Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1749/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 15  ust. 1 i 6
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1  art. 9  ust. 1
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Marta Semiczek, Sędziowie: Sędzia WSA - Maria Tkacz-Rutkowska, Sędzia WSA- Jadwiga Danuta Mróz - sprawozdawca, Protokolant; Starszy sekretarz sądowy - Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 stycznia 2016 roku sprawy ze skargi: Gminy W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację ; II. zasądza od Ministra Finansów działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. na rzecz skarżącej Gminy W. kwotę 457,00 (słownie : czterysta pięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrot kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A W. jest interpretacja indywidualna Ministra Finansów działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku od towarów i usług (VAT) naliczonego od czynności wykonywanych przez szkoły (jednostki budżetowe) dla których A jest organem założycielskim.

W dniu 16 września 2013 r. został złożony wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od czynności wykonywanych przez szkoły, dla których A jest organem założycielskim.

Z przedstawionego we wniosku o interpretację stanu sprawy wynikało, że A W. jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT. W dniu 24 czerwca 2013 r. skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) podjął uchwałę I FPS 1/13, że w świetle art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. dalej: ustawy VAT), gminne jednostki budżetowe nie są podatnikami podatku od towarów i usług (VAT). W związku z powyższym, A W. będzie zobowiązana do złożenia deklaracji podatkowej obejmującej podatek VAT należny i naliczony z tytułu czynności wykonywanych przez wszystkie jednostki budżetowe A. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 594), zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności do zadań tych należą sprawy edukacji publicznej. Z uwagi na to, że A W. jest miastem na prawach powiatu, wykonuje też należące do powiatu zadania w zakresie edukacji publicznej, w tym zakładanie i prowadzenie publicznych przedszkoli (...) innych form wychowania przedszkolnego, szkół podstawowych oraz gimnazjów (...). Zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy o systemie oświaty – przedszkola, szkoły i placówki publiczne zakładane i prowadzone przez (...) jednostki samorządu terytorialnego – są jednostkami budżetowymi. A W. jest organem założycielskim dla publicznych szkół podstawowych, gimnazjalnych, ponadgimnazjalnych oraz dla zespołów szkół.

W ocenie A W., działalność edukacyjna szkół publicznych nie stanowi działalności gospodarczej, szkoła nie świadczy bowiem usług na rzecz dzieci czy opiekunów a samo prowadzenie działalności edukacyjnej przez szkoły jest obowiązkiem gminy realizowanym nieodpłatnie. Zatem A – z tytułu czynności edukacyjnych wykonywanych przez szkoły publiczne - nie będzie podatnikiem VAT – świadczy w tym zakresie usługi niepodlegające opodatkowaniu VAT.

Szkoły mogą też (oprócz nieodpłatnej działalności edukacyjnej), prowadzić działalność gospodarczą w zakresie odpłatnego wynajmu pomieszczeń (sal lekcyjnych i gimnastycznych) dla osób fizycznych i przedsiębiorców oraz odsprzedaży mediów, odpłatnego udostępniania powierzchni lub pomieszczeń na prowadzenie szkolnych sklepików lub instalację automatów do sprzedaży napojów, sprzedaży biletów wstępu na baseny, sprzedaży posiłków w stołówkach szkolnych dla osób innych niż uczniowie i personel szkolny, które to czynności mają charakter odpłatny a ich wykonywanie jest co do zasady opodatkowane podatkiem VAT.

Szkoły mogą też prowadzić działalność odpłatną zwolnioną z opodatkowania podatkiem VAT, taką jak świadczenie usług zakwaterowania w bursach i internatach na rzecz uczniów i wychowanków szkół prowadzących te bursy i internaty, odpłatne usługi stołówek dla uczniów.

A jako organ założycielski szkół, ponosi w szczególności wydatki:

- inwestycyjne na budowę budynków szkół, sal gimnastycznych i basenów;

- na modernizację i ulepszenie istniejących budynków szkół;

- bieżące - na zakup mediów, usług sprzątania, drobnych remontów i konserwacji, ochrony budynków.

Powyższe zakupy służą jednoczesnemu wykonywaniu przez szkoły działalności niepodlegającej VAT (działalności edukacyjnej) oraz opodatkowanej VAT a także zwolnionej od VAT, przy czym działalność zwolniona od VAT nie jest wykonywana przez każdą ze szkół. Dokonując powyższych zakupów A nie ma możliwości bezpośredniego przyporządkowania kwot VAT naliczonego do poszczególnych rodzajów działalności (niepodlegającej, opodatkowanej, zwolnionej).

A wyjaśniła, że niniejszy wniosek o interpretację dotyczy jedynie takich szkół, które oprócz działalności edukacyjnej wykonują działalność podlegającą opodatkowaniu VAT, przy czym, wśród tych szkół są też takie, które oprócz działalności niepodlegającej (edukacyjnej) i opodatkowanej VAT, wykonują też czynności zwolnione z VAT.

Oprócz wskazanych wyżej czynności, A – jako jednostka samorządu terytorialnego została powołana do wykonywania szeregu czynności, zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy (tu wskazała cały katalog zadań wynikających z ustawy o samorządzie gminnym).

Wykonując powyższe zadania A W. świadczy czynności podlegające opodatkowaniu VAT (np. dzierżawa gruntów, wynajmowanie lokali użytkowych), czynności zwolnione z VAT (np. najem lokali mieszkalnych, sprzedaż nieruchomości) oraz czynności niepodlegające opodatkowaniu VAT (np. wydawanie dowodów osobistych, praw jazdy).

Tak więc A prowadzi różnego rodzaju działalność, która może być działalnością dającą prawo do odliczenia VAT wprost, jak również prawa takiego niedającą. Są jednak sytuacje, gdy A nie może w sposób bezpośredni przyporządkować kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwot podatku należnego. W związku z powyższym, odliczenie podatku nastąpić może tylko poprzez obliczenie współczynnika, o którym mowa w art. 90 ust. 2-6 ustawy VAT. A obliczy więc, zgodnie z art. 90 ust. 2-6 ustawy o współczynnik sprzedaży, przy czym współczynnik ten będzie obliczony na podstawie wszystkich czynności podlegających opodatkowaniu VAT i zwolnionych wykonywanych przez A jako jednego podatnika VAT (a więc współczynnik będzie odzwierciedlał czynności wykonywane przez wszystkie jednostki budżetowe A oraz Urząd Miejski W.).

W uzupełnieniu wniosku A dodała, że budynki, w których prowadzona jest działalność szkół, udostępniane są szkołom publicznym nieodpłatnie (trwały zarząd). Szkoły natomiast zawierają z osobami trzecimi umowy cywilnoprawne (np. na udostępnienie powierzchni lub pomieszczeń). Podobnie zawierane są umowy "zakupowe", dotyczące np. dostawy mediów, sprzątania czy ochrony. Obecnie (gdy A i szkoły nie są jednym podatnikiem VAT) umowy te zawierane są w imieniu i na rzecz szkoły, jednak od momentu, gdy A i jej jednostki budżetowe będą jednym podatnikiem VAT umowy te będą zawierane w imieniu i na rzecz A.

A wyjaśniła przy tym, że ilekroć we wniosku jest mowa o czynnościach opodatkowanych lub podlegających opodatkowaniu VAT, należy przez to rozumieć jedynie czynności opodatkowane VAT a nie czynności zwolnione z VAT.

W tak przedstawionym stanie faktycznym – A zadała następujące pytania:

1. Czy podatnikowi – A W. w związku z wykonywaniem przez jej jednostki budżetowe (szkoły) działalności podlegającej opodatkowaniu VAT przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę podatku VAT naliczonego?

2. Czy podatnikowi – A W. w związku z wykonywaniem przez jej jednostki budżetowe (szkoły) działalności podlegającej opodatkowaniu VAT, działalności zwolnionej od VAT (przy czym działalność zwolniona od VAT wykonywana jest w niektórych szkołach) oraz niepodlegającej VAT (tj. działalności edukacji publicznej) przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę podatku VAT naliczonego (przy czym kwot VAT naliczonego nie można bezpośrednio przyporządkować do określonych czynności podlegających VAT), obliczonego w sposób pośredni, przy zastosowaniu klucza powierzchniowego lub powierzchniowego i czasowego?

3. Cz podatnikowi – A W. w związku z wykonywaniem przez jej jednostki budżetowe (szkoły) działalności podlegającej opodatkowaniu VAT, zwolnionej od VAT oraz niepodlegającej VAT (tj. działalności edukacji publicznej) przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę podatku VAT naliczonego przy zastosowaniu współczynnika, o którym mowa w art. 90 ust. 2-6 ustawy o VAT ?

4. Czy prawidłowym jest, że przy obliczeniu współczynnika, o którym mowa w art. 90 ust. 2-6 ustawy o VAT, A W. nie uwzględni czynności niepodlegających ustawie o VAT ?

5. Czy podatnikowi – A W. w sytuacji, gdy w związku z wykonywaniem przez jej jednostki budżetowe (szkoły) działalności podlegającej opodatkowaniu VAT oraz niepodlegającej VAT, tj. działalności edukacji publicznej (brak wykonywania działalności zwolnionej od VAT) przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę podatku VAT naliczonego w całości ?

6. Jeżeli w ocenie organu, stanowisko A W. dotyczące pytania 5 okaże się nieprawidłowe, to Wnioskodawca prosi o odpowiedź na pytanie, czy podatnikowi – A W. w związku z wykonywaniem przez jej jednostki budżetowe (szkoły) działalności podlegającej opodatkowaniu VAT oraz niepodlegającej VAT, tj. działalności edukacji publicznej (brak wykonywania działalności zwolnionej od VAT) przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę podatku VAT naliczonego przy zastosowaniu współczynnika, o którym mowa w art. 90 ust. 2-6 ustawy o podatku VAT ?

7. Czy w sytuacji, gdy A W. dokonała po 31 grudnia 2010 r. nabycia, w tym wytworzenia nieruchomości w rozumieniu art. 2 ust. 14a ustawy o VAT, a nieruchomość ta została przeznaczona na wykonywanie przez szkołę niepodlegających VAT czynności edukacyjnych oraz czynności podlegających VAT i zwolnionych od VAT, zastosowanie znajdzie przepis art. 86 ust. 7b oraz art. 90a ustawy o VAT ?

A przedstawiła własne stanowisko w podniesionych wyżej kwestiach, przy generalnym założeniu, że A jest jedynym podatnikiem zarówno od własnych czynności jak i czynności wykonywanych przez jej jednostki budżetowe. To założenie determinowało zarówno treść zawartych we wniosku pytań, jak i stanowisko A w poszczególnych kwestiach.

W wydanej interpretacji indywidualnej z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w P. działający w imieniu Ministra Finansów – uznał stanowisko A za nieprawidłowe. Prezentując stanowisko (odnoszące się do zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę - s.27 interpretacji) organ interpretacyjny powołał treść wielu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o samorządzie gminnym i uznał - bez wskazania, której kwestii dotyczy stanowisko, że (cyt.) "w świetle powołanych wyżej regulacji prawnych oraz opisu sprawy stwierdzić należy, że w sytuacji gdy wyodrębnione ze struktur A jednostki budżetowe prowadzą działalność gospodarczą w sposób samodzielny i wykonują czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, to te podmioty stanowią odrębnych od A podatników. I tak też jest w rozpatrywanej sprawie. (...) W konsekwencji jednostka budżetowa w zakresie powierzonej jej działalności, działa jako odrębny od A podatnik, tym samym to nie A a jednostka budżetowa powinna rozliczać VAT należny z tytułu świadczonych przez jednostkę usług oraz podatek VAT naliczony z tytułu dokonanych nabyć. (...) A nie może naliczać podatku należnego od ww. czynności, ponieważ szkoły były i są traktowane jako odrębni od A podatnicy VAT. Tym samym A nie może wykazać tego podatku w swoich złożonych deklaracjach podatkowych" (s. 19 i 22 interpretacji). W konkluzji organ uznał (cyt.): "Zatem szkoły (jednostki budżetowe) są odrębnymi od A podatnikami podatku VAT. Tym samym A w składanych deklaracjach powinna wykazywać kwoty podatku należnego wyłącznie od wykonywanych przez Nią czynności podlegających opodatkowaniu oraz kwoty podatku naliczonego związanego wyłącznie z realizowanymi przez Nią czynnościami, nie uwzględniając podatku naliczonego i należnego związanego z czynnościami wykonywanymi przez jednostki budżetowe (szkoły)" (s. 22 interpretacji).

Przy tak przyjętym założeniu organ odniósł się łącznie do zawartych we wniosku pyt. 1 – 3 i 5, jednocześnie uznając, że udzielenie odpowiedzi na pyt. 4 i 6 stało się bezprzedmiotowe, zaś do pyt. 7 nie odniósł się w ogóle. Z treści interpretacji wynika, że organowi znana była treść uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. I FPS 1/13 oraz analizował przepisy wspólnotowe zawarte w Dyrektywie 2006/112/WE Rady (art. 9 i art. 13). Na potwierdzenie swojego stanowiska odwołał się jednak do uchwały NSA z 24 października 2011 r. sygn. I FPS 9/10 i wyroków sądów administracyjnych: NSA: z 18 października 2011 r. sygn. I FSK 1369/10; z 4 lutego 2011 r. sygn. I FSK 209/10; oraz WSA w Białymstoku z dnia 10 grudnia 2004 sygn. I SA/Bk 340/04 - wszystkie zapadły przed uchwałą siedmiu sędziów NSA z 24 czerwca 2013 r. sygn. I FPS 1/13 (podkreślenie Sądu).

Od tak udzielonej interpretacji A W. wniosła skargę, zarzucając w niej naruszenie prawa materialnego:

1. przepisu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – poprzez uznanie, że jednostki budżetowe gminy wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, co oznacza, że są odrębnymi od gminy podatnikami podatku VAT, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów, dokonana w oparciu o uchwałę NSA w składzie siedmiu sędziów I FSK 1/13 powinna zmierzać do uznania, że jednostki budżetowe nie są odrębnymi od gminy podatnikami podatku VAT;

2. przepisu art. 86 ust. 1 ustawy o VAT – poprzez uznanie, że skoro wydatki inwestycyjne na budowę szkół oraz wydatki na modernizację ponoszone są przez A, to tym samym, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku VAT, A nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur zakupu, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu, dokonana w oparciu o uchwałę NSA w składzie siedmiu sędziów I FPS 1/13, powinna zmierzać do uznania, że A służy prawo do obniżenia kwoty podatku VAT należnego z tytułu czynności wykonywanych przez szkoły w budynkach przekazanych szkołom przez A w drodze czynności nieodpłatnych i niepodlegających opodatkowaniu VAT o kwotę podatku VAT naliczonego z tytułu poniesionych przez A wydatków inwestycyjnych na wybudowanie lub modernizację budynków oświatowych;

3. przepisów art. 86 ust. 7b i art. 90a ustawy o VAT – poprzez uznanie, że będą miały w niniejszej sprawie zastosowanie.

4. ponadto, A zarzuciła naruszenie przepisów postępowania – art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. ze zm.) – poprzez nie wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie pytania 2,3,4,5 i 6.

Podnosząc powyższe zarzuty A wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji i zasadzenie od organu podatkowego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o oddalenie skargi, przy czym podtrzymał w całości stanowisko, że w świetle powołanych w interpretacji przepisów – szkoły (jednostki budżetowe) są odrębnymi od A podatnikami podatku VAT. W związku z tym A w składanych deklaracjach powinna wykazywać kwoty podatku należnego wyłącznie od wykazywanych przez nią czynności podlegających opodatkowaniu oraz kwoty podatku naliczonego związanego wyłącznie z realizowanymi przez Nią czynnościami. Dalsza argumentacja organu w pełni powiela stanowisko zawarte w udzielonej interpretacji.

Na rozprawie w dniu 24 lipca 2014 r. - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił zawiesić z urzędu postępowanie, w związku ze skierowaniem przez Naczelny Sad Administracyjny do Trybunału Sprawiedliwości UE pytania prejudycjalnego dotyczącego wykładni przepisów prawa unijnego (postanowienie NSA z dnia 10 grudnia 2013 r. I FSK 311/12 zarejestrowanego pod sygnaturą C- 276/14). Sąd uznał bowiem, że rozstrzygnięcie sprawy objętej interpretacją zależy bezpośrednio od wyniku wskazanego wyżej postępowania przed TSUE.

Wyrok TSUE w sprawie zagadnienia prejudycjalnego zapadł w dniu 29 września 2015 r., co uzasadniało podjęcie postępowania w spornej tu sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Spór pomiędzy A W. a Ministrem Finansów – Dyrektorem Izby Skarbowej w P. dotyczy statusu podatkowego (powiązanych z A) gminnych jednostek budżetowych w świetle podatku VAT. Wynika on z wątpliwości, kogo – A czy jednostkę budżetową należy uważać za podatnika podatku VAT, jeżeli taka jednostka dokonuje transakcji opodatkowanych podatkiem VAT.

Spór w sprawie powstał mimo, że skład siedmiu sędziów Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 24 czerwca 2013 r. uchwałę - sygn. I FPS 1/13, w tezie której jednoznacznie stwierdził, że w świetle prawa krajowego gminna jednostka budżetowa nie jest podatnikiem VAT ze względu na brak niezależności przy prowadzeniu działalności gospodarczej.

Pomimo zawartej w powyższej uchwale tezy, która z mocy art. 187 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – wiąże wszystkie składy sądów administracyjnych orzekające w danej sprawie, organ podatkowy (ignorując zawarte w uchwale stanowisko), w zaskarżonej interpretacji indywidualnej dokonał oceny stanowiska A bazując na twierdzeniu dotyczącym odrębności podmiotowej w zakresie podatku VAT – gminnej jednostki budżetowej oraz A. Z kolei zdaniem A, odrębność podmiotowa w zakresie podatku VAT nie zachodzi, gdyż jednostka budżetowa nie wykonuje czynności samodzielnie lecz w imieniu i na ryzyko gminy.

Problem "samodzielności" działania jednostki organizacyjnej gminy z punktu widzenia klasyfikacji podmiotu jako podatnika VAT (w świetle prawa unijnego) był przedmiotem wskazanego wyżej pytania prejudycjalnego (C- 276/14), w którym NSA zadał pytanie: "Czy w świetle art. 4 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, jednostka organizacyjna gminy (lokalnego organu władzy w Polsce) może być uznana za podatnika VAT w sytuacji, gdy wykonuje czynności o charakterze innym niż organ władzy publicznej w rozumieniu art. 13 dyrektywy 2006.112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (...) pomimo, że nie spełnia warunku samodzielności (niezależności) przewidzianego w art. 9 ust. 1 tej dyrektywy?".

Rozstrzygnięcie TSUE w tym zakresie zapadło w dniu 29 września 2015 r. sygn. C-276/14. Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł w nim, że "Artykuł 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że podmioty prawa publicznego, takie jak gminne jednostki budżetowe (...), nie mogą być uznane za podatników podatku od wartości dodanej, ponieważ nie spełniają kryterium samodzielności przewidzianego w tym przepisie." Uzasadniając to stanowisko, TSUE uznał, że aby podmiot prawa publicznego mógł zostać uznany za podatnika w rozumieniu dyrektywy VAT, zgodnie z art. 9 ust. 1 powinien on samodzielnie prowadzić działalność gospodarczą. Natomiast jednostki budżetowe wykonują działalność gospodarczą powierzoną im w imieniu i na rachunek A oraz nie odpowiadają one za szkody spowodowane tą działalnością, ponieważ odpowiedzialność tę ponosi wyłącznie A. Jednostki te nie ponoszą też ryzyka gospodarczego związanego z rzeczoną działalnością, ponieważ nie dysponują własnym majątkiem, nie osiągają własnych dochodów i nie ponoszą kosztów dotyczących takiej działalności, bowiem uzyskane dochody są wpłacane do budżetu A W., a wydatki są pokrywane bezpośrednio z tego budżetu. Zatem, gminę taką jak A W. i jej jednostki budżetowe, należy uznać za jednego i tego samego podatnika w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT. Wskazane wyżej okoliczności przesądziły, że na TSUE odpowiadając na pytanie prejudycjalne uznał, że artykuł 9 ust. 1 dyrektywy VAT (2006/112/WE), powinien być interpretowany w ten sposób, że podmioty prawa publicznego, takie jak gminne jednostki budżetowe, nie mogą być uznane za podatników podatku od wartości dodanej, ponieważ nie spełniają kryterium samodzielności przewidzianego w tym przepisie.

U podstaw wadliwej interpretacji legło błędnej założenie organu interpretacyjnego, że jednostki budżetowe A są samodzielnymi podatnikami podatku VAT. Wydając zaskarżoną interpretację z dnia 10 grudnia 2013 r. organ całkowicie zignorował uchwałę poszerzonego składu NSA z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. I FPS 1/13, w tezie której NSA jednoznacznie stwierdził, że w świetle prawa krajowego gminna jednostka budżetowa nie jest podatnikiem VAT ze względu na brak niezależności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Zasadność przesłanek, jakimi kierował się sąd krajowy (NSA) przy ocenie przesłanek podmiotowości w podatku VAT, potwierdził TSUE rozstrzygając ostatecznie wątpliwości w tym zakresie i dokonując ich oceny w świetle prawa wspólnotowego na podstawie art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE.

Stanowisko zawarte w powyższych rozstrzygnięciach NSA i TSUE wyklucza dalsze kontestowanie przez organ interpretacyjny podmiotowości gminnych jednostek budżetowych. Tym samym – zaskarżona interpretacja – jako wadliwa – podlegała uchyleniu a organ wydając ponownie interpretację, zobowiązany jest do prawidłowej wykładni powyższych przepisów – uznając wyłączną podmiotowość A w tym zakresie. Uwzględnienie powyższych rozważań zdeterminuje też ustosunkowanie się organu do wszystkich pytań zawartych we wniosku o interpretację.

Mając powyższe na względzie – Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - działając na podstawie art. 146 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. ) orzekł o uchyleniu w całości zaskarżonej interpretacji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy procesowej (P.p.s.a.).