Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 985/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6336 Pożyczki   na   sfinansowanie kosztów szkolenia, zorganizowanie   dodatkowych   miejsc  pracy oraz   podjęcie   działaln
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie w części
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt. 4, art. 52 § 3, art. 53 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 46 ust. 1 pkt. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 149
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: § 6 i § 7
journal: Dz.U. 2015 poz 1041
law: Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 kwietnia 2012 r. w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów  wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz przyznawania środków na podjęcie działalności  gospodarczej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 stycznia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wr 553/15 w sprawie ze skargi L.F. na akt Prezydenta Miasta W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków na podjęcie działalności gospodarczej postanawia uchylić zaskarżone postanowienie w części dotyczącej odrzucenia skargi.


UZASADNIENIE

Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy [...], działający z upoważnienia Prezydenta W., pismem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] odmówił uwzględnienia wniosku L.F. o przyznanie środków z Funduszu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej.

Pismem z dnia 9 marca 2015 r., zatytułowanym "odwołanie", L.F., za pośrednictwem Prezydenta W., zaskarżył w/w "decyzję" do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...], wyrażając niezadowolenie z zajętego w nim stanowiska i wnosząc o jego uchylenie.

Pismem z dnia 19 marca 2015 r. Prezydent W. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko oraz poinformował L.F., iż niniejsza sprawa nie kwalifikuje się do rozstrzygnięcia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...].

W dniu 25 sierpnia 2015 r. L.F. zaskarżył "decyzję" Prezydenta Miasta W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Jednocześnie ze skargą skarżący wniósł o przywrócenie terminu do jej wniesienia oraz o zwolnienie go od kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 18 stycznia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wr 553/15 odrzucił skargę L.F. na pismo Prezydenta Miasta W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków na podjęcie działalności gospodarczej oraz umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych w tej sprawie.

W uzasadnieniu postanowienia wskazał na treść art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), określającego formy kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Podał, że zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie służących w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że zaskarżonym w niniejszej sprawie aktem jest pismo Prezydenta W. z dnia [...] marca 2015 r., informujące skarżącego o odmowie przyznania środków na podjęcie działalności gospodarczej. Wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale w składzie siedmiu sędziów z dnia 24 maja 2012 r. sygn. akt II GPS 1/12 (ONSAiWSA 2012/4/62) stwierdził, że negatywne rozpatrzenie wniosku o udzielenie osobie niepełnosprawnej, bezrobotnej, jednorazowych środków z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na podjęcie działalności gospodarczej, na podstawie art. 12a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 ze zm.), w trybie przewidzianym w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 października 2007 r. w sprawie przyznania osobie niepełnosprawnej środków na podjęcie działalności gospodarczej, rolniczej albo na wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej (Dz. U. Nr 194, poz. 1403 ze zm.), następuje w formie decyzji administracyjnej. Wprawdzie w/w uchwała została podjęta na gruncie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, jednakże – w ocenie Sądu pierwszej instancji – rozważania w niej zawarte dotyczą kwestii szeroko pojętego zawierania umów cywilnoprawnych przez organy administracji z podmiotami indywidualnymi w związku z wykorzystywaniem środków publicznoprawnych, a ponadto poddane przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli uregulowania są tożsame, pod względem formułowania praw i obowiązków stron postępowania prowadzonego na ich gruncie, z przepisami, na podstawie których procedowano w niniejszej sprawie dotyczącej L.F., stąd też rozważania te mogą znaleźć odpowiednie w niej zastosowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skoro negatywne rozpatrzenie wniosku przez Prezydenta W. jest decyzją podjętą przez organ pierwszej instancji, to od decyzji tej, zgodnie z zasadami wynikającymi z ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.), służy odwołanie do organu drugiej instancji. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Prezydent W. pismem z dnia [...] marca 2015 r. poinformował skarżącego o negatywnym rozpatrzeniu jego wniosku. W piśmie tym oznaczony jest organ administracji publicznej, od którego ono pochodzi, data jego wydania, a także strona, do której jest skierowane. Ponadto zawarte jest w nim jednoznaczne rozstrzygnięcie oraz jego uzasadnienie faktyczne. Pismo jest podpisane przez osobę upoważnioną, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego tej osoby. Nie została jednak wskazana podstawa prawna rozstrzygnięcia, a także nie pouczono o środkach zaskarżenia. Pomimo tych braków uznać jednak należy, że pismo to spełnia podstawowe wymagania stawiane decyzji administracyjnej (art. 107 § 1 i 3 K.p.a.), zatem jest ono decyzją wydaną w pierwszej instancji.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że pomimo wezwania przez Sąd skarżący nie podał, czy skargę poprzedził wniesieniem stosownego środka zaskarżenia, co musiało skutkować odrzuceniem skargi. Z nadesłanego przez skarżącego pisma z dnia 17 grudnia 2015 r. nie wynika bowiem, że odwołanie do organu wyższego stopnia zostało przez skarżącego złożone. Również żadne z pism znajdujących się w aktach sprawy takiego odwołania nie stanowi. Za takie nie można bowiem uznać odwołania wniesionego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...], pisma do Wojewody [...], w trybie art. 224 K.p.a., czy też wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skierowanego do Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Jednocześnie żadne z pism załączonych przez skarżącego nie uprawnia do przyjęcia, że przedmiotowe wezwanie zostało złożone.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia, których wniesienie warunkuje dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego, i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skargę odrzucił. Wskazał ponadto, że wobec braku skuteczności wniesienia skargi z powodu jej niedopuszczalności, za bezprzedmiotowy należało uznać wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

Odnosząc się natomiast do wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdził, że na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. skarżący jest zwolniony z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych. Tym samym postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy w powyższym zakresie należało, umorzyć jako bezprzedmiotowe (art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

Postanowienie z dnia 18 stycznia 2016 r. zostało doręczone stronom postępowania w dniu 25 stycznia 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. nr 187 i 195).

W dniu 24 lutego 2016 r. (data stempla pocztowego na kopercie – k. nr 202), skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Prezydent W. reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając postanowienie w całości zarzucił:

I. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm.) w związku z § 7 ust. 3 i nast. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 kwietnia 2012 r. w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 1041), poprzez ich niezastosowanie i całkowite pominięcie w uzasadnieniu postanowienia. Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że w wypadku skarżącego należało zastosować art. 12a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 ze zm.) w trybie przewidzianym w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 października 2007 r. w sprawie przyznania osobie niepełnosprawnej środków na podjęcie działalności gospodarczej, rolniczej albo na wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej (Dz. U. Nr 194, poz. 1403 ze zm.), dla którego uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 24 maja 2012 r. sygn. akt II GPS 1/12 statuuje formę decyzji administracyjnej.

II. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 3 § 2 pkt 4 w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., poprzez błędne uznanie, że pismo organu o odmowie przyznania skarżącemu środków na podjęcie działalności gospodarczej jest decyzją administracyjną, podczas gdy zgodnie z obowiązującymi przepisami jest to zwykła informacja o nieprzyznaniu środków i sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

2) art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez błędne ustalenie przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego przyjętego przy podjęciu zaskarżonego postanowienia i nieodniesienie się do zarzutów organu, a w rezultacie wadliwe i niepełne jego uzasadnienie.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania, ewentualnie o rozpoznanie sprawy i wydanie ponownie postanowienia o odrzuceniu skargi i umorzeniu postępowania przy uwzględnieniu obowiązujących przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 kwietnia 2012 r. w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W piśmie procesowym z dnia 4 marca 2016 r. oświadczył, iż zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie.

L.F. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, ewentualnie pozostawienie jej bez rozpoznania, bądź odrzucenie, oraz o zwolnienie go od kosztów sądowych i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W pierwszej kolejności za niezasadny uznać należy zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosek L.F. o pozostawienie skargi kasacyjnej bez rozpoznania, bądź jej odrzucenie, bowiem skarga kasacyjna została opłacona w prawidłowej wysokości (§ 2 ust. 1 pkt 2 w związku z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), jak również została wniesiona w ustawowym terminie (zaskarżone postanowienie zostało doręczone organowi w dniu 25 stycznia 2016 r., zaś skarga kasacyjna wniesiona w dniu 24 lutego 2016 r.).

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są prawidłowe.

Przede wszystkim wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Sądu pierwszej instancji odnośnie zastosowania na gruncie rozpoznawanej sprawy stanowiska zawartego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 24 maja 2012 r. sygn. akt II GPS 1/12, które odnosi się do innej sytuacji faktycznej i prawnej, tj. uznania za decyzję negatywnego rozpatrzenia wniosku o udzielenie osobie niepełnosprawnej, bezrobotnej, jednorazowych środków z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na podjęcie działalności gospodarczej na podstawie art. 12a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w trybie przewidzianym w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 października 2007 r. w sprawie przyznania osobie niepełnosprawnej środków na podjęcie działalności gospodarczej, rolniczej albo na wniesienie wkładu do spółdzielni socjalnej.

W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o przyznanie środków z Funduszu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepisy tej ustawy nie określają form działania organów właściwych do rozpatrzenia wniosku bezrobotnego o przyznanie jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej, odsyłając w "kwestii szczegółowych warunków i trybu przyznawania" takich środków do przepisów wykonawczych, którymi są przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 kwietnia 2012 r. w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej. Powołane rozporządzenie określa odrębną procedurę przyznawania i odmowy przyznawania środków z Funduszu Pracy, w tym na podjęcie działalności gospodarczej przez bezrobotnego. Zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 3 cyt. rozporządzenia, o uwzględnieniu lub odmowie uwzględnienia wniosku o dofinansowanie starosta powiadamia bezrobotnego w formie pisemnej, w terminie 30 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku. W przypadku nieuwzględnienia wniosku, starosta podaje przyczynę odmowy. Skoro w/w przepis wyraźnie określił (przesądził) sposób rozstrzygnięcia (tak pozytywnego, jak i negatywnego) w przedmiocie wniosku o dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej przez bezrobotnego, wskazując na "pisemne poinformowanie" wnioskodawcy, to nie można domniemywać, iż powyższe oświadczenie woli organu powinno nastąpić w innej formie. Zwłaszcza nie można przyjąć, że właściwą formą jest decyzja. W przepisach omawianej ustawy wymieniono bowiem, w sposób enumeratywny, sprawy, w jakich starosta obowiązany jest rozstrzygać w tej właśnie formie (art. 9 ust. 1 pkt 14). Ponadto, w art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, przesądzono, że decyzje organu o wypłacie lub odmowie wypłaty środków z Funduszu Pracy mogą być wydane tylko wówczas, gdy nie wynikają z zawartych umów. Tymczasem przepisy rozporządzenia wyraźnie wskazują, że podstawą dofinansowania bezrobotnego jest umowa zawarta przez starostę z bezrobotnym, zatem podjęcie decyzji w sprawie dofinansowania bezrobotnego na podjęcie działalności gospodarczej byłoby contra legem. Należy zatem uznać, iż pismo informujące wnioskodawcę o nieuwzględnieniu jego wniosku o dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej, będące wyrazem woli decyzyjnej organu podjętej w oparciu o art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 kwietnia 2012 r., należy do aktów objętych kontrolą sądowoadministracyjną, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Jest ono bowiem wydane w indywidualnej sprawie, skierowane do oznaczonej osoby, dotyczy uprawnienia podmiotu – możliwości uzyskania dofinansowania, określonego w art. 46 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy i § 6 i § 7 cyt. rozporządzenia oraz ma charakter publiczny, gdyż rozstrzygnięcie o odmowie przyznania środków z Funduszu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej podejmuje organ administracji publicznej. Informacja w zakresie dofinansowania dotyczy zadysponowania funduszami publicznymi w stosunku do obywateli, jest zatem aktem upoważnionego organu o charakterze władczym i jednostronnym, opartym na wyraźnej podstawie prawnej, zawierającym rozstrzygnięcie polegające na przyznaniu, bądź odmowie – jak w niniejszej sprawie – przyznania indywidualnie określonemu podmiotowi uprawnień wynikających z przepisów prawa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 września 2014 r. sygn. akt I OSK 413/14, z dnia 24 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 1736/11 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 8 października 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 553/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec powyższego uznać należy, iż pismo Prezydenta W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] o odmowie uwzględnienia wniosku L.F. o przyznanie środków z Funduszu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej – jako akt określony w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. – podlega kognicji sądów administracyjnych, a zatem skarga w tym zakresie jest dopuszczalna.

Odnosząc się natomiast do formalnej dopuszczalności skargi należy wskazać, że zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W przypadku aktów lub czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego aktu).

Wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, wskazane powyżej warunki formalne do wniesienia skargi w niniejszej sprawie zostały spełnione. Należy bowiem podkreślić, iż pismem z dnia 9 marca 2015 r., zatytułowanym "odwołanie", L.F., za pośrednictwem Prezydenta W., zaskarżył w/w "decyzję" do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...]. Wprawdzie pismo to nie zostało zatytułowane "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", jednakże jego treść jednoznacznie wskazuje, iż skarżący jest niezadowolony ze sposobu rozstrzygnięcia jego wniosku o przyznanie środków z Funduszu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej i wnosi o jego uchylenie. O charakterze pisma decyduje jego treść, a nie tytuł. Ponadto pismo to zostało wniesione za pośrednictwem Prezydenta W. w dniu 10 marca 2015 r., a więc w terminie, o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a., zaś odpowiedzi na nie udzielił mu właśnie Prezydent W. (pismo z dnia 19 marca 2015 r.), ustosunkowując się do zawartych w nim zarzutów. Powyższe pismo skarżącego z dnia 9 marca 2015 r. należało zatem uznać jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wniesione w ustawowym terminie, bez potrzeby wzywania skarżącego do wykazania tego faktu.

W konsekwencji powyższego, następną kwestią wymagającą oceny jest dopuszczalność skargi w zakresie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a., w przypadku, o którym mowa w art. 52 § 3, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

W sprawie jest bezsporne, iż skarżący uchybił powyższemu terminowi, bowiem skarga do Sądu pierwszej instancji została wniesiona dopiero w dniu 25 sierpnia 2015 r. Należy jednak podkreślić, iż jednocześnie ze skargą skarżący wniósł o przywrócenie terminu do jej wniesienia, który to wniosek, z uwagi na charakter rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, nie został rozpoznany. Ponownie badając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, przyjmując swoją kognicję w niniejszej sprawie (art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.) oraz uznając, iż spełniony został warunek formalny, o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a., w pierwszej kolejności rozpozna wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Od rozstrzygnięcia w tym zakresie zależny będzie dalszy kierunek procedowania Sądu.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 1 i 3 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia. Zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu wyłącznie w przedmiocie odrzucenia skargi, bowiem organ nie miał legitymacji do zaskarżenia postanowienia w zakresie umorzenia postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych.

Odnosząc się do wniosku skarżącego o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, wskazać należy, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw prawnych do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zgodnie z art. 209 P.p.s.a., wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 P.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Żaden z tych przepisów nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07).