Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 171/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 37
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia NSA Grażyna Pawlos - Janusz (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 marca 2007 r. sprawy ze skargi K. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]., znak: [...], wydaną na podstawie

art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpoznaniu odwołania K. N., utrzymało w mocy decyzję z dnia [...]., znak: [...], wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta przez Kierownika Miejsko Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej , przyznającą K. N. zasiłek stały w okresie od dnia 1 grudnia 2006 r. do dnia 6 grudnia 2007 r. oraz ustalającą wysokość tego zasiłku na kwotę 145,40 zł w miesiącu grudniu 2006 r., zaś w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 6 grudnia 2007 r. na kwotę 68,90 zł miesięcznie.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji wyjaśnił, że Kierownik Miejsko Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej , po rozpatrzeniu wniosku K. N. z dnia 19 grudnia 2006 r., decyzją z dnia

[...]., znak: [...] przyznał K. N. zasiłek stały w okresie od dnia 1 grudnia 2006 r. do dnia 6 grudnia 2007 r. oraz ustalającą wysokość tego zasiłku na kwotę 145,40 zł w miesiącu grudniu 2006 r., zaś w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 6 grudnia 2007 r. na kwotę 68,90 zł miesięcznie. Organ pomocy społecznej podniósł, że łączny dochód rodziny wnioskodawcy, na który składa się jedynie renta inwalidzka żony, wyniósł 411,36 zł w miesiącu listopadzie 2006 r. Różnica pomiędzy kryterium dochodowym na osobę w rodzinie, tj. 351,00 zł, a dochodem na osobę w rodzinie wnioskodawcy, tj. 205,68 zł, po zaokrągleniu do pełnych dziesiątek groszy w górę wyniosła 145,40 zł i stanowiła, jak podkreślił Kierownik, wysokość zasiłku stałego w miesiącu grudniu 2006 r. Natomiast w miesiącu grudniu 2006 r. wnioskodawcy przyznany został zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153,00 zł miesięcznie – na podstawie orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 6 grudnia 2006 r. zaliczającego K. N. do znacznego stopnia niepełnosprawności okresowo do dnia 6 grudnia 2007 r. Organ pomocy społecznej podniósł, iż w związku z tym, zmianie uległa wysokość dochodu w rodzinie wnioskodawcy oraz wysokość dochodu na jedną osobę w rodzinie. W świetle stosownych wyliczeń tego organu, w miesiącu grudniu 2006 r. różnica pomiędzy kryterium dochodowym na osobę w rodzinie, tj. 351,00 zł, a dochodem na osobę w rodzinie wnioskodawcy, tj. 282,18 zł, po zaokrągleniu do pełnych dziesiątek groszy w górę wynosiła 68,90 zł.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, opierając się na treści przepisów art. 37 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz art. 8 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i ust. 12 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.).

W ocenie Kolegium, prawidłowo postąpił organ pomocy społecznej ustalając wysokość zasiłku stałego dla K. N. w miesiącu grudniu 2006 r. w oparciu o dochód rodziny z miesiąca listopada 2006 r. Prawidłowe było również wyliczenie wysokości tego zasiłku w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do 6 grudnia 2007 r. na podstawie dochodu rodziny odwołującego z miesiąca 2006 r., na który składała się renta inwalidzka małżonki w kwocie 411,36 zł oraz przysługujący K. N. zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł. W tej sytuacji, zmniejszenie wysokości zasiłku stałego, przysługującego K. N., było – zdaniem Kolegium – w pełni uzasadnione.

Skargę do sądu administracyjnego wniósł K. N. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, iż decyzja ta jest dla niego krzywdząca, bowiem wysokość zasiłku stałego została ustalona w sposób niesprawiedliwy. Rodzina skarżącego jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej

i zdrowotnej, sam skarżący nie ma ustalonego prawa do renty inwalidzkiej z ZUS, lecz ze względu na stan zdrowia nie jest on w stanie podjąć jakiejkolwiek pracy. Strona skarżąca podkreśla, że jej stan zdrowia pogorszył się znacznie od października 2006 r., na dowód czego załącza karty informacyjne szpitalne i rachunki za leki.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie zgodności zaskarżonej decyzji z obowiązującym prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd przy orzekaniu ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, aczkolwiek narusza ona prawo z przyczyn innych niż podniesione w skardze.

Skarżący wnosząc o "pozytywne rozpatrzenie sprawy" zarzucił, że wysokość przyznanego mu zasiłku stałego nie umożliwia mu zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, a w szczególności nie pozwala na zakup żywności i lekarstw

w sytuacji, gdy renta inwalidzka chorej żony wynosząca 411 zł nie pokrywa jej własnych niezbędnych potrzeb. W ocenie skarżącego jego długoletni staż pracy

i bardzo zły stan zdrowia uprawnia go do oczekiwania pomocy finansowej

w zwiększonym zakresie.

Zarzuty skargi są prawnie nieuzasadnione.

Zasiłek stały nie jest świadczeniem uznaniowym, co oznacza, że jego przyznanie, bądź odmowa przyznania nie została przez prawodawcę pozostawiona uznaniu organu administracji. Organ administracji zobowiązany jest do przyznania zasiłku stałego tylko wówczas, gdy osoba ubiegająca się o to świadczenie spełni ustawowe wymogi, a nie może odmówić przyznania takiego zasiłku nikomu, kto wymogi takie spełnia.

Ustawodawca nie pozostawił również uznaniu organów administracji wysokości przyznawanego zasiłku stałego określając precyzyjnie sposób jego naliczania.

Przepis art. 37 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) stanowi, że zasiłek stały przysługuje:

1/ pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej;

2/ pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie.

Zasiłek stały ustala się w wysokości:

1/ w przypadku osoby samotnie gospodarującej – różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie;

2/ w przypadku osoby w rodzinie – różnicy między kryterium dochodowym na osobę w rodzinie a dochodem na osobę w rodzinie.

Skarżący K. N. składając w dniu 19 grudnia 2006 r. wniosek o przyznanie mu zasiłku stałego przedłożył Orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 6 grudnia 2006 r. zaliczające go do znacznego stopnia niepełnosprawności w okresie od 22 listopada 2006 r. do 6 grudnia 2007 r.

Bezspornym w sprawie pozostaje, że w dacie złożenia wniosku o przyznanie zasiłku stałego jedynym dochodem dwuosobowej rodziny skarżącego była renta inwalidzka żony wynosząca 411,36 zł. Skarżący spełniał zatem wymogi określone

w art. 37 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy do przyznania mu zasiłku stałego w sytuacji, gdy kryterium dochodowe na osobę w rodzinie, określone w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy wynosiło 351 zł. Za dochód, zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy uważa się bowiem sumę miesięcznych dochodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku.

Organ pomocy społecznej zobowiązany był w powyższych warunkach przyznać skarżącemu zasiłek stały od miesiąca złożenia wniosku na okres trwania niepełnosprawności określony w orzeczeniu Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności .

Skarżącemu prawidłowo zatem został przyznany zasiłek stały na okres od

1 grudnia 2006 r. do 6 grudnia 2007 r. Jego wysokość, wobec dochodu na osobę

w rodzinie w listopadzie 2006 r. (miesiąc poprzedzający wniosek) wynoszącego 205,68 zł, powinna być określona jako kwota 145,40 zł (351,00 – 205,68 = 145,32

≈ 145,40).

Orzekając w dacie 27 grudnia 2006 r. o przyznaniu skarżącemu zasiłku stałego organ pierwszej instancji nie miał podstaw prawnych do zmniejszenia wysokości przyznanego zasiłku stałego od miesiąca stycznia 2007 r. z uwagi na zmianę wysokości dochodu rodziny w grudniu 2006 r. wobec przyznania skarżącemu zasiłku pielęgnacyjnego. Należy bowiem mieć na względzie, że decyzja przyznająca K. N. od dnia [...]. zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł miesięcznie wydana została dopiero w dniu 21 grudnia 2006 r. (k. 18 akt administracyjnych). Z akt administracyjnych niniejszej sprawy nie wynika, czy i kiedy została ona skarżącemu doręczona oraz kiedy zyskała walor decyzji ostatecznej. W każdym razie w dniu wydawania decyzji w przedmiocie zasiłku stałego przez organ pierwszej instancji, decyzja przyznająca zasiłek pielęgnacyjny nie była ostateczna, bo nie upłynął jeszcze ustawowy termin do jej zaskarżenia w administracyjnym toku instancji.

Świadczenie przyznane decyzją nieostateczną nie może być zaliczone do dochodu uprawniającego do innych świadczeń, dopóki decyzja taka nie zyska przymiotu ostateczności i nie będzie wykonalna.

Utrzymując zaskarżoną decyzją w mocy decyzję organu pierwszej instancji

z dnia 27 grudnia 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie poczyniło żadnych ustaleń w tym zakresie.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

kg