Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 573/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-10-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 5, art. 72 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Protokolant: ref. staż. Karolina Samolczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. Oddział w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia: zawiesić postępowanie


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 07 marca 2016 r., skarżąca, reprezentowana przez pełnomocników wniosła skargę na wskazaną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] stwierdzającą skarżącej nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że weryfikując korekty deklaracji podatkowej wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] określającą skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r., na kwotę [...]zł, a decyzja w przedmiocie nadpłaty jest konsekwencją decyzji określającej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2012 r. Wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 02 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Po 126/14 oddalono skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] kwietnia 2013 r., w przedmiocie określenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. Wyrok ten jest nieprawomocny, z uwagi na wywiedzenie od niego skargi kasacyjnej oczekującej na rozpoznanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przyjęte w przytoczonym przepisie rozumienie kwestii prejudycjalnej zakłada istnienie ścisłego związku między sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym [tak: postanowienie NSA z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt I GZ 157/13, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl].

Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy należy wskazać, że od rozstrzygnięcia zawisłej przed NSA sprawy ze skargi kasacyjnej skarżącej na wyrok tutejszego Sądu z dnia 02 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Po 126/14 zależy wynik niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że na mocy wskazanego ostatnio wyroku tutejszego Sądu oddalono skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia z dnia [...] kwietnia 2013 r., w przedmiocie określenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. Przedmiot niniejszej sprawy stanowi tymczasem wskazana w rubrum niniejszego orzeczenia decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] stwierdzającą skarżącej nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2012 r., będąca – jak wskazał to organ I instancji – konsekwencją decyzji określającej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2012 r. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że przedmiot postępowań w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty i określenia wysokości zobowiązania podatkowego pozostaje nietożsamy. Tym niemniej jednak rozstrzygnięcie dotyczące zobowiązania podatkowego powinno zostać uwzględnione w następnej stosunku do niego decyzji w przedmiocie nadpłaty, z uwagi na fakt, że oba rozstrzygnięcia dotyczą tego samego okresu podatkowego [por. uchwała NSA z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II FPS 5/13, dostępna pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. – dalej jako: "O.p.") zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. Przez nadpłatę, w świetle art. 72 § 1 pkt 1 O.p., uważa się z kolei zasadniczo kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Nadpłatę w świetle przytoczonego ostatnio przepisu można scharakteryzować jako nadwyżkę uiszczonego na rzecz wierzyciela podatkowego świadczenia względem ciążącego na podatniku zobowiązania podatkowego. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że w sytuacji gdy wielkość wpłat dokonanych na rzecz wierzyciela podatkowego pozostaje tak jak w niniejszej sprawie bezsporna, a wielkość zobowiązania podatkowego wynika z ostatecznej decyzji określającej jego wysokość, rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty sprowadza się do prostego porównania wielkości wpłat dokonanych przez podatnika z wielkością określonego decyzją zobowiązania podatkowego. Okoliczność tego rodzaju jest dostrzegana w przywołanej powyżej uchwale, gdzie stwierdza się, że rozstrzygnięcie dotyczące zobowiązania podatkowego powinno zostać uwzględnione w następnej stosunku do niego decyzji w przedmiocie nadpłaty, z uwagi na fakt, że oba rozstrzygnięcia dotyczą tego samego okresu podatkowego. W sytuacji gdy w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja podatkowa w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za dany okres, orzekający w sprawie stwierdzenia nadpłaty za ten sam okres organ podatkowy jest związany wysokością zobowiązania podatkowego wynikającą z decyzji w tym przedmiocie.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, mającej za przedmiot decyzję w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości, w bezpośredni sposób wiąże się z losami decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego skarżącej. Prawomocne zakończenie postępowania przed sądem administracyjnym mającego za przedmiot decyzję w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego pozwoli tutejszemu sądowi na dokonanie kontroli zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, mającej za przedmiot stwierdzenie nadpłaty.

W świetle powyższego Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, po dokonaniu oceny z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej doszedł do przekonania, że zawieszenie postępowania jest w pełni uzasadnione.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 131 i art. 16 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.