Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1088/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-03-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6146 Sprawy uczniów
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: odmówiono uzupełnienia wyroku
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 1 i 2, art. 210 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. F. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 lutego 2013 r. w sprawie ze skargi A. F. na decyzję [...][...] Oświaty w [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego postanawia odmówić uzupełnienia wyroku.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 1088/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy rozpoznając skargę A. F. na decyzję [...][...] Oświaty w [...] z dnia [...] września 2012 r. Nr [...]w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego w punkcie pierwszym uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją orzeczenie [...] Orzekającego [...][...] nr [...] w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], w punkcie drugim stwierdził nieważność orzeczenia [...] Orzekającego [...][...]nr [...] w [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] oraz w punkcie trzecim stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

Pismem z dnia [...] marca 2013 r. A. F. zażądał uzupełnienia wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o zwrocie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego podnosząc, że w punkcie drugim jego skargi z dnia [...] października 2012 r. wniósł o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zw. dalej P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie, jak w niniejszej sprawie, dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 P.p.s.a.). Orzeczenie uzupełniające wyrok, co do zwrotu kosztów może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 P.p.s.a.).

Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania może być dokonane w tych przypadkach, w których sąd nie orzekł w ogóle o kosztach, mimo że strona żądała we właściwym czasie ich przyznania (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz; Zakamycze 2005 r., s. 365). Orzeczenie zapadłe w dniu 6 lutego 2013 r., poza uchyleniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją orzeczenia [...] Orzekającego[...][...]nr [...] w [...] z dnia [...]lipca 2012 r. nr [...]oraz stwierdzeniem nieważność orzeczenia [...] Orzekającego [...][...]nr [...] w [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], obejmuje także rozstrzygnięcie, co do wykonalności zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku nie zamieścił orzeczenia, co do zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Zgodnie z art. 199 P.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Po myśli z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Stosownie zaś do art. 209 P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Należy jednak pamiętać także o treści art. 210 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata lub radcy prawnego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie.

W okolicznościach niniejszej sprawy nie zaszły przesłanki do uzupełnienia wyroku z dnia 6 lutego 2013 r. poprzez zamieszczenie w nim dodatkowego rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania sądowego.

W prawdzie, jak podkreślił we wniosku skarżący, zawarł on w swojej skardze z dnia [...] października 2012 r. wniosek o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, to jednak na rozprawie w dniu 6 lutego 2013 r. w odpowiedzi na pouczenie Przewodniczącego o treści art. 210 § 1 P.p.s.a. skarżący oświadczył, iż nie wnosi o zwrot kosztów sądowych. Dysponentem skargi oraz żądania zasądzenia od organu zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego jest skarżący, uwzględniając skargę Sąd nie może w tym zakresie działać z urzędu. O ile wniosek o zasądzenia zwrotu kosztów postępowania strona skarżąca złożyć może najpóźniej do zamknięcia rozprawy, zatem nie budzi wątpliwości, iż do tego samego momentu może uzupełnić, zmienić lub cofnąć swój wcześniejszy wniosek w tym zakresie. W tej sytuacji Sąd związany był ostatecznym oświadczeniem skarżącego złożonym na rozprawie (vide protokół), w konsekwencji nie orzekł w przedmiocie zwrotu od organu kosztów postępowania.

Na marginesie wskazać należy, iż w uzasadnianiu wyroku na skutek omyłki pisarskiej Sąd odniósł się do orzeczenia o kosztach.

Z tych powodów, na podstawie art. 157 w zw. z art. 199, art. 200 i art. 210 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.