Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1016/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono orzeczenie I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 12 stycznia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. L. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę w związku z wnioskiem o wznowienie postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty T. z dnia [...], znak: [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. L. kwotę 200,00 (dwieście) złotych z tytułu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem Nr [...] (znak: [...]), z dnia [...] Wojewoda [...], na podstawie przepisu art. 152 par. 2, w związku z przepisem art. 144 ustawy z dnia 14. czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, póz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. L. od decyzji Starosty T. z dnia [...] (znak: [...]), w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Nr [...], wydanej przez Wójta Gminy T., z dnia [...] o pozwoleniu na budowę stacji paliw płynnych z obiektami towarzyszącymi w W., wydanej dla S. S. i L. K., utrzymał w mocy zaskarżoną "decyzję", uznając, iż jest ona w istocie postanowieniem.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż decyzja Wójta Gminy T. Nr [...], z dnia [...] jest ostateczna. W dniu 4. stycznia 2005 roku A. L. wystąpił do Starosty T. o wznowienie postępowania w sprawie wydanego przez Wójta Gminy T. pozwolenia na budowę stacji paliw w W. dla S. S. i L. K.. Starosta T. odmówił wznowienia postępowania w sprawie motywując, że wnioskodawca nie jest stroną postępowania w rozumieniu przepisu art. 28 k.p.a..

Dalej organ wskazał, iż pismem z dnia 4. lipca 2005 roku A. L. wystąpił o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu zakończenia postępowania. Starosta T. decyzją z dnia [...] odmówił wstrzymania wykonania decyzji, motywując swoje stanowisko brakiem po stronie A. L. przymiotu strony.

W złożonym odwołaniu A. L. zarzucił wadliwość raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, a ponadto wskazał, iż powyższe opracowanie winno uwzględniać dane wynikające z środowiskowych uwarunkowań zawartych w wydanej decyzji.

Organ odwoławczy rozpoznając sprawę wskazał, iż odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Odwołujący się nie przedstawił bowiem żadnych konkretnych zarzutów i dowodów kwestionujących dokonaną ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko. Zdaniem organu raport oddziaływania inwestycji na środowisko sporządzony przed wydaniem pozwolenia na budowę był opiniowany przez powołane do tego organy uzgadniające. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż skarżący nie wykazał naruszenia jego interesu prawnego, a wydanie -wnioskowanej przez odwołującego się - decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, obowiązuje dopiero od dnia. 28 lipca 2005 roku. Konkludując organ wskazał, iż z przedstawionych względów wniosek strony o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji nie znajduje uzasadnienia.

Ponadto organ podał, iż na zmianę jego stanowiska nie mogło wpłynąć

rozpatrzenie przez organ I instancji wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w formie decyzji, a nie postanowienia, jak to przewiduje przepis art. 152 k.p.a.

W dniu 20. września 2005 roku skargę do Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Łodzi na powyższe postanowienie Wojewody [...] wywiódł A. L. zarzucając:

1. naruszenie przepisu art. 28 k.p.a., określającego kto jest stroną postępowania

administracyjnego,

2. naruszenie przepisu art. 28 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, określającego

kto jest stroną postępowania w zakresie pozwolenia na budowę,

3. naruszenie przepisu art. 123 ust..2 pkt l rozporządzenia Ministra Transportu

i Gospodarki Morskiej z dnia 2. marca 1999 roku,

4. naruszenie przepisu art. 52 ustawy - Prawo ochrony środowiska i wniósł o "zmianę zaskarżonego postanowienia i nakazanie wstrzymania na wniosek strony lub z urzędu, wykonania decyzji Wójta Gminy T. (...) dotyczącej pozwolenia na budowę stacji paliw z obiektami towarzyszącymi" bądź o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu skarżący podał, iż zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Wójta Gminy T. z dnia [...] (znak [...]) poprzedni właściciel działki nr 1191/4, był stroną postępowania administracyjnego. Działka nr 1190/5, znajdująca się w liniach rozgraniczających planowanej inwestycje styka się z należącą do skarżącego działką nr 1191/6. Natomiast działki nr 1191/5 i 1191/6 wydzielono z działki nr 1191/4.

W ocenie skarżącego, zgodnie z powołanymi przepisami, jest on z mocy prawa stroną tegoż postępowania, a w konsekwencji uznaje, iż uzasadnienie postanowienia Wojewody [...] mija się z prawdą i nie znajduje uzasadnienia faktycznego ani prawnego.

Skarżący powołując się na to, iż jest właścicielem działki stykającej się z działką, na której zlokalizowano przedmiotową inwestycję wskazał, iż stacja paliw będzie negatywnie wpływać na jego nieruchomość, powodując znaczne obniżenie jej wartości rynkowej, co -jego zdaniem -jest niedopuszczalną ingerencją zarówno w jego prawa, jak i w interes prawny. Ponadto skarżący wskazał, iż nie zgadza się na negatywne oddziaływanie stacji paliw na środowisko naturalne, mimo że inwestor opracował "raport o wpływie planowanej inwestycji na środowisko", to jego zdaniem takie oddziaływanie i tak będzie miało miejsce. Oddziaływanie to będzie również obejmować nieruchomość skarżącego, tym bardziej, że jego nieruchomość leży na wschód od stacji paliw, a ponieważ w tej okolicy przeważają wiatry z zachodu na wschód, wszystkie zanieczyszczenia i emisje, w tym szkodliwe dla środowiska, będą atakować jego nieruchomość. Ponadto skarżący wskazał, iż chcąc inwestować na nieruchomości, zakres inwestycji będzie zmuszony ograniczyć z powodu istniejącej już stacji paliw, a warunki ewentualnej zabudowy będą ograniczone faktem istnienia stacji paliw.

Ponadto skarżący zwrócił szczególną uwagę na bezprecedensowe -jego

zdaniem - łamanie prawa, w zakresie udzielenia zgody na budowę stacji paliw, baru i sklepu oraz zajazdów na tereni nieruchomości z drogi publicznej. W ocenie skarżącego budowana stacja paliw jest zlokalizowana w taki sposób, że nie spełnia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty obsługi podróżnych zlokalizowane przy drodze krajowej. Zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2. marca 1999 roku, odległość między stacjami paliw w terenie niezabudowanym musi wynosić więcej niż 5 km. Dodatkowo skarżący wskazał, iż klasyfikacja drogi, w związku z modernizacją została zmieniona na kategorię S8 i wymagana odległość między stacjami paliw wynosi 10 km,

a następna stacja paliw jest już w odległości 2 km. Skarżący wskazał, iż powyższe naruszenia prawa wymagają unieważnienia kwestionowanej decyzji zezwalającej na budowę stacji paliw, a nadto powodują konieczność wstrzymania wykonania wydanych decyzji w celu zachowania zasad praworządności.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł ojej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 3 par. l ustawy z dnia 30. sierpnia 2002 roku -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: p.p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze z/??.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontro/ę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera przepis art. l par. l ustawy z dnia 25. lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 par. l p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. l p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się w zaskarżonym postanowieniu oraz w decyzji poprzedzającej zaskarżone postanowienie tego rodzaju uchybień, które nie pozwalają na ich pozostawienie w obrocie prawnym, a tym samym uchylił je.

Na wstępie wskazać wypada, iż postępowanie w niniejszej sprawie ma charakter incydentalny w stosunku do zasadniczego postępowania zainicjowanego przez skarżącego podaniem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Przepis art. 152 k.p.a., miarodajny do oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonalności kwestionowanej decyzji stanowi, iż organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.

Organy w niniejszej sprawie dokonując analizy powyższego przepisu skupiły się wyłącznie na przesłance "strony postępowania administracyjnego" uznając, iż skarżący przymiotu strony nie posiada, a zatem złożony przez niego wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji nie może zostać uwzględniony. Powyższa konkluzja wypływa wprost z rozstrzygnięcia organu I instancji, natomiast organ odwoławczy -jak się wydaje - stanowisko to akceptuje utrzymując w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji, tym niemniej wskazać wypada, iż z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia żadną miarą nie można wyprowadzić wniosku, jakie konkretne argumenty miały wpływ na wydane rozstrzygnięcia.

Bez wątpienia jest to naruszenie przez organ odwoławczy przepisu art. 107 par. 3 k.p.a.

Niezależnie od powyższej konstatacji wskazać wypada, iż niemożliwy do zaakceptowania, na tym poziomie wyjaśnień jakiego dokonały organy administracji, jest pogląd, iż skarżący nie jest stroną postępowania administracyjnego.

W szczególności wskazać wypada, iż organy stanęły na stanowisku, że skarżący nie posiada przymiotu strony w rozumieniu przepisu art. 28 k.p.a., bowiem nie ma interesu prawnego w toczonym postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę. Niezależnie od tego, iż pogląd o braku po stronie skarżącego interesu prawnego nie został przez organ w sposób dostateczny wykazany w treści kwestionowanych w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięć, to dodatkowo wskazać należy, iż regulacja prawna art. 28 k.p.a. ma charakter lex specialis, w stosunku do przepisu art. 28 ust. 2 ustawy z dania 7. lipca 1994 roku - Prawo budowlane stanowiącego, iż stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Mając na uwadze, iż zasadnicze postępowanie zainicjowane przez skarżącego podaniem o wznowienie postępowania dotyczy wzruszenia decyzji o pozwoleniu na budowę, wskazać wypada, iż to przepis art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane będzie miał zastosowanie dla ustalenia kręgu podmiotów posiadających przymiot strony w tymże postępowaniu. Konieczne zatem jest przeanalizowanie przez organy zasięgu oddziaływania przedmiotowej inwestycji i wskazanie na tej podstawie czy w obszarze oddziaływania znajduje się nieruchomości skarżącego. Dopiero wówczas możliwe będzie jednoznaczne wskazanie, czy skarżącemu przysługuje przymiot strony w postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o wznowienie postępowania i czy tym samym uprawniony jest do zgłoszenia wniosku w trybie przepisu art. 152 k.p.a.

Mając na uwadze, iż wszystkich wskazanych powyżej elementów pozbawiane było dotychczas prowadzone postępowanie konieczne stało się wyeliminowane zaskarżonych rozstrzygnięć z obroty prawnego.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie przepisu art. 145 pkt l lit "c" p.p.s.a. uchylono zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające rozstrzygnięcie organu I instancji.

W oparciu o treść art. 200 p.p.s.a. zasądzono od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.