Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1121/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-08-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.


UZASADNIENIE

Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 3 sierpnia 2015 r. (data stempla pocztowego), skarżący K. R. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi w kwocie 500 zł oraz ustanowienie adwokata.

Zgodnie z brzmieniem 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.).

W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Referendarz sądowy uznał, że w niniejszej sprawie skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania. Ocena taka została podjęta na podstawie danych zawartych w oświadczeniu złożonym przez skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dołączonych do wniosku kopii: decyzji ZUS o waloryzacji emerytury skarżącego i renty małżonki, dowodów obrazujących wysokość wydatków poniesionych przez małżonków tytułem opłat za energię elektryczną, wodę i ścieki, wywóz śmieci, na zakup leków oraz spłatę kredytu i pożyczki, dokumentacji medycznej skarżącego, orzeczenia o stopniu niepełnosprawności skarżącego. Pod uwagę wzięto także okoliczność, że sytuacja majątkowa i rodzinna skarżącego była już przedmiotem ustaleń w związku ze składanymi przez niego wnioskami o przyznanie prawa pomocy w sprawach zawisłych przed tutejszym Sądem, które zostały rozpoznane pozytywnie. Porównując sytuację finansową skarżącego ustaloną w poprzednich postępowaniach z obecną należało stwierdzić, że nie uległa zmianie, a tym bardziej poprawie.

Skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną, małżonkowie poza domem o powierzchni 104 m2 nie posiadają innego majątku, utrzymują się ze świadczeń emerytalno-rentowych wypłacanych im w łącznej kwocie 1.630,19 zł netto miesięcznie, natomiast średnie miesięczne udokumentowane koszty ich utrzymania wynoszą około 900 zł. Skarżący jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym (cierpi na liczne przewlekłe schorzenia), w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji wymaga opieki (pomocy) innej osoby oraz ponosi dodatkowe koszty związane z koniecznym leczeniem oraz rehabilitacją, które – jak oświadczył – jest w stanie sfinansować wyłącznie z udzielonych pożyczek.

W tym stanie sprawy referendarz sądowy stwierdził, że skarżący nie ma realnych możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego z wyboru i – na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.