Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1706/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Sędziowie Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Agnieszka Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. S., L. S. i Z. K. na decyzję Wojewody z dnia 11 czerwca 2002 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia 9 kwietnia 2002 r., nr [...], 2. orzeka, ze zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Wojewody na rzecz Z. S., L. S. i Z. K. solidarnie kwotę 30,00 (trzydzieści) zł.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 9 kwietnia 2002r. Starosta powołując się na art. 28, art. 33

ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 80 ust.1 pkt 1 i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę pawilonu usługowo-mieszkalnego na działce nr [...] w R. dla K. i D. C.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli współwłaściciele sąsiadujących działek Z. S., L. S. i Z. K.

W uzasadnieniu podnoszą, że w całym postępowaniu administracyjnym związanym z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu, decyzji zezwalającej na budowę oraz kontrolą zgodności działań z realizacją nałożonych nań obowiązków, organ administracji bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nie przyjmuje do wiadomości oświadczeń odwołujących się, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 listopada 2001r. nakazująca inwestorom rozbiórkę części pawilonu wybudowanego bez prawomocnego pozwolenia na budowę nie została wykonana, a zatem że nadal ławy fundamentowe inwestycji prowadzonej nielegalnie przez inwestorów znajdują się na działce stanowiącej współwłasność odwołujących. W dalszej części uzasadnienia podnoszą, że niezgodne z istniejącym stanem faktycznym jest przyjęcie przez organ administracji w decyzji, że "na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki nie znajduje się obiekt handlowy w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki". Odwołujący podkreślają, że jeżeli nie będą w stanie uzyskać ochrony prawnej w postępowaniu administracyjnym, w dalszej kolejności będą dochodzić swoich roszczeń związanych z naruszeniem ich własności na drodze sądowej, nie wyłączając powództwa cywilno-prawnego z udziałem biegłego sądowego z dziedziny budownictwa o nakazanie usunięcia fundamentów z działki stanowiącej ich własność. Zdaniem odwołujących się decyzja wydana została z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego, ponieważ nie zostały wzięte pod uwagę ich interesy, poprzez zapewnienie utrzymania warunków użytkowych należących do nich działek, tym bardziej, że przedmiotowy budynek będzie sytuowany w granicy działki.

Zaskarżoną decyzją z dnia 11 czerwca 2002r. Nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy powołał się na pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 czerwca 2002r. z którego wynika, że K. i D. C. wykonali nakaz rozbiórki objęty decyzją Nr [...] z dnia 26 listopada 2001r., co zamknęło toczące się przed tym organem postępowanie administracyjne.

Rozpatrując zarzut dotyczący naruszenia przez organ wydający pozwolenie na budowę przepisu art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego organ odwoławczy stwierdził, że o "naruszeniu interesów" można mówić tylko wtedy, gdy naruszone zostały konkretne przepisy lub normy obowiązujące w budownictwie, w przedmiotowej sprawie natomiast takich naruszeń nie stwierdzono. Organ odwoławczy ustalił, że działka, na której planowana jest inwestycja została decyzją Starosty Powiatowego w z dnia 14 marca 2001r. wyłączona z użytkowania rolnego, a w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla wsi R., uchwalonego przez Gminną Radę Narodową uchwałą Nr [...] dnia 28 stycznia 1988r. "oznaczona symbolem [...] przeznaczona jest pod istniejące usługi handlowe z adaptacją".

W decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia

30 kwietnia 2001r. Wójt Gminy w załączniku graficznym wskazał linie rozgraniczające teren inwestycji pozwalające na zabudowę całej działki nr [...] obiektem w zabudowie szeregowej o takich samych gabarytach jak dwa pozostałe.

Analizując ponownie złożony przez inwestora w dniu 28 lutego 2002r. wniosek o pozwolenie na budowę – organ administracji budowlanej po sprawdzeniu na podstawie art. 34 Prawo budowlane zgodności inwestycji z prawem i po otrzymaniu stanowiska PINB co do protokołu z dnia 14 lutego 2002r. – kończącego sprawę samowolnego rozpoczęcia robót budowlanych, nie miał podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się do zarzutu braku wyrażenia zgody na zabudowę na granicy, organ stwierdził, że zgoda taka nie jest wymagana, gdy zabudowa taka wynika – jak w omawianym przypadku – z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy zauważył ponadto, że każdy właściciel terenu ma prawo do korzystania z niego w sposób dla niego dogodny, ale tylko w granicach jego własności. Dotychczasowe użytkowanie przez skarżących działki [...] zakupionej obecnie przez D. i K. C. nie może być argumentem do uchylenia decyzji dlatego tylko, że pozbawiono skarżących praw do korzystania z dogodnego wjazdu na ich posesję przez działkę nie będącą ich własnością.

Skargi na powyższą decyzję wnieśli L. S., Z. S. i Z. K.

Skargi w swej treści są takie same, skarżący domagają się w nich uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zarzucają organowi błędne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego, obrazę przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, naruszenie art. 34 i 35 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez błędne stwierdzenie braku przeszkód do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W dalszej części wskazują, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich to zapewnienie im utrzymania warunków użytkowych zgodnych z przeznaczeniem obiektu, w tym także w zakresie swobodnej komunikacji w obrębie działki będącej ich własnością, przy uwzględnieniu rodzaju i specyfiki działalności tejże działce prowadzonej, odwołujący się nabyli przedmiotową działkę, aby umożliwić swobodny wjazd i manewrowanie dużych samochodów ciężarowych w związku z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą - prowadzeniem piekarni. Przy realizacji inwestycji przez właścicieli sąsiedniej nieruchomości w granicy działki, działka należąca do odwołujących się przestaje spełniać funkcję, dla jakiej została nabyta, co w istotny sposób zmienia warunki użytkowe, uniemożliwiając im korzystanie z obiektu w sposób zgodny z jego przeznaczeniem. W ocenie skarżących Wojewoda nie odniósł się do zarzutu wadliwej interpretacji zakresu i pojęcia nakazu rozbiórki części pawilonu usługowo-mieszkalnego budowanego w warunkach samowoli budowlanej - użytego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 listopada 2001 r. Nr [...] i nie podjął działań zmierzających do ustalenia, czy decyzja została wykonana, co w konsekwencji spowodowało błędne przyjęcie, że decyzja nakazująca rozbiórkę została wykonana a zatem, że brak jest podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Ponadto skarżący wskazują, iż Wojewoda bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, opierając się wyłącznie na oświadczeniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, przyjął, że na przedmiotowej nieruchomości wykonany został nakaz rozbiórki części pawilonu wybudowanego bez prawomocnego pozwolenia na budowę, co nie odpowiada stanowi faktycznemu. Zdaniem skarżących organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę powinien był sprawdzić, czy nie zachodzą przeszkody do jej wydania. Warunkiem wydania decyzji było zakończenie sprawy samowolnego rozpoczęcia robót wykonanych w warunkach samowoli budowlanej.

Skarżący uznają za błędne uznać stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wyrażone w piśmie Nr [...] z dnia 11 marca 2002 roku, jakoby nakaz rozbiórki nie obejmował fundamentów i ścian fundamentowych. Oczywistym zdaje się być, że ściany te, stanowiąc element składowy obiektu i będąc objętymi pozwoleniem na budowę, były także objęte decyzją nakazującą rozbiórkę.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2002r. sprawy ze skarg Z. K., L. S. i Z. S. połączone zostały do wspólnego prowadzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

W ocenie Sądu skarga jest uzasadniona, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo. Oceniając decyzję organu II instancji pod kątem jej legalności Sąd kieruje się zasadą wyrażoną w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270,

z późn. zm.), zgodnie z którą sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kwestią zasadniczą dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest ustalenie dopuszczalności udzielenia pozwolenia na budowę pod kątem negatywnej przesłanki wymienionej w art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126, z późn. zm.). Według treści tego przepisu w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji właściwy organ wydaje decyzje o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki.

W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, iż na terenie objętym wnioskiem K. i D. C. o wydanie pozwolenia na budowę pawilonu usługowo-mieszkalnego na działce nr [...] położonej w miejscowości R., znajdował się obiekt budowlany w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Jak wynika bowiem z decyzji z dnia 26 listopada 2001r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane nakazał K. i D. C. rozbiórkę będącego w budowie części pawilonu usługowo-mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...]. Budowa na działce została podjęta przez inwestorów mimo braku ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Poprzednia decyzja Starosty z dnia 1 października 2001r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę została zaskarżona przez Z. S., o czym inwestor został zawiadomiony (vide: decyzja k.11 akt administracyjnych II instancji).

Skoro zatem w obrocie prawnym funkcjonowała ostateczna decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego, to organy architektoniczno – budowlane orzekające w sprawie niezgodnie z prawem zatwierdziły projekt budowlany i udzieliły pozwolenie na budowę pawilonu, nie posiadając dostatecznej wiedzy co do tego, czy wykonana została decyzja organu nadzoru budowlanego nakazująca rozbiórkę będącego w budowie pawilonu usługowo-mieszkalnego. Organy administracyjne nie wyjaśniły w tym zakresie wszystkich okoliczności, mimo konsekwentnego stanowiska skarżących, którzy jak wynika z akt administracyjnych wielokrotnie kwestionowali wykonanie nakazu rozbiórki.

W szczególności organy nie ustaliły, czy ta część obiektu, która podlegała rozbiórce zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji z dnia 26 listopada 2001r. (vide: dwa załączniki graficzne w aktach administracyjnych II instancji) została usunięta i w jaki sposób. Jak wynika z protokołu kontroli przeprowadzonej w dni 14 lutego 2002r. "Pan K. C. .....dokonał rozbiórki części pawilonu usługowo – mieszkalnego" (vide: potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia k. 2 akt administracyjnych I instancji). Brak precyzji zakresu rozbiórki stwierdzonej tym protokołem słusznie wzbudził wątpliwości organu architektoniczno – budowlanego, natomiast dalsze wątpliwości winno wzbudzić pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 czerwca 2002r., w którym stwierdza się, że "na terenie działki nr [...] zasypano wykop po budowanym pawilonie usługowo-mieszkalnym oraz uporządkowano teren. Ponad powierzchnię terenu wystawały jedynie ściany fundamentowe, które nie były objęte nakazem rozbiórki."

Jak wynika z akt administracyjnych Z. S. w swoim piśmie z dnia 27 marca 2002r. skierowanym do Starostwa Powiatowego zwraca uwagę, że "ławy fundamentowe (pawilonu) przechodzą na moją działkę i pomimo nakazu rozbiórki....z dnia 26.11.2001r. nie zostały rozebrane, a tylko zasypane" (vide: pismo k. 9 akt administracyjnych I instancji). W innych pismach, datowanych 25 marca 2002r., skierowanych do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skarżący Z. S. podaje, iż PINB nie mógł stwierdzić wykonania decyzji o rozbiórce, "gdyż zastał teren budowy przysypany ziemią", a zatem "nie stwierdził, czy ściany piwnic zostały rozebrane", nadto uważa, że zarówno ławy fundamentowe jak i ściany piwnic przechodzące na jego działkę były w całości objęte nakazem rozbiórki (vide: kserokopie pism w aktach administracyjnych II instancji). Jest zatem jasne, że organy nadzoru budowlanego dokonując kontroli wykonania decyzji o rozbiórce nie sprawdziły, np. poprzez odkrywkę, czy rozbiórka została wykonana, zadowalając się stwierdzeniem zasypania wykopu.

Podnoszone w toku postępowania administracyjnego i wskazane wyżej zarzuty strony wymagały dokładnego wyjaśnienia. Zgodnie bowiem z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Ponadto stosownie do art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 k.p.a.).

Z przedstawionych wyżej przepisów postępowania wynika, że obowiązek dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla danej sprawy okoliczności faktycznych spoczywa na organie administracji. Prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego będzie możliwe tylko wówczas, gdy zostaną wszechstronnie wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, a stronie zostanie zapewniony czynny udział w każdej fazie postępowania.

Organy administracji w ocenie Sądu nie podjęły dostatecznych działań zmierzających do ustalenia, czy decyzja nakazująca rozbiórkę została prawidłowo wykonana, co w konsekwencji spowodowało błędne przyjęcie, że decyzja ta została wykonana, a zatem, że brak było podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Podkreślić należy stanowczo, że w niniejszej sprawie jednym z warunków koniecznych dla decyzji o pozwoleniu na budowę było zakończenie sprawy samowolnego rozpoczęcia robót poprzez stwierdzenie wykonania rozbiórki obiektu wykonanego w warunkach samowoli.

Wyjaśnienia w ocenie Sądu wymaga również kwestia dostępu projektowanego obiektu budowlanego do drogi publicznej. W tym zakresie kierować się należało treścią art. 34 Prawa budowlanego co do warunków, jakim winien odpowiadać projekt budowlany oraz przepisami wykonawczymi, jakimi w dacie orzekania było rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U.

Nr 140, poz. 906), zachowane w mocy na podstawie art. 78 ustawy z dnia 22 grudnia 2000r. o zmianie niektórych upoważnień ustawowych do wydawania aktów normatywnych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 120, poz. 1268).

Z materiału znajdującego się w aktach sprawy, w szczególności mapy sytuacyjno – wysokościowej (vide: k. 6 akt administracyjnych I instancji) oraz planu zagospodarowania działki wraz z opisem technicznym (vide: projekt budowlany) nie sposób wywnioskować, jaki jest sposób rozwiązania układu komunikacyjnego w zakresie dostępu do komunikacji zewnętrznej (§ 8 powołanego wyżej Rozporządzenia), co w ocenie Sądy ma istotne znaczenie szczególnie w sytuacji, gdy powierzchnia zabudowy projektowanego obiektu budowlanego jest równa powierzchni działki.

Szerszego wyjaśnienia wymaga także sprawa zgodności projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i b Prawa budowlanego). Brak jest w aktach sprawy treści uchwały zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla wsi R., na który powołuje się organ w zaskarżonej decyzji, zaś z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 30 kwietnia 2001r. Nr [...] nie wynika wprost możliwość zabudowy całej działki [...]. Cytowana jest w przedmiotowej decyzji treść planu odnośnie symbolu "[...] – istniejące usługi handlowe, adaptacja powierzchni 0,4 ha" oraz umieszczony jest zapis co do warunków w pkt 2: "budynek należy budować zgodnie z projektem koncepcyjnym pawilonu usługowo – mieszkalnego z listopada 1999r. projektowanego przez mgr. inż. bud. R. L. Projektowane przedsięwzięcie jest uzupełnieniem istniejącej zabudowy, nie powoduje ono dodatkowych uciążliwości w zakresie ochrony środowiska". Jednoznaczne ustalenia w powyższym zakresie pozwolą dopiero na prawidłową ocenę, czy doszło do naruszenia interesu skarżących opartego na art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, przy czym nie w aspekcie dopuszczalności zabudowy lecz ewentualnego naruszenia norm z zakresu Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.

Zatem sprawa w omówionym zakresie nie została wbrew przepisom postępowania, to jest art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa wyczerpująco wyjaśniona i oceniona. Stąd też w toku postępowania przed organem I i II instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W konsekwencji organ naruszył również przepisy prawa materialnego, w szczególności art. 34 i art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 Prawa budowlanego.

W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ administracji winien dokonać szczegółowych ustaleń faktycznych w zakresie opisanym powyżej a następnie podjąć rozstrzygnięcie, co do stanu prawnego kierując się zasadą wynikającą z art. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. z dnia 30 kwietnia 2004r. Nr 93, poz. 888). Dla ustalenia stanu działki odnośnie wykonania bądź niewykonania orzeczenia nakazującego rozbiórkę przydatne mogą być dowody znajdujące się w aktach sprawy cywilnej toczącej się między skarżącymi a inwestorem przed Sądem Rejonowym w C. pod sygn. akt I C 55/02 o przywrócenie stanu zgodnego z prawem (vide: kserokopia postanowienia Sądu k. 17 akt administracyjnych I instancji).

Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Sąd orzekł także w trybie art. 152 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, według którego sąd obligatoryjne określa czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność mogą być wykonane.

O zwrocie kosztów postępowania orzekł Sąd na wniosek strony skarżącej, na mocy art. 200 i art. 202 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustalając, że na poniesione przez skarżących koszty składają się wpisy sądowe w kwocie ogółem 30,00 zł.