Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1804/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Aneta Żak po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. M. R. i B. B. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza granicami RP postanawia odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi A. M. R. oraz B. B. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z [...] lipca 2012 r. Wnioskiem z [...] lutego 2012 r. B. B. wniósł o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz zwolnienie z opłaty administracyjnej, zaś [...] lutego 2012 r. uiścił 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku.

W złożonym następnie w dniu [...] kwietnia 1012 r. na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o prawo pomocy B. B. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawca podał, że prowadzi gospodarstwo domowe z żoną i utrzymuje się z emerytury w wysokości [...] zł. Żona skarżącego uzyskuje dochód z emerytury i dodatku [...] w wysokości [...] zł. Wnioskodawca wskazał, że oprócz mieszkania o pow. [...] m2 nie posiada innego majątku, w tym oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Uzasadniając wniosek wyjaśnił, że wysokość uzyskiwanych dochodów pozwala jedynie na utrzymanie gospodarstwa domowego, zaś tocząca się od 2009 r. sprawa o potwierdzenie prawa do rekompensaty pochłonęła wszystkie jego oszczędności.

Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje:

Rozpoznawany wniosek zawiera żądanie zwolnienia strony od kosztów sądowych, a zatem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, /t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270/, dalej jako: P.p.s.a.). W świetle art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., warunkiem przyznania osobie fizycznej prawa pomocy w tak określonym zakresie jest wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest on stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Okoliczności przedstawione przez wnioskodawcę nie dają podstaw do stwierdzenia, że poniesienie przez niego kosztów postępowania spowoduje uszczerbek, o którym stanowi powołany powyżej przepis, co uzasadnia odmowę uwzględnienia wniosku o prawo pomocy. Z oświadczeń złożonych we wniosku wynika, że skarżący z żoną uzyskuje stały dochód w łącznej wysokości [...] zł, co pozwala przyjąć, że B. B. posiada zdolność do samodzielnego pokrycia ewentualnych przyszłych kosztów sądowych w tej sprawie, które, z uwagi na uiszczenie opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz w związku z obecnym etapem tego postępowania, zawężać się będą jedynie do kosztu wpisu od potencjalnej skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł, oraz ewentualnych opłat kancelaryjnych (które pobiera się, m.in., za kopie, wydruki, czy odpisy wydawane na wniosek strony na podstawie akt sprawy sądowoadministracyjnej), które ustanowione są w niższej niż ww. wpis, wysokości. Oszacowana powyżej wysokość tych potencjalnych opłat sądowych w sprawie, zestawiona z wysokością dochodu strony oraz wysokością opłat dotychczas przez skarżącego uiszczonych (wpis od skargi 200 zł, opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku -100 zł) pozwala przyjąć, że uiszczenie w przyszłości tychże opłat sądowych nie będzie stanowić znacznego uszczerbku w majątku skarżącego. Ocena taka jest uzasadniona pomimo tego, że skarżący nie podał dokładnego zestawienia miesięcznych wydatków służących do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych oraz nie udokumentował faktu ich ponoszenia, gdyż nie wskazał, z drugiej strony, okoliczności nakazujących przyjąć, że jego płynność finansowa w związku z koniecznością ponoszenia w dalszym ciągu kosztów sądowych zostanie zachwiana w sposób, który spowoduje taką zmianę dotychczasowego poziomu życia, która zagrozi jego egzystencji, nienoszącej znamion zbytu. W uzasadnieniu wniosku nie wykazano w szczególności konieczności aktualnego ponoszenia przez stronę wydatków, które muszą być taktowane priorytetowo wobec wydatków związanych z prowadzonym procesem. Podstawy uwzględnienia wniosku nie może zaś stanowić okoliczność wieloletniego ponoszenia kosztów toczącej się sprawy.

Zważywszy na powyższe uprawnione jest stwierdzenie, że skarżący posiadający stałe źródło dochodów ma możliwość zabezpieczenia środków finansowych w celu samodzielnego wywiązania się z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych związanych ze swoim udziałem w sprawie, której dotyczy rozpoznawany wniosek. Wynikający z art. 199 P.p.s.a. obowiązek ponoszenia kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie nie dotyczy bowiem wyłącznie osób posiadających nadwyżkę środków finansowych. Obejmuje on wszystkie osoby posiadające jakiekolwiek dochody z których możliwe jest wygospodarowanie środków na pokrycie kosztów postępowania.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a, należało postanowić jak w sentencji.