Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 320/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 53 ust. 4, art. 61 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 6
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 135 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 23 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2014 roku sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji uchyla zaskarżoną decyzję. a.bł.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego.

Jak wynika z akt sprawy wnioskiem z dnia 16 września 2014 r. E. M. zwróciła się do Wójta Gminy B. o ustalenie warunków zabudowy dla zadania inwestycyjnego, polegającego na rozbudowie budynku mieszkalnego w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej na działce o numerze ewidencyjnym 578/3 (obręb [...]) położonej w gminie B.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy B., działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 267), odmówił wydania warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu wskazał, że w toku przygotowywania projektu decyzji przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, jednakże wyniki wykonanej analizy dla przedmiotowej działki wykazały niespełnienie koniecznych warunków wydania decyzji o warunkach zabudowy, wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zgodności z przepisami odrębnymi). Wnioskowana działka nr ewid. 578/3 (obręb[...] ) położona w gminie B., znajduje się bowiem w obszarze ograniczonego użytkowania w podobszarze A dla lotniska wojskowego Ł. (uchwała Nr LI/1469/10 Sejmiku Województwa [...] z dnia 9 lutego 2010 r. w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego Ł., opublikowana w Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 29 marca 2010 r.). Zgodnie z przepisem odrębnym zawartym w tej uchwale tj. § 8 uchwały w podobszarze A wprowadzono następujące ograniczenia w zakresie przeznaczenia terenu: a) zakaz przeznaczania terenu pod zabudowę mieszkaniową jedno- i wielorodzinną, zagrodową i zamieszkania zbiorowego oraz mieszkaniowo-usługową, z zastrzeżeniem paragrafu 10, b) zakaz tworzenia terenów rekreacyjno-wypoczynkowych, c) zakaz tworzenia stref ochronnych "A" uzdrowisk, d) zakaz przeznaczania terenu pod budowę: szpitali, domów opieki społecznej, obiektów związanych ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży. Ponadto, zgodnie z § 9 uchwały w obszarze ograniczonego użytkowania w podobszarze A wprowadzono następujące ograniczenia w zakresie sposobu korzystania z terenu: a) zakaz budowy budynków jedno- i wielorodzinnych oraz zamieszkania zbiorowego, zagrodowego, mieszkaniowo-usługowego, szpitali, domów opieki społecznej, a także obiektów związanych ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, z zastrzeżeniem paragrafu 10, b) zakaz zmiany sposobu użytkowania obiektów budowlanych w całości lub części na budynki mieszkalne jedno- i wielorodzinne, zamieszkania zbiorowego, mieszkaniowo-usługowego oraz na zabudowę zagrodową i na szpitale, domy opieki społecznej oraz obiekty związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, z zastrzeżeniem paragrafu 10. Zgodnie z § 10 uchwały w podobszarze A dopuszcza się zmianę sposobu użytkowania budynków w całości lub w części na cele mieszkaniowe oraz budowę nowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych jako towarzyszących innym funkcjom, na warunkach określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu miejscowego, na warunkach określonych w decyzji o warunkach zabudowy. Organ wyjaśnił, że realizacji przedmiotowej inwestycji stoją zatem na przeszkodzie przepisy § 8, § 9 i § 10 uchwały Sejmiku Województwa [...] (w § 8 w podobszarze A, wprowadzono zakaz przeznaczania terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, z zastrzeżeniem § 10, w § 9 w podobszarze A, wprowadzono zakaz budowy budynków jednorodzinnych, również z zastrzeżeniem § 10). Organ dodał, że ze względu na położenie wnioskowanej działki w obszarze ograniczonego użytkowania w podobszarze A dla lotniska wojskowego Ł., przedmiotowa decyzja została uzgodniona m.in. z Wojewódzkim Sztabem Wojskowym w Ł. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] który wskazał, że odmowa wydania warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji jest uzasadniona w świetle postanowień uchwały nr LI/1469/10 Sejmiku Województwa [...] z dnia 9 lutego 2010 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji E. M. podniosła, że budynek który zamierza rozbudować o dwa pokoje, istnieje od dawna. Z uwagi na urodzenie się dzieci, jej rodzina nie mieści się w obecnym budynku i występuje konieczność rozbudowy domu. Wskazała, że nie widzi żadnego uzasadnienia dla wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Podkreśliła, że dom który pragnie rozbudować będzie niższy i mniejszy niż budynki sąsiadów np. na działkach nr 609/3, 293/1, 294/1, 320/1, 652/1 R/Vb. Nie widzi też żadnego zagrożenia dla lotniska w Ł. przez rozbudowę jej budynku.

Wspominaną na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 8 pkt 1 lit. a i § 9 pkt 1 lit. a uchwały Nr LI/1469/10 Sejmiku Województwa [...] z dnia 9 lutego 2010 r. w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego Ł., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że rozstrzygnięcie pierwszej instancji było zasadne, bowiem przeszkodą do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy zgodnie z wnioskiem skarżącej są przepisy uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia 9 lutego 2010 r. Podkreślił, że nawet spełnienie wszystkich przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest wystarczające do ustalenia warunków zabudowy w przypadku stwierdzenia niezgodności z przepisami odrębnymi. Wyjaśnił, że przez przepisy odrębne należy rozumieć wszelkie przepisy prawa, które regulują kwestie dotyczące: ochrony środowiska, ochrony przyrody, ochrony zabytków, ochrony gruntów rolnych i leśnych, dróg publicznych, gospodarki wodnej. Wymóg zgodności z przepisami odrębnymi dotyczy również zgodności z przepisami aktów prawa miejscowego, stanowionych przez organy samorządu terytorialnego. Podniósł także, że uchwała Sejmiku Województwa [... podjęta została na podstawie art. 135 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska i ustanowiła obszar ograniczonego użytkowania, obejmujący tereny położone wokół lotniska wojskowego Ł., ze względu na niemożność zapewnienia dla nich dotrzymania standardów jakości środowiska (pod względem oddziaływania akustycznego). W ocenie Kolegium zakazy ustanowione w § 8 i § 9 uchwały uniemożliwiają realizację planowanej przez skarżących inwestycji. Planowana przez skarżącą rozbudowa budynku mieszkalnego w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej jest wykluczona na terenie podobszaru A obszaru ograniczonego użytkowania lotniska wojskowego Ł. Zgodnie z powołanymi przepisami zabronione jest bowiem przeznaczanie terenu w podobszarze A pod zabudowę mieszkaniową jedno- i wielorodzinną, zagrodową i zamieszkania zbiorowego oraz mieszkaniowo-usługową, jak również zabroniona jest budowa budynków jedno- i wielorodzinnych oraz zamieszkania zbiorowego, zagrodowego, mieszkaniowo-usługowego, szpitali, domów opieki społecznej, a także obiektów związanych ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży. Ponadto, w rozpatrywanej sprawie nie ma zastosowania przewidziany w § 10 uchwały wyjątek od zakazów wynikających z § 8 i § 9. W przepisie tym dopuszczono bowiem zmianę sposobu użytkowania budynków w całości lub w części na cele mieszkaniowe oraz budowę nowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych, lecz wyłącznie jako towarzyszących innym funkcjom. Skoro uchwałodawca w § 10 nie przewidział dopuszczalności rozbudowy budynków mieszkalnych, formułowanie takiego upoważnienia w oparciu o rozszerzającą wykładnię uchwały, jest nieuprawnione. Okoliczności powołane w uzasadnieniu odwołania, iż dom który skarżąca zamierza rozbudować będzie niższy i mniejszy niż budynki posiadane przez sąsiadów oraz że planowana rozbudowa nie spowoduje żadnego zagrożenia dla lotniska w Ł., nie zmieniają natomiast oceny dopuszczalności wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Powołana uchwała ustanawia bowiem obszar ograniczonego użytkowania, obejmujący tereny położone wokół lotniska wojskowego Ł., ze względu na niemożność zapewnienia dla nich dotrzymania standardów jakości środowiska (pod względem oddziaływania akustycznego), a nie pod względem bezpieczeństwa lotniska. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z art. 136 ust. 1 i ust. 2 Prawa ochrony środowiska w razie ograniczenia sposobu korzystania ze środowiska w wyniku ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania właściwymi w sprawach spornych dotyczących wysokości odszkodowania lub wykupu nieruchomości są sądy powszechne, a obowiązany do wypłaty odszkodowania lub wykupu nieruchomości jest ten, którego działalność spowodowała wprowadzenie ograniczeń w związku z ustanowieniem obszaru ograniczonego użytkowania. Zgodnie zaś z art. 129 ust. 4 Prawa ochrony środowiska z roszczeniem odszkodowawczym można wystąpić w okresie 2 lat od dnia wejścia w życie rozporządzenia lub aktu prawa miejscowego powodującego ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła E. M. , wyjaśniając, że planowana inwestycja będzie stanowiła kontynuację pierwotnej funkcji nieruchomości tj. zabudowy jednorodzinnej. Ponadto, hałas związany z latającymi samolotami jej nie przeszkadza i nie będzie dochodzić żadnych roszczeń od bazy wojskowej w Ł. Oprócz przepisów szczególnych planowana inwestycja spełnia pozostałe warunki dla ustalenia warunków zabudowy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że na obszarze ograniczonego użytkowania przekroczone są normy hałasu dopuszczalne dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (dopuszczalne 40 dB dla pory nocy, podczas gdy zewnętrzna granica podobszaru A wyznaczona jest izolinią 50 dB dla pory nocy), przy czym brak roszczeń ze strony skarżącej w związku z przekroczonymi dopuszczalnymi poziomami hałasu związanymi z funkcjonowaniem lotniska, w sytuacji sprzeczności inwestycji z przepisami odrębnymi, nie może stanowić podstawy do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie bowiem z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w k.p.a. lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) .

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza normy prawa materialnego w stopniu skutkującym jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz aktów wykonawczych do tej ustawy tj. dwóch rozporządzeń Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.: pierwszego w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz drugiego - w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1588 i 1589). Postępowanie zaś winno być prowadzone zgodnie z ustawą z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267) powoływanej dalej jako k.p.a.

Zasadą jest, iż określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zaś w przypadku jego braku, jak w sprawie niniejszej, w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy).

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest zaś jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków, wymienionych w art. 61 ust. 1 punktach 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj.:

1. kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności zabudowy,

2. dostępu do drogi publicznej,

3. zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu,

4. braku wymogu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne,

5. zgodności decyzji z przepisami odrębnymi.

W rozpoznawanej sprawie, sporządzona analiza urbanistyczna, potwierdziła spełnienie przesłanek, określonych w pkt 1-4 art. 61 ust. 1, podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej przez skarżącą inwestycji była natomiast konstatacja organów o sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi – uchwałą nr LI/1469/10 Sejmiku Województwa [...] z dnia 9 lutego 2010r. w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego Ł. (Dz.Urz.Woj. [...] nr 88, poz.689). Uchwała wspomniana stanowi akt prawa miejscowego, zatem jak trafnie wywiedziono w motywach zaskarżonego orzeczenia, decyzja o warunkach zabudowy powinna pozostawać w zgodzie z jej zapisami. Rozważenia wymagała zatem kwestia analizy poszczególnych jej uregulowań, dla oceny dopuszczalności realizacji planowanego przez skarżącą przedsięwzięcia.

Działka o geodezyjnym numerze 578/3, położona w miejscowości B., zlokalizowana jest w obrębie podobszaru A, wyznaczonego w obszarze ograniczonego użytkowania, utworzonego powołaną wyżej uchwałą. W podobszarze tym wprowadzono zakaz przeznaczania terenu pod zabudowę mieszkaniową jedno – i wielorodzinną, zagrodową i zamieszkania zbiorowego oraz mieszkaniowo – usługową, z zastrzeżeniami, określonymi w § 10 (§ 8 pkt 1 lit a), natomiast w zakresie ograniczeń w ramach sposobu korzystania z terenu – zakaz budowy budynków jedno- i wielorodzinnych oraz zamieszkania zbiorowego, zagrodowego, mieszkaniowo – usługowego, szpitali, domów opieki społecznej a także obiektów związanych ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, z zastrzeżeniem § 10 (§ 9 pkt 1 lit.a). Przywołany § 10 uchwały dopuszcza natomiast zmianę sposobu użytkowania budynków w całości lub części na cele mieszkaniowe oraz budowę nowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych jako towarzyszącym innym funkcjom, na warunkach określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu miejscowego, na warunkach określonych w decyzji o warunkach zabudowy.

Oznacza to, że przepisy uchwały wprowadziły generalny zakaz lokowania w podobszarze A funkcji mieszkaniowej z uwagi na przekroczenie standardów środowiskowych, związanych z ochroną akustyczną. Dopuszczalne wyjątki, określone w §10 odnoszą się natomiast do zmiany sposobu użytkowania budynków w całości lub części na cele mieszkalne oraz budowy nowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych jako towarzyszących innym funkcjom.

W ocenie Sądu, tak sformułowane zakazy nie odnoszą się zatem do inwestycji projektowanej przez skarżącą. Zakaz budowy budynków jedno – i wielorodzinnych, określony w § 9 pkt 1 lit a, rozumiany jako ograniczenie w zakresie sposobu korzystania z terenu, odnosi się bowiem do nowych budynków nie zaś do istniejących obiektów o funkcji mieszkaniowej. W przypadku obiektów istniejących, sposób korzystania z terenu, związany z funkcją niepożądaną w obszarze ograniczonego użytkowania, jest już bowiem wprowadzony. Potwierdzeniem dla wspomnianej wykładni jest brzmienie § 10 uchwały, statuującego wyjątek od ustanowionego zakazu, który dotyczy wyłącznie budowy nowych budynków. Oznacza to, że również zakaz budowy z § 8 pkt 1 lit. a odczytywany być winien jako zakaz budowy nowych obiektów o funkcji mieszkaniowej. W ocenie Sądu, nie ma żadnego uzasadnienia dla posiłkowania się definicją legalną budowy, zawartą w art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.), stworzoną na potrzeby tej ustawy. Podstawę prawną dla wydania uchwały, ustanawiającej obszar ograniczonego użytkowania stanowi bowiem przepis art. 135 ust. 1, 2, 3 a i 3 b ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz.U. z 2008r., nr 25 poz.150 ze zm.)

Zgodnie zaś z art. 135 ust. 1 tejże ustawy, jeżeli z przeglądu ekologicznego albo z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaganej przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, albo z analizy porealizacyjnej wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu, to dla oczyszczalni ścieków, składowiska odpadów komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i stacji elektroenergetycznej oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej tworzy się obszar ograniczonego użytkowania. Inaczej mówiąc, to właśnie faktyczna niemożność dochowania określonych w obowiązujących przepisach standardów stanowi jedną z przesłanek utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Oczywistym jest więc, że w ramach takiej strefy negatywne oddziaływanie na środowisko przekracza, określone odrębnymi przepisami, normy dopuszczalnego negatywnego wpływu na środowisko. To w konsekwencji powoduje, że w ramach tworzonego obszaru ograniczonego użytkowania konieczne jest wprowadzenie dodatkowych wymogów, które w założeniu zminimalizują negatywny wpływ na środowisko takiego obszaru. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2009r., sygn.akt II OSK 1749/08, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia .msa.gov.pl). W ocenie Sądu wszakże, nie dotyczy to obiektów istniejących, użytkowanych w określony sposób przed utworzeniem obszaru ograniczonego użytkowania, które nie generują negatywnego wpływu na środowisko.

Reasumując, dokonana przez organy wyładnia przepisu § 8 ust. 1 lit a uchwały nr LI/1469/10 Sejmiku Województwa [...] z dnia 9 lutego 2010r. w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego Ł. i wywiedziony zeń zakaz rozbudowy budynku mieszkalnego, położonego na terenie działki o numerze ewidencyjnym 578/3 w miejscowości B. jest błędny. Wspomnieć też należy, iż przepis art. 53 ust.4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu nie wymienia szefa wojewódzkiego sztabu wojskowego jako organu uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy. Brak było zatem podstaw do występowania o wspomniane uzgodnienie (powołany w treści postanowienia uzgadniającego przepis art. 14 ust. 3 pkt 8 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz.461 ze zm. dotyczy procedury planistycznej), zaś negatywne stanowisko Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Ł. dotyczące projektowanej inwestycji, pozostaje bez wpływu na merytoryczną ocenę wniosku inwestorki.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji, uznając to za wystarczające dla końcowego załatwienia sprawy.

Z uwagi natomiast na charakter prawny zaskarżonej decyzji (niepodlegającej wykonaniu i nienadającej się do wykonania), za bezprzedmiotowe uznano rozstrzyganie w sprawie jej wykonywania do dnia uprawomocnienia się wyroku w trybie art. 152 p.p.s.a.

d.j.