Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2606/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 8, art. 174, art. 176, art. 184, art. 204 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 73 § 2 pkt 1, art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 125, art. 126
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Płusa, Protokolant Agata Grabowska, po rozpoznaniu w dniu 9 października 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 maja 2011 r. sygn. akt I SAB/Wr 2/11 w sprawie ze skargi P. O. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w przedmiocie zwrotu nadpłaconego podatku i przekazania wnioskowanej kwoty na rzecz organizacji pożytku publicznego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. O. na rzecz Naczelnika Urzędu Skarbowego W. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w sprawie o sygn. akt I SAB/Wr 2/11, oddalił skargę P. O. – nazywanego dalej "Skarżącym", na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w przedmiocie zwrotu nadpłaconego podatku i przekazania wnioskowanej kwoty na rzecz organizacji pożytku publicznego.

Z uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji wynika, że według Skarżącego złożył on deklaracje podatkowe za lata 2008-2009, w których wykazał nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz wniósł o jej zwrot i przekazanie na rzecz organizacji pożytku publicznego.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy podniósł, że we wskazanych przez Skarżącego listach poleconych znajdowały się jedynie deklaracja w sprawie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2009 r. oraz załącznik do deklaracji podatkowej PIT-B. Pomimo skutecznego wezwania, Skarżący nie złożył zeznania podatkowego za 2009 r. Z wyjaśnień organu wynika ponadto, że w lutym 2009 r. podjęto próbę przeprowadzenia kontroli podatkowej u Skarżącego, w trakcie której nie znaleziono dowodów potwierdzających złożenie deklaracji podatkowych za lata 2008-2009.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodził się z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego, że Skarżący nie złożył deklaracji podatkowych za lata 2008-2009 i oddalił skargę jako bezzasadną. Sąd administracyjny pierwszej instancji zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 73 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) nadpłata w podatku dochodowym powstaje z dniem złożenia zeznania podatkowego. Skoro Skarżący nie złożył zeznań podatkowych, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazując na art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z póżn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", stwierdził, że nie było podstaw do stwierdzenia, iż organ podatkowy pozostawał w bezczynności. O bezczynności organu można bowiem mówić wówczas, gdy w terminie ustalonym przez przepisy prawa organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął czynności, do której był zobowiązany. W motywach wyroku sąd wyjaśnił, że o zasadności powyższego stanowiska świadczy to, że Skarżący nie wpłacał zaliczek z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za okres, którego dotyczyła sprawa, jak również nie przekazał organowi podatkowemu informacji o uzyskiwanych dochodach (PIT-11). Z akt sprawy wynikało ponadto, że ostatnią deklarację podatkową Skarżący złożył za 1999 r. Od tego czasu Skarżący nie złożył żadnego zeznania podatkowego dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych, chociaż został wezwany przez organ do złożenia deklaracji podatkowej za 2009 r.

W skardze kasacyjnej Skarżący wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości. Podniesiono w niej zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 125 i art. 126 Ordynacji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, przeto nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do sformułowanych w niej zarzutów należy podkreślić, że w żadnym wypadku nie spełniają one wymagań określonych w art. 176 P.p.s.a. Przede wszystkim nie przypisano im kwalifikacji prawnej, o której stanowi art. 174 tej ustawy, ograniczając się do ogólnego wskazania naruszenia art. 2 Konstytucji RP oraz art. 120, 121, 122, 124, 125 i 126 Ordynacji podatkowej. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie zostały uzasadnione w sposób, który pozwalałby na ich rozważenie, zaś twierdzeń dotyczących "odrzucenia" skargi P. O. (s. 1) nie wsparto powołaniem się na jakikolwiek przepis prawa naruszony przez sąd administracyjny pierwszej instancji.

Lakoniczność i ogólnikowość uzasadnienia skargi kasacyjnej, w powiązaniu z wyliczonymi brakami tego pisma sprawiły, że z mocy art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 204 pkt 1 tej ustawy.