Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1257/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana
Powołane przepisy: article: art. 32-35 i art. 36
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie WSA Renata Czeluśniak Aldona Gąsecka- Duda / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Zakopanem na decyzję Starosty Tatrzańskiego Nr 183/10 z dnia 14 maja 2010 r., znak AB.II.7351/ZAK-124/10 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., znak [...], Starosta Tatrzański zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił A. D. i A. D. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego (mieszkanie, apartamenty do wynajęcia z restauracją) wraz z urządzeniami budowlanymi obejmującymi : dojazdy, dojścia, miejsca postojowe, miejsce na odpady stale, przyłącz gazowy na działce nr "1", obr. [...] w Z., oraz budowę zjazdu z drogi gminnej - działka nr "2", na działkę nr "1", obr. [...] w Z. (kategoria obiektu XIII i XIV). W podstawie prawnej powołał art. 28, art.33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane ( tekst jednol. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm. ) oraz art.104 k.p.a. Jako obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust.2 ustawy - Prawo budowlane wskazał nieruchomości stanowiące działki nr nr : "1", "2", "3", "4", "5" - obr. [...] w Z..

Orzekając w ten sposób podał, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją Burmistrza Miasta Zakopane o warunkach zabudowy terenu znak [...] z dnia [...] września 2009r., która jest ostateczna. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy a także został sporządzony zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, tj. m. in. rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Budynek zaprojektowano w technologii murowanej z dachem nierozprzestrzeniającym ognia. Odległość od granic działek jest zgodna z § 12 powyższego rozporządzenia. Odległości między budynkami są zgodne z § 271 tego rozporządzenia. Projektanci wykazali, że działka nr "3", obr. [...], stanowiąca własność inwestorów i ich syna nie jest działką budowlaną ze względu na jej parametry i będzie użytkowana jako teren zielony. Na terenie objętym wnioskiem zapewniono liczbę miejsc postojowych zgodną z wymogiem decyzji warunków zabudowy. Oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej zostały przez projektantów i sprawdzających złożone. Prawidłowość rozwiązań została potwierdzona przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, rzeczoznawcę do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy, rzeczoznawcę do spraw higieniczno – sanitarnych. Wniosek o pozwolenie na budowę jest kompletny - zawiera 4 egzemplarze projektu budowlanego, zaświadczenia projektantów i sprawdzających o przynależności do izb samorządu zawodowego, ostateczną decyzję warunków zabudowy, a także oświadczenie o dysponowaniu na cele budowlane wnioskowanymi działkami, czym wypełniono dyspozycję art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia została przez projektanta sporządzona. Sprawdzono posiadanie przez projektantów wymaganych uprawnień budowlanych. Inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z wymogiem art. 96 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko rozważono, czy projektowana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, stwierdzając, że takiego oddziaływania nie będzie.

W związku ze spełnieniem wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 1 i ust. 4 Prawa budowlanego , należało udzielić wnioskowanego pozwolenia na budowę.

Z akt administracyjnych wynika, że za strony postępowania w powyższej sprawie uznano inwestorów A. D. i A. D. oraz D. D., B. Z., W. R. i Urząd Miasta Zakopane Referat Drogownictwa. W dniu 8 czerwca 2010r. odnotowano, że decyzja Starosty Tatrzańskiego nr [...] z [...] maja 2010 r., znak [...], wobec jej niezaskarżenia stała się ostateczna z dniem 4 czerwca 2010r. i podlega wykonaniu.

Od powyższej ostatecznej decyzji skargę z dnia 28 września 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł za pośrednictwem Starosty Tatrzańskiego niebiorący udziału w postępowaniu administracyjnym Prokurator Rejonowy w Zakopanem, domagając się jej uchylenia jako wydanej z naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a nadto z naruszeniem przepisów postępowania w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy.

Zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego skarżący wskazał na naruszenie art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o nieprawomocną decyzję Burmistrza Miasta Zakopane z dnia [...] września 2009 r., znak [...] o warunkach zabudowy. Wskazał też na naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane poprzez nie uznanie za strony postępowania : F. W. W., J. T., Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie i M. R. - wymienionych w decyzji Burmistrza Miasta o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2009 r., znak [...], a nadto: M. C. – K., M. W. W., Z. C., A. J., J. T., RZGW w Krakowie, A. D., B. i P. D. – M. oraz H. M. - podczas gdy z analizy materiału zebranego w toku postępowań o ustalenie warunków zabudowy prowadzonych przez Urząd Miasta Zakopane w sprawie znak [...] oraz w sprawie znak [...], a także z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia [...] września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 494/09 jednoznacznie wynika, że interes prawny tych osób został naruszony i winny posiadać status strony.

Co do obrazy przepisów postępowania skarżący wskazywał na naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie wszystkich dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a w szczególności nie zapoznanie się z całością dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania znak [...].

Powyższe zarzuty rozwijał w uzasadnieniu skargi, akcentując kwestię naruszenia interesu prawnego osób pominiętych jako strony postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę oraz uchybienia w tym zakresie popełnione także na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Wskazywał dodatkowo na brak w aktach administracyjnych postanowienia o wszczęciu postępowania na wniosek A. D. i A. D. w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

W piśmie procesowym z daty [...] listopada 2010r. Prokurator Rejonowy w Zakopanem zarzucał dodatkowo, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 32 ust. 1 pkt 1, art.33 ust. 1, art.33 ust.2 pkt 2, art.34 ust.3 pkt 1, art.34 ust.3 pkt 3 lit. b, art.35 ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 Prawa budowlanego, raz § 12 ust. 1, § 19 ust.2 pkt 2, § 28 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Każdy z powyższych zarzutów skarżący uzasadniał odrębnie w obszernych wywodach pisma.

I tak, poddając analizie zaskarżoną decyzję oraz regulacje z art. art.33 ust. 1, art. 34 ust. 3 pkt 1 , art. 3 pkt 1a i 9 ustawy - Praw budowlane uznawał za naruszające prawo zatwierdzenie projektu budowlany i udzielenie pozwolenia na budowę w zakresie inwestycji kubaturowej (zresztą bez instalacji wewnętrznych), zjazdu oraz wyłącznie przyłącza gazowego przy pozostawieniu poza jego zakresem pozostałych przyłączy.

Co do naruszenia art. 33 ust.2 pkt 2 Prawa budowlanego zwracał uwagę na treść dostępnych w sprawie dokumentów dotyczących lokalizacji zjazdu z drogi publicznej gminnej - ul. [...] w Z. , które nie są spójne. Niezależnie od wskazywał , że ze wszystkich tych dokumentów wynika jednakże, że zaprojektowany zjazd na działkę nr "1" odbywać się ma z działki nr "6". Inwestorzy nie złożyli oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie działki "7".

Nawiązując do art. 34 ust.3 pkt 1 Prawa budowlanego oraz § 8 ust.3 rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego podnosił, że zatwierdzony przez organ projekt zagospodarowania działki jest mało czytelny, nie zawiera wskazania odległości projektowanego budynku od granic działki nr "3", jak również odległości projektowanego tarasu od granicy działki nr "8". Z projektu zdaje się nadto wynikać, że od strony północno-wschodniej zaprojektowany został drugi zjazd, prowadzący na istniejącą (zaznaczoną na projekcie) drogę przebiegającą po działce nr "9", a następnie po działce "10". Budzi to o tyle wątpliwość, że jak organ ustalił, działka nr "2" stanowi drogę gminna, a brak jest ustaleń co do charakteru drogi biegnącej po działce "10". Wątpliwe jest zatem powiązanie układu komunikacji wewnętrznej . projektowanej inwestycji z istniejącą komunikacją zewnętrzną. Nadto, na projekcie zagospodarowania zaznaczono przebieg przyłączy : wodociągowego, kanalizacyjnego i gazowego. Wydaje się, że przyłącza te przebiegają po działkach nr nr "11" i nr "12". Zaskarżona decyzją zatwierdzono ten projekt w całości, co pozostaje w sprzeczności z zakresem inwestycji wynikającym z treści pozwolenia na budowę.

W postępowaniu nie brali przy tym udziału właściciele działek nr "11" i "12".

Skarżący podawał, że z art.34 ust.3 pkt 3 b Prawa budowlanego wynika, iż projekt budowlany powinien zawierać oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych. Tak właśnie kwestia budzi w sprawie wątpliwości. W szczególności, na k. 14 akt administracyjnych znajduje się oświadczenie Burmistrza Miasta Zakopane z dnia 26 kwietnia 2010 r. o treści : " Oświadczam, że nieruchomość obejmująca działkę ewid. nr "1" obr. [...] położona w Z. przy ul. [...] posiada możliwość bezpośredniego połączenia drogą publiczną gminną- ul. [...]". Oświadczenie to nie jest wystarczające, gdyż nie wynika z niego z jaką drogą, o jakim numerze, odpowiadającej której działce ewidencyjnej, działka inwestorów ma bezpośrednie połączenie. Poza tym jest ono niejasne, gdyż stwierdza, że działka inwestorów położona przy ul. [...] posiada możliwość bezpośredniego połączenia z drogą publiczną gminna - ul. [...]. Zdaje się zatem z niego wynikać, że działka inwestorów nie przylega do drogi publicznej. W części opisowej projektu budowlanego zjazdu podano zaś, że przedmiotem opracowania jest zjazd z drogi gminnej nr ew. "2" ul. [...] w Z., co jest niezgodne z tym oświadczeniem. Nadto, jak wyżej wskazano, według map z k. 10 i 11 projektu działka nr "2" tylko jednym punktem styka się z działka inwestorów. Z żadnego dowodu znajdującego się w aktach nie wynika przy tym, że działka ta stanowi ul.[...], ani też jaki jest przebieg drogi gminnej - ul.[...]. Obowiązkiem organu było zatem wątpliwości te wyjaśnić. Uwzględniając regulacje zawarte w art.7 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, nie każda droga, której właścicielem jest gmina, jest drogą publiczną. Konieczną przesłanką do skutecznego podjęcia przez radę gminy uchwały o zaliczeniu drogi do kategorii dróg gminnych jest legitymowanie się przez gminę prawem własności do gruntów, po których droga taka przebiega. Droga, która nie jest własnością gminy nie może być drogą gminną i z tego powodu nie może być też zaliczona do dróg gminnych. Jak wynika z akt administracyjnych zaznaczona na mapie droga dojazdowa do działki inwestorów biegnie po działkach nr nr "10", "7" "13" oraz "2". Jedynie odnośnie tej ostatniej działki dostępny jest w nich wypis z ewidencji gruntów, stwierdzający, że działka ta stanowi własność gminy. Nie wynika jednakże z tego dokumentu, że działka ta stanowi drogę publiczną w rozumieniu ustawy o drogach publicznych.

Odnośnie zarzutów naruszenia art. 35 ust. 1pkt 1, pkt 2, pkt 3 Prawa budowlanego, § 12 ust.1, § 19 ust.2, § 28 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. skarżący zwracał uwagę na brak wyjaśnień co do przyczyn, dla których nie zaprojektowano żadnych miejsc postojowych dla pozostałych usług, jak również na braki w projekcie realizacji zawartych w decyzji o warunkach zabudowy wymogów dotyczący odprowadzania wód opadowych, gdzie określono również warunki co do zaprojektowania tych przyłączy. Skarżący zwracał dalej uwagę, że zatwierdzony projekt budowlany - branżowy zawiera projekt przyłącza wody, kanalizacji sanitarnej i gazowej, mimo, iż wyłącznie przyłącze gazowe było objęte wnioskiem. Pomimo to został przez organ zatwierdzony. Nadto, w zakresie przyłącza wodno-kanalizacyjnego nie zawiera on projektu zagospodarowania działki, stąd nie określa w sposób graficzny przebiegu tych przyłączy. Uwzględniając dalej wymogi z § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich , należy zauważyć, że w projekcie zagospodarowania działki nie została naniesiona odległość między północną granicą działki nr "9" i północną granicą działki nr "3". Od strony działek "14", "11" i "12" granice te są równolegle, tworząc długi i wąski pas terenu o szerokości, jak wynika ze skali mapy, około 3-4 m. Pas ten nie stanowi jednakże odrębnej działki ewidencyjnej, ale jest częścią działki nr "3". Wobec powyższego działką budowlaną jest cała działka nr "1". Pomimo faktu, że jej kształt od północnej granicy działki inwestora nie zezwala na jej zabudowę w tej części, pas terenu między działką nr "1" a działkami "14", "11" i "12" nie został wyodrębniony geodezyjnie i nie utracił charakteru części działki budowlanej. Jak wynika z projektu zagospodarowania działki budynek zaprojektowano w granicy (narożniki). Przepis § 12 ust.2 rozporządzenia stanowi zaś , że sytuowanie budynku dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wyjątki te w niniejszej sprawie nie zachodzą. Prowadzi to do konkluzji, że wymagane przepisami techniczno-budowlanymi odległości projektowanego budynku od granicy działki nie zostały zachowane. Ponadto, jak wynika z § 19 ust. 2 pkt 2 cytowanego rozporządzenia odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 6 m - w przypadku 5-60 stanowisk włącznie. W omawianym projekcie odległość ta wynosi 3,5 ewentualnie 5 m , gdyż projekt zagospodarowania nie jest czytelny. Wreszcie jak wynika z § 28 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie działka budowlana, na której sytuowane są budynki powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. W razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Dlatego też w projekcie budowlanym wymagane jest, niezależnie od warunku nałożonego decyzją o warunkach zabudowy, zaprojektowanie sposobu odprowadzenia tych wód.

W odpowiedzi na skargę Starosta Tatrzański podnosił, że przepis art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawo budowlane nie został naruszony, ponieważ do wniosku została dołączona ostateczna decyzja Burmistrza Miasta Zakopane o warunkach zabudowy.

Wskazał dalej, że postępowanie o pozwolenie na budowę jest określone w rozdziale IV ustawy Prawo budowlane. Stosownie do postanowień zawartych w art. 28 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści, lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji., Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust.20 tej ustawy, obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przy lokalizacji projektowanego budynku na działce budowlanej obowiązują warunki zawarte w przepisach § 12, § 13, § 60, § § 271—273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przedmiotowy budynek został zaprojektowany jako obiekt nierozprzestrzeniający ognia (dach z pokryciem niepalnym, ściany w konstrukcji niepalnej). Został on zlokalizowany od granicy działki nr "11" w odległości 5,50 m i 14,78 m od istniejącego budynku ze ścianami z materiałów niepalnych i dachem z materiałów palnych, oznaczonego liczbą 12 na tej działce. Zgodnie z przepisem zawartym w § 271 ust. 2 jeżeli jedna ze ścian od strony sąsiedniego budynku lub pokrycie dach jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległości określone w ust. 1 należy zwiększyć o 50% a więc odległość ta winna wynosić 12m. Tak więc, odległości projektowanego budynku są zgodne z wyżej wymienionymi przepisami rozporządzenia. Również w odniesieniu do innych działek i budynków nie zostały naruszone przepisy rozporządzenia, w tym odległości zawarte w § 271. Projektowany budynek został bowiem zlokalizowany w odległości 18,17 m od budynku oznaczonego liczbą 13, ze ścianami z materiałów niepalnych i dachem z materiałów niepalnych na działce nr "14" oraz 14,56 m od budynku mieszkalnego ze ścianami z materiałów niepalnych i dachem z materiałów palnych oznaczonego liczbą 15 na działce nr "8" i 8,17 m od budynku gospodarczego ze ścianami z materiałów niepalnych i dachem z materiałów niepalnych na tej działce. Ponadto, projektowany budynek zlokalizowany jest na działce położonej od 4 m – 5 m niżej (rzędna 807,70 – 807,90) niż istniejące budynki na działkach nr nr "12", "11", "14" (rzędne 811,60 – 813, 70). Natomiast działka nr "15", której właścicielami są B. D., P. D. i H. M. oddalona jest około 40.0 m od granicy inwestycji (karta nr 10 i 196 w proj.)

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. organ wyjaśnił, że postępowanie o wydanie decyzji warunkach zabudowy jest odrębnym postępowaniem prowadzonym przez Burmistrza Miasta Zakopane. Organ nie miał zatem wglądu do akt tego postępowania. Ponadto, inwestorzy do wniosku załączyli ostateczną decyzję znak [...], czym wypełnili dyspozycję art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane.

Uczestnik A. D. w toku postępowania sądowoadministracyjnego nie odniósł się merytorycznie do zasadności wniosków i zarzutów skargi, a także jej uzupełnienia dokonanego w piśmie z daty 30 listopada 2010r. Uczestnik wnosił jednakże w pismach z 29 listopada 2010r. i 10 grudnia 2010r. o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 21 grudnia 2010r., co motywował faktem doręczenia mu nie skargi, lecz kserokopii skargi, oraz uznawał za brak możliwości przygotowania się do tego posiedzenia i złożenia odpowiedzi na skargę. W obu pismach uczestnik zawarł także zarzuty i wnioski dotyczące innego, prowadzonego odrębnie postępowania sądowoadministracyjnego, w którym zaskarżono ostateczną decyzję Burmistrza Miasta Zakopane z dnia [...] września 2009 r., znak [...] o ustaleniu warunków zabudowy.

Podobnie uczestniczka A. D. w toku postępowania sądowoadministracyjnego nie odniosła się merytorycznie do zasadności wniosków i zarzutów skargi, a także jej uzupełnienia dokonanego w piśmie z daty 30 listopada 2010r. Uczestniczka wnosiła jednakże w pismach z 29 listopada 2010r. i 10 grudnia 2010r. o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 21 grudnia 2010r., co motywowała faktem doręczenia jej nie skargi, lecz kserokopii skargi, oraz uznawała za brak możliwości przygotowania się do tego posiedzenia i złożenia odpowiedzi na skargę. W obu pismach uczestniczka zawarła także zarzuty i wnioski dotyczące innego, prowadzonego odrębnie postępowania sądowoadministracyjnego, w którym zaskarżono ostateczną decyzję Burmistrza Miasta Zakopane z dnia [...] września 2009 r., znak [...] o ustaleniu warunków zabudowy.

Również uczestnik D. D. w toku postępowania sądowoadministracyjnego nie odniósł się merytorycznie do zasadności wniosków i zarzutów skargi, a także jej uzupełnienia dokonanego w piśmie z daty 30 listopada 2010r. Uczestnik złożył jednakże pismo z daty 10 grudnia 2010r., w którym domagał się o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 21 grudnia 2010r., co motywował faktem doręczenia mu nie skargi, lecz kserokopii skargi. Uznawał przy tym, że powyższe uniemożliwia mu przygotowania się do rozprawy i złożenia odpowiedzi na skargę. Oświadczył również, że w całości podtrzymuje argumentację zwartą w piśmie A. D.. W piśmie tym uczestnik D. D. zawarł także zarzuty i wnioski dotyczące innego, prowadzonego odrębnie postępowania sądowoadministracyjnego, w którym zaskarżono ostateczną decyzję Burmistrza Miasta Zakopane z dnia [...] września 2009 r., znak [...] o ustaleniu warunków zabudowy.

Pozostałe osoby biorące udział w postępowaniu administracyjnym jako strony, będące uczestnikami postępowania sądowadministracyjengo, nie zajęły stanowiska co do zasadności skargi oraz innych składanych w sprawie wniosków.

W związku z treścią postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2010r. sygn. akt II SA/Kr 1257/10, wydanego w uwzględnieniu wniosku zawartego w piśmie z daty 3 listopada 2010r., uzupełnionego w piśmie z dnia 6 grudnia 2010r., stronami postępowania sądowoadministracyjnego zostały również osoby niebiorące udziału w sprawie zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji, a to : J. T., B. D. M., P. D., H. M. i M. C..

Wyżej wymienieni domagając się w piśmie z dnia 3 listopada 2010r. dopuszczenia ich do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym wskazywali, że zostali pominięciu jako strony w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji pomimo, że są najbliższymi sąsiadami nieruchomości, na której jest realizowana inwestycja mająca funkcjonować w przyszłości jako tzw. dom weselny. Wskazywali, że zlokalizowanie tak dużego obiektu usługowego w dzielnicy, willowej musi oddziaływać na ich nieruchomości choćby w zakresie dopuszczalnego hałasu, czy ograniczenia możliwości parkingowych, zaś już obecnie odczuwane są negatywne skutki prowadzenia prac od świtu do nocy przy użyciu ciężkiego sprzętu. Opisywali także zabiegi związane z podziałem nieruchomość jakie podjęli inwestorzy dla oddzielenia swojego terenu od sąsiadów wąskim pasem gruntu w celu ich eliminacji z postępowań dotyczących zagospodarowania terenu. Podnosili także, że złożyli wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego i wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, który nie został rozpoznany.

W piśmie uzupełniającym z dnia 6 grudnia 2010r. J. T., B. D. M., P. D., H. M. i M. C. złożyli wnioski dowodowe oraz stosowne dokumenty dla wykazania ich interesu prawnego jako stron postępowania sądowadministracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu , stosownie do art. 151 p.p.s.a.

Mając na uwadze treść opisanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału i przebiegu postępowania należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie wobec skuteczności większości podnoszonych w niej zarzutów.

W przedmiotowej sprawie brak było przeszkód do merytorycznego rozpoznania skargi, która została złożona w dniu 28 września 2010r., z zachowanie trybu wynikającego z art. 54§ 1 p.p.s.a., przez Prokuratora Rejonowego w Zakopanem niebiorącego udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji, z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 53 § 3 p.p.s.a. Skargi wnoszonej przez prokuratora nie dotyczy wymóg uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia( art. 52 p.p.s.a.). Przedmiotowa decyzja, którą doręczono stronom, jest decyzją ostateczną.

Przystępując do merytorycznego rozpoznania skargi uwzględniono także regulację z art. 56 p.p.s.a., który stanowi, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu.

Datą wszczęcia postępowania przed sądem jest data wniesienia skargi. Taki wniosek można wyprowadzić z brzmienia art. 54 § 1- 2 p.p.s.a. Z regulacji zawartych w tych przepisach wynika, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, jednakże organ ten pośredniczy jedynie w jej przekazaniu. Tak złożona skarga jest skargą wniesioną do sądu, natomiast rzeczą organu jest jedynie przekazanie skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.

Przy ustalaniu daty wszczęcia postępowań administracyjnych, o których mowa w art. 56 p.p.s.a. nie obowiązuje jedna reguła. Pewne podobieństwa występują pomiędzy postępowaniem o stwierdzenia nieważności aktu oraz dotyczącym wznowienia postępowania. W tych bowiem trybach wewnętrznej kontroli nadzwyczajnej - w przeciwieństwie do pozostałych postępowań, nie obowiązuje subiektywne pojęcie strony oraz zasada z art. 61§3 k.p.a. W przepisach o wznowieniu postępowania oraz dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji ustawodawca wprowadził wyraźne odrębne etapy służące rozstrzyganiu o dopuszczalności uruchomienia postępowania. W tym zakresie przewidział również specyficzny rodzaj aktów administracyjnych odmownych, różny od decyzji o umorzeniu postępowania, w postaci decyzji o odmowie wznowienia postępowania ( art. 149 §3 k.p.a.), czy o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ( art. 157 § 3 k.p.a. ). Wznowienie postępowania w sprawie zainicjowanej wnioskiem strony, albo z urzędu następuje stosownie do art. 149 § 1 k.p.a. w drodze postanowienia, które w myśl § 2 tego artykułu, stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Dopiero ten etap może zostać uznany za wszczęcie postępowania administracyjnego w celu wznowienia postępowania, nie zaś poprzedzający go związany z wpływem wniosku strony , albo czynnościami podejmowanymi z urzędu w celu wznowienia postępowania. Odmienne niż wyżej prezentowana wykładnia nie znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach prawa, zaś próba innego podejścia byłaby równoznaczna z możliwością zablokowania zewnętrznej kontroli legalności aktów administracyjnych wydawanych przez organu administracji publicznej nawet przez podmioty nieuprawnione i bez spełnienie podstawowych wymogów, sprzecznie do gwarantowanego konstytucyjnie prawa do sądu.

Z przedstawionych akt administracyjnych wynika, że w dniu 10 września 2010r. J. T. B. D., P. D., H. M. i M. C. złożyli do Starosty Tatrzeńskiego wniosek z daty 8 września 2010r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją tego organu nr [...] z [...] maja 2010 r., znak [...]. Starosta Tatrzański w dniu [...] października 2010r., na podstawie art. 149 k.p.a. w związku z art. 145 § pkt 4 k.p.a. wydał postanowienie znak [...] o wznowieniu na wniosek wyżej wymienionych postępowania zakończonego ostateczną z [...] maja 2010 r., znak [...]. W aktach administracyjnych brak przy tym dowodów jego doręczenia stronom.

Powyższe postanowienie zostało przy tym wydane już po wniesieniu skargi w niniejszej sprawie, stąd nie zostały spełnione przesłanki do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 56 p.p.s.a.

Wydanym na rozprawie dnia z dnia 21 grudnia , sygn. akt II SA/Kr 1257/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił jako bezzasadne uprzednio opisane wnioski uczestników A. D., A. D. i D. D. o odroczenie rozprawy .

Decyzja co do odroczenia rozprawy należy do sądu, który orzeka w tym przedmiocie w formie postanowienia wpisywanego do protokołu rozprawy, na które nie przysługuje zażalenie.

Odroczenie rozprawy może nastąpić tylko z ważnej przyczyny i nawet zgodny wniosek złożony w trybie art. 99 p.p.s.a nie jest dla sądu wiążący. Takiego zgodnego wniosku w sprawie niniejszej nie złożono, zaś odroczenia rozprawy domagali się tylko uczestnicy A. D., A. D. i D. D.. O oddalenie tego wniosku wnosił natomiast skarżący.

Ocena przesłanek stanowiących uzasadnienie wniosku należy do sądu, który może wniosek uwzględnić lub go oddalić, jeżeli uzna, że żadna z tych przyczyn nie spełnia kryterium ważności w rozumieniu powyższego przepisu. Ważne przyczyny, które obligują sąd do odroczenia rozprawy, wskazuje sam ustawodawca w art. 109, 110, czy 187 § 1 p.p.s.a. Stosownie do art. art. 109 p.p.s.a. rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. Artykuł 110 p.p.s.a. stanowi, że rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd postanowi zawiadomić o toczącym się postępowaniu sądowym osoby, które dotychczas nie brały udziału w sprawie w charakterze stron. Artykuł 187 § 1 p.p.s.a., dotyczy zaś postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Na okoliczności podane w tych regulacja uczestnicy nie wskazywali, zaś z nimi związane przesłanki do odroczenia rozprawy nie zostały spełnione.

W szczególności, z art. art. 91 § 1 -1 wynika, że posiedzenia sądowe wyznacza przewodniczący z urzędu, ilekroć wymaga tego stan sprawy, o posiedzeniach jawnych zawiadamia się strony na piśmie lub przez ogłoszenie podczas posiedzenia, przy czym stronie nieobecnej na posiedzeniu jawnym należy zawsze doręczyć zawiadomienie na następne posiedzenie. Zawiadomienie powinno być doręczone co najmniej na siedem dni przed posiedzeniem. W przypadkach pilnych termin ten może być skrócony do trzech dni.

Zarówno stronom , jak i uczestnikom, a także osobom wnoszące o dopuszczenie ich do udziału w sprawie w takim charakterze zawiadomienia o rozprawie doręczono skutecznie, ze znacznie większym wyprzedzeniem niż wymagane . Równocześnie z tymi zawiadomieniami doręczono : skarżącemu - kserokopię odpowiedzi na skargę oraz wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie z dnia 3 listopada 2010r. ; Staroście Tatrzańskiemu - odpis wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie z dnia 3 listopada 2010r.; uczestnikom - kserokopie skargi i odpowiedzi na skargę oraz odpisy wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie z dnia 3 listopada 2010r. Także w późniejszym okresie wyżej wskazane podmioty otrzymywały wpływającą do akt sprawy korespondencję, za wyjątkiem pisma J. T., B. D. M., P. D., H. M. i M. C. z dnia 6 grudnia 2010r. ( data wpływu 10 grudnia 2010r. ) oraz pism A. D., A. D. i D. D. z dat 10 grudnia 2010r. Pismo J. T., B. D. M., P. D., H. M. i M. C. z dnia 6 grudnia 2010r. odczytano i doręczono osobom obecnym na rozprawie, zaś pisma uczestników , które wpłynęły w jednym egzemplarzu zaś zawierały znane już wnioski - odczytano. Pismo z 6 grudnia 2010r. nawiązuje do wniosków, twierdzeń i zrzutów zawartych w piśmie z dnia 3 listopada 2010r. o dopuszczenie do udziału w sprawie, z którymi nie podjęto polemiki. Zatem późniejsze przesłanie na zarządzenie z dnia 30 listopada 2010r., zgodnie z wezwaniem z daty 2 grudnia 2010r. dokumentów umożliwiających rozpoznanie wniosku z 3 listopada 2010r. nie stanowiło przesłanki do odroczenia rozprawy.

W sprawie rozpoznano wszelkie złożone pisma stron, uczestników oraz osób składających wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie.

Okoliczności podawane w pismach uczestników A. D. i A. D. z dnia z 29 listopada 2010r. i 10 grudnia 2010r. oraz w piśmie uczestnika D. D. z dnia 10 grudnia 2010r. nie stanowią powodów uzasadniających odroczenie rozprawy, w szczególności innych ważnych przyczyn niż wynikające wprost z przepisów. Wbrew odmiennym twierdzeniom zawartym w tych pismach, uczestnicy znali treść inicjującej postępowanie skargi oraz dysponowali czasem dostatecznym do wniesienia odpowiedzi na skargę, której złożenie nie było ich obowiązkiem. Zarzut uczestników dotyczące sposobu powiadomienia ich o treści skargi nie są trafne. Artykuł 47 § 1 p.p.s.a. , który dotyczy także skargi przewiduje, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Pism należy doręcz także uczestnikom od momentu, gdy przysługuje im taki status w postępowaniu sądowoadministracyjnycm ( art. 32- 33 p.ps.a. ) Skarga w niniejszej sprawie wpłynęła bez załączników , zaś doręczenie jej kserokopii spełnia wymóg doręczenia odpisu pisma. W orzecznictwie podnosi się bowiem trafnie, że istotą odpisu jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma ( tak NSA w postanowieniu z dnia 23 czerwca 2008r., sygn. akt I OZ 407/08, zam. zb. LEX nr 494339 ). Wskazuje się w nim także słusznie, że sąd jest władny wykonać dodatkową kopię zażalenia we własnym zakresie, a tym samym nadać prawidłowy bieg złożonemu pismu ( tak NSA w postanowieniu z nia 27 czerwca 2008r. , sygn. akt I OZ 430/08, zam. zb. LEX nr 493811).

Zagadnienie dotyczące poszerzenia na etapie postępowania sądowoadministracyjnego kręgu podmiotów mających interes prawny do uczestniczenia w sprawie zostaną omówione ze względów systematycznych po dokonaniu analizy legalności zaskarżonej decyzji oraz postępowania prowadzącego do jej wydania.

Przystępując do rozważań dotyczących zasadności skargi należy stwierdzić, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek A. D. i A. D. z dnia 11 marca 2010r., w którym zawarto żądanie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalno-usługowego wraz z urządzeniami budowlanymi obejmującymi : dojazdy, dojścia, miejsca postojowe, miejsce na odpady stale i przyłącz gazowy na działce nr "1", obr. [...] w Z., oraz zjazdu z działki nr "2", obr. [...] w Z..

Zasadnicze znaczenie przy kontroli legalności zaskarżonej decyzji mają regulacje zawarte w art. 32- 35 i art. 36 ustawy z dnia ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo budowlane ( tekst jednol. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm. – dalej również w skrócie Pb) oraz rozporządzeniach wykonawczych, do których ona odsyła, jak również przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem zmian wynikających z art. 28 ust. 2 – 4 Pb.

Szczególne wymogi jakie powinien spełniać wniosek o pozwolenie na budowę oraz warunki jego skutecznego złożenia zostały określone w art. 32 Pb , przy czym kontrola realizacji tam wymienionych przesłanek należy do organu właściwego do wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Nadto, stosownie do art. 35 ust. 1 Pb :

"1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7."

Artykuł 35 ust. 3 Prawa budowlanego stanowi, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Jak wynika z treści art. 35 ust. 4 Pb, tylko w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Niespełnienie tych wymagań winno zatem skutkować wydaniem decyzji odmownej. Właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki ( art. 35 ust. 5 Pb ).

Stosownie do art. 7 k.p.a - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej , której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a.

Odnosząc te uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy wskazać, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 k.p.a w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego. Ma ono w znacznej części charakter blankietowy , w tym pozbawione jest szeregu koniecznych ustaleń. Niezależnie od tego, analiza przedstawionych akt administracyjnych wskazuje, że Starosta Tatrzański zawarł w uzasadnieniu decyzji stwierdzenie niezgodne z tym co wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału odnośnie spełnienia przesłanek koniecznych dla wydania w przedmiotowej sprawie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, skutkiem czego wydał rozstrzygnięcie przedwcześnie oraz z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Sama decyzja jest też wewnętrznie sprzeczna .

W szczególności, zasadnym jest zarzut naruszenie przy wydaniu zaskarżonej decyzji art. 33 ust. 1 Pb, jak również art. 35 ust. 1 pkt 1-3 Pb.

Powyższy przepis stanowi, że " Pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego."

Taka regulacja pozostaje w ścisłym związku z zasadami wyrażonymi w art. 5 Pb, z którego wynika, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając między innymi spełnienie warunków użytkowych zgodnych z przeznaczeniem obiektu, w szczególności w zakresie zaopatrzenia w wodę i energię elektryczną oraz, odpowiednio do potrzeb, w energię cieplną i paliwa, przy założeniu efektywnego wykorzystania tych czynników, jak również usuwania ścieków, wody opadowej i odpadów;

Artykuł 33 Pb nie wprowadza żadnego wyjątku dopuszczającego udzielenie pozwolenia na budowę dla części obiektu budowlanego. Stosownie zaś do 3 pkt 1a Pb, ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym , należy przez to rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Z definicji legalnej zawartej w art. 3 pkt 9 Pb wynika, że przyłącza przynależą do urządzeniach budowlanych , przez które należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Poza przyłączami wymieniono w tym przepisie urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Definicję budynku, wprowadza art. 3 pkt 2 Pb.

Powyższe regulacje wskazują zatem wprost, że urządzenia techniczne i instalacje budynków stanowią część obiektów budowlanych, które są niezbędne do ich wykorzystania zgodnie z przeznaczeniem. O ile zatem zamierzeniem budowlanym jest budowa obiektu budowlanego jakim jest budynek, pozwolenia na budowę - winno objąć całe zamierzenie, w tym instalacje i urządzenia budowlane zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Bez wpływu na powyższe pozostaje fakt wprowadzenia przez ustawodawcę możliwości budowy przyłączy elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych bez konieczności uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, z zachowaniem trybu zgłoszenia zamiaru realizacji takich robót budowlanych ( art. art. 30 ust. 1 pkt 1a Pb w związku z art. 29 pkt 20 Pb ). Taki tryb należy bowiem stosować w przypadku , gdy zamiarem inwestora jest zapewnienie uzbrojenia terenu działki zanim przystąpi do budową obiektu budowlanego albo w sytuacji zmiany dotychczasowego sposobu zaopatrzenia już istniejącego obiektu budowlanego w wodę, energię elektryczną, energię cieplną i paliwa, czy też sposobu usuwania ścieków i wody opadowej .

Prezentowane tu stanowisko znajduje potwierdzenie w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm. ), które także nie zwalniają od obowiązku udzielania pozwolenia na budowę tylko takich budynków, które spełniają warunki dla użytkowania ich zgodne przeznaczeniem.

Odnosząc te uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że z osnowy zaskarżonej decyzji wynika, że zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę wyłącznie w zakresie inwestycji kubaturowej ( budynku mieszkalno-usługowego ) wraz z urządzeniami budowlanymi obejmującymi : dojazdy, dojścia, miejsca postojowe, miejsce na odpady stale, przyłącz gazowy na działce nr "1", obr. [...] w Z., oraz budowę zjazdu z drogi gminnej - działka nr "2", na działkę nr "1", obr. [...] w Z. zjazdu. Nie obejmuje ona zatem pozwolenia na budowę innych przyłączy niezbędnych do użytkowania zgodnie z przeznaczeniem budynku mieszkalno-usługowego, tj. elektroenergetycznego, wodociągowego i kanalizacyjnego. Takie rozstrzygnięcie, której jest sprzeczne z wyżej powołanymi przepisami odpowiada żądaniu zawartemu we wniosku inwestorów oraz opisowi do projektu zagospodarowania działki, który jest elementem projektu budowlanego ( str. 8 ). Mowa w nim, że " Budynek planuje się podłączyć do istniejącej sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, gazowej i elektrycznej. Projekt nie przewiduje przyłącza elektrycznego i wod-kan, które będą wykonane w terminie późniejszym. " Obowiązek przyłączenia budynku mieszkalno-usługowego do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej i elektroenergetycznej został ustalony w ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta Zakopane z dnia [...] września 2009 r., znak [...] o warunkach zabudowy Projekt budowlany nie przewiduje zatem innych rozwiązań dla zaopatrzenia budynku w wodę ( studnia ), energię elektryczną ( własne źródła ) i odprowadzania ścieków( szczelny zbiornik na nieczystości ) niż te, które wiążą się z przyłączeniem do odpowiednich sieci. Skutkiem rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji ma zatem powstać budynek mieszkalo-usługowy, którego realizacja nie będzie zgodna z ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy, przy czym samego obiekt budowlany nie będzie można użytkować zgodnie z jego przeznaczeniem..

Zważyć należy jednak, że wbrew powyższym wskazaniom, w części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego ( k. 16 ) zawarta została odmienne od poprzednich informacja, zgodnie z którą instalacja wody zimnej zostanie podłączona do istniejącego wodociągu (100 mm) od strony północnej, po podłączeniu do projektowanego przyłącza przy wyburzonym budynku. Ścieki będą odprowadzane do istniejącego kolektora sanitarnego (250 mm). Dalej, wśród opieczętowanych jako zatwierdzony projekt budowlany dokumentów ( k. 95- 153 ) dostępny jest projekt budowlany w branży instalacje sanitarne , opracowany w styczniu 2010r. przez inż. P. B., sprawdzony przez inż. G. K.. Zarówno ze strony tytułowej ( k. 95 ), spisu treści ( k. 96-97 ), jak i dalszej jego zawartości merytorycznej wynika, że tenże projekt, który włączono do zatwierdzonej decyzją o pozwoleniu na budowę dokumentacji, wymieniony na karcie tytułowej projektu budowlanego, obejmuje nie tylko budowę przyłącza gazowego, ale również przyłącza wodociągowego i przyłącza kanalizacyjnego. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji - odpowiadające żądaniu inwestorów, jest zatem sprzeczne z dokumentacją jaką faktycznie przedstawiono i zatwierdzono. Ta dokumentacja jest przy tym także wewnętrznie sprzeczna. Nadto, z uzasadnienia kontrolowanej decyzji nie wynika by w tym zakresie dokonano oceny zgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z warunkami decyzji Burmistrza Miasta Zakopane z dnia [...] września 2009 r., znak [...] o warunkach zabudowy pod kątem konkretnych zawartych w niej wymogów stawianych przez dysponenta sieci, jak również z przepisami techniczno- budowlanymi. Nie ustalono, przy tym, czy i jakie nieruchomości znajdą się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, którego częścią są projektowane przyłącza. Na projekcie zagospodarowania zaznaczono przebieg przyłączy : wodociągowego, kanalizacyjnego i gazowego – co wynika z legendy. W zakresie przyłącza wodnego projekt nie jest czytelny. Wydaje się jednak, że przyłącz wodne przebiega po działkach nr "11" i nr "12", a powyższe znajduje potwierdzenie w złączniku nr IV. do warunków przyłączenia wydanych przez SEWIK "A" Sp. z o.o. w Z. dnia 19 października 2009r., znak [...].

Brak natomiast faktycznie w projekcie budowlanym dokumentów świadczących o budowie przyłącza elektroenergetycznego. W tym zakresie należy zauważyć, z warunków przyłączenia wydanych przez "E" dnia 11 września 2009r. [...] ( k. 160 ) wynika iż kwestii dostarczenie energii elektrycznej dla projektowanego obiektu budowlanego nie wymaga budowy przyłącza elektroenergetycznego. Dla przyłączenie obiektu do sieci konieczne jest natomiast w zakresie rozbudowy sieci : budowy stacji transformatorowej 15/04kV wnętrzowej, wolnostojącej; budowy linii kablowych SN o przekroju 120mm2AL od miejsca wcięcia w linię kablową relacji stacja transformatorowa nr 5323-stacja transformatorowa nr 5353 do projektowanej sieci transformatorowej; budowy linii kablowych nN od projektowanej stacji transformatorowej do złącza kablowego 0,4kV, a także w zakresie przyłączanych urządzeń i instalacji : budowy linii nN od złącza nN do szafki pomiarowej, zabudowy szafki pomiarowej nad wyżej wymienionym złączem kablowym nN, budowy linii kablowej od szafki pomiarowej do projektowanych obiektów i budowy instalacji wewnętrznej budynku. W sprawie niniejszej zatwierdzono zatem budowę budynku mieszkalno-usługowego, co do którego nie ma możliwości zaopatrzenia w energię elektryczną konieczną dla jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Tylko budowę sieci elektroenergetycznej będącej jako budowlą można zakwalifikować jako realizację innego obiektu budowlanego w myśl art. 33 ust. 1 Pb w związku z art. 3 pkt 1 b oraz pkt 3 Pb. Nie wyjaśniono jednak, czy niezbędne inwestycje są legalnie lun zostały zrealizowane lub objęte ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Nie jest przy tym wiadomym na jakie nieruchomości będzie oddziaływać rozbudowa sieci elektroenergetycznej oraz linii wewnętrznej na działce inwestorów. opisowi do projektu zagospodarowania działki, będącego elementem projektu budowlanego. O ile w opisie do projektu zagospodarowaniu działki ( str. 8 ) mówi się, że budynek planuje się podłączyć do istniejącej sieci elektrycznej , takie stwierdzenie w świetle powyższego musi budzić wątpliwości. Z § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego ( Dz.U. Nr 93, poz. 623 z późn. zm.), które zostało wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 9 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne ( tekst jednol. Dz. U. z 2006r. Nr 89, poz. 625 z późn. zm. ) wynika, że wymagania techniczne w zakresie przyłączania do sieci urządzeń wytwórczych, sieci dystrybucyjnych elektroenergetycznych, urządzeń odbiorców końcowych, połączeń międzysystemowych oraz linii bezpośrednich określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Zawarty w tym załączniku przepis zamieszczony w pkt I.1.3. przewiduje, że przyłączenie do sieci urządzeń, instalacji i sieci nowych podmiotów lub modernizacja urządzeń, instalacji i sieci podmiotów już przyłączonych nie może powodować przekroczenia dopuszczalnych granicznych parametrów jakościowych energii elektrycznej w węzłach przyłączenia do sieci dla pozostałych podmiotów. Jeżeli nawet aktualnie na działce budowlanej jest elektryczność, powyższe nie oznacza, że istniejąca sieć oraz instalacje odbiorcy mogą służyć i zaspokajać potrzeby projektowanej inwestycji na etapie jej użytkowania. Brak takich możliwości wynika zaś wprost z wydanych dla przedmiotowej inwestycji warunków przyłączenia.

Co do pozostałych koniecznych urządzeń budowlanych, w szczególności kanalizacji opadowej, to z projektu budowlanego wynika tylko tyle, że wody opadowe zostaną rozprowadzone po działce inwestora. Projekt budowlany w tym zakresie nie odpowiada zatem ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta Zakopane z dnia [...] września 2009 r., znak [...] o warunkach zabudowy. W decyzje tej zawarto następujące, wiążące ustalenia: pkt VI. ust. 1 poz. 3 - "odprowadzenie wód opadowych i gruntowych z terenu planowanej inwestycji winno być zaprojektowane, uzgodnione i wykonane zgodnie z przepisami szczegółowymi. Wody opadowe nie mogą negatywnie wpływać na działki sąsiednie i nie mogą być odprowadzane do pasa drogowego drogi publicznej gminnej "; pkt VI ppkt 7 - " Odprowadzenie wód opadowych z terenu planowanej winno być zaprojektowane, uzgodnione i wykonane zgodnie z przepisami szczegółowymi i nie może przekraczać granic działki objętej decyzją – rozsączenie na działce. Wody opadowe nie mogą negatywnie wpływać na działki sąsiednie. W przypadku odprowadzenia wód do miejskiej kanalizacji burzowej wymagane jest uzyskanie zgody właściciela tej sieci, a w przypadku odprowadzenia wód opadowych do potoku wymagane jest uzyskanie zgody właściciela i pozwolenia wodno-prawnego ze Starostwa Tatrzańskiego w Zakopanem "; pkt IX ppkt 2 – "Projektowany obiekt winien zachowywać warunki określone w przepisach szczegółowych , a w szczególności Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 75, poz. 690 ); pkt IX ppkt 3 poz. 2 – " Odprowadzanie wód opadowych i gruntowych z terenów planowanej inwestycji należy zaprojektować i wykonać zgodnie z przepisami szczegółowymi". Do tego dochodzą wymogi z pkt VII ppkt 1 i 2, dotyczącego ochrony interesów osób trzecich.

W przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, do których odsyła powyższa decyzji, jak również, ustawa – Prawo budowlane kwestie odprowadzania wód opadowych normują przepisy zawarte w Rozdział 5, zatytułowanym - " Uzbrojenie techniczne działki i odprowadzenie wód powierzchniowych ". Stosownie do tych przepisów :

§ 28. 1. Działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej.

2. W razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych.

§ 29. Dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione.

Projekt budowlany przedmiotowego budynku mieszkalno - usługowego nie zawiera informacji o braku możliwości przyłączenia inwestycji do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, jak również opisu rozwiązań dotyczących odprowadzenia wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych, z dokonaniem stosownych wyliczeń. Samo stwierdzenie, że wody opadowe zostaną rozprowadzone po działce inwestora i nie będą negatywnie wpływały na działki sąsiednie nie jest wystarczające. Zważyć należy przy tym, że w związku z planowanym zamierzeniem powierzchnia działki przeznaczona pod zabudowę oraz podlegająca utwardzeniu wynosi 57, 8 % i jest to teren , na którym nie będzie dochodzić do normalnego wsiąkania wód opadowych bezpośrednio w grunt.

Odnośnie kanalizacji opadowej i projektowanego zjazdu z drogi gminnej – działka nr "2", na działkę nr "1", obr. [...] w Z. należy zauważyć, że w zatwierdzonym w sprawie niniejszej projekcie budowlanym, wykonanym w październiku 2009r. przez projektanta mgr inż. K. C. ( k. 182 i nast. ) podano - " Ponieważ spadek zjazdu jest w kierunku drogi, by nie dopuścić spływu wody opadowej na drogę, w odległości 10,50 m od osi drogi zaprojektowano w poprzek jazdu ściek kryty typu "B" – 200 ( szcz. "C" w rys. 40, długości L=4,25m. Ściek ten będzie podłączony do przyobiektowej kanalizacji deszczowej." Z przedmiotowego opracowania, jak również z pozostałej zatwierdzonej dokumentacji nie wynika by taka kanalizacja deszczowe istniała albo była projektowana.

Poza naruszeniem art. 33 ust. 1 Pb i art. 35 ust. 1 pkt 1-3 Pb , uzasadnionym jest zatem w przypadku kanalizacji opadowej stwierdzenie także naruszenia wyżej podanych przepisów techniczno-budowlanych.

Inne uchybienia jakie nakazują uznać kontrolowaną decyzję za wydaną z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 – 3 i ust. 3 Pb oraz § 18 ust.1 rozporządzenia z dnia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz wymogów wynikających z ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta Zakopane z dnia [...] września 2009 r., znak [...] o warunkach zabudowy, dotyczą miejsc postojowych.

W powyższej decyzji ( pkt VI ppkt 3 ) ustalono warunek , zgodnie z którym dla planowanej inwestycji należy zapewnić odpowiednią liczbę miejsc postojowych ( lub garażowych ) dla pojazdów samochodowych, która powinna wynikać z rzeczywistych potrzeb ustalonych na etapie projektu budowlanego. Ustalono także dalej, że obowiązują minimum 2 stanowiska dla potrzeb własnych ( dopuszczalne również w garażu ), a dla pozostałych pomieszczeń zamieszkania zbiorowego - minimum 1 miejsce postojowe na jednostkę mieszkalną ( pokój lub apartament), a dla pozostałych usług – 20 miejsc postojowych na 1000m2 powierzchni użytkowej. Projekt budowlanych nie zawiera żadnych wskazań co do niezbędnej liczby miejsc postojowych zgodnie z rzeczywistymi potrzebami wynikającymi z planowanego sposobu użytkowania inwestycji. Nadto, nie zachowano w nim minimalnej liczby takich miejsc postojowych określonej w decyzji o warunkach zabudowy.

W tym zakresie należy zauważyć, że z opisu do projektu architektonicznego ( str. 13 i nast. ) wynika, że obiekt będzie pełnił funkcję budynku mieszkalno-usługowego ( w tym zamieszkania zbiorowego), w budynku projektuje się 5 apartamentów ( w tym jeden dla osoby niepełnosprawnej na parterze), restaurację, kawiarnię, salę śniadaniową i bilardową do dyspozycji gości oraz samodzielne mieszkanie dla inwestora i dwa pokoje na poddasz z łazienkami dla dzieci inwestora. Projekt budowlany nie przewiduje budowy garaży. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że uwzględnia on 4 miejsca postojowe ( w tym 2 własne ), oddzielone wąskim pasem zieleni od kolejnych 3 miejsc postojowych ( w tym 3,60mx5m dla pojazdów osób niepełnosprawnych). Brak zatem miejsc postojowych dla pozostałych usług ( innych niż najem apartamentów, będącymi pomieszczenia zamieszkania zbiorowego), które stanowią : restauracja w piwnicy ( 61,31 m2) , sala śniadaniowa na parterze ( 70,95 m), a przy niej kawiarnia na parterze (42,96 m2) i dalej sala bilardowa na parterze (33,32m2 ) – o łącznej powierzchni 207,21 m2.

Dalsze widoczne uchybienia popełnione przy wydaniu zaskarżonej decyzji, skutkujące naruszeniem art.35 ust. 1 pkt 1 – 3 i ust. 3 Pb oraz innych niżej podanych przepisów, wiążą się z wadami projektem zagospodarowania terenu, który stanowi element zatwierdzonego projektu budowlanego.

Artykuł 34 ust.3 pkt 1 Pb stanowi, że projekt budowlany powinien zawierać m.in. projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący : określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Nadto, stosownie do treści § 8 ust.3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz.U. Nr 120, poz. 1133 ), część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu powinna określać m.in. układ projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych (w tym przyłącza), układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, układ sieci i przewodów uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych, w tym : wodociągowych, ujęć wody ze strefami ochronnymi, cieplnych, gazowych i kanalizacyjnych lub służących do oczyszczania ścieków, oraz określający sposób odprowadzania wód opadowych, z podaniem niezbędnych profili podłużnych, spadków, przekrojów przewodów oraz charakterystycznych rzędnych, wymiarów i odległości, wraz z usytuowaniem przyłączy, urządzeń i punktów pomiarowych, układ linii lub przewodów elektrycznych i telekomunikacyjnych oraz związanych z nim urządzeń technicznych, przedstawiony w powiązaniu z sieciami zewnętrznymi, z oznaczeniem miejsca i rzędnych w miarę potrzeby, przyłączenia do sieci zewnętrznych i złączy z instalacją obiektów budowlanych oraz charakterystycznych elementów, punktów pomiarowych, symboli i wymiarów.

Zatwierdzony kontrolowaną decyzją projekt zagospodarowania działki jest mało czytelny, co już uprzednio wskazano przy okazji analizy kwestii budowy przyłącza wodnego .

W przedmiotowym projekcie nie podano odległości wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w projektowanym budynku mieszkalno-usługowym, których wskazanie jest niezbędne z uwagi na treść § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie . Brak w nim także pełnych i jednoznacznych danych, co do odległości poszczególnych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej, zaś te parametry, które wskazano naprowadzają na naruszenie Z § 19 ust. 1 pkt 2 powyższego rozporządzenia. Zgodnie z zawartą w nim regulacją, odległość ta winna wynosić dla projektowanej inwestycji 6 m. W sprawie nie ma zastosowania zwolnienie wynikające z § 19 ust. 4 rozporządzenia , albowiem projektowane miejsca postojowe nie są usytuowane między liniami rozgraniczającymi ulicy. Przy dwóch pierwszych miejscach postojowych – licząc od strony wjazdu, zwymiarowano dwie odległości - 3,5 ewentualnie 5 m. Przyjęcie każdej z tych odległości świadczy o naruszeniu wymogu wynikającego z powyższego przepisu.

Projekt zagospodarowania nie zawiera wskazania odległości projektowanego tarasu od granicy działki nr "8" i tam znajdującymi się budynków , jak również czytelnego, jednoznacznego wskazania odległości projektowanego budynku od granic działki nr "3". W okolicach narożnika ścian tworzących elewację wschodnią i północną projektowanego budynku mieszkalno-usługowego, zwróconych w stronę działki nr "3" w projekcie zagospodarowania pojawia się odległość 1,50m, jednakże w sposób mogący budzić wątpliwości, czego parametr ten dotyczy. Analiza projektu zagospodarowania z uwzględnieniem skali mapy – 1 : 500 oraz faktycznej odległości najdalej wysuniętego narożnika ścian z otworami okiennymi tworzących elewację wschodnią i północną projektowanego budynku mieszkalno-usługowego, zwróconych w stronę działki nr "3", gdzie w elewacji północnej projektuje się też drzwi wejściowe, wskazuje, że odległość ta nie jest większa niż 1,50m. Wbrew temu , na co podano w kontrolowanej decyzji nie można uznać, że w tym przypadku działki nr "3" zachowana została wymagana przepisami odległość projektowanego budynku od granic z tą działką.

Stosownie do § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie :

1. Jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż:

1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy,

2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

2. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

3. W zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się:

1) sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m,

2) sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej,

3) rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych,

4) sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych.

4. Usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2 i 3, powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

5. Odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż:

1) 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa,

2) 4 m do zwróconego w stronę tej granicy otworu okiennego umieszczonego w dachu lub połaci dachowej.

6. Budynek inwentarski lub budynek gospodarczy, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, nie może być sytuowany ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości mniejszej niż 8 m od ściany istniejącego na sąsiedniej działce budowlanej budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego lub budynku użyteczności publicznej, lub takiego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 4.

7. Odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną do podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, nie ustala się.

Definicje legalne służące analizie powyższej regulacji zawarte są w art. 3 ustawy - Prawo budowlane oraz § 3 powyższego rozporządzenia.

Ani z uzasadnienia zaskarżonej decyzji , ani też wskazań zawartych w projekcie budowlanym oraz zgromadzonych w aktach administracyjnych dokumentów nie wynikają okoliczności istotne z punktu widzenia obowiązujących przepisów prawa, które upoważniałyby do usytuowania projektowanego budynku mieszkalno-usługowego względem granic działki budowlanej nr "3" w odległości mniejszej niż 4 m - § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, z zachowaniem nadto wymogów zawartych w ust. 5. W szczególności zaś, takiej możliwości nie przewidziano w ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta Zakopane z dnia [...] września 2009 r., znak [...] o warunkach zabudowy, zaś uzasadnienie jakie dla tego odstępstwa wynika z zaskarżonej decyzji jest błędne. Nie jest tak, by działka nr "3" nie była działką budowlaną. Z załączonego do wniosku inwestorów wypisu z rejestru gruntów z dnia 11 marca 2010r. wynika bowiem, że działka "3" o pow. 0,0464 ha obejmuje grunt oznaczony symbolem B ( tereny mieszkaniowe) o pow. 0,0397 ha i grunt oznaczony symbolem PsV ( pastwiska trwałe) o pow.0,0067 ha. Element projektu budowlanego ( k. 204 ) stanowi również dokument będący mapą uzupełniającą z projektu podziału działki ewidencyjnej nr "16" obr. [...] m. Z. ul. [...] wraz wykazem zmian, będąca załącznikiem do decyzji z dnia 8 maja 2005r. Nr [...], która odzwierciedla analogiczny stan prawny. Obrazuje ona nadto, które z część powstałej w wyniku podziału działki nr "3" mają przeznaczenie budowlane oraz przebieg ustanowionej w związku z podziałem służebności gruntowej po działce "1". Z dokumentu tego wynika, że działka nr "3" niemal w całości jest działką budowlaną o regularnym kształcie prostokąta, zaś grunt o innym przeznaczeniu stanowi jedynie ostatni odcinek wąskiego odmienne skonfigurowanego nietypowo pasa ternu przebiegającego przy granicy z działkami nr "14" i nr "11". Z dołączonego do wniosku inwestorów wypisu aktu notarialnego z dnia [...] marca 2010r. Rep. A. nr [...], wynika też, że w księdze wieczystej nieruchomości stanowiącej działkę nr "3" w obr. [...] o pow. 0,0464ha, w dziale I. wpisana została służebność gruntowa na rzecz tej działki, polegająca na prawie przejazdu, przechodu i przegonu oraz prowadzenia różnego rodzaju urządzeń branżowych pasem gruntu o szerokości 3,50, zachodnią częścią działki nr "1", oznaczonym na załączonej mapie literami A-B-C-D i kolorem czerwonym, bezpłatnie. Działka nr "3" jest zatem działką budowlaną tak formalnie, jaki z uwagi na powierzchnię, na której można potencjalne wznieść obiekty budowlane, wykorzystując w razie potrzeby różne regulacje dotyczące odstępstw od spełnienia wymogów odległościowych lub innych zawartych w przepisach techniczno- budowlanych. Przepisy o lokalizacji obiektów budowlanych na działkach budowlanych odrywają się od cywilnoprawnych zagadnień własności nieruchomości ( w znaczeniu prawa cywilnego i wieczystoksięgowym ). Z obowiązku zachowania wymogów lokalizacyjnych nie zwalnia zatem fakt, że inwestorzy są nie tylko wyłącznymi właścicielami projektowanej aktualnie do zabudowy działki nr "1", ale także wraz synem D. D. współwłaścicielami sąsiedniej działki budowlanej nr "3".

Kolejna grupa uchybień skutkująca naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1-3 Pb, jak również art. 32 ust. 2 pkt 2Pb związana jest z kwestią komunikacji zewnętrznej, w tym budową zjazdu publicznego.

W szczególności, z projektu zagospodarowania wynika, że niezależnie od wymienionego w rozstrzygnięciu projektowanego zjazdu z drogi gminnej - działki nr ‘2", na działkę nr "1", ta ostatnia działka ma także posiadać drugi zjazd, zlokalizowany od strony północno-wschodniej, oznaczony w projekcie zagospodarowania jako istniejący zjazd, zaznaczony w nim jako powierzchnie utwardzone, prowadzący na istniejącą (zaznaczoną na projekcie) drogę przebiegającą po działce "9", następnie po działce nr "10". W opisie do projektu zagospodarowania podano, co do tego terenu że - " pozostałą część działki nr "1" zajmuje łąką oraz przejazd drogi gminnej, będącej kontynuacją ul. [...]." Wskazano w nim również , że w skład zagospodarowania działki wchodzi między innymi wjazd ( w miejscu istniejącego zjazdu na działkę ). Ta część projektu budowlanego budzi szereg zastrzeżeń i wątpliwości, które w kontrolowanej decyzji nie zostały wyjaśnione, zaś są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

W tym zakresie należy stwierdzić po pierwsze, że w ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta Zakopane z dnia [...] września 2009 r., znak [...] o warunkach zabudowy pkt VI. – " Warunki w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej " - tam znajdujący się, pkt 1 określa dla przedmiotowej inwestycji dostęp do drogi publicznej gminnej – ul. [...], tylko w jeden sposób , tj. przez projektowany zjazd publiczny. Z pkt I.1. wynika jednoznacznie, że chodzi o zjazd publiczny z działki nr "2" na działkę nr "1". Powyższa decyzja nie określa tego dostępu również przez istniejący zjazd, zaś możliwości korzystania przy utworzeniu nowego zjazdu również dotychczasowego nie wynika z żadnej innej części tej decyzji. uzasadnienia.

Nadto, obejmując projektowanym zagospodarowaniem także zjazd ( nazwany wjazdem ) z działki nr "10" nie wykazano jakimkolwiek dokumentem, że działka ta jest drogą publiczną. Ani z ustaleń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ani z dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych nie wynika jaki charakter ma droga znajdująca się na działce nr "10", oraz czyją jest własnością. Inwestorzy nie składali w tym zakresie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie jest także wiadomym, czy utwardzenie tego wjazdu jest elementem inwestycji, która jak wynika z rozstrzygnięcia obejmuje również " dojazdy ".

Zważyć należy dalej, że z zatwierdzonego w sprawie niniejszej projektu budowlanego zjazdu z drogi gminnej – działka nr "2", na działkę nr "1", obr. [...] w Z., wykonanego w październiku 2009r. przez projektanta mgr inż. K. C. ( k. 182 i nast. ) wynika , że projektuje się zjazd nie na ul. [...], o której mowa w decyzji Burmistrza Miasta Zakopane z dnia [...] września 2009 r., znak [...] o warunkach zabudowy oraz oświadczeniu Burmistrza Miasta Zakopanego jako zarządcy drogi z dnia 26 kwietnia 2010 r., lecz zjazd na ul. [...]. Takie bowiem oznaczenie drogi figuruje na karcie tytułowej opracowania, w oświadczeniu projektanta z dnia 2 października 2009r., w opisie technicznym ( k. 185) oraz części graficznej - sytuacja zjazdu ( k. 189 i 191 ). Przyczyn występujących rozbieżności pomiędzy ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i oświadczeniem zarządcy drogi, a projektem budowy zjazdu nie wyjaśniono ani w uzasadnieniu decyzji, ani w samym projekcie budowlanym. W przedstawionych aktach administracyjnych brak dokumentów pozwalających na poczynienie w tym istotnym zakresie rzetelnych ustaleń.

Co do wspomnianego wyżej oświadczenie zarządcy drogi o możliwości połączenia działki stanowiącej teren inwestycji kubaturowej z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych, które w myśl art.34 ust.3 pkt 3 b Pb powinno być elementem projektu budowlanego, należy zauważyć, że znajdujące się na k. 14 akt administracyjnych oświadczenie Burmistrza Miasta Zakopane z dnia 26 kwietnia 2010 r. o treści - " Oświadczam, że nieruchomość obejmująca działkę ewid. nr "1" obr. [...] położona w Z. przy ul. [...] posiada możliwość bezpośredniego połączenia drogą publiczną gminną - ul. [...]" - nie jest wystarczające, dla wydania w sprawie rozstrzygnięcia. Nie wynika z niego jaką drogą, o jakim numerze, odpowiadającej której działce ewidencyjnej, działka inwestorów ma bezpośrednie połączenie z drogą gminną. Nie zawiera ono również żadnych danych stanowiących źródło twierdzeń, że ul. [...] jest drogą publiczną. Poza tym, oświadczenie to jest niejasne, gdyż stwierdza, że działka inwestorów położona przy ul. [...] posiada możliwość bezpośredniego połączenia z drogą publiczną gminna - ul. [...]. To zaś może wskazywać, że działka inwestorów nie przylega do drogi publicznej i dodatkowo rodzi pytanie o powód wprowadzenia do projektu budowlanego zjazdu nazwy drogi ul. [...].

Zgodnie z treścią art. 7 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( tekst jednol. Dz.U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm. ), do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Jak wynika z innych przepisów tej ustawy, zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu. Ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy. Nie każda zatem droga, której właścicielem jest gmina, jest drogą publiczną. Konieczną przesłanką do skutecznego podjęcia przez radę gminy uchwały o zaliczeniu drogi do kategorii dróg gminnych jest legitymowanie się przez gminę prawem własności do gruntów, po których droga taka przebiega. Do takich wniosków prowadzi fakt, że żaden przepis nie przewiduje automatycznego przejścia prawa własności gruntu zajętego pod drogę na rzecz jednostki samorządu gminnego z chwilą wejścia w życie uchwały o zaliczeniu drogi do kategorii dróg gminnych. Oczywistym jest zatem, że już przed podjęciem uchwały, o której mowa, działki, przez które droga gminna ma przebiegać muszą stanowić własność gminy. Droga, która nie jest własnością gminy nie może być drogą gminną i z tego powodu nie może być też zaliczona do dróg gminnych.

W analizowanej kwestii zważyć należy dalej, że w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane inwestorzy wskazują tylko dwie działki oraz podają, że co do działki nr "9" takie uprawnienie wynika z własności, zaś co do działki nr "2" ze stosunku zobowiązaniowego - decyzji znak [...] z dnia 26 kwietnia 2010 r. Decyzją tą zezwolono inwestorom na "lokalizację na czas nieokreślony zjazdu z drogi publicznej gminnej - ul. [...] w Z. na nieruchomość stanowiącą własność wnioskodawcy (dz. nr "1") zgodnie z przedłożoną dokumentacją". Z niezbyt czytelnego załącznika do tej decyzji wynika, że teren projektowanego zjazdu znajduje się nie tylko na działce nr "2". Natomiast porównanie projektu zagospodarowania działki, będącego częścią zatwierdzonego projektu budowlanego ze znajdującą się w nim mapą ewidencyjną i mapą sytuacyjno-wysokościową przyjętą do zasobu wskazuje dodatkowo, że granice działki nr "2" w dokumentach tych mają inny przebieg. Ze wszystkich tych dokumentów wynika jednakże, że zaprojektowany zjazd na działkę nr "1" odbywać się ma z działki nr "6". Z mapy na k. 10 i 11 projektu wynika przy tym, że działka nr "2" tylko jednym punktem stycznym przylega do działki nr "1", stąd nie ma możliwości wjazdu na tę działkę bez wykorzystania działki nr "6". Inwestorzy nie złożyli oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane odnośnie działki nr "7". Zaskarżoną decyzja została wydane zatem z naruszeniem art. art. 33 ust.2 pkt 2 – ustawy Prawo budowlane.

Nadto, jak wyżej wskazano z przedstawionych aktach administracyjnych wynika, że zaznaczona na mapie droga dojazdowa do działki inwestorów biegnie w tym rejonie po kilku działkach, a to nr nr: "10", "6", "13" oraz "2". W aktach nie ma jednak dokumentów pozwalających na ustalenie, czy i na jakiej podstawie działkę nr "2" można uznać za do drogę publiczną gminną, albo część takiej drogi, jaki status prawny mają pozostałe działki tworzące drogę, oraz czy zjazd publiczny ma powstać na ul. [...], czy na ul. [...].

Wątpliwe jest zatem dodatkowo powiązanie układu komunikacji wewnętrznej projektowanej inwestycji z istniejącą komunikacją zewnętrzną.

Analiza przedmiotowego projektu budowlanego wskazuje także, na wewnętrzne sprzeczności pomiędzy informacją dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ( k. 33-35 ) oraz pozostałą dokumentacją. Należy zauważyć, że informacja ta wymienia jako element projektu także budowę dojazdu do garażu wraz z murami oporowymi. Budowa garażu oraz muru oporowego nie jest przedmiotem wniosku i rozstrzygnięcia, zaś przyczyn takich niespójności nie wyjaśniono przy wydaniu kontrolowanej decyzji. Zaskarżona decyzja również i w tym zakresie została wydana z naruszeniem obowiązków organu wynikających z art. 35 ust. 1 pkt 1-3 Pb.

Niezależnie od wyżej opisanych uchybień należy wskazać dodatkowo, że przedstawiony w sprawie niniejszej egzemplarz projektu budowlanego nie spełnia wymogów określonych § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego albowiem nie został oprawiony w okładkę formatu A-4, w sposób uniemożliwiający dekompletację projektu. Segregatora, w który oprawiono projekt można otworzyć, a to umożliwia także dokonywania uzupełnień, albo zmian kart zatwierdzonego projektu budowlanego.

Na wstępie rozważań wytknięto, że zaskarżona decyzja nie zawiera szeregu koniecznych ustaleń. Braki te dotyczą także ustaleń odnoszących się do kręgu stron, który należało ustalić na zasadach określonych w art. 28 ust. 2 – ustawy Prawo budowlane. W zaskarżonej decyzji przepis ten co prawda powołano, jak również wskazano, że obszar oddziaływania obiektu stanowią działki nr nr : "1", "2", "3" "4", "5" - obr. [...] w Z., nie mniej jednak taka kwalifikacja nie została omówiona. Nie jest zatem wiadomym, czy i jakie w zagospodarowaniu wynikając mają z realizacji przedmiotowej inwestycji, w szczególności dla działek ograniczenia jako działki co do działek innych niż teren inwestycji nr "4" i nr "5". Nieznane są także motywy, dla których jako obszar jej oddziaływania pominiętą inne nieruchomości sąsiednie. Z samego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji wynika nadto fakt pominięcia udziału w sprawie właścicieli działek, które mogą znaleźć się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego w sytuacji realizacji nieobjętych nim przyłączy.

Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej w wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych, stąd wyżej wskazane braki w koniecznych ustaleniach oraz wyjaśnieniu podstawy prawnej, a także treść samego rozstrzygnięcia były dostateczną podstawą dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym na podstawie art. 32 § 2 p.p.s.a. właścicieli działek sąsiednich – J. T., B. D. M., P. D., H. M. i M. C., którzy twierdzą, że z różnych powodów ich nieruchomości znajdą się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji.

Powyższe uzasadnione było tym bardziej, że wyżej wymienieni udowodnili dokumentami zgromadzonymi w aktach sygn. II SA/Kr 494/09 i II SA/Kr 1282/10, że jako strony brali i w myśl prawomocnego wyroku z dnia 7 września 2009r., sygn. II SA/Kr 494/09 winni brać udział jako strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji analogicznej jak objęta potem ostateczną decyzją Burmistrza Miasta Zakopane z dnia [...] września 2009 r., znak [...] o warunkach zabudowy, przy wydaniu której ich udział pominięto.

Nadto, z ustaleń związanych z kontrolą legalności zaskarżonej decyzji wynika, że wewnętrzna sprzeczność rozstrzygnięcia oraz zatwierdzenia dokumentacji niezgodnie z żądaniem wniosku powoduje, że zatwierdzono projekt budowlany dotyczący także budowy przyłącza wodnego , które ma przebiegać po działkach nr "11" i nr "12", obr. 4 w Z.. Nie są też bliżej znane skutki dla działek sąsiednich - nawet położonych dalej, realizacji inwestycji na podstawie zaskarżonej decyzji, która pozostawia poza rozważaniami kwestię rozbudowy sieci elektroenergetycznej, wbrew wydanym warunkom przyłączenia. Podobne uwagi dotyczą kwestii komunikacji zewnętrznej.

Wnoszący o dopuszczenie do udziału w sprawie wykazali dokumentami urzędowymi dołączonymi do pisma z dnia 6 grudnia 2010r., że są właścicielami ( względnie współwłaścicielami ) nieruchomości :

- J. T. – działki nr "12", obr. [...] w Z. ( d. odpis Kw nr [...] Sądu Rejonowego w Zakopanem z dnia [...] listopada 2010r., k. 92);

- B. D., P. D. i H. M. – działki nr "15", obr. [...] w Z. ( d. odpis Kw nr [...] Sądu Rejonowego w Zakopanem z dnia [...] listopada 2010r., k. 93-95, oraz Kw nr [...] Sądu Rejonowego w Zakopanem z dnia [...] grudnia 2010r., k. 96-98);

- M. C.-K. – działki nr "11", obr. [...] w Z. ( d. odpis Kw nr [...] Sądu Rejonowego w Zakopanem z dnia [...] listopada 2010r., k. 104).

Dalej idące wnioski dowodowe wyżej wymienionych zostały oddalone, jako bezzasadne w świetle brzmienia art. 106 § 3 p.p.s.a, który stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zważyć należy, że w przedstawionych aktach administracyjnych znajdują się dokumenty obrazujące powstanie działki nr "16", następnie jej podział na działki nr "3" i nr "17" oraz innych zmian w stanie prawnym, które umożliwiają powiązanie różnych postępowań w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Kontrola wydanych w tych postępowaniach decyzji przekracza granice niniejszej sprawy.

W uzupełnieniu do powyższych rozważań należy dodatkowo wskazać, że niektóre zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Dotyczy to w szczególności wskazań na brak postanowienia o wszczęciu postępowania, którego nie wydaje się w postępowaniu rozpoznawczym zwykłym. Postępowania w takiej sprawie wszczyna w myśl 61 § 3- 4 k.p.a. w dacie doręczenia organowi administracji publicznej żądania, o czym zawiadamia się pozostałe strony pismem. Decyzja Burmistrza Miasta Zakopane z dnia [...] września 2009 r., znak [...] złożona w sprawie niniejszej przez inwestorów została opatrzona klauzulą organu właściwego, z której wynika, że jest decyzją ostateczną, co przy braku zarzutów upoważniało do uznania jej za takową przez organ wydający zaskarżoną .

Te ostatnie uwagi pozostają jednakże bez wpływu na istnienie podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji z przyczyn uprze no wskazanych, o czym orzeczono jak w pkt I. sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a.

Rzeczą organu administracji publicznej przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie wydanie stosownego rozstrzygnięcia w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu, po eliminacji wytkniętych w niniejszym wyroku uchybień proceduralnych oraz dotyczących stosowania prawa materialnego, jednakże z uwzględnieniem ewentualnych zmian w stanie faktycznym sprawy, które sygnalizują twierdzenia stron o rozpoczęciu budowy na podstawie zaskarżonej decyzji .

Podstawę orzeczenia zawartego w pkt II. sentencji wyroku stanowi art. 152 p.p.s.a.