Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1399/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-07-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: przywrócono termin do uzupełnienia braków formalnych skargi
Powołane przepisy: article: art 86 i art 87
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia przywrócić skarżącej termin do uzupełnienia braków fromalnych skargi.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę R. M. wniesioną w niniejszej sprawie. Przyczyną odrzucenia skargi było nieuzupełnienie braków formalnych – niedołączenie trzech odpisów skargi oraz nieuiszczenie wpisu od skargi.

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że przesyłka adresowana do skarżącej, zawierająca wezwanie o wpis i wezwanie o uzupełnienie braków formalnych po dwukrotnym awizowaniu powróciła z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie".

Z taką samą adnotacją powróciła adresowana do skarżącej przesyłka zawierająca odpis postanowienia o odrzuceniu skargi (k. 50).

W dniu 27 czerwca 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęło pismo R. M. z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku podała, że w wyniku oczywistej omyłki pisarskiej na skardze został podany jej błędny adres zamieszkania, mianowicie zamiast "[...]" wpisano "[...]". Błąd ten został zauważony przez pracownicę SKO w K. w dniu 3 października 2017 r. podczas składania w siedzibie organu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na którym to również powielił się błędny adres. Na wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji skarżąca poprawiła adres odręcznie, jednak na egzemplarzu samej skargi odręcznej poprawki skarżąca nie poczyniła, gdyż skarga została już z dziennika podawczego SKO przekazana innemu pracownikowi. Pracownica, która poprzedniego dnia przyjmowała skargę w biurze podawczym SKO stwierdziła, że sprawa poprawki adresu została już załatwiona. Świadkiem tejże sytuacji był towarzyszący mi w dniu 3 października 2017 r. przy składaniu pisma do SKO J. S., na dowód czego skarżąca przedłożyła jego pisemne oświadczenie. Dowodem na tę okoliczność mogą być również akta SKO w tej sprawie.

Utwierdzona w przekonaniu, że błąd adresowy został wyeliminowany, skarżąca oczekiwała na dalszy rozwój wypadków, już przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie.

Dalej we wniosku skarżąca wskazała, że 22 czerwca 2018 r., zaniepokojona długim czasem oczekiwania na rozpatrzenie skargi, zadzwoniła do WSA w Krakowie, gdzie dowiedziała się, że jej skarga pierwotnie zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Kr 1399/17 została odrzucona z powodu nieuzupełnienia braków formalnych skargi. W dniu 26 czerwca 2018 r. osobiście udała się do Sądu, gdzie poinformowano ją, że kierowana do niej korespondencja w tej sprawie, wracała do Sądu z adnotacją o jej awizowaniu i niepodjęciu w terminie, w efekcie czego Sąd uznał korespondencję za doręczoną.

Skarżąca podkreśliła, że błąd we wpisaniu adresu był niezamierzoną, oczywistą omyłką pisarską. Błąd ten, jak skarżącą zapewniono w SKO w K., został wyeliminowany jeszcze przed przesłaniem skargi do WSA w Krakowie, stąd też nie podjęła żadnych dodatkowych kroków w tej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 t.j.) - dalej określanej jako p.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

Z powyższych przepisów wynika zatem, że przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma charakter wyjątkowy i uzależnione zostało przez ustawodawcę od kumulatywnego spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, a jednocześnie niewystępowania przesłanek negatywnych. I tak, jedną z pozytywnych przesłanek przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w jego uchybieniu. Wymaga przy tym podkreślenia, że kryterium braku winy, jako przesłanki pozwalającej na przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można bowiem mówić dopiero wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Dlatego też przy ocenie czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 91/15, LEX nr 1643289).

Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie doszło do uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi – tj. dołączenia odpisów skargi oraz wpisu od skargi.

Skarżąca złożyła wniosek w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Przyczyną tą było błędne przekonanie skarżącej, że omyłka w jej adresie w treści skargi została poprawiona, a zatem sprawie zostanie nadany zwykły bieg. Przyczyna ta ustała w dniu 22 czerwca 2018 r., kiedy skarżąca podczas rozmowy telefonicznej dowiedziała się, że jest inaczej. Sądowi z urzędu wiadomo, że w dniu 26 czerwca 2018 r. skarżąca zapoznawała się z aktami sprawy w czytelni Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (informację taką uzyskano z Wydziału IV WSA w Krakowie). Skoro więc skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu 27 czerwca 2018 r., to tym samym zachowała siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.

Jednocześnie ze złożeniem wniosku skarżąca dokonała czynności, których wcześniej nie dokonała w terminie tj. uiściła wpis od skargi oraz dołaczyła do akt sprawy odpisy skargi.

W ocenie Sądu skarżąca wykazała, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Pozostawała bowiem w uzasadnionym okolicznościami przekonaniu, że omyłka w jej adresie zostala poprawiona jeszcze zanim dokumenty zostały przesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny dysponował jedynie błędnym adresem, na który przesyłano korespondencję adresowaną do skarżącej. Przesyłki te powracały po dwukrotnym awizowaniu, mimo, że powinny zawierać adnotację, że adresat nie zamieszkuje pod podanym adresem. Z tego też względu były uznawane za skutecznie doręczone w trybie art. 73 p.p.s.a.

Odmowa przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi w opisanych wyżej okolicznościach stanowiłaby nieuzasadnione ograniczenie konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu (art. 45 ust.1 Konstytucji RP), a taka ocena ww. wniosku byłaby nazbyt formalistyczna i zamykająca w istocie stronie drogę do wniesienia skargi (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt II OZ 950/10, LEX nr 744041).

W tym stanie rzeczy Sąd uznał okoliczności wskazujące na brak winy skarżącej w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi za uprawdopodobnione i mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 86 i art. 87 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.