Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1878/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 lit. c, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77, art. 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia NSA Barbara Skrzycka – Pilch (spr.) Asesor WSA Krzysztof Retyk Protokolant Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. i Z. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 maja 2001 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 listopada 2004 r., nr [...], 2. orzeka, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane.


UZASADNIENIE

II SA/Gd 1878/01

U z a s a d n i e n i e

Decyzją z dnia 9 listopada 2000 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G., działając na podstawie art. 48, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) oraz art. 104 K.p.a., nakazał G. i Z. S., właścicielom posesji przy ul. L. 48a w G.-O. rozebranie samowolnie nadbudowanej części budynku mieszkalnego nad częścią parteru od strony wschodniej-południowowschodniej oraz piętrem od strony zachodniej-północnozachodniej.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w wyniku przeprowadzonej w dniu 9 listopada 1999 r. wizji lokalnej stwierdzono samowolne wykonanie robót budowlanych – polegających na nadbudowaniu nad istniejącym budynkiem mieszkalnym położonym na działce nr 1192/2, dodatkowej drugiej kondygnacji nad częścią parteru od strony wschodniej-południowoschodniej oraz piętrem od strony zachodniej-północnozachodniej. Dobudowano balkony, nadbudowano ściany, zmieniono konstrukcję dachu i zamontowano okna.

Nadbudowa wykonana została w konstrukcji stalowej, przykryta dachem z pokryciem blachodachówki.

W czasie wizji stwierdzono, że we wnętrzu trwały prace związane z dociepleniem dachu, stwierdzono brak balustrad na klatce schodowej oraz brak posadzek. Do wykonania pozostało wymurowanie ścianek działowych oraz wyprowadzenie wentylacji ponad dach.

Zamontowana stalowa konstrukcja dachu jest samonośna i oparta na ścianach zewnętrznych konstrukcyjnych.

W czasie oględzin inwestorzy oświadczyli, że nadbudowę rozpoczęto w roku 1992 lub 1993.

Organ I instancji wskazał, że w aktach archiwalnych Wydziału Urbanistyki i Architektury UM znajdują się dokumenty świadczące o tym, że w sprawie samowolnie wybudowanych obiektów (budynku mieszkalnego, garażu dwuboksowego oraz zbiornika osadowo-gnilnego /szamba/) przy ul. L. 48 (na dz. nr 1192) prowadzone było w roku 1993 postępowanie administracyjne mające na celu ewentualne zalegalizowanie obiektów – przyjęcie do użytkowania. Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 1992 r. nr [...] zobowiązano Z. S. do przedłożenia stosownych dokumentów w terminie do 15 czerwca 1992 r. Z uwagi na fakt uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku dostarczenia dokumentacji po wszczęciu postępowania egzekucyjnego została złożona dokumentacja w dniu 10 grudnia 1993 r. z wnioskiem o przyjęcie obiektów do użytkowania. W złożonej dokumentacji, na planie zagospodarowania działki nr 1192 (przed podziałem) wrysowany jest budynek mieszkalny nr 48a. Do powyższej dokumentacji załączono uzgodnienie ZUD z datą 20 czerwca 1994 r. Wniosek o przyjęcie do użytkowania został rozpatrzony w dniu 13 listopada 1995 r. wydaniem decyzji nr [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę w G.-O. przy ul. L. 48a, na podstawie inwentaryzacji z orzeczeniem technicznym będącej załącznikiem do niniejszej decyzji. Wniosek o przyjęcie do użytkowania garażu oraz osadnika (szamba) nie został merytorycznie rozpatrzony. W załączonej dokumentacji zinwentaryzowany budynek mieszkalny posiadał kondygnację parteru oraz kondygnację piętra na części budynku od strony zachodnio-północnozachodniej.

W trakcie prowadzonego postępowania tj. do wydania decyzji nr [...] w dniu 13 listopada 1995 r. G. i Z. S. nie składali dokumentacji zamiennej dotyczącej obiektów zrealizowanych na posesji przy ul. L. 48a.

W związku z powyższym organ uznał, że oświadczenie G. i Z. S., iż rozbudowę budynku mieszkalnego rozpoczęto w roku 1992 lub 1993, nie znajduje pokrycia w zgromadzonych faktach. Powyższe oświadczenie, nie ma odzwierciedlenia w złożonej w końcu 1993 r. tj. w dniu 10 grudnia 1993 r. dokumentacji – inwentaryzacji obiektu, w której budynek mieszkalny jest obiektem piętrowym jedynie w części, przykrytym stropodachem o nachyleniu ok. 7%, krytym papą.

W związku z powyższymi ustaleniami uznano, że nadbudowę budynku mieszkalnego wykonano po 1995 r., bez decyzji o pozwoleniu na budowę, a zatem również bez wymaganych uzgodnień i opinii oraz bez zatwierdzonego przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej projektu budowlanego. Wobec udowodnionej samowolnej realizacji części obiektu budowlanego tj. nadbudowy dodatkowej drugiej kondygnacji nad istniejącym budynkiem, podlega ona zatem nakazowi rozbiórki.

W odwołaniu od powyższej decyzji G. i Z. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, wskazywali, że wszystkie prace budowlane zakończone zostały w 1994 r. Odwołujący twierdzili, że wszystkie prace budowlane wyprzedzały składane opracowania projektowe, gdyż po realizacji projektów składanych w urzędzie prace były kontynuowane w większym zakresie niż obejmuje to projekt, a zatem dalsza rozbudowa i nadbudowa nie znajdowała dalszych odzwierciedleń w projektach.

Odwołujący wskazali ponadto, że do dnia dzisiejszego trwają w środku budynku jedynie prace modernizacyjne a nie konstrukcyjne.

Nie uwzględniając tego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 9 maja 2001 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji podzielając w całości faktyczne i prawne motywy jej rozstrzygnięcia.

Organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż po wybudowaniu w warunkach samowoli budowlanej budynku mieszkalnego inwestorzy wystąpili o uzyskanie pozwolenia na jego użytkowanie, które otrzymali mocą decyzji z dnia 13 listopada 1995 r.

Integralną częścią ww. decyzji była inwentaryzacja obiektu wykonana w listopadzie 1993 r. Porównanie znajdującej się w aktach dokumentacji fotograficznej obiektu i protokołu wizji z dnia 9 listopada 1999 r. jednoznacznie potwierdza zakres wykonanej rozbudowy.

W czasie wizji inwestor oświadczył, że nadbudowa budynku mieszkalnego została wykonana w latach 1992-1993. Nie odzwierciedla tego jednak złożona w grudniu 1993 r. inwentaryzacja i dlatego przyjąć należało, że nadbudowę wykonano po uzyskaniu przez inwestorów pozwolenia na użytkowanie obiektu.

Wobec powyższych ustaleń uznano, że przepis art. 48 obowiązującego Prawa budowlanego zobowiązywał organ do wydania nakazu rozbiórki części obiektu wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

G. i Z. S. wnieśli skargę do Sądu, w której ponowili wszystkie zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Skarżący zakwestionowali w szczególności ustalenia organów nadzoru budowlanego odnoszące się do daty rozpoczęcia i zakończenia budowy, które doprowadziły do zastosowania błędnej podstawy rozstrzygnięcia tj. art. 48 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. w sytuacji, gdy w sprawie miał zastosowanie przepis art. 103 ust. 2 cyt. ustawy.

Skarżący zarzucili ponadto organowi odwoławczemu naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowanie, zgodnie z którą organ ten obowiązany jest ponownie rozpatrzyć sprawę merytorycznie.

Ponadto, w ocenie odwołujących, organ II instancji naruszył również treść art. 35 § 3 K.p.a. rozpatrując ich odwołanie po prawie czterech miesiącach od jego złożenia.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Należy przez to rozumieć nie tylko zezwolenie i uprawnienie sądu do wykroczenia poza granice zaskarżenia, lecz również jego obowiązek – stosownego rozstrzygania, jeżeli zajdą tylko wymagające reakcji wadliwości kontrolowanego aktu lub czynności (por. T. Woś – Postępowanie sądowo-administracyjne, W-wa 1996 r., str. 199).

W ocenie sądu w ustalonym stanie faktycznym zaskarżona decyzja nie może się ostać, choć nie bezpośrednio z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu skargi.

Przepis art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zgodnie z art. 3 pkt 6 tej ustawy budową jest zarówno wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, jak i jego odbudowa, rozbudowa, nadbudowa oraz przebudowa.

Powołany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia przepis art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednol. Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym przed jego zmianą ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718), stanowił, że właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.

Z przytoczonej wyżej normy prawnej wynika w sposób jednoznaczny, że sama realizacja obiektu budowlanego (lub jego części) bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę zobowiązywała właściwy organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki i to niezależnie od przyczyn, dla których inwestor zdecydował się na samowolne rozpoczęcie i wykonanie robót budowlanych polegających na powiększeniu istniejącego obiektu.

Przez pozwolenie na budowę w rozumieniu art. 48 cyt. ustawy należy rozumieć ostateczną decyzję administracyjną zawierającą takie pozwolenie (art. 28 ustawy).

Nie jest też wystarczające nawet istnienie projektu budowlanego, chociażby ten projekt sporządzony został przez osobę mającą uprawnienia do wykonania takich prac.

Ponieważ przepisy prawa budowlanego nie wyjaśniają co należy rozumieć przez "część" obiektu budowlanego tj.: tę część jego substancji, która została wybudowana samowolnie bez względu na jej konstrukcyjne powiązanie z dawną substancją obiektu, czy też część dającą się fizycznie oddzielić bez znacznego uszkodzenia pierwotnej części obiektu – a w świetle art. 48 rozbiórce podlega każdy budynek lub jego część wykonana bez wymaganego pozwolenia, to przyjąć należy, że od tego rygoru nie można odstąpić w żadnym przypadku, chyba że samowola budowlana nie będzie dostrzeżona przez okres pięciu lat (art. 49).

Skarżący nie kwestionują faktu, że nadbudowę budynku mieszkalnego zrealizowali bez pozwolenia na budowę. Nie kwestionują również faktu, że istniejący w obecnym kształcie obiekt nie był objęty decyzją z dnia 13 listopada 1995 r., która udzielała im pozwolenia na jego użytkowanie.

Z ich twierdzeń wynika, że po złożeniu w grudniu 1993 r. inwentaryzacji budynku mającej na celu doprowadzenie do legalizacji popełnionej wcześniej samowoli budowlanej, kontynuowali roboty budowlane, które zakończyli przed wejściem w życie ustawy Prawo budowlane z 1994 r., a zatem sprawa ich rozpatrywana powinna być na podstawie art. 103 ust. 2 powołanej w podstawie prawnej rozstrzygnięcia ustawy.

Zgodnie z brzemieniem ww. przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne.

Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.

Ustawa Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. weszła w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.,

a zatem dla możliwości zastosowania przepisu art. 103 ust. 2 cyt. ustawy konieczne było ustalenie, że inwestorzy zakończyli budowę kwestionowanej części obiektu budowlanego przed tą datą.

W ocenie Sądu dla uznania prawidłowości stanowiska organów nadzoru budowlanego rozstrzygających niniejszą sprawę w oparciu o art. 48 ustawy z 1994 r. wystarczający jest fakt, iż nie można mówić w przypadku inwestycji skarżących o zakończeniu budowy.

Przepisy prawa budowlanego nie zawierają żadnych ustaleń ani wskazań, co należy uznać za zakończenie budowy obiektu wzniesionego poza obowiązującym porządkiem prawnym. Dlatego w tej kwestii należy odwołać się do ugruntowanego w tym przedmiocie stanowiska orzecznictwa.

I tak za zakończenie budowy obiektu budowlanego w rozumieniu art. 103 ust. 2 Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 sierpnia 1997 r., II SA/Kr 998/96, niepublikowanym, uznał doprowadzenie budowy do stanu, w którym – chociażby nawet częściowo – jest możliwe przystąpienie do użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

W ocenie Sądu uznaniu budowy za zakończoną nie powinien przeszkadzać częściowy brak wykonania robót wykończeniowych, wyposażeniowych lub o podobnym charakterze, które mogą być wykonywane w użytkowanym obiekcie nawet po dniu 1 stycznia 1995 r.

Podobnie w wyroku z dnia 7 maja 1997 r., SA/Rz 583/95, niepublikowanym, NSA przyjął, że za zakończenie budowy należy uznać stan, w którym przynajmniej w części będzie możliwe przystąpienie do użytkowania danego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Zakończeniem budowy jest też rzeczywiste zaniechanie dalszego prowadzenia robót budowlanych (wyrok NSA z dnia 25 marca 1997, IV SA 1226/95, niepublikowany oraz wyrok NSA z dnia 31 października 1996 r., SA/Kr 2859/95, OSP 1997 r., nr 12, poz. 224).

W uzasadnieniu wyroku z dnia 5 lipca 1999 r., NSA 1632/96, niepublikowany, Sąd wypowiedział się, iż za zakończenie budowy w sensie techniczno-budowlanym może być uznany taki stan obiektu, który pozwala na jego przekazanie do normalnej, przynajmniej w części eksploatacji i użytkowania.

Jak wynika z protokołu oględzin obiektu przeprowadzonych w listopadzie 1999 r. wewnątrz trwały prace związane z dociepleniem dachu, stwierdzono brak balustrad na klatce schodowej oraz brak posadzek. Do wykonania pozostało natomiast wymurowanie ścianek działowych oraz wyprowadzenie wentylacji ponad dach.

Taki stan nie upoważniał zatem do przyjęcia, iż sporna część (samowolna nadbudowa) obiektu umożliwiała przystąpienie do jego użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem, a zatem budowa została zakończona.

W związku z powyższym uznać należało, że organy nadzoru budowlanego zasadnie zastosowały sankcję rozbiórki przewidzianą w art. 48 ustawy Prawo budowlane.

W rozpatrywanej sprawie jest ponadto okolicznością bezsporną, że w stosunku do nadbudowywanej części budynku skarżących przed dniem 1 stycznia 1995 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne.

Interpretując występujące w art. 103 ust. 2 pojęcie "postępowanie administracyjne", Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku stwierdził, że jest to postępowanie mające na celu likwidację samowoli budowlanej wszczęte na skutek żądania inwestora zmierzającego wprost do legalizacji obiektu wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w chwili budowy, jak też postępowanie mające na celu likwidację samowoli wszczęte z urzędu bądź na skutek żądania innych osób niż inwestor.

Postępowanie administracyjne w sprawie zalegalizowania samowolnie wybudowanego obiektu, które zakończyło się w 1995 r. wydaniem decyzji o pozwoleniu na jego użytkowanie, nie obejmowało bowiem swoim zasięgiem dokonanej, po sporządzeniu przedłożonej organowi inwentaryzacji, nadbudowy budynku.

W odczuciu skarżących postępowanie organów administracyjnych może być odebrane jako bardzo formalne w tym znaczeniu, że jedynym powodem nakazania rozbiórki było niedopełnienie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

W związku z tym wskazać należy, że możliwość podobnie "formalnego" zastosowania art. 48 Prawa budowlanego była przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego przy okazji rozstrzygania o konstytucyjności tego przepisu.

Trybunał Konstytucyjny, mając na uwadze m.in. możliwość powstania sytuacji, w której inwestor realizujący samowolnie obiekt budowlany, spełniał będzie wszystkie przesłanki uzyskania pozwolenia na budowę, ale pozwolenia takiego nie uzyska, stwierdził wyrokiem z dnia 12 stycznia 1999 r. w sprawie o sygnaturze P 2/98, iż art. 48 Prawa budowlanego jest zgodny z art. 2, art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (OTK Nr 1 z 1999 r., poz. 2).

Wskazany wyrok nie był jedyną wypowiedzią Trybunału Konstytucyjnego na temat zgodności art. 48 z Konstytucją (por. wyrok z dnia 26 marca 2002 r. w sprawie o sygnaturze SK 2/01 – OTK-A 2002/2/15).

Rozpoznając sprawę Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (por. art. 134 § 1 p.s.a.) stwierdził, że zaskarżona do sądu decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 107 K.p.a., które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i w nauce prawa wielokrotnie podkreślano, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji administracyjnej musi być sformułowane w taki sposób, by możliwe było następnie wykonanie decyzji dobrowolnie lub przy zastosowaniu środków egzekucji administracyjnej (por. K.p.a. z Komentarzem B. Adamiak, J. Borkowski, C.H. Beck, W-wa 2000 r., str. 446).

Rozstrzygnięcie (osnowa decyzji) musi być zatem tak sformułowana, aby nie było wątpliwości nawet po latach, czego ono dotyczyło.

Decyzja z dnia 9 listopada 2000 r. nakazuje skarżącym "rozebranie samowolnie nadbudowanej części budynku mieszkalnego nad częścią parteru od strony wschodniej-południowowschodniej oraz piętrem od strony zachodniej-północnozachodniej.

W ocenie Sądu jest to sformułowanie bardzo ogólnikowe. Precyzyjne sformułowanie osnowy decyzji jest szczególnie istotne w decyzjach z zakresu Prawa budowlanego, kiedy decyzja dotyczy konkretnego obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego, wymagającego opisania i określenia położenia w jednostkach fizycznych

(m, cm). Te same uwagi należy odnieść do całego postępowania wyjaśniającego, a w szczególności do zasad sporządzania protokołów z konkretnych czynności dowodowych (rozdział 4 K.p.a.).

Podkreślić przy tym należy, że przedmiot decyzji administracyjnej wynika z jej osnowy i uzasadnienia, a nie z załączników, których nie można interpretować dowolnie w oderwaniu od treści decyzji.

W ocenie Sądu wyjaśnienia wymaga ponadto w rozpoznawanej sprawie, czy istnieje techniczna możliwość wykonania rozkazu rozbiórki rozbudowanej części obiektu, bez ryzyka naruszenia konstrukcji istniejącego budynku oraz zachowania innych wymagań bezpieczeństwa w toku wykonywania prac rozbiórkowych.

Jeżeli istniejący obiekt został połączony z dobudowaną samowolnie częścią w taki sposób, że jej rozbiórka naruszałaby bezpieczeństwo istnienia dotychczasowego obiektu budowlanego, to wydanie nakazu rozbiórki winno być poprzedzone sporządzeniem projektu tej rozbiórki, który podlegałby zatwierdzeniu w decyzji właściwego organu nadzoru budowlanego. Podstawą prawną takiego rozstrzygnięcia jest zastosowanie przepisu art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy Prawo budowlane.

Z uwagi na wskazane wyżej naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, 77 § 1 i 1007 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 lit.c ustawy w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) i w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.

Stosownie do wymagań określonych w art. 152 ustawy Sąd określił w wyroku, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku.

AR