Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 351/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 i art. 6 oraz art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie WSA Janusz Walawski, Stanisław Marek Pietras, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 października 2018 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpatrzenia pkt 3 wniosku z dnia [...] lutego 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Ministra Infrastruktury do rozpatrzenia pkt 3 wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] lutego 2018 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarżące stowarzyszenie, zwane dalej "Wnioskodawcą", zarzuciło bezczynność przy rozpatrywaniu jego żądania o udostępnienie informacji publicznej, zawartego w pkt 3 wniosku z [...] lutego 2018 r.

W skardze wniesiono o zobowiązanie organu administracji do wykonania pkt 3 wniosku w terminie 14 dni.

Uzasadniając skargę wskazano:

- wniosek o udostępnienie informacji publicznej, obejmował w pkt 3: "informacja o przyznanych nagrodach pracownikom Ministerstwa w roku 2017 poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty nagrody oraz uzasadnienia przyznania nagrody",

- pismem z [...] kwietnia 2018 r. organ administracji wskazał, że w okresie [...] stycznia – [...] grudnia 2017 r. wypłacono w urzędzie nagrody w łącznej kwocie [...] zł dla 734 pracowników; zostały one przyznane na podstawie ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz.U. z 2017 r., poz. 1889 ze zm.) oraz ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2142 ze zm.), za bieżącą pracę pracowników, ocenianą przez kierującego komórką organizacyjną; uwzględniano w szczególności rzetelne i terminowe wykonywanie obowiązków, przejawianie inicjatywy w pracy, podnoszenie jej jakości i wydajności, samodzielność, zaangażowanie i wyróżniające wyniki w pracy; organ wskazał również, że informacja o danych osobowych pracowników, którym przyznano nagrody, oraz wysokości kwot poszczególnych nagród nie stanowi informacji publicznej; nie dotyczy bowiem działalności jednostki lecz samej osoby pracownika,

- organ jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (obecnie opubl. Dz.U. z 2018 r., poz. 1330), zwanej dalej "ustawą o informacji",

- na dzień wniesienia skargi (datowana [...] maja 2018 r.) organ udostępnił jedynie sumę środków przeznaczonych na nagrody dla pracowników za 2017 rok; wniosek dotyczył natomiast kwot przyporządkowanych poszczególnym pracownikom (wymienionym z imienia i nazwiska), wraz z uzasadnieniem przyznanej nagrody,

- w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że informacja o wysokości przyznanych poszczególnym pracownikom urzędu nagród ma walor informacji publicznej; w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 października 2017 r. (sygn. akt II SA/Wa 369/17, dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA") wskazano: "W pierwszej kolejności wskazania wymagało to, iż nie jest sporne pomiędzy organem i stroną skarżącą, że przedmiotowa informacja jest informacją publiczną, albowiem co do zasady informacja o wysokości zarobków czy nagród osoby zatrudnionej przez podmiot publiczny stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, również informacja o wydatkowaniu przez organ administracji publicznej środków publicznych. Z tych środków pochodzą m. in. wynagrodzenia a także nagrody osób zatrudnionych w organach administracji publicznej. Informacją publiczną jest zatem informacja o wydatkach podmiotu publicznego na nagrody dla pracowników. W tych ramach można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia czy nagrody konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także pracownika, który jako jedyny zajmuje określone stanowisko w ramach struktury organizacyjnej podmiotu publicznego. Bez znaczenia dla uznania takich danych za informację publiczną pozostaje okoliczność, czy dotyczą one pracownika zatrudnionego na stanowisku pomocniczym związanym jedynie z obsługą urzędu, czy osoby pełniącej funkcję publiczną oraz wówczas, gdy żądana informacja pozostaje w związku z pełnieniem tej funkcji. To ma bowiem jedynie znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 powołanej ustawy (por wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1282/16, dostępny w CBOSA).",

- nie podzielono stanowiska organu, zgodnie z którym wnioskowana informacja nie dotyczy działalności jednostki, zatrudniającej pracownika, a jedynie jego osoby; przyznanie pracownikowi dodatkowego, szczególnego składnika, jakim jest nagroda, nie należy do jego sprawy prywatnej (dotyczącej sfery osobistej pracownika); jak wskazał sam organ, nagrodę przyznaje się za osiągnięcia w pracy zawodowej i rzetelne wykonywanie obowiązków pracowniczych, w ramach działalności podmiotu funkcjonującego w sferze publicznej; jednocześnie, na nagrody są przeznaczane środki publiczne,

- w takiej sytuacji wnioskowana informacja stanowi publiczną, wobec treści art. 1 ust. 1, w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy o informacji; przyjmując odmienne stanowisko i nie realizując pkt 3 wniosku organ pozostaje w bezczynności; udzielenie informacji niepełnej, czy wymijającej, nie może zostać uznane za realizację wniosku o udostępnienie informacji publicznej - świadczy o bezczynności organu.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazano:

- wobec wniosku wskazano w stosownym piśmie (z [...] kwietnia 2018 r.), że nie jest informacją publiczną ta, o wysokości nagrody, przyznanej danemu pracownikowi; dotyczy ona samej osoby pracownika, nie zaś działalności zatrudniającej go jednostki organizacyjnej; pojęcie "informacja publiczna" obejmuje jednak informacje dotyczące wydatkowania przez organ administracji publicznej środków publicznych, w tym również środków przeznaczonych na nagrody dla pracowników danej jednostki organizacyjnej; została więc przekazana informacja dotycząca łącznej kwoty wypłaconej na nagrody oraz liczba pracowników, którzy otrzymali nagrodę we wskazanym okresie,

- w przywołanych w piśmie z [...] kwietnia 2018 r. aktach prawnych wskazano, że pracownicy państwowych jednostek organizacyjnych mogą otrzymywać nagrody za "szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej"; nie przewidziano jednak obowiązku publikowania informacji o przyznanych nagrodach, ich wysokości i osobach, które je otrzymały, a także uzasadnienia ich przyznania; obowiązek taki nie został także przewidziany w ustawie o informacji; w jej art. 6 ust. 1 wskazano przykładowo rodzaje informacji publicznej podlegającej udostępnieniu, zaś art. 8 ust. 3 określa - poprzez odesłanie do art. 6 ust. 1 ustawy - rodzaje informacji publicznej, które podlegają obowiązkowemu udostępnieniu w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP); w art. 6 ust. 1 ustawy nie zostały jednak wymienione informacje, dotyczące wysokości wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w jednostkach, obowiązanych do udostępniania informacji publicznej, oraz otrzymywanych przez nich nagród; skutkuje to brakiem regulacji, wprowadzającej obowiązek publikowania przez poszczególne jednostki organizacyjne administracji publicznej informacji, dotyczącej otrzymywanych przez pracowników nagród,

- w myśl art. 1 ust. 1 ustawy o informacji, informacją publiczną jest każda dotycząca spraw publicznych; informacją taką nie jest ta, dotycząca wysokości nagród, przyznanych danemu pracownikowi; dotyczy ona bowiem samej osoby pracownika, nie zaś działalności zatrudniającej go jednostki organizacyjnej; pojęcie "informacja publiczna" obejmuje wprawdzie dane dotyczące wydatkowania przez organ administracji publicznej środków publicznych, w tym również środków przeznaczonych na wynagrodzenia pracowników; jak podkreśla Naczelny Sąd Administracyjny: "Udostępnienie informacji publicznej polega bowiem na ujawnieniu wysokości wynagrodzenia wypłacanego na określonym stanowisku, bez wskazywania danych osobowych konkretnej osoby. Informacją publiczną nie jest bowiem to, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba, ale kwota wydawana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych" (tak wyrok NSA o sygn. akt I OSK 695/14 – dostępny w CBOSA); w uzasadnieniu wyroku wskazano również, że w "niektórych sytuacjach ustawodawca w przepisach szczególnych nakazał wobec wybranych grup funkcjonariuszy ujawnienie statusu materialnego poprzez składanie różnego rodzaju oświadczeń majątkowych. W związku z tym można przyjąć, że w stosunku do osób nieobjętych obowiązkiem ujawniania swoich dochodów prawodawca dopuszcza możliwość ograniczeń wynikających chociażby z art. 5 ust. 2",

- organ udzielił informacji w zakresie wysokości wypłaconych nagród w 2017 roku, oraz liczby pracowników, którym nagroda została przyznana; bezzasadne jest natomiast żądanie udostępnienia informacji dotyczących przyznania nagrody konkretnym pracownikom Ministerstwa poprzez podanie ich imion i nazwisk oraz uzasadnień; informacja ta nie stanowi publicznej lecz ad personam (tak wyrok NSA o sygn. akt I OSK 1035/10 – dostępny w CBOSA),

- żądane informacje są danymi osobowymi, które podlegają ochronie. określonej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1), zwanego dalej "RODO"; zgodnie z art. 6 ust. 1 RODO przetwarzanie danych osobowych jest zgodne z prawem wyłącznie - i w takim zakresie, w jakim - spełniony jest co najmniej jeden z wymienionych w ust 1 warunków; aby organ mógł przetwarzać dane osobowe pracowników, w tym je udostępniać, musi istnieć jedna z podstaw prawnych, wymienionych w art. 6 ust, 1 RODO; w przedmiotowej sprawie udostępnienie danych osobowych pracowników byłoby dopuszczalne, gdyby przetwarzanie było niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego, ciążącego na administratorze danych {art. 6 ust. 1 lit. c RODO) lub gdyby przetwarzanie danych było niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania powierzonej administratorowi władzy publicznej (art. 6 ust. 1 lit. e RODO); w motywie 45 RODO, wskazano, że jeżeli przetwarzanie odbywa się w celu wypełnienia obowiązku prawnego, któremu podlega administrator, lub jeżeli jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej, podstawę przetwarzania powinno stanowić prawo Unii lub prawo państwa członkowskiego; RODO nie nakłada wymogu, aby dla każdego indywidualnego przetwarzania istniało szczegółowe uregulowanie prawne; może wystarczyć to, że dane uregulowanie prawne stanowi podstawę różnych operacji przetwarzania, wynikających z obowiązku prawnego, któremu podlega administrator, lub że przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania, realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej; taką podstawą prawną są m in. przepisy dotyczące obowiązku przekazywania danych osobowych pracowników przez pracodawcę do organów podatkowych lub ZUS czy - jak to już wskazano - instytucje prawne, nakazujące ujawnienie informacji o statusie materialnym poszczególnych osób,

- w przedmiotowej sprawie, nie ma wyraźnej podstawy prawnej, która pozwalałaby na udostępnienie danych osobowych pracowników, w ramach ustawy o informacji; wątpliwości budzi możliwość uznania, że taką podstawa prawna będzie - w stosunku do osób pełniących funkcję publiczne - art. 5 ust. 2 tej ustawy, chociażby z powodu braku ustawowego zdefiniowania pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną"; podkreślono, że przetwarzanie danych osobowych niezgodnie z RODO, które według zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego ma wartość nadrzędną nad prawem krajowym państwa członkowskiego, wiąże się w odpowiedzialnością karną, cywilną oraz możliwością nałożenia na administratora danych (organ) administracyjnych kar pieniężnych,

- organ nie dopuścił się bezczynności, ponieważ w świetle obowiązujących przepisów nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji, która nie ma charakteru publicznej; bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje, gdy organ jest zobligowany udzielić informacji, a jej nie udziela i nie wydaje stosowanej decyzji o odmowie udostępnienia informacji; gdy zaś informacja, o jaką ubiega się zainteresowany, nie ma charakteru publicznej, organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie udostępnienia informacji publicznej (tak: wyrok WSA o sygn. akt II SAB/OI 22/13 – dostępny w CBOSA),

- odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej została wysłana [...] kwietnia 2018 r. - w terminie określonym pismem z [...] lutego 2018 r.; ustawowy termin zakreślony art. 13 ustawy o informacji został wiec zachowany; gdy wniosek nie dotyczy informacji publicznej, organ powiadamia wnioskodawcę, że nie znajduje on podstawy w przepisach prawa; wydanie decyzji administracyjnej, gdy przepisy nie przewidują takiej formy działania, oznacza wydanie jej bez podstawy prawnej; skutkowałoby to jej nieważnością, wobec art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.); uznając, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, zasadnie organ nie wydał decyzji administracyjnej; Wnioskodawca został natomiast poinformowany, że jego żądanie nie może zostać uwzględnione, ponieważ żądane informacje nie są objęte zakresem przedmiotowym ustawy o informacji.

Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302).

Sąd zważył, co następuje:

Bezczynność organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje on czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu, lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy zostało to spowodowane zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (patrz: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86).

Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni. W terminie tym, obowiązany do udzielenia informacji, powiadamia wnioskodawcę o ewentualnym braku możliwości jej przekazania w danym czasie oraz wskazuje, kiedy zostanie ona udostępniona - nie później jednak niż po dwóch miesiącach od wpływu wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o informacji).

Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje natomiast w drodze decyzji (art. 16 ustęp 1 ustawy o informacji). W judykaturze ukształtował się pogląd, że gdy żądanie udostępnienia informacji nie dotyczy w istocie objętej pojęciem "publiczna", bądź organ nie dysponuje w ogóle żądaną informacją, powiadamia się o tym wnioskodawcę pismem. Spory w danym zakresie rozstrzyga zaś sąd administracyjny, w razie wniesienia skargi na bezczynność podmiotu, od którego żądano informacji.

W rozpatrywany przypadku poza sporem jest stan faktyczny, gdzie Wnioskodawca zwrócił się o udzielenie określonej informacji, ujętej w pkt 3 pisma z [...] lutego 2018 r., zaś organ w pewnym zakresie jej nie udzielił. Wobec zreferowania stanu faktycznego we wcześniejszej części uzasadnienia, ponowne jego powtarzanie byłoby zbędne.

W piśmie skierowanym do Wnioskodawcy, jak i w odpowiedzi na skargę, organ stanął na stanowisku, że żądane przez Wnioskodawcę dane - w zakresie, gdzie nie zostały przekazane - nie stanowiły informacji publicznej. Jego zdaniem nie było więc niezbędne - wobec jej nie przekazania - wydanie stosownego orzeczenia, w myśl art. 16 ust. 1 ustawy o informacji.

Oceny organu Sąd nie podziela, co czyni skargę zasadną.

Jak odnotowano w skardze, w judykaturze ukształtowało się trafne stanowisko, że kwestie wynagrodzenia osób, piastujących funkcję publiczne - wykonujących określone kompetencje w ramach aparatu władzy - stanowią informację publiczną (tak art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f oraz pkt 5 lit. a i h ustawy o informacji). Ich ujawnieniu nie muszą w każdym przypadku stać na przeszkodzie względy ochrony danych osobowych. Osoby piastujące funkcje publiczne korzystają bowiem z węższej ochrony ich życia prywatnego - informacji wrażliwych (tu dane o uposażeniu). Aktualnie w orzecznictwie nie jest kwestionowane, że dane dotyczące indywidualnych zarobków osób piastujących funkcje publiczne stanowią informację publiczną a informacji takiej nie stanowią wyłącznie dane dotyczące wszystkich osób zatrudnionych w urzędzie (tak np. wyrok NSA o sygn. akt I OSK 1380/17 - dostępny w CBOSA).

Co jest bezsporne, nie wszyscy pracownicy, obsługujący urzędy administracji poszczególnych szczebli, mają przypisane kompetencje w zakresie bezpośredniego wykonywania władzy publicznej, określane dalej "kompetencjami decyzyjnymi". Udostępnienie więc informacji o ich osobistych zarobkach nie dość, że podlega ograniczeniu - wobec przepisów o ochronie danych osobowych - to dodatkowo nie stanowią one w ogóle informacji publicznej - informacji w sprawach publicznych, w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o informacji. Reguluje ona bowiem dostęp do informacji, której zakres definiuje art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Chodzi więc o informacje o działaniu organów państwa, a – co do osób – tych, pełniących funkcje publiczne.

Wynika stąd, że w każdym urzędzie, obsługującym organ administracji publicznej, są zatrudnione osoby, kwestia wynagrodzenia których stanowi sensu stricto informację publiczną (z kompetencjami decyzyjnymi) jak i inne - gdzie nie mogłyby zostać ujawnione informację personalne o ich zarobkach, wobec ochrony danych osobowych. Nie stanowią one przy tym nawet informacji publicznej.

W tak zarysowanym stanie prawnym należy wskazać, że - w precyzyjnie sformułowanym wniosku - zwrócono się do organu o udzielenie pełnej informacji, dotyczącej personalnego wynagrodzenia (w formie jego dodatkowego składnika, jakim są nagrody) wszystkich osób zatrudnionych w danym urzędzie. W takiej sytuacji wniosek ten nie mógł być w pełni uwzględniony. Jak wskazano wcześniej – przede wszystkim - nie stanowią bowiem informacji publicznej dane personalne o wynagrodzeniu każdego pracownika urzędu lecz jedynie te, dotyczące osób z kompetencjami decyzyjnymi. Generalnie tylko dane, co do ich wynagrodzenia, jako stanowiące informację publiczną, mogą być przekazywane.

Odrębną w sprawie kwestią jest natomiast to, czy organ - na dzień rozpatrywania danego wniosku - dysponuje stosownymi zestawieniami, obejmującymi informacje o osobach z kompetencjami decyzyjnymi i przyznanych im nagrodach wraz z pisemnym uzasadnieniem. Jeżeli tak nie jest, zasadność przekazania żądanych danych winna być rozważona w kontekście przesłanek udzielenia informacji przetworzonej, zakreślonych art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o informacji (czy jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego). O ile organ ustaliłby, że brak przesłanek dla udzielenia żądanej informacji, dotyczącej osób o kompetencjach decyzyjnych, skoro potrzebne jest ich przetworzenia, musiałby swoje stanowisko wyrazić poprzez wydanie stosownej decyzji administracyjnej (wobec art. 16 ust. 1 ustawy o informacji). Jej legalność podlega - w razie zaskarżenia danego aktu - kontroli sądu administracyjnego. Analogicznie formę decyzji musiałoby przyjąć stanowisko organu o odmowie udostępnienia informacji, dotyczącej części (wybranych grup etc.) osób o kompetencjach decyzyjnych z uwagi na ochronę ich danych osobowych. Konieczne jest w danym zakresie stosowne ważenie obu wartości – zasady dostępu do informacji publicznej oraz ochrony prywatności zatrudnionych w urzędach osób. Trafnie odnotowuje wprawdzie organ, w odpowiedzi na skargę, że kwestia udostępniania danych - także osób o kompetencjach decyzyjnych - podlega rygorom, określonym m.in. w RODO. Zasadnie podniesiono, że - skoro obowiązku udostępnienia informacji o przyznanych poszczególnym osobom nagrodach nie przewidziano konkretną regulacją szczególną - konieczne jest uwzględnienie ograniczeń, zakreślonych przepisami dotyczącymi ochrony danych osobowych. Jednakże nie sposób stąd wywozić generalnego zakazu udostępnienia danych w danym zakresie. Przepisy rangi ustawowej nie wyłączają bowiem takiej możliwości a równocześnie dane o zarobkach części osób stanowią informacje publiczną, za której udostępnianiem może przemawiać generalnie interes publiczny.

W takiej sytuacji przedwczesne byłoby obecnie zajęcie przez Sąd stanowiska w przedmiotowej sprawie (skarga na bezczynność), czy żądana informacja - w zakresie imiennego zestawienia kwot nagród, wypłaconych wszystkim osobom o kompetencjach decyzyjnych - powinna zostać udostępniona. Zwłaszcza, gdy nie ma on wiadomości, czy organ dysponuje stosownymi zestawieniami, a więc żądana informacja wymagałaby przykładowo przetworzenia.

Reasumując, jeżeli organ zamierzałby odstąpić od udzielenia żądanej przez Wnioskodawcę informacji publicznej, w zakresie w jakim dotyczy osób o kompetencjach decyzyjnych, obowiązany jest w danym zakresie wydać stosowne orzeczenie administracyjne.

Wobec nie udzielenia informacji ani też nie wydania decyzji w danym przedmiocie, organ pozostaje w bezczynności. Jednocześnie - ponieważ odstąpienie od dalszych czynności wynikało z błędnej oceny organu, jakoby kwestia udzielenia informacji w zakresie pkt 3 wniosku została załatwiona - nie ma podstaw dla uznania, że bezczynność w sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Określając termin załatwienia sprawy - zgodnie z żądaniem wniosku - na 14 dni przyjęto, że organ jest obowiązany - przed jego upływem - udzielić informacji bądź wskazać termin jej udostępnienia (np., gdy wymaga ona przetworzenia), nie dłuższy niż dwa miesiące albo orzec o odmowie udostępnienia danych o imienne przyznanych nagrodach, w zakresie w jakim stanowią one informację publiczną (co do osób o kompetencjach decyzyjnych) w całości lub w części.

Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. W pkt 3 sentencji zasądzono zwrot kosztów postępowania, które obejmują uiszczony wpis.

-----------------------

2