Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 414/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6170 Adwokaci i aplikanci adwokaccy
Hasła tematyczne: Aplikacje prawnicze
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 75i ust. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 1999
law: Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze - tekst jedn.
article: art. 19
journal: Dz.U. 2017 poz 459
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2018 r. sprawy ze skargi C. O. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku wstępnego na aplikację adwokacką oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], którą organ ten działając na podstawie art. 138 § l pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) w zw. z art. 75j ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2017 r. poz. 2368), po rozpoznaniu odwołania C. O. od uchwały Nr [...] z dnia [...] września 2017 r. Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji adwokackiej przy Ministrze Sprawiedliwości z siedzibą w [...] w sprawie ustalenia wyniku egzaminu wstępnego na aplikację adwokacką - utrzymał w mocy zaskarżoną uchwalę.

Decyzja wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 2017 r. Komisja Egzaminacyjna do spraw aplikacji adwokackiej przy Ministrze Sprawiedliwości z siedzibą w [...] ustaliła negatywny wynik egzaminu wstępnego na aplikację adwokacką C. O. Z uzasadnienia uchwały wynika, że C. O. uzyskał z testu 99 punktów zaś zgodnie z treścią art. 75i ust. 3 ustawy - Prawo o adwokaturze, pozytywny wynik z egzaminu wstępnego uzyskuje kandydat, który otrzymał z testu co najmniej 100 punktów, a zatem uzyskana przez C. O. liczba punktów przesądziła o negatywnym wyniku egzaminu.

C. O. złożył odwołanie od wyżej wymienionej uchwały.

W odwołaniu zainteresowany zakwestionował prawidłowość pytania nr 30. Dodatkowo wskazał na przeszkadzającą w skupieniu niską temperaturę powietrza panującą w sali egzaminacyjnej, potęgującej i tak już duży stres wywołany samym egzaminem.

Mając na uwadze powyższe, C. O. wniósł o zmianę zaskarżonej uchwały, ewentualnie jej uchylenie i ustalenie, że uzyskał pozytywny wynik z egzaminu wstępnego na aplikację adwokacką.

W związku z zarzutem Odwołującego dotyczącym niskiej temperatury powietrza, organ odwoławczy, pismem z dnia 30 listopada 2017 r. zwrócił się do Przewodniczącego komisji kwalifikacyjnej o odniesienie się do tego zarzutu.

Przewodniczący komisji kwalifikacyjnej w piśmie z dnia 5 grudnia 2017 r. odniósł się do zarzutu dotyczącego niskiej temperatury powietrza wskazując, że warunki w czasie egzaminu były jednakowe dla wszystkich zdających zaś temperatura powietrza utrzymywała się w normalnych granicach.

Pismem z dnia 7 grudnia 2017 r. poinformowano Odwołującego o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także wglądu w akta sprawy (zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym).

Pismo to zostało doręczone Odwołującemu w dniu 11 grudnia 2017 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, które wpłynęło do Ministra Sprawiedliwości w dniu 14 grudnia 2017 r. Odwołujący nie skorzystał z przysługujących Mu uprawnień.

Odnośnie zarzutów odwołania Minister Sprawiedliwości wskazał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Organ naczelny podkreślił, że zgodnie z art. 75i ust. 1 ustawy, egzamin wstępny polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 150 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Za każdą prawidłową odpowiedź kandydat uzyskuje 1 punkt. Zgodnie z art. 75i ust. 1a ustawy, wybór odpowiedzi polega na zakreśleniu na karcie odpowiedzi jednej z trzech propozycji odpowiedzi (A albo B, albo C). Zgodnie zaś z art. 75i ust. 1d ustawy, prawidłowość odpowiedzi ocenia się według stanu prawnego obowiązującego w dniu egzaminu wstępnego. Natomiast art. 75i ust. 3 ustawy stanowi, że pozytywny wynik z egzaminu wstępnego otrzymuje kandydat, który uzyskał z testu co najmniej 100 punktów. Stosownie zaś do art. 75 ust. 2 ustawy, aplikantem adwokackim może być osoba, która - po spełnieniu pozostałych warunków - uzyskała pozytywną ocenę z egzaminu wstępnego.

Minister Sprawiedliwości - realizując zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, o której mowa w art. i 5 k.p.a. - ponownie merytorycznie rozpatrzył i rozstrzygnął całokształt niniejszej sprawy i ponownie ocenił wszystkie zebrane dowody dotyczące egzaminu, przy czym poddał analizie zarówno prawidłowość przygotowania egzaminu (w tym także pytań testowych ), jak i jego przebiegu. Organ II instancji ustalił, że egzamin, którego Odwołujący był uczestnikiem, przeprowadzony został zgodnie z wymogami cytowanej wyżej ustawy i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 czerwca 2009 r, w sprawie komisji egzaminacyjnej do spraw aplikacji adwokackiej oraz przeprowadzania egzaminu wstępnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1837).

Z przebiegu egzaminu sporządzono protokół podpisany przez członków komisji kwalifikacyjnej, który znany jest organowi II instancji z urzędu, gdyż doręczony został Ministrowi Sprawiedliwości w trybie art. 75i ust. 5 ustawy, Z protokołu nie wynika, aby w trakcie egzaminu doszło do nieprawidłowości mogących mieć wpływ na wynik egzaminu Odwołującego.

Minister Sprawiedliwości poddał analizie pytania testowe, ze szczególnym uwzględnieniem pytań, za które Odwołujący nie uzyskał punktów i stwierdził, że pytania zostały sformułowane jednoznacznie, a wśród propozycji odpowiedzi była jedna poprawna odpowiedź, oparta na przepisach prawa obowiązujących w dniu przeprowadzenia egzaminu. Pytania testowe nie dotyczyły kwestii spornych w orzecznictwie i doktrynie. Tym samym organ naczelny uznał, że test egzaminacyjny, w oparciu o który przeprowadzony był egzamin, odpowiadał kryteriom, o których mowa w art. 75i ust. 1 ustawy.

W wyniku ponownego sprawdzenia karty odpowiedzi Odwołującego i przeliczenia uzyskanych przez Niego punktów, organ II instancji stwierdził, że C. O. prawidłowo odpowiedział na 99 pytań, uzyskując tym samym 99 punktów, zatem uchwała komisji kwalifikacyjnej co do uzyskanej liczby punktów, jak również co do ustalonego negatywnego wyniku egzaminu jest prawidłowa.

Zakwestionowane przez Odwołującego pytanie nr 30 brzmiało:

"Zgodnie z Kodeksem cywilnym, jeżeli osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych dokonała sama jednostronnej czynności prawnej, do której ustawa wymaga zgody przedstawiciela ustawowego:

A. ważność tej czynności jest uzależniona od jej potwierdzenia przez przedstawiciela ustawowego,

B. czynność ta jest nieważna,

C. czynność ta jest nieważna tytko wówczas, jeżeli przedstawiciel ustawowy sprzeciwi się jej dokonaniu".

Organ odwoławczy stwierdził, że prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź "B", oparta na treści art. 19 Kodeksu cywilnego.

Powyższy przepis (art. 19 k.c.) brzmi: "Jeżeli osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych dokonała sama jednostronnej czynności prawnej, do której ustawa wymaga zgody przedstawiciela ustawowego, czynność jest nieważna".

Odwołujący udzielił odpowiedzi "A".

W odwołaniu podniósł, że na to pytanie, które zostało sformułowane niejasno, a jego przedmiot budzi wątpliwości, poprawne były dwie odpowiedzi, tj. odpowiedź "A" i odpowiedź "B". Odwołujący wskazał, że a contrario do treści art. 19 k.c. jednostronna czynność prawna osoby ograniczonej w zdolności do czynności prawnych jest ważna, jednakże gdy ustawa wymaga zgody przedstawiciela ustawowego, a zgody takiej przedstawiciel ustawowy nie udzieli czynność ta jest nieważna. Innymi słowy, zdaniem strony, nie można wykluczyć, że ważność jednostronnej czynności prawnej dokonanej przez osobę ograniczoną w zdolności do czynności prawnych jest uzależniona od jej potwierdzenia/zgody przedstawiciela ustawowego na jej dokonanie, albowiem zgodnie z art. 19 k.c.. jeżeli ustawa stawia wymóg wyrażenia zgody na jednostronną czynność prawną osoby ograniczonej w zdolności do czynności prawnych, a zgody takiej przedstawiciel ustawowy tej osoby nie udzieli, czynność taka jest nieważna, a więc istnieje tu związek zależności pomiędzy ważnością jednostronnej czynności prawnej, a potwierdzeniem/wyrażeniem zgody przez przedstawiciela ustawowego na jej dokonanie. Poza tym, biorąc pod uwagę brzmienie artykułów bezpośrednio poprzedzających i następujących w Kodeksie cywilnym po art. 19 k.c. oraz poglądy doktryny nie można wykluczyć, że ważność jednostronnej czynności prawnej dokonanej przez osobę ograniczoną w zdolności do czynności prawnych jest uzależniona od jej potwierdzenia/wyrażenia zgody przez przedstawiciela ustawowego. Dlatego, w ocenie Odwołującego, nie można przyjąć, że odpowiedź "A" była odpowiedzią oczywiście nieprawidłową, gdyż tworzy ona wraz z pytaniem nr 30 zdanie logicznie prawdziwe. Odwołujący wskazał także na charakter zdolności do czynności prawnych, sytuację prawną osoby, która posiada ograniczoną zdolność do czynności prawnych, w tym wynikającą z art. 17 k.c., czynności prawne zobowiązujące i rozporządzające oraz stwierdził, że przy ocenie niemożności samodzielnego dokonywania czynności zobowiązujących i rozporządzających przez osobę posiadającą ograniczoną zdolność do czynności prawnych nie ma znaczenia, czy są to czynności jednostronne, czy dwustronne (Księżak P.. Pyziak-Szafnicka M., Kodeks cywilny. Komentarz. Część ogólna, wyd. II). Odwołujący podniósł także, że w odniesieniu do podstawy prawnej wskazanej w wykazie prawidłowych odpowiedzi wskazać należy, iż zakres przedmiotowy regulacji art. 19 k.c., podobnie jak art. 18 k.c., dotyczy czynności prawnej, przez którą osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych zaciąga zobowiązanie lub rozporządza swoim prawem z tą różnicą, iż chodzi tu o czynność prawną jednostronną, która dochodzi do skutku przez złożenie oświadczenia woli jednej strony (np. przyrzeczenie publiczne, przekaz), co nakazuje przyjęcie szerszego zakresu ochrony osoby o ograniczonej zdolności do czynności prawnych. Odwołujący wskazał również na znaczenie zwrotu potwierdzić-po twierdząc, zgodnie ze "Współczesnym słownikiem języka polskiego, t. II. Reader's Digest, 1998" i podniósł, że zgoda na dokonanie czynności jednostronnej musi być uprzednia lub wyrażona najpóźniej w chwili dokonywania czynności. W braku zaś tej zgody czynność jest ab initio bezwzględnie nieważna i nie może być już potwierdzona, ponieważ potwierdzenie nie wywoła już żadnych skutków prawnych (Pazdan M., System P.P., t. I, 2007, s. 987; Radwański Z., Olejniczak A., Prawo cywilne-część ogólna, wydanie 11, C.H. Beck, s. 265; Kidyba A., Kodeks cywilny. Komentarz, t. I. Część ogólna, wyd. II). I tak, np. zgoda przedstawiciela ustawowego na dokonanie jednostronnej czynności prawnej - przyjęcie spadku - przez podopiecznego musi być udzielona najpóźniej w chwili jej dokonania. Wobec tego, w ocenie Odwołującego, odpowiedź "A" jest odpowiedzią prawidłową, gdyż ważność jednostronnej czynności prawnej dokonanej przez osobę ograniczoną w zdolności do czynności prawnych uzależnia się od zgody jej przedstawiciela ustawowego. Zdaniem Odwołującego, z powyższego wynika także, że w ramach art. 19 k.c. możemy mówić o dwóch grupach czynności, tj. tych, które są nieważne i tych, które są ważne, albowiem nieważnymi są tylko te jednostronnie dokonane czynności prawne przez osobę ograniczoną w zdolności do czynności prawnych, dla których dokonania ustawodawca stawia wymóg wyrażenia zgody przez przedstawiciela ustawowego. Dlatego, pozostałe czynności jednostronne dokonane przez osobę ograniczoną w zdolności do czynności prawnych, niewymagające dla ich dokonania ustawowego wymogu zgody przedstawiciela ustawowego, są ważne. Taką czynnością będzie np. wyrażenie zgody przez małoletnią bądź ograniczoną w zdolności do czynności prawnych matkę dziecka na jego przysposobienie. Tak więc, dla ważności tej czynności nie jest konieczne wyrażenie zgody przez jej przedstawiciela ustawrowego. Odwołujący podkreślił, że w przypadku przysposobienia dziecka potrzebna jest, co do zasady, zgoda jego rodziców (art. 119 k.r. i o.), jednakże ustawodawca nie uzależnił prawnej skuteczności zgody rodzica o ograniczonej zdolności do czynności prawnych na przysposobienie jego dziecka od zgody przedstawiciela ustawowego tego rodzica. Z racji tego, Odwołujący stwierdził, że odpowiedź "A", obok oczywiście poprawnej odpowiedzi "B", również jest drugą prawidłową odpowiedzią. Odwołujący stwierdził również, że odpowiedź "A" nie zawiera słów: "wyłącznie", "tylko", "bezwzględnie", które to przesądzałyby o jej fałszywości, a zawarcie w treści pytania zwrotu "Zgodnie z Kodeksem cywilnym" było mylące i zarazem pozwalające na sięganie do innych przepisów Kodeksu cywilnego i stosowanie wykładni prawa.

Odnośnie powyższych wywodów odwołującego Minister stwierdził, że zarzuty są niezasadne. Zdaniem Organu pytanie nr 30 zostało sformułowane w sposób prawidłowy.

Istota pytania nr 30 odnosiła się do wskazania skutków dokonania samodzielnie przez osobę ograniczoną w zdolności do czynności prawnych jednostronnej czynności prawnej, do której ustawa wymaga zgody przedstawiciela ustawowego.

Regulujący tę sytuację przepis art. 19 k.c. nie budzi żadnych wątpliwości i jest jednoznaczny.

Wskazuje on, że jeżeli osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych dokonała sama jednostronnej czynności prawnej, do której ustawa wymaga zgody przedstawiciela ustawowego, czynność jest nieważna.

Na gruncie przytoczonego przepisu, jedynie zestawienie treści pytania z wariantem odpowiedzi ,,B" tworzy zdanie prawdziwe. Pozostałe odpowiedzi - "A" i "C" tworzą natomiast w zestawieniu z treścią pytania zdania fałszywe.

Organ naczelny podkreślił, że znajomość przepisu art. 19 k.c. pozwalała w sposób niebudzący wątpliwości udzielić prawidłowej odpowiedzi na postawione pytanie egzaminacyjne, bez konieczności stosowania wykładni prawa oraz odwoływania się do poglądów doktryny i innych przepisów zawartych w Kodeksie cywilnym.

Zakwestionowane pytanie oparte było wprost na treści przepisu art. 19 k.c,, zgodnie z którym, jeżeli osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych dokonała sama jednostronnej czynności prawnej, do której ustawa wymaga zgody przedstawiciela ustawowego, czynność jest nieważna. Zestawienie treści pytania z propozycją odpowiedzi "B'" stanowi dosłowne powtórzenie regulacji zawartej we wskazanym wyżej przepisie Kodeksu cywilnego. Pozostałe propozycje odpowiedzi, zarówno udzielona przez Odwołującego odpowiedź "A", jak i odpowiedź "C", pozostają w oczywistej sprzeczności z brzmieniem art. 19 k.c. Ustawodawca w treści przepisu art. 19 k.c. kategorycznie stwierdza bowiem nieważność jednostronnej czynności prawnej dokonanej samodzielnie przez osobę mającą ograniczoną zdolność do czynności prawnych, w przypadku, gdy ustawa wymaga do dokonania tej czynności zgody przedstawiciela ustawowego. Zatem nie jest prawdą, że zgodnie z Kodeksem cywilnym, jeżeli osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych dokonała sama jednostronnej czynności prawnej, do której ustawa wymaga zgody przedstawiciela ustawowego, ważność tej czynności jest uzależniona od jej potwierdzenia przez przedstawiciela ustawowego (odpowiedź "A"), czy też czynność ta jest nieważna tylko wówczas, jeżeli przedstawiciel ustawowy sprzeciwi się jej dokonaniu (odpowiedź "C"), co sprawia, że odpowiedzi "A" i "C' są wadliwe.

W tych okolicznościach Minister stwierdził jednoznacznie, że prawidłową odpowiedzią na pytanie nr 30 była wyłącznie odpowiedź "B" nie zaś odpowiedź "A" której udzielił zdający egzamin. Minister stwierdził, że zainteresowany udzielił błędnej odpowiedzi na pytanie 30 i w konsekwencji uzyskał z egzaminu 99 punktów, a zatem wynik negatywny.

Odnosząc się do zarzutu Odwołującego dotyczącego niskiej temperatury powietrza panującej w sali egzaminacyjnej, potęgującej i tak już duży stres wywołany samym egzaminem, która przeszkadzała również innym kandydatom – Minister stwierdził, że zarzut ten jest niezasadny. Powyższe wynika z pisma Przewodniczącego komisji kwalifikacyjnej z dnia 5 grudnia 2017 r., w sali egzaminacyjnej były zapewnione: właściwa wentylacja, prawidłowe oświetlenie oraz odpowiednia temperatura, co znajduje potwierdzenie w protokole z przebiegu egzaminu wstępnego na aplikację adwokacką przeprowadzonego w dniu [...] września 2017 r. przed komisją kwalifikacyjną Poza tym, z pisma tego (jak i protokołu z przebiegu egzaminu) wynika, że żadna z osób przystępujących do egzaminu przed jego rozpoczęciem, w trakcie oraz bezpośrednio po zakończeniu egzaminu nie zgłaszała jakichkolwiek uwag dotyczących warunków przeprowadzenia egzaminu, w tym zastrzeżeń odnośnie do niewłaściwej temperatury w sali egzaminacyjnej. Gdyby rzeczywiście warunki przeprowadzenia egzaminu panujące w sali egzaminacyjnej były nieodpowiednie, to jest logicznym, że zdający w trakcie egzaminu powinni to zgłosić. Skoro tego w trakcie egzaminu nie zgłaszali, to stwierdzić należy, że te warunki były właściwe.

W zakończeniu uzasadnienia Minister Sprawiedliwości wskazał, że decyzja dotycząca ustalenia wyniku egzaminu wstępnego nic jest decyzją uznaniową, w której Minister Sprawiedliwości ma możliwość wyboru i swobodnej oceny, jaki wynik kandydata może uznać za pozytywny. Ustawa w art. 75i ust. 3 jednoznacznie przesądza, że pozytywny wynik z egzaminu uzyskuje kandydat, który otrzymał co najmniej 100 punktów. Zatem przyjęcie przez Ministra Sprawiedliwości w decyzji, że kandydat uzyskał wynik pozytywny możliwe jest tylko wówczas, jeśli po analizie rozwiązanego przez kandydata testu można ustalić, że uzyskał on co najmniej 100 punktów, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

W tych okolicznościach Minister Sprawiedliwości nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej uchwały z dni [...] września 2017 r., czy też jej zmiany i uznania wyniku egzaminu Odwołującego za pozytywny.

Na powyższą decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2018 r. C. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, a w szczególności:

1) art. 75i ustawy Prawo o adwokaturze poprzez uznanie, że test przeprowadzany w dniu 30 września 2017 roku w ramach egzaminu wstępnego na aplikację adwokacką, w pytaniu nr 30 w brzmieniu:

"Zgodnie z Kodeksem cywilnym, jeżeli osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych dokonała sama jednostronnej czynności prawnej, do której ustawa wymaga zgody przedstawiciela ustawowego:

A. ważność tej czynności jest uzależniona od jej potwierdzenia przez przedstawiciela ustawowego,

B. czynność ta jest nieważna,

C. czynność ta jest nieważna tylko wówczas, jeżeli przedstawiciel ustawowy sprzeciwi się jej dokonaniu."

- zawierał tylko jedną poprawną odpowiedź "B", choć w istocie poprawne były dwie odpowiedzi "A" i "B";

2) art. 75i ustawy poprzez nieprzyznanie 1 pkt za odpowiedź udzieloną na pytanie 30

3) art. 75i poprzez uznanie, że na pytanie nr 30 udzieliłem nieprawidłowej odpowiedzi "A", choć odpowiedź ta była - jedną z dwóch "A" i "B" odpowiedzi prawidłowych:

4) art. 75i ustawy poprzez uznanie, że w ramach egzaminu wstępnego na aplikację adwokacką dnia 30 września 2017 roku uzyskałem 99 pkt, tj. nie osiągnąłem pozytywnego wyniku, choć w rzeczywistości uzyskałem pozytywny wynik wobec zdobycia 100 punktów.

W tych okolicznościach strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją uchwały z dnia 30 września 2017 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu skargi rozwinięto przedstawione powyżej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2017 r. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.).

Dokonując analizy przedmiotowej sprawy Sąd uznał, iż zarzuty skargi są niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie, gdyż rozstrzygnięcie dokonane przez Ministra Sprawiedliwości jest prawidłowe i nie narusza obowiązującego w tym zakresie prawa, a argumenty zawarte w skardze zasadności tego rozstrzygnięcia nie podważają.

Zdaniem Sądu prawidłowe jest stanowisko organu naczelnego, odnośnie udzielenia przez skarżącego błędnej odpowiedzi na pytanie nr 30.

Powyższe pytanie brzmiało:

"Zgodnie z Kodeksem cywilnym, jeżeli osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych dokonała sama jednostronnej czynności prawnej, do której ustawa wymaga zgody przedstawiciela ustawowego:

A. ważność tej czynności jest uzależniona od jej potwierdzenia przez przedstawiciela ustawowego,

B. czynność ta jest nieważna,

C. czynność ta jest nieważna tytko wówczas, jeżeli przedstawiciel ustawowy sprzeciwi się jej dokonaniu".

Sąd stwierdza, że prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest wyłącznie odpowiedź "B", oparta na treści art. 19 Kodeksu cywilnego.

Przepis art. 19 k.c. brzmi: "Jeżeli osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych dokonała sama jednostronnej czynności prawnej, do której ustawa wymaga zgody przedstawiciela ustawowego, czynność jest nieważna".

Skarżący udzielił odpowiedzi błędnej odpowiedzi "A".

Sąd nie może zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że pytanie zostało sformułowane niejasno, a jego przedmiot budzi wątpliwości, poprawne były dwie odpowiedzi, tj. odpowiedź "A" i odpowiedź "B".

Sąd nie ma najmniejszych wątpliwości, że pytanie oparte zostało na brzmieniu art. 19 k.c. i jedyną poprawną odpowiedzią mogła być wyłącznie odpowiedz "B" – czynność ta jest nieważna.

Wszelkie próby interpretacji dokonywane przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego Sąd uznaje za bezowocne.

Zdaniem Sądu pytanie nr 30 zostało sformułowane w sposób prawidłowy.

Istota pytania nr 30 odnosiła się do wskazania skutków dokonania samodzielnie przez osobę ograniczoną w zdolności do czynności prawnych jednostronnej czynności prawnej, do której ustawa wymaga zgody przedstawiciela ustawowego.

Regulujący tę sytuację przepis art. 19 k.c. nie budzi żadnych wątpliwości i jest jednoznaczny. Wskazuje on, że jeżeli osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych dokonała sama jednostronnej czynności prawnej, do której ustawa wymaga zgody przedstawiciela ustawowego, czynność jest nieważna.

Na gruncie przytoczonego przepisu, jedynie zestawienie treści pytania z wariantem odpowiedzi ,,B" tworzy zdanie prawdziwe. Pozostałe odpowiedzi - "A" i "C" tworzą natomiast w zestawieniu z treścią pytania zdania fałszywe.

Organ naczelny prawidłowo wskazał, że znajomość przepisu art. 19 k.c. pozwalała udzielić prawidłowej odpowiedzi na postawione pytanie egzaminacyjne, bez konieczności stosowania wykładni prawa oraz odwoływania się do poglądów doktryny i innych przepisów zawartych w Kodeksie cywilnym.

Ustawodawca w treści przepisu art. 19 k.c. stwierdza wprost nieważność jednostronnej czynności prawnej dokonanej samodzielnie przez osobę mającą ograniczoną zdolność do czynności prawnych, w przypadku, gdy ustawa wymaga do dokonania tej czynności zgody przedstawiciela ustawowego.

W tych okolicznościach Sąd stwierdza, że prawidłową odpowiedzią na pytanie nr 30 była wyłącznie odpowiedź "B" nie zaś odpowiedź "A" której udzielił zdający egzamin.

Sąd zauważa, że organ odwoławczy odniósł się także do zarzutów skarżącego odnośnie warunków, w których odbywał się egzamin.

W toku postępowania organ ustalił, że warunki te były warunkami normalnymi i nie doszło w czasie egzaminu do żadnych okoliczności, które mogły mieć negatywny wpływ na osoby zdające egzamin.

Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja zawiera szczegółowe uzasadnienie prawne i faktyczne, zaś organ naczelny dokonując ponownej analizy materiału dowodowego wyciągnął prawidłowe wnioski i wydał prawidłowe rozstrzygnięcie.

Zatem, wobec powyższego, za nieuzasadnione należy uznać zarzuty naruszenia przez organy administracji przepisów prawa.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ wskazał fakty, które uznał za udowodnione oraz dowody na których się oparł. Ponadto prawidłowo w decyzji zawarto uzasadnienie prawne z przytoczeniem właściwych przepisów.

Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych przez skarżącego Sąd ich nie podzielił uznając je za bezzasadne, a zaskarżoną decyzję za prawidłową.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.