Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1621/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : WSA Magda Froncisz WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant : starszy referent sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2019 r. sprawy ze skarg Z. R. i A. H. na uchwałę Nr LVII/594/2018 Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 29 czerwca 2018 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze miasta Tarnowa, obejmującego teren pomiędzy drogą krajową nr 94, wschodnią i południową granicą miasta oraz ulicą Tuchowską postanawia: I. skargi odrzucić; II. zwrócić skarżącej Z. R. kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem zwrotu wpisu sądowego; III. zwrócić skarżącemu A. H. kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem zwrotu wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Z.R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Tarnowie z 29.06.2018 r. nr LVII/594/2018 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze miasta Tarnowa, obejmującego teren pomiędzy drogą krajową nr 94, wschodnią i południową granicą miasta oraz ulicą Tuchowską.. Skarżąca wniosła:

- w punkcie 1 o stwierdzenie na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nieważności uchwały z uwagi na istotne naruszenia zasad, trybu sporządzania i właściwości organów, związane ze sporządzeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zarzucając naruszenie:

• art. 14 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przystąpienie na wniosek Prezydenta Miasta do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tylko dla części obszaru wyznaczonego w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego,

• art. 14 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wadliwie przeprowadzoną inicjatywę uchwałodawczą Prezydenta Miasta tj. przygotowanie projektu uchwały przez Przewodniczącego Rady Miejskiej, który nie jest do tego uprawniony przy inicjatywie uchwałodawczej Prezydenta Miasta,

• art. 14 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie wykonanie analizy dotyczącej zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań, z ustaleniami studium przez Prezydenta Miasta przed złożeniem wniosku o podjęcie skarżonej uchwały,

• art. 14 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie przygotowanie materiałów geodezyjnych do opracowania planu przez Prezydenta Miasta przed złożeniem wniosku o podjęcie skarżonej uchwały;

- w punkcie 2 o uchylenie zaskarżonej uchwały, a także zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że wywodzi swój interes prawny legitymujący ją do wniesienia skargi z ogólnie pojętego prawa własności (art. 64 Konstytucji i art. 140 kodeks cywilny), a w szczególności z prawa do dowolnego dysponowania składnikami własnego majątku. Skarżąca powołała się na własność działki nr 19/26 obręb 302 położonej w Tarnowie przy ul. Harcerskiej, o powierzchni 1,2145 ha. Wskazała, że w dniu 27.02.2018 r. za jej wiedzą i aprobatą został złożony przez A.H. i E.S. wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (na budowę 32 budynków mieszkalnych jednorodzinnych) obejmujący w części działkę skarżącej. W dniu 15.03.2018 r. skarżąca zawarła notarialną przedwstępną umowę sprzedaży nieruchomości wraz z podpisaniem przedwstępnej umowy sprzedaży, udzielone zostały stosowne pełnomocnictwa do spraw związanych z podziałem nieruchomości. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania o wydanie warunków zabudowy zostało wydane dopiero w dniu 14.05.2018 r., a w okresie od 15.05.2018r. do 12.07.2018 r. organ prowadzący postępowanie ten nie podejmował żadnych czynności mających na celu wydanie decyzji. W dniu 12.07.2018 r. wydane zostało postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy na okres 9 miesięcy tj. do dnia 27.02.2018 r., w związku z wydaniem zaskarżonej uchwały.

W ocenie skarżącej podjęcie uchwały spowodowało naruszenie prawa do zabudowy i zagospodarowania nieruchomości poprzez zawieszenie prawa do wydania decyzji o warunkach zabudowy, a w dalszej kolejności decyzji podziałowej i prawa własności skarżącej do sprzedaży nieruchomości. Argumentowała, że posiada indywidualny, konkretny i istniejący w chwili wnoszenia skargi interes prawny w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

Skarżąca podkreśliła, że podjęcie uchwały miało miejsce w związku ze złożonym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, co potwierdza stanowisko Dyrektora Wydziału Planowania Przestrzennego w uzasadnieniu do projektu uchwały na sesji rady miejskiej w dniu 29.06.2018 r. oraz stanowiska innych pracowników Wydziału Planowania Przestrzennego. Chaotyczne i pilne działania organów miasta działających na niekorzyść skarżącej doprowadziły do innych istotnych naruszeń zasad, trybu sporządzania i właściwości organów, związanych ze sporządzeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, powodują nieważność skarżonej uchwały rady miejskiej w całości.

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 14 jasno reguluje elementy procedury związanej z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gdzie zainicjowanie procedury planistycznej przysługuje tylko dwóm organom: Radzie Miejskiej oraz Prezydentowi Miasta. W przedmiotowym postępowaniu podjęcie uchwały Nr LVII/594/2018 nastąpiło na wniosek Prezydenta, co oznacza że organ ten przed złożeniem do Rady Miejskiej projektu uchwały zobowiązany był do wykonania różnych czynności szczegółowo określonych w art. 14 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tymczasem Prezydent nie zlecił wykonania wymaganej art. 14 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym analizy dotyczącej zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, ani nie przygotował materiałów geodezyjnych do opracowania planu, nie przedłożył również tych dokumentów do Rady Miejskiej wraz z projektem uchwały. Ponadto Prezydent Miasta przy inicjatywie uchwałodawczej musi wydać zarządzenie lub polecenie służbowe w celu wykonania określonych czynności (wykonanie analizy i przygotowanie materiałów geodezyjnych) gdyż zakres obowiązków pracowników podległych prezydentowi nie pozwala na samodzielne wykonywanie czynności wynikających z inicjatywy uchwałodawczej prezydenta miasta.

Dalej skarżąca zarzuciła, że Prezydent Miasta błędnie wyznaczył obszar objęty uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia planu (art. 14 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zgodnie z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta Tarnowa z 2014 r., nieruchomość Z.R. znajduje się w obszarze dla których wskazane jest sporządzenie planu w pierwszej kolejności: obszar nr II - obszar południowej strefy rekreacyjnej. Kierunki zagospodarowania przestrzennego wyznaczają dla działki skarżącej strefę R II - strefa rekreacyjna południowa. Obszar nr II i strefa R II zajmują teren zdecydowanie większy niż granice obszaru wyznaczone skarżoną uchwałą.

Wreszcie, zdaniem skarżącej, projekt uchwały (z wniosku Prezydenta Miasta) został sporządzony przez Przewodniczącego Rady Miejskiej, który w zakresie podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma inicjatywy uchwałodawczej.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Tarnowa wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Organ potwierdził, że skarżąca jest właścicielką działki nr 19/26 obręb 302 położonej w Tarnowie przy ul. Harcerskiej o powierzchni 1,2145 ha. Zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w Tarnowie Nr XI/214/99 z 15.07.1999 r. w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Tarnowa działka była położona w terenach upraw rolnych i ogrodowych w przewadze przeznaczonych dla specjalistycznej hodowli roślin (plantacje kwiatów, roślin przemysłowych, plantacje choinek itp. - z ograniczoną uprawą roślin spożywczych). W wyniku zmian w w/w Studium, dokonanych do 2014 r. obszar ten oznaczono symbolem 34. Zł /AK/. Były to tereny objęte zakazem zabudowy kubaturowej z wyłączeniem urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej oraz drogowej. W obszarach Zł dopuszczono poprawę standardów użytkowych istniejących budynków i realizację niewielkich obiektów zaplecza gospodarczego niezbędnych dla potrzeb gospodarki rybnej i leśnej. Obszar ten był objęty ścisłą ochroną konserwatorską krajobrazu bez zabudowy.

W dniu 24.01.2008 r. Rada Miejska w Tarnowie podjęła uchwałę Nr XVIII/243/2008 w sprawie przystąpienia do zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta Tarnowa. W dniu 25.09.2014 r. Rada Miejska w Tarnowie uchwałą Nr LVII/705/2014 uchwaliła zmianę Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta Tarnowa. Uchwałą tą zmieniono kierunek przeznaczenia tego terenu na tereny zieleni rekreacyjnej oznaczone symbolem ZR. Ustalono dopuszczalne kierunki przeznaczenia, a także ograniczenia zmian przeznaczenia, w których wykluczono nową zabudowę kubaturową. W rozdziale XIX tekstu Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy Miasta Tarnowa pt. "Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego" wymieniono obszary, dla których wskazane jest sporządzenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wraz z proponowaną kolejnością sporządzania. Jako obszary, dla których wskazane jest sporządzenie planu w pierwszej kolejności wymieniono: 1) obszar objęty strefą przekształceń, związany z koniecznością regeneracji urbanistycznej, 2) obszar południowej strefy rekreacyjnej jako kluczowy teren rekreacyjny Tarnowa wraz z wyznaczeniem terenów z zakazem zabudowy na zasadach określonych w zmianie w/w Studium (do nich należy teren objęty zaskarżoną uchwałą).

Z kolei zgodnie z uprzednio obowiązującym do 31.12.2003 r. miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta Tarnowa (uchwała Rady Miasta Tarnowa Nr XX/210/91 z 30 grudnia 1991 r.) działka była położona w terenach zieleni niskiej i urządzonej, ogrodów działkowych i sadów w strefie ochrony krajobrazu, oznaczonych symbolem 13.ZN.C.V. W terenach tych wykluczono możliwość realizacji wszelkich obiektów poza urządzeniami związanymi z uprawami ogrodowymi, infrastruktury technicznej oraz adaptacją istniejących budynków z możliwością poprawy standardów wyposażenia i użytkowania. Nakazano utrzymanie charakteru kompozycji krajobrazowej i walorów przyrodniczych środowiska oraz utrzymanie podstawowych powiązań widokowych w skali Miasta. Niewielki fragment działki wzdłuż jej południowej granicy był położony w terenach upraw polowych w strefie ochrony krajobrazu, oznaczonych symbolem 03.RP.C.VII. W terenach tych wykluczono możliwość realizacji wszelkich obiektów poza budynkami o charakterze rolniczym, w tym mieszkalne dla rolników. Nakazano utrzymanie charakteru kompozycji krajobrazowej i walorów przyrodniczych środowiska oraz utrzymanie podstawowych powiązań widokowych w skali Miasta.

Dalej organ podał, że na wniosek skarżącej w dniu 28.11.2012 r. decyzją Nr 308/W/12 ustalono warunki zabudowy na budowę zagrody dla rolnika tj. wolnostojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczo-składowego. Skarżąca nie wystąpiła z żadnym innym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. W dniu 27.02.2018 r. do Prezydenta Miasta Tarnowa wpłynął wniosek E.S. i A.H. o ustalenie warunków zabudowy na budowę 33 wolnostojących domów jednorodzinnych, drogi wewnętrznej o szerokości 8 m, na obszarze obejmującym trzy działki, w tym należącej do skarżącej. Przedmiotowy wniosek był zmieniony przez wnioskodawców (m.in. zmniejszono ilość domów do 32), nadto wymagał uzupełnienia. Ostatecznie, prawidłowy i kompletny wniosek został złożony w dniu 25.04.2018 r. i na tej podstawie organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie. W dniu 12.07.2018 r. - w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały - Prezydent Miasta Tarnowa zawiesił postępowanie o ustalenie warunków zabudowy. Postanowieniem z 4.12.2018 r. Prezydent Miasta Tarnowa podjął zawieszone postępowanie, co było spowodowane upływem terminu określonego w art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Organ wskazał również, że na obszarze objętym zaskarżoną uchwałą złożone zostały jeszcze 3 wnioski o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Wszystkie te postępowania zostały zawieszone zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Omawiając przebieg czynności poprzedzający podjęcie zaskarżonej uchwały organ wyjaśnił, że projekt uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu został skierowany do Rady Miejskiej w Tarnowie w dniu 14.06.2018 r. Do projektu uchwały dołączony został załącznik graficzny obrazujący granice obszaru objętego projektem planu oraz uzasadnienie. Przed przygotowaniem projektu tej uchwały Prezydent Miasta Tarnowa poprzez Wydział Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta Tarnowa wykonał analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium oraz przygotował materiały geodezyjne do opracowania planu, a także ustalił niezbędny zakres prac planistycznych.

Inspiracją do dokonania przez Prezydenta Miasta Tarnowa czynności przygotowawczych, poprzedzających podjęcie uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania był fakt złożenia wniosku o wydanie decyzji w sprawie warunków zabudowy dla 33 budynków mieszkalnych. W związku z tym, analiza konieczności wszczęcia procedury planistycznej na tym obszarze nie była szczególnie skomplikowana i nie wymagała wnikliwych badań. Wystarczająca była analiza skutków zagospodarowania tego obszaru we wnioskowany sposób w porównaniu z charakterem i kierunkami przeznaczenia określonymi w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy Miasta Tarnowa, wymuszającymi podjęcie działań chroniących ten teren przed zabudową. Wyniki analizy zawarte zostały w uzasadnieniu do zaskarżonej uchwały, a następnie omówione na Komisji Rozwoju Miasta i Spraw Komunalnych Rady Miejskiej w Tarnowie i na sesji Rady Miejskiej w Tarnowie w trakcie rozpatrywania przedmiotowego projektu uchwały. Wynika z nich, że objęty zaskarżoną uchwałą obszar z uwagi na walory krajobrazowo - przyrodnicze zagospodarowany powinien być jako teren wolny od zabudowy, zachowany powinien być jako obszar zieleni otwartej i rekreacyjnej, w niewielkim zakresie uzupełniony w odpowiednią formę usług, z zachowaniem zieleni wysokiej i leśnej w jego południowej części. W uzasadnieniu swego projektu Prezydent Miasta Tarnowa wskazał, że celem podjęcia tej uchwały jest określenie przeznaczenia terenu w zgodzie z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy Miasta Tarnowa. Z wnioskiem o podjęcie działań na tym terenie mających na celu jego ochronę przed zabudową wystąpił również radny Rady Miejskiej w Tarnowie J.Ł. -Przewodniczący Komisji Rozwoju Miasta i Spraw Komunalnych Rady Miejskiej w Tarnowie na sesji w dniu 24.05.2018 r.

Przy podejmowaniu decyzji o wszczęciu procedury planistycznej istotne znaczenie miała uchwała Nr LVII/693/2014 Rady Miejskiej w Tarnowie z 11.09.2014 r. w sprawie aktualności Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta Tarnowa oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta Tarnowa, podjęta na podstawie art. 32 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podjęcie tej uchwały było poprzedzone dokonaniem przez Prezydenta Miasta Tarnowa analizy zmian w zagospodarowaniu przestrzennym Miasta, oceną postępów w opracowywaniu planów miejscowych i opracowaniem wieloletniego programu ich sporządzania w nawiązaniu do ustaleń Studium, z uwzględnieniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wniosków w sprawie sporządzenia lub zmiany planu miejscowego. W powyższej analizie sporządzonej w lipcu 2014 r. stwierdzono potrzebę opracowywania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego celem ochrony wartościowych przyrodniczo, kulturowo i krajobrazowe terenów otwartych bez zabudowy, zalecając sporządzanie planu z tych względów m.in. w rejonie Góry Świętego Marcina (obszar objęty zaskarżoną uchwałą znajduje się w tym rejonie).

W chwili podejmowania zaskarżonej uchwały organ dysponował wstępnym projektem oceny aktualności Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta Tarnowa oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta Tarnowa, przekazanym przez jej autorów w dniu 17.05.2018 r. Z tego dokumentu wynika, że zgodnie ze zmianą Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta Tarnowa dokonaną w 2014 r. opisaną powyżej za konieczne uznano przyjęcie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego na obszarach m.in. południowej strefy rekreacyjnej jako kluczowego terenu rekreacyjnego Tarnowa wraz z wyznaczeniem terenów z zakazem zabudowy. Analiza ta w opisanym brzmieniu została przyjęta przez Radę Miejską w Tarnowie uchwałą Nr LX/609/2018 z 6.09.2018 r. w sprawie aktualności Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta Tarnowa oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta Tarnowa. W sprawie przygotowane zostały materiały geodezyjne do opracowania planu. Organ wyjaśnił, że w przypadku Gminy Miasta Tarnowa jej organy mają stały dostęp do materiałów geodezyjnych (na warunkach określonych prawem), ponieważ Miasto dysponuje stosownym narzędziem informatycznym pn. Zintegrowany System Informacji Przestrzennej, w którym zgromadzone są wszystkie informacje dotyczące m.in. gospodarki przestrzennej i nieruchomości Miasta. Poza tym, w strukturze Urzędu Miasta Tarnowa działa ośrodek geodezyjne - kartograficzny (Tarnów jest miastem na prawach powiatu), w którym zgromadzone są materiały niezbędne dla opracowania projektów miejscowych planów zagospodarowania, a więc mapa zasadnicza i mapy ewidencyjne. Prezydent Miasta Tarnowa ma więc bieżący dostęp do materiałów geodezyjnych, koniecznych dla procedury planistycznej i w zależności od jej etapu są one edytowane. Tak też było w przedmiotowej sprawie. Wydziałowi właściwemu w sprawach nieruchomości polecono ich przygotowanie. W pierwszej kolejności zostały one wykorzystane jako załącznik mapowy do zaskarżonej uchwały, celem spełnienia wymogu określonego w art. 14 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przedstawienie granic obszaru objętego projektem planu. Ich kolejna edycja dokonana jest po zawarciu umowy na wykonanie projektu tego planu. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika nadto, że Prezydent Miasta Tarnowa ustalił niezbędny zakres prac planistycznych przyjmując, że celem opracowania projektu planu jest określenie przeznaczenia terenu zgodnego z kierunkiem wyznaczonym w w/w Studium przede wszystkim przez zachowanie funkcji rekreacyjnej bez zabudowy.

W zakresie dotyczącym kwestii zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, organ wyjaśnił, że w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy Miasta Tarnowa nie wyznaczono takich obszarów. Poza tym, Prezydent Miasta Tarnowa ustalając zakres niezbędnych prac planistycznych założył zachowanie wyznaczonego w Studium kierunku przeznaczenia.

Po przekazaniu projektu zaskarżonej uchwały do Rady Miejskiej w Tarnowie został on skierowany na posiedzenie Komisji Rozwoju Miasta i Spraw Komunalnych. Na posiedzeniu w dniu 26.06.2018 r. Komisja Rozwoju Miasta i Spraw Komunalnych - po zapoznaniu się z jego treścią, w tym uzasadnieniem Prezydenta Miasta Tarnowa -pozytywnie zaopiniowała przedłożony projekt.

W dniu 29.06.2018 r. odbyła się sesja Rady Miejskiej w Tarnowie. W porządku tej sesji znalazł się punkt dotyczący podjęcia uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze miasta Tarnowa, obejmującego teren pomiędzy drogą krajową nr 94, wschodnią i południową granicą miasta oraz ulicą Tuchowską. Rada Miejska w Tarnowie zapoznała się z projektem uchwały i jego uzasadnieniem. Oprócz tego, wskazane w art. 14 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kwestie zostały omówione przez przedstawiciela Prezydenta Miasta Tarnowa. Uchwała została podjęta wymaganą większością głosów. Nie było głosów przeciw i wstrzymujących się. Po podjęciu uchwały została ona podpisana przez Przewodniczącego Rady Miejskiej w Tarnowie.

Przechodząc do uzasadniania wniosku o odrzucenie organ wskazał, że sam fakt posiadania nieruchomości na tym obszarze nie oznacza, że skarżąca ma interes prawny do wniesienia skargi. Wnosząc skargę strona musi udowodnić, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Analiza brzmienia art. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiącego podstawę do podjęcia zaskarżonej uchwały wskazuje na to, że uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego na określonym obszarze nie wywołuje sama przez się skutków materialnoprawnych, nie kształtuje sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej. Z jej istoty jako aktu prawa wewnętrznego wynika, że wiąże organ wykonawczy, który jest zobowiązany do podjęcia dalszych działań zmierzających do uchwalenia planu. Jest to pierwszy i niezbędny etap procedury planistycznej i fakt, że jest ona ogłaszana na kolejnych etapach postępowania planistycznego, jak również to, iż mogą w tym postępowaniu uczestniczyć podmioty spoza systemu administracji (w tym zwłaszcza właściciele nieruchomości), nie może wpływać na ocenę charakteru uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Okoliczność, że pośrednio, refleksowo, uchwała o wewnętrznym charakterze może oddziaływać na sytuację prawną skarżących, nie oznacza, iż naruszenie interesu prawnego następuje bezpośrednio przez postanowienia tej uchwały. To nie uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu, lecz dopiero miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, o ile w ogóle zostanie uchwalony, jako akt prawa miejscowego będzie określać wiążąco przysługujące im prawa i obowiązki w zakresie zagospodarowania terenu. W orzecznictwie powszechny jest pogląd, że wyłącznym przedmiotem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu jest określenie granic obszaru objętego planem. Rozumieć należy to w ten sposób, że nie można już na tym etapie przesądzać ani formułować propozycji, co do przeznaczenia terenu. W ocenie organu powoływanie się przez skarżącą na art. 6 Prawa budowlanego dotyczącego zagospodarowania działek budowlanych lub terenów z obiektami budowlanymi lub ich zespołami jest w niniejszej sprawie w sposób oczywisty bezprzedmiotowe. Bezzasadne było również wskazywanie przez skarżącą faktu problemów ze zbyciem nieruchomości i warunków jakie ustalono w umowie przedwstępnej zbycia nieruchomości. Organ nie może ponosić żadnej odpowiedzialności za brzmienie regulacji prawnych powszechnie obowiązujących nie pochodzących od niego. W tym względzie nie występuje więc interes prawny, ale faktyczny związany z aktywnością ustawodawcy.

Organ podkreślił, że aktualnie nie toczy się żadne postępowanie w sprawie warunków zabudowy z wniosku skarżącej. Dokonane w sprawie zawieszenie postępowania o warunki zabudowy nie wypływa więc na jej sytuację prawną. Więcej, nadal obowiązuje wskazana na wstępie decyzja o warunkach zabudowy wydana w 2012 r. na jej wniosek. Z akt sprawy wynika, że wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy złożył pełnomocnik skarżącej – E.S. nie mający żadnej nieruchomości na terenie objętym zaskarżaną uchwałą. W ramach niniejszego postępowania nie ma też podstaw do weryfikacji kwestii postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, gdyż przedmiotem skargi jest uchwała rady gminy.

Następnie organ zauważył, że art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy, w związku z tym przepis ten nie ma zastosowania w sprawie. W przypadku zaskarżonej uchwały nie doszło do naruszenia art. 14 ust. 3 w związku z art. 10 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż przepis ten nie ma zastosowania w jej przypadku. Z brzmienia tego przepisu wynika, że plan miejscowy, w wyniku którego następuje zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, sporządza się dla całego obszaru wyznaczonego w studium. Jak powyżej wykazano w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta Tarnowa nie wyznaczono terenów, dla których jest przewidywana zmiana przeznaczenia w tym zakresie. A tylko dla takich terenów ustawa nakłada obowiązek wykonania miejscowych planów dla całego obszaru wyznaczonego w Studium. Rzecz nie dotyczy jakichkolwiek terenów ale tylko tych związanych z tą zmianą. Dodatkowo od 2014 r. ograniczenia przeznaczania gruntów na cele nierolnicze i nieleśne określone w rozdziale 2 ustawy z 3.02.1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1161) nie stosuje się do gruntów rolnych położonych w granicach administracyjnych miast (art. 10a). Na marginesie sprawy organ stwierdził, że w okresie kiedy zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze była wymagana, Gmina Miasta Tarnowa uzyskała ją dla obszaru całego miasta w procedurze planistycznej przeprowadzonej w 1991 r.

Przedmiotowa uchwała została podjęta na wniosek Prezydenta Miasta Tarnowa, a więc organu, o którym mowa w art. 14 ust. 4 ustawy o planowana i zagospodarowaniu przestrzennym. Po podjęciu zaskarżona uchwała została podpisana przez Przewodniczącego Rady Miejskiej w Tarnowie, co odpowiada treści § 44 ust. 1 pkt 8 Statutu Gminy Miasta Tarnowa, stanowiącym załącznik do uchwały Nr VII/72/2003 Rady Miejskiej w Tarnowie z 20.02.2003 r. w sprawie uchwalenia Statutu Gminy Miasta Tarnowa (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2016 r. poz. 2925 z późn. zm.). Powyższe prawidłowo obrazuje przebieg sprawy i stanowi dowód na to, że w sprawie w żadnym wypadku nie doszło do naruszenia właściwości organów.

W zakresie naruszenia art. 14 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ uzupełniając swoje wywody podał, że przepisy ustawy nie określają formy w jakiej organ wykonawczy ma przedstawić wyniki analiz, dlatego wyrażenie ich w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały jest działaniem prawidłowym i zgodnym z prawem oraz najbardziej zasadnym. Uzasadnienie do uchwały jest dokumentem jawnym, przed sesją jest publikowane w Biuletynie Informacji Publicznej, co zapewnia transparentność działań gminy i umożliwia zapoznanie się z tą argumentacją nieograniczonej liczbie osób. Zachowana jest więc forma pisemna, dodatkowo uzupełniona o wyjaśnienia złożone na sesji Rady Miejskiej w Tarnowie, uwidocznione w protokole z obrad, również ujawnianym w Biuletynie Informacji Publicznej. Dla wykonania tych czynności nie było potrzeby wydawania żadnego polecenia służbowego ani zarządzenia, gdyż jak powyżej wykazano zadaniem Wydziału Planowania Przestrzennego jest m.in. analizowanie i kontrolowanie kierunków zmian zachodzących w zagospodarowaniu przestrzennym miasta również w aspekcie zgodności z materiałami planistycznymi wskazującymi kierunki rozwoju określone w obowiązującym Studium. Zasadą jest, że Prezydent Miasta Tarnowa wykonuje swe zadania przy pomocy Urzędu Miasta Tarnowa.

Skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Tarnowie z 29.06.2018 r. nr LVII/594/2018 wniósł również A.H. domagając się uchylenia uchwały z uwagi na zaistnienie:

- istotnych naruszeń zasad i trybu jej sporządzenia zawartych w art. 28 ust. 1. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z naruszeniem art. 14 ust. 5 ustawy poprzez:

• nie wykonanie w formie pisemnej analizy dotyczącej zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium,

• nie przygotowanie (wydrukowanie) materiałów geodezyjnych wymaganych na etapie podejmowania uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu przez co uniemożliwiono radnym miasta podjęcie decyzji (oddanie głosu) w oparciu o wszelkie wymagane przedmiotem uchwały oraz zasadami i trybem ich sporządzenia dokumenty i materiały;

- naruszenia przepisów Systemu opracowania projektów uchwał Rady Miejskiej w Tarnowie (Zarządzenie Prezydenta Miasta Tarnowa z 05-10-2011r., Nr 410/2011), tj.:

• § 4 ust. 1 poprzez przygotowanie projektu uchwały bez uzgodnień z radcą prawnym,

• § 5 ust. 1 poprzez brak daty przekazania oraz daty podpisu projektu uchwały radcy prawnemu, w karcie przebiegu procesu (załącznik nr 2 do systemu),

• § 6 ust. 1 pkt 1 poprzez brak daty przekazania oraz daty podpisu projektu uchwały przez członka najwyższego kierownictwa Urzędu, w karcie przebiegu procesu (załącznik nr 2 do systemu),

• § 6 ust. 1 pkt 2 poprzez brak daty przekazania oraz daty podpisu projektu uchwały przez Skarbnika Miasta, w karcie przebiegu procesu (załącznik nr 2 do systemu),

• § 6 ust. 1 pkt. 3 poprzez brak parafowania projektu uchwały przez Koordynatora Biura Radców Prawnych Urzędu, w karcie przebiegu procesu (załącznik nr 2 do systemu),

• § 7 poprzez brak daty przekazania oraz daty podpisu projektu uchwały przez Sekretarza Miasta, w karcie przebiegu procesu (załącznik nr 2 do systemu),

• § 7 ust. 3 poprzez brak potwierdzenia przekazania projektu uchwały przez Sekretarza Miasta, właściwym poszczególnym członkom najwyższego kierownictwa Urzędu jak i nie przedstawienie projektu uchwały na posiedzeniu najwyższego kierownictwa urzędu.

Skarżący wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący opisał przebieg postępowania administracyjnego dotyczącego wydania - na jego wniosek - decyzji ustalającej warunki zabudowy na budowę wolnostojących budynków jednorodzinnych na działkach nr 35. 19/25 i 19/26 obręb 302 w Tarnowie, zawieszonego po podjęciu przez Radę Miejską w Tarnowie zaskarżonej uchwały. Skarżący podał, że po okresie zawieszenia, 15.01.2019 r. wydana została decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla tego zamierzenia. Decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie. Pismem z 15.05.2019 r. organ I instancji zawiadomił skarżącego o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do 19.07.2019 r.

Skarżący stwierdził, że wywodzi swe uprawnienia do wniesienia przedmiotowej skargi z art. 8 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 32 Konstytucji RP i art. 41 Kart Praw Podstawowych, a więc regulacji nakazujących prowadzenie postępowania administracyjnego z zastosowaniem zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Zdaniem skarżącego, organ I instancji działa na jego szkodę poprzez ewidentne blokowanie wydania indywidualnej decyzji zmieniającej przeznaczenie terenów zawartych we wniosku skarżącego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały, która ma za zadanie zagospodarowanie terenu za pomocą planu zagospodarowania. Prowadząc postępowania administracyjne w sprawie z jego wniosku organ podejmuje pozorowane, nie mające swego oparcia w przepisach działania dotyczące zasięgania opinii Zarządu Dróg i Komunikacji w Tarnowie w zakresie obsługi komunikacyjnej terenu zamierzenia inwestycyjnego, co nie ma znaczenia dla sprawy w sytuacji, gdy teren ten zlokalizowany jest przy drodze publicznej. Równocześnie w sprawie prowadzi się pilne działania mające na celu uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym pierwszym krokiem było podjęcie zaskarżonej uchwały.

W dalszej treści uzasadnienia skarżący przeprowadził wywód dotyczący postawionych na wstępie zarzutów dotyczących naruszenia art. 14 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz systemu opracowywania projektów uchwał obowiązującego w Urzędzie Miasta Tarnowa. Skarżący zarzucił, że Prezydent Miasta nie dopełnił ustawowych obowiązków wynikających z art. 14 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż nie wykonał wskazanej w tym przepisie analizy w formie pisemnej i nie wydrukował materiałów geodezyjnych wymaganych do tego projektu, przez co radni nie mogli się zapoznać z tymi dokumentami. Skarżący polemizował również ze stanowiskiem Prezydenta Miasta Tarnowa przedstawionym w odpowiedzi na skargę Z.R. . Skarżący szczegółowo omówił naruszenie zasad sporządzania projektów uchwał, jakie miały w jego ocenie miejsce w odniesieniu do zaskarżonej uchwały, rozwijając zarzuty skargi.

Skarżący zwrócił uwagę, że Rada Miejska w Tarnowie podjęła uchwałę w trybie art. 32 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazując na skutki wydawanych decyzji o warunkach zabudowy, które są sprzeczne w ustaleniami studium. Pomimo to w tym zakresie uznano studium za aktualne, a Rada Miejska w Tarnowie nie podjęła żadnych działań w tym względzie. Zdaniem skarżącego jawne, świadome i celowe działanie na jego niekorzyść ma wymiar finansowy, gdyż w celu zablokowania wydania decyzji o warunkach zabudowy wydane zostaną środki publiczne.

W odpowiedzi na skargę A.H. Prezydent Miasta Krakowa również wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Organ powielił w znacznej części swoje stanowisko przedstawione w odpowiedzi na skargę Z.R. . Dodatkowo podał, że w dniu 15.01.2019 r. wydana została decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla E.S. i A.H. dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę 32 wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych, drogi wewnętrznej o szerokości 8 m, drogi wewnętrznej o szerokości 5 m oraz 32 zbiorników na ścieki bytowe na działkach numerach 19/25 , 19/26 i 35 obręb 302 w Tarnowie przy ul. Harcerskiej. Przyczyną wydania decyzji o takiej treści był fakt, że wnioskowana inwestycja nie spełnia wymagań art. 61 ust. 1 pkt 1 czyli zasady "dobrego sąsiedztwa". W granicach obszaru analizowanego nie znajduje się nieruchomość bądź kilka nieruchomości stanowiących skupisko zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W dniu 21.01.2019 r. do organu I instancji wpłynęło pismo wnioskodawców, zawierające zmianę wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy poprzez ograniczenie zamierzenia inwestycyjnego do budowy drogi wewnętrznej o szerokości 5 m, budowy 12 wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz 12 szczelnych zbiorników na ścieki bytowe. Decyzją z 18.03.2019 r. sygn. akt: SKO.ZP/415/23/2019 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Postępowanie w sprawie nie zostało zakończone.

Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi, organ argumentował, że skarżący nie jest właścicielem jakiejkolwiek nieruchomości położonej na obszarze objętym zaskarżoną uchwałą. Swe uprawnienie do wniesienia przedmiotowej skargi nie wywodzi więc z potrzeby ochrony prawa własności, ale z faktu, że z jego wniosku toczy się postępowanie administracyjne o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na działkach objętych przystąpieniem do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powielając swój wywód odnośnie rozumienia na gruncie przepisu art. 101 § 1 ustawy o samorządzie gminnym naruszenia interesu prawnego przedstawiony już w odpowiedzi na skargę Z.R. organ podkreślił, że

uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego nie kształtuje sytuacji prawnej osób posiadających tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się na terenie, którego dotyczy. Tym bardziej więc dotyczy to osób, które nie posiadają żadnego tytułu prawnego do nieruchomości odjętych taką uchwałą. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga ta powinna być odrzucona. Interes prawny lub uprawnienie skarżącego na przedmiotową uchwałę nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego, co wykazano w treści niniejszej odpowiedzi na skargę.

Organ podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko, że nie stwierdza się naruszeń prawa opisanych w analizowanej skardze. Organ spełnił bowiem wszystkie warunki zawarte w art. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zachowując tryb sporządzenia uchwały i właściwość organów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - dalej "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Stosownie do art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem skarg wniesionych w rozpoznawanej sprawie przez Z.R. oraz przez A.H. jest uchwała nr LVII/594/2018 Rady Miejskiej w Tarnowie z 29.06.2018 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze miasta Tarnowa, obejmującego teren pomiędzy drogą krajową nr 94, wschodnią i południową granicą miasta oraz ulicą Tuchowską.

Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. , sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jest przepis art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994., dalej w skrócie "u.s.g."), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Skargę taką może zatem wnieść jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą. Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego, kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym podkreśla się że interes prawny strony musi być bezpośredni, konkretny i realny. Przykładowo w wyroku z 1 grudnia 2015 r. (sygn. akt II FSK 817/14) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że " (...) do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie legitymuje, ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Interes prawny, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., musi być rzeczywisty i bezpośredni, powinien on "realnie" istnieć w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego (...)." Podkreślić należy, że legitymacja skargowa oparta na normie z art. 101 ust. 1 u.s.g. wymaga aby skarżący nie tylko wykazał, że posiada konkretny interes prawny, ale również, że skarżony przez niego akt prawny narusza jego konkretne interesy lub uprawnienia. Podkreśla się również, że źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko prawa administracyjnego materialnego). A zatem dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) skargi. W przeciwnym przypadku sąd skargę odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 6 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 3304/19). Dopiero spełnienie wymogu formalnego z cyt. art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. daje sądowi możliwość merytorycznego rozpoznania sprawy i oceny czy wraz z naruszeniem tego interesu prawnego naruszony został obiektywny porządek prawny.

Jak już wskazano, w rozpoznawanej sprawie zaskarżona została uchwała nr LVII/594/2018 Rady Miejskiej w Tarnowie z 29. 06. 2018 r. w sprawie o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze, w którym znajduje się m.in. nieruchomość oznaczona jako działka nr 19/26 stanowiąca własność Z.R. , natomiast A.H. nie posiada w tym obszarze nieruchomości, do której przysługiwałoby mu prawo rzeczowe W związku z powyższym uznać należy, że Z.R. jako właścicielka działki w obszarze, co do którego rozpoczęta została procedura planistyczna, w wyniku której ustalony zostanie również sposób zagospodarowania działki nr 19/26 legitymuje się interesem prawnym. Interesu takiego nie wykazał natomiast A.H. przy czym sam fakt, że A.H. (za zgodą właściciela) wystąpił o ustalenie warunków zabudowy na działce nr 19/26 nie jest wystraczający dla wykazania, że posiada on interes prawny w rozpoznawanej .

Jak już wskazano uprawnionym do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone na skutek uchwalenia aktu prawa miejscowego lub podjęcia czynności prawnych bądź faktycznych. Inaczej rzecz ujmując, strona skarżąca musi wykazać, że zaskarżona uchwała wpływa na sferę materialnoprawną strony, pozbawiając pewnych uprawnień gwarantowanych przepisami prawa materialnego albo uniemożliwiając ich realizację.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarga została złożona na uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego (art. 14 ust. 1 ustawy z 27. 03. 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945). Uchwała ta rozpoczyna prace planistyczne przy tworzeniu planu miejscowego i jest skierowana do organu wykonawczego gminy, określając jedynie terytorialne granice zamierzonych działań planistycznych. Z tego względu nie można nadać uchwale o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego charakteru normatywnego, kształtującego sytuację materialnoprawną zainteresowanych podmiotów. W konsekwencji uchwala taka - co do zasady – wyklucza możliwość naruszenia jej postanowieniami czyjegokolwiek interesu prawnego (por. wyroki NSA z 14 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 81/13; z a 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2442/12; z 10 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1825/13; z 24 stycznia 2018r., sygn. akt II OSK 13/18).

Konkludując, dopiero uchwalony plan miejscowy, jako akt prawa miejscowego, będzie miał charakter normatywny, będzie bowiem kształtował prawa i obowiązki na obszarze nim objętym. Oznacza to, że dopiero wtedy Z.R. , a także inne podmioty, którym przysługują uprawnienia właścicielskie do nieruchomości położonych w obszarze objętym planem miejscowym, będą uprawnieni do kwestionowania jego ustaleń. .

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł w punkcie I sentencji o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 ust. 5a p.p.s.a.

O zwrocie uiszczonych wpisów od skarg orzeczono w punkcie II i III sentencji na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a