Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 354/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.40
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art.145 par.1 pkt.1 lit.a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal,, Asesor WSA Wojciech Kręcisz/sprawozdawca/, Protokolant Referent Joanna Janiak, po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2004r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazania przedłożenia określonych dokumentów I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] NR [...], które nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Z. M. 500 ( pięćset) złotych tytułem kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] wydaną na podstawie przepisów art. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zmianami) w związku z art. 80 ust. 2 pkt. 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. nr 207, poz. 2016 z 2003 r.) po rozpatrzeniu odwołania Z. M. i T. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...], nakazującej R. Ś. opracować i przedłożyć w terminie do 15 października 2004 r. do PINB inwentaryzację geodezyjną, inwentaryzacje powykonawczą wraz z orzeczeniem technicznym oraz projektem budowlanym koniecznych zmian i przeróbek celem doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem budowlanym budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr 127/6 w miejscowości Z. gm. W. , Zalecenia wynikające z opracowanej dokumentacji inwentaryzacyjno projektowej wykonać należy pod nadzorem osoby mogącej pełnić samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż w toku prowadzonego postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał R. Ś. opracować i przedłożyć w terminie do 15 października 2004 r. do PINB inwentaryzację geodezyjną, inwentaryzacje powykonawczą wraz z orzeczeniem technicznym oraz projektem budowlanym koniecznych zmian i przeróbek celem doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem budowlanym budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr 127/6 w miejscowości Z. gm. W.

Od decyzji tej odwołali się Z. M. i T. M. podnosząc, iż: istniejący budynek w granicach działek powoduje zagrożenie użytkowe dla studni znajdującej się na ich działce; nie są prawidłowe ustalenia organu I instancji dotyczące usytuowania budynku przy granicy działki nr 126/4; inwestor nie legitymuje się pozwoleniem na budowę i zgodą odwołujących się; zaskarżona decyzja odwołuje się do niewłaściwego planu zagospodarowania przestrzennego. Wnosili oni o nakazanie rozbiórki spornego budynku gospodarczego.

Jak podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odnosząc się do zarzutów formułowanych w odwołaniu, sporny budynek został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej w 1987 r., zgodnie zaś z przepisem art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. do likwidacji samowoli budowlanej mają zastosowanie przepisy art. 37 i art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Jak wskazano, organ I instancji w toku toczącego się postępowania, w celu likwidacji samowoli budowlanej mającej miejsce przed 1 stycznia 1995 r. zastosował przepisy ustawy z 1974 r. Przeprowadzając stosowne postępowanie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zmierzał do wyjaśnienia i ustalenia przesłanek do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie przepisu art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r i następnie uznał, iż przesłanki takie nie zachodzą, co uzasadniało zastosowanie przepisu art. 40 tej ustawy.

Przepis ten może być stosowany w przypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 ustawy, tj. obiekt budowlany znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym przeznaczony jest pod taką zabudowę, oraz nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, lub nie pogarsza warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż rozpatrując odwołanie ustalono, iż w aktach sprawy znajduje się protokół oględzin z dnia 7 czerwca 2004 r., według którego budynek jest wykorzystywany jako budynek gospodarczy. Wskazani również, iż Urząd Gminy w W. przedłożył zatwierdzony uchwałą z 6 marca 2002 r. plan zagospodarowania przestrzennego gminy W. Według obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego gminy działka nr 127/6 położona w miejscowości Z. przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową zagrodową. W piśmie z dnia 27 kwietnia 2004 r. Urząd Gminy poinformował również, iż w dacie budowy, tj. w 1987 r. gmina nie posiadała miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono jednak, iż skoro istniała już zabudowa działek państwa Ś. i M. , a także obecnie istnieje możliwość zabudowy zagrodowej na tym terenie, to nie zachodzą przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy. Ponadto Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniósł, iż PINB zgodnie z przepisami uznał, iż nie zachodzą przesłanki określone przepisem art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W tym kontekście, odnosząc się do zarzutów Z. M. i T. M. , że budynek gospodarczy R. Ś. stwarza zagrożenie użytkowe dla piwnicy i studni znajdujących się na działce, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż przepisy rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, obowiązującego w okresie budowy spornego budynku, nie normowały odległości budynku tego typu od wskazanych obiektów. Wskazano zaś, iż studnia wykonana została z naruszeniem § 21 ust. 1 pkt 1 tegoż rozporządzenia, albowiem nie została zachowana, wymagana tym przepisem, odległość od granicy działki. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podniesiono również, iż budynek gospodarczy z dachem jednospadowym, odprowadzającym wody opadowe na własną działkę nie stwarza niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia pod warunkiem właściwego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Odnosząc się do zarzutu, iż sporny budynek posiada okap nad działka odwołującego się WINB podniósł, iż wykonanie nakazów wynikających z decyzji organu I instancji doprowadzi wybudowany budynek do stanu zgodnego z przepisami prawa budowlanego, a inwestor jest zobowiązany wykonać wszystkie zalecenia wynikające z dokumentacji inwentaryzacyjno projektowej.

Podkreślono również, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy W. nie zawiera zapisów uniemożliwiających usytuowanie obiektów gospodarczych w granicy działek, a ograniczenie szerokości działek zarówno inwestora, jak i skarżących zmuszało do usytuowania obiektów w granicy lub pobliżu, z czego skarżący skorzystał. Ponadto podniesiono, iż § 13 Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, dopuszczał sytuowanie bezpośrednio przy granicy działek budynków gospodarczych ze ścianami z materiałów niepalnych i z dachem z materiałów niepalnych pod warunkiem, że ściany budynku graniczące z działką sąsiednią nie będą mieć okien i drzwi, a wody opadowe z dachu nie będą odprowadzane na teren działki sąsiedniej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślono, iż warunki te są spełnione. Odnosząc się do zarzutu, iż część spornego budynku wybudowana jest na działce nr 126/04, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż zgodnie z częścią graficzna postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] listopada 1992 r. sporny budynek znajduje się na działce nr 127/6, w granicy z działka nr 126/4, co oznacza, iż tym samym nie została przekroczona granica działki w trakcie wykonywania murów budynku. Jeżeli jednak inwestor przy wnoszeniu budynku przekroczyłby bez winy umyślnej granice sąsiedniego gruntu, właściciel tegoż gruntu może dochodzić roszczeń w tym zakresie przed sądem powszechnym.

Od tej decyzji Z. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W swoje skardze zawarł on, jak należy sądzić z jej uzasadnienia, żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji i o wydanie nakazu rozbiórki spornego budynku. Skarżący Z.M. podtrzymywał również swoje odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak również zawartych w nim argumentów. W uzasadnieniu swojego żądania szeroko relacjonował on postępowania toczące się w niniejszej sprawie, odwołując się do konkretnych ustaleń, które w ich toku były czynione, podając przy tym okoliczności faktyczne i prawne wydawanych w sprawie tej rozstrzygnięć, jak również ich rodzaje. Jak należy sądzić ze szczegółowych zarzutów formułowanych w uzasadnieniu skargi, akcentował on w szczególny sposób zwłaszcza kwestie uzasadniające w jego przekonaniu konieczność nakazania rozbiórki spornego budynku, a odnoszące się do: wybudowania spornego budynku bez pozwolenia na budowę; posadowienia go na gruncie w granicy z jego działką; przekroczenia tejże granicy i posadowienia go w części na działce stanowiącej jego własność; rzeczywistego przeznaczenia tego budynku na garaż, a nie na pomieszczenie gospodarcze; powodowania zagrożenia zalewania piwnicy przez wody opadowe; nieobowiązywania w dacie realizacji samowoli budowlanej planu zagospodarowania przestrzennego, co w jego przekonaniu uzasadnia decyzję o nakazie rozbiórki, a nie prowadzenie postępowania w sprawie legalizacji samowoli budowlanej. W tym kontekście, skarżący zarzucał organom administracji dokonanie niczym nieuzasadnionej w jego przekonaniu, zmiany przedmiotu postępowania, co prowadziło w konsekwencji do wydania decyzji niesłusznej i niesprawiedliwej dla skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i w jej uzasadnieniu, jak również ponownie szeroko ją przywołując, kwestionował słuszność zarzutów formułowanych w skardze i wnosiło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek u podstaw decyzji Sądu, zasadniczo legły argumenty innego rodzaju niż te, które sformułowane zostały przez skarżącego w skardze i w jej uzasadnieniu.

Kontrola zaskarżonej decyzji zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prowadzi do wniosku, iż wydana ona została z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

Ocena zaskarżonej decyzji formułowanych w stosunku do nich zarzutów musi uwzględniać treść przepisu art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w świetle, którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przywołany przepis ma podstawowe znaczenie dla określenia zakresu kognicji Sądu. W jego świetle, prawem a także obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji niezależnie od tego, czy dany konkretny zarzut został w skardze sformułowany. Oznacza to, iż Sąd nie jest związany i skrępowany sposobem sformułowania skargi, przywołanymi w niej argumentami, podnoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Jest natomiast związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Tym samym granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczane przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjno prawnego, który został objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia – skarga ma, więc wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności, a właściwych czynników determinujących – w płaszczyźnie prawnej – zakres kognicji Sądu upatrywać należy w przesłance zaskarżania aktów i czynności (bezczynności) organów administracyjnych; jest nią kryterium zgodności z prawem spełniające w tej płaszczyźnie funkcje granic, w jakich następuje rozpoznanie skargi.

W świetle powyższego orzekając w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja wydana przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak również poprzedzająca ja decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jako wadliwe, nie mogły się ostać.

Po pierwsze, podkreślić należy, iż uwzględniając dokonane w toku toczącego się postępowania administracyjnego ustalenia faktyczne, nie budzą wątpliwości, co do tego, iż zasadnie organ I, jak i II instancji przyjął, iż w sprawie tej mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Przekonuje o tym data realizacji przedmiotowej inwestycji. Kwestia ustalenia przepisów prawa mających zastosowanych w sprawie nie jest, więc sporna. Nie jest również sporne, jak wynika z lektury akt sprawy, iż przedmiotowy budynek został wzniesiony w warunkach samowoli budowlanej. Uzasadniało to, więc wszczęcie i prowadzenie postępowania w kierunku zmierzającym do ustalenia istnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 37 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Ustalenia poczynione w tym względzie przez organ I i II instancji, jak wynika z lektury uzasadnieniach ich decyzji wskazywać mają na to, iż brak jest przesłanek, które w rozumieniu przywołanego przepisu uzasadniałyby wydanie decyzji o nakazie rozbiórki.

W przekonaniu Sądu, jakkolwiek kwestia ta szerzej omówiona została w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, o czym świadczą te spośród jego wątków, które odnoszą się zwłaszcza do kwestii nieobowiązywania w dacie realizacji samowoli budowlanej planu zagospodarowania przestrzennego i obowiązywania aktualnie planu zagospodarowania przestrzennego gminy W., z treści, którego wynika prawo zabudowy zagrodowej na tym terenie, podczas gdy organ I instancji odniósł się tylko i wyłącznie do obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, to jednak kwestia ta wymagać musi, w zakresie odnoszącym się do ustalenia nieistnienia przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy zdecydowanie szerszej refleksji organu. Odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 1999 r. w sprawie IV SA 196/96 zasadnie uznać należy, iż z uwagi na treść przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy jest to, jaki plan obowiązywał w dacie budowy przedmiotowego budynku, a nie to, jaki plan będzie obowiązywał w przyszłości, co w realiach sprawy niniejszej odnieść należy do planu obowiązującego w dacie jej rozstrzygania. Pozostając w tym nurcie rozważań odnoszących się do ustaleń czynionych w przedmiocie istnienia lub też nie przesłanek uzasadniających nakaz rozbiórki, zwraca uwagę brak refleksji organów administracji orzekających w sprawie, co do ust. 2 art. 37 ustawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej do kwestii tej się nie odnosi, a w przekonaniu powinno, skoro organy administracji ustalają, że podstaw takich jest brak. Należałoby, więc oczekiwać odniesienia się również i do tego zagadnienia. Jest ono, bowiem równie doniosłe i istotne, jak przesłanki opisane w pkt 1 i 2 ust. 1 art. 37. Wszak teza o ich braku uzasadniała wszczęcie postępowania legalizacyjnego. Należy, więc poczynić odpowiednie ustalenia również w tym zakresie. Mogą one, zależności oczywiście od ich kształtu, a to w kontekście normatywnej treści przepisów art. 4 i art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 24 października 1974 r., mieć wpływ na równolegle podejmowane ustalenia w przedmiocie istnienia lub też nieistnienia przesłanki, o której mowa w przepisie art. 37 ust. 1 pkt. 2 ustawy. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 marca 1998 r. w sprawie IV SA 759/98, naruszenie zasady wyrażonej w przepisie art. 4 ustawy może powodować, w konkretnych okolicznościach, niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2. Z poglądem tym koresponduje również stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 23 marca 1989 r. w sprawie IV SA 31/89.

Wobec powyższego, w przekonaniu Sądu bez przesądzania oczywiście czegokolwiek w tym względzie, wobec braku szczegółowych ustaleń organów administracji we wskazanym zakresie należało uznać, iż nie dość precyzyjnie, wykazano, iż rzeczywiście brak jest podstaw do nakazania rozbiórki. Zagadnienie to ma, bowiem podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie legalizacji samowolnie wybudowanego budynku. Jak podkreślono w wyrokach NSA z 7 grudnia 1998 r. w sprawie sygn. akt IV SA 2263/96 i 25 stycznia 1999 r. w sprawie IV SA 149/99, procedura legalizacyjna może być prowadzona, gdy zostanie ustalone, że zachodzą okoliczności określone w art. 37 prawa budowlanego. Zaniechanie tych ustaleń, w wyżej wskazanym zakresie, czyni je, więc ustaleniami niezupełnymi.

Po drugie, przy założeniu właściwego odniesienia się do wyżej wskazanych kwestii i uzupełnienia tych ustaleń o okoliczności przewidziane również przepisem art. 37 ust. 2 ustawy i potwierdzenia braku podstaw do wydania decyzji o nakazie rozbiórki i podjęcia działań zmierzających do legalizacji samowolnie wzniesionego budynku, oczekiwać należy prawidłowego stosowania przewidzianych w tym względzie przepisów prawa. Jakkolwiek trafnie, w konsekwencji organ I i II instancji, wskazał, jako materialno prawną podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 40 ustawy, jak również zastosował właściwą dla stosowania tego przepisu formę – decyzja – to jednak wadliwość aktu stosowania prawa wyraża się w treści sentencji decyzji. W istocie rzeczy, bowiem, jakkolwiek przepis, jako materialno prawna podstawa rozstrzygnięcia i jakkolwiek właściwa i poprawna jest forma rozstrzygnięcia, to jednak samo "rozstrzygnięcie" w jego sentencji – opracować i przedłożyć w terminie do 15 października 2004 r. do PINB inwentaryzację geodezyjną, inwentaryzacje powykonawczą wraz z orzeczeniem technicznym oraz projektem budowlanym koniecznych zmian i przeróbek celem doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem budowlanym budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr 127/6 w miejscowości Z. gm. W., Zalecenia wynikające z opracowanej dokumentacji inwentaryzacyjno projektowej wykonać należy pod nadzorem osoby mogącej pełnić samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję – jest wadliwe. Realizuje ono, bowiem istotę postanowienia dowodowego, nie zaś rozstrzygnięcia, co do istoty sprawy.

W analizowanym zakresie, Sąd orzekający w pełni afirmuje stanowisko Naczelnego Sadu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 14 grudnia 1998 r. w sprawie sygn. akt IV SA 2234/96, w świetle, którego przepis art. 40 Prawa budowlanego z 1994 r. stanowi podstawę do nakazania inwestorowi wykonania oznaczonych w terminie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami, a nie do żądania przedłożenia projektu budowlanego i inwentaryzacji wykonywanych robót. Tego typu obowiązku mogły być nałożone na stronę na etapie wstrzymania robót budowlanych, a nie na etapie legalizacji wzniesionego obiektu. Decyzja wydana na podstawie przepisu art. 40 ustawy prawo budowlane z 1974, musi uwzględniać przecież i to, że nakłada określone konkretne obowiązki, których treść nie może pozostawiać żadnych wątpliwości, zwłaszcza, że przecież podlegać mają one wykonaniu przez adresata decyzji, a ich właściwe wykonanie stanowi warunek skuteczności procedury legalizacyjnej. Treścią tych obowiązków, jak wynika z wykładni językowej przepisu art. 40 ustawy jest wykonanie "w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego [...] do stanu zgodnego z przepisami". Chodzi, więc o nakaz wypełnienia konkretną treścią zindywidualizowaną okolicznościami konkretnego przypadku nakazywanych "zmian" lub "przeróbek" i jednoznaczne wskazanie, na czym miałyby one polegać, w czy się wyrażać itd. Skoro w tym przedmiocie organ administracji publicznej orzeka we władczej formie decyzji, to zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego wydana decyzja musi ustalając konsekwencje prawne konkretyzować prawa lub obowiązki jej adresata orzekając o istocie sprawy. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie spełniają tego warunku.

Ponownie rozstrzygając w sprawie, organy administracji w toku postępowania administracyjnego w sposób kompleksowy, argumentując zajęte w tej kwestii stanowisko, odniesie się do zagadnienia wszystkich przesłanek wskazanych w przepisie art. 37 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974. Przy założeniu ziszczenia się warunków uzasadniających prowadzenie postępowania zmierzającego do legalizacji samowolnie wzniesionego budynku, organy administracji publicznej rozstrzygną w tej kwestii w sposób czyniący zadość przepisowi art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. w prawidłowy sposób – konkretnie i jednoznacznie – określając treść obowiązków nałożonych na inwestora na podstawie tego przepisu, uwzględniając dokładnie, na czym miałyby polegać "zmiany" lub "przeróbki" do wykonania, których zobowiązany byłby inwestor, czyniąc przy tym oczywiście zadość normatywnym warunkom określonym przepisem art. 107 § 1 i 3 kpa, tak w zakresie odnoszącym się do osnowy decyzji, jak również jej uzasadnienia prawnego oraz faktycznego.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "a", art. 135 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.