Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 407/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-08-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2, art. 258 par. 1, par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.S. na decyzję Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie informacji publicznej w kwestii wniosku o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych;


UZASADNIENIE

Odpowiadając na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi P.S. nadesłał do Sądu pismo procesowe datowane na 1 czerwca 2017 r., w którym dał wyraz swojemu niezadowoleniu z faktu wezwania go o tę opłatę powołując się na trudną sytuację materialną. Następnie, pismem z dnia 28 czerwca 2017 r. skarżący sprecyzował charakter swojego żądania wywodząc, iż jego intencją jest ubieganie się o zwolnienie z wpisu od skargi.

Odpowiadając na wezwanie z dnia 13 lipca 2017 r. P.S. nadesłał urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym doprecyzował, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu zaakcentował, że jedynym źródłem utrzymania jest dla niego renta w kwocie 1.051 zł. Oświadczył przy tym, że uiszcza alimenty na córkę, w wysokości 250 zł miesięcznie, zaś komornik zajmuje mu około 350 zł, w związku z czym na zaspokojenie własnych potrzeb życiowych (w tym opłaty za tzw. media i zakup leków) pozostaje mu zaledwie 451 zł. Równocześnie wnioskodawca zadeklarował, iż gospodaruje samotnie i nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł ani nieruchomości.

Do wniosku skarżący dołączył wyciągi obrazujące operacje na należącym do niego rachunku bankowym dokonane w miesiącach od grudnia 2016 r. do kwietnia 2017 r. oraz w czerwcu 2017 r., potwierdzające wysokość netto pobieranej przezeń renty, która - jak wynika z ich treści, z dotychczas wypłacanej kwoty około 1.050 zł (do maja 2017 r.) zmalała w czerwcu 2017 r. do 740,19 zł (co jest prawdopodobnie następstwem zajęcia komorniczego, o którym wspominała strona). Wyciągi te obrazują nadto rozmiar alimentów przekazywanych przez wnioskodawcę córce w ramach zlecenia stałego.

Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.

Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 § 1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.

Odnosząc się do wniosku skarżącego trzeba wskazać, iż po myśli art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej, prawa pomocy w zakresie częściowym (zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a., mogącym obejmować między innymi zwolnienie od kosztów sądowych, na które składają się opłaty i wydatki) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń skarżącego wynika, że nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani majątku, który mógłby zostać łatwo i szybko spieniężony. Jak przy tym potwierdzają przedłożone przezeń wyciągi bankowe, utrzymywał się z renty, w kwocie netto zaledwie około 1.050 zł, która od czerwca bieżącego roku jeszcze zmalała - do kwoty 740,19 zł, będąc przy tym obciążonym alimentami na rzecz córki, w wysokości 250 zł miesięcznie.

W tym stanie rzeczy należało uznać, że wnioskodawca nie jest w stanie poczynić w zasadzie żadnych oszczędności bez uszczerbku w swoim koniecznym utrzymaniu i dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.