Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 186/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi "E. sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 92 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz lp. 13.2. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), § 2 Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach (Dz. U. Nr 147, poz. 1040) po rozpatrzeniu odwołania z 26 lipca 2007 r., wniesionego przez E. Sp. z o.o. z siedzibą w B. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1.000 (tysiąca) złotych, za wykonywanie przewozu drogowego w okresie obowiązywania zakazów lub ograniczeń ruchu określonej kategorii pojazdów – utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

Decyzje obydwu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:

W dniu [...] kwietnia 2007 r. o godz. 19:45 na drodze krajowej nr [...] dokonano kontroli pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą o nr rejestracyjnym [...]. Pojazdem kierował G. M.. Kontrolowanym pojazdem przewożono ładunek sklejki przywiezionej z Federacji Rosyjskiej. Pojazd przekroczył granicę w dniu [...] kwietnia 2007 r. a następnie w dniu [...] kwietnia 2007 r. ładunek został odprawiony w Urzędzie Celnym w B. z zamiarem dostarczenia w/w ładunku do zakładów meblowych J. w miejscowości Z. Przedmiotowa kontrola została udokumentowana protokołem nr [...] podpisanym przez kontrolowanego.

Kontrolowany kierowca oświadczył do protokołu, że nie wiedział o istniejącym zakazie wynikającym z treści przepisu § 2 rozporządzenia z dnia [...] sierpnia 2003 r. w sprawie okresowych ograniczeń i zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach (Dz. U. Nr 165, poz. 1565).

W trakcie postępowania administracyjnego wszczętego pismem [...] z dnia [...] maja 2007 r. strona złożyła wyjaśnienia dotyczące naruszeń zawartych w protokole kontrolnym [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r.

W związku z powyższym Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2007 roku nałożył karę pieniężną w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego w okresie obowiązywania zakazów lub ograniczeń ruchu określonej kategorii pojazdów.

W odwołaniu od niniejszej decyzji skarżąca podniosła, iż kierowca opuścił miejsce swojego postoju, ponieważ na parking przybyli młodzi ludzie, którzy zachowywali się w sposób bardzo agresywny. W związku z czym kierowca z obawy o swoje życie oraz powierzone mu mienie odjechał z parkingu i kontynuował dalej jazdę w celu ponownego zatrzymania się na najbliższym parkingu.

Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego – utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego, potwierdzając stanowisko organu I instancji zważył, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezspornie pozwala przyjąć, że skarżący w trakcie przeprowadzonej kontroli wykonywał transport drogowy w okresie obowiązywania zakazów lub ograniczeń ruchu określonej kategorii pojazdów.

Organ podkreślił, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa z uwagi na to, iż organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał kwalifikacji prawnej stwierdzonego naruszenia, dlatego też słusznym było nałożenie kary za powyższe naruszenie. W niniejszej sprawie doszło do naruszenia wynikającego z lp. 13.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuciła organowi:

1. naruszenie prawa materialnego, a to art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym polegające na niewłaściwym zastosowaniu powołanego przepisu prawa wskutek uznania, iż w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy zachodzą podstawy do nałożenia na stronę kary pieniężnej;

2. naruszenie przepisów postępowania, art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji o obciążeniu skarżącej karą pieniężną pomimo nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niezebrania i nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy które to naruszenia miały istotny wpływ na wydaną decyzję.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W ocenie strony zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania, co czyni ją wadliwą i uzasadnia jej uchylenie.

W ocenie strony skarżącej w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy brak jest podstaw do nałożenia na stronę kary pieniężnej. Zdaniem strony organ administracji zastosował przepis art. 92 ustawy transporcie drogowym w sposób restrykcyjny bez uwzględnienia funkcji, jaką ten przepis ma spełniać. Zasadniczym celem systemu kar administracyjnych obowiązujących w transporcie drogowym jest bowiem sankcjonowanie zachowań przedsiębiorców, którzy w sposób zarzucalny, zawiniony dopuścili się określonych uchybień. Zdaniem strony wynika to z podstawowej przesłanki nałożenia kary pieniężnej jaką jest bezprawność zachowania. W ocenie strony wyłączone jest przy tym generalizowanie i każdy przypadek należy oceniać indywidualnie. W ocenie skarżącego w przedmiotowej sprawie nie można było pominąć okoliczności w jakich kierowca wykonywał przewóz pomimo obowiązywania zakazów w ruchu.

Skarżący podnosi, że organ II instancji naruszył zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W przedmiotowej sprawie stan faktyczny nie został należycie wyjaśniony, przez co naruszono jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego zawartą w art. 7 k.p.a. nakazującą organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszony został również art. 77 § 1 k.p.a. mówiący, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy nie został zebrany i rozpatrzony w prawidłowy sposób. Zdaniem skarżącego organ II instancji wadliwie ustalił, że kierowca mógł tak zaplanować trasę przejazdu, aby była ona bezpieczna dla kierowcy i ładunku. Ustalenia organu administracji są dowolne i hipotetyczne i nie znajdują oparcia w zebranych dowodach.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał argumenty zawarte

w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd, dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) tj. pod względem zgodności decyzji z prawem, nie dopatrzył się naruszenia prawa, a zatem skarga nie jest uzasadniona.

Przedmiotem rozpoznania sądu jest skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...], utrzymująca w całości w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2007 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1.000 (tysiąca) złotych za wykonywanie przewozu drogowego w okresie obowiązywania zakazów lub ograniczeń ruchu określonej kategorii pojazdów.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zmianami), załącznik do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), oraz rozporządzenie Ministra Transportu z dnia [...] lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach (Dz. U. Nr 147, poz. 1040).

Stosownie do § 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia [...] lipca 2007r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach, wprowadza się okresowe ograniczenia ruchu pojazdów i zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton, z wyłączeniem autobusów, w następujących terminach:

1) od godziny 800 do 2200 w dni ustawowo wolne od pracy:

a) 1 stycznia - Nowy Rok,

b) pierwszy dzień Wielkiej Nocy,

c) drugi dzień Wielkiej Nocy,

d) 1 maja - Święto Państwowe,

e) 3 maja - Święto Narodowe Trzeciego Maja,

f) pierwszy dzień Zielonych Świątek,

g) dzień Bożego Ciała,

h) 15 sierpnia - Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny,

i) 1 listopada - Wszystkich Świętych,

j) 11 listopada - Narodowe Święto Niepodległości,

k) 25 grudnia - pierwszy dzień Bożego Narodzenia,

l) 26 grudnia - drugi dzień Bożego Narodzenia;

2) od godziny 1800 do godziny 2200 w dzień poprzedzający dzień określony w pkt 1 lit. b-j;

3) w okresie od najbliższego piątku po dniu 18 czerwca do ostatniej niedzieli przed rozpoczęciem zajęć dydaktyczno-wychowawczych w szkołach, z zastrzeżeniem pkt 1 lit. h:

a) od godziny 1800 do godziny 2200 w piątek,

b) od godziny 800 do godziny 1400 w sobotę,

c) od godziny 800 do godziny 2200 w niedzielę.

Stosownie do art. 92 ust. 1 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń w ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.

Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 13.2. załącznika do w/w ustawy, który karą w wysokości 1.000 złotych sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego w okresie obowiązywania zakazów lub ograniczeń ruchu określonej kategorii pojazdów.

Stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów dotyczących zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów. Ustalenia poczynione przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz działanie organu I instancji było prawidłowe i zgodne z prawem. Bezspornym w sprawie jest fakt, że kontrola drogowa miała miejsce w dniu [...] kwietnia 2007 r. (niedziela) o godz. 19:45, tj. w dzień poprzedzający [...], a dopuszczalna masa całkowita zatrzymanego do kontroli pojazdu przekraczała 12 ton.

W związku z tym pojazd objęty był zakazem ruchu wynikającym z zapisu § 2 pkt 2 w związku z § 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach.

Stwierdzone naruszenie wynika z protokołu kontroli z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] podpisanego przez kierowcę oraz całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Argumenty podnoszone przez stronę, iż kierowca w obawie o swoje życie i powierzone mu mienie przedsiębiorstwa musiał opuścić parking, w świetle zgromadzonych dowodów nie zasługują na uwzględnienie w danej sprawie. Podkreślenia wymaga fakt, iż kierowca opuszczając Urząd Celny w B. w dniu [...] kwietnia 2007 r., tj. w dzień poprzedzający [...], z zamiarem dostarczenia ładunku sklejki przywiezionej z F. do zakładów meblowych J. w Z. powinien mieć świadomość istniejącego w tym dniu zakazu ruchu określonej kategorii pojazdów od godz. 18 do 22 lub dołożyć wszelkich starań w zaplanowanie trasy tak, aby nie łamać przepisów obowiązującego prawa i tak aby była ona bezpieczna dla niego i powierzonego mu ładunku. Należy także podkreślić, iż wymierzenie kary pieniężnej nie ma żadnego związku z winą lub jej brakiem po stronie przedsiębiorcy. Kary te nakładane są, bowiem za naruszenie przepisów administracyjnych i to niezależnie od przyczyn, które leżą u podstawy tych naruszeń. Kwestie winy lub jej braku, szkodliwości czynu leżą poza zakresem badania i orzekania przez organy inspekcyjne. Zasadza się to na regule, iż przedsiębiorca powinien być profesjonalistą, od którego należy oczekiwać znajomości podstawowych przepisów bezpośrednio go dotyczących.

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Organ prawidłowo dokonał kwalifikacji prawnej stwierdzonego naruszenia, dlatego też słusznym było nałożenie kary za powyższe naruszenie. W niniejszej sprawie doszło do naruszenia wynikającego z lp. 13.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Reasumując, przeprowadzone przez organ postępowanie oraz podjęte w jego wyniku rozstrzygnięcia odpowiadały prawu.

Biorąc pod uwagę, że ani zaskarżona decyzja, ani utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.