Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1484/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędziowie: sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.) asesor WSA Agnieszka Wąsikowska po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. J., A. J. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2020 r., [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "organ"), po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza Miasta [...] z [...] maja 2020 r., odmówił uzgodnienia projektu decyzji

o warunkach zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku garażowo-gospodarczego oraz zbiornika na płynne ścieki socjalno-bytowe na działce nr [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...], pod względem podłączenia komunikacyjnego do drogi krajowej nr [...].

W uzasadnieniu organ przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy:

Kierownik Referatu Rozwoju Gminy działający z upoważnienia Burmistrza Miasta [...] pismem z [...] maja 2020 r. zwrócił się do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych

i Autostrad (dalej: "GDDKiA") Oddziału w [...] w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku garażowo-gospodarczego oraz zbiornika na płynne ścieki socjalno-bytowe na działce nr [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...].

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z [...] czerwca 2020 r., nr [...], odmówił uzgodnienia projektu ww. decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ wskazał, że działka nr [...], usytuowana jest przy drodze krajowej nr [...] zaliczonej do klasy dróg głównych ruchu przyspieszonego oznaczonych symbolem "[...]". Z załącznika graficznego nr 1 do projektu decyzji wynika, że nie wyznaczono nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony drogi krajowej nr [...], natomiast linia rozgraniczająca teren inwestycji znajduje się w odległości od ok. 35,0 m do ok. 38,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ww. drogi krajowej, co jest zgodne z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 470, ze zm.). Dlatego też organ nie wniósł zastrzeżeń w powyższym zakresie. Niemniej jednak, zdaniem organu, istotą postępowania uzgodnieniowego

w przedmiotowej sprawie jest ocena sposobu obsługi komunikacyjnej inwestycji, która ma powstać na działce nr [...]. W przedstawionym zarządcy drogi krajowej do uzgodnienia projekcie decyzji o warunkach zabudowy, obsługę komunikacyjną przedmiotowej nieruchomości przewidziano w sposób następujący, cyt.: "z drogi publicznej krajowej (działka ewidencyjna nr [...]) poprzez drogi wewnętrzne (działki ewidencyjne nr [...] i [...])".

Ze zgromadzonych w sprawie materiałów ustalono, że działka drogowa nr [...] posiada bezpośrednie włączenie do drogi krajowej nr [...], istniejącym zjazdem indywidualnym w km [...] str. prawa. Jednakże parametry tego zjazdu nie spełniają wymagań technicznych, w celu zapewnienia odpowiedniej komunikacji dla przedmiotowej inwestycji. Przede wszystkim zjazd ten nie spełnia wymagań określonych w § 77, § 79 Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r.

w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 124, ze zm.; dalej: "rozporządzeniem MTiGM"), wg których zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony oraz do wymagań ruchu pieszych, o parametrach szerokości jezdni nie mniejszej, niż 4,5 m, poboczy o szerokości 0,75 m każde, nawierzchni jezdni i poboczy twardej ulepszonej w granicach pasa drogowego, przecięcia krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 3,0 m lub ścięte skosem, pochylenia podłużne zjazdu w obrębie korony drogi dostosowane do jej ukształtowania, jednak nie większe niż 5,0%.

Organ stwierdził, że zjazd w km [...] str. prawa na działkę drogowa nr [...]

w istniejącym stanie nie może zapewnić planowanej na działce nr [...] inwestycji, odpowiednich i bezpiecznych warunków włączenia do drogi krajowej. W szczególności nawierzchnia żwirowa zjazdu, stanowić będzie zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego na analizowanym odcinku drogi krajowej. Wjazd/wyjazd na działkę, bez urządzonego do niej zjazdu, będzie powodować niszczenie niezabezpieczonej krawędzi jezdni drogi oraz przenoszenie żwiru z działek które obsługuje, bezpośrednio na jezdnię tej drogi. Ponadto przenoszony żwir, o którym mowa wyżej, zakrywa linię krawędziową szeroką ciągłą (P-7b). Zjazd ten nie posiada również odpowiednich wyokrągleń, dlatego też nie możliwe jest wykonywanie bezpiecznych manewrów wjazdu/wyjazdu na drogę krajową nr [...]. Organ zaznaczył również, że sam etap budowy spowoduje zwiększenie natężenia ruchu drogowego, więc nie jest obojętne w jaki sposób będzie realizowane włączenie się do ruchu pojazdów. Jeśli włączenie miałoby się odbywać poprzez zjazd niespełniający warunków technicznych, to zawsze będzie to stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Taka sytuacja stwarza zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, natomiast zarządca drogi obowiązany jest do takiego działania, by zjazd był wykorzystywany, zgodnie z jego przeznaczeniem, a pod względem technicznym zapewniał bezpieczeństwo użytkownikom. Dlatego też, rozpatrując indywidualną sprawę strony obowiązany jest uwzględnić jej słuszny interes do granic,

w których nie koliduje on z interesem publicznym. W tym wypadku interes społeczny wyraża się w bezpieczeństwie użytkowników drogi krajowej i przedkłada nad interes strony.

Mając na uwadze zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, jakie aktualnie - w dacie orzekania, przedmiotowy zjazd będzie powodować, Generalny Dyrektor uznał, że w celu poprawy warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego ww. zjazd wymaga przebudowy w uzgodnieniu i na warunkach zarządcy drogi krajowej. W związku z tym właściciel działki drogowej nr [...] winien wystąpić w pierwszej kolejności o przebudowę istniejącego zjazdu indywidualnego w odrębnym postępowaniu zgodnie z art. 29 ust. 1 u.d.p. W przypadku uzyskania pozytywnego rozstrzygnięcia określającego warunki do przebudowy zjazdu, opracować projekt przebudowy zjazdu, uzgodnić go z GDDKiA Oddziałem w [...] i wykonać przebudowę zjazdu zgodnie z projektem. Dopiero po przebudowie ww. zjazdu, zarządca drogi będzie mógł dokonać uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji na działce nr [...]. w miejscowości [...], w zakresie dostępu do drogi krajowej nr [...].

Skargę na powyższe postanowienie złożyli A. J. i J. J. (dalej: "skarżący", "inwestorzy"), w której zarzucili organowi naruszenie:

- art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na sprawdzaniu parametrów istniejącego zjazdu indywidualnego, za pośrednictwem którego ma odbywać się połączenie komunikacyjne inwestycji z drogą publiczną, w sytuacji gdy inwestycja nie obejmuje budowy ani przebudowy zjazdu, oraz w sytuacji, gdy zgodnie z przywołaną normą, zarządca sprawdza jedynie możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego inwestycją;

- § 77, § 79 rozporządzenia MTiGM, poprzez sprawdzanie warunków technicznych istniejącego od wielu lat zjazdu indywidualnego, wobec obecnie stawianych przez rozporządzenie wymogów dla takich zjazdów, w sytuacji gdy z zasada trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, nakazuje akceptować stan techniczny urządzenia jaki wynikał z zatwierdzonej dokumentacji budowlanej;

- art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie, polegające na uznaniu, że korzystanie przez skarżących dla potrzeb inwestycji z istniejącego zjazdu indywidualnego będzie stwarzało zagrożenie w bezpieczeństwie ruchu drogowego, podczas gdy dotychczas ze zjazdu tego korzystają właściciele/użytkownicy sąsiednich działek o nr [...], [...], [...], [...] i sytuacja ta nie doprowadziła organu do oceny, że istnieje zagrożenie w bezpieczeństwie ruchu i w konsekwencji podjęcia odpowiednich działań;

- art. 7, 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256, ze zm., dalej: "K.p.a.") poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do Państwa, oraz z pominięciem słusznego interesu skarżących, wyrażające się w sugerowaniu skarżącym konieczności przebudowy zjazdu indywidualnego, w sytuacji gdy skarżący nie są właścicielami nieruchomości, na której zorganizowany jest ten zjazd, oraz nie mają wpływu na podjęcie przez właściciela nieruchomości oznaczonej nr [...] decyzji o przeprowadzeniu inwestycji przebudowy zjazdu;

- art. 7, 77, 80 K.p.a., poprzez dowolne przyjęcie, że aktualny stan zjazdu indywidualnego stwarza zagrożenie w bezpieczeństwie ruchu drogowego, w sytuacji gdy na taką ocenę nie pozwala zebrany w sprawie materiał dowodowy;

- art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonego postanowienia, dowodów, na podstawie których organ uznał, że istniejący zjazd indywidualny nie spełnia kryteriów technicznych określonych

w rozporządzeniu MTiGM, oraz jest w stanie w którym korzystanie z niego zagraża bezpieczeństwu w ruchu, co czyni utrudnionym weryfikację podjętego rozstrzygnięcia

w sprawie.

Wobec powyższego skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia

w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę wniósł

o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wskazane w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ przy wydawaniu kwestionowanego postanowienia Generalny Dyrektor Dróg Krajowych

i Autostrad nie dopuścił się ani naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności stwierdzić należy, że organ ten prawidłowo ustalił stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie i właściwie zastosował i zinterpretował przepisy prawa, w oparciu o które wydał kwestionowane postanowienia.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowi art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470, ze zm.). Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. 2020 r. poz. 293 ze zm., dalej: u.p.z.p.), decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W przepisie tym ustawodawca odsyła do przepisu art. 53 ust. 4 pkt 9 tej ustawy, z którego wynika, że decyzje w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym, wojewódzkim, powiatowym i gminnym

w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi. W przypadku drogi krajowej jest to Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Uzgodnień tych, w świetle art. 53 ust. 5 powołanej ustawy, dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a. Ustawodawca nie precyzuje pojęcia obszarów przyległych do pasa drogowego, dlatego w tym zakresie należy odnieść się do przepisów prawa materialnego, którymi w tym przypadku są przepisy ustawy z dnia

21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Z art 4 pkt 1 tej ustawy wynika, że pas drogowy oznacza "wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane

i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą". Tym samym inwestycja, która ze względu na swe usytuowanie przylega do pasa drogowego, wymaga uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi w zakresie, o jakim mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, w myśl którego zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego należy rozumieć jako zapewnienie obsługi komunikacyjnej danej działki poprzez zjazd, którym w świetle art. 4 pkt 8 ustawy

o drogach publicznych jest połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponieważ ustawodawca nie zdefiniował w sposób precyzyjny szerokości pasa przyległego, posługując się wykładnią funkcjonalną należy przyjąć, że inwestycje, które zlokalizowane będą na terenie przylegającym do drogi i które oddziałują na tę drogę, wymagają uzgodnienia

z zarządcą drogi. Do zadań zarządcy drogi należy, stosownie do treści art. 19 ust. 1

w zw. z art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych, planowanie i ochrona dróg polegająca na niedopuszczeniu do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu.

W toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania uzgodnieniowego rolą Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad było wskazanie, czy jest możliwe skomunikowanie nowego obiektu z drogą krajową. Włączenie do drogi ruchu drogowego, o którym mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, zapewnia zjazd indywidualny lub zjazd publiczny. Zgodnie z przepisem § 55 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia MTiGM, zjazd indywidualny jest to określony przez zarządcę̨ drogi zjazd do jednego lub kilku obiektów użytkowanych indywidualnie. Skoro zaś planowany obiekt ma mieć charakter mieszkalny, skomunikowanie działki, na której będzie zrealizowany, z drogą publiczną, powinno mieć – stosownie do § 55 ust. 1 pkt 4 powołanego rozporządzenia – charakter zjazdu indywidualnego, który, w świetle przepisów

o drogach publicznych, nie może powstać w sposób dorozumiany, czy poprzez faktyczne działania właściciela nieruchomości. Zjazd z drogi publicznej musi bowiem spełniać ściśle określone parametry ustalone w § 79 wymienionego rozporządzenia,

w świetle którego zjazd indywidualny powinien spełniać następujące wymagania:

1) szerokość całkowita, mierzona prostopadle do osi zjazdu, nie mniejsza niż 4,50 m,

w tym:

a) szerokość jezdni, bez uwzględnienia wyokrągleń lub skosów, o których mowa w pkt 2 - nie mniejsza niż 3,00 m i nie większa niż szerokość jezdni na drodze, mierzona prostopadle do osi jezdni w miejscu jej przecięcia z osią zjazdu,

b) szerokość obustronnych poboczy - nie mniejsza niż 0,75 m każde;

2) przecięcie krawędzi jezdni zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 3,00 m lub ścięte skosem o proporcji n: m, gdzie n = m ≥ 1,50 m, wyłącznie dla projektowanych relacji skrętnych;

3) pochylenie podłużne zjazdu dostosowane do ukształtowania elementów drogi, które ten zjazd przecina, jednak nie większe niż 5,0%;

4) nawierzchnia:

a) jezdni na terenie zabudowy - twarda ulepszona,

b) jezdni poza terenem zabudowy oraz poboczy - co najmniej gruntowa ulepszona.

Tymczasem z ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego, mających odzwierciedlenie w aktach sprawy wynika m.in., że przedmiotowy zjazd na działkę drogową nr [...], w istniejącym stanie, nie może zapewnić planowanej na działce nr [...] inwestycji, odpowiednich i bezpiecznych warunków włączenia do drogi krajowej. Zjazd ten ma żwirową nawierzchnię, co stanowić będzie zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego na analizowanym odcinku drogi krajowej. Ponadto, wjazd lub wyjazd na działkę (lub z działki), bez urządzonego do niej zjazdu, będzie powodować niszczenie niezabezpieczonej krawędzi jezdni drogi oraz przenoszenie żwiru z działek, które obsługuje, bezpośrednio na jezdnię tej drogi. Przenoszony żwir, zakrywa linię krawędziową szeroką ciągłą (P-7b). Zjazd ten nie posiada również odpowiednich wyokrągleń, dlatego też nie jest możliwe wykonywanie bezpiecznych manewrów wjazdu/wyjazdu na drogę krajową nr [...].

Zdaniem Sądu, organ właściwie ocenił, że zjazd z drogi krajowej nr [...], którym miałaby się odbywać obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji, nie spełnia powyższych wymogów. Jeśli włączenie do ruchu czy zjazd z drogi publicznej, miałyby się odbywać poprzez zjazd niespełniający warunków technicznych, to zawsze będzie to stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Należy tez uznać, że sporny zjazd nie spełnia też wymagań, wynikających

z przepisu § 77 wymienionego rozporządzenia, który stanowi, że zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom, wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że dokonując uzgodnienia w kwestii możliwości włączenia do drogi krajowej ruchu drogowego spowodowanego zmianą, wynikającą z planowanej inwestycji, organy administracji winny kierować się przede wszystkim zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 lutego 2001 r., sygn. akt II SA 770/00, LEX nr 53363; z dnia 31 marca 1999 r., sygn. akt II SA 188/99, LEX nr 46764; z dnia 15 lipca 1998 r., sygn. akt II SA 705/98, LEX nr 41384 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 16 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 395/07, Lex nr 344919 i z 14 września 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 428/05, Lex nr 192958). Przesłanka bezpieczeństwa stanowi podstawowe kryterium oceny możliwości włączenia ruchu samochodowego z mającej powstać inwestycji do ruchu drogowego na drodze będącej w zarządzie organu uzgadniającego.

Organ uzgadniający powinien więc rozpoznać sprawę uwzględniając wszystkie istotne okoliczności, w tym rodzaj planowanej inwestycji i związane z tym obciążenia ruchem oraz kategorię drogi publicznej, jej warunki użytkowania i względy bezpieczeństwa ruchu drogowego, stanowiące podstawowe kryterium oceny możliwości usytuowania nowych zjazdów z dróg publicznych (wyrok NSA z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 948/09; z dnia 20 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1783/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej CBOSA).

Zatem wskazany w projekcie decyzji o warunkach zabudowy zjazd indywidualny nie może zapewnić planowanej inwestycji, odpowiedniej obsługi komunikacyjnej, albowiem - w istniejącym stanie technicznym - zjazd ten nie spełnia wymogów technicznych określonych w wymienionym rozporządzeniu i zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, a brak nawierzchni twardej dodatkowo zagraża bezpieczeństwu użytkowników drogi krajowej nr [...]. Wobec czego brak jest możliwości bezpiecznego włączenia do wymienionej drogi krajowej ruchu, generowanego przez planowaną inwestycję, z uwagi na niespełnienie przez istniejący zjazd, warunków technicznych

i bezpieczeństwo w ruchu drogowym.

Wobec powyższego Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad słusznie zwrócił uwagę, w kwestionowanym w tej sprawie postanowieniu odmawiającym uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, na konieczność w pierwszej kolejności przebudowy omawianego zjazdu do parametrów, wymaganych ww. regulacją prawną dla obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji. Przeciwko pozytywnemu uzgodnieniu przemawia nie tylko stan techniczny zjazdu, ale także fakt, że zjazd ten stanowi zagrożenie bezpieczeństwa ruchu. Wyjazd z drogi do obiektu i wjazd na drogę nie mogą zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Wyjaśnić także należy, że w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, jako wyspecjalizowany zarządca dróg krajowych i autostrad, zobowiązany jest do przeciwdziałania wszelkim sytuacjom, które mogłyby sprowadzić niebezpieczeństwo na użytkowników dróg publicznych, a więc działać prewencyjne, nie zaś biernie oczekiwać na ich wystąpienie. Dbałości o bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego należy przypisać priorytet. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest wyspecjalizowanym organem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo na drogach, którą dysponują poprzez swoich wykwalifikowanych w tym kierunku pracowników, a zatem z urzędu ma wiedzę, pozwalającą na podejmowanie decyzji dotyczących lokalizacji zjazdów z dróg krajowych, czy też oceny stanu technicznego zjazdu i bezpieczeństwa na drogach i wszystkich aspektów z tym ruchem związanych (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 960/10 i z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1100/13, z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. akt

IV SA/Wa 2751/19, CBOSA). Z tego też względu fakty, dotyczące potencjalnego niebezpieczeństwa dla ruchu drogowego, jakie stanowią ww. zjazdy są znane zarządcy drogi, jako organowi specjalistycznemu z racji realizacji zadań w zakresie inżynierii ruchu, w związku z czym w rozpatrywanej sprawie zastosowanie znajduje art. 77 § 4 K.p.a., w świetle którego fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu.

Trzeba też zwrócić uwagę, że zarządca drogi dokonuje oceny wyłącznie postanowień, zawartych w otrzymanym do uzgodnienia projekcie decyzji o warunkach zabudowy, jest związany treścią i ustaleniami tego projektu i jako organ uzgadniający

(a nie wnioskodawca będący dysponentem projektu), nie może ich ani zmieniać, ani sam ich na nowo określać. Również nie posiada uprawnień do warunkowego uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych

i Autostrad mógł więc albo zaakceptować w całości propozycję przedstawioną

w projekcie i wyrazić zgodę na proponowany dostęp do drogi publicznej, uzgadniając projekt decyzji albo go nie zaakceptować i odmówić uzgodnienia projektu decyzji

o warunkach zabudowy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie uzgodnienia decyzji

o warunkach zabudowy musi być bezwarunkowe. Nie można uzgodnić danego projektu i jednocześnie określić innych warunków, czyli w istocie zanegować uzgodnienie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1814/06, CBOSA). Organ właściwy do wydania decyzji

o warunkach zabudowy musi więc przedstawić organowi uzgadniającemu założenia swojego przyszłego rozstrzygnięcia. Uzgodnienie decyzji to uzgodnienie jej przyszłej treści. Jest to więc w istocie projekt przyszłej decyzji.

Z tych względów, oceniając zaskarżone postanowienie w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organowi orzekającemu w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłego w sprawie postanowienia, bowiem organ, wydając zaskarżone postanowienie, podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, dokonując przy tym prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Organ orzekający w sprawie będąc związany powołanymi przepisami prawa nie mógł naruszyć istniejących norm prawa i uczynić zadość przekonaniu skarżących, że ich interes, jako strony postępowania, jest słuszny i w konfrontacji z nim, obowiązujący porządek prawny, musi ustąpić. Tego rodzaju stanowisko będące czysto subiektywnym odczuciem stron nie może zostać uznane za trafne i z całą pewnością nie współbrzmi z obowiązującym porządkiem prawnym, jak i interesem społecznym.

W ocenie Sądu przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia nie naruszono również przepisów prawa procesowego. Stosownie do treści art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej podjęły wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie i dokonały jego rzetelnej oceny. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z wymogiem przepisu art. 107 § 3 K.p.a. zaskarżone postanowienie zostało wyczerpująco uzasadnione, zawarto w nim podstawowe jego elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu odmawiającego uzgodnienia projektu decyzji dla przedmiotowego przedsięwzięcia i wyjaśniono podstawy prawne postanowienia, z prawidłowym przytoczeniem przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie.

Z powyższych względów, Sąd uznając skargę za niezasadną, na podstawie

art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), orzekł jak w sentencji wyroku.