Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1810/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 124b ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 2147
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 141 § 4, art. 185 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant starszy asystent sędziego A. S. po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2018 r. sygn. akt VIII SA/Wa 674/17 w sprawie ze skargi R. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do czasowego udostępnienia nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz R. D. kwotę 700 (siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 674/17 oddalił skargę R. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do czasowego udostępnienia nieruchomości.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Wnioskiem z 5 maja 2016 r. K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej jako "Spółka" lub "wnioskodawca") wystąpiła do Starosty K. (dalej jako "organ I instancji" lub "Starosta") o wydanie decyzji administracyjnej w trybie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.; dalej: "u.g.n.") w przedmiocie zezwolenia na zajęcie części nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] i [...], położonych w miejscowości W., gmina K., stanowiących własność R. D., w celu dojazdu do sąsiedniej działki nr [...] dla przeprowadzenia przez nią odcinka sieci kanalizacyjnej i wybudowania urządzeń niezbędnych do odbioru ścieków oraz w celu dostępu do przebiegającego przez działki nr [...] i [...] odcinka sieci kanalizacyjnej (już istniejącej) w zakresie niezbędnym do jej eksploatacji, a także do urządzeń planowanych do wykonania na działce nr [...] oraz przesyłu z niej ścieków.

W toku postępowania wyjaśniającego Starosta wystąpił do wnioskodawcy o doprecyzowanie zakresu planowanych do wykonania robót w celu ustalenia charakteru mającego nastąpić ograniczenia. W piśmie z 9 lutego 2017 r. Spółka wskazała, że zostanie wykonany montaż trójnika na rurociągu zlokalizowanym na działce nr [...] w granicy z działką nr [...], co spowoduje, że kolektor będzie posiadał dodatkowe odejście o średnicy 40 mm umożliwiające odprowadzenie ścieków od dodatkowego użytkownika.

Decyzją z [...] marca 2017 r. Starosta, działając na podstawie art. 124 b u.g.n.

1) zobowiązał skarżącą do udostępnienia ww. nieruchomości Spółce, na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy licząc od dnia uprawomocnienia się decyzji, w celu: - dojazdu do działki nr [...] pasem gruntu o szer. 3 m i długości 15 m tj. pow. 45 m2 w działce nr [...] oraz pasem gruntu o szer. 3 m i długości 17 m tj. pow. 51 m2 w działce nr [...];

- zapewnienia dostępu do biegnącego na działkach nr [...] i [...] rurociągu kanalizacji ciśnieniowej średnicy 40 mm w celu jego modernizacji poprzez zamontowanie na rurociągu (w granicy działek nr: [...] i [...]) trójnika umożliwiającego odprowadzenie ścieków z działki nr [...] oraz zgody na przesył ścieków przez działki nr [...] i [...];

2) zobowiązał Spółkę do wypłaty odszkodowania za udostępnienie nieruchomości oraz szkody powstałe na skutek wykonanych prac, w wysokości uzgodnionej ze skarżącą jako właścicielką nieruchomości.

Jednocześnie Starosta wskazał, że obszar nieruchomości, na którym następuje ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości został wskazany na załączniku graficznym do niniejszej decyzji, który stanowi jej integralną część.

W odwołaniu wniesionym od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła organowi I instancji ustalenie dostępu w celach związanych z remontem rurociągu w sposób bezprawny, mimo braku tytułu prawnego, niedopuszczalne zezwolenie na wybudowanie 4 m nowego odcinka rurociągu, bezprawne umożliwienie dojazdu w sytuacji braku stosownej umowy z właścicielem oraz brak zgodności decyzji i mapy ze stanem faktycznym.

Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wskazując, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia wypełniają przesłanki o jakich mowa w art. 124b u.g.n. W ocenie Wojewody, zgromadzony materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, że na nieruchomości skarżącej znajdują się urządzenia, które nie stanowią części składowej tej nieruchomości gruntowej. Wnioskodawcą i inwestorem jest Spółka, za pośrednictwem której Gmina K. realizuje swoje zobowiązania w zakresie kanalizacji poprzez sukcesywną rozbudowę sieci zgodnie z decyzjami o lokalizacji inwestycji celu publicznego: nr [...] z [...] grudnia 2005 r., oraz z [...] grudnia 2014 r., które jako niezaskarżone w trybie administracyjnym stały się ostateczne. Powyższe stanowi podstawę do uznania uprawnienia Spółki do wystąpienia z wnioskiem w tej sprawie. Wymagane w rozpatrywanym postępowaniu rokowania zostały przeprowadzone i udokumentowane w stopniu wystarczającym. Organ I instancji szczegółowo opisał, jakie czynności zostaną wykonane w ramach planowanych robót i opis ten stanowi dla wnioskodawcy katalog zamknięty, poza który wykroczyć nie może. Zakres orzeczonego ograniczenia obejmuje wyłącznie dojazd do działki nr [...] pasem gruntu o szerokości 3 m i długości 15 m, tj. pow. 45 m2 w działce nr [...] oraz pasa gruntu o szerokości 3 m i długości 17 m, tj. pow. 51 m2 w działce nr [...] oraz zapewnienie dostępu do biegnącego na działkach nr [...] i [...] rurociągu kanalizacji ciśnieniowej średnicy 40 mm w celu jego modernizacji poprzez zamontowanie w granicy działek [...] i [...] trójnika umożliwiającego odprowadzenie ścieków z działki nr [...].

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca, która pismem z 30 sierpnia 2017 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z 1 lutego 2018 r. skarżąca zawarła uzupełnienie skargi, wskazując, że na budowę przyłącza kanalizacyjnego w 2011 r. nie dokonano wywłaszczenia na ww. działkach. Nie wydano również wówczas decyzji na zajęcie przedmiotowych nieruchomości na czas budowy przedmiotowego przyłącza. Organy błędnie też twierdzą, że przyłącze do domu jednorodzinnego jest inwestycją celu publicznego. Nadto skarżąca dodała, że wznowiono postępowanie administracyjne dotyczące lokalizacji sieci kanalizacyjnej i wodociągowej na podstawie których wydano decyzje na zajęcie działek nr [...] i [...]. Wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego zajmuje się wyjaśnieniem niezgodności map projektowych przyłącza kanalizacyjnego na przedmiotowych działkach. Nadto dodała, że w miejscu zajęcia nieruchomości działki nr [...] ma wybudować budynek gospodarczy i uzyskała już warunki zabudowy.

Na rozprawie bezpośrednio poprzedzającej wydanie zaskarżonego wyroku pełnomocnik Spółki wyjaśnił, że realizacja przedsięwzięcia budowy kanalizacji na działce nr [...] ma być wybudowana w ramach tego samego projektu i tej samej inwestycji, która została już zrealizowana na działkach skarżącej. Podniósł, że kanalizacja, która została wykonana dochodzi do granicy ewidencyjnej działki skarżącej. Nadto wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów stanowiących oświadczenia skarżącej i właściciela działki nr [...] (wyrażające zgodę na prowadzenie robót na terenie ich działek związanych z tą inwestycją, jak również na dostęp służb eksploatacyjnych do urządzeń technicznych tam wykonanych), pisma Spółki z 21 marca 2016 r. oraz przedłożonej w dniu rozprawy fotografii na okoliczność konieczności wykonania prac objętych projektem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). W uzasadnieniu wskazał, że decyzja zobowiązująca do udostępnienia nieruchomości może być wydana w przypadku, gdy dotyczy urządzeń infrastruktury technicznej wymienionych w art. 124b ust. 1 u.g.n., które nie stanowią części składowej gruntu. Podmiotem upoważnionym do złożenia wniosku o udostępnienie nieruchomości w tym trybie jest zaś podmiot, który ma obowiązek wykonać prace objęte dyspozycją tego przepisu. Decyzja wydana w oparciu o art. 124b u.g.n. musi przede wszystkim ściśle określać zakres ograniczenia prawa własności. W sposób jasny musi z niej wynikać zakres uszczuplenia władztwa właściciela, które może być dokonane tylko w zakresie niezbędnym do wykonania czynności objętych dyspozycją ww. przepisu.

Sąd I instancji uznał za bezsporne, że na nieruchomości skarżącej znajdują się urządzenia, które nie stanowią części składowej tej nieruchomości gruntowej. Urządzenia te stanowią zaś własność Spółki, która po uzyskaniu zgody od skarżącej, w ramach projektu realizowanego w latach 2010 – 2011 wykonała na jej nieruchomości przyłącze kanalizacji sanitarnej. Jak wynika z oświadczenia skarżącej, które zostało przedłożone przez pełnomocnika Spółki przed Sądem na rozprawie bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku w sprawie, skarżąca wyraziła wówczas zgodę na prowadzenie robót na terenie jej działek, jak również na dostęp służb eksploatacyjnych do urządzeń technicznych (kanalizacyjnych) wykonanych na jej nieruchomości. Z pisma Spółki z 21 marca 2016 r. wynika nadto, że po wykonaniu przedmiotowego przyłącza kanalizacyjnego na jej działkach, skarżąca odwołała jednak swoją zgodę i nie pozwoliła wykonać przejścia do działki nr [...]. Z uwagi na powyższy fakt oraz warunki pozwolenia na budowę, inwestycję zakończono bez wykonanego przyłącza do ww. działki. Inwestycja na działce nr [...] nie może zostać obecnie zrealizowana z uwagi na włączenie przyłącza w granicy działki nr [...], której właścicielka (tj. skarżąca) konsekwentnie odmawia zgody. Nie jest również sporne w niniejszej sprawie, że wnioskodawcą i inwestorem inwestycji dotyczącej m.in. działek o nr [...], [...] i [...] jest Spółka, za pośrednictwem której Gmina K. realizuje swoje zobowiązania w zakresie kanalizacji poprzez sukcesywną rozbudowę sieci zgodnie z ostatecznymi decyzjami Burmistrza Gminy K. o lokalizacji inwestycji celu publicznego z [...] grudnia 2005 r. oraz z [...] grudnia 2014 r.

Z tych względów Sąd I instancji za niezasadny uznał zarzut skarżącej, że realizowana inwestycja nie stanowi celu publicznego. WSA podzielił stanowisko organu, że wymóg stawiany w art. 124b u.g.n., dotyczący wcześniejszego przeprowadzenia rokowań został spełniony. W ocenie Sądu I instancji Wojewoda słusznie również przyjął, że zarzut dotyczący bezprawnego zezwolenia na wybudowanie na jej nieruchomości nowego odcinka rurociągu o długości 4 m nie znajduje pokrycia w zgromadzonym materiale dowodowym. Z materiału tego, w szczególności z map do celów projektowych znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy, nie wynika bowiem, że wybudowane przez Spółkę na nieruchomości skarżącej przyłącze kanalizacyjne nie dobiega do granicy działek nr [...] i [...]. Skarżąca na dzień wydania decyzji, czy to organu I instancji, czy Wojewody, nie przedstawiła zaś żadnego dowodu potwierdzającego ten fakt. Przeświadczenie skarżącej, że intencje wnioskodawcy są inne niż określone w złożonym wniosku, nie znajduje odzwierciedlenia w ustalonym przez organy obu instancji stanie faktycznym. Dlatego też twierdzenie skarżącej, że inwestor zamierza wybudować nowy odcinek rurociągu o długości 4 m jest niezasadne, bowiem jak wynika z decyzji organów obu instancji, prace takie nie zostały objęte złożonym wnioskiem. Wnioskodawca jest zaś bezwzględnie związany treścią wydanego rozstrzygnięcia i zobowiązany jest działać wyłącznie w granicach nim wyznaczonych.

WSA przypomniał, że na podstawie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, Spółka nie ma prawa prowadzić jakichkolwiek prac budowlanych na nieruchomości skarżącej. Przedmiotowe decyzje zostały bowiem wydane jedynie w celu zapewnienia wnioskodawcy dojazdu umożliwiającego wykonanie czynności, zapewnienia dostępu do biegnącego przez nieruchomość skarżącej rurociągu kanalizacji w celu jego modernizacji poprzez zamontowanie w granicy działek nr [...] i [...] trójnika umożliwiającego odprowadzenie ścieków z ww. działki oraz zgody na przesył ścieków przez działki nr [...] i [...]. Zdaniem Sądu I instancji, planowane przez Spółkę ww. prace do wykonania na już istniejącym odcinku rurociągu kanalizacyjnego, znajdującym się w granicy działek nr [...] i [...], mają charakter modernizacyjny. Jak bowiem wynika z pisma Spółki z 9 lutego 2017 r. znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, montaż trójnika na rurociągu zlokalizowanym w granicy ww. działek spowoduje, że istniejący kolektor posiadał będzie dodatkowe odejście o średnicy 40 mm umożliwiające odprowadzenie ścieków od dodatkowego użytkownika przez co nastąpi zmiana parametrów użytkowych istniejącego odcinka kanalizacji. Montaż przedmiotowego trójnika umożliwi zaś przeprowadzenie kolejnego etapu prac na działce nr [...] w ramach realizowanej inwestycji celu publicznego. Z orzecznictwa sądów administracyjnych, w tym również Naczelnego Sądu Administracyjnego, wynika zaś, że działania takie jak przebudowa instalacji czy wymiana urządzeń, stanowiące działania modernizacyjne, a także dojazd umożliwiający wykonanie tych czynności, wymagają uzyskania decyzji wydanej na podstawie art. 124 b u.g.n.

W konkluzji Sąd I instancji uznał, że przesłanki warunkujące możliwość zastosowania ograniczenia wynikającego z art. 124b ust. 1 u.g.n., zostały w niniejszej sprawie spełnione.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła R. D. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

I. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ti.:

1) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy w sprawie doszło do naruszenia przez organy administracji szeregu przepisów, a mianowicie:

a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich możliwych działań i niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności zmierzających do ustalenia faktycznego przebiegu odcinka sieci kanalizacyjnej w obrębie działek nr [...], [...] i [...], dokonanie w pełni dowolnej, a tym samym błędnej oceny stanu faktycznego, z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, skutkującej przyjęciem, że przyłącze sieci kanalizacyjnej znajduje się w granicy działek [...] i [...], podczas gdy z dokumentacji załączonej do akt sprawy wynika, że przyłącze znajduje się na terenie działki skarżącej,

b) art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. ze względu na niezachowanie zasady obiektywnej prawdy materialnej, przejawiającej się brakiem dokonania przez organ II instancji autonomicznej analizy zebranych dowodów, a w szczególności powieleniem oceny materiału dowodowego i dokonaniem oceny materiału wyłącznie na dowodach powoływanych w uzasadnieniu przez organ I instancji, co skutkowało uznaniem, że stan faktyczny dotyczący przebiegu przyłącza kanalizacyjnego ustalono prawidłowo i zasadne będzie czasowe ograniczenie prawa własności Skarżącej, pomimo braku udowodnienia tego faktu przez organ, co miało wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia,

c) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji organów I i II instancji, w konsekwencji czego Sąd nie dostrzegł, iż organy administracyjne I i II Instancji w wyniku wadliwego postępowania przedstawiły niepełny oraz wybiórczo powoływany materiał dowodowy, przez co dokonana na jego podstawie ocena stała się oceną dowolną i przekraczającą rażąco zasadę swobodnej oceny dowodów.

2) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez pominięcie przy wydawaniu orzeczenia treści znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, w tym mapy do celów projektowych sporządzonej przez geodetę uprawnionego G. B. aktualną na dzień 4.04.2002 r., co spowodowało niewłaściwą ocenę stanu faktycznego, a w konsekwencji skutkowało nieuwzględnieniem skargi;

3) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wybiórcze ustosunkowanie się do zarzutów skarżącej oraz polegające na przedstawieniu w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, w zakresie w jakim stwierdzono, że skarżąca na dzień wydawania decyzji, czy to organu I instancji, czy Wojewody, nie przedstawiła żadnego dowodu potwierdzającego fakt, iż przyłącze kanalizacyjne nie dobiega do granicy działek nr [...] i [...], w sytuacji gdy skarżąca przedłożyła do akt sprawy dokumentację projektową, w skład której wchodzą mapy, z których jasno wynika, że przyłącze faktycznie znajduje się na terenie działki skarżącej, a nie w granicy działek nr [...] i [...],

II. naruszenie prawa materialnego tj.: art. 124 b ust. 1 u.g.n. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na niewłaściwym przyjęciu, że na podstawie wskazanego przepisu można zobowiązać właściciela do udostępnienia nieruchomości w celu modernizacji rurociągu kanalizacji, w sytuacji gdy przedmiotowy przepis odnosi się jedynie do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii, jak i bezzasadnym jest uznanie, że w zakresie pojęcia "remont" mieści się pojęcie "modernizacji".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Badanie zasadności kasacji rozpocząć należało od zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a., stanowiącego o warunkach formalnych, jakie winno spełniać uzasadnienie sądu. Zgodnie z zawartymi tam postanowieniami uzasadnienie Sądu I instancji winno w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśnić podstawy prawne i faktyczne rozstrzygnięcia. Oznacza, to że sądowoadministracyjnej ocenie poddać należało wykładnię, subsumcję zastosowanych przez organy przepisów prawa materialnego, w tym wypadku art. 124b ust.1 u.g.n. W jego kontekście ocenić należało, czy objęte decyzją zobowiązania wyczerpywały hipotezę tej normy, będącej podstawą kwestionowanego przed sądem rozstrzygnięcia.

Przepis art. 124b ust.1 u.g.n. stanowi, że starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji zobowiązuje właściciela nieruchomości do jej udostępnienia w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary , gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych, nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także usuwaniem z gruntu tych ciągów przewodów urządzeń i obiektów jeżeli właściciel nie wyraża na to zgody. Decyzja o zobowiązaniu do udostępniania nieruchomości może być także wydana w celu zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie czynności.

Sądowoadministracyjna kontrola winna również obejmować ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W niniejszej sprawie przedmiotem zbadania winny być m.in. znajdujące się w aktach mapy obrazujące przebieg inwestycji. Zawarty w uzasadnieniu zapis tej oceny nie może sprowadzać się do lakonicznych stwierdzeń czy przekopiowania treści uzasadnienia decyzji. Zarzuty strony skarżącej odnoszące się do kompletności materiału dowodowego w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia muszą być ocenione w odniesieniu do konkretnych dowodów.

Za niedostateczne w świetle unormowań z art. 141 § 4 P.p.s.a uznać należy zamieszczenie w kontrolowanym uzasadnieniu ogólnego stwierdzenia, że zarzuty skargi nie znajdują odzwierciedlenia w aktach, w tym w dostępnych tam mapach projektowych.

Sąd I instancji winien konkretnie wskazać jakie dowody przemawiają za przyjętym stanowiskiem, tym bardziej gdy z analizy akt wynika, że map projektowych jest przynajmniej kilka. Ani strona ani sąd odwoławczy nie mogą mieć wątpliwości jakie dowody uznano za wiarygodne, czyniąc je podstawą rozstrzygnięcia. Tylko wówczas orzeczenie sądu poddawać się będzie koniecznej weryfikacji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, kontrolowany Sąd zaaprobował objęte decyzją zobowiązania, nie dokonując wyczerpującego zbadania w kontekście wynikających z przepisu art. 124b ust.1 u.g.n. pojęć: konserwacji, remontu, czy usuwania awarii.

Rozważania Sądu I instancji także w tym względzie ograniczają się do lakonicznych konkluzji, że zamierzenia inwestora mają charakter działań modernizacyjnych o charakterze przebudowy instalacji i z tego tylko tytułu pozostają w zgodzie z unormowaniami art. 124b ust. 1 u.g.n. Tymczasem przepis ten nie zawiera odniesienia do tego rodzaju robót.

Z lakonicznych stwierdzeń Sądu nie sposób się zorientować co skłoniło go do przyjęcia stanowiska, że jeżeli działania modernizacyjne w konkretnych warunkach czynią zadość definicji przebudowy to oznacza, że spełniają jednocześnie przesłanki z art. 124b ust.1 u.g.n., mimo że przepis ten dopuszcza wyłącznie prowadzenie prac o charakterze konserwacji, remontu, czy usunięcia awarii.

Nie spełnia wymogów kontroli sądowoadministracyjnej odwołanie się przez Sąd I instancji do wyrwanego z jakiegokolwiek kontekstu poglądu wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanego w innej sprawie.

Kontrolowany Sąd musi mieć na uwadze, że takie pojęcia jak przebudowa, konserwacja, remont mają swą definicję w ustawie prawo budowlane.

Wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, by interpretując tożsame pojęcia, występujące w dwóch różnych ustawach rozważyć skorzystanie z dostępnej już definicji, oczywiście z uwzględnieniem ewentualnych odmienności obydwu aktów.

Wobec niejasności uzasadnienia Sądu I instancji, tak w zakresie podstawy faktycznej, jak i prawnej rozstrzygnięcia, zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. skutkować musiał uchyleniem kontrolowanego wyroku. Merytoryczna kontrola rozstrzygnięcia Sądu I instancji niemożliwa była do przeprowadzenia.

Z tego względu zaniechano ustosunkowania się do pozostałych zarzutów kasacji.

Mając na względzie powyższe, na zadzie art. 185 § 1 P.p.s.a orzeczono, jak w pkt 1 sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na zasadzie art. 203 pkt 1 P.p.s.a.