Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1122/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 12 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 151, art. 133 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia NSA Małgorzata Stahl sędzia del. WSA Marzenna Linska-Wawrzon Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1350/09 w sprawie ze skargi S. R. i R. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1350/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. R. i R. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Prezydent W. decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na mieszkalny, dobudowie ganku i przebudowie strychu ze zmianą konstrukcji dachu, budowie garażu na terenie działki nr ew. [...] oraz rozbiórce istniejącego garażu na terenie działki nr ew. [...] i fragmencie działki nr ew. [...] przy ul. K. [...] w W.. W decyzji ustalono między innymi, iż wskaźnik wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działki winien wynosić max 20 %, szerokość elewacji frontowej wynosić ma max 11,5 m, wysokość górnej kalenicy i krawędzi elewacji frontowej - max 7 m.

Odwołanie od tej decyzji wnieśli S. R. i R. L., podnosząc, iż w sąsiedztwie nie ma budynku mieszkalnego w takiej odległości od południowej granicy działki sąsiadów. Podkreślili, iż należąca do nich działka jest bardzo wąska, tymczasem na działce nr [...] jest możliwość takiego usytuowania budynku mieszkalnego, aby nie zacieniał budynku, który planują postawić na swojej działce.

W wyniku rozpoznania odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż podnoszone w odwołaniu zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), na wniosek inwestora, który określa zakres planowanej inwestycji i jest zobowiązany do podania elementów dotyczących planowanej inwestycji, jakie wynikają z przepisów prawa. Dodano, iż w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy organ jest zobowiązany, zgodnie z brzmieniem art. 53 ust. 3 powołanej ustawy, do przeprowadzenia analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, a także analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu co wynika z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Organ wyznacza zatem obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy.

Realizacja planowanej inwestycji w ocenie organu spełnia wymóg kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazano również, iż usytuowanie spornego budynku na granicy działki lub w odległości mniejszej niż określona w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 maja 2004 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), wymaga zaś uzyskania stosownego odstępstwa, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. R. i R.L., zarzucając zaskarżonej decyzji, iż narusza wartość użytkową i materialną ich nieruchomości, która bezpośrednio sąsiaduje z terenem inwestycji. Wskazali, że należąca do nich działka jest wąska (18,5 m) zakładając zatem, iż w jej ostrej granicy od południowej strony zostanie wybudowany budynek o wysokości 7 m i szerokości 11 m to znajdował się on będzie na 1/3 długości ich działki, co spowoduje, że nie będą mogli przy budowie swojego budynku odsunąć się dalej niż 4 m od granicy, a tym samym ich budynek będzie zacieniony. Takie usytuowanie spornego budynku uniemożliwia im funkcjonalne zagospodarowanie należącej do nich działki, a zatem decyzja o warunkach zabudowy wydana została bez uwzględnienia interesów osób trzecich. Nadto podkreślili, że nie otrzymali żadnej informacji o tym w jakiej odległości od ich działki jest planowana inwestycja. To zaś, że na terenie działki objętej inwestycją znajduje się stary budynek gospodarczy nie stanowi uzasadnienia do tego by decyzją o warunkach zabudowy sankcjonować prawo do zmiany jego przeznaczenia na mieszkalny i jego rozbudowę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu z przedstawionego stanu sprawy wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2008 r. ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na mieszkalny, dobudowie ganku i przebudowie strychu ze zmianą konstrukcji dachu, budowie garażu na terenie działki nr ew. [...] oraz rozbiórce istniejącego garażu na terenie działki nr ew. [...] i fragmencie działki nr ew. [...] przy ul. K. [...] w W.

W dalszej części uzasadnienia Sąd wyjaśnił, że generalną zasadą, którą muszą się kierować organy orzekające w przedmiocie warunków zabudowy, jest konieczność uwzględnienia wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, a także walorów architektonicznych i krajobrazowych (art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), przy czym pojęcie ładu przestrzennego obejmuje ukształtowanie przestrzeni, które uwzględnia m.in. uwarunkowania kompozycyjno - estetyczne (art. 2 pkt 1 ustawy). Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji.

Zdaniem Sądu w celu spełnienia tych wymagań, w procesie decyzyjnym związanym z ustalaniem warunków zabudowy, ustawodawca ustanowił obowiązek przeprowadzenia wstępnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikającej z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy). Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego, na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 ustawy, określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z art. 56 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ nie może jednak odmówić ustalenia warunków zabudowy jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Wydanie decyzji jest zaś możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wymogów określonych w art. 61 ust. 1 powyższej ustawy, tj.:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

2. teren ma dostęp do drogi publicznej,

3. istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,

4. teren pod zainwestowanie jest objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne,

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Natomiast szczegółowe warunki określania cech nowej zabudowy reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak i granice obszaru analizowanego (czyli tego na który inwestycja będzie oddziaływać) na kopii mapy w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Następnie warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 1 rozporządzenia). Warunki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do wymienianej decyzji (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Część graficzną decyzji oraz część graficzną analizy sporządza się na kopiach map, wyżej wymienionych (§ 9 ust. 3 rozporządzenia).

Przekładając powyższe na stan przedmiotowej sprawy - w ocenie Sądu - organ II instancji wbrew zarzutom skargi nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem jedynie w takich przypadkach, zgodnie z art. 145 § 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny może uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie.

Zdaniem Sądu z akt sprawy wynika, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczył inwestycji, która ma być zlokalizowana na działce nr ew. [...] przy ul. K. w W. na terenie Dzielnicy [...]. Nowy budynek mieszkalny wraz z garażem ma powstać w wyniku rozbudowy istniejącego obecnie na tej działce budynku gospodarczego i rozbiórce garażu istniejącego na terenie działki nr [...] i części działki nr [...]. Ponadto Sąd zauważył, że skarżący zarzucili zakwestionowanej decyzji, iż nie uwzględnia ona ich interesu, jako właścicieli działki bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji, która ma powstać w ostrej granicy z ich działką oraz podnieśli, iż inwestycja ta znacznie ogranicza ich możliwości inwestycyjne z uwagi na to, że budynek o wysokości 7 m i szerokości 11,5 m będzie znacznie zacieniał ich działkę, która jest wąska.

W ocenie Sądu z załączonej do decyzji organu I instancji analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że zlokalizowane w analizowanym obszarze działki zabudowane, dostępne z tej samej drogi publicznej, zagospodarowane są w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących planowanej inwestycji, dominującą funkcją na tym terenie jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Tym samym – zdaniem Sądu – wbrew stanowisku skarżących uzasadnione jest dopuszczenie zmiany przeznaczenia funkcji istniejącego budynku gospodarczego na funkcję mieszkaniową. Odnosząc się zaś do kwestii gabarytów planowanej inwestycji (wysokości, szerokości elewacji frontowej) Sąd uznał, iż przyjęte w decyzji wielkości wyznaczono w sposób zgodny z prawem. Zgodnie bowiem z § 6 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20 %, przy czym dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy. Analiza załączonych do akt sprawy dokumentów w tym analizy funkcji i cech zabudowy wskazuje, iż średnia szerokość elewacji frontowej w analizowanym obszarze wynosi 11,5 m, taką też szerokość określono w decyzji. Z kolei wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, ewentualnie jako średnia wielkość albo inaczej - jeżeli wynika to z analizy (§ 7 ust. 1, 3 i 4). W ocenie Sądu z analizy wynika, iż średnia wysokość w obszarze analizowanym wynosi 8 m, zaś w decyzji przyjęto 7 m zgodnie z wnioskiem. Również pozostałe wskaźniki - zdaniem Sądu - wyznaczone zostały zgodnie z przepisami prawa, tym samym nie można zarzucić zaskarżonej decyzji, iż wydana została z naruszeniem prawa.

Odnosząc się zaś do zarzutu, iż zaskarżona decyzja narusza interes osób trzecich tj. skarżących w zakresie w jakim będzie ona oddziaływać na ich działkę, Sąd I instancji zauważył, iż nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem decyzja o warunkach zabudowy określa jedynie ogólne warunki, jakie winna spełniać inwestycja w zakresie kontynuacji funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Kwestia zaś dokładnego miejsca lokalizacji budynku na działce, w tym również uzyskania zgody na lokalizację w granicy, ewentualnego jego wpływu na nasłonecznienie i oświetlenie działek sąsiednich, stanowi przedmiot rozstrzygania na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę.

Reasumując Sąd wskazał, że dokonując kontroli zgodności zaskarżonej decyzji zarówno w zakresie podniesionych zarzutów, jak i z urzędu, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji i w tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiedli S. R. i R. L. zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj.:

a) art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 53 ust. 3 tej ustawy poprzez dokonanie błędnej wykładni tych przepisów, w wyniku czego doszło do niewłaściwego ich zastosowania polegającego na zaakceptowaniu w procesie kontroli legalności zaskarżonej decyzji nieuwzględnienia wymagań ładu przestrzennego w tym urbanistyki i architektury;

b) art. 56 w zw. z art. 64 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, iż nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego ze względu na to, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi pomimo, że zamierzenie polegające na rozbudowie budynku gospodarczego w rozpatrywanej sprawie nie jest zgodne m.in. z regulacją przewidzianą w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;

c) art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że spełnione zostały przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania i przebudowie budynku gospodarczego pomimo naruszenia przepisów odrębnych, w tym § 12 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;

2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, w szczególności:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa materialnego tj. art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 56 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. zasady praworządności, prawdy obiektywnej i rozpatrzenia sprawy na podstawie całokształtu okoliczności sprawy, polegającego na pominięciu okoliczności istotnych ze względu na § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

b) art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, z uwzględnieniem dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, na co wskazuje brak odniesienia się do kwestii podniesionych w piśmie z dnia 10 listopada 2009 r. zawierającym uzupełnienie zarzutów skargi, w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie wskazali, że Sąd uznał, iż nawet jeśli wykonanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu może hipotetycznie prowadzić do naruszenia interesu strony trzeciej - właścicieli sąsiadującej działki, to i tak nie mają oni interesu prawnego w tym, aby móc żądać skutecznie zmiany decyzji w taki sposób, aby od razu było wiadomo, iż działka nie będzie mogła być zabudowana przez inwestora w określony sposób. Takie założenie, w ocenie autora skargi kasacyjnej, jest niezasadne, albowiem uniemożliwia funkcjonalne zagospodarowanie należącej do skarżących działki. Zdaniem skarżących kwestia dokładnego miejsca lokalizacji budynku na działce, w tym również zgody na lokalizacje w granicy działki, ewentualnego jego wpływu na nasłonecznienie i oświetlenie działek sąsiednich nie powinna być rozpatrywana jak wywodzi Sąd na etapie pozwolenia na budowę. Zdaniem stron decyzja o warunkach zabudowy określa podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, a wiążą one następnie projektanta obiektu budowlanego jak również organ wydający pozwolenie na budowę i na poparcie tego stanowiska przywołano wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1997 r. sygn. III RN 35/97 publikowany OSNAP 1998 r., nr 4 , poz. 107).

Ponadto skarżący kasacyjnie wskazali, że w analizowanym obszarze brak jest przypadków usytuowania budynków mieszkalnych stanowiących odstępstwo od zasad określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, albowiem nie jest to okolica o nadmiernym rozdrobnieniu, w której niewielka powierzchnia działek uzasadniałaby takie odstępstwo. Zatem przedmiotowa inwestycja nie stanowi kontynuacji funkcji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, a tym samym zakłóca ład przestrzenny. W związku z powyższym określone w decyzji warunki rozbudowy przedmiotowego obiektu stanowią naruszenie wskazanej wyżej regulacji. Wskazano także, że zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Dodatkowo podniesiono, iż sporny budynek gospodarczy zlokalizowany jest bezpośrednio przy granicy z ich działką a więc organ miał do czynienia z konkretnie oznaczoną sprawą, którą winien wyjaśnić z uwzględnieniem art. 7 i 77 k.p.a. Zaznaczono, iż ma to znaczenie szczególnie ze względu na skutki wydania takiej decyzji z perspektywy na pominięcie istotnych okoliczności w tym § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie bowiem z tym przepisem sytuowanie budynków w odległości mniejszej niż 3 m od granicy z sąsiednią działką dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Ponadto zauważono, że zarówno Sąd jak i organ naruszyli art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem przyjęli że nie stanowi naruszenia wskazanych wyżej przepisów odrębnych wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie budynku gospodarczego w rozpatrywanej sprawie.

Skarżący kasacyjnie wskazali także, że Sąd I instancji nie odniósł się do istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i podniesionych przez skarżących kwestii dotyczących naruszeń art. 2 pkt 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 5 powyższej ustawy w zw. z art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 7, 8 k.p.a., co wskazuje że kwestie te zostały pominięte w procesie kontroli legalności decyzji i uzasadniają ostatni z powołanych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów.

Postanowieniem z dnia 3 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną R. L.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. Dlatego też sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Natomiast skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie zasługiwała na uwzględnienie. Skarga ta zawiera zarzuty naruszenia przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie zatem w pierwszej kolejności należy odnieść się do ostatniego z wymienionych zarzutów.

Na wstępie tych rozważań zaznaczyć jednak należy, iż Sąd I instancji rozpoznając skargę, a Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną, orzeka według stanu prawnego i faktycznego sprawy z dnia wydania decyzji ostatecznej - a więc na dzień [...] czerwca 2009 r. Zmiana przepisów prawa jak i ewentualna zmiana stanu faktycznego nie mogą wpłynąć na wynik sądowej kontroli legalności podjętych decyzji. Uwaga ta została uczyniona albowiem w dniu 8 lipca 2009 r. weszła w życie nowelizacja rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dokonana rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. (Dz. U. Nr 56, poz. 461) a którą znowelizowano przepis § 12 tego aktu podstawowego, nadając mu nowe brzmienie, które zostało wskazane w skardze kasacyjnej i z którego skarżąca wyprowadza korzystne dla siebie wnioski. Niemniej jednak przedmiotowa nowelizacja nie może być uwzględniona przy ocenie prawidłowości wydania zaskarżonych decyzji jak również nie ma jakiegokolwiek wpływu na wynik sądowej kontroli legalności dokonanej w niniejszym postępowaniu i na ocenę wykładni tego przepisu sprzed nowelizacji a zawartą w zaskarżonym wyroku.

Natomiast przystępując do rozpoznania zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej uznać należy, iż nieusprawiedliwione pozostają zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego a odnoszące się do uregulowań ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) jak i § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (w skardze kasacyjnej błędnie wskazano datę tego aktu jako z dnia 12 maja 2002 r. lecz uznano to za oczywistą omyłkę) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

Zgodnie z dyspozycją art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

W tej właśnie sprawie ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na mieszkalny, dobudowie ganku i przebudowie strychu ze zmianą konstrukcji dachu, budowie garażu na działce nr [...] oraz rozbiórce istniejącego garażu posadowionego na działkach [...] i [...] przy ul. K. [...] w W. Decyzja w tym zakresie nie narusza prawa.

Natomiast zdaniem skarżących brak było podstaw do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornego zamierzenia inwestycyjnego, a podstawą odmowy w tym zakresie winno być ich zdaniem nieuwzględnienie wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), jak również naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych a to § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zgodnie z art. 54 pkt 2 w związku z art. 64 ust. 1 powołanej ustawy decyzja o ustaleniu warunków zabudowy określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. O charakterze tej decyzji przesądza również przepis art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy, który stanowi, iż nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy ma obowiązek dokonania konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego w stosunku do planowanej inwestycji, która ma być zrealizowana na wskazanym przez inwestora terenie. Taki obowiązek przewiduje art. 53 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy, który stanowi, iż właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Zaznaczyć należy, iż pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o ile nakładają one w sposób wyraźny jakieś ograniczenia (porównaj wyrok NSA z dnia 16 lutego 2010 r. sygn. akt II 1862/08 publikowany zbiór Lex nr 597414). Tym samym pod pojęciem "przepisów odrębnych" w odniesieniu do ustawy należy wyłącznie rozumieć przepisy innych ustaw, a nie aktów podustawowych tj. rozporządzeń wykonawczych do ustawy a takim aktem jest niewątpliwie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zatem nie można w okolicznościach rozpoznawanej sprawy uznać, iż cytowane rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r. stanowi przepis odrębny o jakim mowa w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza w niej jedynie czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma więc uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. W doktrynie wskazuje się również na związany charakter tej decyzji czyli takiej, w której organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Stąd jeśli stwierdzi niezgodność, to zobowiązany jest wydać decyzję odmowną, jeśli zaś jej nie stwierdzi - ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy.

Organ, rozpatrując wniosek inwestora, bada jedynie czy dana inwestycja spełnia przesłanki ściśle określone przepisami prawa. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż przepisy ogólne zawarte w art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym przepis nakazujący uwzględnianie w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego (art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy) nie mogą samodzielnie stanowić podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy. Organy mają obowiązek uwzględniać te wymagania tylko w takim zakresie, w jakim pośrednio przewidują to konkretne przepisy szczególne, zawarte zarówno w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i w innych ustawach (podobnie wyrok NSA z dnia 13 września 2007 r., II OSK 423/07, publikowany zbiór Lex Nr 384353). Przepis art. 1 ust. 2 ustawy wymieniający wartości, które powinny być uwzględnione w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiera szereg pojęć niedookreślonych, w tym pojęcie "ładu przestrzennego". Pod pojęciem "ładu przestrzennego" należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 ustawy). Dokonywanie przez organ samodzielnej oceny, czy planowana inwestycja jest zgodna ze wskazanymi powyżej wymaganiami powodowałoby, iż decyzja w przedmiocie warunków zabudowy miałaby w zasadzie charakter uznaniowy. Organ dysponowałby bowiem w każdym wypadku dużą swobodą interpretacyjną i luzem decyzyjnym, stanowiąc zarówno o możliwości realizacji inwestycji, jak i o warunkach jej budowy i sposobie zagospodarowania terenu nie tylko w oparciu o przepisy prawa, lecz również na podstawie własnej oceny stanu faktycznego sprawy.

Nie można również uznać, iż przepisem szczególnym bądź też normą wynikającą z przepisów odrębnych uniemożliwiającą wydanie prawidłowej decyzji w tej sprawie był przepis § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), co już wyżej wskazano.

Przepis ten z uwzględnieniem jego treści w stanie prawnym na dzień 18 czerwca 2009 r. określał dopuszczalne odległości w jakich należy sytuować budynek od granicy z sąsiednią działką, statuując w tym zakresie, iż odległość ta nie może być mniejsza niż 4 m w przypadku zwrócenia budynku ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy oraz 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w stronę tej granicy (ust.1). Zgodnie z dyspozycją ust. 2 tego przepisu odległości od granicy, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się w poziomie od najbliższej krawędzi zewnętrznej otworu drzwiowego lub okiennego ściany lub w połaci dachowej budynku zwróconej w stronę tej granicy lub od najbliższej krawędzi otworu okiennego umieszczonego w dachu. Z kolei ustęp 3 cytowanego przepisu rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowił, że sytuowanie ściany budynku, o którym mowa w ust.1 pkt 2, a więc zwrócenia budynku bez otworów okiennych i drzwiowych w stronę granicy działki, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy granicy jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo nie jest możliwe zachowanie tej odległości 3 m ze względu na rozmiary działki.

Tym samym wbrew stanowisku skarżącej nawet przepis § 12 ust. 1, 2 oraz 3 (nie wskazany w skardze kasacyjnej) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w cytowanym wyżej brzmieniu nie pozwalał na określenie w decyzji o warunkach zabudowy odległości planowanego obiektu od granicy z działką tak jak tego domaga się skarżąca kasacyjnie.

Dlatego też w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut nieuwzględnienia przepisów wskazanego aktu podustawowego w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w szczególności zaś § 12 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie może być uznany za usprawiedliwiony z tej przyczyny, że kwestia odległości projektowanego obiektu w warunkach niniejszej sprawy nie może stanowić podstawy do czynienia ustaleń warunków zabudowy.

Niewątpliwie organem właściwym do rozstrzygnięcia o usytuowaniu budynku, na podstawie § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jest organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę. Z prawa budowlanego wynika, że sytuowanie obiektów budowlanych, z wyjątkiem sytuacji szczególnych, w szczególności gdy rozstrzygają o tym ustalenia planu miejscowego, należy do przedmiotu regulacji prawa budowlanego i jest rozstrzygane na etapie procesu inwestycyjnego, jakim jest udzielenie pozwolenia na budowę.

Poglądu tego nie może zmienić wskazywane w skardze kasacyjnej orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1997 r. sygn. akt III RN 35/97 publikowane OSNP 1998/4/107, które wydane zostało w innym stanie prawnym jak i faktycznym albowiem dotyczyło warunków zabudowy w zwartej zabudowie mieszkaniowej a poza tym zajęte tam stanowisko odnieść należy wyłącznie do indywidualnej sprawy, w której Sąd Najwyższy orzekał.

W rozpoznawanej sprawie sporny budynek gospodarczy, którego dotyczy decyzja o warunkach zabudowa nie leży w ostrej granicy z działką skarżącej nr [...] jak sugeruje uzasadnienie kasacji, gdyż odległość ta wynosi od strony północnej około 1,5 m, natomiast działka strony pozostaje niezabudowana. Jest okolicznością niesporną, że w kwestionowanej decyzji zabezpieczone zostały interesy osób trzecich poprzez określenie wymagań jakie ma spełniać inwestycja a mianowicie wskazano, że usytuowanie budynku w granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, wymaga uzyskania odstępstw od w/w przepisów przed uzyskaniem pozwolenia na budowę.

W kwestionowanych decyzjach jak trafnie wskazał Sąd I instancji określono niezbędne parametry dla wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym samym wobec powyższego nie można uznać, że w tej sprawie naruszono normę art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie z powodu naruszenia przepisów odrębnych, w tym wskazywanego w kasacji § 12 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Skoro bowiem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi,

to z analizy akt przedmiotowej sprawy i dotychczasowych rozważań zawartych w niniejszym uzasadnieniu wynika, że wszystkie przywołane wyżej warunki w tym zgodność z przepisami odrębnymi w tej sprawie zaistniały. Bezspornym jest, że decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli spełnia ono kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 przy jednoczesnym zachowaniu parametrów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określone zostały parametry tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu. Takie warunki precyzyjnie określono zaskarżonymi decyzjami i zostało to należycie omówione i ocenione w zaskarżonym wyroku. Tym samym kumulatywne spełnienie tych warunków nie pozwalało na odmowę wydania przedmiotowych warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Przedstawione rozważania prowadzą jednocześnie do wniosku, że brak było podstaw do zastosowania w tej sprawie regulacji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Stosownie do tej normy Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego wskazywanych w skardze kasacyjnej (art. 1 ust. 2 pkt 1, art. 56 w związku z art. 64 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.), jako mających wpływ na wynik sprawy. Podobnie wcześniej zasadnie nie ujawnił takich naruszeń Sąd I instancji z czym należy się zgodzić a więc brak było podstaw do uznania za usprawiedliwiony zarzut naruszenia tego przepisu prawa procesowego w związku z art. 7 i 77 k.p.a. stanowiącego podstawę do uchylenia zaskarżonych do Sądu I instancji decyzji.

Bezzasadny w okolicznościach rozpoznawanej sprawy jest zarzut naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a.

Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przeprowadził w sposób właściwy kontrolę legalności zaskarżonych decyzji wydając w sprawie wyrok odpowiadający prawu.

Norma art. 141 § 4 p.p.s.a. określa, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Jakkolwiek czynność sporządzenia uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy charakter, sama przez się nie może wpłynąć na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy to jednak tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością Sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i, że prowadzone przez Sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa.

Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej uzasadnienie wyroku w dostatecznym stopniu wyjaśnia przesłanki zastosowania w tej sprawie przepisu art. 151 p.p.s.a. a to oddalenia wniesionej skargi wobec jej niezasadności. Zatem prawidłowo w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego Sąd I instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów powołanych w skardze, czy też wszystkich pism procesowych zawierających uzupełnienie skargi jeśli argumentacja Sądu przesądza łącznie o ich bezzasadności. A tak właśnie było w rozpoznawanej sprawie, tym samym nie odniesienie się do pisma procesowego z dnia 10 listopada 2009 r. na co wskazuje skarga kasacyjna nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Chybiony jest tym samym zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., który stanowi, iż sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Zaskarżony wyrok wydany został niewątpliwie w oparciu o kompletne akta sprawy i ocena wynikająca z tych akt nie może być skutecznie zakwestionowana przez skarżącą.

Dlatego też mając powyższe na uwadze przyjąć należy, iż skarga kasacyjna jako nie posiadającą usprawiedliwionych podstaw nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.