Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1487/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 22 lit. a/ i lit. h/, art. 92a ust. 1 i ust. 2, lp. 6.1.1. zał. nr 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 2 ust. 2 lit. a, art. 13 ust. 1 lit. j, art. 27 pkt 1
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 3 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 1
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.
article: art. 2 pkt. 36
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej O.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1391/16 w sprawie ze skargi O.B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od O.B. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 675 (sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 7 grudnia 2016 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1391/16 oddalił skargę O.B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następujących okolicznościach sprawy.

Decyzją z [...] października 2015 r. Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (organ pierwszej instancji) nałożył na O.B. (dalej: skarżący) karę pieniężną w wysokości 3000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące. Podstawą nałożenia kary były ustalenia przeprowadzonej 21 maja 2015 r. kontroli pojazdu członowego składającego się z ciągnika siodłowego marki [...] oraz naczepy marki [...], którym na trasie [...] wykonywany był przewóz ładunku w postaci windy do karuzeli na rzecz i w imieniu skarżącego. Kontrolujący ustalili, że data pierwszej rejestracji pojazdu to 26 września 2012 r., a pojazd nie był wyposażony w cyfrowe urządzenie rejestrujące (tachograf cyfrowy) wymagany dla pojazdów zarejestrowanych po raz pierwszy na terenie UE po 1 maja 2006 r. W protokole kontroli stwierdzono, że przewożony ładunek został umocowany do naczepy pasami i "nie stanowi ładunku, który mógłby zostać uznany za specjalistyczne wyposażenie wesołego miasteczka zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. j/ rozporządzenia (WE) nr 561/2006". W ocenie organu pierwszej instancji kontrolowany pojazd członowy nie był pojazdem specjalnym lub specjalistycznym, gdyż nie był przeznaczony do wykonywania specjalnej funkcji, która powodowałaby konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia. Z przedstawionej przez stronę interpretacji Ministerstwa Landu Dolna Saksonia, która odnosi się do przepisów prawa niemieckiego, przetłumaczono tylko jedno zdanie.

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD, organ odwoławczy), działając m.in. na podstawie art. 4 pkt 22 lit. a/ i lit. h/, art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm., dalej cyt. jako: u.t.d.), lp. 6.1.1. zał. nr 3 do u.t.d., art. 3 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 r. z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE. L. 2014. 60.1, dalej cyt. jako: rozporządzenie (UE) nr 165/2014), art. 27 pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE. L.2006.102.1 ze zm., dalej cyt. jako: rozporządzenie (WE) nr 561/2006), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że do kontroli miały zastosowanie wyłącznie przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006, ponieważ cała trasa przejazdu przebiegała w wewnętrznych granicach Wspólnoty, a zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. a/ tego rozporządzenia, rozporządzenie stosuje się – niezależnie od kraju rejestracji pojazdu – do przewozu drogowego wykonywanego wyłącznie na terytorium Wspólnoty. Bezpodstawne jest zatem twierdzenie strony, że do przedmiotowego przewozu mają zastosowanie przepisy Umowy AETR.

Zdaniem GITD sam fakt wykonywania przewozu windy do karuzeli, a więc części składowej wesołego miasteczka, nie oznacza, że przewóz ten podlega wyłączeniu spod regulacji rozporządzenia (UE) nr 165/2014. Z art. 13 ust. 1 lit. j) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wynika bowiem, że wyłączenie wymaga spełnienia dwóch przesłanek pozytywnych. Po pierwsze przedmiotem przewozu musi być wyposażenie cyrków i wesołych miasteczek, którą strona spełniła, a po drugie przewóz taki wykonywany jest za pomocą specjalistycznych pojazdów. Wobec nieokreślenia przez ustawodawcę pojęcia specjalistycznego pojazdu, organ dokonując wykładni celowościowej uznał, że nie każdy pojazd przewożący części wesołego miasteczka jest pojazdem specjalistycznym. W ocenie GITD pojazdem takim jest jedynie pojazd trwale przystosowany i zaadoptowany do przewożenia cyrków i wesołych miasteczek, natomiast ani ciągnik, ani naczepa – przystosowana do przewozu kontenerów – nie może być uznana za specjalistyczny pojazd. W tych okolicznościach organ odwoławczy uznał, że przewóz wykonywany przez stronę w dniu kontroli realizowany był pojazdem, który winien być wyposażony w cyfrowe urządzenie rejestrujące, zatem prawidłowo nałożono na skarżącego karę pieniężną za naruszenie określone w lp. 6.1.1. zał. nr 3 do u.t.d.

W ocenie GITD w sprawie nie było podstaw do zastosowania przepisów art. 92b i 92c u.t.d.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący wniósł skargę, w której domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

WSA w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1308, dalej cyt. jako: p.p.s.a.) stwierdzając, że okoliczności stanu faktycznego sprawy nie budzą wątpliwości, tj. skarżący wykonywał przewóz ładunku w postaci windy do karuzeli pojazdem niewyposażonym w tachograf.

W ocenie sądu analiza treści przepisu art. 13 ust. 1 lit. a/ - p/ rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wskazuje, że prawodawca unijny dokonał rozróżnienia przewozów wykonywanych "pojazdami" i "specjalistycznymi pojazdami", w celu wskazania konieczności wykonania specjalnych zmian konstrukcyjnych w "pojeździe specjalistycznym". Powołując się na brzmienie art. 2 pkt. 36 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, dalej cyt. jako: p.r.d.) sąd wskazał, że pojęcie "pojazdu specjalistycznego" powinno być rozumiane na wzór "pojazdu specjalnego". W ocenie sądu, aby móc zaliczyć pojazd do kategorii pojazdów specjalistycznych, musi być on specjalnie skonstruowany/konstrukcyjnie dostosowany i składać się z wyposażenia co najmniej zmieniającego zasadnicze przeznaczenie takiego pojazdu, tak żeby można nim było wykonywać funkcję przewozu wyposażenia cyrków i wesołych miasteczek. W sprawie natomiast ustalono, i nie jest to już ostatecznie kwestia sporna między stronami, że kontrolowany pojazd z ładunkiem w postaci windy do karuzeli, takiego konstrukcyjnego i wyposażeniowego przystosowania nie posiadał, co potwierdza treść pisma A S.A. w T. – sprzedawcy naczep marki [...]. Wynika z niego, że kontrolowana naczepa jest naczepą podkontenerową, służy zatem do przewozu kontenerów i do tego jest przystosowana. Fakt przewozu nią ładunku w postaci windy do karuzeli, tj. elementu wyposażenia wesołego miasteczka, nie oznacza uznania pojazdu za specjalistyczny, skoro konstrukcyjnie i wyposażeniowo nie został do takiego przewozu przystosowany, nadając się też przez cały czas do użycia zwykłego, standardowego i zgodnego z podstawowym przeznaczeniem. Nie mógł więc zostać potraktowany jak pojazd specjalistyczny w rozumieniu art. 13 ust. 1 lit. j/ rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

W tych okolicznościach WSA w Warszawie uznał, że prawidłowo organy ITD stwierdziły odpowiedzialność skarżącego za wykonywanie przewozu pojazdem, który winien być wyposażony w urządzenie rejestrujące, gdyż odpowiadał warunkom przewozu drogowego rzeczy przewidzianym w art. 2 ust. 1 lit. a/ rozporządzenia (WE) nr 561/2006, a takowego urządzenia nie posiadał.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący, zaskarżając wyrok WSA w Warszawie w całości, wniósł o jego uchylenie w całości i rozpoznanie sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o rozpoznanie sprawy na rozprawie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarżący zarzucił:

1. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 13 ust. 1 lit. j/ rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i przyjęcie, wbrew zapisom ww. aktu prawnego, że pojazdem specjalistycznym jest tylko pojazd specjalnie skonstruowany/konstrukcyjnie przystosowany w sposób zmieniający jego zasadnicze przeznaczenie, a tym samym nieuzasadnione zawężenie pojęcia pojazdu specjalistycznego, a dalej uznanie, że wyłączenie wyrażone w cyt. rozporządzeniu nie będzie miało zastosowania w przedmiotowej sprawie;

2. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 2 pkt 36 p.r.d. i przyjęcie, że definicja pojazdu specjalnego jest tożsama z pojęciem pojazdu specjalistycznego użytym w art. 13 ust. 1 lit. j/ rozporządzenia (WE) nr 561/2006, a w konsekwencji uznanie, że pojazd specjalistyczny powinien posiadać specjalnie dostosowane nadwozie lub posiadać specjalne wyposażenie.

W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wyjaśnił, że skarżący nie domaga się zastosowania w przedmiotowej sprawie Konwencji AETR, lecz jednolitej wykładni przepisów, które w zamiarze ustawodawcy powinny być stosowane harmonijnie dla zapewnienia równych praw dla przedsiębiorców przewożących rzeczy na terenie Wspólnoty Europejskiej i mają dokładnie ten sam cel tj. zapewnienie bezpieczeństwa przewozów tych samych rzeczy. Zdaniem skarżącego zasada pewności prawnej obrotu w ramach Wspólnoty Europejskiej wymaga jednolitego stosowania przepisów dotyczących obowiązku posiadania tachografu. WSA w Warszawie dokonując wykładni art. 13 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 w sposób nieuzasadniony ograniczył się do interpretacji tego przepisu, nie biorąc pod uwagę całości uwarunkowań obowiązujących w ramach Wspólnoty Europejskiej. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej na niekorzyść strony i dowolne odnoszenie różnych definicji z różnych aktów prawnych w celu uzupełnienia domniemanych luk prawnych. W regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 lit. j/ rozporządzenia (WE) nr 561/2006 nie ma mowy o "trwałym przystosowaniu i zaadaptowaniu" pojazdu, dlatego niezasadne jest narzucanie na podmiot obowiązku, który nie został wprost wyrażony w przepisie prawa, tym bardziej, że prowadzi to do konsekwencji o charakterze karnoadministracyjnym. Art. 13 ust. 1 lit. j/ rozporządzenia (WE) nr 561/2006 powinien być wykładany ściśle z uwzględnieniem słów w nim użytych i w odniesieniu do przepisów regulujących obowiązek posiadania tachografu, a nie regulujących zasady ruchu drogowego wyłącznie na terenie RP.

W sprawie nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż podniesione w niej zarzutów nie są zasadne.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy postawione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne niż podniesione przez skarżącego naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone.

Spór w tej sprawie dotyczy prawidłowości dokonanej w tej sprawie przez organy i zaakceptowanej przez sąd pierwszej instancji oceny, że wykonywany w dniu 21 maja 2015 r. przewóz pojazdem członowym składającym się z ciągnika siodłowego marki [...] oraz naczepy marki [...] na trasie [...] ładunku w postaci windy do karuzeli, nie stanowił przewozu ładunku stanowiącego specjalistyczne wyposażenie wesołego miasteczka zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. j/ rozporządzenia (WE) nr 561/2006, który zwalniałby skarżącego z wymogu wyposażenia pojazdu w cyfrowe urządzenie rejestrujące (tachograf cyfrowy).

Za niezasadny uznać należy sformułowany w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię art. 13 ust. 1 lit. j/ rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i uznanie, że przewidziane w rozporządzeniu wyłączenie nie będzie miało zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż pojazdem specjalistycznym jest tylko pojazd specjalnie skonstruowany/konstrukcyjnie przystosowany w sposób zmieniający jego zasadnicze przeznaczenie.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. a-p przywołanego rozporządzenia, o ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1, każde Państwo Członkowskie może wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5-9 i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych warunków na swoim terytorium lub, w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami, na terytorium innego Państwa Członkowskiego. Z powyższej regulacji wynika, że prawodawca unijny dopuścił możliwość wprowadzenia przez Państwa Członkowskie wyjątków od przepisów art. 5-9 regulujących czas prowadzenia pojazdów, przerwy oraz okresy odpoczynku w odniesieniu do przewozów wykonywanych pojazdami używanymi między innymi w związku z odprowadzaniem ścieków, ochroną przeciwpowodziową, konserwacją urządzeń zaopatrujących w wodę, gaz i elektryczność, utrzymaniem i kontrolą dróg, zbieraniem odpadów z gospodarstw domowych i ich wywozem itd. W prawie polskim takim przepisem wprowadzającym wyjątek jest art. 29 ustawy o czasie pracy kierowców, który przewiduje, że na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorie pojazdów wymienione w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 wyłącza się ze stosowania art. 5-9 tego rozporządzenia. Równocześnie na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy o czasie pracy kierowców wymienione w art. 13 ust. 1 rozporządzenia kategorie pojazdów zostały wyłączone z obowiązku instalowania i użytkowania w pojazdach urządzeń rejestrujących, czyli z obowiązku stosowania przepisów rozporządzenia nr 3821/85. Wśród pojazdów wyłączonych z tego obowiązku wymieniono m.in. "specjalistyczne pojazdy do przewozu wyposażenia cyrków i wesołych miasteczek" (art. 13 ust. 1 lit. j).

Prawodawca w analizowanym art. 13 ust. 1 lit. j używa pojęcia "specjalistyczne pojazdy do przewozu wyposażenia cyrków i wesołych miasteczek". Oznacza to, że aby dany przewóz mógł być zaliczony do wykonywanego w warunkach omawianego wyłączenia, musi być wykonywany pojazdem mogącym realizować konkretną funkcję, w związku z którą konkretny przewóz jest dokonywany (por. wyrok NSA z 22 grudnia 2011r., sygn. akt II GSK 1363/10, opubl. CBOSA). Z takiej regulacji wynika zatem, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich przejazdów dokonujących przewozu "wyposażenia cyrków i wesołych miasteczek", lecz tylko przewozy wykonywane "specjalistycznymi pojazdami" do przewozu tego rodzaju wyposażenia, tj. "wyposażenia cyrków i wesołych miasteczek". Z treści przytoczonej regulacji prawnej wynika zatem, że nie chodzi jedynie o pozostawanie przejazdu w funkcjonalnym związku z przewozem urządzeń stanowiących wyposażenie cyrków i wesołych miasteczek, ale równocześnie o wykonywanie tego przewozu specjalistycznym pojazdem. Tylko przewóz takimi pojazdami objęty jest zwolnieniem. Zastosowanie wyłączenia jest więc uzależnione nie tylko do charakteru ładunku, ale też od specyfiki pojazdu, którym jest ten ładunek przewożony.

Nie ma racji skarżący kasacyjnie, że dokonana przez organy i zaakceptowana przez sąd wykładania art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 była nieprawidłowa i doprowadziła do nieuzasadnionego zawężenia pojęcia pojazdu specjalistycznego. Wyłączenia przewidziane w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006, jako wyjątki od zasad ogólnych, podlegają wykładni ścisłej (por. wyroki NSA: z 22 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1363/10; z 10 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1203/12; opubl. CBOSA). Wykładnia musi bowiem uwzględniać to, że stanowią one odstępstwo od reżimu ogólnego. Tymi wyjątkami objąć zatem należy jedynie przypadki niezbędne dla zapewnienia ochrony interesów, którą mają gwarantować (wyrok ETS z 13 marca 2014r., C-222/12 A. Karuse AS v. Polistei-ja Piirivalveament).

Dokonując wykładni art. 13 ust. 1 lit. j sąd pierwszej instancji trafnie zwrócił uwagę, że prawodawca tylko w odniesieniu do niektórych z wymienionych w art. 13 ust. 1 wyjątków używa sformułowania "specjalistyczny pojazd", podkreślając w ten sposób różnice pomiędzy pojazdami wymienionymi w poszczególnych punktach tego przepisu. W większości punktów prawodawca używa sformułowania "przewóz wykonywany pojazdami" (np. punkty g, h, n, p), a jedynie w dwóch przypadkach poprzedza to dodatkowo przymiotnikiem "specjalistycznymi" (punkty j i m). W tej pierwszej grupie przypadków wyłączenie ma zatem wymiar funkcjonalny, dotyczy określonego rodzaju przewozu (nauka jazdy i egzamin, przewóz odpadów lub tusz zwierzęcych itd.). W drugiej grupie natomiast nie chodzi wyłącznie o funkcję przewozu (przewóz pieniędzy, przewóz wyposażenia cyrków i wesołych miasteczek), ale również o specyfikę pojazdu, którym jest on dokonywany. Obok zatem aspektu funkcjonalnego, prawodawca przewidział także wymóg szczególnych cech, jakie musi posiadać pojazd. Do realizacji przesłanek przewidzianych w punkcie "j" nie jest zatem wystarczające przewożenie "wyposażenia cyrków i wesołych miasteczek", lecz także wykonywanie przewozu "specjalistycznym pojazdem".

Taka konkluzja sądu pierwszej instancji jest prawidłowa. Wbrew zatem zarzutowi skargi kasacyjnej, w zaskarżonym wyroku nie doszło do naruszenia prawa materialnego poprzez wadliwą wykładnię art. 13 ust. 1 lit. j/ rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Nie jest też zasadny podniesiony w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię art. 2 pkt 36 p.r.d. i przyjęcie, że definicja pojazdu specjalnego jest tożsama z pojęciem "pojazdu specjalistycznego" użytym w art. 13 ust. 1 lit. j/ rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie, takiego poglądu sąd pierwszej instancji nie sformułował. Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że skoro prawodawca używa pojęcia "pojazd specjalistyczny", nie można przyjąć, że wyłączenie dotyczy każdego pojazdu. Analizując zawarte w art. 13 ust. 1 lit. j/ pojęcie "pojazd specjalistyczny" sąd zwrócił uwagę, że jest to pojęcie niezdefiniowane w obowiązujących przepisach. Sąd nie wyprowadził jednak wniosku, że w tej sytuacji należy to pojęcie identyfikować z użytym w art. 2 pkt 36 ustawy Prawo o ruchu drogowym pojęciem "pojazd specjalny". W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd stwierdził jedynie, że "na wzór pojazdu specjalnego zdefiniowanego w art. 2 pkt 36 p.r.d., to pojazd samochodowy przeznaczony do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia". Nie doszło zatem do zarzucanego w skardze kasacyjnej zrównania przez sąd znaczenia tych dwóch pojęć, a jedynie do odwołania się do regulacji przewidzianej w ustawie Prawo o ruchu drogowym, w celu dokonania przez sąd wykładni pojęcia niezdefiniowanego w przepisach. Na podstawie tego odwołania sąd zasadnie sformułował wniosek, że "pojazd specjalistyczny" to pojazd "specjalnie przystosowany/konstrukcyjnie dostosowany" do funkcji przewozu wyposażenia cyrków i wesołych miasteczek", a zatem specjalnie przystosowany, posiadający specjalnie dostosowane nadwozie lub posiadający specjalne wyposażenie.

W rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie nie kwestionuje, że pojazd, którym wykonywany był kontrolowany przewóz, nie posiadał tych cech. Był bowiem pojazdem typowym, przeznaczonym do przewozu kontenerów. Nie posiadał cech, które pozwoliłyby zaliczyć go do pojazdów specjalistycznych w powyższym rozumieniu. Pojazd ten nie posiadał ani konstrukcyjnego ani wyposażeniowego przystosowania do przewozu "wyposażenia cyrków i wesołych miasteczek". Nie było zatem żadnego uzasadnienia dla zwolnienia przewozu wykonywanego tym pojazdem z obowiązku rejestrowania przewozu przy pomocy tachografu. Samo przewożenie tym pojazdem elementów wyposażenia wesołego miasteczka nie było do tego wystarczające.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, że skarżący kasacyjnie nie podważył skutecznie oceny dokonanej przez sąd, że orzekające w sprawie organy prawidłowo ustaliły stan prawny i prawidłowo go zastosowały. Skoro dokonana w sprawie wykładnia art. 13 ust. 1 lit. j rozporządzenia nr 561/2006 oraz zawartego w nim pojęcia "pojazd specjalistyczny" była prawidłowa, zasadne było uznanie, że skarżącego nie dotyczyło wyłączenie z art. 13 ust. 1 lit. j rozporządzenia nr 561/2006. Wobec tak ukształtowanego stanu prawnego, prawidłowo w tej sprawie wyłożonego przez organ, należy zatem podzielić stanowisko sądu pierwszej instancji, że w rozpoznawanej sprawie przewóz wykonany był pojazdem nie objętym zwolnieniem z art. 13 ust. 1 lit. j, gdyż nie był to "specjalistyczny pojazd do przewozu wyposażenia cyrków i wesołych miasteczek". W konsekwencji prawidłowo uznano, że kierowca powinien był rejestrować sporny przejazd na swej karcie kierowcy i w pamięci urządzenia rejestrującego, w efekcie czego zasadnie nałożono na skarżącego karę za niewyposażenie pojazdu w cyfrowe urządzenie rejestrujące.

Mając powyższe na uwadze, wobec niezasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c/ i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Zasądzona kwota 675 zł stanowi wynagrodzenie za udział w rozprawie przed NSA pełnomocnika organu, który nie występował przed sądem pierwszej instancji.