Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 344/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 8,9,12,35,36
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędziowie: WSA Jolanta Dargas (spr.) WSA Anita Wielopolska-Fonfara Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2014 r. sprawy ze skargi Z. G., G. G., T. G., W. G. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz Z. G., G. G., T. G., W. G. solidarnie kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Ministra Budownictwa z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. orzekającą o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] grudnia 1993 r. o odmowie przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W przy ul. [...] oznaczonej nr hip. [...], która na podstawie dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) przeszła na własność Gminy W.

Pismem z 17 września 2012 r. Z. G., W. G., T. G. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej opisanym powyżej postanowieniem z [...] sierpnia 2012 r.

Zawiadomieniem z 21 września 2012 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej poinformował skarżących, iż przewidywany termin rozstrzygnięcia sprawy to 31 stycznia 2013 r.

W związku z nierozpoznaniem wniosku pismem z dnia 26 listopada 2013 r. strona skarżąca wystąpiła do Ministra Infrastruktury i Rozwoju z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

W dniu 23 grudnia 2013 r. pełnomocnik skarżących adw. R.N przesłał do organu uwierzytelnioną kopię umowy działu majątku objętego byłą wspólnością ustawową, zawartej pomiędzy małżonkami T. G. i G. G. w dniu 21 sierpnia 2013 r.

Wobec uznania przez organ powyższego dokumentu za niewystarczający do stwierdzenia, iż G. G. jest stroną niniejszego postępowania administracyjnego, pismem z dnia 21 stycznia 2014 r. adw. R.N przedłożył uwierzytelnioną kopię umowy z dnia [...] maja 1996 r. o rozszerzenie wspólności majątkowej zawartej pomiędzy małżonkami T. G. i G. G.

Pismem z dnia 26 maja 2014 r Z. G., W. G., T. G. i G. G., zastępowani przez adw. R.N, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nr [...] z [...] sierpnia 2012 r. wnosząc o zobowiązanie organu do merytorycznego rozpoznania wniosku w terminie 1 miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy,

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o oddalenie skargi. Wskazał również, iż postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] sierpnia 2012 r. Jednocześnie wyjaśnił, iż wobec konieczności wyjaśnienia przez skarżących dodatkowych kwestii, a także mając na względzie zmiany organizacyjne Ministerstwa, konieczność rozpatrywania spraw według kolejności wpływów, stopień skomplikowania spraw rewindykacyjnych, a także trudną sytuację kadrową dochowanie terminów wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego jest niemożliwe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej ppsa), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W myśl natomiast art. 149 § 1 ppsa, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Zaznaczyć także trzeba, że zgodnie art. 12 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa) organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.

Stosownie do treści art. 35 § 1 Kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 Kpa).

W myśl natomiast art. 36 § 1 Kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 Kpa.).

Jednocześnie, co ma znaczenie w niniejszej sprawie, należy wskazać, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłość organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. W sytuacji natomiast wydania przez organ stosownego aktu, w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie przez sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności czy przewlekłości organu administracji publicznej staje się bezprzedmiotowe. Stąd, skoro organ w bezczynności czy przewlekłości już nie pozostaje, sąd nie może zastosować trybu przewidzianego w art. 149 § 1 zd. pierwsze ppsa., tj. w przypadku uznania zasadności skargi - zobowiązać organ do wydania w zakreślonym terminie stosownego rozstrzygnięcia w sprawie.

Jak wynika z akt sprawy, Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem nr [...] wydanym [...] czerwca 2014 r. rozpoznał wniosek skarżących o ponowne rozpoznanie sprawy i utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Wydanie przez Ministra ww. postanowienia z dnia [...] czerwca 2014 r. wyłącza zatem możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku strony skarżącej. Oczywiste jest bowiem, że organ załatwił sprawę i nie pozostaje już w bezczynności. Niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne stało się zatem bezprzedmiotowe, dlatego w tym zakresie zostało umorzone (pkt 2 sentencji wyroku).

Podkreślenia jednak wymaga, że chociaż wydanie przez organ rozstrzygnięcia w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi, czyni z natury rzeczy niemożliwym zobowiązanie organu do działania, o tyle nie zwalnia to wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ppsa w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność, bądź przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Oceniając więc działanie Ministra Infrastruktury i Rozwoju, Sąd doszedł do przekonania, że bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku z dnia 17 września 2012r. nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 Kpa można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu.

W przedmiotowej sprawie zauważenia wymaga, że od momentu złożenia wniosku z dnia 17 września 2012 r. o ponowne rozpoznanie sprawy, organ nie podejmował jakichkolwiek działań mających na celu jego rozpoznanie.

Pierwsze kroki w sprawie Minister podjął dopiero po otrzymaniu w dniu 29 listopada 2013 r. wezwania do usunięcia prawa, a więc dopiero po 14 miesiącach. Niczego w tym zakresie nie zmienia fakt poinformowania pełnomocnika skarżących pismem z dnia 21 września 2012 r. o terminie załatwienia sprawy do dnia 31 stycznia 2013 r. Tym bardziej, że wskazany termin został wyznaczony w oderwaniu od treści art. 35 § 3 Kpa.

Tymczasem, pomimo iż postępowanie w sprawie trwało już od września 2012 r., oraz pomimo, że wezwano organ do usunięcia naruszenia prawa, Minister nie rozpoznał wniosku, czyniąc to dopiero po miesiącu od wniesienia przez skarżących skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, tj. w dniu 26 czerwca 2014 r.

Zdaniem Sądu okolicznością usprawiedliwiającą brak aktywności organu w prowadzeniu postępowania odwoławczego, nie mogą być jak wskazuje Minister braki kadrowe, duża ilość spraw, czy też zmiany organizacyjne w organie. Zwłaszcza, że - jak wyżej wskazano – przez ponad półtora roku (od września 2012 r. r. do czerwca 2014 r.) Minister Infrastruktury i Rozwoju podjął w sprawie jedynie jedną czynność mającą na celu ustalenie, czy skarżąca G. G. jest stroną niniejszego postępowania. Dlatego też, w tym zakresie Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 3 sentencji wyroku - na podstawie art. 200 P.p.s.a.