Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 404/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 40 poz 329
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania  pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach  gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 listopada 2015 r. sprawy ze skargi W. O. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2013 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pan W. O. (dalej powoływany także jako "Skarżący") w dniu [...] maja 2013 r., złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w S. wniosek

o przyznanie płatności, w którym ubiegał się o przyznanie płatności

z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach

o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) do powierzchni –ONW II strefa-24, 26 ha.

W dniu [...] lipca 2013 r. w gospodarstwie Skarżącego została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni, kontrola w zakresie działania Programu rolnośrodowiskowy oraz w dniu [...] grudnia 2013 r. kontrola

w zakresie wzajemnej zgodności. W wyniku kontroli stwierdzono nieprawidłowości mające wpływ na pomniejszenie płatności rolnośrodowiskowej.

Mając na uwadze powyższe w dniu [...] marca 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. wydał decyzję nr[...], na mocy której przyznał Skarżącemu płatność ONW w pomniejszonej wysokości na 2013 r.

Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...]uchylił zaskarżoną decyzję w całości i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W dniu [...] maja 2014 r. dodatkowo przeprowadzono kontrolę w zakresie weryfikacji w terenie działki ewidencyjnej nr [...].

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S.w dniu [...] czerwca 2014 r. wydał decyzję

nr [...]w sprawie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, od której strona złożyła odwołanie.

Dyrektor POR ARiMR w Ł. decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...]uchylił zaskarżoną decyzję w całości i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...]organ

I instancji przyznał stronie płatności ONW w pomniejszonej wysokości.

Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie do Dyrektora P.Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł., który decyzją nr [...]z dnia [...] lutego 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazując i przytaczając przepisy regulujące przyznawanie płatności ONW, organ stwierdził, że w gospodarstwie Skarżącego została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni i w zakresie działania Program rolnośrodowiskowy. Inspektorzy terenowi podczas kontroli stwierdzili nieprawidłowości, o różnych kodach pokontrolnych m.in. DR13-, DR13+, DR50. Zaznaczył, że podczas kontroli w terenie została pomierzona powierzchnia użytkowana rolniczo zadeklarowanych działek rolnych w granicach działek ewidencyjnych. Dokonana przez organ II instancji analiza protokołu

z czynności kontrolnych wykazała, że nie doszło do naruszenia zasad sporządzania dokumentacji pokontrolnej. Sama kontrola oraz raport z czynności kontrolnych został sporządzony zgodnie ze stosowaną na terenie całego kraju metodologią w sposób prawidłowy i zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Weryfikacja powierzchni przeprowadzona w dniach [...] lipca 2013 r. i [...] maja 2014 r. w gospodarstwie Skarżącego wykazała zawyżenie powierzchni gruntów rolnych w zakresie ONW

o 1,460 ha.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, Dyrektor POR ARMiR w Ł. wskazał, że wyniki przeprowadzonej kontroli utrwalone zostały w raporcie

z czynności kontrolnych spełniającym wymogi formalne określone w art. 32 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. W treści protokołu wskazane zostały działki objęte kontrolą, metody przy wykorzystaniu, których zostały przeprowadzone pomiary, obwód zmierzonych działek, stwierdzone powierzchnie upraw oraz opis nieprawidłowości. Ponadto wskazana i uwzględniona została przy ustalaniu powierzchni rolnych tolerancja pomiaru. Zawarte w protokole

z czynności kontrolnych wyniki oględzin działek znajdują oparcie w dołączonym

do protokołu materiale graficznym i dokumentacji fotograficznej. Na szkicu z pomiaru powierzchni działek stanowiącym załącznik do protokołu, inspektorzy przeprowadzający czynności kontrolne nanieśli granice poszczególnych upraw,

oraz miejsca i kierunek zdjęć wykonanych na działkach. Brak jest zatem podstaw

do uwzględnienia zarzutów zawartych w odwołaniu i podważenia wyników kontroli

w niniejszej sprawie.

Organ zaznaczył, że nie znajduje podstaw do podważenia pomiarów działki rolnej AD położonej na działce ewidencyjnej nr 53, działek rolnych FC i D położonych ba działce ewidencyjnej nr [...]. Organ podniósł, że z dołączonych do akt sprawy fotografii nr [...] (działka rolna D) i nr [...]działka rolna FC bezsprzecznie wynika, iż znaczna część działki ewidencyjnej nr [...] nie jest użytkowana rolniczo.

Jednocześnie organ II instancji stwierdził, że w przypadku działek rolnych,

dla których stwierdzono kody pokontrolne DR13 + i DR13 zastosowano kompensacje powierzchni.

Za bezzasadny organ odwoławczy uznał również zarzut odnośnie działki B. Wskazano, że z dołączonej do akt sprawy tabeli- wyliczenia powierzchni dla działek, dla których zastosowano kod DR50 wynika, że działka rolna B faktycznie położona jest na działkach ewidencyjnych nr[...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Skoro Skarżący we wniosku o przyznanie płatności nie działek: nr [...] (pow. 0,1141 ha), [...]

(pow. 0,00028 ha), [...] (pow. 0,0019 ha), [...] (pow. 0,0163 ha), to zdaniem organu odwoławczego, prawidłowo przyjęto powierzchnię działki rolnej położonej jedynie

na działkach ewidencyjnych nr [...] [...], tj. 16,58 ha.

Organ odwoławczy podkreślił, że działki rolne oznaczone kodem DR50,

są położone częściowo na niedeklarowanych, w części opisowej wniosku działkach referencyjnych, a więc granice tych działek rolnych wychodzą poza granice odniesienia deklarowanej działki referencyjnej, co w rezultacie skutkowało

w rozpatrywanej sprawie redukcją powierzchni ww. działki rolnej. W konsekwencji stwierdzenia, że ww. działki rolne położone są częściowo na niedeklarowanych,

w części opisowej wniosku działkach referencyjnych, nie uznano przy ustalaniu powierzchni uprawnionej do płatności obszarów położonych na działkach ewidencyjnych niezadeklarowanych we wniosku.

Za bezzasadny organ odwoławczy uznał zarzut dotyczący ustaleń kontroli

na miejscu przeprowadzonej w 2008 i 2011 r. Zdaniem organu kontrole i jej wyniki nie mają wpływu na ustalenie stanu faktycznego w 2013 r., będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Również zarzut dotyczący braku poinformowania jej

o terminie przeprowadzenia kontroli oraz braku przesłania protokołu kontroli

na miejscu, zdaniem organu odwoławczego, nie zasługiwał na uwzględnienie. Wydając decyzję w sprawie przyznania płatności organ I instancji opiera się przede wszystkim na oświadczeniu wnioskodawcy zawartym we wniosku, oświadczenie takie-co do zasady-uznaje się za dowód, w oparciu, o który zostanie wydana decyzja.

Ponadto organ odwoławczy podniósł, że Skarżący nie przedstawił

w postępowaniu o przyznanie płatności żadnego dowodu, na podstawie którego skutecznie można byłoby podważyć ustalenia organów administracji stanowiące podstawę wydanej w sprawie decyzji. Zebrany w sprawie materiał dowodowy,

w szczególności dokumentacja fotograficzna pozwala w sposób niebudzący żadnej wątpliwości ustalić, iż w 2013 r. na ww. działkach nie była prowadzona działalność rolnicza. Zdaniem organu II instancji przeprowadzenie, o co wnosi Skarżący, ponownej kontroli nie podważyłoby dotychczasowych ustaleń, a jedynie przyczyniłoby się tylko do bezcelowego przedłużenia postępowania.

Organ zaznaczył również, że w przedmiotowej sprawie nie było podstaw

do zastosowania at. 73 ww. rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia

30 listopada 2009 r. (zwolnienia od nałożenia sankcji finansowych), gdyż wniosek

nie był prawidłowy pod względem faktycznym, a Skarżący nie wykazał skutecznie

w toku postępowania, iż nie ponosi winy za zadeklarowanie we wniosku nieprawidłowych danych.

Na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia

[...] lutego 2015 r., Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżonej decyzji zarzucił błędne ustalenie powierzchni działek nr [...] i [...]. Strona skarżąca zaznaczyła, że we wniosku

o przyznanie płatności na 2013 r. wskazała, że powierzchnia działki nr [...] była użytkowana na obszarze 9,15 ha, a nie na obszarze prawie 2 ha. Zarzucił też organowi nieprzedstawienie mu całego materiału dowodowego w kwestii pomiarów

z 2014 r., tj. protokołu kontroli na miejscu. Przesłany został jedynie raport kontroli

z 2014 r., który jest nieczytelny. Niezasadnie odmówiono mu również przeprowadzenia ponownej kontroli na miejscu. W związku z powyższym Skarżący zaznaczył, że był zmuszony do wynajęcia geodety oraz, że pomiary dokonane

na działce nr [...] przez geodetę zgadzają się z jego wnioskiem złożonym na 2013 r. Do skargi dołączono raport pomiarowy geodety, foto mapki ze śladami pomiarów, raport kontroli na miejscu z 2014 r., zaskarżoną decyzję oraz fakturę VAT wystawioną przez geodetę za wykonaną usługę.

Wskazując na powyższe, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zwrot kosztów postępowania oraz zwrot kosztów od Agencji za wykonanie pomiarów przez geodetę.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor POR ARMiR w Ł., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które mogło być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Oddziału ARiMR w Ł. oraz decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S.

Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich

i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r., Nr 40, poz. 329 ze zm.) zwanego dalej "rozporządzeniem", płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem": (1) który podjął zobowiązanie, o którym mowa w: (a) art. 14 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160 z 26.06.1999, str. 80, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 25, str. 391, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1257/1999", albo (b) art. 37 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE)

nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1698/2005"; (2) jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia

30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu

oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65), zwanych dalej "działkami rolnymi",

lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach

o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanych dalej "obszarami ONW",

na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha; (3) do położonej na obszarach ONW powierzchni działek rolnych lub ich części, będących w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynoszącej nie więcej niż 300 ha; (4) jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków

o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym"; (5) jeżeli są przestrzegane wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zgodnie z przepisami art. 50a i art. 51 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny

na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.).

Przepis § 3 ust. 1 stanowi, że wysokość płatności ONW w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek płatności na 1 ha gruntu rolnego

i powierzchni tego gruntu kwalifikującej się do płatności ONW, nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE)

nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina, zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1122/2009", określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności,

po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności.

Zaskarżona decyzja opiera się na raportach z czynności kontrolnych

w zakresie kwalifikowalności powierzchni przeprowadzonych w dniach [...] lipca 2013 r. i [...] maja 2014 r., które potwierdzają nieprawidłowości mające wpływ

na pomniejszenie płatności w sprawie o przyznanie płatności na 2013 r.,

tj.: zastosowano kody pokontrolne: "DR 13+" - zadeklarowana powierzchnia działki rolnej była większa od stwierdzonej, "DR 13-" – zadeklarowana powierzchnia działki rolnej była mniejsza od stwierdzonej, "DR 50" – granice uprawy wykraczają

poza granice działek referencyjnych zadeklarowanych we wniosku,

co w konsekwencji może skutkować redukcją powierzchni działki rolnej.

Powyższe ustalenia dały podstawę do stwierdzenia, że łączna powierzchnia zadeklarowana we wniosku do płatności ONW II strefa wynosiła 24, 26 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona w trakcie kontroli wynosiła 22,80 ha. Różnica wyniosła 1, 46 ha zawyżenia powierzchni.

Jak wynika z rzetelnie zebranego materiału dowodowego w sprawie

w przypadku działki rolnej AD, położonej na działce ewidencyjnej nr [...], obręb K., gmina W., powiat s., pomiar dokonany został po granicach uprawy mieszanki wieloletnich traw z motylkowatymi drobnonasiennymi. W zakresie działek rolnych FC i D, położonych na działce ewidencyjnej nr [...], obręb K.,, gmina M., powiat s., pomiar działek rolnych został dokonany

po granicach uprawy tj. pastwiska trwałego (D) i mieszanki wieloletnich traw

z motylkowatymi drobnonasiennymi (działka rolna FC). Powyższy pomiar

na działkach FC i D został dokonany podczas kontroli w dniu [...] maja 2014 r. z uwagi na fakt, iż w trakcie pierwszej kontroli, przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2013 r. działki rolne FC, D,FD i FA nie stanowiły przedmiotu pomiaru aparatem GPS.

Z akt sprawy niezbicie też wynika (fotografie 1-14 w zakresie działki rolnej D oraz fotografie [...] w zakresie działki rolnej FC), że znaczna część działki ewidencyjnej nr [...] nie była użytkowana rolniczo. Występowały na tej działce skupiska drzew, teren był porośnięty wysoką trawą oraz występowały obszary samosiewów.

Biorąc powyższe pod uwagę z akt sprawy jednoznacznie wynika, że dla celów postępowania dowodowego organ prawidłowo objął pomiarem aparatu GPS cały obszar zajęty pod uprawę trwałego użytku zielonego i mieszanek traw

z motylkowatymi drobnonasiennymi, a różnice pomiędzy obszarami wyłączonymi,

na których nie była prowadzona działalność rolnicza wykazane zostały

na fotografiach będących składową akt sprawy.

Organ zasadnie odniósł się również do dołączonego do skargi raportu pomiarowego powierzchni użytkowanej rolniczo działki ewidencyjnej nr [...], stwierdzając, że kontroli na miejscu podlegają zadeklarowane przez wnioskodawcę działki rolne, a nie suma użytków rolnych występujących na działce ewidencyjnej. Zatem podstawą do ustalenia obszaru uprawnionego do płatności nie są działki ewidencyjne, lecz powierzchnie działek rolnych (por. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 990/09, LEX nr 746386). W wyroku tym NSA podkreślił,

że podstawową różnicą pomiędzy działką ewidencyjną, a rolną jest, iż ta pierwsza służy celom ewidencyjnym i informacyjnym, zaś działka rolna istotna jest dla celów zidentyfikowania konkretnych upraw i przyznania płatności.

Należy też zgodzić się ze stanowiskiem organu odnoszącego się do zarzutu zawartego w skardze, a związanego z terminem koszenia traw, że w zaskarżonej decyzji rodzaj wyłączenia w postaci części działki porośniętej wysokimi trawami, samosiejkami drzew oraz skupiskami drzew dotyczył obszarów gdzie powyższe wyłączenia występowały łącznie, co z kolei wykluczało prowadzenie działalności rolniczej na tym obszarze.

Także konieczność zastosowania szeregu kodów pokontrolnych "DR 13+"

i "DR 13-", świadczy nie tylko o znacznych rozbieżnościach pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną, ale również o braku orientacji Skarżącego

co do powierzchni zgłaszanych do płatności działek rolnych.

W ocenie Sądu również zarzut odnoszący się do pomiaru działki rolnej B, położonej na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] jest niezasadny. Granice upraw na tej działce wykraczają poza granice działek referencyjnych zadeklarowanych we wniosku (zastosowano kod "DR 50"). Nie ulega wątpliwości,

że organ na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego prawidłowo określił, że działka rolna B faktycznie jest położona na działkach ewidencyjnych

nr [...] [...], [...], [...], [...], [...] z których działki [...], [...], [...] i [...] nie były zadeklarowane we wniosku o przyznanie płatności, co skutkowało tym, że organ zasadnie przyjął powierzchnię działki rolnej położonej na działkach ewidencyjnych

nr [...], [...]o powierzchni 16,58 ha. Tak więc granice działek rolnych w części wychodzą poza granice odniesienia deklarowanej działki referencyjnej,

co w konsekwencji musiało skutkować redukcją powierzchni ww. działki rolnej.

Sporządzone w sprawie raporty z czynności kontrolnych spełniają wymogi formalne określone w art. 32 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. W treściach protokołów wskazano działki objęte kontrolą, metody,

przy wykorzystaniu, których zostały przeprowadzone pomiary, obwód zmierzonych działek, stwierdzone powierzchnie upraw oraz opis nieprawidłowości. Przy ustalaniu powierzchni rolnych uwzględniono tolerancję pomiaru. Zawarte w protokole wyniki oględzin działek znajdują oparcie w dołączonym do protokołach materiale graficznym i dokumentacji fotograficznej. Na szkicach z pomiarów powierzchni działek stanowiącym załącznik do protokołu inspektorzy przeprowadzający czynności kontrolne nanieśli granice poszczególnych upraw oraz miejsca i kierunek zdjęć wykonanych na działkach. Skarżący na etapie postępowania administracyjnego

nie wykazał, nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących, że przeprowadzona kontrola została wykonana w sposób nieprawidłowy czy nierzetelny.

Ponadto organy kontrolne nie miały obowiązku informowania wnioskodawcy

o terminie przeprowadzania kontroli na miejscu, co wynika z treści art. 27 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1122/2009. Skarżący zapoznał się również z aktami sprawy

i złożył oświadczenie o zapoznaniu się z materiałem dowodowym w sprawie. Zatem brał czynny udział w sprawie i mógł zapoznać się z pełnym materiałem dowodowym.

Zasadnie organ kontrolny wskazał, że przeprowadzanie ponownej kontroli

nie podważyłoby dotychczasowych (rzetelnych w ocenie Sądu) ustaleń, a jedynie przyczyniłoby się do bezcelowego przedłużania postępowania (na co zwraca również uwagę NSA w wyroku z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 1313/12, LEX

nr 1488053). Materiał dowodowy oparty na dokumentacji fotograficznej pozwolił

w sposób niebudzący wątpliwości ustalić, że w 2013 r. na wskazanych działach rolniczych nie była prowadzona działalność rolnicza, a powierzchnia działek została zawyżona.

Nie mogą też stanowić dowodu pomiary dokonane przez biegłego geodetę

w roku 2015 r., ani decyzja administracyjna za 2014 r. potwierdzająca istnienie trwałych użytków zielonych, bowiem granice upraw mogły ulegać zmianom

w stosunku do kontrolowanego okresu.

Analiza akt sprawy prowadzi zatem do wniosku, że organ w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały zgromadzony materiał dowodowy. Poddał ocenie wniosek Skarżącego o przyznanie płatności oraz raporty z czynności kontrolnych przeprowadzonych w gospodarstwie Skarżącego. Organ odniósł się również

do zarzutów przedstawionych przez Skarżącego. Ocena zebranych dowodów jest przekonująca, zgodna z wymogami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Sposób prowadzenia postępowania w sprawie w pełni odpowiada wymogom zasady budzenia zaufania do organów Państwa. W decyzji wyjaśniono powody nieuwzględniania argumentacji prezentowanej przez stronę. Podjęte rozstrzygnięcie wynika przede wszystkim z uwzględnienia przez organ wyników przeprowadzonych kontroli i ich analizy w kontekście uprawnienia Skarżącego do uzyskania płatności

na rok 2013. Skarżący mając możliwość przedstawienia dowodów na poparcie swojego stanowiska, skutecznie nie podważył tych ustaleń, nie wskazał też dowodów, które zostały pominięte. Stosownie do treści przywołanego art. 21 ust. 3 ww. ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich na stronie oraz innych osobach uczestniczących w tym postępowaniu ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W sprawach dotyczących przyznania płatności organy

nie mają obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie oświadczeń składanych we wniosku przez ubiegającego się o pomoc beneficjenta.

W tym stanie rzeczy, nie stwierdzając naruszenia prawa, Sąd na mocy

art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.