Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 31/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2013-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 52  par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.C. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O. w sprawie wypłaty świadczenia pieniężnego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W złożonej skardze L.C. zarzuciła Dyrektorowi Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny w O. przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie wypłaty świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu podniosła, że na podstawie decyzji z dnia 20 czerwca 1979 r. przyznano jej byłemu mężowy kwaterę stałą, przy ul. "[...]". Od orzeczenia rozwodu w 2000 r. bezskutecznie ubiega się o przydział lokalu zamiennego, m.in. na podstawie art. 28 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Mimo składanych skarg do Prezesa WAM, organ pozostaje bezczynny błędnie stojąc na stanowisku, że skarżąca nie posiada prawa do żądania wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu zamiennym.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny w O. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Organ podniósł, że skarżąca nie złożyła do Prezesa Agencji zażalenia na przewlekłość postępowania

w przedmiocie wypłaty spornego świadczenia pieniężnego. Ponadto wywiódł, że w stanie faktycznym sprawy, w świetle obowiązujących przepisów prawa, żądanie skarżącej jest niezasadne.

Zarządzeniem z dnia 19 kwietnia 2013 r. skarżąca została wezwana do podania,

w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu składała zażalenie do organu wyższego stopnia na przewlekłe prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na zarządzenie skarżąca wyjaśniła, że kilkukrotnie składała zażalenia do organu wyższego stopnia - Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej na przewlekłe prowadzenie postępowania w powyższej sprawie. Ostatnie datowane jest na

11 października 2010 r. i zostało zatytułowane "skarga na bezczynność". Skarżąca dodała, że zgodnie z art. 130 ust. 1 Kodeksu postępowania cywilnego mylne oznaczenie pisma procesowego lub innego oczywiste niedokładności nie stanowią przeszkody do nadania pismu biegu i rozpoznania go w trybie właściwym, zatem Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej powinien pismo zawierające niewielkie braki formalne, jak np. określenie pisma jako skarga na bezczynność, zamiast zażalenie) rozpoznać, jeżeli mimo pewnych braków formalnych możliwe jest odczytanie rzeczywistych intencji strony i wywołanie właściwych skutków pisma procesowego. Zauważyła ponadto, że Wojskowa Agencja Mieszkaniowa powinna w toku postępowania uwzględnić z urzędu zmiany legislacyjne i zmienić przedmiot rozpoznania ze sprawy o lokal zamienny na sprawę o wypłatę świadczenia pieniężne w myśl art. 23 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż to na organie administracji spoczywa obowiązek stosowania z urzędu przepisów właściwych, stosownie do danej sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego.

W piśmie procesowym z dnia 13 maja 2013 r. skarżąca sprecyzowała i sprostowała wniesioną skargę z 21 lutego 2013 r., żądając stwierdzenie niezałatwienia przez Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (WAM) w terminie sprawy i przewlekłości postępowania dotyczącego przyznania skarżącej mieszkania na podstawie art. 28 ust. 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz zobowiązania Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej do niezwłocznego wydania decyzji o przyznanie jej mieszkania przy ul. "[...]", należnego jej na podstawie art. 28 ust. 5 powołanej ustawy z daty obowiązywania tego przepisu i momentu nabycia przez nią wszystkich uprawnień określonych tą ustawą w brzmieniu z 1995 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270, z późn. zm.) – dalej jako: p.p.s.a., skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Wniesiona skarga jest niedopuszczalna.

Jednym z ustawowych wymogów skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia przysługujących stronie

w postępowaniu przed organami administracji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1

i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

W niniejszej sprawie warunek wyczerpania środków zaskarżenia w ramach administracyjnego toku instancji nie został spełniony.

Przedmiotem zaskarżenia jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny w O. w sprawie, zgodnie z żądaniem określonym w piśmie z dnia 13 maja 2013 r., przyznania skarżącej mieszkania przy ul. "[...]", na podstawie art. 28 ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

Wbrew przekonaniu skarżącej nie wypełniła ona wymogu przewidzianego w art. 52 § 1 p.p.s.a.

Stosownie do art. 37 § 1 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym

w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Wyczerpanie przez stronę powyższego trybu warunkuje zaś skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji. Prawo do wniesienia zażalenia (wezwania do usunięcia naruszenia prawa) powstaje z momentem upływu podstawowego lub dodatkowego terminu załatwienia sprawy. Regulacja art. 37 K.p.a. ma na celu zwalczanie bezczynności organu pierwszej instancji w merytorycznym załatwieniu sprawy zawisłej przed tym organem.

Z przesłanych Sądowi akt administracyjnych i pism załączonych przez skarżącą nie wynika natomiast, aby skarżąca złożyła do organu wyższej instancji zażalenie w trybie

art. 37 § 1 K.p.a. Odpowiadając na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II skarżąca wskazała na pismo z dnia 11 października 2010 r. należy jednak zauważyć, że dotyczy ono skargi na bezczynność Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Regionalnego w W. w sprawie wydania decyzji o prawie zamieszkiwania skarżącej w lokalu mieszkalnym przy ul. "[...]". Skarżąca obecnie domaga się natomiast przyznania mieszkania przy ul. "[...]", na podstawie art. 28 ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało postanowić jak

w sentencji.