Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1151/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2008-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6189 Inne o symbolu podstawowym 618
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 § 1 i 3
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant sekr. sąd. Paweł Kozik po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 27 lutego 2008 r. sprawy ze skargi K. D., I. P., K. W., R. D., A. J., Z. P.; na postanowienie Wojewody z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...] Prezydent Miasta w oparciu o art. 124 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) orzekł o:

I. ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonych w R. w dzielnicy D. – Z. poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie sieci gazociągów przesyłowych na niżej wymienionych nieruchomościach, oznaczonych jako działki nr ewid:

1) nr 1 i nr 2/2 obr. 117 (odpowiadające obecnie działkom ewid. nr nr 157 i 158 obr. 210 R.—B.), stanowiące własność R. D. i będące w użytkowaniu K. D.,

2) nr nr 2/1, 2/8, 2/9 obr. 117 (odpowiadające obecnie działkom ewid. nr nr 159, 160 i 166 obr. 210 R. – B.), stanowiące własność K. D.,

3) nr 5 obr. 117 (odpowiadająca obecnie działce ewid. nr 156 obr. 210 R. – B.), stanowiąca własność i I. P.,

4) nr 15/1 obr. 117 (odpowiadająca obecnie działce ewid. nr 261 obr. 210 R. – B.), stanowiąca własność K. W.,

5) nr 6 obr. 121 (odpowiadająca obecnie działce ewid. nr 575 obr. 210 R. – B.,), stanowiąca własność A. J.,

6) nr 9 i nr 10 obr 121 (odpowiadające obecnie działkom ewid. nr nr 542 i 543 obr. 210 R. – B.), stanowiące własność H. S.,

7) nr 26/2 obr. 122 (odpowiadająca działce nr 818 obr. 210 R. – B.), stanowiąca własność Z. S.

II. o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania w odniesieniu do nieruchomości oznaczonej jako działka nr 646/2 obr. 205 R. –Z. (odpowiadająca działce nr 2765 obr. 209 R. – Z.), stanowiącej własność Pana A. B.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r., Nr [...] Prezydent Miasta, po rozpoznaniu wniosku Polskiego Górnictwa [...]., w oparciu o art. 113 § 1 i § 2 k.p.a. sprostował oczywistą omyłkę poprzez dopisanie w pkt I sentencji wyżej wymienionej decyzji po wyrazie "zezwolenie" wyrazu "wnioskodawcy".

Motywując wydane postanowienie organ wskazał, że dokonane sprostowanie nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w niej zawarte i znajduje uzasadnienie w aktach sprawy. Powołał się przy tym na wyrok NSA z dnia 10.02.1994 r. SA/Kr 723/93, ONSA 1995/2/95, w którym za oczywistą omyłkę Sąd uznał również opuszczenie jakiegoś wyrazu.

Zażalenia na to postanowienie złożyli K. D., R. D., K. W., A. J., H. S., podnosząc naruszenia prawa materialnego, w szczególności 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Składający zażalenie wywodzą, że w decyzji organ I instancji celowo pominął wnioskodawcę jako uprawnionego do zezwolenia na wejście na nieruchomości, bowiem tenże jako zakład górniczy nie mógł być wymieniony jako uprawniony. Decyzja organu I instancji dotyczy bowiem w istocie obiektów górniczych i rurociągów kopalnianych, a regulacja dotycząca ewentualnego ograniczenia prawa własności nieruchomości niezbędnej do wykonywania działalności górniczej zawarta jest w art. 88 ustawy Prawo geologiczne i górnicze.

Ponadto, jak twierdzą żalący się, poprzez sprostowanie omyłki, a de facto poszerzenie rozstrzygnięcia, organ nadał dodatkowo uprawnienia wnioskodawcom do budowy kopalni na ich gruntach. Kwestionując dopuszczalność tego rodzaju sprostowania składający zażalenie powołali się na wyroki NSA z 7.07.1988 r., IV SA 244/88, z 19.11.1991 r., SA/Wr 1084/91, ONSA 1991/3-4/93, z 10.02.1994 r. SA/Kr 723/93, ONSA 1995/2/65.

Zażalenia złożyli także I. P. oraz Z. P., podnosząc dodatkowo fakt braku poinformowania o wydanym postanowieniu wszystkich stron postępowania.

Postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] Wojewoda, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji i umorzył postępowanie zażaleniowe z wniosku Z. P.

W ocenie organu z zestawienia zebranego w sprawie materiału dowodowego z treścią decyzji jednoznacznie wynika, iż organ I instancji omyłkowo opuścił wyraz " wnioskodawcy", bowiem postępowanie, którego dotyczyła przedmiotowa decyzja zostało wszczęte na wniosek Polskiego Górnictwa [...]. i prowadzone było na jego rzecz.

Przedmiotem zaskarżonego postanowienia jest sprawa sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej polegającej na opuszczeniu w ust.1 sentencji decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2006r. wyrazu " wnioskodawcy " .

Zażalenia nie zasługiwały natomiast na uwzględnienie, albowiem kwestie w nich podnoszone dotyczyły głównie sfery prawa materialnego i dlatego nie mogły być rozstrzygane w postanowieniu.

Postępowanie zażaleniowe z wniosku Pana Z. P. zostało umorzone z uwagi na fakt, iż nie jest on właścicielem żadnej z działek, której decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2006r. dotyczy, a więc nie posiada przymiotu strony w rozumieniu art.28 Kpa.

Postanowienie Wojewody zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie K. D., R. D., K. W., I. P., A. J. i Z. P., wnosząc o jego uchylenie i uchylenie utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji.

Skarżący zarzucają brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, bez zgromadzenia wszystkich i niezbędnych dokumentów do rozstrzygnięcia. Wskazują na naruszenie art. 6-11, art. 77, art. 80, art. 86 i art. 107 k.p.a., nie precyzując na czym naruszenia te miałyby polegać. Skarżący uważają, że dla oceny czy omyłka, o której mowa w art. 113 k.p.a. ma charakter oczywisty, mają zastosowanie zasady przyjęte przy prostowaniu omyłek w orzeczeniach sądowych na podstawie art. 350 k.p.c.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że zarzuty podniesione w skardze są ogólnikowe i nieprecyzyjne, z pewnością nie dotyczą jednak kwestii związanych z zaskarżonym postanowieniem. Argumentacja dotycząca analogicznego stosowania art. 350 k.p.c. jest nietrafna, albowiem w k.p.a. brak jest delegacji do stosowania tego przepisu, a kwestie prostowania oczywistych omyłek reguluje bezpośrednio art. 113 § 1 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy zaskarżony akt narusza prawo w sposób określony w ostatnio cytowanej ustawie. W przypadku zaskarżenia decyzji lub postanowienia Sąd zobowiązany jest zgodnie z art. 145 P.p.s.a. do ich uchylenia - jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy – lub do stwierdzenia nieważności takiej decyzji lub postanowienia, jeśli zachodzą przesłanki przewidziane w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W rozpatrywanej sprawie Sąd tego rodzaju wad i uchybień nie stwierdził, co przesądziło o oddaleniu skargi.

Kwestią sporną w tejże sprawie jest możliwość sprostowania omyłki, polegającej na dopisaniu w sentencji decyzji wyrazu określającego podmiot, któremu udziela się zezwolenia na założenie i przeprowadzenie sieci gazociągów przesyłowych na określonych w tej decyzji nieruchomościach.

Problematykę sprostowania omyłek w decyzjach organu administracji publicznej reguluje art. 113 § 1 i 3 k.p.a. Nawiązując do zarzutów skargi należy przy tym zaznaczyć, że jest to regulacja wyczerpująca i samodzielna, a brak stosownego odesłania do przepisów innych ustaw , w tym Kodeksu postępowania cywilnego- uniemożliwia ich zastosowanie.

Przedmiotem sprostowania w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a. mogą być wyłącznie "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, natomiast za błąd pisarski uważa się widoczne, niezamierzone niewłaściwe użycie wyrazu, mylną pisownię, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu (por. wyroki NSA z dnia 10.02.1994 r., SA/Kr 723/93, ONSA 1995/2/65, z dnia 23.04.2001 r., II SA863/00, System orzecznictwa LEX Nr 75522).

Istotną cechą błędu stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami.

W orzecznictwie i doktrynie powszechnie przyjęty jest pogląd, że sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia. Podkreśla się przy tym, że nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego (np. wyrok NSA z dnia 4.05.1988 r., III SA 1466/87, OSP 1990/11/398).

Podzielając ten pogląd stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie do takiej merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia nie doszło.

Z uzasadnienia podlegającej sprostowaniu decyzji wynika w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że wniosek o wydanie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie gazociągów złożyło Polskie Górnictwo [...]., nazywane także w uzasadnieniu "wnioskodawcą" lub "inwestorem", i że pozwolenie wydane zostało na jego rzecz.

Zaskarżonym postanowieniem nie dokonano zatem żadnej zmiany co do istoty rozstrzygnięcia, jak usiłują wykazać skarżący. Istota rozstrzygnięcia pozostałaby bowiem taka sama nawet gdyby oczywistej omyłki nie sprostowano. Dopisanie opuszczonego wyrazu "wnioskodawcy" nie zmienia treści decyzji i nie wykracza tym samym poza granice określone w art. 113 § 1 k.p.a.

Postępowanie w przedmiocie sprostowania omyłki jest postępowaniem incydentalnym, uzależnionym od postępowania głównego, w trakcie którego ustalone zostały strony postępowania. Stronami w postępowaniu o sprostowanie omyłki są zatem te wszystkie podmioty, które brały udział w postępowaniu zakończonym decyzją, będącą przedmiotem sprostowania. Z. P. nie brał udziału w postępowaniu toczącym się przed Prezydentem Miasta i nie otrzymał decyzji tegoż organu z dnia [...] lutego 2006 r. Właściwie zatem nie został uznany za stronę postępowania w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w tej decyzji.

Mając na względzie, iż do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań (art. 144 k.p.a.) i kierując się uchwałą 7 sędziów NSA z dnia 5.07.1999 r., OPS 16/98, ONSA 1999/4/119, zgodnie z którą stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., Sad uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 zaskarżonego postanowienia, dotyczące umorzenia postępowania zażaleniowego z zażalenia Z. P.

W prowadzonym przez organy postępowaniu Sad nie dopatrzył się też naruszenia przepisów k.p.a. wskazywanych w skardze i bliżej nie sprecyzowanych.

Z wszystkich tych względów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i w oparciu o art. 151 P.p.s.a. oddalił ją.