Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 87/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 5 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na bezczynność Starosty [...] postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W dniu 8 października 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga J.K. na bezczynność Starosty [...] odmawiającego wykonania czynności materialno-technicznej, tj. wypłaty skarżącej przyznanej jej na podstawie postanowienia Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r. kwoty 1 631 zł tytułem zwrotu poniesionych wydatków związanych z usunięciem i wykonywaniem dozoru pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...], który był wykonywany na terenie parkingu prowadzonego do skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o odrzucenie skargi. Organ nadmienił, że w dniu 1 września 2014 r. wydał postanowienie o przyznaniu dodatkowo J.K. kwoty 2 427,59 zł stanowiącej zwrot poniesionych koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru tego pojazdu za okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 15 listopada 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z mocy art. 3 § 3 ww. ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami.

Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach.

Wskazane regulacje prawne określają właściwość rzeczową sądów administracyjnych w sprawowaniu kontroli nad działalnością organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje (jak wynika z cyt. normy prawnej) w szczególności orzekanie w sprawach skarg na indywidualne akty administracyjne (takie jak decyzje, postanowienia).

Jak wynika z treści skargi J.K. dotyczy ona czynności materialno-technicznej polegającej na niewypłaceniu/nieprzekazaniu pieniędzy za usunięcie i dozór pojazdu na prowadzony przez siebie parking.

Wypłata wynagrodzenia za dozór pojazdu, czy też zwrot kosztów za usunięcie pojazdu z drogi, na podstawie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym jest czynnością stricte techniczną i polega na przekazaniu pieniędzy uprawnionej osobie albo przez kasę organu, albo w drodze przekazu pocztowego lub przelewu bankowego. Czynność ta nie jest czynnością z zakresu administracji publicznej i nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zatem brak wypłaty przez organ ustalonego postanowieniem wynagrodzenia za dozór pojazdu nie jest bezczynnością, na którą służy skarga do sądu administracyjnego czyli jest to bezczynność niezaskarżalna.

Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.