Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3417/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6174 Sędziowie i asesorzy sądowi
Hasła tematyczne: Zawody prawnicze
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 31 ust. 4, art. 31d ust. 2 i 5, art. 31h ust. 4
journal: Dz.U. 2011 nr 231 poz 1376
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji - tekst jednolity
article: art. 931 par. 1 w zw. z art. 1013(1) par. 3, art 1013(2) par. 1 i 2, art. 948, art. 945
journal: Dz.U. 1964 nr 43 poz 296
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi M. N. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw rozpatrywania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu komorniczego, powołanej zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu komorniczego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] Komisja Egzaminacyjna II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw rozpatrywania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu komorniczego, powołana zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. (dalej Komisja II Stopnia) – działając na podstawie art. 31h ust. 4, ust. 16 i ust. 19 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.U. z 2011 r. nr 231, poz. 1376 ze zm. – dalej kse) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa - utrzymała w mocy uchwałę Komisji Egzaminacyjnej do spraw przeprowadzenia egzaminów konkursowego i komorniczego, obejmującej obszar właściwości Izb Komorniczych w K. oraz w R. z siedzibą w K. (dalej: "Komisja Egzaminacyjna"), w sprawie ustalenia wyniku egzaminu komorniczego z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], w której stwierdzono, że M. N. ("skarżący") uzyskał wynik negatywny z egzaminu komorniczego.

Z uzasadnienia tej uchwały wynika że skarżący z pierwszego zadania otrzymał ocenę dostateczną (ocena cząstkowa dostateczna), a z drugiego zadania ocenę – niedostateczną (ocena cząstkowa – niedostateczna).

W odwołaniu od uchwały Komisji Egzaminacyjnej skarżący wniósł o jej uchylenie i podjęcie uchwały stwierdzającej uzyskanie przez skarżącego pozytywnego wyniku z egzaminu komorniczego.

W odwołaniu podniósł następujące zarzuty:

1. Wadliwe przyjęcie, iż skarżący podjął błędną decyzję w zakresie sprzedaży nieruchomości podczas gdy w istocie istniały przesłanki uniemożliwiające umorzenie postępowania egzekucyjnego, a mianowicie istniał osobisty dług małżonki dłużnika wynikający z postanowienia sądu o nadaniu klauzuli wykonalności. Umorzenie postępowania egzekucyjnego z nieruchomości jest zatem całkowicie bezzasadne i skutkować by mogło odpowiedzialnością dyscyplinarną i odszkodowawczą komornika sądowego. Poza tym pogląd przyjęty przez Komisję Egzaminacyjną w ślad za orzeczeniem Sądu Najwyższego z 5 lutego 2010 r. (III CZP 132/09) jest przedmiotem krytyki w doktrynie prawniczej (np. opracowanie Piotra Borkowskiego w Przegląd Prawa Egzekucyjnego z 2012 r., nr 3-6) ;

2. Wadliwe przyjęcie, iż skarżący nie wykazał się umiejętnością prawidłowego wypełnienia wniosku DW-1 (zapytania do rejestru zastawów). Podniósł, iż został on wypełniony poprawnie, a informacje jakie w nim zawarł, w codziennej praktyce komorniczej, wystarczają do uzyskania informacji z rejestru zastawów. Dodał, że jego niekompletność wynika jedynie z braku czasu na egzaminie a nie z niewiedzy skarżącego. Taki sam wniosek o informację z rejestru zastawów, tylko w zadaniu rozwiązywanym dzień wcześniej wypełnił w całości, dając tym samym dowód, iż posiada umiejętność wypełniania takich wniosków wypełnił;

3. Nieprawidłową subsumpcję ogólnych przepisów regulujących postępowanie egzekucyjne z nieruchomości do uproszczonej egzekucji z nieruchomości, co skutkowało błędnym przyjęciem przez Komisję Egzaminacyjną, iż w uproszczonej egzekucji z nieruchomości stosujemy instytucje zarządu nad nieruchomością, zamiast dozoru;

4. Wadliwe przyjęcie, iż skarżący nie posiada umiejętności rozliczenia egzekwowanych kwot i wypełnienia karty rozliczeniowej, podczas gdy przyczyną pozostawienia tej karty pustej był brak czasu podczas egzaminu, za co skarżący odpowiada jedynie o tyle, że zbyt wolno i starannie pisze

- a w konsekwencji błędne uznanie, że skarżący nie wykonał poprawnie zadania z części drugiej egzaminu komorniczego, co skutkowało oceną negatywną z tej części egzaminu oraz negatywnym wynikiem końcowym z egzaminu komorniczego.

W uzasadnieniu odwołania odniósł się m. in. do uchybienia wskazanego przez Komisję Egzaminacyjną polegającą na braku pouczenia dłużników o obowiązkach zarządcy zajętej nieruchomości. Podniósł, iż stosownie do treści art. 1013(2) kpc zabezpieczył budynek przed możliwością objęcia go we władnie przez dłużnika lub osoby trzecie. Odstąpił natomiast od ustanowienia dozoru nad budynkiem, gdyż ten nie jest obligatoryjny (tym właśnie różni się dozór przy uproszczonej egzekucji z nieruchomości od zarządu w egzekucji z nieruchomości wg przepisów ogólnych)Zgodnie z art. 1013(1) par. 3 kpc przepisy ogólne dotyczące egzekucji nieruchomości stosuje się odpowiednio tylko w sprawach nieuregulowanych w dziale Via kpc.

Odnosząc się do zarzutu Komisji Egzaminacyjnej, że skarżący błędnie wezwał wierzyciela do uzupełnienia formalnego wniosku przez podanie nr KW nieruchomości do której ma być skierowana egzekucja oraz wskazanie nr PESEL dłużnika (choć te dane były zawarte w dokumentach załączonych do wniosku o wszczęcie egzekucji), skarżący podniósł, iż dokładne określenie nieruchomości, do której ma być skierowana egzekucja jest obowiązkiem wierzyciela i powinno nastąpić wyraźnie w treści wniosku o wszczęcie egzekucji. Załączenie odpisu KW pozwala komornikowi jedynie domyślić się, że wierzycielowi chodziło o zajęcie właśnie tej konkretnej nieruchomości. Podobnie jest z numerem PESEL dłużnika. W ocenie skarżącego niewskazanie tego numeru na wniosku o wszczęcie egzekucji, mimo, iż wskazany on został w treści postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności, również pozwala komornikowi co najwyżej domniemywać, iż wierzycielowi chodzi o tę samą osobę.

Komisja Egzaminacyjna II Stopnia po rozpatrzeniu odwołania M. N. utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż umorzenie postępowania egzekucyjnego na wniosek małżonki dłużnika byłoby bezprawne, Komisja Egzaminacyjna II Stopnia podkreśliła, że z treści postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności wyraźnie wynika, iż odpowiedzialność małżonki dłużnika jest ograniczona wyłącznie do majątku objętego wspólnością majątkową. Koszty nadania klauzuli w kwocie 56 zł na podstawie tytułu wykonawczego przedstawionego przez wierzyciela nie mogą być więc egzekwowane z majątku osobistego małżonki dłużnika. Organ podniósł, że zgodnie z aktualną linią orzeczniczą Sądu Najwyższego wyrażoną w uchwale SN z 5 lutego 2010 r. III CZP 132/09 wniosek małżonki dłużnika należało uwzględnić. Dodał, iż podniesiona przez skarżącego okoliczność, że orzeczenia Sądu Najwyższego nie stanowią prawa, nie usprawiedliwia ich nieznajomości. Jednocześnie organ przyznał rację skarżącemu, że aktualny pogląd Sądu Najwyższego został przez część przedstawicieli doktryny poddany krytyce. Dlatego też oddalenie wniosku małżonki dłużnika i dokonanie sprzedaży licytacyjnej nieruchomości stanowiło wprawdzie dość istotny błąd, jednak jego popełnienie nie powinno samodzielnie przesądzać o negatywnej pracy egzaminacyjnej skarżącego.

Komisja II Stopnia uznała również, iż zdający wypełnił wniosek do rejestru zastawów prawidłowo, zgodnie z przepisami Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 października 1997 r. w sprawie ustroju i organizacji centralnej informacji o zastawach rejestrowych oraz szczegółowych zasad udzielania informacji, wydawania odpisów i zaświadczeń.

Komisja II Stopnia nie zgodziła się natomiast z kolejnym zarzutem skarżącego, iż nieuzasadnione było wskazanie uchybienia polegającego na braku pouczenia dłużnika i jego małżonki o pozostawieniu zajętej nieruchomości w ich zarządzie. Komisja wskazała, iż obowiązek pouczenia dłużnika o pozostawieniu zajętej nieruchomości w jego zarządzie wynika z art. 931 § 1 kpc w zw. z art. 1013(1) § 3 kpc, natomiast ustanowienie nad zajętą nieruchomością dozoru jest, zgodnie z art. 1013(2) § 2 kpc, fakultatywne, co oznacza, że albo nieruchomość znajduje się w zarządzie dłużnika (lub innego zarządcy), albo jest nad nią (fakultatywnie) ustanowiony dozór.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż nie wypełnienie karty rozliczeniowej było spowodowane brakiem czasu, organ podkreślił, iż takie stwierdzenie skarżącego nie jest uzasadnione.

Podkreślono, że skarżący nie tylko nie dokonał żądnych wpisów w karcie rozliczeniowej, ale po przeprowadzeniu licytacji nieruchomości i przekazaniu akt do sądu w celu wydania postanowienia o przysądzeniu własności nie dokonał żadnych dalszych czynności, a tylko wpisał nagłówki pism, które zamierzał sporządzić.

W szczególności zdający nie sporządził planu podziału sumy uzyskanej z egzekucji, co – w połączeniu z brakiem jakichkolwiek wpisów na karcie rozliczeniowej – nie pozwala w żaden sposób na przyjęcie, że zdający posiada umiejętność prawidłowego rozliczenia wyegzekwowanych kwot.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że inni zdający, którzy popełnili błędy w rozwiązaniu zadania z drugiego dnia egzaminu komorniczego, otrzymali oceny pozytywne, Komisja II Stopnia wskazała, iż zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie gdyż nie dochodziło do jakiegokolwiek różnicowania pozycji skarżącego i innych osób podchodzących do egzaminu. Komisja dokonała analizy przedstawionych przez skarżącego kserokopii prac z które wystawiono ocenę dostateczną i uznała, że błędy popełnione przez tych zdających nie były tego rodzaju aby dyskwalifikowały te prace.

Komisja II Stopnia wskazała natomiast na bardzo poważny błąd popełniony przez skarżącego jakim było pominięcie opisu i oszacowania nieruchomości. Zamiast niego zdający wydał postanowienie o "odstąpieniu od dokonywania opisu i oszacowania" na podstawie art. 948 kpc w zw. z art. 1013(2) § 1 kpc.

Komisja podkreśliła, że norma art. 948 § 1 kpc nie zwalnia komornika z obowiązku dokonania czynności opisu i oszacowania nieruchomości, a jedynie nakazuje wykorzystać w tym celu oszacowanie wykonane w okresie 6 miesięcy przed zajęciem, o ile spełnia ono wymogi oszacowania egzekucji z nieruchomości. W pracy egzaminacyjnej zdającego brak obwieszczeń i zawiadomień, o których mowa w art. 945 kpc. Uchybienie to stanowi poważne naruszenie przepisów proceduralnych i uniemożliwiało uzyskanie przez zdającego oceny innej niż niedostateczna.

W tych okolicznościach Komisja II stopnia uznała, że brak było podstaw do uwzględnienia odwołania skarżącego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. N. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej uchwały z dnia [...] lipca 2014r.i orzeczenie co do przedmiotu sprawy tj. ustalenie, że skarżący uzyskał pozytywny wynik z egzaminu komorniczego, ewentualnie o uchylenie przedmiotowej uchwały i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonej uchwale zarzucił:

1. Wadliwe przyjęcie, iż skarżący podjął błędną decyzję w zakresie sprzedaży nieruchomości podczas gdy nie ma normy prawnej nakazującej sprzedaż nieruchomości w sytuacji opisanej w zadaniu egzaminacyjnym, zaś zadanie i klucz do jego rozwiązania oparte zostały na niejednolitym poglądzie Sądu Najwyższego, współistniejącym z przeciwstawnym orzecznictwem i poglądami doktryny. Wskazał, że Komisja II Stopnia stwierdzając, że "Podniesiona przez skarżącego okoliczność, że orzeczenia Sądu Najwyższego nie stanowią prawa, nie usprawiedliwia ich nieznajomości" nie wykazała, iż skarżący nie znał orzecznictwa Sądu Najwyższego, stąd też powyższe stwierdzenie organu odwoławczego pozostaje bezzasadne;

2. Nieprawidłową subsumpcję ogólnych przepisów regulujących postępowanie egzekucyjne z nieruchomości do uproszczonej egzekucji z nieruchomości, co skutkowało błędnym przyjęciem przez Komisję Egzaminacyjną, iż w uproszczonej egzekucji z nieruchomości stosujemy instytucje zarządu nad nieruchomością, zamiast dozoru, podczas gdy żaden przepis nie zobowiązuje komornika do ustanowienia zarządu w uproszczonej egzekucji z nieruchomości. Podniósł, iż obowiązek ustanowienia zarządu w uproszczonej egzekucji z nieruchomości nie wynika w cale z przepisu art. 1013(2) kpc. Nie ma przepisu nakazującego stosowanie instytucji nadzoru do uproszczonej egzekucji z nieruchomości zaś "odpowiednie stosowanie" przepisów ogólnych dotyczących egzekucji z nieruchomości nie oznacza stosowania wszystkich przepisów wprost;

3. Wadliwe przyjęcie, iż skarżący nie posiada umiejętności rozliczenia egzekwowanych kwot i wypełnienia karty rozliczeniowej, podczas gdy przyczyną pozostawienia tej pustej karty rozliczeniowej był brak czasu podczas egzaminu.

W odpowiedzi na skargę Komisja Egzaminacyjna II Stopnia wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ma zatem miejsce kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności lub celowości. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

Rozpoznając badaną sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga nie ma uzasadnionych podstaw dla jej uwzględnienia.

Na wstępie rozważań wskazać należy, że egzamin komorniczy został przeprowadzony z zachowaniem przepisów ustawy – z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.U. z 2011 r. nr 231, poz. 1376 ze zm.).

Celem egzaminu było, zgodnie z art. 31 ust. 3 ustawy, sprawdzenie przygotowania osoby przystępującej do egzaminu komorniczego, do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu komornika.

Zgodnie z art. 31 ust. 4 ustawy, w trakcie egzaminu komorniczego zdający opracowuje dwa zadania pisemne, dotyczące czynności wchodzących w zakres ustawowych zadań komorników.

Zdający z zadania na pierwszy dzień egzaminu otrzymał ocenę dostateczną (ocena cząstkowa dostateczna), zaś z zadania na drugi dzień egzaminu ocenę – niedostateczną (ocena cząstkowa – niedostateczna).

Zgodnie z art. 31d ust. 5 ustawy pozytywny wynik z egzaminu komorniczego otrzymuje wyłącznie zdający, który z każdego z zadań pisemnych egzaminu komorniczego uzyskał ocenę pozytywną. Ponieważ Komisja I stopnia stwierdziła, że z zadania pisemnego na drugi dzień egzaminu skarżący otrzymał ocenę – niedostateczną, to w konsekwencji ustaliła, że uzyskał on negatywny wynik z egzaminu komorniczego.

Należy podkreślić, że zgodnie z dyspozycją art. 31d ust. 2 ww. ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oceny każdego z zadań pisemnych dokonali niezależnie od siebie dwaj członkowie komisji egzaminacyjnej.

Członkowie Komisji egzaminacyjnej (egzaminatorzy), brali pod uwagę zachowanie wymogów formalnych, zastosowanie właściwych przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji, poprawność zaproponowanego przez zdającego sposobu rozstrzygnięcia problemu. Egzaminatorzy sprawdzający prace pisemne skarżącego wystawili oceny cząstkowe i sporządził pisemne uzasadnienia ocen.

Ponieważ skarżący z zadania na drugi dzień egzaminu otrzymał ocenę niedostateczną (ocenę niedostateczną wystawili obaj egzaminatorzy) to w konsekwencji Uchwałą nr [...] Komisja I stopnia stwierdziła, że zdający uzyskał negatywny wynik z egzaminu komorniczego.

Na podstawie art. 31h ust. 4 ustawy skarżący złożył odwołanie do Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia, która w prawidłowym składzie rozpatrzyła odwołanie.

Sąd stwierdza, że Komisja II stopnia szczegółowo odniosła się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że Sąd badając legalność podjętych uchwał przez komisje egzaminacyjne o ustaleniu ocen za poszczególne części egzaminu komorniczego nie jest kolejną instancją ustalającą te oceny na podstawie treści zadań egzaminacyjnych.

Badając zaskarżoną uchwałę oraz poprzedzającą ją uchwałę Komisji Egzaminacyjnej I stopnia brak było, w ocenie Sądu, podstaw do zarzucenia im naruszenia przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania przez stwierdzenie, że komisje podejmujące przedmiotowe uchwały zastosowały do stanów faktycznych nieprawidłowe przepisy prawa.

Komisja II Stopnia w sposób wyczerpujący odniosła się do zarzutów zawartych w odwołaniu.

Wypada zaznaczyć, że postępowanie przed Komisją odwoławczą nie jest procedurą odwoławczą w rozumieniu k.p.a., w ramach której sprawa administracyjna zostaje rozpoznana ponownie w całości.

Odwołanie służy od uchwały o wyniku egzaminu komorniczego (lub również radcowskiego czy notarialnego). Zakres procedury odwoławczej powinien być ograniczony do oceny zarzutów podniesionych w odwołaniu.

W postępowaniu przed Komisją odwoławczą nie chodzi zatem o ponowne przeprowadzenie procedury egzaminacyjnej, ani o ponowne sprawdzenie całej pracy egzaminacyjnej, której ocenę skarżący zakwestionował, tylko o skontrolowanie zasadności postawionych przez niego zarzutów w stosunku do oceny pracy.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie składu Sądu orzekającego w niniejszej sprawie zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przez Komisję II Stopnia przepisów postępowania w tym nienależytego uzasadnienia zaskarżonej Uchwały, nie były zasadne.

Komisja omówiła wszystkie zarzuty skarżącego odnoszące się do negatywnie ocenionej pracy ze wskazaniem na przepisy mające zastosowanie do stanu faktycznego objętego zadaniem.

Komisja II stopnia prawidłowo uznała, że wskazane przez egzaminatorów błędy dotyczące zadania na drugi dzień egzaminu podnoszone przez egzaminatorów były istotne, gdyż ich skutki mogły dotykać bezpośrednio podmiotów poddanych egzekucji. Za poważny błąd należy uznać brak pouczenia dłużnika i jego małżonki o pozostawieniu zajętej nieruchomości w ich zarządzie. Komisja prawidłowo wskazała, iż obowiązek pouczenia dłużnika o pozostawieniu zajętej nieruchomości w jego zarządzie wynika z art. 931 § 1 kpc w zw. z art. 1013(1) § 3 kpc, natomiast ustanowienie nad zajętą nieruchomością dozoru jest, zgodnie z art. 1013(2) § 2 kpc, fakultatywne, co oznacza, że albo nieruchomość znajduje się w zarządzie dłużnika (lub innego zarządcy), albo jest nad nią (fakultatywnie) ustanowiony dozór.

Zasadnie również Komisja II Stopnia uznała, że bardzo poważnym błędem popełniony przez skarżącego i dyskwalifikującym pracę pisemną z drugiego dnia egzaminu było pominięcie opisu i oszacowania nieruchomości. Zamiast niego zdający wydał postanowienie o "odstąpieniu od dokonywania opisu i oszacowania" na podstawie art. 948 kpc w zw. z art. 1013(2) § 1 kpc.

Komisja słusznie zauważyła, że norma art. 948 § 1 kpc nie zwalnia komornika z obowiązku dokonania czynności opisu i oszacowania nieruchomości, a jedynie nakazuje wykorzystać w tym celu oszacowanie wykonane w okresie 6 miesięcy przed zajęciem, o ile spełnia ono wymogi oszacowania egzekucji z nieruchomości.

W pracy egzaminacyjnej zdającego brak było obwieszczeń i zawiadomień, o których mowa w art. 945 kpc. Uchybienie to stanowi poważne naruszenie przepisów proceduralnych i uniemożliwiało uzyskanie przez zdającego oceny innej niż niedostateczna.

Trzeba stwierdzić, że błędy w pracy skarżącego, dostrzeżone przez Komisję egzaminacyjną i ponownie wskazane przez Komisję odwoławczą, nie uzasadniały podwyższenia oceny, na co zwracała uwagę Komisja II stopnia i w ocenie Sądu brak jest podstaw do kwestionowania tego stanowiska.

Trzeba także przyznać rację Komisji II Stopnia, iż nie uznała za zasadny zarzutu strony, że niewypełnienie karty rozliczeniowej było spowodowane brakiem czasu na egzaminie.

Podkreślono, że skarżący nie tylko nie dokonał żądnych wpisów w karcie rozliczeniowej, ale po przeprowadzeniu licytacji nieruchomości i przekazaniu akt do sądu w celu wydania postanowienia o przysądzeniu własności nie dokonał żadnych dalszych czynności, a tylko wpisał nagłówki pism, które zamierzał sporządzić.

W szczególności zdający nie sporządził planu podziału sumy uzyskanej z egzekucji, co – w połączeniu z brakiem jakichkolwiek wpisów na karcie rozliczeniowej – nie pozwalało na przyjęcie, że zdający posiada umiejętność prawidłowego rozliczenia wyegzekwowanych kwot.

Odnośnie oceny pracy przez członków komisji należy wskazać, że każdy z egzaminatorów jest specjalistą, którego wiedza, doświadczenie i autorytet daje rękojmię prawidłowej oceny, pod kątem sprawdzenia, czy osoba przystępująca do egzaminu wykazuje się wiedzą do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu komornika.

Skoro egzamin komorniczy ma stanowić podstawę do stwierdzenia, iż egzaminowany wykazuje się wiedzą do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu komornika, to praca egzaminacyjna musi odpowiadać wymogom przepisów prawa w takim zakresie jaki jest wymagany w toku prowadzenia realnych czynności komorniczych.

Dlatego ocenie egzaminatorów i w następstwie Komisji II Stopnia (w zakresie zarzutów stawianych w odwołaniu) podlegają wszystkie elementy pracy egzaminowanego, zaś stwierdzone uchybienia i błędy mają wpływ na ocenę pracy i wpływ na ocenę końcową.

Nie dokonując oceny pracy skarżącego, lecz wyłącznie mając ją na uwadze, jako stan faktyczny sprawy, należy podzielić argumentację Komisji II Stopnia, co do istotnych jej stwierdzeń. Wnioski Komisji (w części zasadniczej pokrywające się z wnioskami egzaminatorów) zostały wyciągnięte po przeprowadzeniu postępowania w oparciu o istniejący materiał dowodowy w sprawie i właściwie uzasadnione.

W ocenie składu Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przez Komisję II Stopnia przepisów postępowania nie okazały się tym samym zasadne. Komisja ta omówiła wszystkie zarzuty skarżącego podniesione w odwołaniu ze wskazaniem na przepisy mające zastosowanie do stanu faktycznego objętego zadaniem egzaminacyjnym.

Zdaniem Sądu, uzasadnienie zaskarżonej uchwały wskazuje na to, że ocena zadania wykonanego przez skarżącego w drugim dniu egzaminu, została dokonana w aspekcie zachowania wymogów formalnych, prawidłowości zastosowanych przepisów prawa i umiejętności ich interpretacji i mimo odczuwanej przez skarżącego surowości oceny, nie narusza zasad swobodnej oceny, w którą Sąd nie może ingerować. Organ podał, które z wad pracy egzaminacyjnej zostały uznane jako decydujące o wystawionej negatywnej ocenie.

Oceniające zadanie egzaminacyjne Komisja egzaminacyjna i Komisja II stopnia, z zastosowaniem właściwych przepisów i nie naruszając przepisów postępowania zgodnie doszły do wniosku, że praca skarżącego z drugiego dnia egzaminu komorniczego nie spełniała wymaganych kryteriów dla ocenienia jej pozytywnie.

Reasumując Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie egzamin komorniczy w którym brał udział skarżący został przeprowadzony zgodnie z prawem, postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawę do wydania uchwały ustalającej negatywny wynik z egzaminu. Rozstrzygnięcia organów obu instancji są zgodne z prawem.

Organy te nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego.

Konkludując, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.