Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 2787/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Jerzy Sulimierski Sędziowie NSA - Anna Łukaszewska-Macioch -Maria Wiśniewska (spr.) Protokolant -Anna Jurak po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2004 r. sprawy ze skargi E. B. i C. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2002 r. nr [...] w przedmiocie ekwiwalentu za mienie pozostawione za granicą 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty Powiatu W. z dnia [...] września 2002 r., nr [...]; 2. stwierdza, że wymienione decyzje w pkt 1 wyroku nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania E. B. i C. L. od decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] września 2002 r., nr [...] (znak: [...]), którą odmówiono im stwierdzenia przysługiwania uprawnień do zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Państwa Polskiego w miejscowości O. na pokrycie opłat za użytkowanie wieczyste lub ceny sprzedaży działki budowlanej oraz ceny sprzedaży położonych na niej budynków lub lokali stanowiących własność Skarbu Państwa, decyzją nr [...] (znak: [...]) z dnia [...] października 2002 r., utrzymał w mocy wymienioną decyzję.

W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne:

E. B. i C. L. złożyli wniosek o przyznanie ekwiwalentu za nieruchomość pozostawioną przez P. L. na terenach nie wchodzących w skład obecnego obszaru Państwa Polskiego. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] marca 2002 r., sygn. akt [...], spadek po P. L. nabył w całości jego syn J. L.. Z kolei według postanowienia Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] października 2000 r., sygn. akt [...], spadek po J. L. nabyli: C. L. (syn) oraz E. B. (córka) po 1/2 części każde z nich, z tym że M. L. (żonie spadkodawcy) przysługuje prawo dożywotniego użytkowania na 1/3 części spadku.

Kwestię roszczeń odszkodowawczych za mienie nieruchome pozostawione na terenach nie wchodzących w skład obecnego obszaru Państwa Polskiego reguluje obecnie art. 212 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.; zwanej dalej u.g.n.). Zgodnie z tym artykułem osobom, które w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r., pozostawiły majątek nieruchomy na terenach nie wchodzących w skład obecnego obszaru Państwa, a które na mocy umów międzynarodowych zawartych przez państwo mają otrzymać ekwiwalent za mienie pozostawione za granicą - zalicza się wartość mienia nieruchomego na pokrycie opłat za użytkowanie wieczyste lub ceny sprzedaży działki budowlanej oraz ceny sprzedaży położonych na niej domów, budynków lub lokali,

stanowiących własność Skarbu Państwa. Zaliczenie wartości nieruchomości, o których mowa w ust. 1 powołanego przepisu, następuje na rzecz właściciela tych nieruchomości lub wskazanej przez niego jednej osoby uprawnionej do dziedziczenia ustawowego (art. 212 ust. 4 u.g.n.). W razie śmierci właściciela nieruchomości pozostawionych za granicą, uprawnienia wynikające z art. 212 ust. 1 u.g.n. przysługują łącznie wszystkim jego spadkobiercom lub jednemu z nich, wskazanemu przez pozostałe osoby uprawnione (art. 212 ust. 5 u.g.n.). Wynika z tego, że ustawodawca zawęził krąg osób uprawnionych do ekwiwalentu wyłącznie do bezpośrednich spadkobierców właściciela. Ponadto należy odróżnić majątkowe prawo własności podlegające dziedziczeniu, od uprawnienia do zaliczenia pozostawionej nieruchomości na rzecz opłat, o których mowa w art. 212 u.g.n. Zakres podmiotowy tego drugiego został przez ustawodawcę ograniczony do właściciela nieruchomości lub wskazanej przez niego osoby uprawnionej do dziedziczenia ustawowego po nim, a po jego śmierci do jego bezpośrednich spadkobierców. Należy więc zgodzić się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że prawo do ekwiwalentu po śmierci właściciela mienia pozostawionego poza granicami kraju mają tylko jego bezpośredni spadkobiercy i roszczenia ich wygasają z chwilą śmierci. Zatem uprawnienie, które przysługiwało do chwili śmierci J. L. nie może być zrealizowane przez jego spadkobierców.

E. B. i C. L. zaskarżyli wskazaną wyżej decyzję Wojewody [...] do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze wnieśli o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem i zarzucili błędność stanowiska organów, że uprawnienie do ekwiwalentu po śmierci właściciela mienia pozostawionego poza granicami państwa mają tylko bezpośredni spadkobiercy i uprawnienia wygasają z chwilą ich śmierci. Takie stanowisko nie jest zgodne z art. 212 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami i przepisami kodeksu cywilnego o spadkobraniu oraz z art. 64 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto podniósł, że stanowisko wyrażone w decyzji znajduje swoje oparcie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia

2 czerwca 1992 r., sygn. akt SA/Ka 379/92 oraz w opinii wydanej w tej sprawie przez profesorów Adama Jaroszyńskiego, Lecha Falandysza i Huberta Izdebskiego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, będąc z dniem 1 stycznia 2004 r. – na postawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) – Sądem właściwym do rozpoznania skargi E. B. i C. L., zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Z przepisów art. 212 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.) wynika, że na pokrycie opłat za użytkowanie wieczyste lub ceny sprzedaży działki budowlanej oraz ceny sprzedaży położonych na niej budynków lub lokali stanowiących własność Skarbu Państwa osobom, które w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r. pozostawiły nieruchomości na terenach nie wchodzących w skład obecnego obszaru państwa, a które na mocy umów międzynarodowych zawartych przez państwo miały otrzymać ekwiwalent za mienie pozostawione za granicą, zalicza się wartość pozostawionych nieruchomości. W razie śmierci właściciela nieruchomości pozostawionych za granicą, uprawnienia, o których była mowa, przysługują łącznie wszystkim jego spadkobiercom lub jednemu z nich, wskazanemu przez osoby uprawnione. Oznacza to, że prawo do zaliczenia wartości pozostawionych nieruchomości jest prawem majątkowym i przechodzi na spadkobierców. Zgodnie z art. 922 § 1 k.c., do spadku należą prawa i obowiązki, które zmarły miał w chwili śmierci. Z jakiegokolwiek przepisu ustawy z 1997 r. o gospodarce nieruchomościami nie wynika, że niezrealizowane prawo, które nabył spadkobierca w związku ze śmiercią byłego właściciela nieruchomości, nie przechodzi na kolejnych spadkobierców. Podkreślił to wyraźnie Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 15 stycznia 1993 r. I CRN 162/92 (nie publik.) oraz w uchwale z dnia 7 czerwca 1994 r. III CZP 77/94 (OSNC z 1994 r. nr 12, poz. 239). Stanowisko to podziela skład orzekający w niniejszej sprawie. Wprawdzie przytoczone wypowiedzi Sądu Najwyższego miały miejsce pod rządami ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 30, poz. 127), niemniej jednak zachowały aktualność również pod rządem ustawy z 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, skoro ustawodawca przyjął w niej poprzednie rozwiązanie kwestii zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionej na terenach nie wchodzących w skład obecnego obszaru państwa.

Podkreślić należy, że zagadnieniem ograniczenia kręgu spadkobierców zajmował się również Trybunał Konstytucyjny. W świetle orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, ograniczenie kręgu uprawnionych spadkobierców ustawowych tylko do bezpośrednio dziedziczących po właścicielu pozostawionego mienia należy uznać za sprzeczne z konstytucją. Wskazać tu przykładowo można na kategoryczne stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zajęte w wyroku z dnia 31 stycznia 2001 r. w sprawie P 4/99 (OTK nr 1 z 2001 r., poz. 5). W wyroku tym Trybunał stwierdził, że “art. 64 ust. 1 konstytucji odczytywany w kontekście innych przepisów mówiących o dziedziczeniu (art. 64 ust. 2 i art. 21 ust. 1 konstytucji), stanowi podstawę publicznego prawa podmiotowego, którego treścią jest gwarantowana konstytucyjnie wolność nabywania mienia, jego zachowania oraz dysponowania nim". Dziedziczenie zaś, podkreślił Trybunał, polega na tym, że prawo własności (a także wszelkie inne prawa majątkowe) przysługujące osobie fizycznej nie wygasa z chwilą jej śmierci. Trwa zatem nadal, co zakłada przejście tego prawa na inną osobę lub osoby. Konstytucyjna gwarancja prawa dziedziczenia [...] uzasadnia zakaz arbitralnego przejmowania przez państwo (inne podmioty prawa publicznego) własności osób zmarłych.

Wychodząc z przedstawionych założeń i wniosków stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem art. 212 ust. 1 i 5 ustawy z 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd orzekł, jak w sentencji.