Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 99/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2020 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...]


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z poźn. zm.), zwanej dalej k.p.a., w zw. z art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2019 r. poz. 288 ze zm.), zwanej dalej również ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), utrzymał w mocy własną decyzję nr [...]

z dnia [...] sierpnia 2018 r. o odmowie wyłączenia stosowania wobec L. K. art. 15c, art. 22a i art. 24a powołanej wyżej ustawy.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji,

w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 3 1 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności

z narażeniem zdrowia i życia. Podał, że wskazane przesłanki muszą być spełnione łącznie.

Odnosząc się do pierwszej z przesłanek organ wskazał, że krótkotrwałość musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, wszelako z zastrzeżeniem, że winna być ona rozpatrywana przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym, jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. Dodatkowo organ winien ocenić powyższą przesłankę w aspekcie proporcjonalnym, tj. w porównaniu stosunku służby na rzecz totalitarnego państwa do całości okresu służby byłego funkcjonariusza. Oznacza to, że obok oceny czy dany okres czasu może być uznany jako "krótkotrwały" w ujęciu ogólnym, powinien on być także oceniony abstrakcyjnie, jako stosunek tego czasu do całego okresu służby. Podał, że krótkotrwałość jest wprawdzie pojęciem nieostrym, w zakresie którego trudno określić choćby przybliżoną definicję, jednak powołując się na wykładnię językową stwierdził, że krótkotrwałość jest tożsama z nietrwałością, przelotnością

lub chwilowością.

Analizując drugą z przesłanek organ wskazał, że pojęcie rzetelności w ujęciu określającym postawę oraz jakość wykonywania zadań i obowiązków zawodowych definiować należy jako sumienne, solidne i dokładne wykonywanie swojej pracy - przyjętych na siebie obowiązków.

Rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych oznacza ich realizację na najwyższym poziomie. Postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje

się wzorowością w działaniu służbowym, nie tylko w zakresie podejmowania

i nienagannej realizacji zadań obligatoryjnych, ale także wykazywania inicjatywy

i realizowania obowiązków dodatkowych.

Organ stwierdził, że zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" traktować należy jako dodatkowy czynnik wpływający na ocenę wartości rzetelnej służby funkcjonariusza. Zauważył jednak, że warunek "narażenie zdrowia i życia" odnosi się do kwalifikacji narażenia rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, czy też nie miało charakteru hipotetycznego, ale było rzeczywiste, dowiedzione i miało charakter wyjątkowy.

Minister wskazał, że jego zadaniem jest stwierdzenie, czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego ww. przesłanki można uznać za spełnione, oraz ustalenie, czy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek.

Zdaniem organu "szczególnie uzasadniony przypadek" zachodzi wówczas, gdy strona - poza spełnieniem dwóch wskazanych wyżej przesłanek formalnych - legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Uprawnienie z art. 8a ustawy ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalna,

a "rzetelność" służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami, bowiem tylko wówczas można uznać, że w sprawie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek". Organ wskazał, że w każdej sprawie niezbędna jest indywidualna ocena wystąpienia przesłanek ujętych w art. 8a ustawy.

Organ wskazał, że wnioskodawczyni pełniła służbę od dnia [...] października 1984 r. do dnia [...] maja 2012 r., tj. 27 lat, 7 miesięcy i 1 dzień, z czego na rzecz totalitarnego państwa od dnia [...] października 1984 r. do dnia [...] lipca 1990 r., tj. przez okres 5 lat i 10 miesięcy.

Minister stwierdził, że strona nie spełnia wymogu przewidzianego w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy, bowiem służba pełniona przed 31 lipca 1990 r. nie była pełniona w sposób krótkotrwały. W ocenie Ministra prawie sześcioletni okres służby na rzecz totalitarnego państwa zarówno w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym - stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniony jako krótkotrwały. Organ stwierdził, że nie jest okres krótkotrwały, albowiem nie sposób scharakteryzować go, jako odpowiadający wykładni językowej wskazanej w decyzji. Podniósł, że służba wnioskodawczyni na rzecz totalitarnego państwa była służbą wieloletnią, podjętą nieprzypadkowo, lecz w pełni świadomie oraz ze względu na prawie sześcioletni okres jej pełnienia – trwałą. Wskazany czas realizacji obowiązków służbowych nie miał charakteru tymczasowego, doraźnego czy epizodycznego z całą pewnością strona przez ten okres dokładnie zaznajomiła

się ze specyfiką realizowanych zadań oraz ich charakterem.

Organ wskazał, że do dokonania oceny spełnienia przez stronę przesłanki rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. wziął pod uwagę stanowisko Komendanta Głównego Policji zawarte w piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r. i w "informacji dotyczącej przebiegu służby" z dnia [...] marca 2018 r. oraz stanowisko Szefa ABW zawarte w piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r.

Komendant Główny Policji wskazał, że była funkcjonariusz po dniu 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki. Wskazują na to informacje zawarte m. in. w opiniach służbowych oraz wnioskach o mianowania na kolejne, wyższe stopnie policyjne i stanowiska służbowe. Wskazał, że L. K. była wielokrotnie wyróżniana nagrodami pieniężnymi oraz odznaczona Brązowym Krzyżem Zasługi.

W zgromadzonych materiałach brak jest dokumentów odnoszących się do czynności służbowych, w trakcie których wystąpiło zagrożenie życia lub zdrowia.

Szef ABW wskazał w nim, że z opisanego przebiegu służby nie wynika, aby była funkcjonariusz uchylała się on od wykonywania zadań służbowych i obowiązków, bądź wykonywała je w sposób niewłaściwy. W aktach sprawy nie odnaleziono dokumentów, które wskazywałyby na fakt wszczęcia i prowadzenia w stosunku do wymienionej postępowań karnych, karno-skarbowych, czy też dyscyplinarnych. Zawarto także informacje o awansach i podwyżkach. W czasie służby w ABW wymieniona nie otrzymywała odznaczeń i wyróżnień. W archiwalnych aktach osobowych brak jest zaświadczeń wskazujących na podejmowanie czynności w warunkach szczególnego zagrożenia życia i zdrowia.

Organ stwierdził, że przebieg służby funkcjonariusza nie pozwala na stwierdzenie, by w sprawie zachodził szczególnie uzasadniony przypadek wynikający z art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Wskazał,

że okres służby na rzecz państwa totalitarnego stanowi około 21% całkowitego okresu służby, a zatem znaczną jego część i w ocenie organu nie ma możliwości uznania go za okres krótkotrwały. Podniósł, że brak jest dokumentów potwierdzających udział strony w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia. Organ wskazał, że z uwagi na to, iż w przypadku wnioskodawczyni przesłanka z art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy nie została spełniona, sprawa nie może stanowić szczególnie uzasadnionego przypadku i organ nie ma możliwości wyłączenia w stosunku do wymienionej art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...).

Organ wskazał też, że jeżeli strona nie zgadza się z informacją o przebiegu służby wydaną przez IPN, to powinna tę kwestię podnieść nie w ramach postępowania prowadzonego przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, ale poinformować

o tym IPN i ewentualnie wnosić o zmianę sporządzonej informacji. Organ wskazał,

że zgodnie z art. 13a ust. 1 ustawy, na wniosek organu emerytalnego, Instytut Pamięci Narodowej - Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu sporządza na podstawie posiadanych akt osobowych i, w terminie 4 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, przekazuje organowi emerytalnemu informację o przebiegu służby wskazanych funkcjonariuszy na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b.

Natomiast stosownie, do art. 13a ust. 5 ustawy, informacja o przebiegu służby,

o której mowa w ust. 1, jest równoważna z zaświadczeniem o przebiegu służby sporządzonym na podstawie akt osobowych przez właściwe organy służb, o których mowa w art. 12. Organ wskazał też, że zgodnie z art. 13 ust. 6 powołanej ustawy, do informacji o której mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Minister jest zatem związany treścią informacji o pełnieniu służby sporządzoną przez Instytut Pamięci Narodowej – Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. Organ wskazał też, że wszelkie zastrzeżenia odnośnie decyzji

o ponownym ustaleniu wysokości świadczenia wydanej przez Dyrektora ZER MSWiA

z uwagi na niezgodność z obowiązującymi przepisami strona mogła zgłosić

w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 8a ustawy jest postępowaniem mającym odmienną podstawę prawną i nie dotyczy ustalenia prawa do określonego świadczenia.

Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia przy wydawaniu rozstrzygnięcia materiałów dołączonych do wniosku oraz nieprzesłuchania strony i świadków wskazanych we wniosku z dnia [...] listopada 2017 r. organ stwierdził, że jest związany treścią informacji o pełnieniu służby sporządzoną przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu oraz dokumentacją dotyczącą przebiegu służby przesłaną przez Komendanta Głównego Policji i Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Nadto wskazał, że na podstawie art. 78 § 2 k.p.a. przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków nie zostało uwzględnione, bowiem dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami.

Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi L. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, zarzuciła naruszenie:

- art. 7 k.p.a. polegające na nie dokonaniu wnikliwej oceny sprawy i niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego;

- art. 7a k.p.c. oraz art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli oraz zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść skarżącego;

- art. 75 § 1 k.p.a. polegające na pominięciu dowodów i środków dowodowych zgłoszonych przez stronę skarżącą;

- art. 77 § 1 k.p.a. oraz art, 78 § 1 k.p.a. polegające na zebraniu przez organ niepełnego materiału dowodowego i poddanie go błędnej ocenie, jak też nieuwzględnienie wniosku strony o dopuszczenie dowodów w sprawie, które miały znaczenie dla jej rozstrzygnięcia;

- art. 80 k.p.a. polegające na niedopełnieniu przez organ obowiązku oceny zgromadzonego materiału dowodowego w kontekście tego, czy okoliczność wykonywania przez skarżącego czynności operacyjno - technicznych zostało wystarczająco udokumentowane i faktycznie znajduje odzwierciedlenie w materiale dowodowym - w tym w informacji o przebiegu służby, która wydana została przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, w szczególności w zestawieniu z faktem pominięcia przez organ zgłoszonych wniosków dowodowych, w których strona skarżąca kontestowała okoliczności wynikające z informacji o przebiegu służby, jak też oparcie się przez organ wyłącznie na pojedynczym źródle dowodowym w postaci informacji o przebiegu służby z pominięciem pozostałego zaoferowanego i zgłoszonego materiału dowodowego;

- art. 75 § 1 k.p.a. i z art. 13a 1-6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) - polegające na nieprawidłowej wykładni omawianych norm, a w konsekwencji ich nieprawidłowe zastosowanie - polegające na uwzględnieniu przez organ w ramach postępowania administracyjnego Informacji o przebiegu służby wydanej przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, podczas gdy prawidłowa wykładnia omawianych norm wskazuje, na brak legitymacji organu do uwzględnienia tego materiału w ramach postępowania realizowanego w trybie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej; co ostatecznie skutkowało naruszeniem przez organ:

- art. 8a oraz art. 13b, art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy poprzez dokonanie ich nieprawidłowej wykładni i nieprawidłowe uznanie, iż w stosunku do skarżącego nie zachodzą podstawy wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlegała uwzględnieniu.

Stosownie do treści art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji,

w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c,

art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: (pkt 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz (pkt 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r.,

w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Zgodnie z art. 8a ust. 2 tej ustawy, do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24 (ust. 2).

Zgodnie z art. 11 powołanej ustawy, w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Decyzja wydawana przez organ na podstawie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) ma charakter decyzji uznaniowej. Zakres badania decyzji posiadającej cechy uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z odpowiednim zachowaniem procedury administracyjnej. Wybór natomiast rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości pozostaje poza kontrolą sądowoadministracyjną

(v. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1488/08, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Kontrola zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny sprowadza się zatem do oceny, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, czy organ wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia i czy wyboru tego rozstrzygnięcia dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności.

W sprawie niniejszej organ dokonał istotnych ustaleń stanu faktycznego, co do okresów pełnienia służby oraz rzetelności wykonywania zadań i obowiązków. Wskazał także na brak informacji o pełnieniu służby z narażeniem zdrowia i życia.

Służba skarżącej na rzecz totalitarnego państwa, o którym mowa w art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) pełniona była przez okres 5 lat i 10 miesięcy. Organ dokonując oceny, czy ten okres służby był okresem krótkotrwałym, a zatem badając spełnienie przesłanki określonej w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), stwierdził, że nie można

w tym przypadku mówić o krótkotrwałej służbie.

Sąd oceny dokonanej przez organ nie podziela. Biorąc pod uwagę długość okresu służby skarżącej na rzecz totalitarnego państwa, o którym mowa w art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) zarówno w ujęciu bezwzględnym, jak i proporcjonalnym, tj. w porównaniu do całego okresu służby skarżącej wynoszącego 27 lat, 7 miesięcy i 1 dzień, przyjąć należało, że służba przez okres 5 lat i 10 miesięcy była służbą krótkotrwałą w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Podkreślenia wymaga, na co także organ zwracał uwagę, że każdy przypadek należy rozpatrywać indywidualnie. Jako krótkotrwała może być rozumiana służba, której czas trwania w porównaniu do całego okresu służby nie był długi, trwał w porównaniu do tego okresu stosunkowo krótko. Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Okres 5 lat i 10 miesięcy nie stanowi w tej sprawie trwałego okresu, także w ujęciu proporcjonalnym winien być traktowany jak okres krótkotrwały. Organ naruszył zatem art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy

o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...).

Dodatkowo wskazania wymaga, że organ uzasadniając twierdzenie, że okres 5 lat i 10 miesięcy nie jest okresem krótkotrwałym zaznaczył w uzasadnieniu decyzji,

że strona przez ten czas z całą pewnością dokładnie zaznajomiła się ze specyfiką realizowanych zadań oraz ich charakterem. Podkreślić trzeba, że zaznajomienie się ze specyfiką zadań, którego to stwierdzenia organ nie rozwinął w uzasadnieniu decyzji

(nie wskazał też na charakter zadań realizowanych w tym czasie przez wnioskodawcę) nie stanowi o tym, że dany okres służby nie był krótkotrwały. Jeśli zaś w ocenie organu wnioskodawca realizował w tym czasie obowiązki czy zadania, których charakter

nie pozwala zdaniem organu na zastosowanie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) to powinno to znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Takich ustaleń na tym etapie postępowania organ nie poczynił i nie rozwinął w uzasadnieniu decyzji twierdzenia o specyfice realizowanych przez wnioskodawczynię zadań. Skarżąca we wniosku do organu o zastosowanie wobec niej wyłączenia wskazywała zaś m.in., że w omawianym okresie "nie wykonywała czynności operacyjno-technicznych niezbędnych w działalności Służby Bezpieczeństwa (...)

Ustawodawca wymaga też, aby osoba, w odniesieniu do której organ może zastosować art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki po dniu 12 września 1989 r., wskazuje przy tym, że to rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków ma miejsce w szczególności wówczas, gdy służba była pełniona z narażeniem zdrowia i życia.

Minister w sprawie niniejszej nie kwestionował, że skarżąca rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki po 12 września 1989 r. Organ powołał się w tym zakresie na pismo Komendanta Głównego Policji i Szefa ABW. Jednocześnie jednak Minister stwierdził, że brak jest dowodów, aby służba pełniona była z narażeniem zdrowia i życia.

Odnosząc się do powyższego wskazania wymaga, że ustawodawca nie wymaga w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy, aby przez rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po 12 września 1989 r. rozumieć wyłącznie przypadek pełnienia służby z narażeniem zdrowia i życia. Gdyby tak było ustawodawca wprost wskazałby to w powołanym przepisie. Dodanie przez ustawodawcę, po zwrocie "rzetelne wykonywanie zadań

i obowiązków po dniu 12 września 1989 r.", zwrotu "w szczególności" "z narażeniem zdrowia i życia" stanowi jeden z przykładów takiego wykonywania zadań i obowiązków, który uprawnia do przyjęcia, że te zadania i obowiązki były wykonywane rzetelnie. Brzmienie art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy nie zawęża tym samym rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków wyłącznie do służby pełnionej z narażeniem zdrowia i życia. Kwestia braku dokumentów odnoszących się do zdarzeń służbowych z narażeniem zdrowia i życia, na co wskazał organ, nie stanowi w tej sprawie podstawy do przyjęcia, że przesłanka ta nie została spełniona. Organ wskazał, że z akt sprawy nie wynika, aby wobec skarżącej wydane było zaświadczenie o pełnieniu służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005 r. Nr 86 poz. 734, z poźn. zm.). Ustalenie to nie zmienia jednak tego, że w sprawie skarżącej spełniona została przesłanka rzetelnego wykonywana zadań i obowiązków po 12 września 1989 r.

Rozpatrując niniejszą sprawę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie rozważył należycie wszystkich okoliczności dotyczących służby strony, w tym przyznawanych nagród i wyróżnień, w szczególności zaś odznaczenia Brązowym Krzyżem Zasługi, co stanowi naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ nie wyjaśnił dlaczego uważa, że postawa, osiągnięcia strony, jak również charakter służby i warunki jej pełnienia nie uzasadniały przyjęcia w tej konkretnej sprawie stanowiska o szczególnie uzasadnionym przypadku.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia w tym zakresie wymogów art. 107 § 3 k.p.a., co stanowi uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie decyzji nie wskazuje faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, które nie pozwalałyby przyjąć, że w sprawie - mimo spełnienia przesłanki krótkotrwałości służby przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz spełnienia przesłanki rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. - brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej i wyłączenia stosowania wobec niej art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Z tego względu zaskarżona decyzja, jako wydana

z naruszeniem granic uznania administracyjnego, nie mogła się ostać.

Ponownie rozpatrując sprawę organ dokona wszechstronnej i wyczerpującej oceny sytuacji skarżącej, w tym rozpatrzy wnioski dowodowe zawarte we wniosku wszczynającym postępowanie administracyjne.

Kodeks postępowania administracyjnego wskazuje w art. 123 § 1, że w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Wniosek dowodowy powinien zatem zostać rozstrzygnięty w drodze postanowienia.

Odnosząc się dodatkowo jedynie do stanowiska organu, zgodnie z którym informacja o przebiegu służby wydana przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu jest bezwzględnie wiążąca w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) wskazania wymaga, że brzmienie art. 13a powołanej ustawy

nie wyklucza dokonania przez organ oceny informacji o przebiegu służby jako dowodu w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie art. 8a tej ustawy. Pamiętać bowiem należy, że informacja o przebiegu służby sporządzana jest dla potrzeb obliczenia zaopatrzenia emerytalnego przysługującego funkcjonariuszowi, a nie w postępowaniu toczącym się w trybie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...).

Ponownie rozstrzygając sprawę organ uzasadni decyzję w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a., tj. m.in. wskaże fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie decyzji – stanowiące wyraz zindywidualizowanej oceny przypadku wnioskodawcy – nie powinno pozostawiać wątpliwości dlaczego organ rozstrzygnął sprawę strony w taki a nie inny sposób. Zależnie od dokonanej ponownie, wyczerpującej oceny, organ podejmie stosowną decyzję.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w wyroku.