Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 947/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 54 § 2, art. 106 § 3, art. 133 § 1, art. 141 § 4,  art. 174 pkt 2, art. 188, art. 193
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 3 pkt 1, art. 32, art. 36 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 191 poz 1410
law: Ustawa z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym.
article: art. 1, art. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2007 nr 14 poz 89
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 1991 o zakładach opieki zdrowotnej
article: art. 5 pkt 41 lit. a, art. 134 ust. 1, art. 132 ust. 1, 2, art. 142 ust. 5 pkt 1, art. 148, art. 149 ust. 1 pkt 2, art. 158, art. 161 a
journal: Dz.U. 2008 nr 164 poz 1027
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia del. WSA Wojciech Kręcisz (spr.) Protokolant Anna Ważbińska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej F. M. Region L. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 marca 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1658/09 w sprawie ze skargi Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej F. M. Region L. w B. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej F. M. Region L. w B. na rzecz Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 marca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1658/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę N. Z. O. Z. F. M. Region L. (zwanego dalej: "skarżącym") na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu [...] lutego 2009 r. L. Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia ogłosił konkurs ofert w sprawie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie ratownictwa medycznego: świadczenia udzielane przez podstawowy zespół ratownictwa medycznego, na terenie rejonu operacyjnego nr [...] - Zespół Podstawowy –[...], na okres obowiązywania umowy od dnia [...] kwietnia 2009 r. do [...] grudnia 2010 r.

Oferty złożyły dwie firmy, tj. skarżący oraz S. P. S. Pogotowia Ratunkowego i T. S. w Z.

W dniu [...] marca 2009 r., stosownie do § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań (Dz. U. Nr 273, poz. 2719 ze zm.) - dalej rozporządzenie, powołany przez komisję konkursową zespół kontrolny przeprowadził kontrolę u skarżącego i stwierdził, iż w miejscu stacjonowania tj. w B., komisji przedstawiono ambulans marki V. C. o nr rej. [...] wraz z niezbędnymi dokumentami dotyczącymi tego pojazdu. Komisja konkursowa uznała, że złożone oferty spełniają wymogi formalne i nie podlegają odrzuceniu. Zgodnie z "Rankingiem otwarcia" po wstępnej ocenie i porównaniu ofert, według punktacji poszczególnych kryteriów: kompleksowości, ciągłości, jakości oraz ceny, oferta skarżącego uzyskała 70 punktów, zaś oferta konkurencyjna otrzymała 55 punktów.

W dniu [...] marca 2009 r. komisja konkursowa powiadomiła skarżącego o odrzuceniu jego oferty na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach z opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm., dalej: "ustawa o świadczeniach") z powodu dostarczenia przez oferenta nieprawdziwych informacji dotyczących ww. ambulansu. Okazało się bowiem, że zgłoszony ambulans realizuje już zawartą z M. Oddziałem Narodowego Funduszu Zdrowia umowę o udzielanie świadczeń zdrowotnych w rodzaju ratownictwo medyczne w rejonie operacyjnym nr [...], miejsce wyczekiwania M..

Następnie komisja konkursowa w dniu [...] marca 2009 r., po uznaniu argumentacji skarżącego za bezzasadną, oddaliła złożony przez niego w dniu [...] marca 2009 r. protest i rozstrzygnęła postępowanie konkursowe, wybierając ofertę S. P. S. Pogotowia Ratunkowego i T. S. w Z..

W złożonym w dniu [...] marca 2009 r. odwołaniu, skarżący zarzucił komisji naruszenie interesu prawnego poprzez odrzucenie oferty oraz nieuwzględnienie złożonego protestu, a także naruszenie art. 134 ust. 1 oraz art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach. Jak stwierdził, jego wola jako oferenta w zakresie tak woli zawarcia umowy, jak też wykonywania tej umowy przy użyciu określonych w ofercie pojazdów nie może być kwestionowana z punktu widzenia prawdziwości, bowiem oświadczenie woli, niebędące oświadczeniem wiedzy, nie może być kwestionowane z punktu widzenia prawdziwości. Zamawiający mógłby kwestionować fakt posiadania pojazdów przez skarżącego czego nie uczynił, jednak nie może kwestionować spełniania przez skarżącego warunków określonych w przepisach prawa oraz warunków określonych przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na podstawie art. 146 ustawy o świadczeniach. Warunkiem jest bowiem posiadanie pojazdu, nie zaś zapewnienie jego gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych w trakcie prowadzenia postępowania w sprawie o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zgodnie z zasadą określoną w § 8 zarządzenia Nr [...] Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2008 r., w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ratownictwo medyczne. Prowadzący postępowanie Oddział L. Narodowego Funduszu Zdrowia mógł, co najwyżej, uznać, że występuje brak gwarancji należytego wykonania umowy ze strony oferenta, które to kryterium nie jest odrębnym, samodzielnym kryterium oceny oferty.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], Dyrektor L. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia oddalił odwołanie skarżącego, nie znajdując podstaw do jego uwzględnienia. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że oferent ma obowiązek podać w ofercie informacje odpowiadające rzeczywistemu stanowi faktycznemu i prawnemu. Natomiast informacja zawarta w części VI formularza ofertowego RTM – wykaz pojazdów, dotycząca posiadania przez skarżącego w dniu złożenia oferty powyższego ambulansu w rejonie operacyjnym nr [...] - Zespół Podstawowy – [...], była nieprawdziwa wobec realizowania przez ten sam ambulans umowy na terenie M. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia.

Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...]. W ocenie organu odwoławczego postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone zgodnie z prawem powszechnie obowiązującym i zgodnie z przepisami wydanymi przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w sposób jednolity w stosunku do wszystkich biorących udział w postępowaniu. Organ odwoławczy za niesłuszne uznał zarzuty naruszenia zasady równego traktowania oraz zasad uczciwej konkurencji. Zdaniem organu odwoławczego, poprzez odrzucenie oferty nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego. Według Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia ten sam ambulans tj. wskazany przez skarżącego w ofercie do realizacji świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ratownictwo medyczne na terenie rejonu operacyjnego nr [...] - 2 - Zespół Podstawowy – [...] oraz realizujący umowę z Dyrektorem M. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ratownictwo medyczne w rejonie operacyjnym nr [...], miejsce oczekiwania M. – nie jest w stanie zabezpieczyć świadczeń opieki zdrowotnej w dwóch tak odległych od siebie rejonach operacyjnych. W związku z tym informację zawartą w ofercie skarżącego na udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie ratownictwa medycznego na terenie rejonu operacyjnego nr [...] - 2 - Zespół Podstawowy – [...], dotyczącą realizacji tych świadczeń przez wskazany ambulans, należało uznać za nieprawdziwą.

Od tej decyzji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. który, jak to wskazano na wstępie, skargę tę oddalił.

Jak podniósł Sąd pierwszej instancji, kwestionowany przez skarżącego konkurs ofert dotyczył ratownictwa medycznego w zakresie świadczeń udzielanych przez podstawowy zespół ratownictwa medycznego na terenie rejonu operacyjnego [...]. Wybór świadczeniodawców usług ratownictwa medycznego tego rodzaju następuje na podstawie ustawy o świadczeniach. Natomiast stosownie do art. 146 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, Prezes Funduszu określa warunki wymagane od świadczeniodawców. Istotnym warunkiem konkursu ofert na świadczenia zespołu podstawowego ratownictwa medycznego jest posiadanie pojazdu o określonych cechach użytkowych i technicznych. Kwestia, iż konkurs zmierzał do wyłonienia podstawowego zespołu ratownictwa medycznego (zespołu co najmniej dwóch osób uprawnionych do wykonywania medycznych czynności ratunkowych, wyposażonego w specjalistyczny środek transportu sanitarnego, w myśl art. 36 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy PRM), wynikała jednoznacznie z ogłoszenia Nr [...] konkursu ofert o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z dnia [...] lutego 2009 r. oraz Tabeli 1.10 – ratownictwo medyczne do zarządzenia Nr [...] Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2008 r., w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, dalej jako: "zarządzenie Nr [...]".

Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgłoszony do oferty przez skarżącego pojazd został wcześniej zgłoszony dla potrzeb postępowania konkursowego prowadzonego przez M. Oddział Wojewódzki Funduszu i w dacie kontroli był już wykorzystywany przez N. Z. O. Z. F. R. C. na podstawie zawartej z tym Oddziałem umowy na świadczenia zdrowotne ratownictwa medycznego w rejonie operacyjnym M.. Natomiast ani skarżący, ani świadczeniodawca realizujący opisaną umowę, ani organ założycielski obu zakładów nie zgłosili żadnych zmian do tej umowy. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu pierwszej instancji, Komisja Konkursowa zasadnie uznała, iż zgłoszonym do ofert ambulansem nie mogą być realizowane świadczenia ratownictwa medycznego na terenie operacyjnym [...].

Według Sądu pierwszej instancji, zgłoszenie do postępowania konkursowego na zawarcie umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych określonego pojazdu, którego walory techniczne i jakościowe podlegają kontroli komisji konkursowej stosownie do § 6 ust. 2 rozporządzenia oznacza, że oferent wyraża wolę na zawarcie umowy na przedstawionych w ofercie warunkach, a więc również przy wykorzystaniu zgłoszonego pojazdu. W związku z tym stwierdzenie przez komisję konkursową, że oferowany pojazd spełnia wprawdzie wymagania techniczne i jakościowe, jednak nie można nim wykonywać oferowanych świadczeń z racji formalnego jego zaangażowania w innej umowie o wykonywanie świadczeń zdrowotnych, musi skutkować zdaniem WSA uznaniem, że oświadczenie oferenta co do wykonywania następnej umowy tym samym środkiem transportu jest nieprawdziwe.

Ponadto, Sąd pierwszej instancji nie podzielił argumentacji skarżącego utrzymującego, iż dla komisji konkursowej istotna nie jest kwestia prawidłowego wykonywania umowy, lecz wola oferenta wykorzystywania zgłoszonego pojazdu do jej realizacji. W ocenie Sądu określenie pojazdu, którym miały być wykonywane usługi ratownictwa medycznego, jako składnika niezbędnego zespołu ratownictwa medycznego (art. 36 ustawy PRM) należało potraktować jako element niezbędny umowy. Oznaczało to, że jeden i ten sam pojazd powinien być przedmiotem oferty, a następnie umowy. Takie pojmowanie oferty i jej skutków wynika także z art. 155 ust. 1 i art. 158 ustawy o świadczeniach. Wobec tego zdaniem WSA, niezasadna jest argumentacja skarżącego utrzymującego, iż dla komisji konkursowej istotna nie jest kwestia prawidłowego wykonywania umowy, lecz wola oferenta wykorzystywania zgłoszonego pojazdu do jej realizacji. Nie znajduje zatem oparcia w przepisach twierdzenie skarżącego, że zamiana pojazdów używanych do świadczenia ratownictwa medycznego może być dokonana wyłącznie przez posiadacza tych pojazdów, a więc F. M. Sp. z o.o. i nie jest wymagana w tym zakresie zgoda dyrektora Oddziału Funduszu, z którym zawarta jest umowa na realizację tych świadczeń. Mając bowiem na uwadze specyfikę świadczeń zdrowotnych zespołów ratownictwa medycznego, WSA stwierdził, że cecha ta wyraża się gotowością do wykonywania zadań ratowniczych przez wyposażony w odpowiedni pojazd zespół ludzki. Charakterystyczny jest również brak możliwości ustalenia momentu, w którym pojawi się konieczność niezwłocznego zapewnienia pomocy osobie znajdującej się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego. Natomiast zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o PRM, zespoły ratownictwa medycznego zobowiązane są docierać do miejsca zdarzenia i osób wymagających ich interwencji w określonym czasie.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji pojazd zgłoszony do konkursu i poddany kontroli komisji konkursowej jest tym pojazdem, który będzie uwzględniony w przyszłej umowie, dlatego stwierdzenie przez prowadzący konkurs organ, że zadeklarowany pojazd jest już wykorzystywany dla tożsamego rodzaju świadczeń zdrowotnych na podstawie innej umowy eliminuje uznanie złożonego oświadczenia o wykorzystaniu tego pojazdu do nowej umowy za prawdziwe. Do kolejnego postępowania na realizowanie świadczeń zdrowotnych ratownictwa medycznego skarżący winien był zgłosić albo pojazd niezaangażowany już w danym okresie, albo pojazd, który w wyniku udokumentowanej zmiany umowy będzie przeznaczony do wykonywania zaoferowanych w nowym postępowaniu świadczeń i którego walory będą mogły być skontrolowane przez komisję konkursową.

WSA za nieuzasadnione uznał również zarzuty naruszenia prawa procesowego, które których skarżący upatruje w nieudostępnieniu przez organ pełnomocnikowi skarżącego pełnych akt sprawy, tj. uzasadnienia punktacji oraz oferty konkurencyjnej. W tym kontekście WSA zauważył, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. sąd uwzględni skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast skarżący, poza stwierdzeniem, że uniemożliwiono jego pełnomocnikowi skuteczne prowadzenie postępowania w sprawie, nie uzasadnia jak nieokazanie pełnomocnikowi skarżącego uzasadnienia punktacji oraz oferty drugiej strony mogło decydująco wpłynąć na wynik sprawy w sytuacji, gdy nie doszło do ostatecznego porównania ofert i przyznania każdej z nich określonej punktacji według przyjętych kryteriów. Zatem zbadanie przez pełnomocnika skarżącego uzasadnienia przyznanej drugiej stronie postępowania punktacji oraz ewentualne (bez wdawania się w dopuszczalność samego udostępnienia) udostępnienie przeciwnej oferty nie mogłoby mieć wpływu na wynik sprawy, na którym nie zaważyła punktacja, lecz okoliczność leżąca wyłącznie po stronie skarżącego.

Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do meritum sprawy zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a.

Na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów Narodowego Funduszu Zdrowia dotknięte było wadami, wskutek czego doszło do sytuacji braku prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie bowiem:

1. WSA nieprawidłowo ustalił, że brak udostępnienia pełnomocnikowi skarżącego punktacji przyznanej pozostałym oferentom, wraz z uzasadnieniem tej punktacji, nie mogło, decydująco, wpłynąć na wynik sprawy, przy założeniu uprawnienia po stronie skarżącego weryfikacji tej punktacji, na podstawie dokumentów złożonych przez oferentów;

2. WSA nieprawidłowo ustalił, że podstawą odrzucenia oferty było uznanie, że "podane przez [...] oferenta oświadczenie, co do pojazdu, którym będzie realizowane świadczenie zdrowotne objęte konkursem, nie odpowiada prawdzie", gdyż w istocie podstawą odrzucenia oferty była okoliczność realizacji innej umowy zawartej z NFZ i przewidywanie zdarzenia przyszłego i niepewnego, dotyczącego faktycznego podstawienia ambulansu o numerze rejestracyjnym [...] dla zapewnienia realizacji umowy zgodnie z ofertą;

3. WSA nieprawidłowo ustalił, że skarżący nie może, w późniejszym okresie, dysponować własnym ambulansem, który jest przeznaczony, już wcześniej, do realizacji świadczeń zdrowotnych na podstawie umowy zawartej z NFZ;

4. WSA nieprawidłowo ustalił, że "[...] stwierdzenie przez prowadzący konkurs organ, że zadeklarowany pojazd jest już wykorzystywany dla tożsamego rodzaju świadczeń zdrowotnych, na podstawie innej umowy, eliminuje uznanie złożonego oświadczenia o wykorzystaniu tego do nowej umowy za prawdziwe";

5. WSA nieprawidłowo ustalił, że skoro "zadeklarowany pojazd jest już wykorzystywany dla tożsamego rodzaju świadczeń zdrowotnych, na podstawie innej umowy" to nie możliwe jest osiągnięcie stanu, w którym "Pojazd zgłoszony do konkursu i poddany kontroli komisji konkursowej jest tym pojazdem, który uwzględniony będzie w przyszłej umowie [...]".

Ponadto, w związku z powyżej wskazanymi naruszeniami, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a., a także art. 1 § 2 p.p.s.a:

1. poprzez błędne uznanie, iż WSA orzekając dysponował "aktami sprawy" w rozumieniu art. 54 ust. 2 p.p.s.a. z uwagi na brak załączenia do akt dokumentów innych stron postępowania;

2. poprzez zamknięcie rozprawy pomimo niewyjaśnienia okoliczności sprawy i w konsekwencji wydanie wyroku po przeprowadzeniu postępowania w sposób wadliwy i w oparciu o nie wyjaśniony w pełni stan faktyczny, co spowodowało przedstawienie w uzasadnieniu wyroku wadliwego stanu faktycznego sprawy oraz przedstawienie wadliwej podstawy prawnej wraz z jej wyjaśnieniem, co następnie spowodowało błędną wykładnię, powołanych dalej, przepisów ustawy o świadczeniach i doprowadziło także do nieprawidłowego ustalenia zakresu kontroli sądowoadministracyjnej.

Z kolei, na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tj.:

1. art. 132 ust. 1 ustawy o świadczeniach, zgodnie z którym, "Podstawą udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez Fundusz jest umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawarta pomiędzy świadczeniodawcą a dyrektorem oddziału wojewódzkiego Funduszu, z zastrzeżeniem art. 159", poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające, na błędnym uznaniu przez WSA, że nie mogło, w analizowanym stanie faktycznym, dojść do zawarcia umowy zgodnie ze złożoną ofertą oraz polegające na braku wyraźnego oddzielenia przez WSA etapu konkursu ofert lub rokowań - czyli etapu poprzedzającego zawarcie umowy, od etapu polegającego na zawarciu umowy, w kontekście przeniesienia, w sposób nieuprawniony, własnej oceny WSA, że stan faktyczny występujący na etapie poprzedzającym zawarcie umowy, wystąpi również na etapie jej zawierania, a także wykonywania;

2. art. 132 ust. 2 ustawy o świadczeniach, zgodnie z którym "Umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej może być zawarta wyłącznie ze świadczeniodawcą, który został wybrany do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na zasadach określonych w niniejszym dziale", poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające, na błędnym uznaniu przez WSA, że nie mogło, w analizowanym stanie faktycznym, dojść do zawarcia umowy zgodnie ze złożoną ofertą oraz polegające na braku wyraźnego oddzielenia przez WSA etapu konkursu ofert lub rokowań - czyli etapu poprzedzającego zawarcie umowy, od etapu polegającego na zawarciu umowy, w kontekście przeniesienia, w sposób nieuprawniony, własnej oceny WSA, że stan faktyczny występujący na etapie poprzedzającym zawarcie umowy, wystąpi również na etapie jej zawierania, wykonywania;

3. art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach, zgodnie z którym "Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich; świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji" poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające, na błędnym uznaniu przez WSA, że skarżący w mniejszym stopniu, niż inni oferenci zapewni wykonanie świadczeń zdrowotnych zgodnie ze złożoną ofertą a także w wyniku przyjęcia, jako kryterium oceny oferty skarżącego własnego i nieuzasadnionego wnioskowania co do zdarzeń przyszłych;

4. art. 142 ust. 5 pkt 1 ustawy o świadczeniach, zgodnie z którym "W części niejawnej konkursu ofert komisja może: 1) wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, które zapewniają ciągłość udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, ich kompleksowość i dostępność oraz przedstawiają najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia" poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające, na błędnym uznaniu przez WSA, że brak gwarancji należytego wykonywania umowy, będący wynikiem nieuprawnionej oceny, okoliczności wykorzystywania przedstawionego w ofercie pojazdu, w czasie trwania postępowania konkursowego, dla realizacji innej umowy stanowi dopuszczalne kryterium oceny oferty;

5. art. 148 ustawy o świadczeniach, zgodnie z którym "Porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej obejmuje w szczególności: 1) ciągłość, kompleksowość, dostępność, jakość udzielanych świadczeń, kwalifikacje personelu, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną, na podstawie wewnętrznej oraz zewnętrznej oceny, która może być potwierdzona certyfikatem jakości lub akredytacją; 2) ceny i liczby oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej oraz kalkulacje kosztów" poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające, na błędnym uznaniu przez WSA, że brak gwarancji należytego wykonywania umowy, będący wynikiem nieuprawnionej oceny okoliczności wykorzystywania przedstawionego w ofercie pojazdu, w czasie trwania postępowania konkursowego, dla realizacji innej umowy stanowi dopuszczalne kryterium oceny oferty;

6. art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach, zgodnie z którym "odrzuca się ofertę zawierającą nieprawdziwe informacje" poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające, na błędnym uznaniu przez WSA, że skarżący przedstawił w ofercie nieprawdziwe informacje lub oświadczenia.

Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w którym wnoszący skargę kasacyjną podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione.

Na wstępie podkreślić należy również, że w tożsamych rodzajowo sprawach, i na tle identycznych okoliczności ich stanu faktycznego i stanu prawnego oraz tej samej spornej w nich kwestii prawnej, Naczelny Sądu Administracyjny zajmował już jednolite stanowisko, rozpatrując skargi kasacyjne między innymi w sprawach sygn. akt: II GSK 372/10, II GSK 604/10, II GSK 145/10, II GSK 1640/08. W sprawie tych, podobnie, jak w sprawie stanowiącej aktualnie przedmiot orzekania Sądu, w identycznych (wręcz tożsamych) okolicznościach faktycznych, prawną kwestią sporną była wykładnia przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela stanowisko prawne i jego argumentację, które prezentowane są w przywołanych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W kontekście wynikającej z przepisu art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) zasady związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynika, iż muszą być one precyzyjnie określone przez wnoszącego omawiany środek odwoławczy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem upoważniony do stawiania jakichkolwiek hipotez i prowadzenia rozważań co do możliwego kierunku i zakresu zaskarżenia wyroku sądu administracyjnego I instancji.

Wnoszący skargę kasacyjną dążąc do skutecznego podważenia zaskarżanego wyroku, musi zatem zachować dbałość o poprawne sformułowanie stawianych zarzutów. Prawidłowo skonstruowany zarzut skargi kasacyjnej winien dokładnie określać naruszony przepis prawa (z uwzględnieniem podziału na jednostki redakcyjne, jeżeli taki podział występuje), wskazywać na czym konkretnie polegało podnoszone naruszenie, a co do przepisów postępowania określać szczegółowo w jaki sposób zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Opisanych warunków nie spełnia pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej (sformułowany w łącznie w dziesięciu punktach), w którym poza powołaniem art. 174 pkt 2 p.p.s.a. i powtórzeniem jego treści strona skarżąca nie wymieniła żadnego przepisu postępowania naruszonego przez Sąd I instancji. Taka konstrukcja zarzutu pozbawia Naczelny Sąd Administracyjny możliwości jego merytorycznej oceny. Brak wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, który zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną został naruszony, co do zasady powoduje jej odrzucenie. W rozpoznawanej sprawie podniesione jednak zostały także inne zarzuty, które omawianej wady nie zawierają i dlatego odrzucenie skargi kasacyjnej nie było dopuszczalne.

Za nietrafny uznać należy zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a oraz art. 133 § 1 w związku z art. 54 § 2 p.p.s.a., poprzez błędne uznanie, że WSA orzekając dysponował "aktami sprawy" w rozumieniu art. 54 § 2 p.p.s.a.

Pojęcie "akt sprawy", którym ustawodawca operuje na gruncie art. 54 § 2 p.p.s.a. rozumieć należy, jako akta sprawy administracyjnej. Według skarżącego, akta przesłane Sądowi pierwszej instancji były niekompletne, gdyż nie zostały do nich dołączone dokumenty dotyczące innych stron postępowania. W związku z tym należało rozważyć, czy w przypadku, gdy oferta skarżącego została odrzucona jako zawierająca nieprawdziwe dane, dokumenty dotyczące innych stron postępowania powinny stanowić niezbędny element akt sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ administracji publicznej ma obowiązek przesłania sądowi akt sprawy zawierających komplet dokumentów, na podstawie których zapadło kwestionowane rozstrzygnięcie, tak by możliwe było przeprowadzenie sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie powyższy warunek został spełniony. Mając na uwadze, że ofertę skarżącego odrzucono, a w związku z tym nie istniała potrzeba oceny w postępowaniu sądowoadministracyjnym poprawności punktacji przyznawanej poszczególnym uczestnikom konkursu, dokumentacja dotycząca innych stron postępowania nie stanowiła koniecznego elementu akt sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny uznając zarzut naruszenia art. 133 § 1 w związku z art. 54 § 2 p.p.s.a. za niezasadny stwierdza, że wyrok został wydany po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy i brak jest podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji pominął jakąś część tych akt lub orzekał na innej podstawie, niż akta sprawy. Skarżący nie wykazał ponadto, jaki wpływ na wynik sprawy miało orzekanie przez WSA na podstawie niepełnych, jego zdaniem, akt sprawy.

Za nietrafny uznać należy również zarzut naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku winno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Omawiana regulacja określa niezbędne elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, które mają służyć wyjaśnieniu powodów rozstrzygnięcia stronom i umożliwić kontrolę instancyjną. Strona wnosząca skargę kasacyjną nie zarzuca, by uzasadnienie orzeczenia nie zawierało któregoś z niezbędnych elementów lub by sporządzono je w sposób uniemożliwiający kontrolę kasacyjną. Zarzucane przyjęcie wadliwego stanu faktycznego i przedstawienie wadliwego stanowiska w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia nie może być traktowane jako naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymienione przez ustawodawcę elementy a przeprowadzenie kontroli instancyjnej orzeczenia jest w pełni możliwe, co uzasadnia również twierdzenie, że uzasadnienia zaskarżonego wyroku prawidłowo realizuje funkcję perswazyjna oraz funkcję kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia.

Skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozpoznawanej sprawie w pełni podziela pogląd prawny wyrażony w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010, z. 3, poz. 39), stosownie do którego przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie brak tego rodzaju uchybień. Sąd pierwszej instancji zajął bowiem stanowisko co do przyjętego stanu faktycznego. W związku z tym zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało uznać za chybiony. Kwestionowanie poprawności przyjętych przez Sąd ustaleń faktycznych i podstawy prawnej rozstrzygnięcia powinno nastąpić poprzez zgłoszenie odpowiednich zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego.

Odnośnie zarzutów formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wskazać należy, że zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o świadczeniach, podstawą udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych przez NFZ jest umowa pomiędzy świadczeniodawcą a dyrektorem oddziału wojewódzkiego Funduszu.

Z przepisu art. 5 p. 41 lit. a ustawy o świadczeniach wynika, że świadczeniodawcą jest między innymi zakład opieki zdrowotnej wykonujący zadania określone w jego statucie.

Zakład opieki zdrowotnej, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89), jest wyodrębnionym organizacyjnie zespołem osób i środków majątkowych utworzonym i utrzymanym w celu udzielania świadczeń zdrowotnych i promocji zdrowia. Zgodnie z art. 2 ust. 2 powołanej ustawy, zakład opieki zdrowotnej może być odrębną jednostką organizacyjną, częścią innej jednostki organizacyjnej lub jednostką organizacyjną podległą innej jednostce organizacyjnej.

Ponadto, na gruncie przepisów Działu VI ustawy o świadczeniach, regulujących postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami, ustawodawca konsekwentnie operuje pojęciem "świadczeniodawcy", co oznacza, że rzeczywistym partnerem Funduszu w postępowaniu w sprawie zakontraktowania świadczeń opieki zdrowotnej są podmioty wymienione w art. 5 p. 41 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, a więc przede wszystkim zakłady opieki zdrowotnej (ZOZ-y), jako podmioty świadczące te usługi, a nie organy założycielskie, będące ich właścicielami. Taka konstrukcja prawna jest uzasadniona tym, że Fundusz zawierając umowę o świadczenie usług zdrowotnych musi mieć pewność, jaki zespół osób i środków majątkowych będzie świadczył usługi. Tym zespołem jest konkretny ZOZ, a nie jego właściciel. Niezależnie od tego, że umowę z Funduszem podpisuje posiadający osobowość prawną właściciel ZOZ-u, świadczeniodawcą jest ZOZ i ta jednostka organizacyjna musi spełniać wymagania przedstawione w ofercie.

W tym kontekście należy również podkreślić, że medyczne czynności ratunkowe uregulowane są ustawą z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191, poz. 1410; dalej jako ustawa o PRM). Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o PRM jednostkami systemu ratownictwa medycznego są szpitalne oddziały ratunkowe oraz zespoły ratownictwa medycznego, na których świadczenia zawarto umowy z dysponentami tych jednostek. W myśl art. 36 ust. 2 ustawy o PRM zespół ratownictwa medycznego jest wyposażony w specjalistyczny środek transportu sanitarnego, spełniający cechy techniczne i jakościowe określone w Polskich Normach przenoszących europejskie systemy zharmonizowane. Stosownie zaś do art. 3 pkt 1 ustawy o PRM, dysponentem jednostki (ratownictwa medycznego) jest zakład opieki zdrowotnej, w którego skład wchodzi jednostka systemu.

Postępowania o zawarcie umów na wykonywanie medycznych czynności ratunkowych prowadzone są według przepisów ustawy o świadczeniach (art. 161a ustawy). Prezes NFZ, zgodnie ze swymi uprawnieniami wynikającymi z art. 146 ust. 1 ustawy o świadczeniach, zarządzeniami określił warunki postępowania dotyczące zawierania umów, kryteria oceny ofert oraz warunki wymagane od świadczeniodawców w rodzaju ratownictwo medyczne.

W zarządzeniu nr [...] z dnia [...] października 2008 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, Prezes NFZ ustalił między innymi, że formularz ofertowy zawiera określenie potencjału wykonawczego z wykazem personelu, sprzętu oraz miejsc udzielania świadczeń (§ 9 pkt 6). Wraz z ofertą oferent składa liczne oświadczenia między innymi dotyczące posiadania tytułu prawnego do korzystania ze sprzętu i aparatury medycznej.

Z kolei w zarządzeniu nr [...] z dnia [...] października 2008 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ratownictwo medyczne, Prezes NFZ określił szczególne warunki dotyczące świadczeń w dziedzinie ratownictwa medycznego. Zgodnie z tymi warunkami świadczeniodawca zobowiązany jest do zorganizowania udzielania świadczeń medycznych w rejonach działania w sposób umożliwiający dojazd zgodnie z parametrami czasu określonymi w ustawie o PRM (§ 8 pkt 6), świadczenia udzielane są osobiście przez osoby posiadające określone kwalifikacje wymienione w załączniku nr 2 do umowy -"Harmonogram-zasoby"(§ 8 pkt 8) i zapewnia środki transportu przez całą dobę wraz z niezbędnymi elementami wyposażenia w sprzęt i aparaturę, zgodnie z wymogami określonymi w załącznikach nr 3 i 3a do zarządzenia oraz odrębnych przepisach (§ 8 pkt 9).

Natomiast w zarządzeniu nr [...] z dnia [...] października 2008 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, Prezes NFZ ustalił w § 2 pkt 1 lit. b), jako jedno z podstawowych kryteriów, wyposażenie oferenta w sprzęt i aparaturę medyczną.

W świetle przywołanych regulacji prawnych, w tym również przy uwzględnieniu szczególnego charakteru świadczeń w dziedzinie ratownictwa medycznego, nie ulega wątpliwości, że posiadanie w dyspozycji konkretnego ambulansu z konkretnym wyposażeniem jest istotnym elementem oferty, nie mniej ważnym niż zespół osobowy mający udzielać pomocy. Możliwość szybkiego przemieszczania się właściwie wyposażonego ambulansu jest niewątpliwie zasadniczym atutem oferenta. Elementem oferty jest więc konkretny pojazd sanitarny, którego dysponentem jest konkretny zakład opieki zdrowotnej uczestniczący w konkursie.

Odnosząc te rozważania o charakterze ogólnym do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy uznać, że oferentem i przyszłym świadczeniodawcą był NZOZ "F. M. R. L." z wyodrębnionym organizacyjnie zespołem osób i środków majątkowych, nie zaś jego właściciel "F. M." Sp. z o.o. Przedmiotem oferty było świadczenie usług ratownictwa medycznego przez zespół ratownictwa medycznego wyposażony w konkretny specjalistyczny środek transportu sanitarnego zgłoszony w ofercie, o numerze rejestracyjnym [...], który zgodnie z ofertą powinien być w dyspozycji NZOZ "F. M. R. L.".

W związku z powyższym, skoro strona skarżąca nie zakwestionowała skutecznie ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieusprawiedliwione zarzuty naruszenia prawa materialnego podniesione w skardze kasacyjnej.

W analizowanym zakresie, za nietrafny uznać należy pogląd skarżącego, że postępowanie prowadzące do zawarcia umowy ze świadczeniodawcą dzieli się na dwa etapy, które mogą rządzić się odrębnymi regułami: 1) postępowanie konkursowe ofert (konkurs ofert lub rokowania) oraz 2) zawarcie umowy z wybranym świadczeniodawcą. Taki zabieg rozdzielenia postępowania w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami doprowadził stronę skarżącą do sformułowania zarzutów naruszenia art. 132 ust. 1 i ust. 2 ustawy o świadczeniach. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty te są chybione. Stwierdzić bowiem należy, jak słusznie przyjął to Sąd I instancji, że oba wymienione etapy są ściśle ze sobą powiązane, tworząc jedno postępowanie mające za cel zawarcie umowy z wybranym świadczeniodawcą. Ścisły związek wyodrębnionych przez skarżącego etapów wyraża się podporządkowaniem treści przyszłej umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych warunkom zgłoszonym w ofercie, których ocena zadecydowała o wyborze danego świadczeniodawcy. Powyższe oznacza, że wynik postępowania ofertowego rzutuje wprost na ostateczny rezultat, jakim jest zawarcie umowy i oznacza, że nie jest możliwe zawarcie ze świadczeniodawcą, który wygrał konkurs, umowy na innych warunkach, niż podane przez niego w ofercie. Dlatego też błędne jest stanowisko NZOZ "F. M. Region L.", że inne są wymagania stawiane stronie na etapie postępowania ofertowego, a inne na etapie zawarcia umowy. Przy takim rozumowaniu, wynik postępowania konkursowego nie miałby, poza wskazaniem konkretnego świadczeniodawcy, większego znaczenia dla treści przyszłej umowy, ani też nie gwarantowałby zawarcia umowy. Z art. 158 ustawy o świadczeniach wynika związanie stron warunkami umowy, które podlegały ocenie przy wyborze oferty. Inaczej mówiąc, to co strona przedstawiła w ofercie jest wiążące i będzie stanowić przedmiot umowy zawartej po wygraniu konkursu przez oferenta. Prowadzi to do wniosku, że informacje przedstawione w ofercie muszą być aktualne i prawdziwe, a w dacie składania oferty musi być pewne, że zobowiązania przedstawione w ofercie będą możliwe do wykonania i będą wykonane.

W tym stanie rzeczy stwierdzenie w toku kontroli przeprowadzonej przez Komisję Konkursową, że ambulans o numerze rejestracyjnym [...] zgłoszony w ofercie do świadczenia usług ratownictwa medycznego, jako będący w dyspozycji NZOZ "F. M. R. M.", został wcześniej zgłoszony w innym konkursie, jako będący w dyspozycji NZOZ "F. M. R. L." słusznie wzbudziło wątpliwości Komisji. Wątpliwości te były tym bardziej uzasadnione, że NZOZ "F. M. R. M." wygrał już konkurs, w którym zgłosił ambulans [...] i był tą ofertą związany. Jak już wspomniano, ZOZ to wyodrębniony zespół osób i środków majątkowych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, informacja dotycząca ambulansu przeznaczonego do ratownictwa medycznego, czyli sprzętu pozostającego w dyspozycji oferenta, dotyczyła okoliczności istotnej, która mogła wpłynąć na wynik postępowania. W związku z tym w sytuacji, gdy ambulans przeznaczony do ratownictwa medycznego był w dyspozycji NZOZ "F. M. R. l." i jednocześnie realizował już zawartą z M. Oddziałem Narodowego Funduszu Zdrowia umowę o udzielanie świadczeń zdrowotnych w rodzaju usług ratownictwa medycznego w rejonie operacyjnym [...] i ze wskazaniem jako miejsca wyczekiwania miejscowości M., Sąd pierwszej instancji trafnie podzielił stanowisko organu, że informacja zawarta w ofercie skarżącego, dotycząca ambulansu o numerze rejestracyjnym [...] była nieprawdziwa. W konsekwencji należało przyjąć, że WSA słusznie uznał zasadność odrzucenia oferty skarżącego przez Komisję Konkursową, na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach. Dodać należy, że obowiązek odrzucenia oferty na wspomnianej podstawie może powstać na każdym etapie postępowania.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego za niezasadne uznać należy również zarzuty naruszenia, poprzez niewłaściwe zastosowanie, art. 134 ust. 1, art. 142 ust. 5 pkt 1 oraz art. 148 ustawy o świadczeniach. Zarzuty naruszenia przywołanych przepisów formułowane w kontekście argumentacji dotyczącej zaaprobowania przez Sąd I instancji przyjęcia przez Komisję Konkursową niewłaściwych kryteriów oceny oferty skarżącego. Jak już wspomniano oferta skarżącego została odrzucona. W związku z tym zarzuty, które sprowadzają się do kwestionowania sposobu oceny oferty NZOZ "F. M. R. L." są oczywiście niezasadne. W okolicznościach sprawy nie budzi bowiem wątpliwości, że nie doszło do ostatecznego porównania ofert i przyznania każdej z nich punktacji według przyjętych kryteriów. W związku z tym stanowisko skarżącego i związane z nim zarzuty, że złożona przez niego oferta nie została wybrana, ponieważ zastosowano niewłaściwe kryteria oceny jest błędne.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.