Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2133/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6145 Sprawy dyrektorów szkół
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Oświata
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 36a ust. 6
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
article: art. 91 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie NSA Joanna Runge-Lissowska del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant asystent sędziego Jan Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Miejskiej Giżycko od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Ol 421/14 w sprawie ze skargi Gminy Miejskiej Giżycko na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 12 marca 2014 r. nr PN.4131.68.2014 w przedmiocie powołania komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora przedszkola 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Gminy Miejskiej Giżycko na rzecz Wojewody Warmińsko-Mazurskiego kwotę 120 (stu dwudziestu) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sad Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 10 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Ol 421/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Gminy Giżycko na rozstrzygnięcie Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 12 marca 2014 r. nr PN.4131.68.2014 w przedmiocie powołania komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora przedszkola, oddalił skargę.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym sprawy.

Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 12 marca 2014 r. znak: PN.4131.68.2014, Wojewoda Warmińsko-Mazurski stwierdził nieważność zarządzenia nr 42/2011 Burmistrza Giżycka z dnia 10 maja 2012 r. w sprawie powołania Komisji Konkursowej do przeprowadzenia konkursu dotyczącego wyłonienia kandydata na stanowisko dyrektora Przedszkola Miejskiego nr 1 z Oddziałem Integracyjnym w Giżycku, z powodu istotnego naruszenia prawa.

W uzasadnieniu organ podniósł, że z art. 36a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty i § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej, pośrednio wynika brak możliwości powoływania komisji konkursowej w takim kształcie, który narusza obiektywizm jej działania. Ustawodawca, regulując skład przedmiotowej komisji postanowił bowiem, że w jej skład wejdą przedstawiciele organu prowadzącego szkołę, a nie osoba piastująca funkcję tego organu. Wojewoda stwierdził, że określenie "przedstawiciel organu" nie jest tożsame z określeniem "piastun organu" lub "organ". Zauważył, że jedną z dyrektyw wykładni językowej jest zakaz nadawania różnych znaczeń tym samym zwrotom zawartym w tekście prawnym. "Przedstawiciel organu" oznacza pracownika jednostki zapewniającej obsługę organu i pomoc w wykonywaniu jego ustawowych zadań. Gdyby ustawodawca dopuścił możliwość udziału w pracach powołanej komisji konkursowej bezpośrednio osoby pełniącej funkcję organu, norma wyrażona w art. 36a ust. 6 pkt 1 zostałaby skonstruowana w sposób wyraźnie to dopuszczający. Przepis ten ogranicza dopuszczalność powołania przez organ wykonawczy gminy samego siebie w skład komisji konkursowej i jednocześnie określa granicę wpływu tego organu na wybór członków komisji. Stosując ten przepis, organ wykonawczy gminy, jako organ prowadzący szkołę, zachowuje wpływ na wybór kandydata na stanowisko dyrektora szkoły przez swoich przedstawicieli. Dzięki temu, piastun organu prowadzącego szkołę nie staje się "sędzią we własnej sprawie", mając dodatkowo kompetencję do zatwierdzenia konkursu albo jego unieważnienia. Wojewoda zauważył, że nie można mówić o zachowaniu bezstronności postępowania konkursowego, gdy w pracach komisji konkursowej uczestniczy bezpośredni zwierzchnik służbowy osoby starającej się o wygranie tego konkursu (art. 33 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i art. 7 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych), mający ponadto, wynikającą z mocy prawa, kompetencję do zatwierdzenia lub unieważnienia wyników tego konkursu.

W złożonej na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, Gmina Miejska Giżycko podniosła, że wyrażony przez Wojewodę pogląd jest kontrowersyjny i wywodzi się wyłącznie z wyroków sądów administracyjnych, wobec czego nie ma mocy wiążącej uchwał, których mowa w art. 15 § 1 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wywiodła, że istota przedstawicielstwa, przewidzianego w art. 95 i nast. Kodeksu cywilnego, sprowadza się do możliwości działania przez ustanowionego przedstawiciela zamiast działania osobistego, a zezwolenie na działanie przez przedstawiciela nie może być utożsamiane z zakazem działania osobistego. Skarżąca zaznaczyła, że obowiązujące przepisy prawa wprowadzają nakaz działania przez przedstawiciela jedynie w wyjątkowych sytuacjach, dotyczących obowiązku działania poprzez profesjonalnych pełnomocników (tzw. przymus adwokacki), zatem jest to wyjątek od reguły, który winien być wyartykułowany przez ustawodawcę w sposób wyraźny, a nie dorozumiany. Zdaniem skarżącej, ani art. 36a ust. 6 ustawy o systemie oświaty, określający skład komisji konkursowych do wyłonienia kandydata na stanowisko dyrektora placówki oświatowej, jak również żaden inny przepis prawa, nie zabrania burmistrzom samodzielnego działania przy wyłanianiu kandydata na stanowisko dyrektora.

Gmina wskazała, że do czasu zapadnięcia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 649/12 i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 324/13, żadna z instytucji powołanych do kontroli rozstrzygnięć administracyjnych nie kwestionowała legalności udziału w pracach komisji konkursowych burmistrzów lub wójtów, pomimo takiej powszechnej praktyki. Podkreśliła, że zasiadający w składach komisji przedstawiciele kuratoriów – reprezentujący administrację podległą wojewodzie, nie wskazywali na niewłaściwość tej praktyki. Stwierdziła, że nie mogła być ona nieznana organom Wojewody, wobec czego termin, o którym mowa w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, nie został zachowany. Za niedopuszczalny uznała pogląd, że osobisty udział burmistrza w składzie komisji konkursowej czyni go "sędzią we własnej sprawie" i zauważyła, że art. 36a ust. 2 ustawy o systemie oświaty, nie pozostawia organowi innej możliwości, niż powierzenie stanowiska dyrektora kandydatowi wyłonionemu w drodze konkursu. Gmina zarzuciła ponadto, że Wojewoda nie rozważył, czy zarzut niewłaściwego włączenia w skład komisji konkursowej piastuna organu stanowił takie naruszenie prawa, które uzasadniało stwierdzenie nieważności zarządzenia. Zdaniem skarżącej, obowiązkiem organu nadzoru było zbadanie, czy udział burmistrza w składzie komisji konkursowej wpłynął na sposób rozstrzygnięcia tego konkursu. Z dokumentacji przebiegu konkursu wynikało zaś, że udział burmistrza w składzie komisji konkursowej nie wpłynął na jego wynik. W tej sytuacji, obowiązkiem organu nadzoru było co najwyżej ograniczenie się do wskazania, że zarządzenia wydano z naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Warmińsko-Mazurski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację, zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Podniósł ponadto, że w art. 95 § 1 Kodeksu cywilnego wskazano wyraźnie, iż regulację tę stosuje się, o ile przepisy szczególne nie przewidują inaczej. Takim przepisem szczególnym jest natomiast art. 36a ust. 6 ustawy o systemie oświaty, który nakazuje organowi prowadzącemu szkołę działać w komisji konkursowej za pośrednictwem swoich przedstawicieli. Wojewoda wywiódł również, że nie naruszył terminu do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Zauważył też, że akt ten odnosi się do zarządzenia w sprawie powołania komisji konkursowej, a nie w sprawie powierzenia stanowiska dyrektora, wobec czego nie było potrzeby badania wpływu uczestnictwa Burmistrza Giżycka na wynik konkursu.

Rozpoznając sprawę Sąd wskazał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zasady powoływania na stanowisko dyrektora szkoły zostały uregulowane w ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.).

Istota sporu pomiędzy stronami w sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy w składzie komisji konkursowej, powołanej do wyłonienia kandydata na stanowisko dyrektora Przedszkola, mógł zasiadać jako jej przewodniczący Burmistrz Giżycka, skoro następnie, jako do organu prowadzącego Przedszkole, do jego kompetencji należy uprawnienie do zatwierdzenia konkursu, bądź jego unieważnienie i zarządzenie ponownie jego przeprowadzenia.

Zgodnie z art. 36a ust. 1 ustawy o systemie oświaty, stanowisko dyrektora szkoły lub placówki powierza organ prowadzący szkołę lub placówkę. Stosownie do art. 36a ust. 2 zd. 1 powołanej ustawy, kandydata na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki wyłania się w drodze konkursu. Zgodnie z ust. 6 tego przepisu – w celu przeprowadzenia konkursu organ prowadzący szkołę lub placówkę powołuje komisję konkursową w składzie: trzech przedstawicieli organu prowadzącego szkołę lub placówkę (pkt 1); dwóch przedstawicieli organu sprawującego nadzór pedagogiczny (pkt 2); po jednym przedstawicielu: a) rady pedagogicznej, b) rady rodziców, c) zakładowych organizacji związkowych, przy czym przedstawiciel związku zawodowego nie może być zatrudniony w szkole lub placówce, której konkurs dotyczy (pkt 3) – z zastrzeżeniem ust. 7, zgodnie z którym łączna liczba przedstawicieli organów, o których mowa w ust. 6 pkt 1 i 2, nie może być mniejsza niż łączna liczba przedstawicieli, o których mowa w ust. 6 pkt 3.

Zadania i kompetencje organu prowadzącego, określone w art. 36a ust. 1 i 6 ustawy o systemie oświaty, w przypadku szkół i placówek prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego, wykonuje odpowiednio: wójt (burmistrz, prezydent miasta), zarząd powiatu, zarząd województwa (art. 5c pkt 2 powołanej ustawy). Ponadto Sąd wskazał, że stosownie do § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz.U. z 2010 r. Nr 60, poz. 373 ze zm.), organ prowadzący publiczne przedszkole, publiczną szkołę lub publiczną placówkę wyznacza przewodniczącego komisji konkursowej, który kieruje jej pracami. Zgodnie zaś z § 8 ust. 2 tego rozporządzenia, organ prowadzący szkołę zatwierdza konkurs albo unieważnia konkurs i zarządza jego ponowne przeprowadzenie w razie stwierdzenia: 1) nieuzasadnionego niedopuszczenia kandydata do postępowania konkursowego; 2) przeprowadzenia przez komisję postępowania konkursowego bez wymaganego udziału 2/3 jej członków; 3) naruszenia tajności głosowania, z zastrzeżeniem § 4 ust. 1; 4) innych nieprawidłowości, które mogły mieć wpływ na wynik konkursu.

Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że osoba pełniąca funkcję organu prowadzącego przedszkole nie może być członkiem komisji, powołanej celem przeprowadzenia konkursu na dyrektora tej placówki. Jak wskazano bowiem w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2013 r. (sygn. akt I OSK 324/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), pod pojęciem organu administracji publicznej należy rozumieć element (jednostkę) struktury organizacyjnej podmiotu realizującego zadania z zakresu administracji publicznej, posiadający swój substrat osobowy (w postaci osoby lub osób piastujących funkcję takiego organu), którego działania i zaniechania przypisywane są danemu podmiotowi (np. Państwu lub jednostce samorządu terytorialnego), jako dokonywane w jego imieniu i na jego rzecz. Z tej definicji jasno wynika, że piastun organu nie jest przedstawicielem tego organu, również w rozumieniu art. 36a ust. 6 ustawy o systemie oświaty, bo jest osobą piastującą funkcję danego organu, np. burmistrza. Przedstawicielem takiego organu, np. burmistrza, będzie natomiast osoba, która zostanie upoważniona przez piastuna organu do załatwiania (prowadzenia) określonego rodzaju spraw w jego imieniu i na jego rzecz (por. np. art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego). Wobec tego, już z samej treści art. 36a ust. 6 ustawy o systemie oświaty wynika, że burmistrz nie może powołać na członka komisji konkursowej, mającej wyłonić kandydata na stanowisko dyrektora szkoły, samego siebie. Podobny pogląd wyrażono w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 listopada 2012 r. (sygn. akt IV SA/Wr 649/12), w którym stwierdzono, że burmistrz jako organ prowadzący szkołę powinien mieć na uwadze wyraźny przepis art. 36a ust. 6 pkt 1 ustawy wskazujący, że w skład komisji mogą wchodzić przedstawiciele organu prowadzącego.

Właśnie art. 36a ust. 6 pkt 1 cyt. ustawy w swym literalnym brzmieniu stanowi ograniczenie dopuszczalności powołania przez burmistrza samego siebie w skład komisji konkursowej i jednocześnie granicę wpływu burmistrza na wybór członków komisji. Stosując ten przepis w jego literalnym brzmieniu burmistrz, jako organ prowadzący szkołę, zachowuje wpływ na wybór kandydata na stanowisko dyrektora szkoły poprzez swoich przedstawicieli. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, taka regulacja ma zapobiec sytuacji, w której piastun organu prowadzącego szkołę jako członek komisji konkursowej, staje się "sędzią we własnej sprawie" mając dodatkowo kompetencję do zatwierdzenia konkursu, albo jego unieważnienia.

W świetle powyższego Sąd stwierdził, że powołanie przez Burmistrza Giżycka samego siebie na członka komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu na kandydata na dyrektora Przedszkola Miejskiego nr 1 z Oddziałem Integracyjnym w Giżycku, nastąpiło z naruszeniem art. 36a ust. 6 pkt 1 ustawy o systemie oświaty. W ocenie Sądu, doszło do istotnego naruszenia prawa materialnego przez wadliwą jego wykładnię i bez znaczenia pozostaje fakt, że do konkursu zgłosił się jeden kandydat, za wyborem którego głosowało jednomyślnie 8 członków komisji. Jak bowiem zasadnie wskazano w odpowiedzi na skargę, przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego nie było zarządzenie w sprawie powierzenia stanowiska dyrektora, lecz zarządzenie w sprawie powołania komisji konkursowej. W tej sytuacji, zbędne było badanie przez Wojewodę wpływu uczestnictwa Burmistrza Giżycka w komisji konkursowej na wynik przeprowadzonego konkursu.

Odnosząc się do zarzutu niedochowania trzydziestodniowego terminu, zakreślonego w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, do stwierdzenia nieważności przedmiotowego zarządzenia, Sąd stwierdził, że zgodnie z tym przepisem o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Wobec tego, znaczenie prawne ma wyłącznie data doręczenia zarządzenia organowi nadzoru, co w niniejszej sprawie miało miejsce dnia 21 lutego 2014 r., a nie fakt udziału przedstawicieli Kuratora Oświaty w pracach komisji konkursowej.

Tym samym, zaistniały podstawy do stwierdzenia nieważności zarządzenia Burmistrza Miasta Giżycka z dnia 10 maja 2011 r. w sprawie powołania Komisji Konkursowej do przeprowadzenia konkursu dotyczącego wyłonienia kandydata na stanowisko dyrektora Przedszkola Miejskiego nr 1 z Oddziałem Integracyjnym w Giżycku.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.

Gmina Miejska Giżycko wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparła na zarzucie naruszenia prawa materialnego, a w szczególności:

1) art. 36 ust. 6 pkt 1 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) polegające na błędnej jego wykładni wskutek przyjęcia, że przepis ten wyklucza możliwość osobistego udziału burmistrza w składzie komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu celem wyłonienia kandydata na stanowisko dyrektora placówki oświatowej,

2) art.91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym wskutek jego niezastosowania.

Na tych podstawach wnosiła:

1) o uchylenie zaskarżonego wyroku i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie,

2) o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Warmińsko-Mazurski wnosił o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną oparto na dwóch podstawach wywodząc naruszenie prawa materialnego bez wyprowadzenia rodzaju naruszenia, tak jak stanowi art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pierwszy zarzut oparto na naruszeniu art. 36a ust. 6 pkt 1 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.), drugi zarzut oparto na naruszeniu art. 91 ust. 4 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. z 2013 r., poz. 954 ze zm.).

Postawiony zarzut naruszenia art. 36a ust. 6 pkt 1 ustawy o systemie oświaty nie jest zasadny. Rozpoznając ten zarzut należy w pierwszej kolejności, w związku z argumentacją w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wskazać, że uznano za oczywistą pomyłkę pisarską określenie tej podstawy – naruszenia art. 36 ust. 6 pkt 1 ustawy o systemie oświaty, a to z tego względu, że materialnie budując ten zarzut odniesiono go wprost do regulacji składu komisji, a nadto w uzasadnieniu skargi prawidłowo określono podstawę. Według art. 36a ust. 6 pkt 1 ustawy o systemie oświaty "W celu przeprowadzenia konkursu organ prowadzący szkołę lub placówkę powołuje komisję konkursową w składzie: trzech przedstawicieli organu prowadzącego szkołę lub placówkę." Wykładnia tej normy prawnej wymaga uwzględnienia regulacji prawnej zawartej w art. 36a ustawy o systemie oświaty. Art. 36a ustawy o systemie oświaty normuje procedurę powierzenia stanowiska dyrektora szkoły lub placówki przyznając kompetencję organowi prowadzącemu szkołę lub placówkę (art. 36a ust. 1). Art. 36a ust. 2 ustawy o systemie oświaty przyjmuje regułę, ograniczającą kompetencję organu prowadzącego szkołę lub placówkę. Zgodnie z art. 5c pkt 2 ustawy o systemie oświaty: "W przypadku szkół i placówek prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego zadania i kompetencje organu prowadzącego, określone w: (...), art. 36a ust. 1, 4–6, 10, 12 i 14 (...) – wykonuje odpowiednio wójt (burmistrz, prezydent miasta), (...)". Wójt (burmistrz, prezydent miasta) jest kompetentny do powołania przedstawicieli organu prowadzącego szkołę lub placówkę. W tym zakresie nie ma podstaw do zastosowania przepisów Kodeksu cywilnego, a zatem art. 95, który stanowi "Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości czynności prawnej, można dokonywać czynności prawnej przez przedstawiciela (§ 1). Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednie dla reprezentowanego (§ 2)". Do kreowania składu organów lub jednostek organizacyjnych, o różnym charakterze prawnym (organu decydującego, organu pomocniczego) w zakresie regulacji prawa publicznego nie stosuje się przepisów Kodeksu cywilnego. Powołani w skład komisji konkursowej przedstawiciele organu prowadzącego szkołę lub placówkę nie działają w imieniu i ze skutkiem dla organu prowadzącego szkołę. Komisja konkursowa ma przyznaną kompetencję wyłonienia kandydata na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki. Działa we własnym imieniu, a jej działanie podlega nadzorowi organu prowadzącego szkołę lub placówkę.

Rozdzielenie kompetencji organu prowadzącego szkołę lub placówkę od kompetencji komisji konkursowej wyłącza powołanie w skład komisji konkursowej organu prowadzącego szkołę (wójta, burmistrza, prezydenta miasta), jak i przyjęcie, że powołani przedstawiciele organu prowadzącego szkołę działają na zasadzie przedstawicielstwa w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, co oznaczałoby dopuszczalność zamiast powołania przedstawiciela wejścia w skład komisji konkursowej, organu prowadzącego szkołę lub placówkę.

W zaskarżonym wyroku Sąd zatem nie naruszył art. 36a ust. 6 pkt 1 ustawy o systemie oświaty.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym. Według art. 91 ust. 4 tej ustawy "W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa". Art. 91 ust. 4 nie daje podstaw do wykładni bez uwzględnienia art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który stanowi "Uchwała lub zarządzenie organu sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90". Regulacja podstawy prawnej zastosowania sankcji nieważności w art. 91 ust. 1 i ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym nie wprowadza przesłanki sanacji nieważności, uzależniając od skutków prawnych naruszenia prawa. Regulując podstawy zastosowania sankcji nieważności uchwał lub zarządzeń organu gminy, w art. 91 ust. 1 nie ograniczono jej zastosowania wyłącznie do kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa, ale też obejmuje naruszenie prawa niekwalifikowane, przez przyjęcie błędnej wykładni przepisu prawa. Niekwalifikowane naruszenie przepisów prawa nie obejmuje nieistotnego naruszenia przepisów prawa, a zatem takiego, które nie ma znaczenia prawnego dla prawidłowego zastosowania przepisu prawa. Do przepisów prawa przesądzających o prawidłowości zastosowania zalicza się przepisy o właściwości organu, treści działania, procedury działania. Przepisy regulujące kreowanie składu osobowego organu mają charakter materialnoprawny, co oznacza, że nie ma podstaw do kwalifikacji naruszenia w tym zakresie regulacji do nieistotnego naruszenia. Naruszenie bezwzględnie obowiązującego przepisu prawa regulującego skład komisji konkursowej, przez powołanie w skład osób, których udział nie jest dopuszczalny nie stanowi nieistotnego naruszenia prawa. Zasadnie zatem w zaskarżonym wyroku Sąd nie dokonał kwalifikacji naruszenia art. 36a ust. 6 pkt 1 ustawy o systemie oświaty do nieistotnego naruszenia prawa oraz nie wyprowadził, wbrew obowiązującym przepisom prawa, przesłanki sanacji zastosowania sankcji nieważności.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Na podstawie art. 204 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.