Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 266/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2006-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 52 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 64 par. 2, art. 28, art. 7, art. 10
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 29 sierpnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Krzysztof Gruszecki asesor WSA Ewa Kruppik – Świetlicka Protokolant: Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi Bożeny K., Jarosława M., Urszuli P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2005 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżona decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] 2004 r., Nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz skarżących Bożeny K. i Jarosława M. solidarnie kwotę 500 (słownie: pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta W., po rozpatrzeniu wniosku Wydziału Inwestycji Urzędu Miasta W., wydał [...] 2004 r. decyzję nr [...], ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającą na budowie sali sportowej z basenem przy Szkole Podstawowej Nr [...] i Gimnazjum Nr [...] we W. z przyłączami gazowym, energetycznym i wodociągowym oraz łącznikiem pomiędzy budynkiem szkoły a salą sportową, stacji redukcyjnej gazu, przepompowni ścieków, sieci kanalizacji deszczowej i kanalizacji sanitarnej, parkingu na 80 miejsc postojowych oraz zjazdu publicznego do ulicy [...] na terenie dz. nr [...] -przy ulicy [...] we W

Jako podstawę prawną wydania decyzji wskazano art.4 ust.2 pkt 1, art.50 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz.717 ze zm.), art.104 kpa. Organ zaznaczył, że niniejsze orzeczenie uprawnia do uzyskania pozwolenia na budowę po uwzględnieniu ustalonych w niej warunków szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z odrębnych przepisów, warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej komunikacji, wymagań dotyczących osób trzecich oraz linii rozgraniczających teren inwestycji.

Wyjaśniono, że teren pod inwestycję nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a uchwałą z [...] 2000 r., Rada Miasta W. uchwaliła "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. W" .

Podkreślono konieczność opracowania projektu budowlanego zgodnie z ustawą Prawo budowlane oraz Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, po uzyskaniu wymaganych zezwoleń i uzgodnień projektu budowlanego oraz treścią postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2004 r. nr [...], a więc również raportem oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wskazano, że uciążliwości inwestycji winny zamknąć się w granicach terenu, do którego inwestor ma tytuł prawny. Lokalizację miejsc postojowych powyżej 60 stanowisk uzależniono od zachowania odległości 20 m dla od budynków mieszkalnych, placów zabaw i boiska; przy stanie nawierzchni parkingu uniemożliwiającym przedostawanie się zanieczyszczeń do gleby i wód podziemnych. Dodatkowo przewidziano nasadzenie pasa zieleni izolacyjnej jako ekranu akustycznego od strony zabudowy mieszkaniowej, a wycinkę drzew uzależniono od decyzji Prezydenta Miasta W.

Organ podkreślił, iż biorąc pod uwagę przepis art.56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne zgodne jest z przepisami odrębnymi, po uwzględnieniu polityki przestrzennej miasta i uzyskaniu wszystkich wymaganych prawem uzgodnień oraz opinii, tj. Wojewody, Marszałka Województwa czy Miejskiego Zarządu Dróg we W.

Organ zaznaczył, że inwestor przedłożył raport oddziaływania zamierzonej inwestycji uzgodniony przez Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, który wykazał, że po spełnieniu warunków w nim zawartych przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie na środowisko.

W ocenie organu zapewniono stronom udział w postępowaniu, działając w oparciu o regulacje zawartą wart. 10 kpa oraz w trybie o którym mowa wart. 53 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem o wszczęciu postępowania zawiadomiono strony w drodze obwieszczenia, oraz w sposób zwyczajowo przyjęty w mieście na tablicy ogłoszeń, a przed wydaniem decyzji pismem z [...] 2004 r. zawiadomiono strony o możliwości zapoznania i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.

Wyjaśniono, że w toku postępowania administracyjnego mieszkańcy osiedla [...] wnieśli sprzeciw dotyczący realizacji przedmiotowej inwestycji, w którym stwierdzili, że inwestycja ta znajduje się w rejonie domów jednorodzinnych, skutkiem czego oddziaływać będzie na sąsiadujące nieruchomości. W ocenie organu zgłoszone zastrzeżenia nie są zasadne w świetle treści raportu oddziaływania na środowisko, z którego wynika, że inwestycja po spełnieniu warunków w nikim zawartych nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. Organ ponadto stwierdził, że zarzuty dotyczące negatywnego wpływu inwestycji nie dotyczą ich interesu prawnego, lecz jedynie naruszenia interesów faktycznych.

Odwołanie co do organu II instancji od wymienionej wyżej decyzji złożyli Teresa A., Jan A., Bożena K., Jarosław M., Urszula P., Marian C., Daniel Z., Agnieszka Z., wnosząc o jej uchylenie.

W uzasadnieniu podnieśli zarzut niedokonania ustaleń faktycznych mających wpływ na niekorzystne oddziaływanie spornej inwestycji na sąsiednie nieruchomości w kwestii niezachowania odległości 20 m od miejsc postojowych do okien pomieszczeń mieszkalnych.

Wskazali, iż podane w raporcie oddziaływania na środowisko natężenia hałasu jest znacznie zaniżone oraz iż zaniechano dokonania uzgodnień w zakresie oddziaływania inwestycji na zdrowie okolicznych mieszkańców, przez co naruszono przepis art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem inwestor nie ustalił wpływu planowanej inwestycji na zdrowie mieszkańców, a konieczność posadowienia ekranów akustycznych potwierdza jej szkodliwy charakter. Nadto w ocenie skarżących nie wykonano koniecznych badań geologicznych dla ustalenia oddziaływania inwestycji na sąsiadujące nieruchomości, jak i warunki naturalne, zważywszy na możliwość osuwania się gruntów.

Odwołujący również zaznaczyli, iż decyzja nie wskazuje na charakter komercyjny inwestycji, który w istocie posiada, co wynika ze wskazanego raportu.

Stwierdzili też, że zaniechanie negocjacji z mieszkańcami wobec zaistniałego konfliktu spowodowało nieuwzględnienie ich wniosków i postulatów.

Decyzją z [...] 2005 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia Kolegium podkreśliło, nieruchomość objęta zaskarżoną decyzją nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego działając w oparciu o przepis art.56 dla spornej inwestycji prawidłowo i bez naruszenia przepisów prawa ustalono lokalizację spornej inwestycji na podstawie zgodności zamierzenia z przepisami odrębnymi, po uzyskaniu wymaganych uzgodnień. Z uwagi na charakter inwestycji, mogącej oddziaływać na środowisko, sporządzono raport, którego treść znajduje odzwierciedlenie w zakwestionowanej decyzji.

Odpierając zarzuty dotyczące niezachowania odległości miejsc postojowych zaznaczono, iż w punkcie 2 ppkt VII lit c decyzji nakazuje się zachowanie wymaganej odległości 20 m dla miejsc postojowych powyżej 60 stanowisk od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynkach opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, placów zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży.

Organ podkreślił też, iż ustalono wymóg by uciążliwość przedsięwzięcia zamykała się w granicach terenu do którego inwestor ma tytuł prawny.

Organ wyjaśnił, iż budynki i ich usytuowanie dla zapewnienia ochrony osób trzecich muszą być zrealizowane zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane oraz przepisami wykonawczymi tj. Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnośnie obaw odwołujących, że realizacja inwestycji wpłynie negatywnie na gleby, stosunki wodne, hałas , zanieczyszczenia, odpady, krajobraz, świat zwierzęcy oraz roślinny, Kolegium stwierdziło, iż decyzja rozstrzyga wprost o obowiązku uwzględnienia warunków zawartych w postanowieniu Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2004r. znak [...], w tym by przy projektowaniu inwestycji uwzględnić wszystkie wnioski i zalecenia zawarte w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podkreślono też, iż raport ten odnosi się kompleksowo do wpływu inwestycji na gleby, stosunki wodne, hałas, zanieczyszczenia, odpady, krajobraz, świat zwierzęcy i roślinny. Również w ocenie organu, nieuwzględnienie postulatów mieszkańców oraz komercyjny charakter decyzji nie przesądzają o jej wadliwości.

W skardze wniesionej do Sądu skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak wynika z treści skargi.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż zakres inwestycji wymaga poinformowania o planowanych zamierzeniach wszystkich stron postępowania, w tym właścicieli działek sąsiednich, posiadających status strony, a w niniejszej sprawie organ naruszył przepisy art. 8, art. 10 § 1 kpa, art.128 kpa ,art. 109 § 1 kpa, albowiem nie ustalił wszystkich właścicieli nieruchomości graniczących z działką inwestora, będących w obszarze oddziaływania inwestycji, co w szczególności dotyczy właściciela działki położonej przy ul. Modrej 1, skutkiem czego nie doręczono decyzji wszystkim stronom, także Nadleśnictwu W. oraz Dyrekcji Przedszkola, przez co zainteresowani pozbawieni zostali udziału w postępowaniu. W ocenie skarżących, również niedoręczenie zaskarżalnych postanowień : Prezydenta Miasta z dnia [...] 2004 r., Miejskiego Zarządu Dróg z dnia [...] 2004 r. nr [...], Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...], stanowi naruszenie przepisu art. 9 kpa i art. 125 § 1 kpa.

Skargę uzasadniono też okolicznością iż wbrew regulacji zawartej wart. 34 § 1 kpa, organ administracyjny nie wyznaczył przedstawiciela dla właściciela lub władającego działką nr [...] położoną przy ul. [...] w obrębie [...], graniczącą bezpośrednio z nieruchomością objętą planowaną inwestycją.

W ocenie skarżących, organ nie wziął pod uwagę interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a w szczególności nie ustalił oddziaływania posadowionej inwestycji na sąsiadujące nieruchomości pod kątem badań geologicznych, jak również nie wykonał badań z zakresu ochrony środowiska, które pozwoliłyby ustalić wpływ wycięcia znacznego obszaru lasu na miejscową faunę i florę, co w ocenie skarżących stanowi naruszenie przepisu art.7 kpa.

Strona skarżąca podniosła też zarzut, iż zaskarżona decyzja jest niezgodna z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta W. z 2000 roku, które zgodnie z przepisem art. 20 ust. 1 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym musi być zgodne z planem miejscowym, który co prawda nie obowiązuje, lecz nie oznacza to braku wymogu zgodności decyzji z ustaleniami studium. W skardze podniesiono, że w wielu punktach wskazanego studium dzielnica Michalin i znajdujące się tam lasy uznane zostały jako obszary o lokalnych wartościach środowiska przyrodniczego wskazanych do ochrony z wyłączeniem z zabudowy, co określa pkt 3.3.2 studium.

Skarżący powtórzyli też zarzut odwołania, że [...] nie jest również terenem pod realizację usług o charakterze komercyjnym, a taką właśnie jest w ich ocenie planowana sala sportowa z widownią, zapleczem socjalnym i magazynowym o kubaturze wielokrotnie przekraczającej potrzeby miejscowej, małej szkoły.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację·

W ustosunkowaniu się do zarzutów skargi, organ dodał, że zarzut naruszenia przepisu art. 7 kpa poprzez niewykonanie badań geologicznych jest przedwczesny, albowiem wyniki tych badań są wymagane dopiero na etapie uzyskania pozwolenia na budowę·

Kolegium podtrzymało też swe dotychczasowe stanowisko w odniesieniu do zarzutu braku badań w zakresie ochrony środowiska, uznając zarzut ten za niezasadny, w świetle faktu opracowania raportu oddziaływania na środowisko, który został sporządzony w oparciu o wytyczne jakie dał Sanepid i służby ochrony środowiska, które zostały uwzględnione.

W ocenie organu II instancji niezrozumiałym jest zarzut niezgodności zaskarżonej decyzji z ustaleniami wskazanego studium, skoro studium nie jest przepisem gminnym a ustalenie warunków zabudowy następuje na podstawie zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami odrębnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało uznać za zasadną.

Jak wynika z przepisu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (OZ.U. Nr 153, poz. 1270), w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżona decyzja podlega uchyleniu.

Rozpatrując przedmiotową sprawę należało stwierdzić częściową zasadność skargi, albowiem w ocenie Sądu doszło do naruszenia przez organy obu instancji przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi, zgodnie za art. 134 §1 w/w ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Sąd wziął z urzędu pod uwagę, istotne uchybienie procesowe, naruszające przepis art. 52 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten stanowi, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie granic terenu, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1 :500 lub 1: 1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1 :2.000. Tymczasem wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, jakkolwiek zawiera dwie kopie mapy zasadniczej terenu nim objętego, to jednak zaznaczono na mapach tych jedynie granice inwestycji z pominięciem zaznaczenia obszaru jej oddziaływania. Brak ten stanowi merytoryczny element wniosku, który winien był zostać uzupełniony w drodze wezwania wnioskodawcy, przez organ pierwszej instancji do usunięcia tego braku w terminie siedmiu dni, z pouczeniem, że jego nieusunięcie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania, zgodnie z przepisem art. 64 § 2 k.p.a. (por. tezę 5 Komentarza do art. 52 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004). Prowadzenie postępowania przy nieusuniętym wskazanym braku było więc nie tylko niedopuszczalne, ale też wpłynęło na niemożność właściwego ustalenia stron postępowania. W zakresie ich postrzegania organy wykazywały zresztą pewną niekonsekwencję, albowiem z jednej strony uznały za konieczne zapewnienie okolicznym mieszkańcom udziału w postępowaniu, uznając też ich legitymację odwoławczą, z drugiej jednak strony w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że uciążliwość inwestycji zamyka się w granicach terenu, dla którego inwestor ma tytuł prawny, a organ I instancji uznał, iż planowana inwestycja narusza jedynie interes faktyczny, a nie interes prawny skarżących, co świadczy o braku możliwości uznania tychże mieszkańców za strony postępowania z uwagi na brak ich interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa, co do udziału w postępowaniu. Brak więc zaznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji stworzyło sytuację niemożności ustalenia wszystkich stron postępowania, co miało znaczenie praktycznie nie tylko przy ocenie zagadnienia istnienia legitymacji odwoławczej, ale też przy ocenie wywiązywania się przez organy z przestrzegania zasady praworządności (art.7 kpa), oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 kpa). Jakkolwiek bowiem na organach nie ciążył obowiązek doręczania wszystkim stronom zawiadomień o wszczęciu postępowania, odpisów zaskarżalnych postanowień, jak i decyzji kończącej postępowanie, to jednak o powyższej czynności i wskazanych orzeczeniach, strony (za wyjątkiem inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego), winny być zawiadomione w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Przepis art. 53 ust. 1 w/w ustawy stanowi bowiem, że "o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie". Z powyższego wynika, że zarzut skargi o niepodjęciu działań zmierzających do ustalenia wszystkich właścicieli nieruchomości graniczących z działką inwestora, nie jest zasadny - można go co najwyżej rozumieć jako zarzut nieokreślenia obszaru oddziaływania inwestycji.

Co się zaś tyczy zarzutu niedoręczenia stronom - właścicielom wspomnianych działek zaskarżalnych postanowień, wydanych w toku postępowania administracyjnego, to należy zwrócić tu uwagę na dwa jego aspekty. Pierwszy aspekt tego zagadnienia sprowadza się do niemożności domagania się przez stronę (za wyjątkiem inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego), doręczenia tychże postanowień, w świetle przytoczonej treści powyższego przepisu. Drugi aspekt, to brak możliwości oceny, czy zaniechanie przez organy obwieszczenia (wraz z zawiadomieniem w sposób zwyczajowo przyjęty) o tych orzeczeniach stanowi naruszenie wskazanego przepisu, skoro wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji nie zawiera obszaru jej oddziaływania, a w konsekwencji nie określa czy właściciele nieruchomości graniczących z działką inwestora, w tym wskazani przez skarżących, winni byli zostać powiadomieni w tej szczególnej formie o zapadłych orzeczeniach. Oczywistym jest jednak, że wskazane uchybienie organów co do kompletności wniosku, stanowi naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Za uchybienie takie należy uznać również brak w aktach administracyjnych zwrotnych poświadczeń odbioru przez wnioskodawcę (zarazem właściciela terenu pod inwestycję, jak wynika z oświadczenia zawartego we wniosku) odpisów zaskarżalnych postanowień: - z [...]2004 r. (k. 87 akt administracyjnych), - z [...] 2004 r. (k. 88 w/w akt), - z [...]2004 r. (k. 104 w/w akt), - oraz [...] 2004 r. (k. 105 w/w akt), co w istocie stanowi naruszenie cyt. przepisu art. 53 ust. 1 w/w ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z przepisem art. 125 kpa, który stanowi, że postanowienia, od których służy stronom zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, doręcza się na piśmie.

Należy tu zaznaczyć, że naruszenie tego przepisu oznacza brak zapewnienia wszystkim stronom prawa czynnego udziału w każdym stadium postępowania (art. 10 kpa), co skutkuje wznowieniem postępowania zakończonego postanowieniem wydanym w tym trybie (art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Zagadnienie to nie budzi kontrowersji i było już wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z 1999.12.30, IV SA 1695/97, LEX nr 45131; wyrok NSA z 1999.03.22, IV SAS 273/98, LEX nr 46788; wyrok NSA z 1999.02.22, IV SA 2787/98, LEX nr 47226).

Ustosunkowując się do kolejnego zarzutu skargi, iż organy naruszyły przepis art. 34 kpa, poprzez niewystąpienie do sądu o wyznaczenie przedstawiciela dla osoby nieobecnej, trzeba tu też zauważyć, że przepisu art. 53 ust. 1 w/w ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tak jak wyłącza stosowanie przepisu art. 125 kpa (w stosunku do innych stron, niż inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego), to tak samo wyłącza stosowanie przepisu art. 34 kpa, który stanowi, że organ administracji publicznej wystąpi do sądu z wnioskiem o wyznaczenie przedstawiciela dla osoby nieobecnej lub niezdolnej do czynności prawnych, o ile przedstawiciel nie został już wyznaczony (§ 1), a w przypadku konieczności podjęcia czynności nie cierpiącej zwłoki organ administracji publicznej wyznacza dla osoby nieobecnej przedstawiciela uprawnionego do działania w postępowaniu do czasu wyznaczenia dla mej przedstawiciela przez sąd (§ 2). Celem tej regulacji jest uproszczenie uzyskania decyzji, co stanowi wyraz preferencji proceduralnych dla kwalifikowanego interesu publicznego, jaki reprezentuje inwestycja celu publicznego.

Skarżący niezasadnie również zarzucali organom, naruszenie przepisu art. 7 kpa poprzez niewykonanie badań geologicznych w celu ustalenia oddziaływania planowanej inwestycji na sąsiadujące nieruchomości, jak i niewykonanie badań z zakresu ochrony środowiska, co do wpływu inwestycji na miejscową florę i faunę. Sąd podzielił tu argumenty organu odwoławczego, iż treść raportu oddziaływania inwestycji na środowisko wyczerpuje niezbędną ocenę jej wpływu na środowisko, a zaskarżona decyzja uwzględnia w całości postanowienia raportu.

Sąd nie uznał też zasadności zarzutów skarżących, w zakresie ich twierdzenia, że planowana sala sportowa może być wykorzystywana również w celach komercyjnych. Jakkolwiek organ odwoławczy nie ustosunkował się do tego zarzutu, zgłaszanego już w odwołaniu, to jednak wskazane uchybienie procesowe, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, z uwagi na oczywistą niezasadność powyższego zarzutu. Ewentualna możliwość wykorzystywania projektowanej sali sportowej, również w celach komercyjnych, poza korzystaniem z niej z lokalnej społeczności, w tym przez młodzież, uczniów Szkoły Podstawowej Nr [...], oraz Gimnazjum Nr [...], nie wyklucza celów dla których będzie realizowana. Oczywistym bowiem jest, że charakter spornej inwestycji będzie realizował cele publiczne, co wynika z istoty funkcji obiektu - sali sportowej, czy też basenu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organy przepisu art. 20 ust. 1 w/w ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to należy zauważyć, iż został on zgłoszony dopiero w skardze i dlatego też organ odwoławczy ustosunkował się do niego w odpowiedzi na skargę. W ocenie Sądu organ słusznie powołał się na okoliczność, iż studium nie jest aktem prawa miejscowego, co wynika z przepisu art. 9 ust. 5 w/w ustawy. Szczególnego podkreślenia wymaga tu okoliczność, że w przepisie art. 56 w/w ustawy, ustawodawca nałożył na administrację publiczną obowiązek uwzględnienia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego sytuacji zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi. Tylko więc niezgodność planowanej inwestycji z przepisami prawa powoduje jej odmowę. Skoro więc studium nie jest aktem powszechnie obowiązującego prawa, to nie może stanowić jakiejkolwiek przesłanki, przez wzgląd na którą, organ mógłby nie uwzględnić wniosku o lokalizację inwestycji celu publicznego. Nawet jeśli studium ustala, zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 2 powyższej ustawy, tereny wyłączone spod zabudowy, a dla tego terenu nie sporządzono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ orzekający w trybie decyzji administracyjnej nie może rozstrzygać na podstawie ustalenia studium (por. Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod redakcją prof. Zygmunta Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa, 2004, s. 87). Stanowisko, iż studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego prawa i nie może w żadnym przypadku stanowić podstawy do wydania decyzji, zajmuje nie tylko doktryna, ale i orzecznictwo sądów administracyjnych, w wyrokach: - NSA z 21.11.2000 L, \I SA 2437/99, Lex Nr 55333, - NSA z 21.11.2000 L, 1\ SA 106/00, Lex Nr 57193.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b, pkt 1c , art. 152, art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr153,poz.1270), orzeczono jak w sentencji wyroku.