Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1002/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 21 ust 1 pkt 127 lit b
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 145 par 1 pkt 5, art. 151 par 1 pkt 2, 147
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Protokolant Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 listopada 2011 r. sprawy ze skargi W. N. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji w sprawie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Starosta Ś. decyzją z dnia [...]r., Nr : [...], uznał W. N. za osobę bezrobotną z dniem [...]r. i odmówił W. N. przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Postanowieniem z dnia [...] r., [...], Starosta Ś., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 w związku z art. 147 i art. 149 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, z urzędu wznowił postępowanie w sprawie uznania W. N. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...]r., ponieważ wyszły na jaw okoliczności nie znane organowi w dniu wydawania powyższej decyzji.

Następnie Starosta Ś. decyzją z dnia [...]r., Nr [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz.U. 2008r., Nr 69, poz. 415 ze zm.) :

1) uchylił swoją decyzję z dnia [...]r., Nr [...] o uznaniu W. N. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] r.;

2) orzekł o odmowie uznania W. N. za osobę bezrobotną od dnia [...] r.

Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że W. N. nie może być uznana za osobę bezrobotną, ponieważ nie spełnia wymogu określonego w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepis ten stanowi, że bezrobotnym jest osoba, która nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków zgromadzonych na rachunkach bankowych. Organ wyjaśnił jednocześnie, że ilekroć w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest mowa o przychodach – oznacza to przychody z innego tytułu niż zatrudnienie, inna prawa zarobkowa, działalność gospodarcza, zasiłek lub inne świadczenie wypłacane z Funduszu Pracy, podlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Starosta Ś. ustalił, że W. N. otrzymuje na swoją rzecz mocą wyroku Sądu Okręgowego w K. alimenty w kwocie [...] złotych.

Kwota ta przekracza połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, które od dnia [...] r. wynosi [...] złotych.

Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolne od podatku są alimenty na rzecz dzieci, które nie ukończyły 25 roku życia oraz dzieci bez względu na wiek, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymują zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną, oraz alimenty na rzecz innych osób niż wymienione wyżej, a otrzymane na podstawie wyroku sądu lub ugody sądowej, do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie 700 zł.

Mając powyższe na względzie organu I instancji orzekł jak w sentencji decyzji.

W. N. w odwołaniu od decyzji organu I instancji podniosła, że z uwagi na przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i art. 21 ust. 1 pkt 127 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, w jej sprawie dochody podlegające opodatkowaniu wynoszą 200 zł i kwota ta nie przekracza połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę, zatem spełnia przesłanki do uznania za osobę bezrobotną.

Wojewoda decyzją z dnia [...]r., [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz.U. z 2008r., Nr 69, poz. 415 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. N. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy ustalił, jak wynika to z uzasadnienia decyzji, że W. N. zarejestrowała się w PUP w Ś. w dniu [...]r. Do rejestracji przedłożyła między innymi świadectwo pracy z L. Spółka z o.o. z dnia [..]r., z którego wynika, że była zatrudniona od [...]r. w wymiarze czasu pracy wynoszącym [...] godzin miesięcznie, od [...]r. na pełen etat oraz od [...]r. w wymiarze [...] godzin miesięcznie. Stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron. Starosta Ś. decyzją z dnia [...]r. orzekł o uznaniu W. N. za osobę bezrobotną a odmówił przyznania prawa do zasiłku z uwagi na rozwiązanie w okresie sześciu miesięcy przed rejestracją stosunku pracy na mocy porozumienia stron.

Następnie Starosta Ś. pismem z dnia [...]r. wezwał W. N. do przedłożenia zaświadczenia o przychodach. W dniu [...]r. skarżąca przedłożyła wyrok Sądu Okręgowego w K., z którego wynika, iż na jej rzecz została przyznana tytułem alimentów kwota [...] złotych.

Starosta Ś. postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] r., a następnie decyzją z dnia [...] r. uchylił własną decyzję z dnia [...] r. i orzekł o odmowie uznania strony za osobę bezrobotną.

W dalszej części uzasadnienia Wojewoda podniósł, że stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, za bezrobotnego może być uznana osoba, która nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, przy czym zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 24 ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o przychodach, oznacza to przychody z innego tytułu niż zatrudnienie, inna praca zarobkowa, działalność gospodarcza, zasiłek lub inne świadczenie wypłacane z Funduszu Pracy, podlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Natomiast przychody podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych to także właśnie alimenty, z wyjątkiem alimentów na rzecz innych osób do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie 700 zł (art. 21 ust. 1 pkt 127 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Wojewoda podkreślił, że wyraźne brzmienie ustawy, zawarte w określeniu "przychody podlegające opodatkowaniu", nie pozostawia wątpliwości, że chodzi o wyróżnienie przychodów ze względu na charakter opodatkowania, a nie ze względu na wynik opodatkowania, jak wywodzi strona w odwołaniu. Przychód jaki uzyskuje strona to kwota [...] złotych miesięcznie, a nie jak twierdzi [...] złotych miesięcznie, i przychód ten przekracza połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Z tych względów Wojewoda nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania.

W. N. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła o uznanie za osobę bezrobotną i przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżąca podniosła, że z chwilą odmowy uznania za osobę bezrobotną, została pozbawiona prawa do ubezpieczenia zdrowotnego oraz prawa do poszukiwania pracy przez urząd pracy, a także korzystania z programu [...]. W ocenie skarżącej z przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że Jej dochody podlegające opodatkowaniu wynoszą [...] zł., i kwota ta nie przekracza połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Wojewoda odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Z uwagi na wniosek skarżącej zawarty w skardze " o ponowne uznanie za osobę bezrobotną i przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie sprawy, lecz kontroluje ostateczną decyzję administracyjną wydaną przez właściwy organ. Z tego wynika dalej, że sąd administracyjny nie posiada kompetencji do przyznania bądź przywracania statusu bezrobotnego oraz prawa do związanych z nim świadczeń, o co wnosiła skarżąca. Sąd administracyjny nie dokonuje również kontroli decyzji według kryterium celowości i słuszności podjętego rozstrzygnięcia oraz z punktu widzenia życiowych potrzeb strony, lecz ocenia, czy wydana w sprawie decyzja narusza przepisy prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Dokonana w tym zakresie kontrola zaskarżonej decyzji doprowadziła Sąd do uznania, że w rozpoznawanej sprawie organy nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Wojewody z dnia [...]r. utrzymująca decyzję Starosty Ś. z dnia [...]r., wydaną po wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Ś. z dnia [...]r. przyznającą skarżącej status osoby bezrobotnej.

Wyjaśnić trzeba, że każda decyzja administracyjna wydana w sprawie z zakresu administracji publicznej przez uprawniony do tego organ administracji, działający w granicach prawa, korzysta z domniemania prawidłowości. Jeżeli decyzja taka jest jednocześnie decyzją ostateczną, korzysta ponadto z ochrony wynikającej z art. 16 kodeksu postępowania administracyjnego tj. zasady trwałości decyzji administracyjnej.

Zgodnie z zasadą trwałości decyzji ostatecznej, uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych.

Zastosowanie każdego z przewidzianych kodeksem lub ustawą szczególnych trybów nadzwyczajnych prowadzących do wzruszenia decyzji ostatecznej, jako wyjątku od zasady trwałości decyzji ostatecznej możliwe jest wyłącznie w przypadkach ściśle przewidzianych przepisami regulującymi te tryby.

Jednym z trybów nadzwyczajnych prowadzącego do wzruszenia decyzji ostatecznej jest tryb wznowienia postępowania administracyjnego.

Wskazać należy, że postępowanie o wznowienie postępowania jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego przebieg jest uregulowany w przepisach rozdziału 12 kodeksu postępowania administracyjnego. Stwarza on prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością przewidzianą w art. 145 § 1 kpa.

Zgodnie z art. 147 kpa postępowanie o wznowienie wszczyna się z urzędu lub na wniosek stron.

Postępowanie o wznowienie składa się z dwóch etapów :

w pierwszym etapie, gdy organ wszczyna postępowanie z urzędu wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, w którym wskazuje podstawę wznowienia postępowania.

W drugim etapie, po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania bada zasadność wskazanych przyczyn wznowienia i w zależności od ustaleń wydaje rozstrzygnięcie przewidziane w art. 151 kpa.

Analiza przedstawionych sądowi akt administracyjnych uzasadnia stwierdzenie, że tryb wznowienia postępowania został zastosowany prawidłowo.

Po wydaniu bowiem decyzji o przyznaniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej, skarżąca przedłożyła odpis wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia [...]r., z którego wynikało, że posiada zasądzone na swoją rzecz alimenty w kwocie [...] złotych.

W tej sytuacji, organ I instancji prawidłowo wznowił postępowanie, wskazując jako podstawę wznowienia przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, a następnie, po stwierdzeniu, że przesłanka ta faktycznie wystąpiła, wydał decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa.

Z prawidłowych ustaleń, poczynionych po wznowieniu postępowania wynika, że skarżąca rejestrując się w urzędzie pracy w dniu [...]r., otrzymywała alimenty w kwocie [...] zł, a zatem uzyskiwała przychód z innego tytułu niż zatrudnienie, innej pracy zarobkowej, działalności gospodarczej, zasiłku lub innego świadczenia wypłaconego z Funduszu Pracy, i to w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Przychód ten, stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 127 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2010r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) podlega opodatkowaniu.

W tych okolicznościach faktycznych, organy trafnie uznały, że skarżąca nie mogła być uznana za osobę bezrobotną.

Wbrew twierdzeniom skarżącej, przychód skarżącej wynosi [...] złotych miesięcznie, a nie [...] zł. Skarżąca bowiem niezasadnie wynik opodatkowania utożsamia z kwotą przychodu podlegającego opodatkowaniu.

Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza i dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skargę oddalił.