliwie treść tego dokumentu jest wiążąca dla organu który wydał zaskarżoną decyzję.

Zdaniem Sądu Minister Pracy i Polityki Społecznej, jako organ odwoławczy prawidłowo również zastosował w niniejszej sprawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa uchylając decyzję organu pierwszej instancji i orzekając, co do istoty sprawy. Z rozstrzygnięcia Marszałka Województwa [...] wynikało bowiem, że okres 12 miesięcy przyznanego skarżącemu zasiłku został pomniejszony na podstawie art. 73 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia o okres od [...] sierpnia 2009 r. do dnia [...] maja 2010 r. Rozstrzygnięcie powyższe było w tym zakresie wadliwie nie tylko dlatego, że wskazywało błędną podstawę prawną, tj. przepis ustawy o promocji zatrudnienia, a nie art. 10 rozporządzenia 883/2004. Przede wszystkim jednak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji nie określało istotnego elementu przedmiotowej decyzji - konkretnej ilości dni o ile skrócony został przysługujący skarżącemu zasiłek dla bezrobotnych. Organ odwoławczy zasadnie więc wydał rozstrzygnięcie w którym uchylając decyzję organu pierwszej instancji wskazał nie tylko poprawną podstawę prawną do jej wydania, ale orzekł również co do istoty sprawy.

Mając na uwadze powyższe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.