Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 182/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 54 , art59 , art 61 , art 64
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art 138 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara - Dubiel WSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. i I. C. – P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2021 roku, znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta T. decyzją z dnia 19 października 2021 r, znak: [...] ustalił na wniosek [...] sp. z o.o. w T., warunki zabudowy na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych (dwulokalowych) w zabudowie bliźniaczej, na terenie obejmującym działkę numer [...] obręb [...] przy ulicy [...] w T.,

Od decyzji tej odwołanie wnieśli J. i A. S. oraz W. P. i I. C.-P..

W. P. i I. C. zarzucili:

l. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

1. art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art.3 pkt 2a ustawy -Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię pojęcia budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej i w konsekwencji zakwalifikowaniu zamierzenia inwestycyjnego jako dwa budynki mieszkalne jednorodzinne dwulokalowe w zabudowie bliźniaczej, co doprowadziło do wydania błędnej i niezasadnej decyzji administracyjnej;

2. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez przeprowadzenie analizy urbanistycznej w nieprawidłowy sposób, pomijając okoliczność, iż ocenie podlega możliwość sytuowania budynku wielorodzinnego na terenie, na którym występuje wyłącznie zabudowa jednorodzinna;

3. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez uznanie, że istniała przesłanka do wydania przez organ zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy w rzeczywistości nie została ona zrealizowana w zakresie braku kontynuacji dotychczasowej funkcji kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu przez zamierzenie inwestycyjne, a co za tym idzie, niezachowanie ładu urbanistycznego

4. art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji wbrew łącznemu spełnieniu wszystkich warunków wskazanych w w/w przepisie, w sytuacji gdy gabaryty i forma architektoniczna zamierzenia inwestycyjnego nie spełniają przesłanki kontynuacji dotychczasowej funkcji kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, tj. nie nawiązują do zabudowanej już działki sąsiedniej, jak również decyzja nie jest zgodna z odrębnymi przepisami prawa

II. Naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to:

1. art.7 k.p.a. w zw. z art.77 § 1 k.p.a. poprzez zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony odwołującej się, co w rezultacie doprowadziło do niesłusznego ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości;

2. art. 7 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz oparcie rozstrzygnięcia na ogólnikowych stwierdzeniach nieadekwatnych do okoliczności, jak również brak należytego uzasadnienia decyzji, wyjaśniającego motywy rozstrzygnięcia w odniesieniu do rzeczywistych okoliczności sprawy

J. i A. S. zarzucili, że na terenie "[...]" nie przewidziano budowy skoncentrowanej, natomiast (co miało zostać potwierdzone w przyszłym planie miejscowym) realizowana miała być zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca. Jak wskazują odwołujący pomimo gwarancji i poniesionych kosztów projektowania przez właścicieli nieruchomości, pojawia się chęć zaburzenia koncepcji i spokoju mieszkańców [...]. Budowa dwóch budynków bliźniaczych jest sprzeczna z zasadą dobrego sąsiedztwa. Zasada ta, jak wskazują strony, jawi się jako oczywista konieczność dostosowania nowej zabudowy do obowiązującego na danym terenie ładu. Przedmiotowa inwestycja naruszy ową zasadę dobrego sąsiedztwa. Ponadto nowa zabudowa spowoduje, że budynek mieszkalny przy ul. [...] zostanie od strony północnej pozbawiony swobodnego dopływu powietrza i ograniczony zostanie dopływ światła. Po wtóre, jak wskazują skarżący, dopuszczenie do zabudowy na działkach wnioskodawcy spowoduje zanieczyszczenie powietrza, zwiększy poziom hałasu oraz zakłóci istniejące stosunki wodne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 24 listopada 2021 r. sygn. akt: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741) i § 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003 r. nr 198, poz. 1925), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu podano, iż z analizy wynika, że działka nr [...] nie jest zabudowana. W terenie analizowanym zlokalizowane są budynki mieszkalne jednorodzinne. Są to obiekty wolno stojące o prostych zwartych bryłach i dachach stromych. W efekcie stwierdzono, iż planowana inwestycja stanowiła będzie kontynuacją funkcji. Kontynuacja funkcji oznacza, że nowa zabudowa musi mieścić się w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, co w niniejszej sprawie ma miejsce. Działka objęta wnioskiem zlokalizowana jest na terenie gdzie dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Na podstawie tabeli zawierającej parametry zabudowy wszystkich działek znajdujących się w obszarze analizy oraz map będących w aktach sprawy, można stwierdzić, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Planowana inwestycja polega na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, a więc inwestycja o takiej funkcji wpisuje się w sposób zagospodarowania tego terenu. Wobec powyższych ustaleń, zdaniem kolegium, funkcja planowanej inwestycji nie będzie burzyć zastanego w tym miejscu sposobu zagospodarowania. Zgodnie z art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2020, póz. 1333), przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Planowana inwestycja dotyczy zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, która na tym terenie stanowi zabudowę dominującą. Jak wskazuje się w orzecznictwie podstawą wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy może być wyłącznie oczywista sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących, którą można racjonalnie uzasadnić (zob. wyrok NSA z 28.03.2018, sygn. akt: II OSK 1301/16, publ. Baza orzeczeń NSA). W niniejszej sprawie nie możemy mówić, iż planowana inwestycja nie stanowi zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Biorąc pod uwagę definicję takiej zabudowy, która została przytoczona wyżej, ewidentnie planowaną inwestycję należy zaliczyć do takiej właśnie zabudowy. Gabaryty planowanego budynku nie będą odbiegać od gabarytów budynków znajdujących się w obszarze analizowanym. Nie jest więc tak, że inwestor chce "przemycić" zabudowę wielorodzinną pod pozorem realizacji zabudowy jednorodzinnej, skoro gabaryty planowanego budynku będą podobne do tych budynków, które znajdują się w sąsiedztwie tj. budynków jednorodzinnych. W decyzji linia zabudowy ustalona została w odległości 6 m od północnej granicy terenu inwestycji i nawiązuje do linii zabudowy wytworzonej przez budynki istniejące - zlokalizowane po wschodniej stronie terenu inwestycji. Linia zabudowy ustalona została zatem zgodnie z treścią § 4 w/w rozporządzenia. W analizie wskazano, że średni wskaźnik zabudowy wynosi ok 19%. W terenie analizowanym występują dwa typy budynków- starsze z garażami pod budynkiem (budynki wyższe, bryła zwarta, mniejszy wskaźnik intensywności) oraz budynki nowsze z lokalizacją garaży przy budynkach- bardziej rozbudowana bryła (budynki niższe, wskaźnik intensywności większy). W efekcie ustalono wskaźnik intensywności zabudowy na maksymalnie 19 %, co jest zgodne z § 5 rozporządzenia. Średnia szerokość elewacji frontowych wynosi ok 15 m. W analizie stwierdzono, iż szerokość elewacji frontowej należy ustalić na 15 m z tolerancją do 20 %. Organ wskazał, iż inwestor wniósł o wyznaczenie szerokości na 22 m, jednak na to nie przystano. W analizie stwierdzono bowiem, że w terenie istnieje tylko jeden obiekt o szerokości elewacji 22 m (dz. nr [...]). Jest to obiekt znacznie starszy pozostający w realizacji o bryle składającej się jakby z dwóch części - zasadniczej oraz drugiej obejmującej przyziemie, na którym znajduje się taras. Sam obiekt oraz jego architektura i gabaryty odbiegają od zabudowy zlokalizowanej w sąsiedztwie. Tak więc nie powinien wyznaczać standardów dla powstających obiektów". Maksymalny wskaźnik szerokości elewacji frontowej ustalony został na poziomie średniej wielkości występującej w obszarze analizy z dopuszczoną tolerancją 20 %, zgodnie z § 6 rozporządzenia. W decyzji ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w sposób następujący:

-do kalenicy, przy kalenicy prostopadłej do ul. [...]j- max 9 m,

- do okapu, przy kalenicy równoległej d,o ul. [...]- 3,7 m z tolerancją do 0,5 m.

W analizie wskazano, iż z ustalonej geometrii dachu wynika, że wysokość elewacji projektowanego obiektu -budynku mieszkalnego to wysokość do okapu lub alternatywnie do kalenicy. Budynek zlokalizowany po wschodniej stronie terenu inwestycji - kalenica prostopadła do ul. [...] - wysokość 9 m, taką wielkość można ustalić dla projektowanego obiektu, przy takim samym przebiegu kalenicy -jako przedłużenie tej krawędzi. Budynek następny po stronie wschodniej o kalenicy równoległej do ul. [...] - wysokość do okapu 3,7 m. Przy przebiegu kalenicy równoległej do ul. [...] można ustalić wysokość do okapu w nawiązaniu do tego budynku. W efekcie stwierdzono, że należy przyjąć parametr jako przedłużenie tej krawędzi z niewielką tolerancją, która nie wpłynie na odczyt tej wysokości w przestrzeni. Wielkość ta jest zbliżona do wysokości okapu - 3,5 m dla budynku zlokalizowanego po południowej stronie terenu inwestycji (dz[...]), co jest zgodne z § 8 rozporządzenia. Stosownie do § 8 rozporządzenia geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Autorka analizy wskazała, że w terenie analizowanym występują budynki o dachach dwu i wielospadowych, kąt nachylenia połaci od ok. 30° do ok. 40°, kalenice prostopadłe i równoległe do dróg. Kalenice główne przy ul. [...] na odcinku od ulicy [...] prostopadłe i równoległe do drogi. Zdaniem sporządzającej analizę można dopuścić zatem realizację dachu o dowolnym przebiegu kalenicy głównej. Będzie on bowiem nawiązywał do najbliższej zabudowy. Wysokość kalenicy trzeba określić w nawiązaniu do wysokości kalenicy budynku zlokalizowanego po wschodniej stronie terenu inwestycji - przy ul. [...]. W efekcie w decyzji ustalono, dach dwu lub wielospadowy o nachyleniu połaci od 30° do ok. 40°, przebieg kalenicy głównej- dowolny, maksymalna wysokość kalenicy 9 m. Uwzględniając powyższe ustalenia, zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku inwestora. Jak stwierdzono, planowane przedsięwzięcie mieści się w granicach sposobu użytkowania budynków w sąsiedztwie, a parametry zabudowy ustalone zostały w oparciu o parametry budynków znajdujących się w obszarze analizowanym Warunki z art. 61 ust. 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, są w niniejszej sprawie również spełnione. Teren objęty inwestycją ma bezpośredni dostęp do drogi gminnej ul. [...]. Teren objęty wnioskiem ma zapewniony dostęp do infrastruktury technicznej. W aktach sprawy zalegają oświadczenia: T. D. S.A. z 23 czerwca 2021 r. w zakresie przyłączenia sieci elektroenergetycznej oraz dostaw energii elektrycznej i [...] Wodociągów Sp. z o.o. z 5 lipca 2021 r. w zakresie przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Warunek z art. 61 ust.1 pkt 4 w/w ustawy również jest spełniony z uwagi na fakt, że działka numer [...] przy ulicy [...] w T., znajduje się w granicach administracyjnych miasta T.. Planowana inwestycja nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi. W aktach sprawy zalega także projekt decyzji sporządzony przez uprawnionego architekta B. M. zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie tożsame skargi złożyli W. F. i I. C.- F. zarzucając:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

1. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez uznanie, że istniała przesłanka do wydania przez organ zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy w rzeczywistości planowana inwestycja nie mieści się w granicach sposobu zagospodarowania przyjętego w sąsiedztwie. W szczególności poprzez nieprzeprowadzenie analizy formy architektonicznej, w sytuacji, gdy dla Osiedla [...] formę jasno określa Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta T.,

2. art. 3 pkt 2a -Prawo budowalne poprzez błędną wykładnię pojęcia budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej i w konsekwencji zakwalifikowanie zamierzenia inwestycyjnego jako dwa budynki mieszkalne jednorodzinne dwulokalowe w zabudowie bliźniaczej, co doprowadziło do wydania błędnej decyzji,

3. art. 61 ust. 1 u.p.z.p. 1 w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez przeprowadzenie analizy urbanistycznej w nieprawidłowy sposób, tj. brak odniesienia do formy architektonicznej obiektów budowlanych w sytuacji gdy w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie istnieje zabudowa wielorodzinna jak i szeregowa lub bliźniacza,

II. Naruszenie przepisów postępowania tj:

1. art. 107 § 3 w związku z art. 140 Kpa poprzez brak odniesienia się do podnoszonych zarzutów i niedokonanie kompleksowej kontroli prawidłowości decyzji organu ! instancji,

2. art. 7, 77 i 80 Kpa poprzez zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego na niekorzyść skarżących, niedokładne wyjaśnienie sprawy i naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów w związku z brakiem prawidłowej analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu,

3. art. 77 § 1 Kpa, poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sytuacji gdy dla części Osiedla [...] jest opracowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu podkreślono, iż dla Osiedla [...] formę architektoniczną jasno określa Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta T.") opracowane przez Prezydenta Miasta T. i uchwalone przez Radę Miejską w T. w dnia 25 września 2014 r uchwałą Nr [...] Wskazuje on M2 -tereny zabudowy mieszkaniowej niskiej intensywnej tj. że nowe zespoły zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej należy kształtować w formie zwartych osiedli o jednorodnym charakterze zabudowy

w formie wolnostojącej albo

bliźniaczej albo szeregowej. Z zapisu tego jednoznacznie wynika, że na Osiedlu [...] (i innych terenach oznaczonych symbolem M2) zabudowa jednorodzinna może być wyłącznie albo w formie wolnostojącej, albo bliźniaczej, albo szeregowej. Nie dopuszcza się mieszania tych form. Nadto na analizowanym obszarze, ani tym bardziej w najbliższym sąsiedztwie działki nr [...], nie występują budynki w zabudowie bliźniaczej. Z dołączonego do wniosku o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy załącznika tj. mapy zasadniczej wynika, że wbrew temu co zostało wskazane w decyzji, Inwestor zamierza faktycznie wykonać jeden obiekt w zabudowie szeregowej, składający się z czterech lokali, a nie dwa budynki mieszkalne jednorodzinne, dwulokalowe w zabudowie bliźniaczej. Na przedmiotowej działce planowana jest budowa jednego budynku mieszkalnego posiadającego cztery lokale mieszkalne. To z kolei prowadzi do wniosku, że nie mamy do czynienia z budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, gdyż art. 3 pkt 2a PrBud dopuszcza wydzielenie w ramach jednego budynku nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego. Co do określenia formy budynku nie jest wystarczające określenie kształtu jego dachu, formą jest też to, czy budynek jest wolnostojący czy w zabudowie bliźniaczej lub szeregowej (o czym przesądzają zapisy Studium). W najbliższym otoczeniu do przedmiotowej inwestycji jak i na całym obszarze będącym przedmiotem analizy, występują wyłącznie budynki wolnostojące, więc obowiązek nawiązania formy nowego budynku do istniejącego otoczenia, w sposób oczywisty oznacza, że nie jest możliwa budowa budynku w zabudowie bliźniaczej - o zupełnie innej formie. Już z samego wniosku Inwestora można wyczytać, że proponowany kształt będzie zupełnie inny niż na działkach sąsiednich (zamiast pojedynczego kwadratu lub budynku zbliżonego do kwadratu), planuje się postawić obiekt prostokątny złożony z czterech części. W przypadku określenia gabarytów organ ograniczył wymagania wyłącznie co do szerokości i wysokości nowego obiektu, pominął trzeci wymiar (głębokość). Poprzez takie zaniechanie Inwestor jest w stanie w łatwy sposób ominąć wskazane w decyzji "zmniejszenie" obiektu poprzez jego usytuowanie prostopadle do ul. [...]. W ten sposób budując obiekt o szerokości 12 m licząc wzdłuż ul. [...] może zaprojektować bardzo długi (głęboki) budynek, wypełniając podane w decyzji wymagania, ale niemal całkowicie przysłaniający światło dla posesji Odwołujących. Określenie gabarytów nakreślone w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oznacza wyznaczenie minimalnych i maksymalnych trzech wymiarów. Podobnie określa się gabaryty np. bagażu podręcznego na lotnisku, gdzie nie dopuszcza się do przewiezienia np. nart dla których 2 wymiary są dostosowane do obostrzeń, ale trzeci już nie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 27, dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w przypadku nieuwzględnienia skargi, Sąd ją oddala.

Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż podstawą wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy może być wyłącznie oczywista sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących, którą można racjonalnie uzasadnić (por. wyrok NSA z 28.03.2018, sygn. akt: II OSK 1301/16). Formułowane zatem w skardze zarzuty co do niespełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako zbyt ogólne, nie mogą w ocenie Sądu, doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Brak jest podstaw w świetle sporządzonej w sprawie analizy i oceny parametrów planowanej budowy, aby uznać, iż planowana inwestycja nie stanowi zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i nie mieści się w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy w analizowanym terenie. Planowana inwestycja polega na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, a więc inwestycja o takiej funkcji wpisuje się w sposób zagospodarowania tego terenu. Ocena skarżących, że będzie to budynek wielorodzinny stanowi tylko bezzasadne przypuszczenie, które nie znajduje potwierdzenia we wniosku. Przedmiotowa decyzja jest decyzją o warunkach zabudowy dla dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej i dla takiej inwestycji może być wydane pozwolenie na budowę. Dodatkowo także gabaryty planowanego budynku nie będą odbiegać od gabarytów budynków znajdujących się w obszarze analizowanym. Skoro gabaryty planowanego budynku będą podobne do tych budynków, które znajdują się w sąsiedztwie tj. budynków jednorodzinnych, to nie można twierdzić, że mamy do czynienia budynkiem wielorodzinnym. Z tego powodu nie ma podstaw, aby stwierdzić, że planowana inwestycja nie mieści się w granicach sposobu zagospodarowania przyjętego w sąsiedztwie. Nie ma też podstaw, aby w świetle art. 3 pkt 2a Prawo budowalne dwa budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej zakwalifikować jako jeden budynek wielorodzinny.

Również przeprowadzona analiza, wbrew argumentom zawartym w skardze prawidłowo ocenia powyższe kwestie, gdyż wyraźnie wskazuje, że w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie istnieje zabudowa wielorodzinna, stąd budynki jednorodzinne są dopuszczalne, zwłaszcza, iż stwierdzone w niej parametry co do nowej spornej zabudowy są prawidłowe. Linia zabudowy ustalona została w odległości 6 m od północnej granicy terenu inwestycji nawiązuje do linii zabudowy wytworzonej przez budynki istniejące - zlokalizowane po wschodniej stronie terenu inwestycji. Średni wskaźnik zabudowy wynoszący ok 19% wyznaczono prawidłowo ze względu na rozróżnienie między dwoma typami budynków – tj. z garażami pod budynkiem (budynki wyższe, bryła zwarta, mniejszy wskaźnik intensywności) oraz budynkami z lokalizacją garaży przy budynkach - bardziej rozbudowana bryła (budynki niższe, wskaźnik intensywności większy). W efekcie ustalono wskaźnik intensywności zabudowy na maksymalnie 19 %, co jest zgodne z § 5 rozporządzenia. Maksymalny wskaźnik szerokości elewacji frontowej ustalony został na poziomie średniej wielkości występującej w obszarze analizy z dopuszczoną tolerancją 20 %, zgodnie z § 6 rozporządzenia, przy uwzględnieniu, że średnia szerokość elewacji frontowych wynosi ok 15 m. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, a także geometrię dachu ustalono odpowiednio do występujących na obszarze analizowanym, co wynika z analizy. Zatem planowane przedsięwzięcie mieści się w granicach sposobu użytkowania budynków w sąsiedztwie, a parametry zabudowy ustalone zostały w oparciu o parametry budynków znajdujących się w obszarze analizowanym.

Z uwagi na to, podnoszenie kwestii zabudowy bliźniaczej jako niedopuszczalnej nie znajdują podstaw w żadnych obowiązujących przepisach, co więcej powołany w skardze art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane wskazuje jako budynek mieszkalny jednorodzinny również budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Skoro w/w parametry linii zabudowy, wskaźnika zabudowy mieszczą się w dopuszczalnych granicach, a gabaryty budynków są podobne do sąsiednich – gdzie są obiekty wolno stojące o prostych zwartych bryłach i dachach stromych, co spełnia planowany obiekt, to funkcja planowanej inwestycji nie będzie burzyć zastanego w tym miejscu sposobu zagospodarowania. Wobec spełnienia parametrów linii zabudowy i wskaźnika intensywności zabudowy wskazywanie w skardze na nieznany ustawie parametr "głębokości" zabudowy nie może być wzięty pod uwagę. Prawidłowo stwierdzono w zaskarżonej decyzji, iż warunki z art. 61 ust. 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, są spełnione, gdyż teren objęty inwestycją ma bezpośredni dostęp do drogi gminnej ul. [...] oraz do infrastruktury technicznej w zakresie przyłączenia sieci elektroenergetycznej oraz dostaw energii elektrycznej i w zakresie przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej.

Niezasadne są zarzuty co do studium i planowanego miejscowego planu. Sporny teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z kolei studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem prawa miejscowego o czym stanowi art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem studium jak i wskazywanie na nieobowiązujący w sprawie plan miejscowy, skoro obowiązuje tylko dla innej części Osiedla [...], nie może być w kontrolowanej sprawie wiążące. Odmowa ustalenia warunków zabudowy, jak chcą tego skarżący, musi opierać się na sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem prawa nakładającym wprost konkretne ograniczenia.

Z powodu tych prawidłowych ustaleń nie są zasadne zarzuty naruszenia przepisów postepowania, gdyż skarżony organ brak odniósł się do podnoszonych zarzutów i dokonał kompleksowej kontroli prawidłowości decyzji organu ! instancji, dokładnie wyjaśniając sprawę w zakresie przedmiotu, który ona obejmowała. Jeśli niektóre wskazywane przez skarżących parametry nie są brane pod uwagę w ustawie lub zarzuty dotyczą przypuszczeń stron, nie popartych wiążącym w sprawie wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, to organ nie ma obowiązku szczególnie szeroko się to tego odnosić.

Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w oparciu o zarządzenia przewodniczącego wydziału wydane na podstawie art. 15zzs4 ust 3 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV (Dz.U. 2020.875).