Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 33/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 1-4 i 8, art. 58 par. 1 pkt 1 i par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński, , po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.J. na bezczynność Rady Powiatu w Ż. w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: odrzucić skargę;


UZASADNIENIE

W dniu [...] D.J. złożyła w Kancelarii Ogólnej Starostwa Powiatowego w Ż. pismo procesowe z dnia [...] skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach "za pośrednictwem Powiatowej Rady w Ż.". W jego treści podniosła, że w dniu [...] wysłała do Rady Powiatu w Ż. wezwanie do rozliczenia "kosztów poniesionych i usług niewykonanych" przez Dom Pomocy Społecznej w Ż., za okres od [...] do [...], w kwocie [...]. W tym miejscu podkreśliła, iż żądanie wyrażone w powyższym wezwaniu nie zostało w żaden sposób załatwione i dlatego "domaga się od Rady Powiatu Ż. rozpatrzenia jej skargi jako uzasadnione i konieczne". Równocześnie strona zarzuciła, że w trakcie pobytu we wspomnianej placówce [...], zaś [...].

W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu w Ż. wniosła o jej oddalenie wywodząc, iż zarzuty D.J. były już wielokrotnie wyjaśniane zarówno przez Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Ż. jak i przez Starostwo Powiatowe w Ż. W szczególności, kwestie "niedopłaty" za urlop, czy "wyłudzenia" opłaty za pobyt (w formie egzekucji) w Domu Pomocy Społecznej, zakupu odzieży oraz odmowy korzystania z samochodu służbowego były i są nadal "bezustannie" wyjaśniane a nadto były wielokrotnie rozstrzygane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który oddalał bądź odrzucał skargi złożone w omawianym zakresie. Nadto organ administracyjny zwrócił uwagę, że kontrola zlecona przez Kierownika Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Ż. przeprowadzona w Domu Pomocy Społecznej w tym mieście przez Kierownika Zespołu Kontroli Starostwa Powiatowego w dniach [...] nie wykazała żadnych uchybień w kwestii pobierania odpłatności za leki, dodatku pielęgnacyjnego i wyżywienia pensjonariuszy rzeczonej placówki. W dalszej części odpowiedzi na skargę Rada Powiatu w Ż. podniosła, że w wyliczeniach przedstawionych przez D.J. trudno odnaleźć istnienie podstaw prawnych, na których szacunki te zostały oparte. Oszacowanie finansowe takich aspektów, jak "[...]" ([...] zł), "[...]" ([...] zł), czy "[...]" ([...] zł) budzi wątpliwości co do racjonalności argumentacji podnoszonej przez wyżej wymienioną. Z kolei istota dokonywanych wobec strony czynności, których prawidłowość kwestionuje była jej wielokrotnie jasno i precyzyjnie wyjaśniana w wielu pismach urzędowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 3 §2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 §2 pkt 1-4 tej ustawy, a mianowicie, gdy sprawa administracyjna powinna zostać zakończona:

- decyzją administracyjną;

- postanowieniem, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, a także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty;

- postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

- innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przyjmuje się, iż chodzi tu o akty i czynności podejmowane w sprawach indywidualnych o charakterze publicznoprawnym, wynikających z przepisów prawa w stosunku do uprawnień i obowiązków konkretnych podmiotów. Musi tu zatem istnieć konkretny i ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2004 r., sygn. akt OSK 247/04, publ.: ONSAiWSA 2004 r. nr 2, poz. 30).

W tym miejscu trzeba podkreślić, że istotą bezczynności jest niepodejmowanie przez organy administracji publicznej aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, odnoszących się do konkretnego podmiotu i regulujących jego sytuację prawną. Bezczynność organu administracji publicznej występuje więc wówczas, gdy organ ten w wynikającym z przepisów prawa terminie do załatwienia sprawy nie podjął czynności, do których był zobligowany lub prowadził wprawdzie postępowanie, lecz nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu administracyjnego albo wykonaniem stosownej czynności z zakresu administracji publicznej, którą zobowiązany był podjąć.

W tym kontekście Sąd uznał, że zarzuty podnoszone przez D.J. nie mieszczą się w zakresie kognicji sądów administracyjnych.

W pierwszym rzędzie należy podkreślić, iż kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie jest ocena, czy skarga wyżej wymienionej z dnia [...] rzeczywiście stanowi skargę na bezczynność Rady Powiatu w Ż., czy też raczej skargę w rozumieniu Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).

W rzeczonej skardze wskazano wprawdzie, że jej adresatem jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Nie sposób jednak tracić z pola widzenia, iż strona określiła, że wnosi ją za pośrednictwem Rady Powiatu w Ż. "na nienależyte rozpatrzenie sprawy przez Starostwo Powiatowe Ż.", zaś w jej treści wyraża swe niezadowolenie z postępowania pracowników tej jednostki (tzn. wspomnianego Starostwa Powiatowego), którzy nie ustosunkowali się do zgłoszonego przez nią żądania rozliczenia kosztów związanych z jej pobytem w Domu Pomocy Społecznej oraz wskazuje na [...]. Mając na względzie powyższe skarżąca "domaga się od Rady Powiatu Ż. rozpatrzenia skargi jako uzasadnione i konieczne".

Zdaniem Sądu użycie takich sformułowań świadczy o tym, iż przedmiotem pisma z dnia [...] jest skarga w trybie wnioskowo-skargowym uregulowanym w Dziale VIII K.p.a., a nie na bezczynność wskazanego wyżej organu gminy.

Równocześnie godzi się zaakcentować, że podstawowym zarzutem podnoszonym przez D.J. jest nierozliczenie przez Starostwo Powiatowe w Ż. "kosztów poniesionych i usług niewykonanych przez Dom Pomocy Społecznej w Ż.", których specyfikację zawarła w piśmie z dnia [...], zatytułowanym jako "wezwanie do rozliczenia kosztów". Z treści omawianego pisma wynika, że skarżąca domagała się od Starostwa Powiatowego w Ż. rozliczenia kwoty [...] zł z tytułu niewykonania usług pielęgnacyjno-opiekuńczych od [...] roku, [...], szkód poniesionych w następstwie [...], [...], odmowy korzystania z [...], [...], "[...]" oraz sugestie, aby "[...]".

Tymczasem należy zwrócić uwagę, że kwestia strat materialnych czy też krzywd poniesionych w następstwie wyżej wymienionych zdarzeń należy do właściwości sądu powszechnego i nie podlega rozpoznaniu przez organy administracji ani sądy administracyjne.

Odnosząc się natomiast do wyrażonych w skardze oraz w "wezwaniu..." z dnia [...] negatywnych opinii związanych z pobytem w Domu Pomocy Społecznej w Ż., których adresatem jest Rada Powiatu w Ż. trzeba wyjaśnić, że rozpatrzenie skargi na działalność i sposób wykonywania obowiązków przez pracowników tej placówki jak również pracowników Starostwa Powiatowego w Ż. również nie następuje w formie, o której mowa w art. 3 §2 pkt 1-4 p.p.s.a.

Tymczasem nie budzi wątpliwości, że przy bezczynności organu, musi być spełniony warunek, że to właśnie ten konkretny organ administracji zobowiązany jest do podjęcia określonych czynności, ale ich nie podejmuje w terminie określonym przepisami prawa. Dodatkowo ta zawiniona bezczynność musi być zawsze rozpatrywana na gruncie konkretnej regulacji prawnej. Zatem musi dotyczyć sfery faktów, co do których przepisy prawa zobowiązują właściwy organ administracji do zajęcia stanowiska, bądź wyrażenia opinii (wniosek taki wynika jednoznacznie z brzmienia przywołanego wyżej art. 3 §2 pkt 8 w związku z pkt 1-4 p.p.s.a).

Zważywszy powyższe należało stwierdzić, iż skarga z dnia [...] jest niedopuszczalna i w związku z tym podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 1 p.p.s.a.

Na marginesie warto wyjaśnić, że skarżącej przysługuje prawo do wniesienia skargi w trybie przewidzianym w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. W postępowaniu tym nie podejmuje się żadnych władczych rozstrzygnięć z zakresu administracji publicznej, lecz ocenia się sposób wykonywania zadań lub działalność określonego organu albo jego pracowników.

Trzeba przy tym jeszcze raz podkreślić, że do skarg i wniosków, o których mowa wyżej, nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, bowiem jest to wewnętrzna sprawa tych organów, a skarga jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., podlega odrzuceniu. Sąd w pełni podziela utrwalone w tym zakresie stanowisko judykatury, wyrażone między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 1999 r. sygn. akt. III SAB 7/99, publ.: ONSA 2001 r., nr 1, poz. 27, a także w niepublikowanych postanowieniach tego Sądu: z dnia 6 października 2003 r., sygn. akt II SA/Ka 1735/03; z dnia 12 listopada 2001 r., sygn. akt II SA/Ka 2942/01, z dnia 23 lipca 2001 r., sygn. akt. II SAB 213/00).

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd działając na podstawie art. art. 58 §1 pkt 1 i §3 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.