Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 128/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 138 § 2, art. 136
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2019 r. sprawy ze sprzeciwu Prokuratora Rejonowego od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji udzielającej pozwolenia zintegrowanego uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] ( dalej: "Kolegium", "SKO", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] października 2018 r. nr [...] uchylająca decyzję Prezydenta Miasta [...] ( dalej: "organ I instancji") z dnia [...] lipca 2018r., znak [...] w przedmiocie zmiany z urzędu decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2010r., znak [...], zmienionej decyzją z dnia [...] października 2014r., znak [...], decyzją z dnia [...] maja 2015r., znak [...] oraz decyzją z dnia [...] stycznia 2017r., znak [...] w sprawie udzielenia spółce R sp. z o.o. z siedzibą w [...] ( dalej: "spółka") pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do uboju drobiu o zdolności produkcyjnej ponad 50 ton tusz na dobę oraz instalacji pomocniczych technologicznie powiązanych, położonych przy ul. [...].

W podstawie prawnej decyzji powołano art. 138 § 2, art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2018r. poz. 2096; dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 195 ust. 1 pkt 1 i art. 195 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2018r., poz. 799 ze zm., dalej: "P.o.ś.").

Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: decyzją z dnia [...] lipca 2018r., znak [...] Prezydent Miasta [...] orzekł o zmianie z urzędu decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2010r., [...] zmienionej decyzją z dnia [...] października 2014r., znak [...] decyzją z dnia [...] maja 2015r., znak [...] oraz decyzją z dnia [...] stycznia 2017r., znak [...] w sprawie udzielenia spółce R sp. z o.o. z siedzibą w [...] ( dalej: "skarżąca") pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do uboju drobiu o zdolności produkcyjnej ponad 50 ton tusz na dobę oraz instalacji pomocniczych technologicznie powiązanych, położonych przy ul. [...].

Uchylając decyzję do ponownego rozpoznania organ II instancji stwierdził, że rozstrzygnięcie organu I instancji stanowi pełne odzwierciedlenie twierdzeń biegłego zawartych w sporządzonej na zlecenie organu opinii. Nie zawiera własnego stanowiska organu odnośnie przedmiotowego dowodu i wynikających z niego ustaleń, a ponadto z akt sprawy nie wynika jakie powołany w charakterze biegłego dr inż. AM posiada kwalifikacje i doświadczenie pozwalające uznać, że dysponuje wiedzą specjalistyczną niezbędną dla potrzeb postępowania.

Zdaniem organu II instancji rola biegłego znacznie wykroczyła poza rolę procesową. Kolejno wyliczył sytuacje, w których biegły wszedł w rolę organu, a to w zakresie: ustalenia czy wskazane w pozwoleniu zintegrowanym maksymalne wartości pobranej wody/wytworzonych ścieków zostały w badanym okresie przekroczone czy też nie, podczas gdy polegało to na prostej analizie przekazanych przez Spółkę danych, z których jednoznacznie wynika, czy i w jakich dniach przekroczono obowiązujące limity,

- przekroczenia dopuszczalnych wartości zanieczyszczeń w ściekach podczyszczonych odprowadzanych do kanalizacji,

- stwierdzenia, że dokonano naprawy przepływomierza ścieków do podczyszczalni, prawidłowego zapisu danych w dzienniku eksploatacji podczyszczalni ścieków, a także stwierdzenia braku pomiarów emisji z biofiltrów z podczyszczalni,

- dokonania oceny stanowiska przedstawionego przez stronę.

Niezależnie od zarzutów przekroczenia przez biegłego roli procesowej i braku zajęcia samodzielnego stanowiska w tych kwestiach przez organ I instancji, Kolegium stwierdziło również, że opinia jest lakoniczna, zawiera nieścisłości oraz nie spełnia wymogu należytego uzasadnienia prezentowanych w niej wywodów i konkluzji.

Biegły dostrzegając nieścisłości w danych dotyczących wielkości uboju żywca drobiowego w maju 2018r., pomiędzy załącznikiem nr 2 do protokołu kontroli [...] i załącznikiem nr 5 do pisma Spółki z dnia 18 czerwca 2018r. nie podjął próby wyjaśnienia przyczyn powstania, czy też usunięcia rozbieżności lecz dokonał dowolnego, zdaniem organu II instancji wyboru danych, na których oparł swoje ustalenia.

Analizując kwestię obciążenia hydraulicznego instalacji wskazał, iż kształtowało się ono na poziomie od 97 do 120%, średnio 108%, co wskazywało, że podczyszczalnia mimo zbiornika retencyjnego funkcjonowała w warunkach przeciążenia hydraulicznego nie opisując i nie wyjaśniając używanych przez siebie fachowych pojęć i nie wyjaśnił w oparciu o jakie dane wyjściowe doszedł do powyższego wniosku. Nie było również jasne, który konkretnie warunek pozwolenia zintegrowanego stwierdzone przeciążenie hydrauliczne naruszało.

Omawiając w pkt 4 Opinii "Efektywność podczyszczalni ścieków" w całości oparł się na wynikach badania jakości ścieków przedłożonych przez MPWiK przy piśmie złożonym do akt w dniu 22 czerwca 2018r., które w zakresie miesiąca maja 2018r. obejmujowało 4 próbki, z których trzy są próbkami jednorazowymi, jedna zaś tylko próbką dobową. Zestawienie tabelaryczne przedstawiające wyniki uzyskanych pomiarów stanowi wydruk komputerowy i nie zostało opatrzone jakimkolwiek podpisem.

Ustalenie dopuszczalnych wartości wskaźników zanieczyszczeń powinno być, co podkreślił organ, badane zgodnie z obwiązującymi w tym zakresie regulacjami, z których w istocie wynika, że dopuszczalne wartości wskaźników zanieczyszczeń powinny być spełnione w próbce średniej dobowej, a badania powinny być przeprowadzane przy zachowaniu określonych warunków § 10 i § 11 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 14 lipca 2006r. w sprawie sposobu realizacji obowiązków dostawców ścieków przemysłowych oraz warunków wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych (Dz.U. z 2016r., poz. 1757). Podkreślono że wprawdzie biegły zwrócił uwagę na konieczność prowadzenia na podstawie próbek dobowych, ale nie przeszkodziło mu to wyprowadzać wniosku o wadliwym funkcjonowaniu instalacji podczyszczania ścieków także w oparciu o próbki chwilowe. Nie wyjaśnił przy tym dlaczego stwierdzonego przekroczenia wartości jednego tylko (BZTs) z 12 wskaźników zanieczyszczeń przedstawionych w tabeli na str. 9 opinii nie można było uznać za "okazjonalne".

W zakresie wymagań stawianym ściekom podczyszczonym organ stwierdził, że zostały one określone w pozwoleniu wodnoprawnym, które obowiązywało do 9 grudnia 2017r., w umowie na dostawę i odprowadzanie ścieków nr 2737 oraz aneksie do tej umowy, efektywność podczyszczalni określono w decyzji z dnia 26 maja 2015r. Tymczasem na stronie 9 tabeli zaprezentowano dopuszczalne wartości zanieczyszczeń w ściekach według umowy z MPWiK z 2.11.2011r. (w oparciu o którą nie odbywa się aktualny odbiór ścieków z zakładu, i której stroną w istocie nie jest Spółka ) oraz pozwolenia wodnoprawnego, które - co stwierdził również biegły- wygasło.

Za zasadny organ II instancji ocenił zarzut dotyczący wadliwego odwołania się przez biegłego przy dokonywaniu ustaleń do dokumentu wymienionego w pkt [17], określonego jako umowa na dostawę wody i odprowadzania ścieków nr 2737 zawarta w dniu 2.11.2011r. pomiędzy M sp. z o.o. w [...] a R sp. z o.o. Sp.k. podczas gdy z przedłożonych wraz z odwołaniem dowodów wynika, że ścieki pochodzące z kontrolowanego zakładu są odprowadzane na podstawie umowy z dnia 30.01.2015r. zawartej pomiędzy M sp. z o.o. w [...] a Spółką i na tą umowę powoływało się M w piśmie z dnia 21 czerwca 2018r.

Za niewyjaśnione organ II instancji uznał również określenie przepustowości na poziomie 1000 m3/d". Biegły nie wyjaśnił bowiem w jaki sposób doszedł do powyższej wartości, nie wskazał jakie dokumenty, dane i uwarunkowania wziął pod uwagę przy dokonywaniu tej analizy funkcjonalności i ustalenia przepustowości na wskazanym wyżej poziomie albo jakich w tym zakresie obliczeń dokonał. Określenie przez biegłego przepustowości podczyszczalni na tym poziomie stanowiło punkt wyjścia przeliczeń w zakresie zmniejszenia maksymalnej dobowej wielkości uboju o ponad połowę, tj. z 393 Mg na 185,9 Mg tusz drobiowych na dobę (str. 13 opinii).

Ponadto zdaniem organu II instancji opinia, ani zaskarżona decyzja nie wskazują precyzyjnie które z wyspecyfikowanych w ośmiu punktach pisma z dnia 12 kwietnia 2018r. naruszeń nie zostały przez Spółkę usunięte.

Skargę na powyższą decyzję złożył Prokurator Prokuratury Rejonowej dla miasta [...].

Decyzji zarzucił naruszenie:

- art 138 § 1 pkt 2 K.p.a. polegające na uchyleniu decyzji w całości i braku orzeczenia co do istoty sprawy,

- błędne przyjęcie, że decyzja organu I instancji nie spełnia wymogów art 107 § 3 K.p.a.

Na tych podstawach wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że dokonanie ustalenia stanu faktycznego przez Prezydenta Miasta [...] zostało poprzedzone przeprowadzeniem postępowania dowodowego, poprzez zebranie dokumentów przekazywanych przez inne instytucje i mieszkańców oraz zlecenie opinii biegłemu, który posiada wiedzę specjalistyczną. Opinia nie dotyczyła wszystkich naruszeń pozwolenia zintegrowanego, które stwardzono w Zakładzie, jedynie oceny sytemu podczyszczania ścieków pochodzących z instalacji uboju drobiu.

Jako błędne ocenił twierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że organ I instancji nie dokonał ich merytorycznej oceny. W opozycji stwierdził, że organ I instancji dokonał merytorycznej oceny posiadanych dowodów. Opinia biegłego została przyjęta w całości, gdyż organ nie posiada wiedzy specjalistycznej, aby oceniać opinię biegłego, która została opracowana na podstawie danych przekazanych przez Zakład, logicznie, jasno i rzetelnie.

Ponadto Kolegium nieposiadając wiedzy specjalistycznej zarzuciło biegłemu między innymi, przyjęcie dopuszczalnych wartości zanieczyszczeń w ściekach według umowy z M nie odnosząc się do warunków pozwolenia zintegrowanego. Tymczasem pozwolenie zintegrowane nie ustala norm dla ścieków odprowadzanych z instalacji do kanalizacji innego podmiotu.

Przytaczając treść art. 182 P.o.ś. wskazał, że pozwolenie wodnoprawne na pobór wód oraz pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi nie są wymagane w przypadku obowiązku posiadania pozwolenia zintegrowanego i tylko tego typu pozwolenia wodnoprawne mogą znaleźć się w pozwoleniu zintegrowanym. Innego rodzaju pozwolenia wodnoprawne np. wprowadzanie ścieków przemysłowych do kanalizacji innego podmiotu muszą być wydawane sektorowo.

Jeżeli dla ustalenia pewnych okoliczności wymagane okażą się wiadomości specjalne, to organ winien przeprowadzić dowód z opinii biegłego precyzyjnie oznaczając konkretne zagadnienia wymaganej wiedzy fachowej. Sporządzaną w sprawie opinię organ winien poddać rzetelnej ocenie.

Zdaniem Prokuratora powyższe zalecenia zostały już przez organ I instancji wykonane i nic nie stało na przeszkodzie aby organ odwoławczy sam orzekł co do istoty sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie

Na wstępie zauważyć należy, że zgodnie z art. 64e ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej" P.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Zgodnie zaś z tym ostatnim przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Na tle art. 64e P.p.s.a. za utrwalone już uznać należy stanowisko, zgodnie z którym sądowa ocena decyzji kasatoryjnej dokonywana w ramach rozpatrzenia sprzeciwu nie jest oceną przesądzającą o meritum sprawy. Sąd bada jedynie, czy w okolicznościach sprawy organ odwoławczy słusznie uznał, że zostały spełnione wymogi do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. (wyrok NSA z 18 października 2018 r. sygn. I OSK 3632/18, to i pozostałe powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach orzeczenia nsa.gov.pl). Potwierdza to brzmienie art. 64e P.p.s.a., w którym wskazuje się, że rozpoznając sprzeciw od decyzji Sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o których stanowi art. 138 § 2 K.p.a. Sąd nie bada w tym względzie kwestii związanych z innymi zagadnieniami natury pozaprocesowej, łączącymi się z oceną legalności wydanego w postępowaniu administracyjnym aktu (wyrok z 27 sierpnia 2018 r. sygn. II OSK 2226/18).

Dokonując kontroli w tym zakresie Sąd stwierdza, że wydanie przez organ II instancji decyzji kasacyjnej nie było usprawiedliwione.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z brzmieniem art. 138 § 2 K.p.a., który to przepis został powołany jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji, uchylającej orzeczenie organu pierwszej instancji, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis ten zatem wymaga, aby organ odwoławczy wykazał w sposób przekonywujący, że w sprawie nie poczyniono wystarczających i wymaganych ustaleń, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Ponadto, stosując przepis art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy powinien również uwzględnić obowiązywanie art. 136 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Ograniczenie postępowania dowodowego przeprowadzanego w postępowaniu odwoławczym nie wyłącza dopuszczalności nowych dowodów i nowych okoliczności faktycznych. Z zasady prawdy obiektywnej wypływa dla organu odwoławczego obowiązek uwzględnienia tych "nowości", chyba że prowadzą one do nowej sprawy. Jeżeli w wyniku ujawnienia nowych okoliczności faktycznych zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, organ odwoławczy kasuje decyzję organu I instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia. W tej ostatniej sytuacji powinien jednak szczegółowo uzasadnić, dlaczego nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego we własnym zakresie, względnie dlaczego nie zlecił przeprowadzenia tego postępowania organowi pierwszej instancji na podstawie art. 136 § 1 K.p.a. (wyrok NSA z 5 lutego 2008 r., II OSK 860/07). Tym samym organ odwoławczy powinien wyczerpująco wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji, że decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Właściwe wypełnienie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć różnych organów, lecz zakłada ich podjęcie w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Chodzi o to by przeprowadzono dwukrotnie postępowanie merytoryczne, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy przeanalizowano wszelkie argumenty i opinie, a w konsekwencji doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznym interesom strony ( wyrok z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2720/11).

Przedmiotowe postępowanie toczy się w trybie art 195 P.o.ś. Przepis ten przewiduje kompetencję organu ochrony środowiska o charakterze fakultatywnym ( organ ma możliwość) cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia w przypadku zajścia okoliczności wskazanych w ust. 1. W ramach prowadzonego postępowania odwoławczego organ winien wykazać spełnienie wymogów z art 195 P.o.ś. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powinien zbadać, ustalić i rozważyć stan faktyczny sprawy wyczerpując nakaz dwukrotnego rozważenia materiału dowodowego.

W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] jako podstawę uchylenia decyzji Prezydenta Miasta [...] wskazało oparcie ustaleń organu I instancji na ustaleniach powołanego w sprawie biegłego. Kolegium wyjaśniło przy tym, że rola biegłego w postępowaniu przed organem I instancji znaczenie wykroczyła poza rolę procesową jaką przypisuje się temu dowodowi, zastępując niemalże ustalenia organu I instancji. Zarzucono, że organ zamiast dokonać własnych ustaleń a następnie ich oceny w świetle ustaleń i wniosków opinii biegłego, przyjął ustalenia biegłego za swoje nie dokonując przy tym ich samodzielnej oceny. Ponadto organ II instancji analizując opinię stwierdził, że nie wszystkie wnioski biegłego są jasne i dają się wytłumaczyć. Jednocześnie nakazał organowi I instancji wyeliminowanie wytkniętych wad i naruszeń, dokonanie samodzielnych ustaleń dotyczących faktu występowania oraz charakteru naruszeń, zaznaczając przy tym, że jeżeli dla ustalenia pewnych okoliczności wymagane okażą się wiadomości specjalne, winien przeprowadzić dowód z opinii biegłego precyzyjnie zaznaczając konkretne zagadnienia wymagające wiedzy fachowej. Nadmienił przy tym, że z informacji udzielonych przez Prezydenta Miasta [...] wynika, że w stosunku do Spółki wszczęto postępowanie w sprawie cofnięcia bez odszkodowania pozwolenia zintegrowanego na podstawie art 195 ust. 1 pkt 1 P.o.ś. w związku z powyższym wysnuł wniosek o braku podstaw do równoległego prowadzenia postępowania cofnięcia i ograniczenia pozwolenia.

W świetle powyższych ustaleń Sąd stwierdza, że organ odwoławczy nie wyjaśnił, by wskazane przez niego okoliczności skutkujące – w jego ocenie – koniecznością uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, wypełniały przesłanki z art 138 § 2 K.p.a. i by niemożliwe było zatasowanie art. 136 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dokonało analizy zaistnienia przesłanek z art 138 § 2 K.p.a. w zw. z art 136 k.p.a., ograniczając się wyłącznie do stwierdzenia nieprawidłowości ustaleń organu I instancji sprowadzających się do pełnej akceptacji opinii biegłego bez dokonania w tym zakresie samodzielnej oceny przedstawionych przez biegłego faktów. Administracyjne postępowanie odwoławcze- w przeciwieństwie do postępowania przed sądem administracyjnym – ma charakter apelacyjny a nie kasacyjny. Działanie organu II instancji nie ma charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji. Organ II instancji powinien zatem dążyć do rozstrzygnięcia sprawy in meritum, posługując się w tym celu wszelkimi dostępnymi środkami dowodowymi, a w razie konieczności powinien uzupełnić brakujące dowody w trybie art 136 K.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wykazało dlaczego nie mogło samodzielnie dokonać ustaleń, zwłaszcza w sytuacji gdy z uzasadnienia decyzji wynika, że krok po kroku dokonało analizy opinii wytykając błędy i nieścisłości. Nakazując organowi I instancji dokonanie samodzielnej oceny ustaleń i wniosków opinii biegłego, nie wyjaśnił dlaczego nie mógł sam tego dokonać. Również wytknięte przez organ II instancji nieścisłości co do samej opinii nie mogły samodzielnie uzasadniać podjęcia decyzji kasacyjnej. W celu poparcia własnych ustaleń wiedza fachową, w przypadku stwierdzenia takiej konieczności, Samorządowe Kolegium Odwoławcze mogło powołać we własnym zakresie kolejnego biegłego rzeczoznawcę, precyzyjnie oznaczając konkretne zagadnienia wymagające wiedzy fachowej, do czego zobowiązało organ I instancji.

Wydanie decyzji kasacyjnej dopuszczalne jest dopiero wtedy, gdy – w perspektywie całego zabranego przez organ I instancji materiału dowodnego – organ odwoławczy dojdzie do przekonania, że nie zostały przeprowadzone dowody pozwalające na ustalenie faktów mających istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Powyższa sytuacja nie miała miejsca w niniejszej spawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało odmiennej oceny dowody – opinii biegłego- niż dokonał tego organ, czego nie można utożsamiać z koniecznym do wyjaśnienia zakresem sprawy. Organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe. Jeśli organ II instancji zajął odmienne stanowisko co do oceny zgromadzonych dowodów, czy wyciągniętych na ich podstawie wniosków, miał obowiązek w ramach dwukrotnej oceny materiału dowodowego, wyciągnąć i uzasadnić własne wnioski na podstawie tej opinii. W zakresie w którym stwierdził, że opinia jest niejasna, a wyjaśnienie tych niejasności wymaga wiadomości specjalnych sięgnąć do dowodu z opinii innego biegłego na podstawie art 136 K.p.a.

Ustosunkowując się końcowo do twierdzenia organu II instancji odnośnie bezprzedmiotowości postępowania wobec otrzymanej od Prezydenta Miasta [...] informacji o toczącym się względem Spółki postępowaniu o cofnięcie zezwolenia zintegrowanego stwierdzić należy, że nie było przeszkód prawnych do oceny tego faktu na tle obowiązujących przepisów i podjęcia przez organ II instancji stosownego rozstrzygnięcia.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że organ odwoławczy naruszył art 138 §2 K.p.a. w zw. z art 136 § 1 K.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, co mając na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art 151 a § 1 w zw. z art 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

W toku ponownego rozpoznania sprawy organ odwoławczy powinien dokonać wszechstronnej analizy materiału dowodowego, przeprowadzić samodzielne postępowanie wyjaśniające, stosując wszelkie dostępne środki dowodowe i tryb z art 136 K.p.a.