Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 206/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 248, art. 235 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art. 124 par. 1, art. 125 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. F. Spółki z o.o. w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 119/14 w sprawie ze skargi S. F. Spółki z o.o. w W. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zgłoszenia wynalazku postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę S. F. Spółki z o.o. w W. na postanowienie Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zgłoszenia wynalazku oraz nakazała zwrócić skarżącej uiszczony wpis do skargi.

Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco:

Spółka S. F. w dniu 7 listopada 2012 r. złożyła w Urzędzie Patentowym podanie o udzielenie patentu na wynalazek pt. "[...]". Wskazany w zgłoszeniu jako współtwórca wynalazku A. W., pismem z dnia 10 lipca 2013 r. zgłosił swoje prawa do wynalazku jako jego twórca podnosząc, że nie był nigdy zatrudniony w zgłaszające spółce i nie pozostawał z nią w stosunku pracy. Podniósł również, że spółka S. F. nie nabyła prawa do uzyskania patentu na przedmiotowy wynalazek. Wystąpił w związku z tym o wpisanie go jako współuprawnionego do uzyskania patentu i wydania decyzji na jego rzecz. Skarżąca spółka S. F. w odpowiedzi przedstawiła okoliczności i dowody mające świadczyć o bezzasadności twierdzeń A. W..

W takim stanie sprawy Urząd Patentowy postanowieniem z dnia 12 września 2013 r. zawiesił postępowanie wzywając strony do wystąpienia, celem rozstrzygnięcia, w terminie 2 miesięcy do właściwego sądu ze stosownym pozwem o ustalenie prawa wskazując, że dowód takiego wystąpienia należy złożyć najpóźniej w wyznaczonym terminie. Postanowienie to doręczone został A. W. oraz skarżącej spółce.

W dniu 19 września 2013 r. do sprawy wpłynęło pismo PZ C. Spółki Akcyjnej w Ł. wraz ze sporządzoną na piśmie cesją na jej rzecz prawa do przedmiotowego wynalazku, dokonana przez Spółkę S. F.. W odpowiedzi Urząd Patentowy wskazał, że nie mógł dokonać wnioskowanej zmiany z uwagi na zaistniały spór pomiędzy współtwórcą wynalazku a zgłaszającą, dotyczący prawa do uzyskania patentu.

W dniu 15 października 2013 r. pełnomocnik reprezentujący zarówno spółkę S. F. jak i spółkę PZ C., złożył do organu dwa wnioski tychże podmiotów o tożsamej treści o ponowne rozpatrzenie sprawy. W motywach tych pism wskazano na wątpliwości co do statusu zgłaszającej S. F. jako strony postępowania w sytuacji przeniesienia uprawnienia do przedmiotowego prawa na PZ C. S.A. Spółka S. F. kwestionowała prawidłowość zawieszenia postępowania w związku z czym podniosła, że A. W. nie przedstawił żadnych faktów ani dokumentów, które uprawdopodobniłyby jego twierdzenia, a jego rzeczywiste obowiązki w relacji ze spółką polegały na prowadzeniu badań, które mogły doprowadzić do uzyskania wynalazków. W ocenie spółki nie można było akceptować ani poglądu współtwórcy, że prawo do zgłoszenia nie należało do zamawiającego, ani stanowiska, że A. W. miałby prawo żądania dopisania go, jako współuprawnionego, już po udzieleniu patentu, zakładając hipotetyczne uznanie przez sąd, że przysługuje mu udział w patencie.

Zaskarżonym postanowienia z dnia 15 listopada 2013 r. Urząd Patentowy RP utrzymał w mocy swoje poprzednie postanowienie z dnia 12 września 2013 r. o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie zgłoszenia wynalazku. W uzasadnieniu organ wskazał, że pomiędzy stronami zaistniał spór co do zakresu działalności twórczej współtwórcy i łączącego strony rodzaju oraz zakresu stosunku pracy. Do rozstrzygnięcia takiego sporu zgodnie z art. 17 pkt 2 k.p.c. właściwy jest sąd powszechny. Sporna kwestia stanowi zagadnienie prejudycjalne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wobec czego zdaniem organu, bez rozstrzygnięcia sporu nie można stwierdzić, czy w świetle powołanego przez zgłaszającego przepisu art. 11 ust. 3 p.w.p. uzyskał on pełnię praw do patentu. W ocenie organu nie był on władny do rozstrzygania kwestii spornych dotyczących prawa do patentu, zakresu działalności twórczej współtwórcy A. W. i łączącego zgłaszającego i współtwórców rodzaju i zakresu stosunku pracy. Istnienie zaś istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu administracyjnym sporu uzasadniało zawieszenie postępowania i zobowiązanie zgłaszającej oraz A. W. do wystąpienia z pozwem o ustalenie prawa.

Sąd I instancji odrzucając skargę na to postanowienie uznał w pierwszej kolejności, że objęte skargą spółki S. F. postanowienie organu dotyczyło rozpoznania wniosku spółki PZ C. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jej wniosek z dnia 15 października 2013 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy nie został w ocenie Sądu rozpatrzony, wobec czego wniesienie skargi było przedwczesne.

Sąd nie zgodził się z argumentacją zarówno strony skarżącej jak i organu, że jej wniosek został rozpatrzony lecz nie została ona umieszczona w treści postanowienia co miało wynikać z oczywistej omyłki organu. Wskazał, że brak adresata postanowienia, w sytuacji gdy składał on wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, świadczył o tym, iż organ takiego wniosku nie rozpatrzył. Zauważył również, że organ mógł i powinien rozpatrzyć oba wnioski w jednym postanowieniu. Skoro tego nie uczynił, a fakt ten potwierdzony został postanowieniem z dnia 15 listopada 2013 r. to postanowienie weszło do obrotu prawnego względem strony do której zostało skierowane - PZ C. Spółki Akcyjnej. Nie można było natomiast uznać, że weszło ono do obrotu względem spółki S. F. Spółka tylko dlatego, że wspólny pełnomocnik (obu Spółek) je otrzymał pomimo, że jego adresatem był inny podmiot.

Sąd I instancji stwierdził, że w sytuacji gdy sprawa dotyczy zawieszonego postępowania z powodu sporu o własność prawa i gdy zgłasza się kolejny uprawniony powołując się na umowę cesji to tymczasowo, do czasu rozpoznania sprawy własności przez sąd cywilny, w postępowaniu administracyjnym w zakresie zgłoszenia patentu za uprawnionych do zgłoszenia uważa się kilka podmiotów. W sprawie jednym z nich jest spółka PZ C., która złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy powołując się na prawa wynikające z umowy cesji i to ta spółka otrzymała rozstrzygnięcie organu będące postanowieniem odwoławczym wydanym na jej rzecz. W takim stanie sprawy, w ocenie Sądu I instancji, skarżąca spółka S. F. powinna była poczekać na rozpoznanie jej wniosku, a niewyczerpanie toku instancji oznaczało, że złożona przez nią skarga była przedwczesna – nie spełniała warunku określonego w art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.).

W podstawie prawnej postanowienia Sąd I instancji podał art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

S. F. Spółka z o.o. w W. skargą kasacyjna zaskarżyła w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 oraz art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. a także art. 235 ust. 2 i art. 248 ustawy Prawo własności przemysłowej oraz art. 123 § 1 i 2, art. 124 § 1, a także art. 125 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 252 p.w.p. poprzez błędne przyjęcie, że złożony przez skarżącą środek zaskarżenia, tj. wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy wniesiony wobec postanowienia Urzędu Patentowego RP z dnia 12 września 2013 r. nie został rozpoznany przez organ, a zatem skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, które służyły jej w postępowaniu przez organem właściwym w sprawie, a w konsekwencji przez odrzucenie skargi jako przedwczesnej, podczas gdy skarżąca była uprawniona do wniesienia skargi na postanowienie Urzędu Patentowego z dnia 15 listopada 2013 r., bowiem postanowienie to weszło do obrotu prawnego, a nadto, jako zgłaszającemu, tj. stronie postępowania przez Urzędem Patentowym, przysługiwało jej uprawnienie do wniesienia skargi na wskazane postanowienie Urzędu Patentowego, niezależnie od jego wadliwego doręczenia;

2. art. 3 § 1 i § 2 pkt 2, art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 125 § 1 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 252 p.w.p. poprzez odrzucenie skargi w sytuacji, w której brak doręczenia zaskarżonego postanowienia Urzędu Patentowego z dnia 15 listopada 2013 r. skarżącej, przyjęty przez Sąd I instancji jako podstawa do odrzucenia skargi, powinien był zostać uznany za przesłankę wznowienia postępowania w postaci niezawinionego braku udziału strony w postępowaniu, co powinno było skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia, względnie naruszenie art. 3 § 1 i § 2 pkt 2, art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 124 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. poprzez odrzucenie skargi w sytuacji, w której brak wskazania skarżącej jako strony postępowania w treści zaskarżonego postanowienia Urzędu Patentowego z dnia 15 listopada 2013 r., przyjęty przez Sąd I instancji jako podstawa do odrzucenia skargi, powinien był zostać uznany za przesłankę stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia w postaci wydania go z rażącym naruszeniem prawa co powinno było skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji.

Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz o zasadzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, ponieważ ma usprawiedliwione podstawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.

Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.

Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419).

Skarga kasacyjna w analizowanej sprawie oparta została wyłącznie na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenia, w ocenie autora skargi kasacyjnej, mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty wyartykułowane w punkcie 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej za zasadne. Przypomnieć należy, iż w analizowanej sprawie w toku postępowania przed Urzędem Patentowym RP skarżąca Spółka (S. F. sp. z o.o.) wniosła środek zaskarżenia (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) w stosunku do postanowienia organu patentowego z dnia 12 września 2013 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w stosunku do tego samego postanowienia organu patentowego wniosła również Spółka PZ C. SA, która nabyła od skarżącej w styczniu 2013 r. 50% udziałów i we wrześniu 2013 r. pozostałe 50% w prawie do uzyskania patentu na wynalazek, zgłoszony pierwotnie przez skarżącą. Pismem z dnia 3 października 2013 r. UP RP odmówił dokonania przeniesienia 50% udziałów w prawie do uzyskania patentu na wynalazek dokonanego we wrześniu 2013 r. W konsekwencji obu środków zaskarżenia organ patentowy wydał postanowienie z dnia 15 listopada 2013 r., w którym to postanowieniu jako strona została błędnie wskazana tylko Spółka C., co przyznał także Urząd Patentowy RP, oświadczając w odpowiedzi na skargę do Sądu I instancji, iż niewskazanie skarżącej jako strony w treści tego postanowienia oraz niedoręczenie go stronie skarżącej, nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania. Sąd I instancji w zaskarżonym tu postanowieniu stwierdził, ze brak wskazania w treści zaskarżonego postanowienia skarżącej jako strony postępowania oraz niedoręczenie jej tego postanowienia uzasadnia wniosek, iż postanowienie to zostało wydane jedynie w odniesieniu do środka zaskarżenia wniesionego przez Spółkę C.. Środek zaskarżenia wniesiony przez skarżąca, zdaniem Sądu I instancji, pozostał nierozpoznany, a to w konsekwencji rodzi konieczność odrzucenia skargi z powodu niewyczerpania przed jej wniesieniem środków zaskarżenia służących skarżącej przed organem patentowym, właściwym w tej sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Podkreślić należy, iż w uzasadnieniu zaskarżonego tu postanowienia Sąd I instancji stwierdził, iż UP RP mógł i powinien rozpatrzyć oba wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy w jednym postanowieniu. Sąd I instancji stanął jednak na stanowisku, iż skoro jedynie Spółka C. została wskazana w treści tego postanowienia jako strona, to postanowienie to weszło do obrotu prawnego jedynie względem Spółki C., a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony przez skarżąca nie został jeszcze rozpoznany przez Urząd Patentowy.

Naczelny Sąd Administracyjny wyżej wskazanego poglądu Sądu I instancji zaprezentowanego w zaskarżonym tu postanowieniu, nie podzielił. Art. 248 p.w.p. daje stronie postępowania przed Urzędem Patentowym RP prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzje i postanowienia tego organu patentowego. Stosownie do treści art. 235 ust. 2 p.w.p. stroną postępowania przed UP RP jest zgłaszający. W konsekwencji skarżącej przysługiwało prawo wniesienia skargi na każdą decyzję i każde postanowienie organu patentowego, które w ramach tego postępowania weszło do obrotu prawnego. Wedle poglądów doktryny i judykatury w postępowaniu administracyjnym może wystąpić tożsamość przedmiotu postępowania prowadzonego z udziałem wielu stron lub wielość spraw administracyjnych formalnie połączonych w celu prowadzenia w jednym postępowaniu. Wystąpienie pierwszej z tych sytuacji powoduje, że obowiązki stron takiego postępowania należy ustalić w jednym orzeczeniu, każde bowiem rozstrzygnięcie organu administracji wpływa na sytuację prawną tych stron, a wniesienie odwołania przez jedną ze stron czyni decyzje organu I instancji rozstrzygnięciem nieostatecznym, również dla pozostałych stron (tzw. współuczestnictwo materialne) (por.: Wierzbowski M., Wiktorowska A.,: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2014 i powołane tam orzecznictwo). W analizowanej sprawie w sytuacji gdy doszło do wielości stron postępowania przed UP RP, organ ten wydał postanowienie z dnia 12 września 2013 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania i doręczył je stronom, tj. skarżącej i Spółce C.. Następnie na skutek środków zaskarżenia wniesionych przez obie strony, organ patentowy winien był wydać jedno postanowienie i doręczyć je wszystkim stronom. UP RP nie był w tej sprawie uprawniony do odrębnego rozpoznania środków zaskarżenia wniesionych przez skarżącą i Spółkę C.. Rację ma skarżąca, iż nieuprawniony jest zatem pogląd Sądu I instancji, iż Urząd Patentowy w tej sprawie rozpoznał jedynie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesiony przez Spółkę C.. Fakt, iż Urząd Patentowy dokonał wadliwego oznaczenia stron postępowania w treści postanowienia z dnia 15 listopada 2013 r. oraz naruszył art. 125 § 1 k.p.a., nakazujący doręczenie postanowienia wszystkim stronom postępowania, nie daje podstaw do uznania, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony przez skarżąca nie został rozpatrzony przez organ patentowy. W konsekwencji fakt, iż zaskarżone postanowienie z dnia 15 listopada 2013 r. nie zostało doręczone skarżącej, nie czyni wniesionej przez nią skargi niedopuszczalną. Naczelny Sąd Administracyjny uważa, ze postanowienie to weszło do obrotu prawnego (jako postanowienie ostateczne), z uwagi na fakt jego doręczenia przynajmniej jednej ze stron. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyartykułowano pogląd, który podziela Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie, że skarżący, który nie brał udziału w postępowaniu i któremu nie doręczono decyzji, może skorzystać z uprawnienia złożenia skargi przed upływem 30 dni od daty doręczenia decyzji innej stronie postępowania administracyjnego. "Nie można natomiast w takiej sytuacji zgodzić się z teza, iż w stosunku do osoby, której nie doręczono decyzji termin do złożenia skargi w ogóle nie rozpoczął biegu." (por.: wyrok NSA z dnia 4.09.2001 r., sygn. akt II SA/Kr 585/01, nie publ.). Takie stanowisko byłoby bowiem sprzeczne z wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. zasadą trwałości decyzji administracyjnych. Zgodnie z art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Chodzi o doręczenie decyzji adresatom. Decyzja ostateczna wchodzi do obrotu prawnego wywołując skutki prawne wobec jej adresatów, jak również wobec innych uczestników obrotu prawnego. (por.: Martysz Cz. [w:] Łaszczyca G., Martysz Cz., Matan A.: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. T. I. Kraków, Zakamycze 2005, s. 188). To wywołanie skutków prawnych polega także na zastosowaniu specjalnej regulacji dla sytuacji polegającej na pozbawieniu strony udziału w postępowaniu. Przez pozbawienie strony udziału w postępowaniu należy rozumieć także przypadki, gdy stronie nie doręczono decyzji lub postanowienia. Dotyczy to m.in. spraw, w których występuje wielość stron, gdy jednej ze stron nie doręczono decyzji. (por. Adamiak B.; [w:] Adamiak B., Borkowski J.: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2000, s. 579; por. też postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 2265/13). W wyroku z dnia 20 lutego 2014 r. (sygn. akt II OSK 2259/12) NSA stwierdził, iż wchodzi do obrotu i wywołuje skutki prawne również decyzja doręczona wadliwie, np. z naruszeniem przepisów o doręczeniach, z pominięciem niektórych stron, bądź ich pełnomocników, jak również decyzja doręczona jedynie "do wiadomości". (podobnie w wyroku NSA z dnia 9 marca 2011 r., sygn. akt Ii OSK 2510/10; wyroku NSA z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1417/09; wyroku NSA z dnia 5 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 453/08).

Rację ma skarżąca kasacyjnie, iż w niniejszej sprawie Sąd I instancji winien był stwierdzić nieważność zaskarżonego postanowienia, względnie je uchylić, natomiast nie był uprawniony do odrzucenia skargi wniesionej przez skarżąca, tym bardziej, że naruszenie przez Urząd Patentowy RP przepisów postępowania w zakresie oznaczenia stron (art. 124 § 1 k.p.a.) oraz doręczenia zaskarżonego postanowienia (art. 125 § 1 k.p.a.), miało, charakter oczywisty.

W konsekwencji za zasadne uznał Naczelny Sąd Administracyjny zarzuty naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania wskazanych w petitum skargi kasacyjnej, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ spowodowało niezasadne odrzucenie skargi na podstawie art.58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.