Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 715/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.2 ust.1 pkt 2 w zw. z art.1a ust.1 pkt 1, art.5 ust.1 pkt 2, art.6 ust.4 w zw. z art.6 ust.2
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędziowie NSA Jacek Brolik, WSA del. Alina Rzepecka (sprawozdawca), Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 758/10 w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19 kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 listopada 2010r. sygn. akt I SA/Gl 758/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A.C. (zw. dalej: Stroną, Skarżącym) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w K. ( zw. dalej: Kolegium Odwoławczego, organ) z dnia 19 października 2010r. w przedmiocie podatku od nieruchomości.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 19 października 2010r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta K. z dnia 30 stycznia 2009r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2009 w kwocie 4.874 zł.

W motywach organ w pierwszej kolejności przypomniał, że Skarżący w odwołaniu kwestionuje naliczenie przedmiotowego podatku, które w jego ocenie zostało dokonane niezgodnie ze stanem faktycznym, albowiem od 2001r. lokal nr [...], oraz pozostałe dwa lokale, zostały pozbawione mediów i ze względów technicznych nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej, a obiekt został całkowicie wyłączony z bieżącej eksploatacji. Strona powołała się również na decyzję Kolegium Nr [...] z dnia 30 grudnia 2005r.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z art.3 ust.1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalowych ( t. j. Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm. zw. dalej: u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, a także będące użytkownikami wieczystymi gruntów. Stosownie do treści art.2 ust.1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej. Budynkiem – zgodnie z art.1a ust.1 pkt 1 u.p.o.l. – jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Z art.5 ust.1 u.p.o.l. wynika, że stawki podatku od nieruchomości są zróżnicowane w zależności od przeznaczenia nieruchomości,

a w szczególności ich wysokość zależy od tego czy nieruchomość bądź jej część jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Następnie organ wskazał, że w sprawie ustalono, że Skarżący jest użytkownikiem wieczystym 283/1000 części gruntu położonego w K. przy ul. [...] oraz właścicielem lokalu nr [...] znajdującego się w budynku posadowionym na tym gruncie. W zeznaniu podatkowym z dnia 28 grudnia 1995r. do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości zadeklarował budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. 73m2, inne budynki o pow. 607m2, grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 140m2 oraz grunty pozostałe o pow. 1260m2. Decyzją z dnia

13 maja 1997r. skarżący został wykreślony z ewidencji działalności gospodarczej

z dniem 30 kwietnia 1997r. Fakt niewykonywania działalności gospodarczej

w przedmiotowej nieruchomości został potwierdzony w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 10 grudnia 1998r. przez pracowników Urzędu Miasta K.. W konsekwencji,

uwzględniając fakt, że przedmiotowa nieruchomość nie jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej podatek od nieruchomości na 2009r. ustalono

z zastosowaniem stawek przewidzianych dla pozostałych budynków ( 6,55zł.) i gruntów ( 0,30zł.) - zgodnych z Uchwałą Rady Miasta K..

Odnosząc się natomiast do twierdzeń Strony, że w posiadanym przez niego lokalu nigdy nie była prowadzona działalność gospodarcza, lokale w budynku zostały pozbawione mediów i ze względów technicznych nie mogą być wykorzystywane do działalności gospodarczej, oraz że w 2001r. obiekt został przez złodziei pozbawiony części dachu, schodów wewnętrznych, dźwigu osobowego oraz okien organ odwoławczy podniósł, iż decyzją z dnia 15 stycznia 2002r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nakazał współwłaścicielom przedmiotowej nieruchomości doprowadzenie do właściwego stanu technicznego budynku. Pismem

z dnia 25 września 2005 r. jeden ze współwłaścicieli nieruchomości poinformował organ nadzoru budowlanego o zakończeniu robót zabezpieczających przedmiotowy budynek.

Nadto, organ podkreślił, że z posiadanych przez niego informacji nie wynika, aby budynek, w którym znajduje się opodatkowany lokal, utracił cechy pozwalające zakwalifikować go jako obiekt budowlany podlegający opodatkowaniu. Zdewastowanie budynku, czy częściowe pozbawienie dachu nie oznacza, że obiekt budowlany automatycznie traci w całości bądź w części walor budynku. Stan techniczny budynku czy też jego części, może być natomiast przyczyną wyłączenia tego budynku lub jego części z opodatkowania, przewidzianego dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że w niniejszej sprawie podatek obliczono z zastosowaniem stawek określonych dla budynków i gruntów niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W skardze na powyższą decyzję, skarżący wniósł o jej uchylenie w części tj.

w zakresie ustalenia podatku od nieruchomości w odniesieniu do budynków tzw. pozostałych w wysokości 4.454zł. i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie: 1/ art.2 ust.1 pkt 2 w związku z art.1a ust.1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez błędne przyjęcie, że lokal nr [...] należący do skarżącego, znajduje się w budynku, który podlega opodatkowaniu stosownie do art.5 ust.1 pkt 2 lit. e u.p.o.l.; 2/ art.5 ust.1 pkt 2 u.p.o.l., poprzez błędne przyjęcie jego wykładni i uznanie, iż przedmiotowy budynek spełnia wymagane przepisami funkcje pozwalające zakwalifikować go jako obiekt budowlany podlegający opodatkowaniu w myśl art.5 ust.1 pkt 2 lit. e u.p.o.l.; 3/ art.122 i art.187

§1 Ordynacji podatkowej, poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia sprawy pod względem faktycznym i merytorycznym oraz właściwego uzasadnienia zajętego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę oddalił.

W motywach, Sąd w pierwszej kolejności stwierdził, że poza sporem pozostały ustalone w sprawie okoliczności faktyczne i prawne dotyczące przedmiotowego budynku w tym jego wyłączenia z bieżącej eksploatacji, pozbawienia mediów lokali znajdujących się w budynkach, braku możliwości – ze względów technicznych – ich wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej, braku części dachu, schodów wewnętrznych, dźwigu osobowego oraz okien, jak również stan prawny budynku w tym dotyczący wyodrębnienia i własności poszczególnych lokali.

Wyjaśnił, że spór dotyczył natomiast kwestii, czy budynek, w tak określonym stanie mieści się w definicji budynku w rozumieniu prawa podatkowego oraz czy wyodrębniony w nim lokal, nie będący lokalem mieszkalny, stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako część tego budynku.

Odwołując się do treści przepisów prawnych, które stanowiły podstawę wydanego rozstrzygnięcia, tj. art.1a ust.1 pkt 1, art.2 ust.1 pkt 2 , art.3 ust.5, art4 ust.1 pkt 2; art.5 ust.1 pkt 2; art.6 ust.2 ust.4 u.p.o.l. art.3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane Sąd wskazał, że budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,

a więc obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego, stanowi budynek

w rozumieniu przepisów prawa podatkowego tylko wówczas, gdy jest trwale związany

z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach. Natomiast obiekt budowlany zaprojektowany

(wykonany) bez przegród zewnętrznych, fundamentów bądź bez dachu lub niezwiązany trwale z gruntem, nie może być uznany za budynek ( tak wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Po 924/08). Tym samym brak dachu eliminuje dany obiekt z kategorii budynków w rozumieniu przepisów prawa podatkowego. W przypadku budynku lub jego części, którego budowa została zakończona, okolicznością od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budynku lub jego części ( art.6 ust.2 u.p.o.l.). Tak długo, jak w sensie fizycznym istnieje budynek, np. nie uzyskano pozwolenia na rozbiórkę i nie zrealizowano tego pozwolenia, istnieje obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ( tak wyrok NSA z dnia 11 września 2007r. sygn. akt II FSK 959/06). W myśl art.67 ust.1 prawa budowlanego jeżeli nieużytkowany (...) obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy (...) właściwy organ wydaje decyzję nakazującą (...) rozbiórkę tego obiektu (...). Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. wszystkie budynki i ich części. Części budynków to przede wszystkim lokale. Samodzielnym przedmiotem opodatkowania są więc części budynku w postaci lokalu stanowiącego odrębny od gruntu przedmiot własności (nieruchomość w rozumieniu art. 46 kc). Lokale czy inne pomieszczenia znajdujące się w obiekcie nie będącym – w rozumieniu przepisów prawa podatkowego – budynkiem, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Warunkiem niezbędnym do uznania danego obiektu budowlanego za budynek, o którym mowa w przepisach prawa podatkowego, jest ustalenie okoliczności faktycznych wymienionych w art.1a ust.1 pkt 1 ustawy podatkowej. O ile dany obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach stanowi budynek bez względu na stan techniczny czy sposób wykorzystywania. Pozbawienie istniejącego budynku dachu, a więc jednego z elementów tworzących budynek w rozumieniu ustawy podatkowej, powoduje niemożność jego opodatkowania. Sąd wyjaśnił, że dach to nakrycie budynku, wierzchnia część osłoniętego wnętrza, część budynku ograniczająca go od góry, niezależnie od konstrukcji czy użytych do jego wybudowania materiałów. Budynek posiada dach do momentu jego usunięcia, demontażu, rozbiórki. Stan dachu, jego uszkodzenie lub częściowe usunięcie (w wyniku czynu niedozwolonego lub prowadzenia prac remontowych) nie oznacza, że dany obiekt "nie posiada dachu",

a przez to przestaje być budynkiem w rozumieniu ustawy podatkowej. Dopiero obiekt całkowicie i trwale pozbawiony dachu, nieosłonięty, nieograniczony od góry, przestaje być budynkiem a nawet obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Sąd podkreślił, że obiekt budowlany, mieszczący się w definicji budynku zawartej w art.1a ust.1 pkt 1 u.p.o.l., pozostaje budynkiem w rozumieniu przepisów tej ustawy nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, prawnych czy faktycznych, nie jest i nie może być wykorzystywany, w tym zgodnie z jego przeznaczeniem. Brak okien, schodów wewnętrznych, dźwigu osobowego czy części dachu lub ogólna dewastacja budynku, pozbawienie znajdujących się w nim lokali mediów czy jego "porzucenie" lub niewykorzystywanie nie powoduje utraty przez taki obiekt budowlany cech budynku

w rozumieniu przepisów ustawy podatkowej. Budynek pozostaje budynkiem nawet wówczas, gdy został wyłączony z bieżącej eksploatacji.

Sąd I instancji wyjaśnił również, że ustawa podatkowa spośród wszystkich budynków jakie obejmuje swoim działaniem wyróżnia budynki mieszkalne i budynki niemieszkalne. Budynki niemieszkalne dzieli z kolei na związane z działalnością gospodarczą lub zajęte na prowadzenie takiej działalności w określonym zakresie oraz pozostałe, a więc takie, które nie są budynkami mieszkalnymi ani budynkami wykorzystywanymi lub zajętymi na prowadzenie wymienionej w ustawie działalności. W kategorii "budynków lub ich części pozostałych" ustawa podatkowa wymienia budynki zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego. Ustawa podatkowa nie definiuje pojęcia budynku mieszkalnego ani pojęcia budynku innego niż mieszkalny czy też budynku "pozostałego". Oznacza to, że każdy budynek w rozumieniu ustawy, który nie został wymieniony w art.5 ust.1 pkt 2 lit. a – d u.p.o.l., kwalifikuje się do kategorii budynków "pozostałych" wymienionej w art.5 ust.1 pkt 2 lit. e u.p.o.l.. W kategorii budynków lub ich części "pozostałych" mieszczą się między innymi budynki niemieszkalne, niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą i niezajęte na prowadzenie takiej działalności, w tym w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym oraz udzielenia świadczeń zdrowotnych.

Sąd podkreślił, że z akt sprawy wynika, że przedmiotowy budynek istnieje faktycznie, jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty oraz dach, choć częściowo uszkodzony (usunięty). Nie istnieje decyzja odpowiedniego organu władzy budowlanej nakazująca rozbiórkę budynku lub wskazująca na konieczność naprawy dachu. Dlatego też organy podatkowe prawidłowo uznały, że przedmiotowy budynek nie utracił cech budynku

w rozumieniu przepisów ustawy podatkowej, właściwie interpretując znajdujące zastosowanie w sprawie normy prawa podatkowego materialnego.

W skardze kasacyjnej na w/w wyrok Skarżący na podstawie art.174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zarzucił naruszenie prawa materialnego, to jest: 1/ art.2 ust.1 pkt 2 w zw. z art.1a uat.1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez błędne przyjęcie, że lokal nr [...], należący do skarżącego znajduje się

w budynku, który podlega opodatkowaniu stosownie do art.5 ust.1 pkt 2 lit. e u.p.o.l.

2/ art.5 ust.1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że przedmiotowy obiekt spełnia wymagane przepisami funkcje pozwalające zakwalifikować go jako obiekt budowlany podlegający opodatkowaniu w myśl art.5 ust.1 pkt 2 lit. e u.p.o.l.,

3/ art.6 ust.4 w zw. z art.6 ust.2 u.p.o.l. poprzez błędne przyjęcie, że w stosunku do w/w obiektu, w którym znajduje się lokal skarżącego, nie wygasł obowiązek podatkowy.

Skarżący wniósł o: 1/ uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie w trybie art.188 p.p.s.a., 2/ uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu

I instancji, 3/ zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przypisanych.

Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę kasacyjną podzieliło stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art.183 §1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Tego rodzaju przesłanki enumeratywnie wskazane w art.183 §2 p.p.s.a. nie wystąpiły w rozpatrywanej sprawie.

Zgodnie z przepisem art.174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta jedynie na podstawie art.174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszenie prawa materialnego, które może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.

Konsekwencją nie sformułowania w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia

przepisów postępowania sądowoadministracyjnego jest związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego skargę kasacyjną wyłącznie w granicach wyznaczonych jej zarzutami, stanem faktycznym sprawy przyjętym przez sąd I instancji (art.183 §1 p.p.s.a. ).

Mając to na uwadze należy przypomnieć, że akceptując w tym zakresie ocenę organów podatkowych sąd I instancji przyjął, że ze stanu faktycznego i prawnego dotyczącego przedmiotowego budynku wynika, że znajdujący się w nim lokal nr [...] jest własnością skarżącego. Budynek istnieje, niemniej jest w złym stanie technicznym – jest wyłączony z bieżącej eksploatacji, lokale się w nim znajdujące są pozbawienie mediów, brak możliwości – ze względów technicznych – ich wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej, brak części dachu, schodów wewnętrznych, dźwigu osobowego oraz okien.

Przechodząc natomiast do oceny zarzutów skargi kasacyjnej należy wskazać, że według Strony doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego - art.2 ust.1 pkt 2 w zw. z art.1a ust.1 pkt 1; art.5 ust.1 pkt 2 u.p.o.l.; art.6 ust.4 w zw. z art.6 ust.2 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnie, przyjęcie, że lokal nr [...], należący do skarżącego znajduje się w budynku, który podlega opodatkowaniu stosownie do art.5 ust.1 pkt 2 lit. e u.p.o.l., że przedmiotowy obiekt spełnia wymagane przepisami funkcje pozwalające zakwalifikować go jako obiekt budowlany podlegający opodatkowaniu w myśl art.5 ust.1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. oraz, że w stosunku do w/w obiektu, w którym znajduje się lokal skarżącego, nie wygasł obowiązek podatkowy.

Wiodącą tezą skargi kasacyjnej jest twierdzenie, że przedmiotowy budynek ze względu na zły stan techniczny nie może być uznany za budynek i w konsekwencji, nie może być przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W ocenie skarżącego bowiem, obiektu, w którym mieści się przedmiotowy lokal, nie można uznać za budynek, albowiem mimo, że jest on trwale związany z gruntem, wydzielony

z przestrzeni i posiada fundamenty, to jednak nie posiada on części dachu, pozbawiony jest mediów i urządzeń technicznych służących do jego eksploatacji, tj. schodów wewnętrznych, dźwigu osobowego, okna. Obiekt ten nie jest też użytkowany. Nadto, wskazując na art.5 u.p.o.l. skarżący wywodzi, że obiekt ten nie spełnia żadnej

z wymienionych w tym przepisie funkcji – nie jest on ani budynkiem mieszkalnym, ani też budynkiem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej. Według autora skargi kasacyjnej organy jak i Sąd I instancji błędnie zakwalifikowały przedmiotowy obiekt do kategorii "pozostałe budynki".

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna jest bezzasadna

w zakresie wszystkich podniesionych w niej zarzutów.

W pierwszej kolejności należało stwierdzić, że zgodnie z przepisem art.2 ust.1 pkt 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają między innymi budynki lub ich części.

W art.1 a ust.1 pkt 1 u.p.o.l. zdefiniowano z kolei - dla celów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - pojęcie "budynku". Zgodnie z tym przepisem budynek, to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Tym samym, warunkiem niezbędnym do uznania danego obiektu budowlanego za budynek, o którym mowa w przepisach prawa podatkowego, jest ustalenie okoliczności faktycznych wymienionych w art.1a ust.1 pkt 1 u.p.o.l.

Należy podkreślić, że przedmiotowa definicja nie uwzględnia stanu technicznego budynku. Zatem, wbrew wywodom skarżącego stan techniczny budynku, czy też jego zdewastowanie, nie mają wpływu na to czy jest on budynkiem czy też nie w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w konsekwencji czy podlega opodatkowaniu (por. wyrok I SA/Gd 1243/03 z 24 stycznia 2006r.).

W rozpoznawanej sprawie, z niekwestionowanych ustaleń stanu faktycznego wynika, że przedmiotowy obiekt posiada wszystkie elementy, które są konieczne do traktowania go jako budynek w rozumieniu w/w ustawy - budynek ten istnieje faktycznie, jest trwale związany z gruntem, posiada fundamenty i dach. W tym miejscu należy podkreślić, że

z okoliczności częściowego uszkodzenia dachu nie można wyprowadzić tezy, że budynek w ogóle nie posiada konstrukcji dachu.

Uwzględniając powyższe uwagi, należało stwierdzić, że okoliczności powoływane przez autora skargi kasacyjnej, tj. odłączenie mediów, nieużytkowanie lokali, uszkodzenie części dachu – nie przesądzają, że określony obiekt przestaje być budynkiem.

W sprawie zaistniała dostateczna podstawa do uznania przez organy podatkowe, że część budynku będąca własnością Skarżącego stanowi przedmiot opodatkowania – na podstawie art.2 ust.1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art.1a ust.1 pkt 1 u.p.o.l. Stan ten zasadnie zaakceptował Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku.

Nie ma także racji strona składająca skargę kasacyjną, twierdząc, że budynkiem nie podlegającym opodatkowaniu jest taki budynek, który nie pełni funkcji mieszkalnej

lub funkcji związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wniosek ten wyprowadziła z treści art.5 u.p.o.l. Jej zdaniem, budynki "pozostałe", to przede wszystkim: przydomowe komórki, garaże, domy letniskowe.

Tymczasem, powołany przez stronę przepis określa zasady ustalania stawek podatkowych dla opodatkowania budynków, nie jest zaś normą prawną regulującą przedmiot opodatkowania, jak zostało to ustanowione w treści art.2 ust.1 u.o.p.l.. Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są bowiem co do zasady wszystkie budynki, a sposób ich wykorzystywania rzutuje jedynie na wysokość stawki podatkowej.

Zauważyć także należy, że z brzmienia art.5 ust.1 u.p.o.l. wynika, że ustawodawca przekazując radom gminy uprawnienie do ustalenia stawek podatku, dał im możliwość różnicowania stawek podatku od budynków w zależności od ich przeznaczenia.

W przepisie tym wskazano maksymalne stawki od budynków mieszkalnych lub ich części (pkt 2 lit. a ), budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (pkt 2 lit. b), budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym (pkt 2 lit. c), budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych (pkt 2 lit. d) oraz budynków pozostałych lub ich części, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego (pkt 2 lit. e) (pkt 2 lit. e).

Skoro w art.5 ust.1 pkt 2 lit. a-e) u.p.o.l. określone zostały górne granice stawek dla wymienionych kategorii budynków lub ich części, to z przedstawionej systematyki wynika, że za budynki pozostałe należy uznać wszystkie budynki niemieszczące się

w pojęciu budynków mieszkalnych i budynków związanych z działalnością gospodarczą (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2011r. II FSK 2016/09)

Uzasadniając oddalenie skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że w świetle powyższych rozważań, również kolejny zarzut naruszenia prawa materialnego - art.6 ust.4 w związku z art.6 ust.2 u.p.o.l. jest nieuzasadniony. Słusznie Sąd I instancji wskazał, że tak długo, jak w sensie fizycznym istnieje budynek, np. nie uzyskano pozwolenia na rozbiórkę i nie zrealizowano tego pozwolenia, istnieje obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Takie rozumienie jest uprawnione w świetle tych przepisów, jak również w świetle przepisu art.2 ust.1 u.p.o.l. - normy określającej jako przedmiot opodatkowania: grunty, budynki, budowle. Tak więc powołany przez autora skargi kasacyjnej art.6 ust.4 stanowiący, że obowiązek podatkowy wygasa

z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek, wyraża to, co wyartykułował w motywach wyroku Sąd I instancji, że okolicznością taką w przypadku budynku, która musiałaby ustać, aby wygasł obowiązek podatkowy, jest fizyczne istnienie tego budynku. Okoliczność braku użytkowania budynku, na która zwraca uwagę autor skargi kasacyjnej, nie ma w tym względzie żadnego znaczenia.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku