Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 466/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174,176,58 par. 1 pkt 6 w zw. z art. 193
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl ( spr.) Sędziowie sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia NSA Maria Rzążewska Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. i Z. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1299/05 w sprawie ze skargi M. i Z. L. na postanowienie Wojewody M. z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...] w przedmiocie przekazania odwołania według właściwości postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. i Z. L. na postanowienie Wojewody M. z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...]. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Prezydent Miasta [...] W. postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. przekazał według właściwości Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla miasta W. pismo M. T. L., które skarżąca złożyła w dniu [...] lipca 2004 r. w kancelarii Urzędu miasta W. w sprawie "odwołania" od pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. skierowanego do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. w sprawie zamontowanych drzwi wejściowych do lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w W.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. Wojewoda M. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] sierpnia 2004 r.. W uzasadnieniu stwierdzono, że skarżąca nie była adresatem pisma, lecz otrzymała je jedynie do wiadomości, a ponadto od takiego pisma, które było czynnością techniczną, nie przysługuje odwołanie.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zgodnie z art. 65 § 1 kpa jeśli organ administracji publicznej, do którego wniesiono podanie jest niewłaściwy w sprawie niezwłocznie przekazuje je do właściwego organu, wobec czego zaskarżone postanowienie, którym utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta miasta [...] W. o przekazaniu pisma skarżącej Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego odpowiada prawu.

W skardze kasacyjnej od tego wyroku, wniesionej na zasadzie art. 173, 174 pkt 2, 175 § 1, 176, 177 § 1, 183 § 1 i 2 pkt 5, 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) pełnomocnik wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, uznanie nieważności postępowania administracyjnego wynikłego wskutek decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2002 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu pełnomocnik stwierdził, iż istotę sprawy stanowią skutki w/w decyzji - dolegliwość formalna i materialna wynikłe z tego, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał decyzję za zastępczo doręczoną skarżącym i w oparciu o tę tezę wszczął postępowanie egzekucyjne, mimo, iż nie było podstaw do uznania decyzji za doręczoną w sposób zastępczy. W konsekwencji powinna zostać stwierdzona nieważność postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględniając tej okoliczności orzekał w oparciu o niepełny materiał dowodowy sprawy.

W nadsyłanych do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismach procesowych Z. L. przedstawiał, nie objęte przedmiotem sprawy problemy odliczenia działki gruntu pod własnościowe mieszkanie spółdzielcze, odmowy wydania przez ZUS zaświadczenia o niezaleganiu składek, wydania zaświadczenia o statusie pokrzywdzonego przez IPN, utrudniania przez ochroniarzy WSA dostępu wejścia do czytelni, i podawał liczne sygnatury prowadzonych spraw sądowych i pism, wyrażał krytyczne opinie pod adresem władz spółdzielni mieszkaniowej, organów nadzoru budowlanego i wnosił "o usunięcie uprzednio wskazanych uchybień (niesamowitych zawirowań pseudoprawnych zezwalających na wykonywanie zemsty) lub kasacje podjętej dotychczas decyzji WSA nie analizując wycinkowo, lecz kompleksowo całość sprawy" i zarzucał, ze akta dołączone do sprawy VII SA/Wa 1299/05 (VII SA/Wa 302/05) nie są kompletne i stanowią zbiór makulatury .

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie spełnia wymogów związanych z jej wniesieniem. Wskazane w niej zostały nie zarzuty oparte na podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ale przepisy regulujące wnoszenie i rozpoznawanie skargi kasacyjnej a zatem przepisy, których zaskarżonym wyrokiem w Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oczywiście naruszyć nie mógł. Z powołania przepisu art. 183 § 1 i § 2 pkt 5 P.p.s.a. mogłoby wynikać, że należałoby stwierdzić nieważność postępowania sądowego, gdyż strona została pozbawiona możności obrony swych praw podczas gdy z uzasadnienia skargi wynika, że chodzi o unieważnienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją nie będącą w żaden sposób przedmiotem kontroli sądowej w sprawie zakończonej zaskarżonym wyrokiem .

Zawarty w przepisie art. 175 § 1 wymóg sporządzania skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego wprowadzono po to, by ten sformalizowany środek zaskarżenia był sporządzony prawidłowo. Przedmiotem zaskarżenia był wyrok oddalający skargę na postanowienie o przekazaniu pisma organowi właściwemu, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę w granicach przedmiotowych sprawy skargi nie był uprawniony do rozpoznawania wszystkich innych spraw i zastępowania organów administracji i sądów powszechnych. Oczekiwania zatem pełnomocnika i skarżącego (jak wynika z jego pism) nie mogły być spełnione ani przez Sąd I instancji ani - tym bardziej - Naczelny Sąd Administracyjny.

Zważywszy zatem, że skarga kasacyjna w sposób oczywisty nie spełniała wymogów formalnych określonych w art. 174 i art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 w zw. z art. 193, należało ją odrzucić.