Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 781/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odmówiono wykładni postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 158
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Gurba po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.B. i P.B. o dokonanie wykładni postanowienia z 9 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 781/17 w sprawie ze skargi K.B. i P.B. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] grudnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia odmówić wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 9 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 781/17


UZASADNIENIE

Skarżący K.B. i P.B., wnieśli do Sądu o dokonanie wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 781/17. W uzasadnieniu swego wniosku, Skarżący podnieśli, że nie wiedzą dlaczego dokonano tego sprostowania, dlaczego złym sformułowaniem było "na rozprawie", a dobrym jest "w trybie uproszczonym" oraz z jakiego powodu poprzednie sformułowanie było wadliwe.

Postanowieniem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprostował oczywistą omyłkę pisarską w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 781/17, poprzez zastąpienie wyrażenia "na rozprawie" wyrażeniem "w trybie uproszczonym".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast z art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Konieczność dokonania wykładni wyroku (postanowienia) zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. W każdym razie wykładnia nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Wykładnia nie może również zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 2005 r., OZ 1312/04 oraz z dnia 3 kwietnia 2008 r. II FZ 33/08). Nie jest również możliwe w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 158 P.p.s.a. i w ramach wykładni uzasadnienia wyroku, domaganie się przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia poprzez dodatkowe rozwinięcie argumentacji uzasadnienia wyroku (postanowienia) wydanego w ramach kontroli kasacyjnej, skoro została ona w sposób właściwy i dostatecznie rozbudowany przedstawiona w jego motywach. Nie jest również możliwe domaganie się usunięcia uchybień czy wadliwości, jakie w ocenie strony znalazły się w rozstrzygnięciu (por. postanowienie NSA z dnia 18 listopada 2011 r., II OSK 698/10). Wykładnia wyroku (postanowienia) nie może prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy. Przedmiotem wykładni nie może być udzielenie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. W orzecznictwie za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku stanowiące w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu, czy nawet z odmiennym stanowiskiem wyrażonym w innym orzeczeniu (por. postanowienie NSA z dnia 23 września 2011 r., II FSK 1224/10).

Tymczasem, jak wynika z treści wniosku, Skarżący domagają się udzielenia odpowiedzi na pytanie na czym polega rozpoznanie sprawy na rozprawie, a na czym w trybie uproszczonym. Wniosek natomiast o wykładnię nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w sentencji czy uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie.

Wskazać jednak należy, że zgodnie z art. 90 § 1 P.p.s.a. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, posiedzenia sądowe są jawne, a sąd orzekający rozpoznaje sprawy na rozprawie. Stosownie natomiast do art. 119 ust. 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, dlatego sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.

Stwierdzić zatem należy, że żądanie Skarżących o wykładnię postanowienia nie wyczerpuje znamion art. 158 P.p.s.a.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 158 P.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.