Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 113/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 75 ust. 4
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2016 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Ekologiczno-Kulturalnego "[...]" w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oddala skargę


UZASADNIENIE

Wójt Gminy M. postanowieniem nr [...], z [...] marca 2013 r., wydanym na podstawie art. 75 ust. 4 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej: ustawa OOŚ) w związku z art. 106 i 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia 14 grudnia 2012 r. w przedmiocie wyrażenia zgody na wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, postanowił wyrazić zgodę na wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez Burmistrza Gminy i Miasta W. dla przedsięwzięcia pn. Budowa Farmy Wiatrowej "W." składającej się z 13 elektrowni wiatrowych o mocy do 2 MW każda, o maksymalnej całkowitej wysokości do 150 m n.p.t. wraz z przyłączem kablowym oraz pozostałą infrastrukturą towarzyszącą.

W uzasadnieniu postanowienia Wójt Gminy M. wskazał, że przedmiotowa inwestycja polega na budowie farmy wiatrowej "W." składającej się z 13 elektrowni wiatrowych o mocy do 2 MW każda, o maksymalnej całkowitej wysokości do 150 m n.p.t. wraz z przyłączem kablowym oraz pozostałą infrastrukturą towarzyszącą.

Przedsięwzięcie zlokalizowane będzie na terenie miejscowości: S., K., R., P. w gminie W. oraz, w zakresie lokalizacji przyłącza do abonenckiej stacji transformatorowej i połączenia kablowego turbiny nr 2, 3 i 13, na terenie miejscowości: L., G. i O. w gminie M. Obie gminy znajdują się na południowym wschodzie powiatu p., w województwie [...].

W ramach realizacji inwestycji przewiduje się posadowienie elektrowni wiatrowych o mocy nominalnej do 2 MW każda zlokalizowanych na terenie gminy W., z czego dwie z nich' turbina nr 2 i 3 znajdować się będą w bliskim sąsiedztwie granicy z gminą M.; (okolice wsi M. - obręb G.). Średnica rotora pojedynczego obiektu wyniesie do 100 m, natomiast maksymalna całkowita wysokość do 150 m n. p. t. Generatory zawieszone będą na wysokości nie większej niż 105 m n. p. t. każdy.

W zakresie lokalizacji przyłącza do abonenckiej stacji transformatorowej i połączenia kablowego turbiny nr 2, 3 i 13 inwestycja zlokalizowana będzie na terenie gminy M.

Wójt Gminy M. ocenił, że przedstawiony raport o oddziaływaniu na środowisko dla przedsięwzięcia: Budowa Farmy Wiatrowej "W." odpowiada wymogom art. 66 ustawy OOŚ oraz postanowienia Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] sierpnia 2012 r.

Najbliższe dla planowanego przedsięwzięcia tereny z zabudową zagrodową znajdują się w odległości 318 m. Na terenie gminy M. najbliżej położone tereny zabudowy względem projektowanych turbin wiatrowych zlokalizowane są w odległości około 400 m (zabudowa zagrodowa wsi M.).

Realizacja planowanego przedsięwzięcia może wywołać chwilową, trwającą przez okres budowy, zmianę klimatu akustycznego w otoczeniu. Źródłem emisji hałasu na terenie inwestycji będą maszyny i urządzenia budowlane. Emisja będzie miała charakter krótkotrwały (przejściowy i zanikowy). Na terenie gminy M. prace powodujące uciążliwości akustyczne będą związane z wkopaniem kabla 30 kV. Najbliższe dla zabudowań gminy M. turbiny wiatrowe to turbiny nr 2 i 3. Odległość najbliższych terenów mieszkalnych od miejsc lokalizacji turbin nr 2 i 3 jest większa niż 400 m dlatego mieszkańcy nie będą odczuwać uciążliwości akustycznych związanych z pracami budowlanymi dotyczącymi montażu tych dwóch turbin. Hałas związany z pracami budowlanymi posiadać będzie zasięg lokalny.

Faza budowy obejmuje także szereg innych oddziaływań na środowisko, z których najbardziej charakterystyczne to: zajęcie terenu, okresowe zmniejszenie powierzchni biologicznie czynnej, pylenie z odsłoniętych powierzchni i przesuszonych warstw odkładu, wytwarzanie odpadów oraz emisja produktów spalania ze środków transportu i maszyn budowlanych. W celu minimalizacji zjawiska pylenia wtórnego plac budowy będzie zraszany wodą, natomiast skrzynie ładunkowe samochodów transportujących materiały sypkie przykrywane będą plandekami. Ponadto teren inwestycji utrzymywany będzie w należytym porządku. Powstające w trakcie budowy odpady będą segregowane i gromadzone w przeznaczonych do tego celu kontenerach/pojemnikach, w wydzielonym miejscu o utwardzonym podłożu, a po zebraniu odpowiedniej ilości przekazywane uprawnionym odbiorcom w celu odzysku lub unieszkodliwienia. Ponadto warstwa urodzajna gleby będzie zdejmowana oddzielnie i odkładania do wykorzystania przy rekultywacji po zakończeniu robót oraz sukcesywnego odwożenia na składowisko podglebia i głębszych warstw gruntu.

Sprzęt wykorzystywany do prac realizacyjnych będzie regularnie przeglądany i konserwowany w celu uniknięcia wycieków substancji ropopochodnych do gruntu, zaś płac budowy wyposażony zostanie w środki do ich neutralizacji. W przypadku rozlania lub wycieku plamy zanieczyszczeń zostaną niezwłocznie usunięte, a zebrany materiał przekazany do utylizacji uprawnionemu odbiorcy. Ponadto w celu zapewnienia odpowiednich warunków sanitarno-higienicznych pracownikom zagwarantowane zostaną pomieszczenia socjalne i sanitarne, powstałe ścieki bytowe przekazywane będą za pośrednictwem uprawnionych odbiorców do oczyszczania. Miejsca ewentualnego przechowywania materiałów pędnych i smarów, a także stanowiska postojowe pojazdów i maszyn roboczych zorganizowane zostaną w sposób uniemożliwiający zanieczyszczenie gleb substancjami ropopochodnymi, tj. na szczelnym podłożu. Uzupełnienia paliwa, przeglądy oraz naprawa i konserwacja maszyn i urządzeń dokonywane będą w miejscach odpowiednio do tego przygotowanych, zabezpieczonych przed przedostawaniem się substancji ropopochodnych do gruntu.

W przypadku prowadzenia wykopów pod połączenia kablowe, działania minimalizujące wiązały się będą z ograniczeniem powierzchni wykopów i czasu ich otwarcia do niezbędnego minimum poprzez prowadzenie wykopów na krótkich odcinkach.

Analiza raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w zakresie rozprzestrzeniania się hałasu emitowanego podczas fazy eksploatacji planowanego przedsięwzięcia wykazała, iż dopuszczalne poziomy hałasu na terenach chronionych akustycznie zostaną zachowane. Turbiny wiatrowe położone najbliżej granic gminy M. to turbina nr 2 i nr 3,. Zgodnie z projektem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach turbina nr 3 w porze nocnej przestawiana będzie na tryb cichszej pracy, tak by moc akustyczna generatora nie była większa niż 103 dB.

W celu porównania ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia w trakcie jego eksploatacji zalecone będzie (zgodnie z przedstawionym projektem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) wykonanie analizy porealizacyjnej.

W raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zawarto wyszczególnienie rodzajów i ilości odpadów, mogących powstawać na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia wraz z informacją o sposobie gospodarowania nimi na terenie planowanej inwestycji.

Przedmiotowa inwestycja zlokalizowana będzie poza obszarami objętymi ochroną na mocy przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151 poz. 1220, ze zm.). Dla analizy potencjalnego wpływu projektowanej całej farmy wiatrowej na faunę przeprowadzono roczny, przedrealizacyjny monitoring ornitologiczny i chiropterologiczny w sezonie od listopada 2010 do października 2011 r. Na podstawie screeningu oraz zebranych danych podczas monitoringu przyrodniczego stwierdzono, że przedmiotowa lokalizacja nie będzie miała potencjalnie dużego, negatywnego oddziaływania na ptaki i nietoperze. W przypadku terenów gminy M. w obrębie miejsca lokalizacji przyłącza - wyprowadzenie mocy z turbiny nr 2 do GPZ pomiędzy miejscowościami L. i O. stwierdzono korytarz przelotów ptaków wróblowatych, co w kontekście planowanego poprowadzenia kabla pod ziemią nie stanowi kolizji z inwestycją.

W celu zminimalizowania negatywnego oddziaływania turbin oraz określenia realnego wpływu inwestycji na ptaki i nietoperze nałożony zostanie (zgodnie z przedstawionym projektem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) na Inwestora obowiązek prowadzenia monitoringu porealizacyjnego.

Po przeanalizowaniu załączonego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko organ działający w porozumieniu stwierdził, iż realizacja przedmiotowej farmy wiatrowej zlokalizowana będzie w terenie rolniczym użytkowanym intensywnie i ekstensywnie pomiędzy rozproszoną zabudowa zagrodową, poza obszarami objętymi ochroną. Przyłącze kablowe - wyprowadzenie mocy od turbiny nr 2 do abonenckiej stacji GPZ przebiegać będzie także przez obszary niezabudowane w terenie rolniczym.

Wójt Gminy M. jako organ działający w porozumieniu nie stwierdził konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy OOŚ.

Mając na uwadze powyższe należy przyjąć, że planowane przedsięwzięcie nie powinno w sposób znaczący oddziaływać na środowisko, a ewentualny jego wpływ będzie monitorowany.

Organ działający w porozumieniu, oparł się na materiale dowodowym przekazanym przez organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (całość akt postępowania przekazana przez Burmistrza Gminy i Miasta W.) w tym głównie poddał analizie raport o oddziaływaniu na środowisko (wraz z aneksem), opinie i uzgodnienia oraz projekt decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie sentencji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem nr [...], z dnia [...] maja 2013 r., wydanym na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., art. 75 ust. 4 ustawy ustawa OOŚ, po rozpoznaniu zażaleń: Stowarzyszenia Ekologiczno - Kulturalnego [...] z siedzibą w W. i Stowarzyszenia Zwykłego "[...]" z siedzibą w W. na postanowienie Wójta Gminy M. z dnia [...] marca 2013 r. w przedmiocie wyrażenia zgody na wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. Budowa Farmy Wiatrowej "W." składającej się z 13 elektrowni wiatrowych o mocy do 2 MW każda o maksymalnej całkowitej wysokości do 150 n.p.t. wraz z przyłączem kablowym oraz pozostałą infrastrukturą towarzyszącą, uchyliło w całości zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Na powyższe postanowienie skargę złożyła [...] Sp. z o.o. w W.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem nr [...], z dnia [...] października 2013 r., wydanym na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm.), w związku z art. 75 ust. 4 ustawy OOŚ po rozpatrzeniu skargi [...] Sp. z o.o. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...] uchylające postanowienie Wójta Gminy M. w przedmiocie wyrażenia zgody na wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie Farmy Wiatrowej "W." składającej się z 13 elektrowni wiatrowych o mocy do 2MW każda i maksymalnej całkowitej wysokości do 150 m n.p.t. wraz z przyłączem kablowym oraz pozostałą infrastrukturą towarzyszącą postanowiło:

1. uwzględnić skargę w całości,

2. uchylić w całości zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...] i utrzymać w mocy postanowienie Wójta Gminy M. z dnia [...] marca 2013 r. znak [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie Farmy Wiatrowej "W." składającej się z 13 elektrowni wiatrowych o mocy do 2MW każda o maksymalnej całkowitej wysokości do 150 m n.p.t. wraz z przyłączem kablowym oraz pozostałą infrastrukturą towarzyszącą.

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości miejscowej uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.

Treść art. 54 § 3 ww. ustawy wskazuje, że warunkiem skorzystania z uprawnienia do autokontroli jest uwzględnianie skargi w całości.

Kolegium uznało, że skarga inwestora zasługuje na uwzględnienie wskazując, że z przepisów art. 75 ust. 1 pkt 4, ust. 4 oraz 3 ustawy OOŚ w przypadku przedsięwzięć wykraczających poza obszar jednej gminy, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami, prezydentami miast.

Z prawnych uregulowań wynika zatem, że kompetencje do wydania takiej decyzji ustawa przyznaje tylko jednemu organowi właściwemu ze względu na lokalizację planowanego przedsięwzięcia nakazując mu jednocześnie współdziałanie z innymi organami.

Jak wynika z akt sprawy planowane przedsięwzięcie ma być realizowane zarówno na terenie Miasta i Gminy W., jak i na terenie Gminy M. W tej sytuacji organ I instancji - Burmistrz Gminy i Miasta W. wystąpił do Wójta Gminy M. o porozumienie w trybie art. 75 ust. 4 ustawy OOŚ.

Zaznaczyć przy tym należy iż ustawodawca nakładając na organy obowiązek współdziałania w formie porozumienia nie określił ani jego zakresu pod względem treści, jak i trybu porozumiewania się.

Ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku nie zawiera w tej mierze żadnych uregulowań. W ocenie Kolegium, mając na uwadze również stanowisko strony skarżącej, zastosowanie przepisu art. 106 k.p.a. jest prawidłową formą współdziałania organów przy wydawaniu decyzji środowiskowych w przypadkach określonych w art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy OOŚ, czego w istocie strona skarżąca na tym etapie nie kwestionuje.

Przechodząc zaś do oceny zaskarżonego postanowienia należy stwierdzić, iż postanowienie to zawiera wystarczające uzasadnienie prawne i faktyczne. Z jego treści wynika, że organ współdziałający (Wójt Gminy M.) nie ma żadnych zastrzeżeń do przedsięwzięcia. Pozytywne rozstrzygnięcie oznacza, że organ na którego terenie będzie znajdować się inwestycja nie wnosi zastrzeżeń i w całości akceptuje działania procesowe organu rozstrzygającego w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla określonego wyżej zamierzenia inwestycyjnego.

Wobec powyższego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., uwzględniając stanowisko strony skarżącej orzekło zgodnie z żądaniem strony skarżącej i utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2013 r. wniosło Stowarzyszenie Ekologiczno - Kulturalne [...] z siedzibą w W. Skarżące Stowarzyszenie zaskarżonemu postanowieniu zarzuciło, że zostało wydane z błędnym zastosowaniem w sprawie zaskarżonej autokontroli art. 170 i 171 ustawy p.p.s.a., w związku z okolicznością, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lipca 2013 r. (sygn. akt IV SA/Wa 896/13) był w dniu wydania tego postanowienia wyrokiem nieprawomocnym. Ponadto w trakcie jego wydawania zostały naruszone prawa stron, w tym również [...], do brania czynnego udziału w postępowaniu przeprowadzonym na podstawie art. 54 § 3 ustawy p.p.s.a., w tym także do możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. Jak również utrzymano w nim w mocy postanowienie Wójta Gminy M. z dnia [...] marca 2013 r., wydane z rażącym i oczywistym naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. oraz dotyczące sprawy już rozstrzygniętej w pozostającym w obrocie prawnym poprzednim postanowieniu tego organu z dnia [...] grudnia 2012 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) dalej "p.p.s.a.", uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej ma stwierdzić, że doszło nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Z przepisów art. 75 ust. 1 pkt 4, ust. 3 i ust. 4 ustawy OOŚ wynika, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku przedsięwzięć, o których mowa w ust. 1 pkt 4 tego artykułu, wykraczających poza obszar jednej gminy wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowane to przedsięwzięcie, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami, prezydentami miast. Ustawa przyznaje więc kompetencje do wydania takiej decyzji jednemu tylko organowi właściwemu ze względu na lokalizację przedsięwzięcia, nakazując mu współdziałanie z innymi organami i określając to współdziałanie jako "wydanie decyzji w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami, prezydentami miast". Ustawodawca nie określa jednak zarówno tego, na czym ma polegać owo porozumienie organów dotyczące wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (jaki jest jego zakres treściowy), jak i pomija ustalenie trybu porozumiewania się organów w takich sprawach.

Nie ulega wątpliwości, że porozumienie pomiędzy organami, o którym mowa w art. 75 ust. 4 ustawy OOŚ jest elementem postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a więc postępowania administracyjnego, do którego stosuje się co do zasady przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku nie zawiera żadnych uregulowań dotyczących współdziałania organów. Nie wyłącza też stosowania w tym zakresie przepisów k.p.a. Nie ma zatem jakichkolwiek podstaw aby twierdzić, że sporna formuła porozumienia organów nie podlega przepisom k.p.a., ponieważ to porozumienie jest porozumieniem w znaczeniu cywilistycznym. Wystarczy tylko zauważyć, że przyjęcie, że mamy w tym przypadku do czynienia z porozumieniem o charakterze cywilnym (czynnością prawną dwustronną) oznaczałoby w istocie wydanie "dwustronnej" decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań, co byłoby oczywiście sprzeczne z art. 75 ust. 1 ustawy OOŚ.

Przepis art. 106 k.p.a., poświęcony zasadom współdziałania organów przy wydawaniu decyzji administracyjnych, określa formy współdziałania w sposób otwarty, na co wskazuje niewątpliwie jedynie ogólne i przykładowe ich wskazanie (wyrażenie opinii lub zgody albo wyrażenie stanowiska w innej formie). Inaczej mówiąc, art. 106 k.p.a. odnosi się do wszystkich, przewidzianych w przepisach materialnego prawa administracyjnego form współdziałania organów w zakresie wydania decyzji administracyjnej. Te formy współdziałania mogą być bardzo zróżnicowane, od najsilniejszych, polegających na współdecydowaniu (np. podejmowaniu decyzji w porozumieniu), do najsłabszych, polegających na zasięganiu niewiążącej opinii innego organu. Te względy nie mają jednak żadnego znaczenia z punktu widzenia zastosowania art. 106 k.p.a.

Odrzucenie zastosowania art. 106 k.p.a. w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w porozumieniu z innym organem (organami) nie jest do przyjęcia również i z innych powodów. Doprowadziłoby przede wszystkim do powstania luki prawnej – braku mogących mieć zastosowanie w tym zakresie, w postępowaniu administracyjnym odpowiednich przepisów procesowych. Takich regulacji nie zawiera ani ustawa OOŚ, ani też k.p.a. Z określonej w art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a. zasady praworządności wynika, że organy administracji publicznej działają w postępowaniu administracyjnym na podstawie przepisów prawa. Działanie na podstawie przepisów prawa oznacza działanie na podstawie przepisów, które mają zastosowanie w danej sprawie (w określonym postępowaniu), a nie na podstawie jakichkolwiek przepisów prawa. Drugi ważny powód, dla którego nie można zaakceptować odrzucenia zastosowania w rozpatrywanym przypadku art. 106 k.p.a. i zastosowania w to miejsce bliżej nieokreślonych, nieformalnych procedur "uzgodnieniowych" pomiędzy organami wiąże się z ochroną interesów strony postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jest bowiem oczywiste, że wyłączenie zastosowania w tym zakresie k.p.a. pozbawiałoby stronę prawa udziału w postępowaniu "uzgodnieniowym", łącznie z prawem do kwestionowania stanowiska organu współdziałającego. Oznaczałoby zatem pogorszenie sytuacji procesowej strony postępowania w porównaniu z ochroną , jaką zapewnia art. 106 k.p.a.

Postępowanie prowadzone przez organ, do którego zwrócono się o porozumienie na podstawie art. 75 ust. 4 ustawy OOŚ nie ma na celu prowadzenia równoległego postępowania - do tego, które prowadzi organ, na terenie którego kompetencji znajduje się większa część przedsięwzięcia. Organ współdziałający nie musi dokonywać ustaleń faktycznych w takim zakresie, w jakim czyni to organ rozstrzygający sprawę i z tych czynności "zdawać sprawozdanie" w uzasadnieniu postanowienia wyrażającego zgodę na przedsięwzięcie. Jeżeli organ współdziałający nie ma żadnych zastrzeżeń do przedsięwzięcia, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, zajmuje zwięzłe stanowisko. Przedmiotem zaś sprawy jest porozumienie między organami ochrony środowiska, co nie oznacza wspólnego prowadzenia postępowania zmierzającego do wydania decyzji środowiskowej poprzez wypowiadanie się równoległe w tych samych kwestiach.

Wobec powyższego, należy uznać zasadność rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji, z uwagi na to, że postanowienie organu I instancji nie narusza prawa.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że w dacie wydania zaskarżonego postanowienia w obrocie prawnym było postanowienie SKO w P. z dnia [...] lutego 2013 r., którym uchylono postanowienie Wójta Gminy M. z [...] grudnia 2012 r. Kwestia wykonania tego postanowienia, które zostało wstrzymanie nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 896/13 nie jest tożsama z bytem tego postanowienia w obrocie prawnym. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2013 r. został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2015 r., sygn. akt II OSK 3045/13. W następstwie tego wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2846/15, odrzuciło skargę Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w R. na postanowienie SKO w P. z dnia [...] lutego 2013 r. W tym stanie faktycznym, zarzut skarżącego pozostawania w obrocie prawnym dwóch postanowień Wójta Gminy M. wydanych w tej samej sprawie nie jest uzasadniony.

Sąd nie podziela również zasadności zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w toku postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy, czego strona skarżąca w sprawie nie wykazała (por. wyrok NSA z 21 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1098/13, Lex nr 1658530).

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.