Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SO/Bk 9/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny - W TRYBIE  ART. 149
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1 w zw. z art. 154 par. 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2012 poz 406
law: Ustawa z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 września 2018 r. sprawy z wniosku P. J. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Domu K. w Ł. za nieprzekazanie do Sądu skargi na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej p o s t a n a w i a wymierzyć Dyrektorowi Domu Kultury w Ł. grzywnę w kwocie 200,00 (dwieście) złotych. ,


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2018r., złożonym w sądzie w dniu 12 kwietnia 2018r., J. M., P. J. i S. Ż., wnieśli o wymierzenie Dyrektorowi Domu Kultury w Ł. - w trybie art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – grzywny z tytułu nieprzekazania sądowi w terminie skargi wnioskodawców na bezczynność organu w zakresie udzielenia informacji publicznej, złożonej w organie w dniu [...] lutego 2018r. Wnioskodawcy podali, iż termin do przekazania skargi sądowi administracyjnemu wraz z aktami sprawy wynosił 15 dni i nie został zachowany. Wnioskodawcy podkreślili, iż mając na uwadze charakter grzywny wymierzanej na podstawie art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i niewykonanie przez organ obowiązku przekazania skargi do sądu, wymierzenie grzywny jest konieczne. We wniosku nie sprecyzowano kwoty grzywny.

Dyrektor Domu Kultury w Ł. w odpowiedzi na wniosek, wniósł o jego oddalenie i odniósł się do treści informacji publicznej, której wnioskodawcy żądali a do której mieli dostęp jako radni Rady Miejskiej w Ł.

Wniosek J. M. i S. Ż. został odrzucony przez Sąd postanowieniem z dnia 24 maja 2018r. z powodu nieuiszczenia wpisu (k. 25 akt sądowych). Przedmiotem rozpoznania pozostał wniosek P. J.

Wnioskodawca po wezwaniu Sądu, w dniu 17 września 2018r. złożył do akt sądowych odpis skargi na bezczynność z dnia 28 lutego 2018r. z potwierdzeniem jej złożenia w organie w tejże dacie. Bezspornym jest, że do dnia rozprawy, skarga J. M., S. Ż. i P. J. na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, nie została przez organ przekazana Sądowi.

Na rozprawie poświęconej rozpoznaniu wniosku P. J. podtrzymał co do zasady wniosek o nałożenie grzywny, wnosząc o jej wymierzenie w najniższej wysokości, żeby nie obciążać budżetu samorządowej jednostki budżetowej (vide: protokół rozprawy – k. 59 akt)

Dyrektor Domu Kultury w Ł. o nadal wnosił o oddalenie wniosku stwierdzając, że nie miał świadomości obowiązku przekazania sądowi skargi (vide: protokół rozprawy – k. 59 akt)

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje;

Wniosek podlegał uwzględnieniu co do zasady a kwota wymierzonej grzywny została przez Sąd ustalona przy uwzględnieniu stanowiska wnioskodawcy wnoszącego o wymierzenie grzywny w najniższej wysokości z uwagi na budżet Domu Kultury w Ł.

Zgodnie z treścią art. 55 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018r., poz. 1302), w razie niezastosowania się przez organ do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej art. 154 § 6 tejże ustawy. Przepis art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przewiduje, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania. W sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej, tj. objętych kognicją sądów administracyjnych na podstawie ustawy z dnia 6.09.2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 1330), termin do przekazania sądowi skargi jest krótszy i wynosi dni 15, stosownie do brzmienia art. 21 pkt 1 tejże ustawy. Wysokość grzywny wskazanej w art. 154 § 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest określana do wysokości dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Zgodnie z komunikatem Prezesa GUS z dnia 9.02.2018r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2017r. (M.P. z 2018r., poz. 187), przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w roku 2017 wynosiło 4 271, 51 złotych. Minimalna kwota grzywny nie została przez ustawodawcę określona.

Przesłankami uprawniającymi sąd do wymierzenia grzywny w oparciu o art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest stosowny wniosek oraz stwierdzenie niezastosowania się przez organ do obowiązków z art. 54 § 2 ustawy. W świetle brzmienia przepisu, sam fakt braku przekazania przez organ skargi sądowi w ustawowym terminie, bez względu na przyczyny tego stanu rzeczy, uzasadnia wymierzenie grzywny. Z sankcji nie zwalnia nawet dopełnienie obowiązku z art. 54 § 2 ustawy przed rozpoznaniem wniosku o ukaranie i jako takie nie może prowadzić do oddalenia wniosku o ukaranie ani do umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania sądowego w przedmiocie wymierzenia grzywny. Przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi w wymaganym ustawą terminie oraz okres przekroczenia terminu, mogą jedynie rzutować na wysokość wymierzonej grzywny (vide: uchwała 7 sędziów NSA z 3.11.2009r. sygn. II GPS 3/09, oraz, między innymi, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych postanowienia NSA: z dnia 23.09.2014r. sygn. I OZ 759/14, z 22.07.2014r. sygn. I OZ 489/14, z dnia 6.06.2013r. sygn. I OZ 429/13). Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, sąd orzeka o grzywnie według swego uznania i wymierza ją w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przesłania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie, z uwzględnieniem okresu pozostawania w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw uchybienia przez organ obowiązkowi z art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pełni funkcję dyscyplinującą i represyjno – prewencyjną. Ukaranie organu ma również zapobiegać naruszeniom prawa na przyszłość, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy.

W okolicznościach sprawy, niewątpliwe było naruszenie przez organ obowiązku przekazania sądowi skargi wnioskodawców z dnia 28 lutego 2018r. na bezczynność organu w zakresie udzielenia informacji publicznej. Organ, do którego skarga wpłynęła nie tylko uchybił 15 - dniowemu terminowi do przekazania skargi do sądu ale w ogóle do dnia rozprawy skargi nie przekazał. Brak wiedzy piastuna organu co do konieczności przekazania skargi sądowi, nie zwalnia z finansowej odpowiedzialności za naruszenie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Miarkując kwotę grzywny, Sąd administracyjny, nie może nie brać pod uwagę stanowiska wnioskodawcy w zakresie określenia wysokości grzywny. Z urzędu Sąd nie nakłada grzywny za nieprzekazanie skargi, gdyż nałożenie sankcji z art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawsze wymaga wniosku skarżącego. W sytuacji, gdy dysponent wniosku uznaje za wystarczające nałożenie w najniższej wysokości grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi, a fakt określenia grzywny w niewygórowanej kwocie uzasadnia ogólna sytuacja finansowa karanego podmiotu, Sąd administracyjny nie może tych okoliczności pominąć przy wyrokowaniu. Z treści Statutu Domu Kultury w Ł., dostępnego na stronie https://dklapy.pl wynika, że ww. Dom Kultury jest samorządową (gminną) instytucją kultury, prowadzącą gospodarkę finansową na zasadach określonych ustawą z 25 października 1991r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2012r., poz. 406 ze zm.), którego działalność jest finansowana z dotacji przekazanych przez organizatora, wpływów z prowadzonej działalności oraz ze środków otrzymywanych od osób fizycznych i prawnych. Roczny plan finansowy, w oparciu o który dyrektor placówki zarządza instytucją, jest ustalany na podstawie wysokości dotacji uchwalanej (przyznawanej) przez radę gminy. Jak stwierdził na rozprawie Dyrektor Domu Kultury w Ł., przyznawany budżet (dotacja) jest niewystraczający na realizację zadań jednostki i zmusza do starań o pozyskiwanie dofinansowania z zewnątrz. Sytuacja finansowa Domu Kultury w Ł. była przyczyną sprecyzowania przez wnioskodawcę na rozprawie wniosku w zakresie żądania wymierzenia jak najniższej kwoty grzywny.

W świetle opisanych okoliczności Sąd uznał, iż miarodajną kwotą grzywny będzie suma 200 złotych. Taka wysokość grzywny, zdaniem Sądu, właściwie, w okolicznościach sprawy, wypełni funkcję represyjno - prewencyjną oraz dyscyplinującą przepisu art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie kosztów postępowania Sąd nie orzekł z uwagi na brak wniosku strony o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.