Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1699/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 2, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 28, art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA – Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2010 r. w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. w Z. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... sierpnia 2009 r. Nr ... w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z [...] maja 2009r. wydaną w trybie art. 88 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 92 ust. 1 oraz art. 96c ustawy z 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006r., nr 234, poz. 1694 z późn.zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn.zm. zwany dalej k.p.a) orzekł o wydaleniu G. I. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, iż w dniu [...] listopada 2008r. Komendant Placówki Straży Granicznej w O. zwrócił się z wnioskiem o wydanie decyzji o wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP. Jak wskazał organ prowadzący postępowanie, cudzoziemiec został zatrzymany [...] listopada 2008r. przez funkcjonariuszy Placówki, w związku z zakończeniem kontroli przeprowadzonej wspólnie z pracownikami Państwowej Inspekcji Pracy.

Wojewoda [...] podał, iż kontrola ta wykazała, że cudzoziemiec wykonywał pracę w okresie od [...] do [...] września 2008r. nielegalnie bez wymaganego zezwolenia na pracę oraz po [...] września 2008r. pracę na innych warunkach niż określone w zezwoleniu na pracę. W zezwoleniu, które w dniu [...] września 2008r. wydał Wojewoda [...] określono, iż praca będzie wykonywana dla K. Sp. zo.o. w Z. z miejscem wykonywania pracy w miejscowości W. Zatem G. I. naruszył, zdaniem organu I instancji przepisy ustawy z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008r., nr 69, poz. 415 z późn. zm.).

Wojewoda [...] podał także, iż prokurent spółki K. złożył wniosek o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca i jako miejsce wykonywania pracy wpisał W. Wojewoda [...] wydał w dniu [...] września 2008r. zezwolenie na pracę zgodnie z wnioskiem pracodawcy, zaś w dniu [...] listopada 2008r. w drodze decyzji dokonał zmiany miejsca wykonywania pracy poprzez dodanie oraz słów "zgodnie z otrzymanymi przez pracodawcę zleceniami". Dopiero tak sformułowany zapis, jak podkreślił organ I instancji uprawniał cudzoziemca do wykonywania pracy w miejscu, do którego wcześniej skierowano go do nielegalnego jej wykonywania.

W toku prowadzonego postępowania organ odwoławczy wskazał, iż nie zachodzą przesłanki będące podstawą do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP, w świetle art. 97 ustawy z 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2006r. nr 234, poz. 1695 z późn.zm.).

Od powyższego rozstrzygnięcia odwołała się spółka "K.", w której cudzoziemiec był zatrudniony, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2009r. Przedmiotowej decyzji zarzuciła naruszenie dyspozycji art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach, a także błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, iż skarżący wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto zdaniem odwołującej się spółki przysługuje jej przymiot strony w niniejszym postępowaniu, gdyż decyzja ta zdaniem spółki ma wpływ na jej interes prawny. Wnoszący odwołanie podkreślił, iż G. I. zmarł przed wydaniem zaskarżonej decyzji, zatem organ nie może wszcząć i prowadzić postępowania, gdyż będzie ono obarczone wadą nieważności.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z [...] sierpnia 2009r. stwierdził na podstawie art. 134 k.p.a. niedopuszczalność wniesionego przez spółkę ".K." odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2009r. orzekającej o wydaleniu G. I. i zobowiązaniu go do opuszczenia terytorium RP w terminie do [...] maja 2009r.

W uzasadnieniu postanowienia Szef Urzędu wyjaśnił, iż zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Jedną z wymienionych w doktrynie, jak wskazał organ II instancji przyczyn niedopuszczalności odwołania jest sytuacja, w której decyzja zaskarżona jest przez osobę, która nie jest stroną w sprawie.

W niniejszej sprawie, co podkreślił organ odwoławczy spółka "K." nie jest stroną w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, gdyż dotyczy ono wydalenia cudzoziemca z terytorium RP, a zatem interesu prawnego lub obowiązku konkretnej osoby fizycznej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka "K.", zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu błędną wykładnię przepisu art. 28 k.p.a. poprzez przyjęcie, że spółka jako pracodawca cudzoziemca nie jest stroną w przedmiotowej sprawie oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 134 k.p.a. Ponadto autor skargi domaga się rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia w całości, a w przypadku uznania, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia wniósł o jego uchylenie w całości.

Skarżąca spółka nie podziela stanowiska organu odwoławczego, zgodnie z którym nie jest ona stroną postępowania w sprawie o wydalenie swojego pracownika, gdyż jej zdaniem interes prawny spółki wynika z tzw. "prawa refleksowego". Decyzja o wydaleniu cudzoziemca powoduje z mocy prawa cofnięcie zezwolenia na pracę oraz obowiązek poniesienia kosztów wydalenia przez skarżącego co powoduje, zdaniem wnoszącej skargę, że posiada przymiot strony.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Pełnomocnik organu odpowiadając na wezwanie Sądu, pismem z 18 listopada 2009r. poinformował, iż organ przychyla się do wniosku skarżącej spółki o rozpoznanie sprawy w trybie postępowania uproszczonego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, albowiem spełnione zostały przesłanki z art.119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.], dalej - p.p.s.a. Oceniając zasadność skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż nie mogła ona odnieść skutku, gdyż okazała się bezzasadna.

Skarżąca spółka zarzuciła organom błędną wykładnię przepisu art. 28 k.p.a. oraz niewłaściwe zastosowanie wymagań art. 134 k.p.a., z czym Sąd się nie zgodził. Zdaniem Sądu postępowanie przeprowadzone przez organ odpowiadało wymaganiom postawionym przez przepisy postępowania administracyjnego, a wskazane przez spółkę przepisy art. 28 i art. 134 k.p.a. organ zastosował w sposób prawidłowy i rzetelny.

Prawidłowo organ uznał, iż spółka "K." nie posiada legitymacji do wniesienia odwołania w sprawie wydalenia G. I. z terytorium RP, dając temu wyraz w treści postanowienia z [...] sierpnia 2009r. wydanego w trybie art. 134 k.p.a., zgodnie, z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006r. nr 234, poz. 1694 z późn.zm.) cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy albo podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej. W postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2009r. organ rozstrzygnął kwestię wydalenia cudzoziemca z terytorium RP z uwagi na wykonywanie pracy nielegalnie bez wymaganego zezwolenia na pracę, a po uzyskaniu zezwolenia na innych warunkach niż tam określone. Stroną tego postępowania, a zatem również uprawniony do złożenia odwołania był sam zainteresowany G. I., a nie jego pracodawca, który ma, jak słusznie przyjął organ jedynie interes faktyczny, a nie interes prawny w uchyleniu cudzoziemcowi decyzji o wydaleniu z Polski. Należy zatem uznać, iż decyzja Wojewody [...] pozostaje bez wpływu na sferę praw i obowiązków spółki.

Spółka "K." wywodzi swe prawa do bycia stroną w postępowaniu ze statusu pracodawcy cudzoziemca, jak wskazuje skarżący zainicjował on jako pracodawca postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na pracę, co z kolei umożliwiło spółce podpisanie umowy o pracę z zainteresowanym.

Sąd zwraca uwagę na fakt, iż nie ma znaczenia sam fakt bycia przez spółkę pracodawcą cudzoziemca, a uprawienie do wniesienia odwołania nie może wywodzić się z jakiejkolwiek czynności prawnej np. z podpisanej z cudzoziemcem umowy o pracę. Spółka nie była legitymowana do wniesienia odwołania, gdyż uprawnienie to służy jedynie stronom (art. 127 § 1 k.p.a.), którą pracodawca cudzoziemca w sprawie o jego wydalenie nie jest. O oczywistym braku legitymacji można mówić bowiem wówczas gdy ustalenie takie ma wymiar obiektywny.

Za nieuzasadniony zatem należy uznać zarzut skarżącej spółki dotyczący naruszenia treści art. 28 k.p.a., w myśl którego stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Należy stwierdzić, iż pojęcie strony o jakim jest mowa w art. 28 k.p.a. może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, czyli z normy prawnej, która stanowi podstawę do ustalenia uprawnienia lub obowiązku, jak słusznie przyjął organ odwoławczy (por. wyrok NSA z 19 stycznia 1995r. I SA 1326/93, z glosą A. Agopszowicza, I. Lipowicz.).

Decyzja skarżona odwołaniem z [...] czerwca 2009r. spółki "K." rozstrzyga jak już wskazano o wydaleniu z terytorium RP jej pracownika G. I., zatem wniesione przez spółkę odwołanie nie może być merytorycznie rozpoznane.

Skoro odwołanie od decyzji organu I instancji mogła wnieść tylko strona postępowania, to postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] sierpnia 2009r., stwierdzające niedopuszczalność odwołania wniesionego przez pracodawcę cudzoziemca - spółkę "K." jest zgodne z prawem.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę spółki oddalił.