Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 608/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2009-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.
article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 05 listopada 2009 r. sprawy ze skargi I. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o ustalenie i wypłacenie odszkodowania za grunty przejęte pod drogę publiczną - oddala skargę.-


UZASADNIENIE

Wojewoda P. zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2008 r.

Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Pani I. N. od decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. wydanej z upoważnienia Starosty B., umarzającej postępowanie w sprawie ustalenia i wypłacenia odszkodowania za grunt oznaczony nr geod. [...]/[...] położony w F. T., zajęty pod drogę powiatową nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne:

Wnioskiem z dnia 17 stycznia 2008 r. Pani I. N. zwróciła się

o ustalenie i wypłatę odszkodowania za zajętą pod drogę publiczną nieruchomość oznaczoną nr geod. [...]/[...] o pow. 0,0197 ha, położoną w F. T., gmina Z.. Wnioskiem z dnia 8 lutego 2008 r. Pani N. podtrzymała swoje żądanie ustalenia i wypłacenia odszkodowania za w/w nieruchomość.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Starosta B., na podstawie art. 105 § 1 Kpa oraz art.73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, umorzył postępowanie zainicjowane przedmiotowym wnioskiem jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że stosownie do art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, za nieruchomości, które przeszły na własność Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego, na wniosek właściciela złożony w okresie od dnia

1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. przysługuje odszkodowanie ustalone według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości. Podstawowym, zatem warunkiem ustalenia takiego odszkodowania jest złożenie wniosku w przewidzianym ustawą terminie.

W przedmiotowej sprawie pierwszy wniosek został złożony dniu 17 stycznia 2008 r., a zatem po tym terminie. W konsekwencji z uwagi na brak przepisów prawnych, na podstawie których można byłoby ustalić i wypłacić skarżącej odszkodowanie, postępowanie zainicjowane jej wnioskiem stało się bezprzedmiotowe.

Od powyższej decyzji odwołała się Pani I. N. podnosząc, że informację o toczącym się postępowaniu uwłaszczeniowym otrzymała 15 stycznia 2008 r., nie miała więc możliwości złożenia wniosku o odszkodowanie w ustawowym terminie. Dodatkowo zasygnalizowała, że oznaczenia rozgraniczenia na gruncie dokonano w sposób nietrwały, co jest niezgodne z obowiązującymi przepisami.

Wojewoda P. po rozpatrzeniu w/w odwołania podzielił stanowisko organu pierwszej instancji i decyzją z dnia [...] maja 2008 r.

Nr [...] utrzymał w mocy kwestionowaną przez skarżącą - decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 73 ust.1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. W myśl ust.3 tego przepisu skutek zaistniały z mocy prawa, po spełnieniu w/w przesłanek stwierdza wojewoda w drodze decyzji deklaratoryjnej. W przedmiotowej sprawie decyzja taka została wydana

w dniu 29 lutego 2008 r. W dalszej kolejności powołując art. 73 ust.4 cytowanej ustawy, organ odwoławczy podkreślił, że wniosek o odszkodowanie można było złożyć w okresie od 1 stycznia 2001r. do 31 grudnia 2005 r., po tym terminie roszczenie odszkodowawcze wygasa. Termin ten jest terminem zawitym i nie podlega przywróceniu. W przedmiotowej sprawie wniosek o ustalenie i wypłacenie odszkodowania został złożony dopiero 17 stycznia 2008 r., a więc z uchybieniem tego terminu, dlatego też roszczenie o odszkodowanie wygasło.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Białymstoku wniosła Pani I. N. domagając się stwierdzenia jej nieważności oraz zobowiązania przyjmującego nieruchomość do trwałego oznakowania geodezyjnego na gruncie granicy powstałej wskutek przejęcie gruntu przez Skarb Państwa. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenia art. 73 ust.4 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, wyjaśniając, że obowiązek wypłaty odszkodowania powstaje dopiero z chwilą wydania ostatecznej decyzji potwierdzającej przejście prawa własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. W przedmiotowej sprawie taką ostateczną decyzją jest decyzja Wojewody P. z dnia [...] maja 2008 r. Dodatkowo skarżąca podkreśliła, że została faktycznie pozbawiona możliwości ubiegania się o należne odszkodowanie, albowiem nie została właściwie powiadomiona o obowiązku złożenia takiego wniosku w latach 2001- 2005. Informowanie zaś o obowiązku złożenia takiego wniosku w sposób zwyczajowo przyjęty, był, zdaniem skarżącej, niewystarczającą formą przekazywania informacji. Dalej wyjaśniła, że grunt będący przedmiotem sporu został zakupiony przez nią

w dobrej wierze od Skarbu Państwa w 1987 r., ale sprzedający nie udzielił żadnej informacji o tym, że część gruntu pozostaje nadal we władaniu Skarbu Państwa. W związku z tym skarżąca do chwili obecnej opłacała podatek gruntowy za całość zakupionej nieruchomości, tj. 0,96 ha. Końcowo skarżąca zasygnalizowała nieprawidłowe oznakowanie granicy na gruncie powstałej w wyniku uwłaszczenia części działki nr 321 na rzecz Skarbu Państwa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi uzupełniająco wyjaśnił, że możliwość ustalenia odszkodowania pojawiła się, co prawda dopiero po wydaniu przez Wojewodę decyzji stwierdzającej nabycie na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego własności zajętej nieruchomości i żaden przepis nie określał terminu jej wydania, jednak nie ograniczało to prawa do zgłoszenia wniosku bez posiadania takiej decyzji. W takim przypadku postępowanie odszkodowawcze podlegało zawieszeniu. Dlatego też sprawa wykonania decyzji z dnia [...] lutego 2008 r. stwierdzającej nabycie z mocy prawa działki będącej przedmiotem niniejszej sprawy, nie ma związku z postępowaniem odszkodowawczym.

Postanowieniem z dnia 25 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił postępowanie

w sprawie do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny zawisłej przed nim sprawy o sygnaturze P 33/07 o stwierdzenie, czy przepis art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz.872 ze zm.) w zakresie, w jakim określa termin wygaśnięcia roszczenia o odszkodowanie bez powiązania z faktem i datą wydania decyzji, o której mowa w art. 73 ust. 3 tej ustawy, jest zgodny z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.

W związku z wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny w dniu 15 września 2009 r. wyroku rozstrzygającego sprawę o sygnaturze P 33/07, tutejszy Sąd postanowieniem z dnia 22 września 2009 r. podjął zawieszone postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej cytowanej jako: p.p.s.a. (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 cytowanej ustawy sąd rozstrzyga o skardze

w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W świetle powyższych kompetencji sądu administracyjnego, już na wstępie należało stwierdzić, że żądanie skarżącej zobowiązania przyjmującego nieruchomość do trwałego oznakowania geodezyjnego na gruncie granicy powstałej wskutek przejęcie gruntu przez Skarb Państwa, nie mogło zostać uwzględnione. Sąd administracyjny nie ma, bowiem uprawnień do podejmowania takich rozstrzygnięć, tym bardziej, że dla postępowania w przedmiocie nieprawidłowego oznakowania granicy na gruncie zarezerwowany jest odrębny tryb administracyjny nie będący przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie. Oceniając, zatem legalność zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kwestionowana decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). Stosownie do ust. 1 cyt. przepisu nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Odszkodowanie takie wypłaca: 1) gmina w odniesieniu do dróg będących w dniu 31 grudnia 1998 r. drogami gminnymi, 2) Skarb Państwa w odniesieniu do pozostałych dróg (art. 73 ust. 2 cyt. ustawy). W myśl natomiast art. 73 ust. 4 tej ustawy odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2 będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach

o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005r. Po upływie tego terminu roszczenie wygasa.

Ustanowienie w analizowanym przepisie terminu do składania wniosków oznacza, iż nie można było skutecznie złożyć wniosku przed dniem 1 stycznia 2001r., a po dniu 31 grudnia 2005 r. roszczenie o odszkodowanie wygasło (por. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2007r., I OSK 394/06, Lex nr 348011). Termin wskazany w art. 73 ust. 4 cytowanej ustawy, jak słusznie zauważył organ, jest terminem zawitym, który nie podlega przywróceniu. Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 5 listopada 1976 r. (OSN 1977, poz. 186) podkreślił, że przy rozstrzyganiu wątpliwości, czy termin wskazany w przepisie ma charakter prawa procesowego czy materialnego należy brać pod uwagę nie tyle sformułowanie ustawy, ile głównie skutek upływu terminu. Jeżeli skutek ten polega na wygaśnięciu prawa podmiotowego lub na niemożności jego realizacji, termin ma charakter prawnomaterialny. Innym słowy uchybienie terminu prawa materialnego wywołuje skutek w postaci wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym lub wywołuje skutek prawny materialnej trwałości ukształtowanych praw przez wyłączenie dopuszczalności uchylenia (zmiany) decyzji lub wyłączenie dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 czerwca 2009r., II SA/Łd 271/09, niepubl.). W kontrolowanym postępowaniu wygaśnięcie roszczenia oznacza, że skarżąca nie może skutecznie dochodzić odszkodowania z tytułu zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną.

Przechodząc do zarzutów skargi, a mianowicie stwierdzenia, że obowiązek wypłaty odszkodowania powstaje dopiero z chwilą wydania ostatecznej decyzji potwierdzającej przejście prawa własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, powołać należy wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 września 2009 r. w sprawie P 33/07. Zgodnie z sentencją tego orzeczenia art. 73 ust. 4 cyt. ustawy w zakresie, w jakim określa termin wygaśnięcia roszczenia o odszkodowanie bez powiązania z faktem i datą wydania decyzji, o której mowa w art. 73 ust. 3 tej ustawy, jest zgodny z art. 2, art. 32 ust. 1

i art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Uzasadniając swoje orzeczenie Trybunał podkreślił, iż przepis art. 73 cyt. ustawy nie przewiduje bezpośredniego związku pomiędzy postępowaniem wojewody w sprawie potwierdzenia wywłaszczenia, a sprawą odszkodowawczą prowadzoną przez starostę. Funkcją decyzji wojewody wydawanej na podstawie art. 73 przepisów wprowadzających jest, bowiem potwierdzenie wywłaszczenia konkretnej nieruchomości od dnia 1 stycznia 1999 r. Jakkolwiek decyzja wojewody precyzuje szczegółowo przedmiot wywłaszczenia, to jednak okoliczność ta nie przesądza, zdaniem Trybunału, że jej wydanie stanowiło warunek złożenia wniosku o odszkodowanie. Skoro nabycie własności nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego nastąpiło 1 stycznia 1999 r., to również od tego dnia powstało prawo do żądania odszkodowania. Natomiast potwierdzenie wywłaszczenia w drodze decyzji wojewody ma charakter dowodowy. Decyzja taka jest, zatem dla sprawy odszkodowawczej zagadnieniem wstępnym wymagającym rozpatrzenia przez inny organ administracji publicznej. Na tej podstawie Trybunał przyjął, że wystąpienie

z żądaniem odszkodowania nie było uzależnione od uprzedniego wydania decyzji wojewody. Złożenie w określonym przez art. 73 ust. 4 przepisów wprowadzających okresie wniosku było wystarczającą czynnością, by uzyskać prawo do odszkodowania za wywłaszczenie. W konsekwencji to, kiedy wojewoda wydał decyzję, nie stanowiło przeszkody do skorzystania przez każdego z byłych właścicieli z prawa do zgłoszenia roszczenia odszkodowawczego. Właściciel nie był, więc pozbawiony możliwości złożenia wniosku odszkodowawczego z powodu braku decyzji wojewody dotyczącej jego nieruchomości.

Także w wyroku z dnia 20 lipca 2004 r. (SK 11/02, OTK-A 2004, nr 7, poz. 66), Trybunał Konstytucyjnego podkreślił, że wprawdzie utworzony w art. 73 ust. 4 ustawy mechanizm regulujący wywłaszczenie nieruchomości zajętych pod drogi publiczne,

w tym "odsunięcie w czasie możliwości złożenia wniosku o wypłatę odszkodowania, ograniczenie okresu dochodzenia roszczenia, jak też brak określenia terminu zapłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość oraz wyłączenie z zakresu czasowego waloryzacji okresu między dniem utraty własności, a dniem ustalenia wysokości odszkodowania" powoduje pewne ograniczenie ekwiwalentności odszkodowania, "rozwiązanie to pozostaje jednakże w granicach wyznaczonych przez konstytucyjny wymóg przyznania słusznego odszkodowania, którego słuszność mierzy się nie tylko interesami podmiotu wywłaszczanego, lecz również znanymi ustawodawcy możliwościami władzy publicznej w zakresie sprostania wymaganiom związanym z uregulowaniem sytuacji prawnej nieruchomości zajętych pod drogi publiczne". Końcowo Trybunał zaznaczył, że art. 73 ust. 4 ustawy nie różnicuje pozycji prawnej byłych właścicieli, ponieważ wszystkie osoby zainteresowane uzyskaniem odszkodowania były uprawnione do złożenia wniosku

w takim samym okresie od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2005 r. Skoro, zatem ustawodawca zdecydował, że wywłaszczenie nastąpiło 1 stycznia 1999 r., to każdy były właściciel nieruchomości miał możliwość zgłoszenia żądania odszkodowania

w zakreślonym przez prawo terminie. Zgłoszenie, zatem w określonym przez art. 73 ust. 4 ustawy - okresie wniosku było wystarczającą czynnością by uzyskać prawo do odszkodowania za wywłaszczenie. Wniosek ten stanowił, bowiem oświadczenie, że były właściciel zamierza skorzystać z prawa do odszkodowania, a dopiero

w następnej kolejności zawierał żądanie ustalenia i wypłaty odszkodowania

w przewidzianej prawem procedurze. Z tych względów, zdaniem Trybunału "kryterium czasowe ograniczające możliwość zgłaszania wniosków odszkodowawczych, jednakowe dla wszystkich właścicieli wywłaszczonych nieruchomości, jest racjonalne i odpowiada wymogom wynikającym z zasady równości".

Odnosząc się z kolei do zarzutu skarżącej, że została pozbawiona możliwości ubiegania się o należne odszkodowanie z uwagi na brak właściwego powiadomienia o obowiązku złożenia takiego wniosku, wyjaśnić należy, że Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę na ten problem w swoim wyroku z dnia 15 września 2009 r.

W uzasadnieniu tego orzeczenia stwierdził, że to ustawodawca powinien mieć na względzie ustanowienie skutecznego mechanizmu informacyjnego dla wszystkich podmiotów objętych wywłaszczeniem z mocy prawa. Upowszechnienie informacji

o treści przepisów, które powodują utratę prawa majątkowego ex lege, powinno stanowić jeden z elementów gwarantujących skorzystanie z uprawnień, jakie przewidział ustawodawca.

Wobec powyższego rację ma organ odwoławczy, że skoro żaden przepis obowiązującego prawa nie nakładał na organy administracji publicznej obowiązku indywidualnego informowania właścicieli zajętych pod drogi nieruchomości

o przysługujących im prawach, to nie można stawiać organom takiego zarzutu. Tym bardziej, że zdaniem Trybunału osoby wywłaszczone miały w czasie faktycznego odjęcia własności możliwość dochodzenia swych praw, czego jednak w odpowiednim czasie nie uczyniły, a zgodnie z zasadą Ius civile vigilantibus scriptum est powinny wykazać się dbałością o swe prawa (wyrok TK z dnia 20 lipca 2004 r. SK 11/02).

Mając na uwadze treść przytoczonych przepisów oraz cytowane orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, którymi zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) tutejszy Sąd jest związany, stwierdzić należy, iż kwestionowany przepis art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające nie pozbawił właścicieli wywłaszczonych nieruchomości (w tym skarżącej) prawa do dochodzenia rekompensaty za nie.

Skarżąca nie złożyła jednak - w terminie przez ten przepis określonym - wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania za przedmiotową nieruchomość.

Z tego względu Starosta B. prawidłowo orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania, jako bezprzedmiotowego, a organ odwoławczy zasadnie utrzymał to rozstrzygnięcie

w mocy. Jak wynika, bowiem z akt administracyjnych Pani I. N. złożyła wniosek o ustalenie i wypłacenie odszkodowania z tytułu zajęcia pod drogę publiczną gruntu dopiero w dniu 17 stycznia 2008 r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 73 ust. 3 cyt. ustawy. Skutkiem uchybienia tego terminu jest wygaśnięcie przysługującego skarżącej roszczenia o przyznanie odszkodowania. Termin materialnoprawny przewidziany w art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r., od którego zachowania zależała możliwość dochodzenia przez skarżących prawa do odszkodowania, jak trafnie podniósł organ odwoławczy, nie podlega przedłużeniu ani przywróceniu, a wraz z jego upływem roszczenie to wygasło.

Powyższego nie mogła zmienić decyzja z dnia [...] lutego 2008 r., którą Wojewoda P. orzekł, że z dniem 1 stycznia 1999r. działka nr [...]/[...] o pow. 0,0197 ha stanowiąca w dniu 31 grudnia 1998 r. własność I. N. stała się

z mocy prawa własnością Powiatu B. Decyzja ta, jak wyżej wyjaśniono, ma charakter deklaratoryjny i nie mogła mieć wpływu na wynikający z ustawy termin przedawnienia roszczenia odszkodowawczego. W konsekwencji postępowanie

o wypłatę odszkodowania stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 kpa, gdyż brak było podstaw do podjęcia merytorycznej decyzji, albowiem roszczenie to wygasło (tak NSA w wyroku z dnia 2 grudnia 2008 r. I OSK 1933/07).

Nie mają również znaczenia dla kontroli legalności zaskarżonej decyzji zarzuty skarżącej, że za całą kupioną nieruchomość w tym przejętą na rzecz Starostwa B. - działkę płaciła przez 20 lat - należny podatek gruntowy. Kwestia obciążeń publicznoprawnych ponoszonych przez stronę za przejętą działkę nie stanowi, bowiem przedmiotu postępowania w niniejszej sprawie i dlatego nie może być oceniana przez Sąd w tym postępowaniu. Skarżącej może natomiast przysługiwać uprawnienie do zwrotu nienależnie zapłaconego podatku rolnego

w trybie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.).

Końcowo zaznaczyć należy, że dla oceny legalności zaskarżonej decyzji nie ma również znaczenia dobra lub zła wiara Skarbu Państwa i skarżącej w chwili sprzedaży działki o nr 321. Okoliczność ta może mieć natomiast znaczenie

w postępowaniach odrębnych, leżących poza właściwością sądu administracyjnego.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku,

a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na podstawie 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skargę oddalił.