Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2190/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 612  Sprawy geodezji i kartografii
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski (spr.) Sędziowie NSA Grażyna Danielec WSA Bożenna Blitek Protokolant Agnieszka Słaboń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2006 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 30 lipca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącego G. P. kwotę [...]- ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Kr 2190/03

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 30 lipca 2003r. znak [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, po rozpatrzeniu odwołania G. P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] 2003r. znak [...] określoną jako orzekająca w przedmiocie wprowadzenia zmian podmiotowo-przedmiotowych w ewidencji gruntów obrębu [...] gmina [...] w odniesieniu do oznaczonej w ewidencji gruntów z 1967r. działki Nr [...] W podstawie prawnej decyzji organu odwoławczego powołano przepisy art. 7 "b", art. 20 i 22 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2000r., Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) oraz art. "138 § 1 kpa".

Uzasadniając decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wskazał następujące okoliczności faktyczne i motywy prawne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia.

Wnioskiem [...] 2002r. ówczesny Zarząd Gminy [...] wystąpił do Starosty Powiatowego o ujawnienie w ewidencji gruntów obrębu [...] gm. [...] działki oznaczonej w ewidencji gruntów z 1967r. Nr [...]jako droga wewnętrzna.

Decyzją z dnia [...] 2002r. Starosta powołując się m.in. na mapę synchronizacyjną przyjętą do zasobu za Nr [...] wprowadził zmiany, które w odniesieniu do pozycji rejestrowej G.12 prowadzonej dla G. P. jako właściciela polegały na zastąpieniu działek [...] o pow. 0.2270 ha i [...] o pow. 0.1000 ha, odpowiednio działkami [...] o pow. 0.2168 ha i [...] o pow. 0.1098 ha, przy dopisaniu do pozycji G.1460-1- drogi gospodarcze gminy, działki Nr [...](dawna Nr [...]) o pow. 0.0068 ha oraz działki Nr [...] (dawna Nr [...] o pow. 0.0140 ha.

W odwołaniu od tej decyzji G. P. podnosił, że nie wyraża zgody na zmiany numeracji i powierzchni działek [...] i [...] będących jego własnością.

Uwzględniając odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] 2003r. uchylił decyzję Starosty z dnia [...] 2002r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uchylając tę decyzję organ odwoławczy wytknął, że objęto postępowaniem także działkę drogową Nr [...] której wniosek nie dotyczył oraz wskazał na konieczność wyjaśnienia czy ewentualne włączenie działki drogowej [...] do działki [...] miało miejsce tylko w części kartograficznej operatu, czy także w części opisowej operatu.

Nadto wskazano na wadliwość użycia sposobu numeracji działek stosowanego przy podziałach nieruchomości.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta decyzją z dnia [...] 2003 znak [...] orzekł o wprowadzeniu w ewidencji gruntów obrębu [...] gm. [...] zmian przez przywrócenie drogi stanowiącej w dawnej ewidencji działkę [...]. Decyzją tą a) w pozycji rejestrowej G.12 prowadzonej dla G. P. jako właściciela powierzchni działki ewid. Nr [...] ha zastąpiono powierzchnią [...] ha, a powierzchnię działki ewid. [...]ha, zastąpiono powierzchnią [...] ha, b) w pozycji rejestrowej G.1460-1 Gmina [...] - drogi gospodarcze, dopisano działkę Nr [...]o pow. [...] ha, zgodnie z wykazami zmian gruntowych Nr ewid. [...] z [...].03r. i Nr [...] z [...].2003 oraz z operatem technicznym [...]

W odwołaniu od tej decyzji G. P. podnosił. że jego prawo własności działek [...]i [...] zostało ujawnione w księgach wieczystych zaś pozbawienie go powierzchni gruntu na przywróconą w ewidencji drogę, która ma przebiegać między jego działkami czyni nieaktualne jego plany co do zagospodarowania obu działek jako całości.

Rozpatrując odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w oparciu o zebrany materiał dokonał następujących ustaleń.

W ewidencji gruntów wsi [...] gmina [...] na mapie ewidencji z 1967r. pomiędzy nieruchomościami oznaczonymi numerami działek [...]i [...] figurowała działka [...] o pow. [...] ha oznaczona jako droga. W rejestrze gruntów działka Nr [...] wykazana była jako droga wewnętrzna z wpisem władającego - Prezydium Powiatowej Rady Narodowej - Powiatowy Zarząd Dróg Lokalnych. W dalszym swym biegu droga przebiegała przez oddział Lasów Państwowych Nr [...] i oznaczona była na dalszym odcinku Nr [...]

Działki [...] o pow. [...] ha i Nr [...] o pow. [...] ha pierwotnie objęte były jedną księgą wieczystą Nr [...] i stanowiły własność A. i H. małż. K.. Podstawą wpisu do księgi wieczystej było postanowienie Sądu Rejonowego z dnia [...] 1988r. sygn. akt [...] oraz wyrys z mapy ewidencyjnej gruntów wsi [...]sporządzonej za Nr [...] wykonany w [...] 1985r. Na wyrysie z mapy służącym do opisu nieruchomości, pomiędzy działkami Nr [...] i [...] figurowała działka Nr [...] wykazana jako droga. Powołane wyżej Postanowienie Sądu z dnia [...].1988 (sygn[...]) stwierdzało nabycie własności w trybie przepisów ustawy z dnia [...].1971r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych.

Według organu odwoławczego w 1991r. właścicielami działki Nr [...] stali się J. i G. małż. K., a dla tej działki urządzono księgę wieczystą Nr [...]. W 1991r. H. M. stała się właścicielką działki [...] dla której urządzono księgę wieczystą [...]

Stan ewidencji gruntów przedstawiający działkę [...] o pow. [...] ha i działkę [...] o pow. [...] ha, rozdzielone działką [...] o pow. [...] ha oznaczoną jako droga figurował w ewidencji gruntów do 1995r. W związku z wcześniejszą zmianą granic obrębów [...] i [...] i włączeniem wsi [...] do obrębu [...] w 1995r. przeprowadzono modernizację ewidencji gruntów. Wówczas to droga oznaczona numerem działki [...] została zlikwidowana zarówno w części kartograficznej i opisowej operatu. Jednocześnie w nowym operacie działka Nr [...]otrzymała Nr [...] i powierzchnię zmienioną z [...] ha na [...] ha, a działka Nr [...] otrzymała Nr [...] przy niezmienionej powierzchni 0.10 ha

W latach 1998 i 1999 w działach I ksiąg wieczystych na podstawie wyrysów z błędnie opracowanej ewidencji gruntów po modernizacji, dostosowano oznaczenie i powierzchnie działek w księgach wieczystych [...] i [...]

. Organ odwoławczy ustalił, że tak opisane działki [...] i [...] nabył G.P. aktami notarialnymi Nr [...] z [...].1999 i Nr Rep. [...] z [...].2000r. Pierwszym z tych aktów H.M. sprzedała G. P. działkę [...] (dawna Nr [...]) o pow [...] a obj. KW [...] Drugim z tych aktów J.i E. małż. K. sprzedali G.P. działkę [...] o pow. [...] a [...] m kw obj. KW [...] (dawna [...] o pow. [...] a).

Mimo zlikwidowania w części kartograficznej i opisowej operatu ewidencji gruntów, działki Nr [...] o pow. [...] ha oznaczonej jako droga, na gruncie droga ta faktycznie istnieje. Jak ustalił organ odwoławczy droga ta stanowi dojazd do budynku mieszkalnego Nadleśnictwa zamieszkałego przez J.N. oraz dojazd do pól właścicieli dalszych działek.

Wskazując na okoliczność, że dział I księgi wieczystej zawierający opis nieruchomości nie jest objęty rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, oraz że w ramach aktualizacji ewidencji dopuszczalne jest usuwanie błędów i pomyłek ewidencji gruntów, uznał organ odwoławczy odwołanie za nieuzasadnione.

Podkreślono, że nabywając działki [...] i [...] aktami notarialnymi składający odwołanie G. P. wiedział o istnieniu drogi na gruncie. Powołując się na operat techniczny Nr ewid. [...] wyjaśnił Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, iż wynika z niego, że w czasie modernizacji ewidencji w terenie w 1995r. nie odnaleziono i nie uwzględniono punktów granicznych oddziału Nr [...] Lasów Państwowych z działkami [...] i [...] a także z działkami [...] [...] i [...] pomimo, iż posiadały trwałą stabilizację, granicznikami granitowymi w 1974, oraz współrzędne w tzw. "układzie 1965" obliczone w 1987r. Te okoliczności zdaniem organu odwoławczego były przyczyną błędnego wykazania przy modernizacji granic działek [...] i [...] oraz ich powierzchni.

Wskazano dalej, że granice oddziału Nr [...] zostały na zlecenie Nadleśnictwa wznowione i wykonano w związku z tym wykaz zmian gruntowych działek przyległych a m.in. działek [...] i [...] Następnym krokiem było opracowanie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do zasobu za Nr [...], a odtwarzającej działkę ewid. [...]

Ustalił organ dalej, iż z treści operatów technicznych wynika jednoznacznie, iż droga oznaczona numerem działki [...] położona jest po południowej stronie linii prostej biegnącej od szosy przez punkty graniczne Nr [...] i [...] wyznaczającej granice między działką [...] (po północnej stronie tej linii), a działką [...] Wyjaśniono, że w związku z tym obszar tej drogi (działki [...] o pow. [...] m²) odjęty został od działki [...] której powierzchnia po tym odjęciu wynosi [...] ha według wykazów zmian gruntowych Nr [...] i [...] z [...] .2003r. Natomiast powierzchnia działki [...] z której nie ujmowano obszaru drogi, wynosi [...] ha. Wskazano, iż różnice powierzchniowe działek [...] i [...] wynikają ze szczegółowych pomiarów zawartych w operatach technicznych.

Wskazano, że poza postępowaniem ewidencyjnym, leżą podniesione w odwołaniu kwestie związane z zamiarem sposobu wykorzystywania działek stanowiących własność odwołującego się.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie na powyższą decyzję złożył G. P. z wnioskiem o jej uchylenie. W odniesieniu do podstawy prawnej decyzji zarzucono, że przepisy powołane są w niej zbyt ogólnie. Sam skarżący domyślił się, że powołanie art. 7"b" ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zapewnie oznacza art. 7 "b" ust. 2 pkt 2 ustawy, lecz wskazane ogólnie art. 20 i 20 nie dają możliwości do domysłu w jakiej części są podstawą prawną zaskarżonej decyzji. Brak powołania tej podstawy skarżący, uznaje za równoznaczny z brakiem podstawy prawnej zaskarżonej decyzji.

Skarżący zarzucił, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów odwołania, które powtórzył w związku z tym w skardze. Nie kwestionując, że wpisy w dziale I KW nie są objęte rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, zarzucił że według wpisów w dziale II- gim nabył własność wymienionych w aktach działek w całości. Zdaniem skarżącego nawet jeśli dyskusyjne jest dokonywanie zmian przedmiotowych (w sensie powierzchni), to nie ma podstaw do dopatrywania się możliwości dokonywania zmian podmiotowych w sensie zmiany właściciela części nabytej przez niego nieruchomości w drodze decyzji administracyjnej.

Skarżący zakwestionował jako nie poparte przez organ dowodami ustalenie, że droga pomiędzy działki [...] i [...] istnieje w terenie i jest użytkowana, wskazując, iż to organ ustalił, że od 1995r. przestała figurować w ewidencji. Z tych względów nie miał organ podstaw do przyjęcia wniosku, że kupując te działki wiedział o jej istnieniu.

Skarżący przeczy by droga istniała i ktokolwiek z niej korzystał. Podkreślał, że kupował działki z zamiarem konkretnego wykorzystania i zwracał uwagę na to czy istnieje droga i kto z niej korzysta. Podnosił, że do budynku mieszkalnego Nadleśnictwa istnieją inne możliwości dojazdu i dlatego droga nie była wykorzystywana, a jej istnienie podniesiono w związku z zamiarem budowy przez skarżącego stacji paliw.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał swoje ustalenia i stanowisko. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśniono, że powołany w podstawie decyzji art. 20 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne określa przedmiotowy zakres sprawy tzn. z zakresu ewidencji gruntów i budynków, natomiast art. 22 określa kompetencje starosty jako organu rozstrzygającego w tym zakresie.

W uzupełniającym skargę piśmie z [...] .2005r. skarżący podnosił, że po wydaniu zaskarżonej decyzji działka, na której jest leśniczówka została sprzedana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Skargę wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie przed tą datą nie zostało zakończone. Zgodnie zatem z przepisem art. 97 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U.Nr 153, poz. 1271 z póź. zm.), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przepis art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.Nr 153, poz. 1270), stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem ( art. 1 § w ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych -Dz.U.Nr 153, poz.1269). Sprawując tę kontrolę, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( dalej ustawa o p.p.s.a) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną.

Kontrola zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem wskazuje, iż skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd stwierdzając naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub inne (niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego) naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, uchyla w całości albo w części zaskarżoną decyzję. Obie opisane przesłanki uchylenia zaskarżonej decyzji zachodzą w sprawie.

Przepisy obowiązującego od 3 czerwca 2001r. Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), wydanego na podstawie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie znają instytucji prostowania błędów w ewidencji gruntów. Posługują się natomiast kategorią aktualizacji operatu ewidencyjnego, którą w myśl § 45 ust. 1 stanowi wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Do aktualizacji stosownie do ust. 2 § 45 stosuje się odpowiednio przepisy § 35 określające, katalog tzw. źródłowych dokumentów ewidencyjnych w zasadzie służący do zakładania czy modernizacji ewidencji. Zarazem zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy definiującej ewidencję gruntów jako jednolity dla kraju systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami, oraz stosownie do obowiązku utrzymywania ewidencji w stanie aktualności t.j. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, należy przyjąć, iż w ramach aktualizacji ewidencji, dopuszczalne jest usuwanie zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków błędów, jeśli ich istnienie pozostaje w sprzeczności z aktualnym stanem dokumentów źródłowych. Innymi słowy, bezprzedmiotowe jest usuwanie w ewidencji błędów powstałych wcześniej, jeśli obecny stan ewidencji odzwierciedla inny stan prawny, od tych błędów niezależny.

Stosownie do przepisu § 47 ust. 3 Rozporządzenia w przypadku gdy aktualizacja operatu ewidencji wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uwzględnienia dodatkowych dowodów, starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne lub stosuje art. 22 ust. 3 ustawy, t.j. przepis zezwalający na wprowadzenie zmian w drodze czynności materialnej w oparciu o stosowne dokumenty.

W niniejszym postępowaniu organy ewidencji wybrały tryb postępowania administracyjnego, co do zasady, z uwagi na okoliczności sprawy należy akceptować, lecz w toku postępowania naruszono jego przepisy co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, wobec niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności niezbędnych do jej załatwienia (art. 7 i 77 kpa).

U źródeł uchybień leży m.in. podjęcie po piśmie J. N z [...].2001 stanowiącym prośbę o wyjaśnienie "do kogo należy działka [...]" (k. 2 akt), szeregu czynności, które wieńczył wniosek Zarządu Gminy [...] "o ujawnienie w ewidencji gruntów obrębu [...], zgodnie ze stanem faktycznym, nieruchomości użytkowanej jako droga dojazdowa, która odpowiadała by działce oznaczonej na mapie ewidencji gruntów wykonanej w 1967r. numerem [...]" (k.34 akt adm.).

Organ I instancji nie zawiadomił w trybie art. 61 § 4 kpa stron o wszczęciu postępowania i jego przedmiocie. Było to powodem m.in. uchylenia pierwszej decyzji organu I instancji z powodu objęcia nią także dawnej działki [...] Dopiero organ odwoławczy w postępowaniu poprzedzającym obecne decyzje, pismem z dnia [...]03 (k.59) zawiadomił strony o zebranym materiale i przedmiocie postępowania.

Jak wyżej wskazano, zaskarżona decyzja zapadła pod rządem przepisów rozporządzenia z 29 marca 2001r., które centralnym pojęciem ewidencji gruntów czyni pojęcie działki ewidencyjnej definiowanej w § 9 ust. 1 jako ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. Jednorodność prawną działki wyznacza przede wszystkim stan własności tego samego podmiotu. względnie stan władania gdy w ewidencji brak danych dotyczących właścicieli nieruchomości (§ 10 ust.2).

Zarazem nawet sąsiadujące ze sobą działki ewidencyjne, będące przedmiotem tych samych praw oraz władania tych samych osób, wykazuje się w ewidencji jako odrębne działki ewidencyjne, jeżeli m.in. są wyszczególnione w istniejących dokumentach, określających stan prawny nieruchomości, a w szczególności w księgach wieczystych (§ 9 ust. 2 pkt 2).

Pomijając zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oczywistą omyłkę organu odwoławczego, polegającą na przestawieniu zbywców, zgodne z dowodami zebranymi w sprawie jest ustalenie, że G.P. aktem notarialnym z dnia [...].1999 Nr rep. [...] nabył (od J. i E. K.) objętą księgą wieczystą [...] nieruchomość oznaczoną jako działka [...] o pow. [...] a, a na opisie i mapie wpisanej do ewid. gruntu, jako działka [...] o pow. [...]². Kolejnym aktem z dnia [...].2000r. Nr Rep. [...] G. P. nabył (od H. M.), objętą księgą wieczystą [...] nieruchomość oznaczony jako działka ewid. [...] o pow. [...]a, według ustaleń organów odpowiadającą wg. wcześniejszej działce [...] W istocie zatem, mimo, iż obie te działki są przedmiotem własności skarżącego, to stanowią dwie odrębne nieruchomości objęte oddzielnymi księgami wieczystymi, a zatem uzasadnione jest wykazywanie tych nieruchomości jako odrębnych działek ewidencyjnych.

Istotę przeto postępowania ewidencyjnego stanowić winno ustalenie, czy zgodnie z aktualnym stanem prawnym, w ewidencji gruntów działki ewid[...]i [...]winny być przedstawiane jako graniczące z sobą, czy też według prawidłowo prowadzonej aktualnej ewidencji działki te oddziela (rozdziela) działka ewidencyjna odpowiadająca działce [...] wg. ewidencji z 1967r. Kwestia jaki charakter ma użytek na ewentualnej działce [...] czy teren pomiędzy działkami [...] i [...], ma charakter wtórny.

Wielokrotnie w orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreślano, że stosownie do przepisu art. 26 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz.U. z 2001r., Nr 124, poz. 1361 z późn.zm.), podstawę oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej stanowią dane z katastru nieruchomości t.j. właśnie dane z ewidencji gruntów i budynków. W wyroku z dnia 1997. [...][...] (Prok i Pr. 1998/5/28) wskazano, że powierzchnia gruntu w opisie nieruchomości zawartym w dziale I KW nie jest objęta domniemaniem prawdziwości z art. 3 tej ustawy, ani rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych (art.6). Zarazem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podkreślono, że poprzez żądanie wprowadzenia w ewidencji zmian nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich czy uprawnień do władania nieruchomością (Por. Wyrok NSA z 1998.08.20 II SA 766/79- Lex Nr 41298).

Zebrany w postępowaniu ewidencyjnym materiał kartograficzny, nie obrazuje jaką konfigurację względem siebie miały na mapach stanowiących podstawę wpisów do ksiąg wieczystych [...] i [...] nieruchomości nimi objęte.

Na karcie [...] akt złożony jest fragment mapy ewidencyjnej gruntów [...] powołany w akcie notarialnym [...] jako mapa stanowiąca opis nieruchomości, lecz z mapy tej nie wynika właśnie oznaczenie ewidencyjne sąsiadującej z nią działki od strony południowej (na arkuszu 10). Z kolei fragment mapy ewidencji gruntów - przyjętej w dniu [...].1994r. (k.43 akt), wykazuje granice działki ewid. [...] lecz nie wskazuje oznaczenia działki przylegającej do niej od str. północnej (na arkuszu Nr [...]). Nie jest więc ustalone, jak w ewidencji gruntów były wzajemnie skonfigurowane działki stanowiące nieruchomości, objęte odrębnymi księgami wieczystymi [...] i [...] na mapach stanowiących podstawę opisu tych nieruchomości w księgach wieczystych w czasie ich założenia.

Poczynienie w powyższym zakresie ustaleń powinno być podstawą faktyczną dla oceny przez organy ewidencyjne, czy zasada aktualizacji ewidencji, pozwalała by na usuwanie w tym postępowaniu błędów polegające na przywracaniu działki ewidencyjnej [...] czy też powstaje kwestia zasięgu prawa własności sąsiadujących ze sobą nieruchomości.

Nie zostało też stanowczo wyjaśnione, w jakim konkretnie dokumencie kartograficznym oznaczono działki ewidencyjne numerami [...] i [...] w miejsce poprzednich oznaczeń po raz pierwszy. Na mapie sytuacyjno wysokościowej wydanej [...].2002r. jako odpis oryginału złożonego [...]1983r. (k.46 akt) już figurują działki oznaczone Nr [...] i [...] z zaznaczoną co prawda m. nimi drogą, lecz linią przerywaną od strony działki [...] Nie zostało wyjaśnione, czy w ten sposób oznaczono rodzaj użytku w ramach działki ewidencyjnej, czy też odrębną działkę ewidencyjną.

W świetle powyższych niedostatków stanowcze rozstrzygnięcie w zakresie wprowadzonych w ewidencji zmian było przedwczesne.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm). Mając powyższe na uwadze treść uchylonych decyzji na podstawie art. 152 w/w ustawy orzeczono, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Orzeczenie o zwrocie na rzecz skarżącego poniesionego wydatku na wpis oparto na przepisie art. 200 powołanej ustawy.