Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 223/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono decyzję II i I instancji
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Beata Łomnicka Protokolant : st. sekr. sąd. Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Z.B. i A.B. na decyzję Wojewody [....] z dnia 15 grudnia 2014 r., znak: [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody [....] na rzecz skarżących Z.B. i A.B. kwotę 774 zł (siedemset siedemdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją Starosty T. z dnia 12 marca 2014 r. nr [...] znak: [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono K.K. i M.K. pozwolenie na budowę inwestycji: budynek pensjonatowy, wewnętrzne instalacje: wody, kanalizacji sanitarnej, co., c.w.u., elektryczna; przebudowa zjazdu z drogi publicznej gminnej; miejsca postojowe dla samochodów osobowych; komunikacja wewnętrzna - dojścia i dojazdy; przyłącz kanalizacji sanitarnej, przyłącz eNN wraz z przebudową istniejącego przyłącza, przyłącz wody, kanalizacja deszczowa ze studnią chłonną na działkach nr [...], nr [...] i nr [...] obr. [...] .

Od decyzji, w ustawowym terminie, wniesione zostało odwołanie Z.B. i A.B. Odwołujący się są właścicielami nieruchomości (składającej się z działki nr [...] i działki nr [...] w Z. ), sąsiadującej z działką nr [...] będącą własnością inwestora i terenem inwestycji.

Decyzją z dnia 15 grudnia 2014 r. znak: [...] Wojewoda , na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) i art. 138 § 2 pkt 2 K.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję Starosty T. z dnia 12 marca 2014 r. nr [...] znak: [...] w zakresie wyrzeczenia obszaru oddziaływania: obszar oddziaływania obiektu (-ów), o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, obejmuje nieruchomość: działki nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] , obręb [...], jednostka ewidencyjna Z. i w tym zakresie orzekł: obszar oddziaływania obiektu (-ów), o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, obejmuje nieruchomość: działki nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] , obręb [...] , jednostka ewidencyjna Z. , a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu wskazano, że Z.B. i A.B. odwoływali się również od poprzedniej, pierwszej decyzji organu I instancji o udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji (decyzji Starosty T. nr [...] z dnia 11 lipca 2013 r.). W wyniku postępowania odwoławczego Wojewody , decyzja ta została uchylona w trybie art. 138 § 2 K.p.a. Przyczyną uchylenia decyzji Starosty była zmiana stanu prawnego nieruchomości objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę - działki nr [...] . W trakcie postępowania odwoławczego pozyskano dowód w postaci prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt [...] , w wyniku którego zmienił się stan prawny nieruchomości stanowiącej teren inwestycji. Działka nr [...] uległa podziałowi na działki nr [...] i nr [...] . Inwestor utracił prawo własności do części działki nr [...] , która zgodnie z ww. postanowieniem Sądu stanowi działkę nr [...] i własność skarżących. Ponieważ organy administracyjne zobowiązane są wydawać decyzję z uwzględnieniem obowiązującego stanu prawnego w dacie ich wydawania, przeanalizowano sprawę i stwierdzono, że z uwagi na zmiany stanu prawnego nieruchomości brak jest możliwości dalszego procedowania sprawy o uzyskanie pozwolenia na budowę przed organem odwoławczym. Projekt budowlany - a ściślej projekt zagospodarowania terenu, sporządzony był na mapie z uwzględnieniem stanu prawnego nieruchomości, który, jak wykazało postanowienie Sądu, przestał obowiązywać (zasiedzenie stwierdzono z dniem 31 grudnia 2005 r.). Koniecznym stało się opracowanie nowego projektu zagospodarowania, na zaktualizowanej mapie do celów projektowych, uwzględniającego aktualny stan prawny nieruchomości. Ponieważ projekt budowlany zatwierdzany jest decyzją Starosty, w postępowaniu odwoławczym brak było możliwości zmieniania projektu budowlanego i zatwierdzenia jego zmienionej wersji. Uchylając decyzję organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, iż w świetle ww. postanowienia Sądu, oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie może być przyjęte. Powyższe przesądziło o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji nr [...] z dnia 11 lipca 2013 r. oraz potwierdziło zarzut odwołania o braku prawa inwestora do terenu w zakresie całej działki nr [...] i niezachowania wymaganych (§ 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) - zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych) odległości projektowanego zgrupowania miejsc postojowych od granicy z nieruchomością skarżących.

Organ I instancji, po uchyleniu jego decyzji z 11 lipca 2013 r., ponownie rozpatrzył sprawę z wniosku inwestora K. i M.K. z 28 maja 2013 r., z uwzględnieniem uwag zawartych w decyzji organu odwoławczego. Inwestor został wezwany postanowieniem z dnia 7 stycznia 2014 r. do przedłożenia projektu zagospodarowania terenu na aktualnej mapie z uwzględnieniem wprowadzonego podziału działki nr [...] i utraty prawa własności do działki nr [...] i złożenia nowego - aktualnego oświadczenia o posiadanym prawie do nieruchomości na cele budowlane. Inwestor, działający przez pełnomocnika - projektanta, odpowiedział na postanowienie pismem z 27 stycznia 2014 r. (akta administracyjne, karta nr [...] ).

Przed wydaniem decyzji, organ I instancji powiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się materiałem dowodowym. Jak wynika z akt sprawy, jeden z pełnomocników skarżących skorzystał z tego prawa, a pismem z dnia 3 marca 2014 r. (akta administracyjne, karty nr [...] ), działający w imieniu skarżących pełnomocnik - radca prawny A.J. wniosła uwagi i zastrzeżenia do projektu i zamierzenia inwestycyjnego, wnioskując o wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Podniesiono zarzut o niezgodności inwestycji - projektu budowlanego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego nazwanego [...] , przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia 28 października 2010 r. (Dz. Urz. Woj. [...] ), zwanego dalej "m.p.z.p." lub "planem miejscowym", co do wymagań określających dopuszczalną ilość kondygnacji i wysokość budynku zapisanych w § 21 ust. 2 lit. g) i lit. i m.p.z.p. Zarzucono naruszenie § 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych z uwagi na nieprawidłowe usytuowanie projektowanej studni chłonnej, w stosunku do istniejącej studni wody pitnej na działce skarżących. Oba ww. punkty zostały bardzo obszernie uzasadnione. Działająca przez pełnomocnika strona skarżąca stwierdziła, że granica pomiędzy działką nr [...] a działkami nr [...] i nr [...] przebiega faktycznie w sposób odmienny niż jest to przedstawione na mapach ewidencyjnych, a w związku z tym inwestor nie dysponuje całą nieruchomością objętą inwestycją. Okoliczność ta z kolei powoduje, zdaniem pełnomocnika strony, to, iż wymagane współczynniki zabudowy i powierzchni czynnej biologicznie zostały w projekcie błędnie określone.

Starosta T. w swej decyzji z dnia 12 marca 2014 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę opisał przebieg postępowania i ustosunkował się do podniesionych zarzutów. Dodatkowo pismem z 12 marca 2013 r., skierowanym bezpośrednio do stron skarżących odpowiedział na zarzuty podniesione w piśmie ich pełnomocnika.

Od decyzji Starosty T. z 12 marca 2014 r., wniesione zostało z zachowaniem terminu odwołanie.

Organ odwoławczy po zapoznaniu się z przekazanym materiałem dowodowym uznał, że postępowanie dowodowe winno być uzupełnione. Pismem z 22 lipca 2014 r., znak: [...] przesłanym do wiadomości wszystkich stron postępowania, organ odwoławczy zlecił w trybie art. 136 K.p.a., uzupełnienie materiału dowodowego w zakresie określonym w tym piśmie w punktach 1-7. Przy czym zauważyć należy, że tylko w części zleconego uzupełnienia w pkt. 5 i pkt. 6 miało ono pośredni związek z zarzutami podnoszonymi przez stronę skarżącą w pkt II (dotyczącymi studni chłonnej). Pozostałe zlecone uzupełnienia dotyczyły stwierdzonych braków lub niejednoznaczności materiału dowodowego przez organ odwoławczy. Zauważyć bowiem należy, że organ II instancji, prowadząc postępowanie odwoławcze, zobowiązany jest do zbadania prawidłowości wydanej decyzji i nie może ograniczać się jedynie do sprawdzenia zasadności argumentów odwołania.

Pełnomocnik inwestora odpowiedział na zlecone uzupełnienie materiału dowodowego - wypożyczył projekt budowlany dokonał w nim uzupełnień i złożył wyjaśnienia w piśmie z dnia 6 października 2014 r. (akta administracyjne, karta nr [...] ). Strony postępowania zostały powiadomione o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym przed organem I instancji ale skorzystały z tego prawa po jego przesłaniu do organu odwoławczego (przekazanie uzupełnionych akt sprawy odbyło się przy piśmie organu stopnia powiatowego z dnia 28 października 2014 r., znak: [...] ). Ostatnim pismem wniesionym przez pełnomocnika strony skarżącej jest pismo z dnia 12 listopada 2014 r., (data wpływu 19 listopada 2014 r.), którym strona skarżąca podtrzymała w całości swoje dotychczasowe stanowisko i dodatkowo zakwestionowała prawidłowość dokonanych uzupełnień zleconych przez organ odwoławczy pkt. 5 ww. pisma organu odwoławczego z dnia 22 lipca 2014 r.

Po ponownej weryfikacji całości zgromadzonego (w tym uzupełnionego) w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdza, że po skorygowaniu błędu w wyrzeczeniu zaskarżonej decyzji ustalonego przez organ I instancji obszaru oddziaływania projektowanego obiektu (-ów), polegającego na nieuwzględnieniu w tej części decyzji faktu podziału działki nr [...] na [...] i [...] , należy zaskarżoną decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwoleniu na budowę utrzymać w mocy.

Wojewoda stwierdził, że zlecone uzupełnienie materiału dowodowego, wykonane zostało w wystarczającym stopniu do uznania, że w świetle udzielonych wyjaśnień przez Burmistrza Miasta Z. - pismem z dnia 25 sierpnia 2014 r., znak: [...] (akta administracyjne, karta nr [...] ) nie ma podstaw do poddawania w wątpliwość tego czy inwestor dysponuje na cele budowlane działkami nr [...] i [...] Z ww. pisma wynika ponad wszelką wątpliwość, że Burmistrz jako zarządca dróg usytuowanych na ww. działkach wyraża zgodę na dysponowanie nimi przez inwestora w zakresie robót budowlanych, których dotyczą ww. decyzje Burmistrza z dnia 27 lutego 2014 r. i z dnia 12 marca 2014 r. Organ uznaje za niecelowe dopisywanie do oświadczenia inwestora jako dokumentu z którego wywodzi prawo do dysponowania ww. pisma, ponieważ jak wyjaśnia Burmistrz, inwestor miał podstawę wywodzić to prawo z ww. jego decyzji.

Mapa, na której sporządzony został projekt zagospodarowania terenu (podstawowy rysunek projektu zagospodarowania terenu – karta nr [...] projektu budowlanego, nazwany w projekcie Planem zagospodarowania), została zaktualizowana o podział działki nr [...] , zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt [...] , przez uprawnionego geodetę - mgr inż. J.S. odpowiedzialnego za aktualizację treści mapy zasadniczej. Dodatkowo mapa ta została przez niego potwierdzona za zgodność z oryginałem. Projektant wprowadził do projektu budowlanego korekty wynikające wprost lub będące następstwem zmiany powierzchni obszaru inwestycji i nowego oznaczenia geodezyjnego działki.

Prawidłowo oznaczono działki będącej terenem inwestycji (działka nr [...] a nie nr [...] , zlikwidowano jedno z miejsc postojowych oznaczonego symbolem P8 z uwagi niezachowanie wymaganej odległości zgrupowania miejsc postojowych od ustalonego i obowiązującego przebiegu granicy pomiędzy nieruchomością inwestora - działką nr [...] a nieruchomością skarżących składającą z działek o nr [...] i [...] , a także sporządzono bilans terenu z uwzględnieniem zmniejszenia terenu inwestycji. Zmiany powyższe dotyczyły przede wszystkim części projektu budowlanego, który stanowi projekt zagospodarowania terenu i uwzględnione zostały zarówno w części opisowej jak i rysunkowej. W części rysunkowej, poza naniesieniem korekt na ww. zasadniczym rysunku projektu zagospodarowania – karta nr [...] projektu budowlanego) zamieszczono dodatkowy rysunek oznaczony nr [...] a, przedstawiający zagospodarowanie terenu z czytelnym zwymiarowaniem odległości wymaganych rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych. Z rysunku tego wynika, że zgrupowanie siedmiu miejsc parkingowych zachowuje wymaganą § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych odległość do granicy min. 6,0 m. Także skorygowany bilans terenu wskazuje na spełnienie współczynników wymaganych zapisami m.p.z.p., co do zachowania minimalnej powierzchni czynnej biologicznie i maksymalnej powierzchni zabudowy.

Teren inwestycji stanowi zasadniczo działka nr [...] , w jej obszarze usytuowany jest projektowany budynek i infrastruktura (poza fragmentem zjazdu i przyłącza kanalizacji sanitarnej). Obszar działki nr [...] znajduje się w obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem MN/MP-10, poza niewielkim fragmentem wzdłuż działki nr [...] , który znajduje się obszarze wyznaczonym liniami rozgraniczającymi teren [...] . Powierzchnia działki nr [...] , jak wynika z danych zamieszczonych w poprawionym projekcie budowlanym wynosi 1244 m2, co jest zgodne z postanowieniem Sądu z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt [...] Do obliczeń współczynników w projekcie przyjęto powierzchnię działki 1177 m2, znajdującą się w obszarze budowlanym MN/MP-10. Zgodnie z wymogami § 21 pkt 2 lit. e m.p.z.p., dla trenów MN/MP -10, minimalny teren czynny biologicznie w granicach działki budowlanej powinien wynosić co najmniej 40% i zgodnie z obliczeniami projektanta wynosi 42,74 %. Natomiast w myśl § 21 pkt 2 lit. f m.p.z.p., maksymalna powierzchnia zabudowy w granicach działki budowlanej winna wynosić nie więcej niż 35% powierzchni działki budowlanej, lecz nie więcej niż 200 m2. Warunek ten jak wynika z wartości wskazanych w projekcie został również spełniony, powierzchnia zabudowy budynku wynosi 199,77 m2, co stanowi 16,97 % powierzchni zabudowy w granicach działki budowlanej.

Odnosząc się do zarzutu mówiącego o innym faktycznym przebiegu granicy pomiędzy działką nr [...] a działkami nr [...] i [...] , i w związku z tym przyjęciem nieprawidłowej wartości powierzchni działki nr [...] , stwierdzono, że na mapie do celów projektowych, opracowanej przez uprawnionego geodetę i przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego, przedstawiony został zarówno przebieg granicy geodezyjnej (linia ciągła kolor zielony), jak i naniesiona została linia ogrodzenia (linia ciągła czarna z kropkami). Uwidoczniony przebieg ogrodzenia niemal w całości pokrywa się z linią granicy geodezyjnej, zatem argument podniesiony w odwołaniu, nie wnoszony w poprzednim postępowaniu, jest zupełnie niezrozumiały. Niezależnie od powyższego, raz jeszcze podkreślono, że powierzchnia działki nr [...] podana w projekcie budowlanym jest zgodna z wartością powierzchni tej działki podaną w ww. postanowieniu Sądu Rejonowego w Z. z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt [...] stwierdzającym zasiedzenie części działki nr [...] przez skarżących i podział działki na dwie nieruchomości [...] oraz [...] Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma podstaw aby kwestionować tę wartość.

W ramach zleconego postępowania uzupełniającego poprawiony został projekt budowlany w zakresie doprowadzenia go zgodności wymaganiami decyzji pozwolenia wodnoprawnego - operatu wodnoprawnego (kopia operatu, akta administracyjne karty nr [...] i wymaganiami m.p.z.p. Wody opadowe z miejsc postojowych w północnej części działki zostały odprowadzone do studni chłonnej poprzez separator, podobnie jak zaprojektowano to w stosunku do wód opadowych zebranych z pozostałego zgrupowania 7 miejsc postojowych. Uzupełnione uzbrojenie terenu zostało uzgodnione Protokołem Narady Koordynacyjnej z dnia 20 sierpnia 2014 r. Ponadto wszystkie rysunki przedstawiające przebieg kanalizacji wód opadowych zostały uzupełnione i ujednolicone w zakresie rozwiązania kanalizacji.

Odwołujący się zarzucił naruszenie § 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, z uwagi na zbyt bliską lokalizację projektowanej studni chłonnej od studni stanowiącej ujęcie wody pitnej. § 31 ust. 1 pkt 4 brzmi: "odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, niewymagającej, zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony ujęć i źródeł wodnych, ustanowienia strefy ochronnej, powinna wynosić - licząc od studni - co najmniej: do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, jeżeli odprowadzane są do niej ścieki oczyszczone biologicznie w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód - 30 m". Wywód opierający się na przytoczeniu definicji ścieków oraz intencji ustawodawcy ("objęcie pojęciem kanalizacji również systemu odprowadzania wód opadowych") zakończony konkluzją że do studni chłonnej (jako przewodu rozsączającego kanalizację indywidualną) wpadają ścieki oczyszczone biologicznie w stopniu wymaganym przez obowiązujące przepisy, a w związku z powyższym zgodnie z § 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych studnia chłonna powinna być zlokalizowana w odległości nie mniejszej niż 30 metrów od studni dostarczającej wodę do spożycia przez ludzi, jest niezrozumiały. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze ściekami oczyszczonymi mechanicznie (separacja poprzez sedymentację i flotację), a nie biologicznie. Ww. przepis określa, że usytuowanie przewodu rozsączającego kanalizację indywidualną jeżeli odprowadzone są do niego ścieki oczyszczane biologicznie, ma wynosić 30 m od studni dostarczającej wodę do spożycia przez ludzi. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na decyzję Starosty T. z dnia 17 maja 2013 r. - pozwolenie wodnoprawne na odprowadzenie do gruntu wód opadowych i roztopowych z terenu inwestycji. W związku z wymogami m.p.z.p. Cyrhla (specjalne wymagania wynikające z ochrony ujęcia wody z rzeki [...] ze względu na lokalizację obszaru objętego planem w zasięgu obszaru ochrony pośredniej ujęcia wody z rzeki [...] ), warunkiem odprowadzenia wód opadowych z terenów utwardzonych i zanieczyszczonych (miejsca postojowe) zostaną przed wprowadzeniem do odbiornika podczyszczone w separatorze substancji ropopochodnych. Sposób zagospodarowania wód opadowych: z terenów zielonych, dachu, powierzchni utwardzonych, w tym miejsc postojowych został przedstawiony w operacie wodnoprawnym i jest zgodny z przedstawionym w projekcie budowlanym (operat został załączony do dokumentacji projektowej). Na rysunkach widoczna jest lokalizacja studni gospodarskich w sąsiedztwie terenu inwestycji. Zatem Starosta jako organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego, w oparciu o przytoczone przepisy prawa, nie zauważył żadnych nieprawidłowości.

Podstawowym argumentem odwołania, podnoszonym przez pełnomocnika strony skarżącej w ciągu całego postępowania (od momentu wniesienia odwołania od decyzji Starosty T. z dnia 11 lipca 2013 r.) jest zarzut mówiący o niezgodności projektu budowlanego z zapisami m.p.z.p. - o naruszeniu zapisów m.p.z.p., którymi ograniczona została ilość kondygnacji i wysokość zabudowy § 21 pkt 2 lit. g) i lit. i) m.p.z.p. Tak jak zauważono już powyżej, obszar terenu inwestycji położny jest w terenach oznaczonych w m.p.z.p. symbolem MN/MP-10. Tereny oznaczone symbolem MN/MP, to zgodnie z § 5 ust. 1 pkt. 4 m.p.z.p. - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i pensjonatowej. W § 5 ust. 1 m.p.z.p. ustalono przeznaczenie dla wszystkich typów terenów wyznaczonych liniami rozgraniczającymi na rysunku m.p.z.p. i oznaczonych symbolami literowymi.

Szczegółowe ustalenia dla terenu oznaczonego symbolem MN/MP-10 zapisano w § 21 m.p.z.p., którego brzmienie przytacza się w całości w zakresie spornej interpretacji: § 21. Obowiązujące ustalenia dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem: MN/MP-10 (pow. 7,7700 ha); MN/MP-11 (pow. 0,3420 ha); MN/MP-12 (pow. 4,0650 ha):

"1) przeznaczenie terenu:

a) podstawowe przeznaczenie terenu:

zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, wynajem pokoi w budynku mieszkalnym,

zabudowa pensjonatowa,

b) uzupełniające przeznaczenie terenu - usługi nieuciążliwe, w szczególności: towarzyszące usługom turystyki, jak: usługi gastronomii, usługi sportu i rekreacji, wypożyczalnie sprzętu sportowego, handel detaliczny, inne usługi nieuciążliwe;

2) zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu:

a) zabrania się realizacji zabudowy szeregowej lub bliźniaczej,

b) usługi nieuciążliwe będące usługami uzupełniającymi należy lokalizować w budynkach mieszkalnych lub pensjonatowych lub jako obiekty parterowe,

c) dopuszcza się realizację wolnostojących budynków garażowych lub gospodarczych wyłącznie na zapleczu działki budowlanej,

d) nieprzekraczalne linie zabudowy - zgodnie z rysunkiem planu,

e) minimalny teren biologicznie czynny w granicach działki budowlanej - 40% powierzchni działki budowlanej,

f) maksymalna powierzchnia zabudowy w granicach działki budowlanej - 35% powierzchni działki budowlanej, lecz nie więcej niż 200 m2 dla jednego budynku,

g) maksymalna liczba kondygnacji nadziemnych dla budynku mieszkalnego, mieszkalno-usługowego, mieszkalno-pensjonatowego - 1 kondygnacja nadziemna tj.: której wszystkie cztery ściany znajdują się powyżej istniejącego lub projektowanego poziomu terenu i maksymalnie dwie kondygnacje w poddaszu,

h) maksymalna liczba kondygnacji nadziemnych dla budynku pensjonatowego, pensjonatowo-usługowego - 2 kondygnacje nadziemne tj.: której wszystkie cztery ściany znajdują się powyżej istniejącego lub projektowanego poziomu terenu i maksymalnie dwie kondygnacje w poddaszu-,

i) maksymalna wysokość budynku mieszkalnego, mieszkalno-usługowego mieszkalno- pensjonatowego do kalenicy dachu 11 metrów nad poziom terenu od strony przystokowej,

j) maksymalna wysokość budynku pensjonatowego do kalenicy dachu 13 metrów nad poziom terenu od strony przystokowej", (...)

Pełnomocnik strony skarżącej kwalifikuje zaprojektowany budynek nie jako budynek zabudowy pensjonatowej - budynek pensjonatowy ale jako mieszkalno-pensjonatowy, dla którego powyżej zacytowane wymogi m.p.z.p. przewidują mniejszą wysokość podaną zarówno w metrach (11 metrów, a nie 13 metrów), jak i ilości kondygnacji (jedna kondygnacja nadziemna zamiast dwóch). Zdaniem strony skarżącej fakt umieszczenia w zaprojektowanym budynku mieszkania dla obsługi (właściciela) pensjonatu (o powierzchni stanowiącej zaledwie 9 % całkowitej powierzchni użytkowej budynku) powoduje, iż budynek winien zostać zakwalifikowany jako budynek mieszkalno-pensjonatowy i w związku tym posiadać mniejsze gabaryty. Strona skarżąca domagając się takiej kwalifikacji projektowanego budynku twierdzi, że wynika to z zastosowania wykładni językowej zapisów m.p.z.p., wprowadzających rozróżnienie poszczególnych typów budynku. Przy czym dokonując wykładni rozumienia zapisów m.p.z.p. w tym względzie, koncentruje się wyłącznie na określeniach co do typów budynków zastosowanych w § 21 pkt 2 lit. g-j. Argumenty przedstawiane przez organ I instancji, mówiące o braku definicji w zapisach m.p.z.p. pojęć takich jak: budynek mieszkalno-pensjonatowy, budynek mieszkalno-usługowy i przedstawiona przez ten organ interpretacja zapisów m.p.z.p. została w całości odrzucona przez stronę odwołującą. Organ I instancji uważa, że wobec wszystkich zacytowanych powyżej zapisów m.p.z.p. (i braku wyjaśnienia używanych w tym m.p.z.p. pojęć budynku mieszkalnego, mieszkalno-usługowego i mieszkalno-pensjonatowego), w obszarze terenu inwestycji możliwa jest budowa wyłącznie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Z art. 3 pkt 2a Prawa budowanego wynika, że w budynku mieszkalnym jednorodzinnym z jego całkowitej powierzchni może zostać, poza podstawowym lokalem mieszkalnym, wydzielona powierzchnia do 30% dla lokalu użytkowego pełniącego inną funkcję użytkową - funkcję usługową w tym taką jak wynajem pokoi lub usługi pensjonatowe, ewentualnie inne usługi nieuciążliwe. Tak zaprojektowane budynki, w których funkcja usługowa, pensjonatowa, stanowi uzupełnienie funkcji podstawowej jaką jest funkcja budynku mieszkalnego jednorodzinnego (zgodnie z definicją budynku mieszkalnego jednorodzinnego - art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego), winny być kwalifikowane jako budynki mieszkalno-usługowe lub mieszkalno-pensjonatowe i spełniać wymogi określone dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, określone w § 21 pkt 2 lit. g i pkt 2 lit. i m.p.z.p. Natomiast dla zabudowy pensjonatowej - budynku pensjonatowego, wskazane zostały parametry w § 21 pkt 2 lit. h) i pkt 2 lit. j m.p.z.p.

Powyższą interpretację zapisów m.p.z.p. organ odwoławczy podzielił.

W zapisach m.p.z.p. nie ma definicji budynku pensjonatowego, ale jest definicja pojęcia zabudowy pensjonatowej - znajduje się w § 4 pkt 20 m.p.z.p.: "Ilekroć w dalszych przepisach uchwały jest mowa o zabudowie pensjonatowej - należy przez to rozumieć zabudowę służącą okresowemu wynajmowi pokoi wraz z wyżywieniem, przy czym liczba pokoi na wynajem nie może być mniejsza niż siedem". (Definicja ta nawiązuje wprost do definicji - określenia pensjonatu jako jednego z rodzaju obiektu hotelarskiego podanych w art. 36 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 196). Organ I instancji uzasadniając swe stanowisko, odpowiadając na postawione przez stronę skarżącą zarzuty, słusznie zauważył, że brak jest przesłanek wynikających z przepisów (m.p.z.p. a także regulacji dotyczących usług turystycznych), aby twierdzić, że pensjonat poza pokojami (apartamentami) dla gości i zapewnienia wyżywienia nie może zawierać mieszkania dla obsługi lub właściciela obsługującego własny pensjonat.

Organ odwoławczy podzielił także i to stanowisko organu I instancji.

W ocenie organu odwoławczego interpretacja forsowana przez stronę skarżąca jest nielogiczna i nieuzasadniona w szerszym kontekście pozostałych zapisów m.p.z.p.

Dokonana przez organ odwoławczy weryfikacja materiału dowodowego potwierdza pozostałe niekwestionowane ustalenia organu I instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co do spełnienia przez inwestora i projekt pozostałych wymogów określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a także warunki zawarte w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Bowiem dopiero w sytuacji spełnienia wskazanych przepisami ustawy wymagań organ uprawniony jest do udzielenia pozwolenia na budowę.

Projekt budowlany spełnia pozostałe wymagania m.p.z.p. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych. Stwierdzono, że projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia i opinie. Projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które nie zostało podważone. Zatem stwierdzono spełnienie wymogów określonych art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego.

W świetle powyższego, organ odwoławczy nie może uznać argumentów odwołującego za uzasadnione. W związku ze spełnieniem przez inwestora wymagań określonych w ustawie Prawo budowlane należało, udzielone wnioskującemu decyzją organu I instancji, pozwolenie na budowę utrzymać w mocy, po jej skorygowaniu w zakresie błędnego nieaktualnego wyrzeczenia numeru - działek zaliczonych do obszaru oddziaływania inwestycji.

Powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w ustawowym terminie Z.B. i A.B. . Zakwestionowanej decyzji zarzucili naruszenie następujących przepisów:

a) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 21 ust. 2 lit. g uchwały Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia 28 października 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego nazwanego [...] poprzez błędne przyjęcie, iż zaprojektowany budynek stanowi budynek pensjonatowy w związku z czym dopuszczalne są dwie kondygnacje nadziemne i dwie kondygnacje w poddaszu, podczas gdy budynek ten stanowi budynek mieszkalno - pensjonatowy, w związku z czym dopuszczalna jest wyłącznie jedna kondygnacja nadziemna i dwie kondygnacje w poddaszu;

b) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 21 ust. 2 lit. i uchwały Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia 28 października 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego nazwanego [...] , poprzez błędne przyjęcie, że zaprojektowany budynek stanowi budynek pensjonatowy w związku z czym dopuszczalna maksymalna wysokość budynku do kalenicy dachu to 13 metrów nad poziomem terenu od strony przystokowej, podczas gdy budynek ten stanowi budynek mieszkalno - pensjonatowy i w związku z czym dopuszczalna maksymalna wysokość budynku do kalenicy dachu to 11 metrów od strony przystokowej;

c) art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez usytuowanie studni chłonnej, czyli przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej w odległości mniejszej niż 30 metrów od studni wody pitnej skarżących;

d) art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, że inwestorzy posiadają prawo do dysponowania na cele budowlane nieruchomością stanowiącą działkę nr [...] .

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie również w całości decyzji organu I instancji - Starosty T. Wnieśli ponadto o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie z dnia 11 marca 2015 r. K.K. i M.K. wnieśli o oddalenie skargi i zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania przed sądem, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W piśmie tym ustosunkowali się do zarzutów skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawa.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W tej sprawie Sąd dostrzegł naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a tym samym została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.

Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli inwestor spełni wymagane prawem przesłanki. Przepisy Prawa budowlanego wyliczają katalog takich przesłanek, do których w tej sprawie należy zaliczyć złożenie przez inwestora:

1) wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego;

2) oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

3) projektu budowlanego zgodnego z ustaleniami obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

4) projektu budowlanego zgodnego z innymi przepisami, w szczególności z przepisami techniczno-budowlanymi;

5) kompletnego projektu budowlanego, który ma posiadać wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego; zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego.

W pierwszej kolejności należy ocenić, czy organy administracji architektoniczo-budowlanej dokonały prawidłowej interpretacji zamierzenia budowlanego. Wprawdzie to inwestor wskazuje i dokonuje opisu swojego zamiaru budowlanego, ale nie pozbawia to organów administracji od oceny, czy takie oznaczenie (zdefiniowanie) jest prawidłowe. Stanowiłoby bowiem naruszenie prawa sytuacja, w której inwestor sam określa swoje zamierzenie budowlane w sposób odmienny od przepisów np. Prawa budowlanego. Przykładowo, art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) definiuje pojęcie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a inwestor wprawdzie w swoim projekcie budowlanym oraz we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę nazywa projektowaną inwestycje "budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym", ale z opisu danej inwestycji wynika, że jest to budynek przeznaczony na cele produkcyjne lub w całości na cele usługowe. Sąd celowo podaje taki przypadek, ponieważ uwypukla on konieczność dokonania przez organy administracji architektoniczo-budowlanej własnej oceny przedkładanego przez inwestora projektu budowlanego w tym oceny zakwalifikowania danego zamierzenia.

Przechodząc do oceny prawidłowości postępowania w tej sprawie przez organy administracyjne należy stwierdzić, że inwestorzy w swoim wniosku z dnia 10 maja 2013 r. o udzielenie pozwolenia na budowę (akta administracyjne, karta nr [...] wyraźnie wskazali, że ich zamierzenie budowlane obejmuje budowę budynku pensjonatowego. Treść projektu budowlanego, zawierającego opis projektowanego budynku wyraźnie wskazuje, że ta inwestycja obejmowała budowę budynku zawierającego jedno mieszkanie o powierzchni 67,41 m2 i 11 pokojów pensjonatowych (np. karty nr [...] projektu budowlanego). Jak wynika chociażby z karty nr [...] projektu budowlanego projektowany budynek miał zawierać ogółem 24 miejsc noclegowych na wynajem oraz 4 miejsca dla mieszkańców. Tym samym nie ulega wątpliwości, że inwestorzy zamierzali wybudować budynek pełniący funkcję pensjonatową (pokoje na wynajem) oraz funkcję mieszkaniową (mieszkanie).

Zgodnie z obowiązującym na tym obszarze miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała rady Miasta Z. z dnia 28 października 2010 r. Nr [...] w sprawie: Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego nazwanego [...] (Dz. Urz. Woj. [...] ), teren działki nr [...] w przeważającym zakresie objęty został obszarem MN/MP-10, a tym całość planowanej inwestycji przez inwestorów zamyka się w obszarze MN/MP-10. Zgodnie z § 21 planu miejscowego jako podstawowe przeznaczenie na obszarze MN/MP-10 dopuszcza się realizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w tym zabudowy mieszkaniowej obejmującej wynajem pokoi w budynku mieszkalnym oraz odrębnie realizację zabudowy pensjonatowej.

Zabudowa pensjonatowa, jak wynika z § 4 pkt 20 planu miejscowego to zabudowa służąca okresowemu wynajmowi pokoi wraz z wyżywieniem, a liczba pokoi nie może być mniejsza niż 7. Tym samym w oparciu o powołane przepisy planu miejscowego zabudowa pensjonatowa to zabudowa obejmująca tylko pokoje na wynajem z pomieszczeniami służącymi przygotowywaniu i spożywaniu posiłków (jedzenia) dla osób korzystających z takich pokojów.

Wprawdzie przedstawiona definicja wprost określa zabudowę pensjonatową a nie budynek pensjonatowy, tym niemniej w ocenie Sądu nietrafne jest stanowisko organów w tej sprawie, że ta definicja zabudowy pensjonatowej nie znajduje w tej sprawie zastosowania. Zdefiniowana w planie miejscowym zabudowa pensjonatowa obejmuje każdą formę zabudowy, realizowaną nie tylko poprzez budynek, ale także i np. budowlę. Tym samym w pojęciu zabudowy pensjonatowej mieszczą się także (chociaż jej nie wyczerpują) budynki pensjonatowe. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do sprzeczności w treści samego planu miejscowego. Definicja zabudowy pensjonatowej w istocie mogłaby zawierać pusty zakres pojęciowy. Ani inwestorzy, ani organy administracji nie wiedziałyby, czym w istocie jest owa zabudowa pensjonatowa. Taki sposób wykładni obowiązujących przepisów, który prowadzi do ich sprzeczności lub zbędności musi ustąpić wykładni, która prowadzi do racjonalności danych przepisów i jest logiczna. Dodatkowo należy wskazać i na to, że definicja zabudowy pensjonatowej zawarta w § 4 pkt 20 planu miejscowego jest zbieżna z ustawową definicją pensjonatu. Zgodnie z art. 36 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 196 z późn. zm.), pensjonat to obiekt posiadający co najmniej 7 pokoi, świadczący dla swoich klientów całodzienne wyżywienie.

Zabudowa pensjonatowa, w związku z definicją zawartą w § 4 pkt 20 planu miejscowego nie zawiera realizacji budynku obejmującego funkcję odrębnego mieszkania.

Wprawdzie plan miejscowy nie definiuje pojęcia budynku mieszkalnego jednorodzinnego, to jednak taka definicja została zawarta art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem budynek mieszkalny jednorodzinny to budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.

Trafnie podnoszą skarżący, że plan miejscowy w § 21 pkt 2 dokonuje zróżnicowania funkcji obiektów, które mogą być wybudowane w obszarze [...] . Wskazuje bowiem na budynki mieszkalne, budynki mieszkalno-usługowe, budynki mieszkalno-pensjonatowe – dla których określa między innymi maksymalną ilość kondygnacji i maksymalna wysokość (§ 21 pkt 2 lit. g i lit. i planu miejscowego). Odrębnie zaś reguluje maksymalną liczbę kondygnacji i wysokość dla budynków pensjonatowych i pensjonatowo-usługowych - § 21 pkt 2 lit. h i lit. j planu miejscowego.

Budynek pensjonatowy może mieć maksymalną wysokość do 13 metrów i 4 kondygnacje (dwie kondygnacje naziemne oraz dwie kondygnacje w poddaszu). Natomiast budynek mieszkalno-pensjonatowy może mieć maksymalną wysokość do 11 metrów w kalenicy i 3 kondygnacje (dwie kondygnacje naziemne oraz jedna kondygnacja w poddaszu).

W oparciu o przedstawiona regulację w ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że w tej sprawie inwestorzy złożyli wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-pensjonatowego, a nie budynku pensjonatowego. W tym zakresie argumentacja skarżących dotycząca zróżnicowania budynku mieszkalnego i pensjonatowego jest trafna. Skoro projektowany obiekt ani nie jest jedynie budynkiem pensjonatowym, ani też nie jest tylko budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, a spełnia obie te funkcje (budynku pensjonatowego i budynku mieszkalnego) – to jedynym sposobem oceny tego zamierzenia jest budynek mieszkalno-pensjonatowy. Nie jest przy tym trafne powoływanie się przez organy administracji architektoniczo-budowlanej na definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawartą w art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego i to z dwóch powodów: po pierwsze skoro plan miejscowy wyraźnie odróżnia zabudowę mieszkalno-usługowa i mieszkalno-pensjonatową, to nie można do zabudowy mieszkalno-pensjonatowej stosować definicji zawartej w art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego. Po drugie, porównując zakres funkcji projektowanej inwestycji należy wyraźnie stwierdzić, że część mieszkalna tego obiektu (zabudowa służąca zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych) obejmuje zdecydowaną mniejszość powierzchni całkowitej budynku, a tym samym powierzchnia przeznaczona na działalność pensjonatową przekracza znacznie wskaźnik 30 % powierzchni całej projektowanego budynku. Ten drugi argument ma charakter wtórny i wskazuje dobitnie, że przy powierzchni projektowanej inwestycji w podziale ok. 9 % funkcja mieszkaniowa i ok. 91 % funkcja niemieszkaniowa zastosowanie definicji z art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego nie pozwala na przyjęcie, że jest to budynek mieszkalny jednorodzinny.

Rekapitulując dotychczasowy tok uzasadnienia należy wskazać, że w przypadku, gdy plan miejscowy wyróżnia odrębnie zabudowę pensjonatową i mieszkalno-pensjonatową i do każdej z tych kategorii zabudowy ustala odrębne wskaźniki urbanistyczne, to w każdym przypadku projekt inwestycji obejmującej budowę budynku z funkcją mieszkaniowa i pensjonatową należało zakwalifikować do kategorii budynku mieszkalno-pensjonatowego, a nie pensjonatowego. Oczywiście realizacja usług pensjonatowych jest możliwa także i w budynku mieszkalno-pensjonatowym, Sąd jednak w tej sprawie nie ocenia, czy projektowany obiekt spełniałby funkcje pensjonatu w rozumieniu przepisów obejmujących usługi turystyczne. To sam przedsiębiorca po wybudowaniu danego obiektu spełnia wymagania, które pozwalają na określenie danego budynku jako pensjonatu i prowadzenia w nim legalnej działalności gospodarczej.

Przedmiotem oceny Sądu w tej sprawie jest ocena przeprowadzonego przez organy administracji badania zgodności projektu budowlanego z przepisami planu miejscowego. Takiej zgodności nie ma i niezgodne z prawem jest w tym zakresie stanowisko organów administracji architektoniczno-budowlanej. Projektowany budynek mieszkalno-pensjonatowy ma mieć wysokość 12,775 metra (karty nr [...] projektu budowlanego), co z kolei nie jest zgodne z § 21 pkt 2 lit. i planu miejscowego dopuszczającego wysokość do 11 metrów dla takich budynków. Także maksymalna liczba kondygnacji budynku mieszkalno-pensjonatowego jest mniejsza niż zaprojektowana w zatwierdzonym przez organy projekcie budowlanym (4 kondygnacje, a § 21 pkt 2 lit. g planu miejscowego dopuszcza maksymalnie 3 kondygnacje). W związku z powyższym Są uznał, że wbrew stanowisku organów administracji zatwierdzony projekt budowlany nie spełnia warunku zgodności z planem miejscowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie znajdują one potwierdzenia. Nie jest zasadny zarzut błędnego uznania przez organy administracji architektoniczo-urbanistycznej, że inwestorzy nie posiadają tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością stanowiąca działkę nr [...] na cele budowlane. Informację o posiadanym tytule zawarli inwestorzy o stosownym oświadczeniu o posiadaniu prawa do dysponowania terenem na cele inwestycyjne. Z treści pisma Burmistrza Miasta Z. z dnia 9 maja 2013 r. (akta administracyjne, karta nr [...] ) wprost wynika wyrażenie zgody na zajęcie działki nr [...] celem wykonania opisanych w tym piśmie robót budowlanych. Z kolei w piśmie z dnia 25 sierpnia 2014 r. Burmistrz Miasta Z. odpowiadając na wątpliwości Wojewody co do posiadania przez inwestorów tytułu prawnego do dysponowania na cele budowlane między innymi działką nr [...] , także wyraźnie stwierdził, że jako zarządca drogi publicznej udzielił zgodę inwestorom na realizację w pasie drogowym robót budowlanych. Treść tego pisma i obszerne wyjaśnienia pozwalają na stwierdzenie, że Burmistrz bez najmniejszej wątpliwości udzielił inwestorom prawa do dysponowania częścią terenu pasa dróg publicznych obejmujących działki nr [...] i [...] na cele inwestycyjne. Okoliczności natomiast dotyczące tego, co skłoniło Burmistrza do udzielenia takiej zgody, a zwłaszcza, czy udzielenie tej zgody zostało poprzedzone zawarcie konkretnej umowy lub zaistnieniem innego zdarzenia prawnego pozostawały poza oceną organów administracji. W przypadku, gdy właściciel nieruchomości udziela inwestorom zgodę na korzystanie ze swojej nieruchomości na cele budowlane i taka zgoda nie budzi wątpliwości, to ustalanie przez organy administracji podstaw do wyrażenia tejże zgody przekracza zakres postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Tym samym zarzut skarżących co do naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego nie jest zasadny.

Sąd nie podziela także i kolejnego zarzutu skargi, dotyczącego nieprawidłowego usytuowania na terenie inwestycji studni chłonnej w odległości mniejszej niż 30 metrów od studni wody pitnej skarżących. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego do obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej należy ocena zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi. Takimi przepisami są przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych".

Zgodnie z § 28 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. W przypadku, gdy nie ma możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych (§ 28 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). W tej sprawie teren inwestycji nie ma możliwości podłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, a tym samym dopuszczalne było odprowadzanie wód opadowych do, miedzy innymi, dołów chłonnych. Takim dołem chłonnym jest także studnia chłonna.

Skarżący w ocenie Sądu nietrafnie powołują się na naruszenie § 31 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zgodnie z tym przepisem odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, powinna wynosić - licząc od osi studni - co najmniej 30 metrów do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, jeżeli odprowadzane są do niej ścieki oczyszczone biologicznie w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód. Powołany przepis dotyczy sytuowania studni dostarczającej wodę do spożywania przez ludzi w określonej odległości liczonej od przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, ale tylko wtedy, gdy odprowadzane przez ten przewód ścieki są poddawane oczyszczaniu biologicznemu. W tej sprawie planowana inwestycja nie zakłada oczyszczania biologicznego wody spływających z terenu inwestycji do studni chłonnych.

Tym samym nakładanie na inwestorów warunków, które nie znajdują wyraźnej podstawy prawnej, stanowiłoby naruszenie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nakazującego udzielanie pozwolenia na budowę wtedy, gdy inwestorzy spełnili warunki wymagane przepisami prawa. Nie można na inwestorów nakładać warunków nie wynikających z przepisów prawa. Sąd przeanalizował także treść innych przepisów, a w tym przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. z 2006 r. Nr 137, poz. 984 z późn. zm.) w zakresie wymagań dotyczących sytuowania studni chłonnych w odległości między innymi od budynków mieszkalnych i nie stwierdził w tym zakresie naruszenia prawa przez organy orzekające w tej sprawie. Tym samym także zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych Sąd uznał za nieuzasadniony.

Sąd zauważa także, że projekt budowlany zawiera niejako podwójną treść: zatwierdzoną przez organ I instancji i anulowaną wcześniejszymi decyzjami. To zaś prowadzi i do nieuzasadnionego zwiększenia objętości samego projektu i utrudnia jego czytelność, a ponadto nie jest niczym uzasadnione. Projekt budowlany ma zawierać tylko aktualną treść, a dokonywane zmiany powinny prowadzić do trwałego usunięcia poprzednich wersji. Projekt budowlany nie służy przedstawieniu historycznemu zmian w jego treści. Tak jak decyzja zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę nie zawiera wcześniejszych wersji i poprawek, tak samo i projekt budowlany będący integralna częścią takiej decyzji nie powinien takich wcześniejszych wersji zwierać. Projekt budowlany ma bowiem służyć ocenie organu administracji architektoniczno-budowlanej co do zgodności danego zamierzenia z przepisami prawa, służyć inwestorowi (a później także kierownikowi budowy) w bieżącym procesie realizacji inwestycji i pozwolić organowi nadzoru budowlanego na ocenę zgodności zrealizowanych prac z zatwierdzonym projektem budowlanym. Nigdzie w ww. etapach procesu inwestycyjnego nie występuje potrzeba objęcia projektem budowlanym nieaktualnych jego części.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zostały w tej sprawie naruszone przepisy prawa materialnego, a w tym art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, że zamierzenie budowlane objęte tą sprawą jest zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania terenu. Takiej zgodności nie ma. W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Sąd uchylił decyzję organu odwoławczego i decyzję organu I instancji. Wykazane uchybienia miały bowiem istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a Starosta T. ponownie rozpoznając sprawę powinien uwzględnić wskazania zawarte w uzasadnieniu tego wyroku i dokonując w szczególności ponownej oceny zgodności zamierzenia budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zobowiązać inwestorów do zmiany projektu budowlanego. Należy także, w razie zdezaktualizowania niektórych oświadczeń np. dysponentów sieciami technicznymi, wezwać inwestorów o przedłożenie aktualnych oświadczeń.

O wstrzymaniu wykonywania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a.