Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 860/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Służba zdrowia
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 95  ust. 1b
journal: Dz.U. 2019 poz 1373
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2021 r. sprawy ze skargi F. W. na decyzję Inne z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania w trybie konkursu ofert na zwieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia w B. (OW NFZ) w dniu [...] grudnia 2019 r. ogłosił konkurs ofert na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: Pomoc doraźna i transport sanitarny od 2009 r., w zakresie: Świadczenia udzielane przez zespół transportu medycznego, na obszarze powiatów b. , B. i n. , na okres od 1 kwietnia 2020 r. do 31 marca 2023 r. W dniu [...] lutego 2020 r. komisja konkursowa rozstrzygnęła postępowanie wybierając dwie oferty do zawarcia umowy. Pozycję pierwszą w rankingu zajęła oferta przedstawiona przez Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w K. , pozycję drugą – oferta F. sp. z o. o. w W. (skarżącej spółki).

W dniu 9 marca do OW NFZ wpłynęło odwołanie skarżącej spółki, w którym zarzuciła ona naruszenie art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1373 – dalej "u.ś.z.") i rozporządzenia Ministra Zdrowia z 22 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego (Dz. U. z 2019 r., poz. 2224 – dalej rozporządzenie MZ z 22 listopada 2013 r.") poprzez naruszenie zasad równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy i prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Podniosła, że organ nieprawidłowo ocenił spełnienie przez zwycięskiego oferenta kryterium opisanego w pkt. 2.1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 kwietnia 2019 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2019 r., poz. 832), co może mieć wpływ na odjęcie oferentowi 8 punktów. Wskazała, że komisja konkursowa wezwała oferentów do wskazania numerów telefonów, przy pomocy których wykonywana będzie łączność przy wykonywaniu świadczeń zdrowotnych objętych postępowaniem. W ocenie spółki komisja konkursowa powinna zweryfikować datę nabycia telefonów, które będą służyły do zapewnienia łączności, gdyż mogła być to inwestycja wszczęta po 12 lipca 2018 r. – jeżeli tak, to w części VIII formularza ofertowego winna znaleźć się stosowna informacja o braku ważnej pozytywnej opinii o celowości "innej inwestycji" wszczętej po 12 lipca 2018 r., przy pomocy której mają być udzielane świadczenia opieki zdrowotnej objęte przedmiotem postępowania. Spółka zarzuciła ponadto naruszenie kryterium l.p. 2.1 ww. rozporządzenia poprzez brak weryfikacji posiadania przez zwycięskiego oferenta certyfikatu ISO na wykonywanie świadczeń przez zespoły transportu medycznego.

Decyzją z dnia [...] marca 2020 r., nr [...], Dyrektor OW NFZ oddalił odwołanie skarżącej spółki i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, przede wszystkim art. 134 u.ś.z. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że komisja konkursowa, wbrew stanowisku spółki, nie wzywała żadnego z oferentów o dostarczenie numerów telefonów. Ponadto, wszyscy oferenci przedstawili komisji konkursowej zaświadczenia wystawione przez jednostki akredytowane o tym, że ISO 9001 obejmuje również transport medyczny.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca spółka powtórzyła zarzut wyartykułowany w odwołaniu od wyniku konkursu dot. braku weryfikacji daty nabycia telefonów służących do zapewnienia łączności i uzyskania z tego tytułu pozytywnej opinii Instrumentu Oceny Wniosków Inwestycyjnych w Sektorze Zdrowia (IOWISZ). Wskazała na powinność organu co do skonfrontowania ocen ofert z samymi ofertami w kontekście ewentualnego bezpodstawnego zawyżenia oceny któregokolwiek z konkurentów odwołującego się oferenta, uplasowanego wyżej w rankingu. Skarżąca podniosła, że organ dokonał błędnej wykładni art. 95d ust. 1b u.ś.z., powinien dokonać weryfikacji informacji wskazanych w załączniku nr V formularza ofertowego analogicznie, jak czynią to komisje konkursowe przy innych oddziałach wojewódzkich NFZ.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], Dyrektor OW NFZ utrzymał w mocy decyzję własną z [...] marca 2020 r. W uzasadnieniu, po przytoczeniu stanu faktycznego sprawy oraz przepisów u.ś.z. regulujących postępowanie konkursowe, organ podtrzymał stanowisko, iż w toku postępowania konkursowego nie wzywano oferentów o dostarczenie numerów telefonów. Wskazał, że dowodów na to brak jest zarówno w aktach sprawy, jak i nie wykazała powyższego skarżąca spółka. Organ stwierdził, że na podstawie ankiet oraz rejestrów leczniczych ustalono, ze oferenci, którzy odnośnie inwestycji poczynionych po 12 lipca 2018 r. udzielili odpowiedzi "nie" lub "nie dotyczy", posiadają zarejestrowaną specjalność komórki organizacyjnej 9250 przed 12 lipca 2018 r. i nie dokonywali inwestycji w rozumieniu art. 95d u.ś.z. W ocenie organu, skoro komisja nie wzywała oferentów o wykazanie numerów telefonów, to nie miała obowiązku weryfikować dat nabycia telefonów służących do zapewnienia łączności. Przedstawione przez spółkę zdjęcia z akt postępowania konkursowego innego oddziału NFZ organ uznał za nieistotne dla sprawy z powodu odmiennych okoliczności faktycznych powołanego postępowania konkursowego, które nawet nie są znane. Stwierdził, że nie była wymaga weryfikacja wymogu przedstawienia pozytywnej opinii IOWISZ, albowiem brak jest podstaw do kwestionowania prawdziwości oświadczeń oferentów odnośnie celowości inwestycji zrealizowanych po 12 lipca 2018 r. (tj. braku realizacji takich inwestycji). Organ stwierdził nadto, wobec zarzutu niezweryfikowania dat nabycia telefonów, że nie telefon nie stanowi inwestycji w rozumieniu art. 95d ust. 1 u.ś.z., nie jest też "inną inwestycją", o której mowa w art. 95d ust. 1d u.ś.z.

W skardze na powyższą decyzję F. sp. z o. o. w W. zarzuciła organowi naruszenie

- art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, że wobec oferty zwycięskiego oferenta brak jest podstaw do odjęcia 8 punktów z powodu braku posiadania ważnej pozytywnej opinii, o której mowa w art. 95d ust. 1 u.ś.z.,

- art. 75 § 1 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia dowodów zgłoszonych w dniu 18 czerwca 2020 r.,

- art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie okoliczności wzywania oferentów w innych postępowaniach konkursowych do wyjaśnień odnośnie zakupu sprzętu medycznego po dniu 12 lipca 2018 r.

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji.

- art. 134 ust. 1 oraz art. 148 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 147 u.ś.z. w zw. z załącznikiem 16 (tabela 1 pkt 2 lp. VI pkt 2.1.) rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1372 – dalej "rozporządzenie z 5 sierpnia 2016 r.") oraz pkt 51 Części I załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 2295 – dalej "rozporządzenie z 22 listopada 2013 r."), poprzez brak prawidłowej weryfikacji wymogu posiadania pozytywnej opinii IOWISZ przez zwycięskiego oferenta, podczas gdy przy porównaniu ofert winna być uwzględniona kwestia posiadania przez każdego z oferentów ważnej pozytywnej opinii, o której mowa w art. 95d ust. 1 u.ś.z., a dokonywane przez ww. oferenta zakupy w zakresie sprzętu medycznego po dniu 12 lipca 2018 r. przesądzały, iż oferent ten powinien posiadać ważną pozytywną opinię IOWISZ, co miało wpływ na przyjętą ocenę ofert, a w konsekwencji wynik postępowania oraz naruszało zasadę równego traktowania wykonawców i uczciwej konkurencji.

Wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów – wezwania do złożenia wyjaśnień w ramach postępowania konkursowego prowadzonego przez mazowiecki oddział NFZ i oferty złożonej przez zwycięskiego oferenta, uchylenie decyzji obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu skarżąca spółka podniosła m.in., że zgodnie z art. 95d ust. 1b u.ś.z. "inną inwestycją", o której mowa w art. 95d ust. 1 u.ś.z. jest m.in. wyposażenie zakładu leczniczego podmiotu leczniczego, jeżeli działania te stanowią główny cel tej inwestycji. Wskazała, że organ nie zbadał, czy oferent dokonał po dniu 12 lipca 2018 r. inwestycji aktualizujących obowiązek uzyskania pozytywnej opinii IOWISZ, weryfikując tym samym oświadczenia oferenta w tym przedmiocie zawarte w formularzu ofertowym. Powołała tu okoliczność wyposażenia oferenta w środek transportu sanitarnego. Spółka zakwestionowała, jakoby organ rozstrzygnął sprawę zgodnie z zasadą równego traktowania oferentów, nie wyjaśnił podstaw punktacji poszczególnych ofert i naruszył interes prawny skarżącej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenia w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 1829) począwszy od 17 października 2020 r. miasto na prawach powiatu Bydgoszcz, będące siedzibą tutejszego Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. W związku z powyższym z dniem 17 października 2020 r. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Bydgoszczy odwołuje się rozprawy, kontynuując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych, zaś sprawy wyznaczone do rozpatrzenia na rozprawie kieruje się do załatwienia na posiedzeniu niejawnym, co też uczyniono w niniejszej sprawie – na podstawie zarządzenia przewodniczącego Wydziału.

Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.

W następnej kolejności wyjaśnić należy, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego normującymi podstawowe standardy postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa i brak jest podstaw do usunięcia jej z obrotu prawnego, jak oczekuje tego Skarżąca.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Unormowania tego aktu dają podstawę powierzenia organom Narodowego Funduszu Zdrowia określenia warunków udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, a także sprawowania kontroli i nadzoru nad finansowaniem i realizacją tychże świadczeń, jak również są podstawą określenia zadań władz publicznych w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń. Realizacja ustawowych obowiązków organów Funduszu we wskazanych obszarach skonkretyzowana została przede wszystkim w dziale VI ustawy. W myśl art. 139 ust. 1 u.ś.z., zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej następuje po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert (pkt 1) albo w trybie rokowań (pkt 2). W celu przeprowadzenia postępowania w trybie konkursu ofert Fundusz zamieszcza ogłoszenie, które zgodnie z art. 139 ust. 3 u.ś.z. zawiera m.in. nazwę i adres siedziby zamawiającego, określenie wartości przedmiotu zaskarżenia, wymagane kwalifikacje zawodowe i techniczne świadczeniodawców, określenie obszaru terytorialnego. Prezes NFZ, stosownie do art. 146 u.ś.z. określa przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielnie świadczeń opieki zdrowotnej, kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców. Przedmiot zamówienia opisuje się w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, za pomocą dostatecznie dokładnych i zrozumiałych określeń, uwzględniając wszystkie wymagania i okoliczności mogące mieć wpływ na sporządzenie oferty (art. 140 ust. 1 u.ś.z.). Kryteria oceny ofert są jawne i nie podlegają zmianie w toku postępowania (art. 147 u.ś.z.).

Konkurs ofert składa się z części jawnej i niejawnej. W części jawnej komisja konkursowa stwierdza prawidłowość ogłoszenia konkursu ofert oraz liczbę złożonych ofert i ustala, które z ofert spełniają warunki, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 3 oraz przyjmuje do protokołu zgłoszone przez oferentów wyjaśnienia lub oświadczenia (art. 142 ust. 2 u.ś.z.). W części niejawnej konkursu ofert komisja może wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, nie dokonać wyboru żadnej oferty, może też przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej i ich ceny (art. 142 ust. 5 i ust. 6 u.ś.z.). Zgodnie z art. 148 u.ś.z., porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dokonuje się według kryteriów wyboru ofert:

1) jakości,

2) kompleksowości,

3) dostępności,

4) ciągłości,

5) ceny - udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej.

W postępowaniu w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami mogą wystąpić dwie fazy. Rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w drodze konkursu ofert, jeśli żaden z uczestników konkursu nie skorzysta ze środka wymienionego w art. 154 ust. 1 u.ś.z., co do zasady kończy to postępowanie. Jednakże w przypadku gdy którykolwiek z uczestników postępowania złoży odwołanie od rozstrzygnięcia konkursu, rozpoczyna się faza postępowania administracyjnego. Należy więc przyjąć, że odwołanie składane w trybie art. 154 ust. 1 u.ś.z., otwiera postępowanie administracyjne, do którego zastosowanie mają przepisy k.p.a., w zakresie niewyłączonym przez przepisy ustawy o świadczeniach. Jak stanowi art. 152 uś.z., świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154 u.ś.z. Środki odwoławcze możliwe do uruchomienia w fazie nieadministracyjnej, wymienione są w art. 153, te zaś, z których można skorzystać w postępowaniu administracyjnym w art. 154 u.ś.z.

Celem procedury uruchamianej na podstawie ww. art. 154, jest weryfikacja w postępowaniu administracyjnym, czy we wcześniejszej, nieadministracyjnej fazie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, nie doznał uszczerbku interes prawny podmiotu powołującego się na naruszenie zasad postępowania. Zatem zakres kontroli dokonywanej przez organ administracyjny jest ściśle związany z pojęciem uszczerbku interesu prawnego, powstałego na skutek naruszenia zasad postępowania. Przy czym zauważyć należy, że zasady postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej są określone w przepisach ustawy o świadczeniach oraz w dokumentach Prezesa Funduszu, wydanych na podstawie art. 146 ustawy. Uszczerbek w interesie prawnym uczestnika postępowania w procedurze zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej może zostać wywołany, gdy naruszenie zasad postępowania przez podmiot prowadzący postępowanie, ma wpływ na ocenę możliwości zawarcia umowy oświadczenie takich usług. Takie ujęcie determinuje sposób postępowania organu administracyjnego, którego zadaniem jest zbadanie okoliczności podnoszonych w odwołaniu i ocena czy i w jakim zakresie naruszenie to realnie spowodowało doznanie takiego uszczerbku. Interes prawny świadczeniodawcy należy oceniać zatem przez pryzmat konkretnego postępowania i możliwości zawarcia umowy przez konkretnego świadczeniodawcę (wystąpienia uszczerbku jego interesu prawnego). Tak wyznaczony interes prawny świadczeniodawcy musi być zaś rozpatrywany w kontekście zasady wynikającej z art. 134 ust. 1 u.ś.z., który nakłada na Fundusz obowiązek równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy i prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Równe traktowanie świadczeniodawców oznacza stosowanie w toku całego postępowania mającego na celu wyłonienie świadczeniodawcy, takich samych kryteriów oceny ofert do wszystkich świadczeniodawców biorących udział w postępowaniu, jak i wymagań, jakie muszą być spełnione przez świadczeniodawców celem zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W konsekwencji, w ramach postępowania odwoławczego nie mieści się ponowna ocena złożonych ofert, w tym badanie prawidłowości oceny oferty złożonej przez podmiot konkurujący z podmiotem wnoszącym odwołanie. Organ nie jest bowiem uprawniony do rozstrzygania o trafności merytorycznej oceny ofert złożonych w konkursie.

W niniejszej sprawie skarżąca Spółka wniosła odwołanie od rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego w trybie konkursu ofert na zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: pomoc doraźna i transport sanitarny od 2009 r., w zakresie: Świadczenia udzielane przez zespół transportu medycznego, na obszarze powiatów b. , B. i n. , na okres od 1 kwietnia 2020 r. do 31 marca 2023 r. Naruszenie zasad postępowania konkursowego Skarżąca wywodzi w szczególności z braku prawidłowej weryfikacji w kontrolowanym postępowaniu konkursowym konieczności posiadania przez zwycięskiego oferenta pozytywnej opinii IOWISZ. Przy czym w toku postępowania administracyjnego Skarżąca zwracała w powyższym zakresie uwagę na kwestię zakupu telefonów do obsługi połączeń ze świadczeniodawcą, w skardze zaś podniosła, że chodzi o środek transportu sanitarnego. Ponadto spółka zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania z powodu nieprzeprowadzenia dowodów z wezwań Dyrektorów Wojewódzkich Oddziałów NFZ w innych postępowaniach w tym samym przedmiocie.

W celu rozstrzygnięcia powyższych kwestii wskazać należy w pierwszej kolejności, że zgodnie z art. 95d ust. 1 u.ś.z., wojewoda albo minister właściwy do spraw zdrowia, zwany dalej "organem wydającym opinię", wydaje opinię o celowości inwestycji polegającej na utworzeniu na obszarze województwa nowego podmiotu leczniczego, nowych jednostek lub komórek organizacyjnych zakładu leczniczego podmiotu leczniczego lub innej inwestycji dotyczącej wykonywania działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Wniosek o wydanie opinii, o której mowa w ust. 1, dotyczy inwestycji, której części tworzą komplementarną całość i są niezbędne do prawidłowego udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w objętych wnioskiem dziedzinach medycyny (art. 95d ust. 1a ww. ustawy).

Przez inną inwestycję, o której mowa w ust. 1, rozumie się roboty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 i 2127) lub wyposażenie zakładu leczniczego podmiotu leczniczego, jeżeli działania te stanowią główny cel tej inwestycji (art. 95d ust. 1b tej ustawy).

Do określenia wartości inwestycji, o których mowa w ust. 1, zalicza się następujące rodzaje poniesionych lub planowanych kosztów:

1) przygotowania do realizacji inwestycji budowlanej oraz innych zmian w obiekcie budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, zwanym dalej "obiektem budowlanym", wraz z usługami towarzyszącymi, w tym obsługą inwestorską, oraz zakupu obiektu budowlanego, w szczególności opracowania dokumentacji projektowej, zakupu i przygotowania gruntu pod budowę oraz ekspertyz, świadectw, operatów, studiów, pomiarów geodezyjnych i prac geologicznych oraz prac archeologicznych, dotyczących inwestycji budowlanej;

2) realizacji inwestycji budowlanej oraz innych zmian w obiekcie budowlanym wraz z usługami towarzyszącymi, w tym obsługą inwestorską;

3) zakupu obiektu budowlanego;

4) zakupu lub wytworzenia we własnym zakresie środka trwałego, z wyjątkiem tego, którego wartość początkowa nie przekracza kwoty określonej w art. 16f ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 865 i 1018), z zastrzeżeniem pkt 5;

5) zakupu lub wytworzenia we własnym zakresie środka trwałego bez względu na jego wartość oraz innych przedmiotów, jeżeli są pierwszym wyposażeniem obiektów budowlanych;

6) transportu i montażu oraz inne koszty ponoszone w celu przekazania środka trwałego do używania;

7) zmiany w środkach trwałych powodującej ich ulepszenie w rozumieniu przepisów o rachunkowości;

8) zakupu wartości niematerialnej i prawnej, jeżeli:

a) jej wartość początkowa jest wyższa od kwoty określonej w art. 16f ust. 3 ustawy wymienionej w pkt 4,

b) jest pierwszym wyposażeniem obiektu budowlanego - bez względu na jego wartość;

9) innych, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają finansowaniu lub dofinansowaniu ze środków budżetu państwa przeznaczonych na inwestycje.

W świetle powołanych regulacji "inna inwestycja dotycząca wykonywania działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń zdrowotnych" to bez wątpienia inwestycja o kluczowym znaczeniu dla możliwości realizowania określonego zakresu świadczeń zdrowotnych (w rozpoznawanej sprawie - świadczeń udzielanych przez zespół transportu medycznego). Analizując całość regulacji zawartych w art. 95d ww. ustawy oraz przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia [...] lipca 2018 r. w sprawie formularza Instrumentu Oceny Wniosków Inwestycyjnych w Sektorze Zdrowia dla inwestycji skutkujących zmianą zakresu udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej (wydanego na podstawie art. 95h ust. 1 tej ustawy – publ. Dz. U. z 2018r. poz. 1347 ze zm.) należy dojść do przekonania, że "inna inwestycja dotycząca wykonywania działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń zdrowotnych", to inwestycja związana z zakupem, wytworzeniem, ulepszeniem, czy przekazaniem do użytkowania środka trwałego, przy czym jeśli chodzi o zakup środka trwałego (innego niż pierwsze wyposażenie obiektu budowlanego), to jego wartość początkowa ma przekraczać kwotę określoną w art. 16f ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 865 i 1018), czyli 10 000 zł.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy zatem, że organ zasadnie przyjął, że w niniejszej sprawie, wbrew stanowisku Skarżącej, SPZOZ w K. nie był zobligowany do przedłożenia ww. opinii o celowości inwestycji. Biorąc bowiem pod uwagę uregulowanie przyjęte w art. 95d ust. 1b u.ś.z. wskazać należy, że zakup urządzeń takich jak wskazane w części V formularza ofertowego SPZOZ w R. – "Wykaz zasobów", nie wyczerpuje tych zapisów. Stwierdzić należy przy tym, że wybrany oferent w złożonej ofercie przedstawił do realizacji świadczeń – z datą zakupów przed 12 lipca 2018 r. – ambulans drogowy, - respirator, - worek samorozprężalny, ssak, defibrylator oraz – pompę infuzyjną. Dokonane natomiast przez SPZOZ w K. po dacie 12 lipca 2018 r., obejmujące uzupełniające elementy wyposażenia, tj. sprzęty takie jak aparat do pomiaru ciśnienia tętniczego krwi oraz termometr – nie stanowią inwestycji warunkującej konieczność uzyskania opinii o celowości inwestycji. Wskazać należy bowiem, że nabycie tego rodzaju urządzeń celem dodatkowego wyposażenia ambulansu stanowi inwestycję pozostającą bez wpływu na kluczowy zakres udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej. Wyposażenie zakładu leczniczego podmiotu leczniczego może stanowić "inną inwestycję", o której mowa w art. 95d ust. 1 ww. ustawy, ale jeżeli działania te stanowią główny cel tej inwestycji. Dlatego zdaniem Sądu tego rodzaju inwestycję, o jakiej mowa w art. 95d ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, stanowiłoby nabycie (po dacie 12 lipca 2018 r.) np. ambulansu. W analizowanym postępowaniu taki ani podobny przypadek nie występuje.

Z podanych wyżej powodów twierdzenia Skarżącej o konieczności uzyskania opinii, o której mowa w art. 95d ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, z uwagi na zakup zarówno telefonów - na które wskazała na gruncie odwołania - jak i wyposażenia środka transportu sanitarnego - są bezpodstawne. W konsekwencji, wbrew twierdzeniom Skarżącej, w sprawie nie było podstaw do formułowania zarzutu o zawyżeniu punktacji przy ocenie oferty przedstawionej przez SPZOZ w K..

Bez wpływu na wynik sprawy pozostają też zarzuty naruszenia wymienionych w skardze przepisów postępowania. Wskazać bowiem należy, że przedłożony przez organ administracji publicznej materiał dowodowy w postaci akt administracyjnych pozwala Sądowi stwierdzić, że postępowanie dowodowe w zakresie objętym postępowaniem administracyjnym w ramach niniejszego postępowania konkursowego jest na takim poziomie, który pozwala uznać, że rozstrzygnięcia podejmowane były po wyjaśnieniu istotnych okoliczności sprawy. Nie można przede wszystkim uznać, że organ dopuścił się naruszenia art. 75 k.p.a. i 8 k.p.a. poprzez pominięcie dowodów zaproponowanych przez Skarżącą i nieuwzględnienie wezwań kierowanych przez Dyrektorów Wojewódzkich Oddziałów NFZ w innych postępowaniach. Podkreślić należy, że organ rozstrzygał konkretny, przedmiotowy konkurs i nie był przy tym powołany do oceny innych konkursów. O wyniku takiego postępowania decyduje szczegółowa ocena ofert na zasadach określonych w ogłoszeniu o konkursie i wymienionych w nim przepisach prawnych.

W tym miejscu wyjaśnić przy tym należy, że nie mógł być uwzględniony przez Sąd, zawarty w skardze wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów składanych w toku postępowań konkursowych dotyczących innego rodzaju świadczeń. Wniosek zmierza bowiem do objęcia oceną Sądu okoliczności innego postępowania, tym samym wykracza to poza uprawnienia wynikające z art. 106 § 3 p.p.s.a. Niewątpliwie bowiem żądanie wniosku sprowadza się do przeprowadzenia ustaleń i ocen w zakresie innego postępowania, co byłoby równoznaczne z wyjściem poza granice sprawy, której dotyczy niniejsza skarga.

Nadto wskazać należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyczerpująco odniósł się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Słusznie stwierdził, że w kontrolowanym postępowaniu nie doszło do naruszenia przez komisję konkursową zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, a szczególności przepisów ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej i wydanych na jej podstawie aktów prawnych. Stwierdzić należy zatem, że wszyscy oferenci podlegali tym samym rygorom konkursowym, warunki konkursu znane były im wszystkim, wszyscy oferenci mieli równy dostęp do materiałów konkursowych, co wyklucza przyjęcie, że w toku tego postępowania konkursowego doszło do naruszenia zasady równego traktowania oferentów.

W niniejszym postępowaniu, co już podkreślono na wstępie, badaniu podlega jedynie, czy nie doszło do naruszenia zasad postępowania, które mogłoby spowodować uszczerbek w interesie prawnym oferenta, w szczególności czy postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone prawidłowo. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, iż w aktach administracyjnych rozpatrywanej sprawy, kontrolowanych przez Sąd w niniejszym postępowaniu, znajdują się m.in. oferty oferentów biorących udział w postępowaniu, w tym również oferenta wybranego do zawarcia umowy wraz z załącznikami, a analiza tychże dokumentów w kontekście podniesionych w sprawie zarzutów nie budzi w ocenie Sądu jakichkolwiek zastrzeżeń.

Zarzuty skargi, zarówno dotyczące naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego, okazały zatem się bezzasadne.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.