Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 147/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 39
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 czerwca 2010r. sprawy ze skargi A.W. na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy odroczenia wykonania nakazu rozbiórki oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach, po rozpatrzeniu odwołania A. W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].

Decyzją tą, podjętą na podstawie art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) organ I instancji odmówił A. W. odroczenia do dnia 31 grudnia 2015r. wykonania przymusowej rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku przy wschodniej granicy nieruchomości nr 25/2, położonej w miejscowości R. i nie zezwolił na czasowe wykorzystanie obiektu jako budynku tartacznego.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] nakazał A. W. dokonanie całkowitej rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku położonego na działce o nr 25/2 w R., wykorzystywanego jako budynek tartaczny. Podstawą materialnoprawną tej decyzji był przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Decyzja ta została w postępowaniu odwoławczym decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] utrzymana w mocy. Złożenie przez A. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargi na decyzję z dnia [...] poskutkowało wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2008r. (sygn. akt II SA/Ke 125/08) oddalającym skargę. Skarga kasacyjna A. W. od powyższego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2009r. (sygn. akt II OSK 1215/08).

Nakazanie rozbiórki spowodowane było tym, że przedmiotowy budynek tartaczny powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia oraz niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia przez stworzenie strefy zagrożenia pożarowego, spowodowanej brakiem ściany oddzielenia przeciwpożarowego.

W dniu 14 października 2009r. A. W. złożył do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek o odroczenie wykonania przymusowej rozbiórki przedmiotowego budynku do dnia 31 grudnia 2015r. oraz o zezwolenie na czasowe jego wykorzystanie na usługi tartaczne. Organ I instancji decyzją z dnia [...] odmówił odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki przedmiotowego budynku, jak również nie zezwolił na czasowe jego wykorzystanie jako budynku tartacznego. Rozpoznając odwołanie A. W. od powyższej decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał na treść przepisu art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane, który stanowi, że jeżeli względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego, co od którego wydany został nakaz przymusowej rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1, lub w wypadku, o którym mowa w art. 38 ust. 2, czyli dotyczącym obiektów budowlanych, podlegających rozbiórce ze względu na upływ czasu oznaczony w pozwoleniu na budowę lub na jaki zostały wzniesione, właściwy terenowy organ administracji państwowej może odroczyć wykonanie przymusowej rozbiórki na oznaczony czas i zezwolić na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego w sposób określony w decyzji. W ocenie organu przepis ten odnosi się do obiektów, które zostały wybudowane na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub też takich, których nie rozebrano po upływie określonego w decyzji o pozwoleniu na budowę czasu, lecz nie odnosi się do obiektów, których rozbiórkę nakazano ze względu na naruszenie warunków technicznych.

Podnosząc, że podstawą prawną decyzji z dnia [...] nakazującej A. W. dokonanie całkowitej rozbiórki przedmiotowego budynku, konkretyzującej jednocześnie jakie elementy podlegają rozbiórce jest art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane organ odwoławczy uznał, że zasadnie organ I instancji, korzystając z przepisu art. 39 odmówił odroczenia wykonania rozbiórki i nie zezwolił na czasowe wykorzystanie obiektu jako budynku tartacznego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł A. W., domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji.

Skarżący zarzucił naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 39 w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe stosowanie do stanu faktycznego niniejszej sprawy,

- przepisów postępowania, tj. art. 10 § 1 , art. 75 § 1 , art. 75 § 1, art. 77 § 1 kpa poprzez niezapewnienie skarżącemu pełnego udziału na każdym etapie postępowania i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań, niedopuszczenie jako dowodu wszystkiego co mogłoby się przyczynić do wyjaśnienia sprawy i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego pod kątem, czy istnieją przesłanki za celowym, czasowym wykorzystaniem budynku przy wschodniej granicy nieruchomości oznaczonej nr 25/2 położonej w R. i wykorzystywanego jako budynek tartaczny.

W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że w decyzji nie wzięto pod uwagę względów społecznych i gospodarczych, które przemawiają za celowością czasowego wykorzystania tego obiektu budowlanego w określonym czasie.

Skarżący przyznał, że budynek został samowolnie wybudowany na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę na usługi tartaczne, gdyż jest to teren zabudowy ogrodowej oraz, że w decyzji, jako podstawę prawną wskazano art. 37 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, lecz z sentencji i jej uzasadnienia nie wynika, aby obiekt ten spowodował niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia, albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zasady słuszności, czy też celowości nie mogą być brane pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy. Badając legalność zaskarżonego aktu sąd administracyjny dokonuje jego oceny w odniesieniu do przepisów obowiązujących w dacie jego wydania i w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w dacie jego wydawania.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa.

Bezspornym w sprawie jest fakt wybudowania przedmiotowego obiektu budowlanego bez pozwolenia na budowę, jak i to, że wobec tego obiektu orzeczony został decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nakaz rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Prawomocne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 16 kwietnia 2008r. (sygn. akt II SA/Ke 125/08) oddalające skargę A. W. na decyzję orzekającą rozbiórkę oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2009r. (sygn. akt II OSK 1215/08) oddalający skargę kasacyjną A. W. od tego wyroku wiążą strony i sąd, który je wydał, jak również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie wskazanych także inne osoby (art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

W tej sytuacji nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi, że jest możliwa legalizacja przedmiotowego, samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego poprzez wybudowanie ściany przeciwpożarowej.

Uznać należy, że organ dokonał prawidłowej wykładni przepisu art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974r. i właściwie zastosował ten przepis w związku z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Wskazany przepis art. 39 cyt. ustawy stanowi, że jeżeli względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego, co do którego wydany został nakaz przymusowej rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1, lub w wypadku, o którym mowa w art. 38 ust. 2 (dotyczącym obiektów budowlanych, podlegających rozbiórce ze względu na upływ czasu oznaczony w pozwoleniu na budowę lub na jaki zostały wzniesione) właściwy terenowy organ administracji państwowej może odroczyć wykonanie przymusowej rozbiórki na oznaczony czas i zezwolić na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego w sposób określony w decyzji. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że odroczenie wykonania przymusowej rozbiórki może nastąpić w przypadku nie tylko wystąpienia względów społecznych lub gospodarczych przemawiających za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego, ale przede wszystkim w sytuacji, gdy nakaz rozbiórki wydany został na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r.. Inaczej mówiąc podstawa prawna nakazu rozbiórki (art. 37 ust. 1 pkt 1, art. 37 ust. 1 pkt 2) decyduje o możliwości zastosowania przepisu art. 39 i rozważania wystąpienia względów społecznych lub gospodarczych, przemawiających za celowości czasowego wykorzystania obiektu budowlanego.

Ponieważ w sprawie niniejszej nakaz rozbiórki przedmiotowego budynku, położonego przy wschodniej granicy nieruchomości nr 25/2, położonej w miejscowości R. został wydany na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. organ, odmawiając odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki na czas oznaczony oraz zezwolenia na czasowe wykorzystanie tego obiektu orzekł zgodnie z treścią przepisu art. 39 ustawy.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania. Skarżący brał udział w postępowaniu administracyjnym, a zakres przeprowadzonego postępowania dowodowego związany był z dokonaną przez organ wykładnią przepisu, którego zastosowania domagał się skarżący.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.