Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1942/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 4, art. 33 ust. 1, art. 33 ust. 2, art. 92 a ust. 1 i ust. 6, art. 92c ust. 1,
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 138 § 2,
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 83/17 w sprawie ze skargi W. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od W. C. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 7 marca 2017 r. oddalił skargę W. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2016 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Z uzasadnienia Sądu I instancji wynika, że decyzją z dnia [...] października 2016 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Gdańsku (dalej jako: "organ I instancji"), na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 6 oraz lp.1.3 załącznika nr 3 w zw. z art. 4 pkt 4 i art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 1414 ze zm.), dalej jako: "u.t.d.", wymierzył W. C., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" z siedzibą w S. (dalej jako: "skarżący") karę pieniężną w wysokości 8000 zł, za wykonywanie samochodem marki DAF o nr rej. [...], w dniu [...] lipca 2016 r., w miejscowości K., na drodze krajowej nr [...], przewozu na potrzeby własne wiertnicy, z miejscowości P. do m. G., bez wymaganego zaświadczenia. Zdaniem organu I instancji przedmiotowy przewóz należy kwalifikować, jako krajowy niezarobkowy transport drogowy rzeczy, niezależnie od zarejestrowania pojazdu jako specjalny z przeznaczeniem do prac wiertniczych. Organ I instancji nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, który wywodził że wiertnica nie jest rzeczą, tylko urządzeniem sprzężonym z pojazdem, a zatem nie jest ładunkiem. Organ I instancji przyjął, że o ile wiertnica wymaga "zaplecza" z urządzeń na trwałe połączonych z pojazdem, to sama w sobie nie stanowi integralnej części pojazdu. Stwierdził, że wiertnica jest zdolna do samodzielnego poruszania się i w celu wykonywania swojej pracy opuszcza pojazd i porusza się na gąsienicach. Jest więc maszyną (rzeczą), którą strona za pomocą posiadanego pojazdu przewozi z miejsca na miejsce w celu wykonywania przewiertów.

Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym, Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] listopada 2016r., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał na treść art. 4 pkt 4 u.t.d., definiującego przewóz na potrzeby własne. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 33 ust. 1 u.t.d. przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności. Stosownie zaś do art. 92 a ust. 1 i ust. 6 u.t.d. w zw. z lp. 1.3 załącznika nr 3 do tej ustawy, wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 zł. W świetle powołanych przepisów, organ odwoławczy uznał, że zgromadzony materiał dowodowy nie jest wystarczający do ustalenia w sposób jednoznaczny, czy wiertnica faktycznie jest elementem na stałe złączonym z naczepą pojazdu i czy, jak twierdzi strona, nie musi być zdejmowana z pojazdu, aby wykonywała swoje zadania. Tym samym nie ma podstaw do jednoznacznego ustalenia obowiązku strony do posiadania zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne. Organ II instancji wskazał, że sam fakt zarejestrowania pojazdu jako samochód specjalny, nie przeświadcza o tym, że takim pojazdem nie może być wykonywany przewóz drogowy. Zobowiązał organ I instancji do szczegółowego zbadania konstrukcji pojazdu, aby bezsprzecznie ustalić, czy w dniu kontroli wykonywano przewóz na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Zdaniem organu II instancji, konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co uzasadniało orzeczenie zgodnie z dyspozycją art. 138 § 2 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz.718 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) oddalił skargę wniesioną przez skarżącego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w przedmiotowej sprawie jest decyzja organu II instancji wydana na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 23), dalej jako: "k.p.a." Zadaniem WSA było więc dokonać przede wszystkim oceny zasadności podjęcia przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej, tj. decyzji o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zdaniem Sądu I instancji w rozpatrywanym przypadku rozumowanie organu odwoławczego jest jednak prawidłowe. Istota sporu dotyczy bowiem zasadniczej kwestii, niezweryfikowanej dotychczas, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, a mianowicie tego czy przedmiotowa wiertnica jest zespolona na trwałe z pojazdem, stanowiąc integralną jego część, co niespornie, zgodnie z brzmieniem art. 4 pkt 4 u.t.d., wykluczałoby wymaganie od skarżącego spełnienia obowiązku określonego w art. 33 ust. 1 u.t.d. W takiej sytuacji nie można byłoby przyjmować, że pojazd jest przeznaczony do przewozu rzeczy. Natomiast gdyby okazało się, jak to przyjął organ I instancji, że wiertnica może opuszczać pojazd i samodzielnie funkcjonować, a pojazd służy głównie do przemieszczania jej z miejsce na miejsce w celu wykonywania nią odwiertów, wówczas bezsprzecznie należałoby uznać, że wykonywany był przewóz drogowy ładunku. W sprawie nie jest kwestionowane, że przedmiotowy pojazd marki DAF jest zarejestrowany jako specjalny. Organy orzekające prawidłowo przyjęły, że okoliczność ta sama przez się nie wyłącza pojazdu spod regulacji u.t.d. W niniejszej sprawie nie zachodzą sytuacje opisane w przepisach: art. 3 ust. 1 i art. 33 ust. 2 u.t.d., określających jakie przewozy drogowe są zwolnione z omawianego obowiązku.

W ocenie WSA, wbrew stanowisku skarżącego organ II instancji uwzględnił dostrzeżone przez skarżącego braki czynności kontrolnych, zasadnie nakazując organowi I instancji szczegółowe zbadanie konstrukcji pojazdu. Dotychczas zgromadzony materiał dowodowy, tj. protokół kontroli, protokół przesłuchania kierowcy pojazdu oraz zdjęcia pojazdu, nie dają podstaw do wnioskowania, jak to uczynił organ I instancji, że wiertnica "jest zdolna do samodzielnego poruszania się i w celu wykonywania swojej pracy opuszcza pojazd, i porusza się na gąsienicach". Twierdzenie takie nie ma w ogóle pokrycia w zgromadzonym materiale dowodowym. Ze zdjęć czy protokołu nie wynika, aby urządzenie było zaopatrzone w gąsienice. Dopiero w odwołaniu skarżący przyznaje tę okoliczność, tłumacząc przy tym, że służą one jedynie do przemieszczania wiertnicy w obrębie skrzyni ładunkowej pojazdu. W takim stanie rzeczy, w celu ustalenia prawdy materialnej, czyli stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością, konieczne jest przeprowadzenie szczegółowych, udokumentowanych w przypisanej formie, oględzin konstrukcji pojazdu i wiertnicy oraz sposobu ich sprzężenia, co odpowiada normie art. 6, 7 i 8 k.p.a. Poczynienie ustaleń w tym zakresie pozwoli dopiero na ocenę czy stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję art. 4 pkt 4 u.t.d. Przy czym ustalenia faktyczne powinny uwzględniać stan na dzień kontroli. W interesie zatem skarżącego jest wyjaśnienie jakich ewentualnie zmian konstrukcyjnych pojazdu dokonał po tej dacie w jaki sposób wiertnica była na stałe zespolona z pojazdem i kiedy stan ten uległ zmianie, jak sygnalizowano na rozprawie, co powinno zostać uwzględnione przy ocenie stanu faktycznego z daty kontroli.

W reasumpcji Sąd I instancji uznał, że wydanie decyzji kasacyjnej na analizowanym etapie było konieczne, gdyż dostrzeżone przez organ II instancji luki materiału dowodowego, wymagają przeprowadzenia postepowania wyjaśniającego w znacznym zakresie. Organ I instancji z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nie rozważył należycie stanu sprawy, pomijając wyjaśnienie wskazanych okoliczności, niezbędnych do końcowego rozstrzygnięcia sprawy.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył W. C. zaskarżając go w całości i wniósł:

1. na podstawie art. 189 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania w całości;

2. na podstawie art. 193 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. o uchylenie w całości decyzji Wojewódzkiego Inspektora Drogowego w Gdańsku z dnia [...] października 2016 r. oraz uchylenie w całości decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2016 r. (nr [...]);

3. zasądzenie od organu administracyjnego na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych;

4. skierowanie sprawy na rozprawę główną

Wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a., art. 15 k.p.a. oraz art. 136 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że organ drugiej instancji zasadnie wydał decyzję o uchyleniu decyzji organu administracyjnego I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania czyniąc w ten sposób zadość zasadzie dwuinstancyjności postępowania. Właściwie organ II instancji powinien wydać decyzję merytoryczną na podstawie materiału zgromadzonego w sprawie, ewentualnie na podstawie art. 136 k.p.a. winien był w ramach prowadzonego postępowania przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, po czym powinien wydać decyzję merytoryczną. Naruszenie tych przepisów ma istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem błędne ustalenie przez Sąd I instancji, że organ administracyjny II instancji nie miał obowiązku przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego i właściwie wydał decyzję kasacyjną, spowodowało, że skarga została oddalona.

2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt) 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji oddalenie skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2016 r. wniesionej przez skarżącego, co miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji powinien był uchylić decyzje organów administracyjnych I i II instancji i umorzyć postępowanie w sprawie, natomiast Sąd I instancji błędnie ustalił, że organ administracyjny II instancji wydał właściwą decyzję, w której uchylił decyzję organu administracyjnego I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Niezastosowanie tych przepisów miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy, bowiem na ich podstawie należało wydać decyzję;

3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 68 § 1, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo braku rzetelnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego przez organ II instancji w zakresie wykonywania przewozu drogowego i dokonania przez organy administracji błędnej oceny zebranych dowodów polegającej na uznaniu, że kontrolowany pojazd wykonywał przewóz na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia co wg organu wyczerpuje znamiona definicji zgodnie z lp. 1.3 załącznika nr 3 do u.t.d.

Organ nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

Ponieważ postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Odnosząc się do powołanych podstaw kasacyjnych należy stwierdzić, że istota problemu wskazanego w zarzutach skargi kasacyjnej sprowadza się do ustalenia, czy Sąd I instancji właściwie zaakceptował stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego o konieczności zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. i uchyleniu decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2016 r., którą wymierzono skarżącemu karę pieniężną w wysokości 8000 zł, za wykonywanie samochodem marki DAF o nr rej. [...], w dniu [...] lipca 2016 r., w miejscowości K., na drodze krajowej nr [...], przewozu na potrzeby własne wiertnicy, z miejscowości P. do m. G., bez wymaganego zaświadczenia oraz przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Problem ten sprowadza się zatem do prawidłowości sądowoadministracyjnej kontroli rozstrzygnięcia kasatoryjnego, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Odnosząc się do tak sprecyzowanego problemu należy w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Art. 138 § 2 k.p.a. określa dwa warunki wydania tzw. decyzji kasacyjnej, tj. wydanie decyzji organu pierwszej instancji z naruszeniem przepisów postępowania oraz istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy jej zakresu, który pozostaje konieczny do wyjaśnienia. Obie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Co więcej, należy je interpretować w związku z art. 136 k.p.a., określającym granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym, w których mieści się przeprowadzenie dowodu lub kilku dowodów. W sytuacji zatem, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania na podstawie art. 136 k.p.a. umożliwia prawidłowe załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym, bądź też nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, podjęcie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest równoznaczne z naruszeniem tego przepisu (tak też Naczelny Sąd Administracyjny np. w wyroku z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt I OSK 517/17).

Zarówno w okolicznościach opisanych w art. 136 k.p.a., jak i w art. 138 § 2 k.p.a. dochodzi do uzupełnienia postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji, z tą jednak różnicą, że w sytuacji przewidzianej w art. 136 k.p.a. uzupełniające postępowanie dowodowe przeprowadza organ odwoławczy (albo organ, który wydał decyzję, jednak działając na zlecenie organu odwoławczego), natomiast w przypadku określonym w art. 138 § 2 k.p.a., czyni to organ pierwszej instancji. W warunkach określonych w art. 136 k.p.a. organ odwoławczy uznaje, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w całości prawidłowo, lub wprawdzie nieprawidłowo, jednakże samodzielne uzupełnienie postępowania dowodowego w drugiej instancji nie będzie skutkować naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.). W sytuacji opisanej w art. 138 § 2 k.p.a. postępowanie wyjaśniające zostało natomiast przeprowadzone (nieprzeprowadzone) na tyle wadliwie, że doprowadziło to do niewyjaśnienia sprawy przez organ pierwszej instancji w zakresie mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Innymi słowy, różnica między dopuszczalnym działaniem organu odwoławczego na podstawie art. 136 lub art. 138 § 2 k.p.a. ma charakter ilościowy i sprowadza się do określenia zakresu postępowania wyjaśniającego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, co jest możliwe jedynie w odniesieniu do okoliczności konkretnej sprawy. Dlatego w orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że organ odwoławczy, wydając decyzję na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., powinien w jej uzasadnieniu nie tylko przekonująco uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie, lecz także wskazać, z jakich przyczyn nie zastosował art. 136 k.p.a. (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 1657/15).

Tylko niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych daje podstawę do ustalenia, że spełniona jest przesłanka koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego nie może godzić w zasadę dwuinstancyjności. Jeżeli zatem jego zakres wskazuje, że organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające odnośnie do kwestii mogących mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji, przyjęcie koncepcji, że organ odwoławczy jest władny wydać decyzję rozstrzygającą sprawę co do jej istoty, będzie prowadzić do sytuacji, w której sprawa byłaby rozstrzygana de facto w jednej instancji. To pozbawiałoby natomiast stronę postępowania prawa do dwukrotnego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administracji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 589/17). Byłoby więc równoznaczne z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.).

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania oraz stwierdzone przez organ odwoławczy uchybienia organu orzekającego w pierwszej instancji, polegające m.in. na: braku jednoznacznego ustalenia, czy wiertnia faktycznie jest elementem na stałe złączonym z naczepą samochód i czy jak twierdzi skarżący, nie musi być zdejmowane z pojazdu, aby wykonywać swoje zadanie, braku szczegółowego zbadania konstrukcji pojazdu, aby bezsprzecznie ustalić czy w dniu kontroli wykonywano przewóz na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, braku wyjaśnienia wszystkich rozbieżności występujących w zebranym materiale dowodowym i braku dokładnego ustalenia stanu faktycznego będącego podstawą do wydania decyzji, a także braku analizy stanu faktycznego sprawy pod kątem ewentualnego zaistnienia przesłanek z art. 92c ust. 1 u.t.d., zgodzić należy się ze stanowiskiem, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Uwzględniając powyższe wskazać należy, że prowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy ma ustawowo zakreślone granice, których nie można przekraczać bez naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 k.p.a. Jak podkreśla się w orzecznictwie dla realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania konieczne jest, by rozstrzygnięcia w pierwszej i drugiej instancji zostały poprzedzone przeprowadzeniem, przez każdy z organów, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone (por. wyrok NSA z dnia 12 listopada 1992 r., sygn. akt V SA 721/92, opubl. ONSA 1992, nr 3-4, poz. 95). Powyższe wskazania Sąd I instancji uwzględnił i zasadnie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Spełniając wymogi przewidziane w art. 138 § 2 k.p.a. wskazał bowiem z naruszeniem jakich przepisów postępowania decyzja organu pierwszej instancji została wydana, wyjaśniając przyczyny, z powodu których tak uznał i dlaczego miało to wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Podkreślić należy, że w rozpoznawanej sprawie postępowanie organu odwoławczego wykazało szereg kluczowych błędów organu pierwszej instancji których nie mógł uzupełnić czy wyjaśnić w swoim postępowaniu Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Zdaniem NSA, Sąd I instancji właściwie ocenił i uznał za prawidłową decyzję organu odwoławczego wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W istocie organ odwoławczy nie mógł ustalić czy wiertnia faktycznie jest elementem na stałe złączonym z naczepą samochód, czy też szczegółowego zbadać konstrukcję pojazdu gdyż przekracza to dozwolony na etapie odwoławczym, wynikający z art. 136 k.p.a. zakres postępowania dowodowego przeprowadzanego przez organ odwoławczy. Słusznie więc uznał organ odwoławczy a za nim Sąd I instancji, że nieprawidłowe ustalenie okoliczności kluczowych w sprawie ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Z wyżej wskazanych przyczyn zarzut zawarty w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej uznać należało za niezasadne.

Odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że zarzut ten nie może być uznane za usprawiedliwione przede wszystkim z tego powodu, iż towarzyszy mu deficyt wyrażający się w braku jego uzasadnienia w sposób, w jaki wymaga tego art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. O skuteczności zarzutów opartych na podstawie z pkt 2 art. 174 p.p.s.a. nie decyduje bowiem każde uchybienie przepisów postępowania, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Strona wnosząca skargę kasacyjną zobowiązana jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia w takim stopniu, że w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny.

Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika jednak na czym konkretnie naruszenie wskazywanych przepisów postępowania, w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej, miałoby polegać oraz jaki miałby być wpływ ich naruszenia na wynik sprawy, co czyni go zarzutem nieusprawiedliwionym i nieskutecznym.

Samo wskazanie przepisów p.p.s.a., którym miał uchybić Sąd I instancji kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji nie może być uznane za wystarczające, jeżeli nie towarzyszą temu konkretne argumenty. Mianowicie, argumenty wyraźnie i jednoznacznie osadzone na gruncie stanu sprawy, w tym istotnych dla oceny prawidłowości jej rozstrzygnięcia jego elementów. Podobnie, samo odwołanie się przez stronę skarżącą do poglądów prawnych Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonych we wskazywanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej judykatach, lecz bez wyjaśnienia ich znaczenia w sprawie, w tym zwłaszcza ich relacji do zarzucanych naruszeń prawa oraz ich wpływu na wynik rozpatrywanej sprawy, nie może być uznane za wystarczające z punktu widzenia oceny zachowania wymogu, o którym mowa w art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a.

Zupełnie nietrafny jest zarzut zawarty w pkt 3 w petitum skargi kasacyjne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można zasadnie zarzucić "...braku rzetelnego rozpoznania całego materiału dowodowego przez organ II instancji w zakresie wykonywania przewozu drogowego i dokonanie przez organy administracji błędnej oceny zebranych dowodów polegające na uznaniu, że kontrolowany pojazd wykonywał przewóz na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia ...". Skarżącemu kasacyjnie uszło uwadze, że organ II instancji nie dokonał ustaleń wskazujących, że skarżący kasacyjnie wykonał przewóz na potrzeby własne bez wymaganego zezwolenia. Organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji wkazał jedynie szereg uchybień w zakresie dokonanych ustaleń, które w jego ocenie nie dały jednoznacznej odpowiedzi na pytanie czy skarżący kasacyjnie obowiązany był do posiadania zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne. Rozstrzygnięcie organ II instancji wskazało braki w zakresie zebranego materiału dowodowego, nie odnosiło się do w kwestii merytorycznych rozpoznawanej sprawy.

Z uwagi na powyższe, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, z późn. zm.).