Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 697/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2 - 3
journal: Dz.U. 2015 poz 900
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,  Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony  Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin
article: par. 14 ust. 1 pkt 3,  par. 14 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 239 poz 2404
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu  w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej,  Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin.
article: art. 217, art. 218, art. 219
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2017 r. sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 7 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie wymiaru emerytury oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 16 stycznia 2015 r. T. K. (dalej zwany: "stroną", "funkcjonariuszem") zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w K. z prośbą o wydanie zaświadczenia potwierdzającego uprawnienie do podwyższenia wymiaru emerytury w związku z pełnieniem służby w latach 1999 – 2015 w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu.

Funkcjonariusz wniósł o zapoznanie się i uwzględnienie przy rozpatrywaniu przedmiotowego wniosku wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. (sygn. akt U 12/13).

W przedmiocie wniosku o wydanie żądanego zaświadczenia organy Policji orzekały trzykrotnie. Po raz pierwszy, Komendant Powiatowy Policji w K. postanowieniem nr [...] z dnia 16 lipca 2015 r. odmówił wydania stronie żądanego zaświadczenia. Po wniesieniu zażalenia przez funkcjonariusza, Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem nr [...] z dnia 2 września 2015 r. uchylił to postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji wskazując wytyczne przy ponownym rozpatrywaniu tej sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę, Komendant Powiatowy Policji w K. postanowieniem nr [...] z dnia 9 marca 2016 r. również odmówił wydania stronie żądanego zaświadczenia. Komendant Wojewódzki Policji w [...] po szczegółowym przeanalizowaniu materiałów sprawy postanowieniem nr [...] z dnia 20 kwietnia 2016 r. ponownie uchylił postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w K. nr [...] z dnia 9 marca 2016 r. Następnie, Komendant Powiatowy Policji w K. wydał kolejne (trzecie) odmowne postanowienie nr [...] z dnia 20 października 2016 r., które zostało uchylone na mocy postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia 7 grudnia 2016 r.

Jako zasadniczy powód uchyleń wyżej wspominanych postanowień organu pierwszej instancji organ odwoławczy wskazywał braki w prowadzonym postępowaniu dowodowym.

Postanowieniem nr [...] z dnia 27 kwietnia 2017 r. Komendant Powiatowy Policji w K. działając na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej w skrócie jako "k.p.a.") ponownie odmówił T. K. wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej.

W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ wskazał, że kwestie dotyczące pełnienia służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej reguluje art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 900) oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji i Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005 r., Nr 86, poz. 734 ze zm.). Środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego i Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej (zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 1148). Zaświadczenie wydaje się na prośbę funkcjonariusza.

Organ wyjaśnił, że funkcjonariusz, obecnie w stanie spoczynku, pełnił służbę w Policji od dnia 20 lutego 1999 r. do dnia 17 stycznia 2015 r. W Komendzie Miejskiej Policji w [...] (dalej w skrócie: "KMP w [...]") pełnił służbę w okresie od dnia 20 lutego 1999 r. do 30 kwietnia 2003 r. W Komendzie Miejskiej Policji w [...] (dalej w skrócie: "KMP w [...]") pełnił służbę w okresie od 1 maja 2003 r. do dnia 28 lutego 2006 r. Z kolei w Komendzie Powiatowej Policji w K. (dalej w skrócie: "KPP w K.") funkcjonariusz pełnił służbę od dnia 1 marca 2006 r. do 17 stycznia 2015 r.

W toku niniejszego postępowania ponownie dokonano analizy akt osobowych funkcjonariusza oraz dokumentacji będącej na stanie archiwum Komendy Miejskiej Policji w [...] i [...] oraz Komendy Powiatowej Policji w K. Zwrócono się także do Wydziału ds. Ochrony Informacji Niejawnych Komendy Wojewódzkiej Policji w [...].

W ocenie organu zebrane w postępowaniu wyjaśniającym materiały nie potwierdziły pełnienia przez funkcjonariusza służby w okolicznościach uzasadniających podwyższenie wymiaru emerytury.

W szczególności, w zasobach archiwalnych KMP w [...] odnaleziono 24 notatniki służbowe funkcjonariusza. Żadne zawarte w nich zapisy nie pozwalały na stwierdzenie, że służba pełniona przez niego odbywała się w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Ponadto, dołączone zostały protokoły brakowania akt, w części obejmującej okres, w którym funkcjonariusz pełnił służbę w KMP w [...]. Na protokołach brakowania o nr 47, 132, 133, 172, 173, 276 widnieją teczki archiwalne, które mogłyby zawierać ewentualne informacje mogące mieć wpływ na prowadzone przez organ postępowanie to jest m.in.: "Wnioski, rozkazy o nagrodach i wyróżnieniach", "Ewidencja wyników pracy policjanta", "Czynności koordynacyjno - sprawdzające", "Notatki służbowe dot. zgłoszenia popełnionych wykroczeń", "Plany akcji, wytyczne", "Analizy, oceny, opinie", "Wydarzenia z udziałem policjantów", "Organizacja służby, "Analiza stanu bezpieczeństwa", "Materiały dotyczące organizacji i realizacji pracy operacyjnej", "Zabezpieczenie porządku publicznego", "Zlecenia, ustalenia na rzecz innych jednostek Policji", "Plany i sprawozdania okresowe", "Wyjaśnienia, informacje, interwencje dot. spraw osobowych", "Ogólnokrajowe i wojewódzkie operacje kontrolno - porządkowe", "Zabezpieczenie imprez i uroczystości lokalnych", "Ochrona obiektów i osób", "Notatniki służbowe", "Zabezpieczanie porządku publicznego na terenie działania jednostek", "Notatki służbowe, ustalenia, wywiady, raporty dot. zdarzeń i osób", "Zabezpieczanie imprez i uroczystości lokalnych, tras przejazdów, miejsc pobytu", "Rejestry interwencji". Akta te w związku z upływem okresu przechowywania na podstawie Jednolitego Rzeczowego Wykazu Akt Policji zostały przekazane do zniszczenia i wybrakowane.

Również analiza materiału odnalezionego w KMP w [...] nie potwierdziła pełnienia służby przez funkcjonariusza w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Dokonano kwerendy archiwalnej dokumentacji znajdującej się w archiwum KMP w [...] oraz dokonano przeglądu dokumentacji zgodnie ze spisem akt wytworzonych przez Sekcję (Wydział) Prewencji nr 1049, 1116, 1117, 1123, 1124, 1125, 1164, 1165, 1189, 1195, 1217, 1218, 1219, 1226, 1238, 1250, 1257, 1379, 1429, 1489, 1505, 1581, 1607, 1619, 1620, 1761, 1765, 1892, 1894, 1895, 1896. W powyższej dokumentacji nie stwierdzono wpisów dotyczących funkcjonariusza, poza informacjami dotyczącymi notatników służbowych. Zgodnie z obowiązującymi przepisami notatniki służbowe dotyczące strony zostały zarchiwizowane i wybrakowane. Do pisma dołączono spisy akt przekazanych.

Kolejną czynnością organu było dokonanie, na wniosek funkcjonariusza, analizy wskazanych przez niego interwencji, w szczególności kwestia ewakuacji po wybuchu gazu mieszkańców J. koło S., która miała miejsce w dniu 27 maja 2004 r. oraz udział w zamieszkach - blokadzie rolników w N. Analiza posiadanej dokumentacji nie wykazała również pełnienia służby w warunkach zagrożenia życia i zdrowia. Zaznaczono, że podstawowym źródłem informacji dotyczącym realizowanej służby jest notatnik służbowy, w którym dokumentowany jest przebieg służby policjanta, w tym zdarzenia i okoliczności służby stwarzające zagrożenia dla jego życia i zdrowia. Zgodnie z przepisami notatniki funkcjonariusza zostały zarchiwizowane i wybrakowane. Brak jest również wpisów dotyczących teczek zagadnieniowych z ewakuacji mieszkańców J. koło S. Inne przykładowo wymienione interwencje, podejmowane w [...], [...] i K., np. udział w zatrzymaniach, pościgach, awanturach domowych były już przedmiotem przeprowadzanych przez poszczególne jednostki kwerend archiwalnych, w których dokonywano analizy posiadanych materiałów źródłowych. Analiza posiadanej dokumentacji również nie wykazała pełnienia służby w warunkach zagrożenia życia i zdrowia. Organ wyjaśnił, że w zakresie działalności archiwalnej w Policji obowiązują przepisy wskazujące metody i formy brakowania dokumentacji, to jest zarządzenie Komendanta Głównego Policji (obecnie zarządzenie nr [...] z dnia 14 lipca 2016 r., wcześniejsze zarządzenie nr [...] z dnia 11 września 2008 r.), które szczegółowo określają sposób postępowania z materiałami archiwalnymi. Wskazane zdarzenia nie występują w posiadanej dokumentacji. Mogły one występować w materiałach w postaci rejestrów interwencji, teczek archiwalnych czy też notatników służbowych policjanta, które zgodnie z obowiązującymi przepisami zostały wybrakowane. Na potwierdzenie przeprowadzanych kwerend archiwalnych każdorazowo dołączano protokoły brakowania.

Kolejnym ustaleniom poddano okres odbywania kursu podstawowego przez funkcjonariusza w Ośrodku Szkolenia Policji w [...] w okresie 1 marca - 28 sierpnia 1999 r. Z uwagi na to, że Ośrodek Szkolenia Policji w [...] jest jednostką szkoleniową, która została zlikwidowana, zwrócono się do Wydziału ds. Ochrony Informacji Niejawnych KWP w [...], który jest w posiadaniu dokumentacji ośrodka. W toku czynności o dokonanie kwerendy w zakresie występowania okoliczności potwierdzających pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, wytypowano następujące teczki, mogące zawierać informacje dotyczące służby strony: Książki wydarzeń, Książki służby, Teczki - Zabezpieczanie porządku i bezpieczeństwa publicznego podczas imprez i uroczystości, Decyzje dot. wsparcia siłami Policji, Rozkazy dzienne Komendanta Ośrodka Szkolenia Policji w [...], Plany i dyslokacje służb, Plany i dyslokacje służby prewencyjnej. Materiały te z wyjątkiem Książek wydarzeń zostały wykazane jako wybrakowane. W Książce wydarzeń z lat 1998 - 1999 ujawniono zapisy dotyczące wyjazdu Kompanii II OSP w [...] na poszukiwania w rejon S. tj. 8 funkcjonariuszy - bez danych oraz zapis z dnia 28 maja 1999 r. dotyczący zakwaterowania funkcjonariuszy ze S. oraz śniadania dla policjantów biorących udział w działaniach w N. Brak danych funkcjonariuszy, którzy zostali wysłani na akcję. W świetle tych zapisów, organ przyjął, iż w akcji w N. brali udział funkcjonariusze ze [...], a nie słuchacze OSP w [...]. Stwierdzono również brak danych personalnych tych policjantów.

Ponadto, ponownie zweryfikowano wcześniejsze ustalenia to jest analizy Zbioru Czynności Policyjnych Elektronicznej Książki Służby Dyżurnego za okres od miesiąca września 2006 r. do grudnia 2012 r. Wygenerowano 737 rekordów zdarzeń, które następnie poddano analizie. Widniejące zapisy dotyczyły wydarzeń związanych z obsługą interwencji, kolizji i wypadków drogowych, ujawnionych przestępstw i zgłoszeń. W regenerowanych tabelach znajdują się dane dotyczące daty, osoby zgłaszającej, kwalifikacji zdarzenia, adresu, rodzaju i miejsca zdarzenia, w kolejnej natomiast przyjmującego zgłoszenie, skierowanego patrolu oraz sposobu zakończenia. W rubryce sposób zakończenia zdarzenia nie ma wpisów, które świadczyłyby o wykonywaniu przez danego funkcjonariusza czynności zagrażających jego życiu i zdrowiu, czy też zaistnieniu jakiejkolwiek tego typu sytuacji. Zapisy te najczęściej zawierały informacje typu: "sporządzono dokumentację procesową", "udokumentowano w notatniku służbowym", "sporządzono notatkę", "nie potwierdzono", "ukarano mandatem karnym", "zatrzymano na gorącym uczynku", "przekazano innym służbom", "pouczono", "doprowadzono do PDOZ w celu wytrzeźwienia", "udzielono informacji", "udzielono asysty, pomocy", doprowadzono do ZK/AS", "nie zastano uczestników", "przekazano komunikat", "zatrzymano w PDOZ". W żadnym z zapisów nie ujawniono zdarzeń, w których funkcjonariusze KPP w K. - strona oraz drugi funkcjonariusz pełniący służbę w patrolu mieli pełnić służbę w warunkach nieprzeciętnego narażenia na utratę życia lub zdrowia. Czynności te wykonano z uwzględnieniem przepisów regulujących przedmiotowe zagadnienie.

Pozostałe, wcześniejsze ustalenia wykonane w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, a które nie wymagały uzupełnienia odnosiły się do przeprowadzonego przeglądu 28 notatników służbowych funkcjonariusza, które nie zostały wybrakowane. Każdy z zapisów był szczegółowo analizowany pod kątem zaistnienia sytuacji potwierdzającej pełnienie służby w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu (zapisy zawarte w przedmiotowych notatnikach służbowych to jest poszczególne daty i informacje zostały ujęte w piśmie z dnia 13 lipca 2016 r. l. dz. [...], karta nr 194 - 216). W notatnikach służbowych policjanta ujawniono zapisy dotyczące pełnionych przez niego służb, a w szczególności dane uczestników interwencji, liczbę kontrolowanych pojazdów i kierujących tymi pojazdami, dane dotyczące konwojowania osób, legitymowania osób, zatrzymywania sprawców przestępstw i wykroczeń. Przy żadnym z zapisów nie odnotowano sytuacji zagrażającej życiu lub zdrowiu funkcjonariusza.

W KPP w K. dokonano kwerendy dokumentacji archiwalnej, między innymi poddano kwerendzie spisy akt przekazanych do archiwum oraz protokoły brakowania dokumentacji niearchiwalnej kat. "B". Zgodnie ze spisem akt przekazanych nr 115, wynika, że notatnik policjanta za rok 2006 został przekazany do archiwum KPP w K., natomiast protokół brakowania dokumentacji niearchiwalnej kat. "B" o nr 124 potwierdza jego wybrakowanie. Spis nr 99 potwierdza przekazanie do archiwum KPP czternastu sztuk notatników służbowych strony za lata 2006 - 2007. Protokół brakowania potwierdza ich wybrakowanie. Kolejny spis akt przekazanych o nr 94 dotyczy przekazania do archiwum jedenastu sztuk notatników służbowych strony za rok 2006, natomiast protokół brakowania świadczy o wybrakowaniu przedmiotowych notatników służbowych. Kolejny spis o nr 113 potwierdza przekazanie do archiwum KPP w K. sześciu sztuk notatników służbowych strony za lata 2007 - 2008, które to również zostały wybrakowane (protokół brakowania o nr 147).

Analizie poddane również zostały materiały dostępne w Posterunku Policji w S., gdzie funkcjonariusz pełnił służbę w okresie od 10 maja 2010 r. do 30 kwietnia 2013 r. Była to głównie dokumentacja zebrana w ramach procedury "Niebieskiej Karty", m. in. notatki z podejmowanych interwencji w rodzinach objętych nadzorem Policji. W dokumentacji tej brak jest jakichkolwiek informacji na temat podejmowania przez funkcjonariusza czynności w warunkach zagrożenia życia lub zdrowia. Materiały za okres od 10 maja 2010 r. do 31 grudnia 2012 r. zostały przekazane do archiwum KPP K. spisem akt przekazanych nr 171 z dnia 8 listopada 2013 r., natomiast dokumentacja wskazana we wcześniejszym piśmie PP S. (l.dz. [...]) z dnia 12 listopada 2015 r. to jest za okres 1 stycznia 2013 r. do 30 kwietnia 2013 r. została przekazana do archiwum KPP K. spisem akt przekazanych nr 202 z dnia 4 kwietnia 2016 r. W przekazanej dokumentacji nie ujawniono zapisów dotyczących funkcjonariusza a w szczególności podejmowania przez niego czynności służbowych w warunkach szczególnego zagrożenia życia lub zdrowia.

Dokumentacja przekazana spisem akt przekazanych nr [...] z zakresu "prewencyjnego", a więc dotycząca zabezpieczania porządku publicznego, doprowadzania osób, innych zleconych czynności została wybrakowana (Protokół brakowania nr [...]). Brakowaniu nie uległy pozostałe pozycje dotyczące akt kontrolnych prowadzonych postępowań przygotowawczych, które posiadają "wyższą" kategorię archiwalną przechowywania, a które nie dotyczą powyższych zagadnień. Przeanalizowane zostały teczki ze Spisu akt przekazanych nr [...] o nazwach: "Patologie społeczne, alkoholizm, przemoc w rodzinie" oraz "Zabezpieczenie porządku publicznego na terenie działania jednostki", pozostałe dotyczyły w głównej mierze akt kontrolnych postępowań przygotowawczych (kserokopia spisu w aktach sprawy). Wymienione teczki z materiałami, w których mogłyby znajdować się informacje związane z przedmiotową problematyką zawierają m.in. notatki urzędowe funkcjonariuszy, notatki dotyczące zdarzeń z udziałem kibiców, zgromadzeń publicznych, kontroli drogowych, plany wzmożonych działań na terenie PP S., interwencji, zakłócania spokoju publicznego, plany działań porządkowo - kontrolnych. W przekazanej przez PP S. do archiwum KPP K. dokumentacji nie ujawniono zapisów dotyczących funkcjonariusza, a w szczególności podejmowania przez niego czynności służbowych w warunkach szczególnego zagrożenia życia lub zdrowia.

Analizując akta osobowe funkcjonariusza organ zwrócił uwagę że w ostatnich trzech latach służby, za które ubiega się o podwyższenie emerytury, to jest w okresie od 25 lipca 2012 r. do 1 października 2012 r. funkcjonariusz korzystał z urlopu macierzyńskiego oraz urlopu macierzyńskiego dodatkowego, następnie w okresie od 1 lipca 2013 r. do 30 września 2013 r. przebywał na urlopie wychowawczym, a od 16 stycznia 2014 r. do momentu zwolnienia ze służby (z dniem 17 stycznia 2015 r.) na rocznym nieprzerwanym zwolnieniu lekarskim.

Funkcjonariusz złożył zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji zarzucając m.in. naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a tym samym zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym zgłoszonych twierdzeń i zarzutów oraz zaniechania przesłuchania świadków; art. 218 § 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przed wydaniem zaświadczenia postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie. Zdaniem funkcjonariusza organ pierwszej instancji nie podjął czynności mających na celu wykorzystanie wszystkich możliwych środków dowodowych, m.in. odnośnie kwestii zdarzenia związanego w wybuchem gazu w miejscowości J. S.; nie wskazał, czy poddano analizie wydawane od roku 1999 przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] rozkazy personalne dotyczące służby policjantów województwa pomorskiego. W przypadku analizy Zbioru Czynności Policyjnych Elektronicznej Książki Służby Dyżurnego, organ również nie wykorzystał wszystkich dostępnych środków dowodowych. Zdaniem strony, skoro organ ustalił, że pełnił on służbę z drugim funkcjonariuszem, to nie przesłuchanie tego funkcjonariusza oraz nie poddanie analizie dokumentacji dotyczącej drugiego funkcjonariusza należy jego zdaniem ocenić jako sprzeczne z wyżej wymienionymi przepisami. Zarzucono organowi brak obiektywizmu i rzetelności w gromadzeniu materiałów dowodowych.

Postanowieniem nr [...] z dnia 7 czerwca 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ odwoławczy przywołując dotychczasowy przebieg postępowania wskazał, że w wyniku podjętych czynności po ponownym przeanalizowaniu przedmiotowej sprawy, uwzględniając cały zabrany w sprawie materiał dowodowy organ pierwszej instancji słusznie odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zaświadczenie, w przeciwieństwie do decyzji administracyjnej, nie rozstrzyga indywidualnej sprawy administracyjnej. Jego istotą jest jedynie urzędowe poświadczenie istniejącego stanu prawnego lub faktycznego. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym. Art. 218 § 2 k.p.a. daje możliwość przeprowadzenia przez organ, przed wydaniem zaświadczenia, postępowania wyjaśniającego, jednak tylko w niezbędnym zakresie. Winno się ono ograniczać jedynie do ustalenia źródeł danych a następnie stwierdzenia, czy posiadane przez organ dane odnoszą się do wnioskodawcy i potwierdzają zaistnienie określonego stanu faktycznego lub też danego stanu prawnego. Zaświadczenie, jest aktem wiedzy, a nie woli organu. Organ nie zgodził się z zarzutem funkcjonariusza, iż organ winien oprzeć wydanie zaświadczenia na podstawie dokumentacji, której nie posiada, gdyż z mocy prawa organ był obowiązany tą dokumentację archiwizować. Ponadto podkreślono, że organy administracji nie mają obowiązku ustalania, rozpytywania i przesłuchiwania osobowych źródeł dowodowych zgodnie z żądaniem funkcjonariusza. Organ może przed wydaniem zaświadczenia przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Prowadzenie takiego postępowania wyjaśniającego może się opierać jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Nie jest zatem dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Organ odwoławczy poparł stanowisko organu pierwszej instancji, w którym wskazano, że należy podkreślić różnicę między potencjalnym niebezpieczeństwem jakie niesie za sobą służba w Policji dla każdego policjanta, a szczególnym niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia przy podejmowaniu czynności służbowych.

Organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślił, że Policja jako uzbrojona formacja służąca społeczeństwu zobowiązana jest strzec bezpieczeństwa państwa i jego obywateli nawet z narażeniem życia. Potencjalne zatem niebezpieczeństwo utraty życia (a w konsekwencji także zdrowia) narażony jest niejako "z definicji" każdy policjant w trakcie swojej służby w Policji. W tej sytuacji nie wszystkie czynności w ramach pełnienia służby w Policji (np. interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego, zabezpieczenia, zatrzymania, czynności dochodzeniowo-śledcze czy operacyjno-rozpoznawcze uzasadniają podwyższenie emerytury) można uznać za czynności podejmowane w sytuacjach "istnienia zagrożenia życia lub zdrowia", a tylko takie, które wiążą się z ich wykonywaniem w warunkach szczególnego (nieprzeciętnego, wyjątkowego, zintensyfikowanego) narażenia danego funkcjonariusza na utratę zdrowia a nawet życia danego funkcjonariusza.

Sam fakt pełnienia służby polegającej na podejmowaniu interwencji w zakresie ochrony osób i mienia oraz przywracania porządku publicznego nie stanowi spełnienia przesłanki określonej w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r.

Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji postąpił zgodnie z art. 219 k.p.a., a zatem wydał postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Wydając przedmiotowe postanowienie szczegółowo ustalił zakres temporalny żądania funkcjonariusza, wyjaśnił szczegółowo przeprowadzone czynności w sprawie wydania zaświadczenia i wymienił dokumenty, na których się oparł oraz odniósł się do zapisów w nich zawartych i wskazał, że nie pozwoliły one na uznanie, że służba była pełniona w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu.

W skardze na wyżej wskazane postanowienie organu odwoławczego skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] T. K. wnosząc o uchylenie wydanych postanowień podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, to jest:

- art. 217 § 2 k.p.a. polegające na stwierdzeniu braku podstaw do wydania funkcjonariuszowi zaświadczenia potwierdzającego okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, w sytuacji, gdy zostały spełnione wszystkie ustawowe przesłanki do jego wydania;

- art. 218 § 2 k.p.a. polegające na przeprowadzeniu nieprawidłowego postępowania wyjaśniającego z uwagi na fakt, iż organ pierwszej instancji w sposób nieuprawniony poddał dokumentację badaniu pod kątem spełnienia przesłanki "bezpośredniości", "realności" i "konkretności" zagrożenia w sytuacji, gdy organ nie był do tego uprawniony;

- art. 218 § 2 k.p.a. polegające na przeprowadzeniu nieprawidłowego postępowania wyjaśniającego z uwagi na fakt, iż nie przeprowadzono innych dowodów, np. z dokumentacji cyfrowej oraz zeznań świadków.

W ocenie skarżącego niezrozumiałym jest sytuacja, w której organ

administracji nie przeprowadza w sposób należyty postępowania wyjaśniającego, nie

korzystając przy tym z dokumentacji załączonej przez skarżącego, a także nie przeprowadza dowodu z zeznań świadków.

Ponadto, organ pierwszej instancji w sposób nieuprawniony poddał analizie dokumentację pod kątem spełnienia przesłanki "bezpośredniości", "realności" i "konkretności" zagrożenia w sytuacji, gdy nie był do tego uprawniony. Organ wydający zaświadczenie nie może dokonywać oceny podanych przez funkcjonariusza przykładów interwencji pod kątem spełnienia nieostrej przesłanki "szczególnego zagrożenia", winien bowiem tylko ustalić, czy dana czynność lub interwencja była podejmowana w sytuacji, w której istniało potencjalne zagrożenie życia lub zdrowia.

Zdaniem skarżącego, pojęcie zagrożenia chronionego dobra wiąże się nie tylko z wywołaniem dla niego niebezpieczeństwa, czyli z konkretnym narażeniem tego dobra na naruszenie, ale również z jego abstrakcyjnym zagrożeniem.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do uznania zasadności zawartych w niej argumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia 7 czerwca 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w K. nr [...] z dnia 27 kwietnia 2017 r. o odmowie wydania skarżącemu zaświadczenia potwierdzającego wykonywanie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu jest zgodne z prawem.

Kwestie pełnienia służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej, reguluje przepis art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2015 r., poz. 900 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz.U. Nr 86, poz. 734 ze zm.), dalej zwanego "rozporządzeniem".

Natomiast w myśl § 14 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarne oraz ich rodziny (Dz.U. z 2015 r., poz. 1148 ze zm.), środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub Państwowej Straży Pożarnej, wydane na żądanie funkcjonariusza.

Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń uregulowane zostało w przepisach Działu VII (art. 217 i n.) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Regulacje te znajdują zastosowanie również w postępowaniu o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby przez funkcjonariusza Policji w warunkach szczególnie zagrażających zdrowiu i życiu.

Organy orzekając o odmowie wydania zaświadczenia o treści sformułowanej we wniosku skarżącego z dnia 16 stycznia 2015 r., rozpatrując ten wniosek procedowały zatem w oparciu o przepisy k.p.a., regulujące instytucję zaświadczenia.

Przepis art. 217 § 2 k.p.a. stanowi, że zaświadczenie wydaje się, jeżeli:

1. urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;

2. osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zgodnie z art. 217 k.p.a. mianem zaświadczenia można określić urzędowe poświadczenie określonych faktów lub stanu prawnego. Za jego pomocą organ stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy. Zaświadczenie jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego.

Celem postępowania o wydanie zaświadczenie jest więc potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego. Odmowa wydania zaświadczenia następuje w przypadku braku interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie, w przypadku niewłaściwości organu oraz w sytuacji, gdy nie można wydać zaświadczenia o żądanej treści, czy to ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów, czy to ze względu na wyraźne zakazy ustanowione w przepisach prawa.

Skoro zaświadczenie ma być potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, wydanie zaświadczenia w sytuacji wątpliwości co do tych faktów bądź stanu prawnego i istnienia sporu w tym zakresie nie powinno mieć miejsca. Mając na uwadze "naturę" zaświadczenia (która w istocie sprowadza się do przeniesienia danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów danych) w judykaturze zwrócono uwagę, że jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony jest niemożliwe (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 listopada 1998 r., sygn. akt III SA 1282/97, System Informacji Prawnej Lex nr 37646). Jeżeli zatem kwestia objęta żądaniem zaświadczenia budzi wątpliwości organ powinien odmówić wydania zaświadczenia. Zaświadczenia nie może rozstrzygać bowiem żadnych kwestii spornych. Skoro zaświadczenie ma być oparte na dokumentach, zatem to co ma potwierdzać musi być oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów.

Co prawda przepis art. 218 § 2 k.p.a. dopuszcza do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie przed wydaniem zaświadczenia, ale pamiętać należy, że postępowanie to spełnia tylko pomocniczą rolę w ustaleniu treści zaświadczenia, bo główną rolę - art. 218 k.p.a. - przypisuje danym wynikającym z ewidencji, rejestru, wykazu, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami, a będących w posiadaniu organu. Tym samym nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przedmiotem postępowania wyjaśniającego mogą być bowiem wyłącznie okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Postępowanie to ma zatem na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego (zob. w tej materii: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt I OSK 104/09).

Należy w tym miejscu wskazać, że wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. (sygn. akt U 12/13; publ. OTK-A 2014/5/56) § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 oraz z 2012 r. poz. 1205) w zakresie, w jakim stanowił o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia został uznany za niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013 r. poz. 667, 675, 1623 i 1717) oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z brzmieniem § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. (uwzględniającym powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r.) emeryturę podwyższa się 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych:

1. podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia;

2. uczestniczył, co najmniej przez 30 dni w ciągu roku, w fizycznej ochronie osób lub mienia w warunkach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia;

3. brał bezpośredni udział w działaniach ratowniczych, w tym ratowniczo-gaśniczych, lub bezpośrednio tymi działaniami na miejscu zdarzenia kierował - co najmniej przez 30 dni w ciągu roku;

4. brał udział, co najmniej przez 8 miesięcy w ciągu roku, w stałym wypełnianiu zadań w zakresie bezpośredniej ochrony i opieki nad osadzonymi:

a) w oddziałach dla nosicieli wirusa HIV, dla osadzonych wymagających stosowania szczególnych środków leczniczo-wychowawczych i osadzonych szczególnie niebezpiecznych w okresie do dnia 31 sierpnia 1998 r. lub

b) w oddziałach dla osadzonych niebezpiecznych i w oddziałach terapeutycznych dla skazanych z zaburzeniami psychicznymi lub upośledzonymi umysłowo, o których mowa odpowiednio w art. 88 § 3 i art. 96 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (...) - po dniu 1 września 1998 r.

W przypadku skarżącego, z uwagi na charakter pełnionej przez niego służby, w sprawie miał znaczenie pkt 1 powołanego wyżej przepisu.

Z brzmienia wskazanego przepisu wynika zatem, że zagrożenie dla życia lub zdrowia, o którym tam mowa, powinno mieć charakter szczególny, a nie być jedynie normalnym następstwem służby. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, który stwierdził, że zwrot "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" odnosi się do kwalifikacji zagrożenia per se, rozumianej jako stwierdzenie istnienia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, a miało charakter wyjątkowy.

Należy przy tym zauważyć, że wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, służba w Policji, z uwagi na podstawowe zadania realizowane przez tę formację, sama w sobie związana jest z ryzykiem wystąpienia wielu potencjalnych zagrożeń dla życia lub zdrowia funkcjonariuszy. Zagrożenia te dotyczą wszystkich policjantów, bowiem każdy funkcjonariusz Policji przed podjęciem służby ślubuje m.in. strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem życia (art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji).

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy odmawiając wydania zaświadczenia potwierdzającego fakt pełnienia przez skarżącego służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, wykazały w sposób wyczerpujący, że przeprowadzona analiza akt osobowych oraz dokumentacji będącej w dyspozycji właściwych komórek organizacyjnych nie wykazała istnienia dowodów (dokumentów), potwierdzających, że skarżący w podanym we wniosku okresie w trakcie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku czynności w sytuacjach, w których istniało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia.

Organ zwrócił się do jednostek organizacyjnych, w których skarżący pełnił służbę oraz tych, które mogły być w posiadaniu dokumentacji, o udzielenie informacji, czy skarżący podejmował czynności uzasadniające prawo do podwyższenia emerytury, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Analiza uzyskanych informacji oraz kwerenda zgromadzonej przez organ dokumentacji doprowadziła organ do wniosku, że brak jest danych mogących stanowić podstawę wydania wnioskowanego zaświadczenia. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że szczegółową kwerendą objęto okres pełnienia przez skarżącego służby w latach 1999 - 2015. Mając zaś na względzie braki określonej dokumentacji z powodu jej wybrakowania należy zauważyć, że w istocie brakowanie dokumentów może utrudniać, bądź nawet uniemożliwić uzyskanie potwierdzenia wykonywania przez funkcjonariusza określonych czynności. Tym niemniej w sytuacji, gdy brakowanie dokumentacji znajduje oparcie w przepisach obowiązującego prawa - a tak jest w rozpoznawanej sprawie - Sąd nie ma podstaw by obarczać odpowiedzialnością za powyższe organ administracji publicznej, zarzucając mu brak rzetelności w gromadzeniu materiału dowodowego.

Należy również mieć na uwadze, że w ramach postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. nie przeprowadza się postępowania dowodowego, o którym mowa w skardze. Zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadków funkcjonariuszy na okoliczność istnienia dokumentacji zawierającej dane co do czynności służbowych wykonywanych przez skarżącego w przeszłości nie jest zatem trafny.

Organ nie mógł również wydać zaświadczenia w oparciu o przywołany przez skarżącego przy pierwszym jego zażaleniu wniesionym pismem z dnia 23 lipca 2015 r. wykaz zdarzeń i sytuacji, w których skarżący brał udział jako policjant, bowiem, jak wskazano wcześniej, w postępowaniu w sprawie wydania zaświadczenia organ nie może dokonywać jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Tymczasem pismo skarżącego z dnia 23 lipca 2015 r. jest dokumentem prywatnym. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 3 października 2000 r. (sygn. I CKN 804/98; System Informacji Prawnej LEX nr 50890) z dokumentem prywatnym nie wiąże się z domniemanie prawne, że jego treść przedstawia rzeczywisty stan rzeczy. Należy mieć na uwadze, że z przedstawionego przez skarżącego wykazu czynności mających miejsce w toku pełnienia służby nie można jeszcze wywodzić, że w każdym przypadku w czasie ich realizacji występowało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia funkcjonariusza. Dodatkowo należy zauważyć, że organ pierwszej instancji zweryfikował wskazane zestawienie stwierdzając, iż wymienione we wskazanym piśmie zdarzenia nie mają odzwierciedlenia w posiadanej przez ten organ dokumentacji.

Ponadto, jak już wyżej podkreślono, skoro brak jest udokumentowanych zdarzeń, potwierdzających wystąpienie okoliczności wskazanych w art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), to jedyną możliwą formą załatwienia wniosku skarżącego było wydanie przez organ pierwszej instancji, na podstawie art. 219 k.p.a., postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, a przez organ odwoławczy - utrzymanie tego postanowienia w mocy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie postanowienia naruszają prawo (zob.: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).