Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 431/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 92a ust 3 pkt 3, ust. 6
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 7
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Dnia 23 sierpnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, , Protokolant Pomocnik sekretarza Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2017 roku sprawy ze skargi J.T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego J.T. kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm ), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1 i ust. 3 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst. jedn. Dz. U z 2016 r. poz. 1907), lp.5.1, lp.5.2, lp.5.3, lp.5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/ 006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 34 Rozporządzenia Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.Urz.UE.L r 60, str.1), Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 20000 zł w całości i nałożył na J. T., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A z siedzibą w S. karę pieniężną w wysokości 20.000,00 zł.

W uzasadnieniu wskazano, iż podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia opisane w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym: lp. 5.1 - przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, sankcjonowane karą pieniężną: za przekroczenie o czas powyżej 15 minut do jednej godziny w wysokości 100,00 zł oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 200,00 zł; lp. 5.2 - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, sankcjonowane karą pieniężną: za przekroczenie o czas powyżej 15 minut do 30 minut w wysokości 150,00 zł oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut w wysokości 200,00 zł; lp. 5.3 - skrócenie dziennego czasu odpoczynku, sankcjonowane karą pieniężną: za przekroczenie o czas powyżej 15 minut do jednej godziny w wysokości 100,00 zł oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 200,00 zł; lp. 5.4 - skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku, sankcjonowane karą pieniężną: za przekroczenie o czas do jednej godziny w wysokości 50,00 zł oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 100,00 zł.

Naruszenia ustalono podczas kontroli przedsiębiorstwa, przeprowadzonej w dniu 12 lipca 2016 r., a zostały one stwierdzone w protokole kontroli z dnia 05.09.2016 r. Kontroli podlegało spełnianie przez firmę obowiązków wynikających z uregulowań ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1155 ze zm.); rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE. L. 102 z 11.04.2006) lub Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe AETR, sporządzonej w Genewie 1 lipca 1970r., Dz. U. z 1999r., Nr 94, poz. 1086 i 1087 ze zm.), a także rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 P.0008-0021). Rozporządzenie EWG 3821/85 w dniu 02.03.2016 r. zostało uchylone przez Rozporządzenie Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 60, str. 1). Organ odwoławczy wskazał, iż poprzednia regulacja jest tożsama z nową.

Organ zwrócił uwagę, że po dniu 02.03.2016 r. stosownie do treści art. 47 rozporządzenia 165/2014, wszelkie odesłania do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 będzie uznawać się za odesłania do rozporządzenia 165/2014. Ponadto, w myśl art. 46 w zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo, od daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepis załącznika IB do tego rozporządzenia.

Kontrola obejmowała okres od 12.07.2015 r. do 11.07.2016 r. strona posiadała w tym czasie licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy nr [...] i zatrudniała, średnio w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli, 44 kierowców. Po rozpoznaniu przedmiotowej sprawy organ I instancji nałożył na stronę decyzją z dnia 06.12.2016 r. karę pieniężną w wysokości 20000 zł.

W złożonym odwołaniu pełnomocnik strony zarzucił naruszenie przez organ I instancji art. 7 i mi. 77 kpa poprzez błędna analizę danych cyfrowych zarejestrowanych na kartach kontrolowanych kierowców, w zakresie naruszeń polegających na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz skrócenia tygodniowego odpoczynku. Dalej skarżący zarzucił naruszenie art 107 § 3 kpa polegające na nie odniesieniu się w treści decyzji co do faktów, które organ uznał za świadczące o zaistniałych naruszeniach, w szczególności niewyjaśnienie powodów dla których organ uznał, iż przerwy zarejestrowanej w dwóch częściach nie można traktować jako ciągłej, mimo iż części te nie są oddzielone inną czynnością oraz pominięcie w treści uzasadnienia argumentów, dla których organ nie przychylił się do zastrzeżeń strony w zakresie nieprawidłowego obliczenia odpoczynku tygodniowego kierowcy W. H., w okresie od 2 stycznia 2016 r. do 3 stycznia 2016 r. Zdaniem pełnomocnika strony organ I instancji także błędnie uznał, iż w dniu 6 lutego 2016 r. kierowca A. B. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy.

Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie powołał brzmienie art. 4 pkt 22 lit. a, lit. h ustawy o transporcie drogowym. Wskazał, że stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 3 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć: 20.000,00 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Stosownie do art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Organ I instancji, iż w dniu 6 lutego 2016 r. kierowca A. B. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy, ponieważ pomiędzy godziną 13:01 a godziną 13:58 kierowca wykorzystał przerwę w prowadzeniu pojazdu w wymiarze 4 minut, należy wyjaśnić, iż kierowca nie wykonał przerwy, ponieważ co chwilę wyciągał kartę z tachografu, co spowodowało wielokrotne przerwanie przerwy. Stosownie do art. 10 rozporządzenia przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (UE) nr (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Zatem w powyższym zakresie strona ma władcze uprawnienia wobec kierowcy, może mu polecić wykonanie czynności, udzielić mu wiążących instrukcji i wskazówek. Wynikający z art. 10 rozporządzenia 561/2006 stosunek podporządkowania pozwala na bezpośredni wpływu na działania kierowcy, a przedsiębiorca posiada możliwość zapobieżenia nieprawidłowościom w pracy kierowcy. Z tych względów nie może w rozpatrywanej sprawie znaleźć zastosowanie przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, który stanowi, iż nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływ na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Przedsiębiorca ma wpływ na powstanie naruszeń związanych z regulacjami rozporządzenia nr 3821/85 oraz rozporządzenia 561/06 bowiem zakres tych regulacji został wskazany jako obowiązek nadzoru z jego strony, w szczególności poprzez wydawanie odpowiednich poleceń kierowcy i przeprowadzanie regularnych kontroli. Ponadto aby doszło do zastosowania art. 92c ust. l pkt 1 ustawy o transporcie drogowym to przesłanka braku wpływu na powstałe naruszenie musi być następstwem zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Brak również podstaw do zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym.

Na powyższą decyzję J.T. wniósł skargę do WSA w Łodzi. Wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił naruszenie art. 7 i 77 i k.p.a. poprzez niezgromadzenie w sprawie materiału dowodowego pozwalającego uznać, iż w dniu 6 lutego 2016 r. kierowca A. B. wykorzystał 49 minutową przerwę, która nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 4 lit. d Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, naruszenie art. 80 k.p.a. polegające na dokonaniu błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w oparciu o przepis art. 4 lit. d Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 czego wynikiem było nieuprawnione stanowisko organu, że kierowca A. B. w dniu 6 lutego 2016 r. nie wykorzystał przerwy w prowadzeniu pojazdu między godziną 13:00 a 13:58, naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez powołanie się w treści uzasadnienia decyzji na okoliczności kilkukrotnego wyjęcia karty kierowcy z tachografu w trakcie wykorzystywania 49 minutowej przerwy, co zgodnie z art. 4 lit. d Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 nie dyskwalifikuje tego okresu jako przerwy w prowadzeniu pojazdu.

W ocenie skarżącego ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że w spornym okresie tj dnia 6 lutego 2016 r. kierowca A. B. nie prowadził pojazdu. W okresie tym nie jest zarejestrowana także czynności innej pracy. Niemniej jednak organ uznał, że okresu tego nie można uznać jako przerwa w prowadzeniu pojazdu. Skarżący zwrócił uwagę, że przepis art. 4 lit d rozporządzenia 561/2006 nie wspomina o tym, aby w trakcie wykorzystywania przerwy zabronione było wyciąganie karty kierowcy z tachografu cyfrowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przed WSA w Łodzi w dniu 23 sierpnia 2017 r. pełnomocnik skarżącego popierał skargę. Oświadczył, że wyjęcie karty z tachografu miało miejsce wtedy, gdy samochód stał w bazie garażowania wszystkich pojazdów należących do firmy – w Niemczech. Żadna z instytucji kontrolujących z krajów Unii Europejskiej nie podniosła bezcelowości wyjmowania karty kierowcy z tachografu w czasie przerwy. Nie kwestionował wyjmowania karty kierowcy z tachografu w czasie przerwy.

Pełnomocnik organu wnosił o oddalenie skargi. Podtrzymywał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz odpowiedzi na skargę. Sędzia sprawozdawca zwrócił uwagę na treść rozstrzygnięcia organu I instancji dotyczącą kierowcy A. B. – str. 4 decyzji, z której zdaje się wynikać, że przerwy wynoszą więcej niż wskazane przez organ. Pełnomocnik organu nie potrafił wyjaśnić, w jaki sposób wyliczono długość przerw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie organ administracji naruszył przepisy postępowania a mianowicie art. 7, 77 § 1,80, 107 § 3 i 138 § 1 pkt.2 K.p.a. i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012r. poz.1265 z późn. zm.), podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie.

Zgodnie z art. 92a ust. 3 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 20000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli.

Stosownie do art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

W rozpoznawanej sprawie J. T. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą A z siedzibą w S., został ukarany za następujące, opisane w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym naruszenia:

1. lp. 5.1 - przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, sankcjonowane karą pieniężną: za przekroczenie o czas powyżej 15 minut do jednej godziny w wysokości 100,00 zł oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 200,00 zł;

2. lp. 5.2 - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, sankcjonowane kara pieniężną: za przekroczenie o czas powyżej 15 minut do 30 minut w wysokości 150,00 zł oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut w wysokości 200,00 zł;

3. lp. 5.3 - skrócenie dziennego czasu odpoczynku, sankcjonowane kara pieniężną: za przekroczenie o czas powyżej 15 minut do jednej godziny w wysokości 100,00 zł oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 200,00 zł;

4. lp. 5.4 - skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku, sankcjonowane karą pieniężną: za przekroczenie o czas do jednej godziny w wysokości 50,00 zł oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 100,00 zł.

Kontrola firmy obejmowała okres od 12 lipca 2015 r. do 1 lipca 2016 r. Przedsiębiorca posiadał w tym czasie licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy nr [...] i zatrudniał, średnio w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli, 44 kierowców. W związku z powyższym na przedsiębiorcę za stwierdzone naruszenia nałożono karę pieniężną w wysokości 20.000 zł.

W niniejszej sprawie organy administracji nie wyjaśniły jednak dokładnie stanu faktycznego oraz nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego odnośnie wszystkich popełnionych naruszeń.

Jeżeli chodzi o przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy to stwierdzono, że miało miejsce sześć takich przypadków, w tym w stosunku do kierowcy A. H. B.. W decyzji z dnia 6 grudnia 2016 r. organ I instancji wskazał, że analiza zawartych na karcie kierowcy danych cyfrowych po uwzględnieniu przerwy napięcia wykazała, że kierowca w dniu 6 lutego 2016 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 55 minut. Dalej organ uzasadnia, że kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 25 minut w okresie od godziny 10:35 do godziny 17:26. W okresie tym kierowca odebrał tylko dwie przerwy minimum 15 minutowe – 10:50 – 11:07, 13:12 – 13:32, 13:33 – 13:58. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu w postaci wykresówki, wydruku czy też karty dziennej, uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Powyższe w ocenie organu oznacza, że kierowca naruszył normę określoną w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11.04.2006 r.), która stanowi, iż po okresie prowadzenia pojazdu trwającym 4 i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa, trwająca co najmniej 45 minut, chyba, że kierowca zaczyna okres odpoczynku. Przerwę tę można zastąpić przerwą długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

Zgodnie z treścią art.12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.

Z wymienionego przepisu wynika, że w sytuacjach w nich określonych dopuszczalne są odstępstwa od obowiązku przestrzegania czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy oraz od obowiązku przestrzegania czasu dziennego odpoczynku. Kierowca jest wówczas zobowiązany wskazać powody takiego odstępstwa odręcznie na wydruku z tachografu cyfrowego najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.

W niniejszej sprawie podczas kontroli nie okazano wprawdzie dokumentu, w postaci wykresówki, wydruku lub karty dziennej uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Niemiej jednak z ustaleń organu wynika, że w kontrolowanym czasie kierowca A. B. odebrał tylko dwie przerwy minimum 15 minutowe – 10:50 – 11:07, 13:12 – 13:32, 13:33 – 13:58. W powyższym twierdzeniu organu znajduje się nieścisłość – sugeruje ono bowiem, iż w rzeczywistości kierowca odebrał trzy przerwy – 12, 20 i 25 minutową. Dwie ostatnie przerwy stanowią w istocie jedną całość. W związku z tym należało uznać, iż w zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono przyczyny, dla której uznano, że zostało naruszone prawo kierowcy do wypoczynku. W uzasadnieniu podniesiono jedynie, że skarżący nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Wskazywałoby to, że organ odwoławczy niedostatecznie wnikliwie podszedł do powyższej kwestii. Organ powinien wyjaśnić, czy kierowca w istocie odebrał dwie przerwy minimum 15 minutowe, czy też była to jedna dłuższa przerwa, trwająca od 13:12 do 13:58. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest rozważań w tym zakresie. Nie wiadomo zatem dlaczego przerwy zostały od siebie oddzielone między godziną 13:32 a 13:33. Nie wyjaśniono, w jaki sposób wyliczono długość przerw.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzucono niewyjaśnienie powodów dla których organ uznał, iż przerwy zarejestrowanej w dwóch częściach nie można traktować jako ciągłej, mimo iż części te nie są oddzielone inną czynnością. Zdaniem pełnomocnika strony organ I instancji także błędnie uznał, iż w dniu 6 lutego 2016 r. kierowca A. B. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy. Obowiązkiem organu było odniesienie się do tego zarzutu. W zaskarżonej decyzji nie ustosunkowano się do niego. Brak rozważań organu co do powyższej kwestii oznacza, że nie wyjaśniono dokładnie stanu faktycznego oraz nie rozpatrzono całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

Reasumując sąd uznał, że skarga jest uzasadniona. Organy administracji nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego oraz nie oceniły całego materiału dowodowego odnośnie naruszeń opisanych w punktach 1,2 zaś zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom określonym w art.138 § 1 pkt 2 K.p.a. Stanowi to naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1,80, 107 § 3 i 138 § 1 pkt 2 K.p.a. co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec naruszenia przepisów postępowania przedwczesna jest obecnie ocena merytoryczna naruszeń przepisów z zakresu transportu drogowego jakie przypisano skarżącemu. Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt.1 c.) p.p.s.a. sąd uchylił zaskarżoną decyzję.

Na podstawie art. 200 p.p.s.a. sąd zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji winien uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Należy ponownie ocenić zebrany materiał dowodowy a w razie konieczności uzupełnić go, a następnie dokonać wnikliwej jego analizy i wydać rozstrzygnięcie w sprawie. Rozstrzygnięcie to winno spełniać wymagania określone w art.138 K.p.a. Należy również odnieść się do zarzutów pełnomocnika skarżącego podniesionych w skardze, w tym wyjaśnić, w jaki sposób wyliczono długość przerw.

a.l.