Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2435/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 131 ust. 1 pkt 1, ust. 5, art. 135 ust. 5
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art. 12
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 43 (1) (10)
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi "P." Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2014 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia w części prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Pismem z dnia 30 marca 2012 r. spółka P. S.A. z siedzibą w B. wniosła do Urzędu Patentowego RP sprzeciw wobec udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy POLBUD POMORZE o nr [...] udzielonego na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w L., przeznaczonego do oznaczania towarów i usług w klasach: 6, 19, 37, 39, 41 i 42, ograniczając żądanie unieważnienia spornego prawa do towarów i usług w klasach 19 i 37, tj.: materiały budowlane niemetalowe: cegła, cement, piasek z wyjątkiem formierskiego, gips, glina ceglarska, kamień, kruszywa budowlane, marmur, wapno, żwir; bitumiczne wyroby dla budownictwa; płyty budowlane niemetalowe; beton, beton suchy, beton mostowy, masa betonowa, mieszanki betonowe, zaprawy budowlane; płyty budowlane niemetalowe; betonowe elementy budowlane: balustrady, kolumny, ogrodzenia, kształtowniki, płyty, dźwigary, kratownice, belki, ściany; prefabrykaty betonowe wibroprasowane: kostka brukowa, płyty chodnikowe, krawężniki, obrzeża, bloczki, pustaki, płyty ażurowe, korytka ściekowe, gazony; betonowe elementy prefabrykowane: kształtki, elementy kanałowe, kręgi, studzienki rewizyjne, włazowe i połączeniowe, przewietrzniki, włazy; rury i kształtki rurowe sztywne niemetalowe: kamionkowe, betonowe, żelbetonowe (klm 19), usługi budowlano - montażowe i remontowe w zakresie budownictwa ogólnego i przemysłowego; roboty ogólnobudowlane związane z montażem i wznoszeniem budynków i budowli z betonowych elementów prefabrykowanych; montaż konstrukcji żelbetowych: tuneli, ścian szczelinowych, przepustów i ścian oporowych; roboty inżynieryjne lądowe i wodne w zakresie budowy i remontów dróg, mostów, tuneli, zapór, śluz, jazów, nasypów, zbiorników retencyjnych i wałów przeciwpowodziowych; budowa dróg kołowych i szynowych; roboty ziemne, techniczne przygotowanie terenów pod budowy, wykonywanie wykopów i wierceń geologiczno - inżynierskich, makro i mikroniwelacja terenu, wzmacnianie słabego podłoża, głębokie fundamentowanie, zabezpieczanie ścian wykopów, rekultywacja terenów zdegradowanych lub zdewastowanych w tym zrobów zwałowych, wyrobisk i wysypisk odpadów; usługi w zakresie wykonywania fundamentów i izolowania budynków; montaż rusztowań; wykonywanie konstrukcji i pokryć dachowych; montaż ekranów akustycznych; wykonywanie robót ogólnobudowlanych i remontów w zakresie rozdzielczych obiektów liniowych: rurociągów, linii elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych; montaż i naprawa wewnętrznych i zewnętrznych instalacji: alarmowych, elektrycznych, gazowych, telekomunikacyjnych, wodociągowych, kanalizacyjnych, centralnego ogrzewania, wentylacyjnych; budowlane roboty wykończeniowe: murowanie, tynkowanie, malowanie, układanie posadzek, tapetowanie, oblicowywanie ścian; nadzór budowlany, informacja budowlana; rozbiórka i burzenie obiektów budowlanych; wynajmowanie sprzętu budowlanego i burzącego, wynajmowanie maszyn i urządzeń budowlanych (klm 37).

Wnoszący sprzeciw podniósł zarzut naruszenia przez sporne prawo ochronne przepisów art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 2 pkt 1 oraz art. 131 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo własności przemysłowej (nazywanej dalej: "p.w.p.").

W uzasadnieniu sprzeciwiający podał, że sporne prawo narusza prawo do jego firmy - podmiotu, który prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług remontowo-budowlanych. Z przedstawionej przez wnoszącego sprzeciw historii przedsiębiorstwa wynika, że jest ona prowadzona od [...] września 1950 r. Do [...] listopada 1990 r. sprzeciwiający działał w formie przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą P. w B.. W dniu [...] listopada 1990 r. doszło do prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego przez zawiązanie spółki pracowniczej, która przyjęła nazwę "P." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością.

Wnoszący sprzeciw nieprzerwanie używał tej firmy do [...] września 2010 r., kiedy to nastąpiło przekształcenie Spółki z o.o. w Spółkę akcyjną pod firmą "P." Spółka Akcyjna. Zdaniem wnoszącego sprzeciw, element POLBUD stanowi korpus w nazwie, jest to znak firmowy, który od dnia [...] lipca 2004 r. był zarejestrowany jako słowny znak towarowy za nr [...], którego ochrona wygasła na skutek upływu okresu ochronnego na jaki zostało udzielone.

W dniu [...] marca 2010 r. wnoszący sprzeciw dokonał ponownego zgłoszenia znaku towarowego słownego POLBUD. Sprzeciwiający zauważył, że uprawniony ze spornego prawa na znak towarowy POLBUD POMORZE o nr [...] twierdzi, że prowadzi działalność od 2000 r., natomiast z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że został wpisany do tego rejestru w dniu [...] grudnia 2012 r.

W świetle przepisów kodeksu cywilnego w zakresie ochrony dóbr osobistych nazwy firmy, jak również orzecznictwa w tym zakresie, to sprzeciwiającemu przysługuje wyłączność na używanie nazwy POLBUD w zakresie materiałów budowlanych niemetalowych oraz usług remontowo - budowlanych. Prawo to wynika z faktu wcześniejszego przybrania firmy, której elementem jest oznaczenie POLBUD.

Powołał się również na zasadę, zgodnie z którą w sytuacji kolizji znaku towarowego z nazwą przedsiębiorstwa, pierwszeństwo należy przyznać prawu powstałemu wcześniej. Uzasadniając naruszenie art. 131 ust. 1 pkt 2 p.w.p. sprzeciwiający podał, że sporny znak towarowy zawierający firmę lub element nazwy innego przedsiębiorcy narusza przepis o ochronie firmy i jako taki - sporny znak towarowy POLBUD POMORZE jest niezgodny z prawem oraz dobrymi obyczajami. Rejestracja taka narusza zasady współżycia społecznego, bowiem przedsiębiorcy działają na jednym rynku, są względem siebie konkurentami, stąd rejestracja ta narusza prawa drugiego przedsiębiorstwa poprzez naruszenie dobrych obyczajów kupieckich.

W zakresie art. 131 ust. 1 pkt 3 p.w.p. sprzeciwiający stwierdził, że sporny znak towarowy może wprowadzić w błąd odbiorców, co do pochodzenia towarów i usług, tym bardziej, że sprzeciwiający używa pojęcia GRUPA POLBUD dla oznaczania kompleksowej działalności gospodarczej, stąd POLBUD POMORZE może wywołać wśród odbiorców wrażenie, że uprawniony należy do GRUPY POLBUD.

2. Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. uprawniony uznał, że sprzeciw jest bezzasadny.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. uprawniony stwierdził, że sporny znak towarowy jest znakiem słowno-graficznym i nie narusza prawa do firmy sprzeciwiającego. Samo udzielenie prawa na znak słowny nie przesądza sposobu jego używania. Zdaniem uprawnionego sporny znak różni się od firmy wnoszącego sprzeciw, ponieważ ocena podobieństwa powinna dotyczyć całości znaku, a nie jednego elementu w znaku towarowym. W jego ocenie nie istnieje prawne ograniczenie używania firmy, nawet zbliżonej do znaku, zgodnie z art. 156 ust. 1 pkt 1 p.w.p.

Podniósł, że oznaczenie POLBUD nie ma zdolności odróżniającej na rynku usług budowlanych i jasno wskazuje, że chodzi o polską firmę budowlaną. Podkreślił, że podmiotów korzystających z oznaczenia POLBUD jest wiele. Uprawniony poinformował, że P. wykonuje specjalistyczne prace związane ze wzmacnianiem podłoża. Zdaniem uprawnionego, argumenty związane z zarzutem naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p. łączą się z uzasadnieniem zarzutów naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p.

3. Podczas rozprawy w dniu [...] stycznia 2013 r. wnoszący sprzeciw przedłożył do akt sprawy swoje stanowisko, w którym podtrzymał żądanie unieważnienia spornego prawa na znak towarowy POLBUD POMORZE o nr [...], załączył również materiał dowodowy potwierdzający zakres działalności przedsiębiorstwa w branży usług budowlano - remontowych poprzez wykaz zrealizowanych prac, a także listy referencyjne, informacje o nagrodach i uzyskanych certyfikatach. Skomentował powołane przez uprawnionego orzecznictwo dotyczące terytorialnego zakresu wykonywanej działalności gospodarczej prowadzonej pod określoną nazwą.

4. Pismem z dnia 7 lutego 2013 r. uprawniony, powołując się na orzeczenie NSA z dnia 28 października 2008 r., sygn. II GSK 400/08, stwierdził, że wyłączność prawa do nazwy (firmy) nie jest zupełna. Jej granice wyznacza zasięg (terytorialny, przedmiotowy) faktycznej działalności używającego nazwy. Tylko w tych granicach może dojść do kolizji pomiędzy identycznymi lub podobnymi nazwą i znakiem towarowym. Stąd przedłożone przez wnoszącego sprzeciw dowody co do zasięgu terytorialnego działalności gospodarczej nie potwierdzają, że faktyczna działalność obejmuje całą Polskę, a zdaniem uprawnionego, jedynie obszary wschodniej i centralnej Polski. Także rodzaj prowadzonej przez strony postępowania działalności, zdaniem uprawnionego, nie jest podobny, ponieważ uprawniony wykonuje specjalistyczne prace podwykonawcze w zakresie wzmacniania podłoża, natomiast sprzeciwiający realizuje prace dla sfery publicznej między innymi szkół, urzędów gminy, banków dlatego też zleceniodawcy sprzeciwiającego nie są związani z branżą budowlaną, co uwzględniając w całości okoliczności sprawy sprawia, że nie można mówić o naruszeniu prawa do firmy.

Uprawniony, odnosząc się do kwestii używania przez przedsiębiorstwo sprzeciwiającego oznaczenia GRUPA POLBUD, stwierdził, że oznaczenie to nie jest ani firmą, ani też znakiem towarowym sprzeciwiającego, zatem nie ma znaczenia dla sprawy. Podniósł, że sprzeciwiający używa innego oznaczenia składającego się z fantazyjnie zapisanej dużej litery P w kolorze czerwonym oraz słowa POLBUD w kolorze niebieskim. Znak P POLBUD zdecydowanie różni się od spornego znaku POLBUD POMORZE pod względem zarówno elementów słownym jak i użycia odmiennych kolorów.

5. W piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. wnoszący sprzeciw skoncentrował się na zarzucie naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. przez sporne prawo wyłączne na znak POLBUD POMORZE i wskazał na kryteria oceny używania nazwy przedsiębiorstwa w sytuacji kolizji prawa do firmy ze znakiem towarowym. Są to: używanie nazwy w sposób rzeczywisty, prowadzenie działalności gospodarczej z wykorzystaniem tej nazwy na odpowiednim terytorium, używanie nazwy w sposób powszechny, ciągły, wykazanie, że nazwa uzyskała odpowiedni stopień znajomości wśród odbiorców. Wnoszący sprzeciw stwierdził, że nazwa jego przedsiębiorstwa P. spełnia kryteria, o których stanowi art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. co uzasadnia wystąpienie o unieważnienie prawa na sporny znak towarowy.

6. Podczas rozprawy w dniu [...] lutego 2014 r. strony podtrzymały dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wnoszący sprzeciw podkreślił, że jego przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w sześciu województwach, a naruszenie polega na naruszeniu wcześniejszego znaku POLBUD z elementem graficznym literą P. W takiej sytuacji znak sporny POLBUD POMORZE może sugerować, że uprawniony należy do grupy POLBUD.

Uprawniony wniósł o oddalenie sprzeciwu, stwierdzając, że nazwa POLBUD jest bardzo popularna, a na rynku funkcjonuje 160 przedsiębiorców posługujących się nią w postaci elementu lub samodzielnie.

Wnoszący sprzeciw stwierdził, że rejestracja spornego znaku towarowego oznacza, że uprawniony planuje ekspansję na cały kraj. Ponadto nie musi wykazywać powszechnej znajomości swojej firmy, ani też wystąpienia pomyłek wśród odbiorców. Zdaniem sprzeciwiającego, rynek klienteli krzyżuje się między stronami. Stwierdził, że ochrona spornego znaku rozciąga się na cały kraj, stąd istniejące zagrożenie dla przedsiębiorstwa wnoszącego sprzeciw.

Wobec materiału dowodowego przedłożonego przez uprawnionego i dotyczącego okoliczności potwierdzających istnienie w latach 80. i 90. XX wieku podmiotów pod nazwą POLBUD, stwierdził, że część z nich prowadziło swoją działalność w zupełnie innym zakresie niż wnoszący sprzeciw.

7. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (nazywany dalej: "UP") po rozpatrzeniu wniosku o unieważnienie w części prawa ochronnego na znak towarowy POLBUD POMORZE o nr [...] udzielonego na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w L., wszczętej na skutek sprzeciwu wniesionego przez P. S.A. z siedzibą w B., decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], na podstawie art. 131 ust 1 pkt 1 w związku z art. 246 i art. 247 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2013 r., poz. 1410) oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. unieważnił w części dotyczącej towarów i usług sklasyfikowanych w klasach 19 i 37 prawo ochronne na znak towarowy POLBUD POMORZE o nr [...].

W uzasadnieniu decyzji UP podał, że przedmiotem oceny był znak towarowy słowno - graficzny, składający się z zapisu słowa POLBUD, pod którym znajduje się zapis słowa POMORZE, oba słowa zapisano wyraźną czcionką, po lewej stronie słów umieszczono kwadrat, w którym znajduje się rysunek stylizowanej głowicy wrębiarki tarczowej wraz z symetrycznie rozchodzącymi się spękaniami, całość znaku w kolorach białym granatowym i niebieskim. Znak ten służy, z pierwszeństwem od dnia [...] lutego 2010 r., do oznaczania towarów i usług w klasach: 6, 19, 37, 39, 41 i 42.

UP uznało za potwierdzony zarzut naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., który stanowi o nie udzielaniu praw ochronnych na oznaczenia, których używanie narusza prawa osobiste i majątkowe osób trzecich. Wnoszący sprzeciw podniósł, że sporne prawo ochronne na znak towarowy POLBUD POMORZE o nr [...] narusza prawo do nazwy jego przedsiębiorstwa P. S.A. w zakresie wskazanych w sprzeciwie towarów i usług w klasach 19 i 37.

W ocenie UP sprzeciwiający korzysta z prawa do ochrony dóbr osobistych, na mocy art. 23 i 24 k.c., zaś ochrona nazwy przedsiębiorstwa wynika z treści art. 43 k.c. W takiej sytuacji nazwa przedsiębiorstwa jest dobrem osobistym związanym z identyfikacją takiego przedsiębiorstwa wówczas, gdy ją indywidualizuje.

Co do zasady, w przypadku konfliktu pomiędzy nazwą przedsiębiorstwa, a chronionym znakiem towarowym o prawie do używania powinno decydować pierwszeństwo używania takiego oznaczenia. Priorytet trzeba przyznać ochronie istniejącego już w chwili rejestracji znaku towarowego strony, prawa podmiotowego do nazwy przedsiębiorstwa. Przy czym należy zauważyć, że o naruszeniu prawa do firmy można mówić nie tylko wówczas, gdy osoba nieuprawniona rejestruje na swoją rzecz pełną nazwę osoby prawnej, ale także wtedy, gdy dokonuje zgłoszenia w celu uzyskania ochrony części nazwy, jeżeli ta część ma charakter wyróżniający. Naruszenie nazwy osoby prawnej jako dobra osobistego może nastąpić w razie używania przez nieuprawnionego nie tylko pełnej nazwy, ale i jej części, jeżeli część ta spełnia w sposób wystarczający funkcję indywidualizującą osobę prawną, która umożliwia jednoznaczną identyfikację tej osoby i jej odróżnienie od innych podmiotów, dlatego że tworzące część nazwy oznaczenie ma samo w sobie dostateczną moc.

UP uznał, że sporny znak towarowy POLBUD POMORZE w swej zasadniczej i dominującej części pokrywa się z najistotniejszym elementem nazwy przedsiębiorstwa sprzeciwiającego, pod którą prowadzi on działalność gospodarczą P. S.A. Albowiem najważniejszym elementem jest słowo POLBUD. Nazwa przedsiębiorstwa wnoszącego sprzeciw jest identyczna, zbieżna z pierwszoplanowym elementem w spornym znaku towarowym POLBUD POMORZE, tj. słowem POLBUD. Tym samym, w ocenie UP, słowo POMORZE jakkolwiek istniejące w spornym znaku towarowym nie pełni w nim żadnej innej funkcji jak jedynie dookreślenie do słowa POLBUD, w tym sensie, że chodzi o P. z P., bowiem słowo POMORZE oznacza krainę historyczną na terenie Polski i Niemiec, u ujścia R., O. i W. do M.. Także graficzne przedstawienie spornego znaku wskazuje, że słowo POMORZE nie jest dominujące w znaku, jako umieszczone pod słowem POLBUD.

UP wyjaśnił, że przedsiębiorstwo wnoszącego sprzeciw rozpoczęło działalność pod nazwą P. [...] listopada 1990 r. (jako dowód akt notarialny Rep. A nr [...]), którego § 2.1 stanowi, że nazwa spółki brzmi: "P." Spółka z ograniczona odpowiedzialnością – tak stanowi wpis do rejestru handlowego Sądu Rejonowego, Wydziału Gospodarczego w B.. Uchwałą z dnia [...] sierpnia 2010 r. nastąpiło przekształcenie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w spółkę akcyjną, o czym zaświadcza wpis do Krajowego Rejestru Sądowego o nr [...]. Dokumenty przedłożone przez sprzeciwiającego potwierdzają, że oznaczeniem tym posługiwał się faktycznie w swojej działalności. Jako dowód UP powołał zestawienie prac wykonanych w latach 1996 - 1999 oraz związane z nimi listy referencyjne. Z dokumentów tych, zdaniem UP, wynika również, że działalność wnoszącego sprzeciw prowadzona pod nazwą P. nie ograniczała się do lokalnego obszaru działania (wschodnich województw RP) tego przedsiębiorstwa, ale jak wynika z faktur działalność była prowadzona w C. i okolicach S., wykraczając poza regiony wschodnie Polski. W tak ustalonym stanie faktycznym UP stwierdził, że wnoszący sprzeciw używał i używa na terenie Polski oznaczenia POLBUD jako nazwy swojego przedsiębiorstwa co najmniej od 1990 r., a fakt zmiany statusu prawnego przedsiębiorstwa pozostaje bez znaczenia dla samego używania nazwy POLBUD.

W takiej sytuacji, zdaniem UP, bez znaczenia dla sprawy pozostaje okoliczność podniesiona przez uprawnionego, że sporny znak towarowy jest znakiem słowno-graficznym, ponieważ w sytuacji kolizji znak towarowy vs nazwa przedsiębiorstwa bez znaczenia jest postać spornego znaku towarowego, który ocenia się względem używanego oznaczenia przedsiębiorstwa.

Także podniesiona przez uprawnionego okoliczność, że element POLBUD nie posiada dostatecznych znamion odróżniających pozostawała bez wpływu na rozstrzygnięcie, ponieważ przedmiotem oceny była kolizja prawa do firmy i znaku towarowego nieobejmująca oceny zdolności odróżniającej oznaczenia.

Również powołanie się przez uprawnionego na istnienie innych podmiotów, w których nazwie występuje jako element lub samodzielnie słowo POLBUD nie miało znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia, gdyż w postępowaniu wnoszący sprzeciw powołał się na swoje wcześniej istniejące indywidualne uprawnienia do oznaczenia przedsiębiorstwa P., które to przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wskazanym w KRS.

UP wyjaśnił, że co prawda wnoszący sprzeciw podniósł zarzuty naruszenia przez sporne prawo na znak towarowy POLBUD POMORZE o nr [...] art. 131 ust. 1 pkt 2 p.w.p. oraz art. 131 ust. 1 pkt 3 p.w.p., ale mając na uwadze fakt, że każdy z zarzutów naruszenia przepisów może stanowić samodzielną podstawę oceny zdolności ochronnej znaku towarowego, stąd też jeżeli zachodzą przesłanki niedopuszczalności udzielenia ochrony wskazane w którymkolwiek przepisie to rozpatrywanie pozostałych zarzutów staje się zbędne.

8. P." Sp. z o.o. z siedzibą w L. (nazywana dalej: "skarżącą", "Spółką") pismem z dnia 23 czerwca 2014 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję UP z dnia [...] lutego 2014 r., wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła:

a) Naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 77 § 1 k.p.a. i 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji czy i dlaczego organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dokumentom w postaci wydruków wpisów do centralnej ewidencji przedsiębiorców: P. P. Zakład P., B. P. Zakład P., P. K. P.P.H.U P., złożonych przez skarżącą na rozprawie w dniu 11 lutego 2014 r. jako wnioski dowodowe, wraz z pismem procesowym datowanym na dzień 4 lutego 2014 r., podczas gdy dokumenty te stanowiły dowód obalający przyjętą przez organ tezę, że uczestnikowi P. SA przysługiwało prawo pierwszeństwa do akronimu Polbud użytego w nazwie spółki, gdyż akronim ten był już wcześniej użyty przez inne podmioty gospodarcze, zarejestrowane w roku 1982 i 1984;

- art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zbadaniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, tj. zaniechania porównania profilu i zakresu działalności skarżącego i uczestnika postępowania jak również zupełne pominięcie zbadania i porównania klienteli obu spółek, podczas gdy taka analiza stanowiła w niniejszej sprawie niezbędny element do ustalenia dokonania naruszenia.

- art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 78 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie zawnioskowanego przez skarżącą dowodu z przesłuchania stron, na okoliczność zakresu działalności skarżącej i odgórnym stwierdzeniu, że zakres ten wynika z KRS, podczas gdy wpis do Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej nie zawiera faktycznego zakresu j prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą;

b) Sprzeczność ustaleń organu z zebranym materiałem dowodowym poprzez uznanie przez organ, że P. S.A. działał na terenie całej Polski, podczas gdy na podstawie materiału dowodowego - w szczególności złożonych przez niego faktur i rekomendacji klientów, uznać należało, że jego działalność miała charakter lokalny,

c) Naruszenie prawa materialnego:

- art. 131 ust. 5 p.w.p. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy powyższy przepis stanowi lex specialis w stosunku do art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. i powinien być zastosowany w niniejszym stanie faktycznym;

- art. 131 ust. 1. pkt 1 p.w.p. w zw. z art. 4310 k.c. i poprzez ich błędną wykładnię, tj. uznanie, że nie jest istotne przy ocenie naruszenia dobra osobistego przedsiębiorcy w postaci prawa do firmy, czy firma tego przedsiębiorcy składa się z akronimu który jest akronimem o małej odróżnialności, podczas gdy powszechność, pospolitość i mała odróżnialność słowa, składającego się na firmę przedsiębiorcy, skutkuje jej mniejszą ochroną.

Na wstępie uzasadnienia skargi skarżąca sprostowała, że działa od 2000 roku, zaś zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym w obecnej formie prawnej powstała w 2002 roku (a nie w 2012 r. jak błędnie wskazał P. S.A. i co zostało powielone przez organ).

Skarżąca od początku swojej działalności używała nie tylko nazwy P., ale również niezarejestrowanego znaku towarowego, który zawierał w swej treści akronim "Polbud" i słowo "Pomorze". Przez cały okres używania i korzystania z tego znaku skarżącemu nie było wiadomo, aby naruszał czyjekolwiek prawa osobiste bądź majątkowe. Nigdy i nigdzie, mimo szerokiego działania skarżącej nie doszło do żadnego konfliktu wynikającego z pomylenia obu spółek, co potwierdził wnoszący sprzeciw, stwierdzając, że do czasu dokonania przez P. zarejestrowania znaku towarowego nie upatrywał w jego działaniu zagrożenia własnej firmy.

Odnośnie stanowiska UP opartego na art. 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, a mianowicie, że w przypadku konfliktu pomiędzy nazwą przedsiębiorstwa a chronionym znakiem towarowym, powinno decydować pierwszeństwo użycia określonego oznaczenia, skarżąca zauważyła, że pierwszeństwo P. S.A. nie powinno być rozpatrywane jedynie pomiędzy podmiotami biorącymi udział w sprawie, ale z uwzględnieniem wszystkich podmiotów gospodarczych, które pod taką nazwą prowadzą działalność gospodarczą w Polsce. P. S.A zarejestrował swoją działalność gospodarczą, używając akronimu "polbud", mimo że taki akronim był już używany w nazwie wcześniej przez co najmniej kilka podmiotów. Nie mógł więc skutecznie podnieść zarzutu pierwszeństwa, ponieważ faktycznie takiego pierwszeństwa nie miał.

W związku z powyższym skarżąca na rozprawie w dniu 11 lutego 2014 r. przedstawiła dokumenty będące wydrukami z bazy Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, które podważały twierdzenia P. S.A. o jego prawie pierwszeństwa w stosunku do podmiotów, które już w latach 80. XX wieku zarejestrowały działalność, używając akronimu "polbud". Były to: P. P. Zakład P. (data rejestracji: [...] kwietnia 1984 r.), B. P. Zakład P. (data rejestracji: [...] kwietnia 1984 r.), P. K. P.P.H.U P. (data rejestracji: [...] kwietnia 1982 r.). Skarżąca zaznaczyła, że podmioty te działają do dnia dzisiejszego, a do ich przeważającej działalności gospodarczej i wykonywanej należą roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych.

UP nie odniósł się do przestawionych przez skarżącą dowodów, nie wyjaśnił dlaczego odmówił im wiarygodności, nie odniósł się również do argumentacji skarżącej o braku pierwszeństwa P. S.A.

Skarżąca zarzuciła ponadto, że UP zaniechał analizy i porównania profilu działalności skarżącej i P. S.A. Całkowicie pominął argumentację skarżącej wskazującej na różną klientelę obu spółek, pomimo wyraźnego i kompleksowego przedstawienia przez stronę argumentów dotyczących: różnych zakresów usług oferowanych przez skarżącą i P. S.A., różnych podmiotów do których usługi te były kierowane, różnego sposobu dojścia do klientów. Krzyżowanie się klienteli, jest bowiem jedną z głównych przesłanek stosowanych przy ocenie, czy używanie zarejestrowanego znaku towarowego zagraża naruszeniu dóbr osobistych innego podmiotu w postaci prawa do firmy. W niniejszej sprawie zaś, różne są usługi oferowane przez obie spółki (specjalistyczne utwardzanie gruntów przez skarżącą i tzw. usługi ogólnobudowlane przez P. S.A.), różni są klienci (duże firmy budowlane dla skarżącej i publiczne podmioty dla P. S.A.) i różne sposoby pozyskiwania tych klientów (P. S.A. nawiązuje kontakty handlowe poprzez uczestnictwo w przetargach publicznych, w których co do zasady skarżąca nie występuje). Skarżąca zauważyła, że klientami obu podmiotów występujących w sprawie są podmioty profesjonalne - przedsiębiorcy i podmioty publiczne, posiadające znakomitą orientację dotycząca rynku budowlanego.

Zatem rolą UP było nie poprzestać na samym stwierdzeniu pierwszeństwa w użyciu nazwy (zresztą błędnie ustalonym), ale przeanalizować czy rejestracja znaku towarowego przez skarżącą faktycznie może zagrażać naruszeniu dóbr osobistych P. S.A.

W celu wykazania różnego zakresu usług oferowanych i faktycznie wykonywanych przez oba podmioty, skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron, Wniosek ten został oddalony przez UP, który w uzasadnieniu postanowienia o oddaleniu wniosku stwierdził, że charakter działalności i profil wykonywanych prac przez strony postępowania wynika z odpisów KRS przedsiębiorstw. Skarżąca podniosła, że zakres wykonywania działalności gospodarczej wpisany w KRS nie musi i rzadko kiedy odpowiada faktycznej działalności gospodarczej wykonywanej przez przedsiębiorcę. Nadto, pod tą samą kategorią wskazaną jako przedmiot działalności w Krajowym Rejestrze Sądowym, może być prowadzona działalność zupełnie odmienna i niestanowiąca dla siebie konkurencji, w szczególności jeśli jest to działalność specjalistyczna. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie w związku z czym oddalenie wniosku dowodowego z przesłuchania stron uniemożliwiło dokonania prawidłowej oceny przez UP, czy strony są dla siebie podmiotami prowadzącymi działalność konkurencyjną. Oddalenie wniosku dowodowego skarżącej doprowadziło do wydania orzeczenia z naruszeniem art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 78 k.p.a.

Skarżąca sprecyzowała również, zaprzeczając tym samym stanowisku UP, termin "podmiot działający w całej Polsce". Wskazała na niekonsekwencję w rozumowaniu UP, który działalność P. S.A. prowadzoną w województwie [...] jak i (w dużo mniejszej skali) [...] i [...] uznał za działalność prowadzoną na terenie kraju (a więc nie uznał jej za działalność lokalną), pominął natomist fakt, że wykonanie dwóch zleceń poza wskazanym obszarem, które różni okres dwóch lat, nie przesądza o tym, że uczestnik jest podmiotem działającym w całej Polsce (P. S.A. nie przedstawił innych dowodów na okoliczność rzekomego krajowego działania).

Podmiot gospodarczy działający w całej Polsce to taki podmiot, którego działalność polega na tym, że w dłuższym (wieloletnim) okresie czasu zbywa towary bądź oferuje i wykonuje swoje usługi na terenie całego kraju, tak aby zapoznać się mogli z nim klienci w całej Polsce, przy czym działalność ta ma charakter stały, a nie jednostkowy i doraźny. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie podkreśla się konieczność używania nazwy przedsiębiorstwa (bądź firmy), który doprowadził do uzyskania przez nazwę znajomości w krajowym obrocie gospodarczym. Skarżący wielokrotnie w trakcie postępowania podnosił kwestię lokalnego działania uczestnika postępowania. Dokonanie dwóch - trzech niewielkich zleceń w przeciągu kilku lat poza miejscem stałego działania, nie konstytuuje działalności przedsiębiorcy jako działalności krajowej.

UP wadliwie więc wywiódł z materiału dowodowego, że działalność P. S.A. miała charakter krajowy. Zdaniem skarżącej UP powinien zbadać, czy sporna nazwa nie jest używana jako znak towarowy powszechnie znany na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej dla towarów tego samego rodzaju lub czy w chwili zgłoszenia znaku nie było konfliktu interesów, w szczególności ze względu na różny profil działalności, lokalny jej zasięg lub odmienne formy używania obu oznaczeń. UP powinien zbadać też pospolitość nazwy i dobrą wiarę skarżącej. Organ zaniechał zastosowania art. 131 ust 5 p.w.p. i zbadania powyższych przesłanek, co więcej organ zaniechał również jakiegokolwiek uzasadnienia, dlaczego (mimo stanu faktycznego, który tego wymagał), nie zastosował tego przepisu i dlaczego powołał się w sprawie jedynie na przepis ogólny - art. 131 ust 1 pkt 1 p.w.p.

UP posłużył się wadliwą wykładnią przepisu art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. w zw. z art. 4310 k.c. Organ nie dokonał analizy akronimu "polbud", pod kątem dostatecznej odróżnialności, która ma wpływ na ochronę prawa do firmy, ograniczając się do stwierdzenia, że element "polbud" nie posiada dostatecznych znamion odróżniających, nie może wpłynąć na rozstrzygnięcie, ponieważ przedmiotem oceny jest kolizja prawa do firmy i znaku towarowego nieobejmująca oceny zdolności odróżniającej oznaczenia.

UP oparł się jedynie na założeniu, że pojęciu "zdolności odróżniającej" dotyczy porównania znaków towarowych, nie dostrzegając, że w przypadku kolizji znaku towarowego z prawem do firmy istotna jest kompleksowa analiza słów bądź akronimów, które na tę firmę się składają, również pod kątem ich odróżnialności, pospolitości i powszechności.

Zdaniem skarżącej porównanie powinno być dokonane obiektywnie i kompleksowo, nie ograniczając się jedynie do zdawkowej, językowej konfrontacji samego brzmienia akronimu "polbud" z wyrażeniem "polbud pomorze", ale również zawierać ocenę, czy firma zawierająca akronim "polbud" podlega szerokiej ochronie, czy też może z uwagi na zbyt małą odróżnialność brzmienia firmy, ochrona ta jest ograniczona. Jeżeli słowa (bądź słowo) będące w nazwie firmy w ogóle tego przedsiębiorcy nie odróżnia, znak towarowy zawierający to słowo nie może prawa do firmy naruszyć. Skarżąca przedstawiła w trakcie postępowania szeroką argumentację, powołując się na wysoce powtarzalny charakter połączenia rdzeni "pol" i "bud" w nazwach firm budowlanych skutkujący wysoką częstotliwością różnorakich kombinacji tych dwóch rdzeni, których celem nie jest utożsamienie się żadnej z używających ich spółek z uczestnikiem postępowania, a wskazanie, że podmiot jest polską spółką z branży budowlanej. Stwierdzenie organu o niemającym wpływu na postępowanie fakcie braku zdolności odróżniającej akronimu "polbud" stanowi nieprawidłową wykładnię art. 131 ust 1 pkt. 1 w zw. z art. 4310 k.c.

9. W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

3. Rozstrzygnięcie dokonane przez UP jest prawidłowe i nie narusza obowiązującego w tym zakresie prawa ani metodologii porównywania znaków towarowych, uznanych w nauce prawa i praktyce, a argumenty zawarte w skardze zasadności tego rozstrzygnięcia nie podważają.

4. W sytuacji, kiedy skarga zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji został ustalony z uwzględnieniem wymaganych przepisów postępowania, przez co ustalenie to nie było wadliwe albo nie zostało skutecznie podważone.

W zakresie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w ocenie Sądu UP zasadnie wskazał, w zaskarżonej decyzji, że materiały dowodowe przedłożone przez skarżącą, na okoliczność używania przez inne podmioty gospodarcze oznaczenia POLBUD, w tym te potwierdzające to używania od lat osiemdziesiątych XX w. nie mają znaczenia dla prawidłowej oceny, czy sporny znak towarowy POLBUD POMORZE o nr [...] narusza prawo do nazwy przedsiębiorstwa wnoszącego sprzeciw.

Sąd podziela stanowisko organu, zgodnie z którym powołanie się przez uprawnionego na istnienie innych podmiotów, w których nazwie występuje jako element lub samodzielnie słowo POLBUD nie ma znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia, gdyż w niniejszym postępowaniu wnoszący sprzeciw powołał się na swoje wcześniej istniejące indywidualne uprawnienia do oznaczenia przedsiębiorstwa P.. Przytoczone przez Skarżącą przykłady innych nazw podmiotów gospodarczych ze słowem, akronimem Polbud nie mogą być, zdaniem argumentem w sprawie przemawiającym za uznaniem ochrony znaku towarowego POLBUD POMORZE należącego do Skarżącej, ze względu na to, że każda sprawa uwarunkowana jest innymi, indywidualnymi okolicznościami, charakterystycznymi tylko dla danej, konkretnej sprawy, nie mogą one być więc podstawą wydawania decyzji dla innych znaków. Zresztą powyższe przykłady w ocenie Sądu mogą co najwyżej w ocenie Sądu świadczyć, że znak skarżącej naruszał również prawa do firmy rozumianego jako prawo majątkowe, także tych podmiotów wskazanych przez skarżącą jako osób trzecich w rozumieniu art. 131 ust. 1 plt 1 p.w.p.

5. W przedmiotowej sprawie wnoszący sprzeciw postawił zarzut wynikający z naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., zatem ocena tego zarzutu sprowadzona została do konfrontacji zakresu udzielonego prawa ochronnego na sporny znak towarowy i zakresu prowadzonej przez sprzeciwiającego działalności gospodarczej, potwierdzonej w KRS. Należy podkreślić, że o przyznaniu priorytetu prawu powstałemu wcześniej wypowiedziało się orzecznictwo, na które organ powołał się w zaskarżonej decyzji.

Sąd zgadza się z powyższym stanowiskiem UP i przyjmuje jako własny ustalony w doktrynie i orzecznictwie jest pogląd, zgodnie z którym rejestracja znaku towarowego, odpowiadającego oznaczeniu innego przedsiębiorstwa, używanemu przez nie przed zarejestrowaniem znaku, narusza dobra osobiste tego przedsiębiorstwa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2002 r., II SA 3390/2001, WSA w Warszawie z dnia 4 listopada 2008 r., VI SA/Wa 1324/08). Sporny znak towarowy skarżącego w warstwie słownej zawiera całość nazwy wnioskodawcy, a jak wynika z ugruntowanego stanowiska doktryny i judykatury, w przypadku kolizji prawa ochronnego na znak towarowy z dobrem osobistym, w tym prawem do nazwy przedsiębiorcy priorytet ma ochrona tego dobra osobistego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 10 stycznia 2002 r., sygn. akt II S.A. 3390/2001)

Zarzut skarżącej zaniechania przez organ porównania profilu i zakresu działalności przedsiębiorstw skarżącej i uczestnika postępowania oraz braku porównania klienteli obu przedsiębiorstw należy uznać za nie znajdujący żadnych podstaw, ani w przepisach, ani też w ustalonym orzecznictwie w tym zakresie.

Należy zauważyć, że pojęcie prawne firmy jest uregulowane w przepisach art. 431 i n. KC. Firmą jest oznaczenie, pod którym działa przedsiębiorca (art. 432 § 1 KC). Prawo do firmy przysługuje tylko tym podmiotom, które legitymują się statusem przedsiębiorcy w rozumieniu art. 431 KC. Powstaje z chwilą rozpoczęcia jej używania i podlega ochronie na podstawie art. 4310 KC. Dlatego UP, w następstwie kolizji zgłoszonego znaku towarowego z wcześniejszym prawem do firmy (naruszenia prawa do firmy), jest obowiązany wydać decyzję o odmowie udzielenia prawa ochronnego, a jeśli nie zauważył tej kolizji na etapie rejestracji, znak taki unieważnić.

Do sytuacji zgłoszenia znaku towarowego zawierającego nazwę stosuje się także art. 131 ust. 5 p.w.p. Uważna analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że w gruncie rzeczy przesądza on, kiedy nie dochodzi do naruszenia praw do wcześniejszych oznaczeń wyróżniających zawierających nazwę. W ocenie Sądu ten przepis nie może być jednak rozumiany jako samoistna podstawa umożliwiająca udzielenie prawa ochronnego, mimo że używanie znaku towarowego stanowiłoby naruszenie odpowiedniego prawa podmiotowego.

6. Ponadto Sąd zauważa, że Skarżąca nie słusznie podnosi w skardze naruszenie art. 135 ust. 5 p.w.p., który w jej ocenie powinien być przez organ w stanie faktycznym sprawy zastosowany, a nie został. Nie są bowiem w sprawie spełnione żadne przesłanki z art. 135 ust. 5 p.w.p. Przepis ten stanowi, że zgłoszenie w charakterze znaku towarowego oznaczenia, którym inna osoba posługuje się jako nazwą, pod którą prowadzi działalność gospodarczą, w szczególności jeżeli jest ona wyrazem pospolitym, nie stanowi samoistnej podstawy do odmowy udzielenia prawa ochronnego, jeżeli zgłaszający działał w dobrej wierze. Nie mniej jednak ustawodawca warunkuje zastosowanie powyższej normy prawnej wystąpieniem jednej przesłanek z pkt 1 lub pkt 2 , a mianowicie:

1) nazwa ta nie jest używana jako znak towarowy powszechnie znany na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej dla towarów tego samego rodzaju

2) w chwili zgłoszenia znaku nie było konfliktu interesów, w szczególności ze względu na różny profil działalności, lokalny jej zasięg lub odmienne formy używania obu oznaczeń.

Jak wynika z akt sprawy działalność gospodarcza sprzeciwiającego obejmowała całą Polskę. Powyższe zostało potwierdzone dokumentami, z których wynika prowadzenie pod nazwą P. działalności we wschodnich województwach RP oraz w C. i okolicach S.. Nie można więc mówić o lokalnym charakterze działalności wnoszącego sprzeciw pod nazwą P. S.A.

7. W ocenie Sądu o naruszeniu prawa do firmy można mówić nie tylko wówczas, gdy osoba nieuprawniona rejestruje na swoją rzecz pełną nazwę osoby prawnej, ale także wtedy, gdy dokonuje zgłoszenia w celu uzyskania ochrony części nazwy, jeżeli ta część ma charakter wyróżniający. Ponadto kolizja prawa do nazwy handlowej oraz prawa do znaku towarowego może wystąpić pomimo nieistnienia podobieństwa produkowanych towarów, a więc pomimo nieistnienia niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd, albowiem firma indywidualizuje osobę prawną, która poprzez nazwę wyrabia sobie renomę, solidność świadczonych usług. Dlatego też używanie oznaczenia z późniejszym pierwszeństwem korzystania może przynieść nienależną korzyść lub być szkodliwe dla wartości odróżniającego charakteru bądź renomy oznaczenia z wcześniejszym pierwszeństwem korzystania. W przypadku kolizji między firmą (nazwą) przedsiębiorstwa a zarejestrowanym z "gorszym pierwszeństwem" znakiem towarowym priorytet przyznaje się prawu powstałemu wcześniej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 listopada 2008 r., VI SA/Wa 1324/08).

W ocenie Sądu taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Uczestnik postępowania sądowego, sprzeciwiający się P. SA udowodnił, że zarejestrowała się pod nazwą P. wcześniej, niż skarżący zarejestrował znak towarowy słowno-graficzny w którym występuje słowo Polbud.

Firma jest dobrem intelektualnym niejednokrotnie o znacznej wartości majątkowej, któremu ustawodawca przyznaje ochronę. Ma ona charakter prawa podmiotowego bezwzględnego skutecznego erga omnes, przysługującego przedsiębiorcy. Ochrona na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego o ochronie dóbr osobistych jest najszersza, realizowana jest nie tylko w obrocie gospodarczym, ale i poza nim i może być skierowana przeciwko każdemu, kto dopuszcza się naruszenia interesu przedsiębiorcy związanego z jego firmą. Dlatego też ochrona ta może krzyżować się z innymi przepisami przyznającymi firmie ochronę. Zakres takiej ochrony nie jest ograniczony terytorialnie ani też zakresem działalności uprawnionego do nazwy.

Skład orzekający podziela przy tym ocenę prawną wyrażoną w wyroku NSA z 23 października 2014 r., I FSK 1577/13: Nazwa przedsiębiorstwa (firma) służy jego identyfikacji i wyróżnieniu w obrocie prawnym i gospodarczym. Jest również nośnikiem pewnych informacji o cechach i walorach prowadzonej przez nie działalności. Nieuprawnione zakłócanie tych funkcji nazwy przedsiębiorstwa narusza prawo do nazwy. O tym naruszeniu nie przesądza jednakże samo zarejestrowanie identycznego lub podobnego do nazwy znaku towarowego na rzecz innego przedsiębiorstwa. Wyłączność prawa do nazwy (firmy) nie jest bowiem zupełna. Jej granice wyznacza zasięg (terytorialny, przedmiotowy) faktycznej działalności używającego nazwy. Tylko w tych granicach może dojść do kolizji pomiędzy identycznymi lub podobnymi: nazwą i znakiem towarowym. Jeżeli więc ze względu na odrębność zakresów działania uprawnionego do nazwy i uprawnionego z rejestracji znaku towarowego nie istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia ich klientów w błąd co do tożsamości przedsiębiorstw albo też np. uprawniony z późniejszego znaku towarowego nie wykorzystuje renomy związanej z wcześniejszą (identyczną lub podobną) nazwą przedsiębiorstwa, to trudno mówić o kolizji tych dwóch praw i w konsekwencji o naruszeniu wcześniejszego prawa do nazwy przez późniejszy znak towarowy.

W przedmiotowej sprawie takie niebezpieczeństwo zaistniało. Mogło dojść do kolizji pomiędzy identycznymi lub podobnymi: nazwą i znakiem towarowym. Ze względu na tą samą branżę budowlaną w której działają skarżący (P.) i wnoszący sprzeciw (P. SA) od istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia ich klientów w błąd co do tożsamości. Sąd zgadza się z oceną organu, że słowo POMORZE jakkolwiek istniejące w spornym znaku towarowym nie pełni w nim żadnej innej funkcji jak jedynie dookreślenie do słowa POLBUD, w tym sensie, iż chodzi o P. z P., bowiem słowo POMORZE oznacza "krainę historyczną na terenie Polski i Niemiec, u ujścia R., O. i W. do M..

8. Sąd za bezpodstawny uznał zarzut skarżącej o niezasadnym oddaleniu wniosku przesłuchania stron na okoliczność zakresu działalności przedsiębiorstwa skarżącej i stwierdzenia, że zakres ten wynika z wpisu w KRS, podczas gdy zdaniem skarżącej wpis do KRS nie zawiera faktycznego zakresu działalności gospodarczej.

Organ w postanowieniu z dnia [...] września 2013 r. jednoznacznie stwierdził, że okoliczności, które miałyby być dowiedzione w drodze przedmiotowego wniosku wynikają bezpośrednio z treści odpisów KRS stron postępowania: 1) KRS uprawnionego P. Sp. z o.o. z siedzibą w L. o nr [...] (akta, tom I, k. 94-90), 2) KRS wnoszącego sprzeciw P. S.A. z siedzibą w B. o nr [...] (akta, tom I, k. 10-6).

Należy pamiętać, że artykuł 17 ust. 1 ustawy o KRS konstytuuje zasadę domniemania prawdziwości danych wpisanych do rejestru. Jest ona wiążąca zarówno w stosunkach pomiędzy podmiotem podlegającym wpisowi do rejestru a osobami trzecimi, jak i pomiędzy osobami trzecimi dokonującymi między sobą czynności na podstawie danych bez udziału podmiotu podlegającego wpisowi do rejestru. Domniemanie to może zostać obalone, jednakże ciężar wykazania faktu, że dane wpisane do rejestru nie są prawdziwe, spoczywa na osobach, które z okoliczności tej wywodzą skutki prawne, a poza tym z uwagi na ochronę osób trzecich działających w zaufaniu do treści rejestru, w niektórych sytuacjach nawet wykazanie nieprawdziwości danych wpisanych do rejestru będzie wobec tych osób bezskuteczne.

Sąd zauważa, że skarżąca kwestionowała zapisy w KRS dotyczące jej samej. W tej sytuacji wydaje się, że jedynym sposobem na obalenie domniemania zawartego w art. 17 ustawy o KRS, byłoby uaktualnienie własnych danych przez skarżącą.

Ponadto zgodnie art. 18 ust. 1 ustawy o KRS odpowiedzialność podmiotu wpisanego do rejestru za szkodę wyrządzoną zgłoszeniem do rejestru nieprawdziwych danych, jeżeli podlegały obowiązkowi wpisu na jego wniosek, a także niezgłoszeniem danych podlegających obowiązkowi wpisu do rejestru w ustawowym terminie została skonstruowana jako tzw. odpowiedzialność na zasadzie ryzyka, ale spoczywa przede wszystkim na podmiocie podlegającym wpisowi do rejestru. Zmiana tych danych, jeżeli nie są zgodne ze stanem faktycznym, leży więc w interesie skarżącej. Natomiast w postępowaniu administracyjnym uwzględnienie wniosku skarżącej stałoby w sprzeczności z zasadą szybkości postępowania organu administracji publicznej wynikająca z art. 12 k.p.a.

Skład orzekający podziela w tej sprawie pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 169/07, w którym NSA rozważyło kwestie faktycznej działalności gospodarczej i działalności wynikającej z zapisu w odpowiednim dokumencie, uznając wyłącznie ten rodzaj działalności jaki został prawidłowo uwidoczniony w KRS. W tej sytuacji zarzuty skarżącej ponownie należy uznać za nieuzasadnione.

9. W zakresie naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 4310 k c przez błędna wykładnię I uznanie, że nie jest istotne, iż firma przedsiębiorstwa składa się z akronimu, który posiada małą odróżnialność, a przez swoją powszechność i pospolitość objęty jest mniejszą ochroną.

W ocenie Sądu w przedmiotowym postępowaniu nie oceniana była zdolność czy siła odróżniająca oznaczenia POLBUD, ale fakt, iż sporny znak towarowy POLBUD POMORZE w swojej wyróżniającej części zawiera czy inkorporuje znak, który przynależy innemu przedsiębiorstwu jako jego nazwa.

Zdaniem Sądu, nie są uzasadnione zarzuty skargi dotyczące przepisów proceduralnych. W ocenie Sądu postępowanie dowodowe przeprowadzone w trybie spornym, z udziałem obu stron pozwoliło na należyte wyjaśnienie sprawy i podjęcie decyzji. Sąd nie dopatrzył się w tym postępowaniu uchybień, które mogłyby mieć wpływ na wynik postępowania. Również uzasadnienie decyzji pozwala prześledzić tok rozumowania Urzędu i skontrolować prawidłowość podjęcia decyzji, nie narusza więc art. 107 § 3 k.p.a.

10. Zważywszy powyższe Sąd uznał, że żaden z zarzutów skargi nie zasługuje na uwzględnienie, a kontrolowana decyzja nie narusza prawa. W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.