Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2128/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 125 ust. 1, par. 2 ust. 1 i 2, art. 63
journal: Dz.U. 2010 nr 29 poz 154
law: Ustawa z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie WSA Danuta Kania (spraw.), Ewa Pisula – Dąbrowska, Andrzej Góraj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2015 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty nagrody rocznej za 2012 r. – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze. zm.), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję własną nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. o odmowie J. L. wypłaty nagrody rocznej za rok 2012.

W uzasadnieniu ww. decyzji organ przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje:

W dniu 11 kwietnia 2014 r. do Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wpłynęło pismo J. L., byłego funkcjonariusza delegatury ABW w B., wzywające szefa ABW do wydania decyzji w sprawie nagrody rocznej za 2012 r. oraz do wypłaty przedmiotowej nagrody wraz z ustawowo należnymi odsetkami.

Szef ABW, po rozpatrzeniu ww. wniosku, decyzją na [...] z dnia [...] lipca 2014 r., powołując w podstawie prawnej art. 104 k.p.a., art. 125 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29 poz. 154 ze zm.), dalej: "ustawa o ABW oraz AW", § 7 ust. 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 sierpnia 2006 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 143, poz. 1034), dalej: "rozporządzenie", odmówił J. L. wypłaty nagrody rocznej za rok 2012.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzja w przedmiocie przyznania funkcjonariuszowi nagrody rocznej ma charakter uznaniowy. Stwierdził, że w niniejszej sprawie przesłanką stanowiącą podstawę odmowy wypłaty proporcjonalnej nagrody rocznej za rok 2012 jest fakt przebywania przez funkcjonariusza na zwolnieniu lekarskim w okresie od dnia [...] stycznia 2012 r. do dnia [...] stycznia 2012 r. oraz okoliczność zwolnienia go z zajęć służbowych do dnia zwolnienia ze służby, tj. do dnia [...] lutego 2012 r. w związku z orzeczeniem Centralnej Komisji Lekarskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] grudnia 2011 r., uznającym wymienionego za trwale niezdolnego do służby w ABW.

Organ zauważył, iż prawo do nagrody rocznej powiązane jest z rzeczywistym (faktycznym) wykonywaniem obowiązków przez funkcjonariusza. Funkcjonariusz, przebywając na zwolnieniu lekarskim, nie wykonuje żadnych czynności służbowych, zaś sam fakt bycia funkcjonariuszem ABW (pozostawania w stosunku służbowym) nie jest wystarczającą przesłanką do nagradzania za służbę, która de facto nie była przez niego świadczona.

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2014 r. J. L. zwrócił się do Szefa ABW o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zgodnej z obowiązującym prawem.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska w sprawie. Motywując powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] września 2014 r. wskazał, iż zgodnie z art. 125 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW funkcjonariuszowi mogą być przyznawane nagrody roczne, uznaniowe i zapomogi. Ustęp 2 ww. przepisu zawiera delegację ustawową wskazującą Prezesa Rady Ministrów jako organ upoważniony do określenia warunków przyznawania powyższych świadczeń, odrębnie dla każdej Agencji. Zgodnie z § 2 ust. 1 wydanego na podstawie tej delegacji rozporządzenia, funkcjonariuszowi pełniącemu służbę przez okres roku kalendarzowego, przyznaje się nagrodę roczną w wysokości 50% jednomiesięcznego uposażenia. Natomiast funkcjonariuszowi pełniącemu służbę przez część roku kalendarzowego przyznaje się nagrodę roczną proporcjonalnie do liczby miesięcy kalendarzowych służby w tym roku, za który funkcjonariuszowi przysługiwało uposażenie (§ 2 ust. 2). Powyższy przepis, jako bezwzględną przesłankę nabycia prawa do nagrody rocznej, wskazuje konieczność faktycznego pełnienia przez funkcjonariusza ABW służby, a nie jedynie pozostawanie w stosunku służbowym, z uwagi na użyte w tym przepisie sformułowanie "przyznaje się" nagrodę roczną, a nie "przysługuje" nagroda roczna. Użycie w art. 125 ustawy o ABW oraz AW wyrażenia "mogą być przyznawane" przesądza o uznaniowości przyznania funkcjonariuszowi świadczenia pieniężnego w postaci nagrody rocznej.

Następnie organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie powodem, dla którego odmówiono wyżej wymienionemu wypłaty nagrody rocznej za rok 2012 był fakt, że wyżej wymieniony w 2012 r., przebywając na zwolnieniach lekarskich oraz będąc zwolnionym od zajęć służbowych nie pełnił faktycznie służby.

Zdaniem organu, z treści art. 63 ust. 1 i 2 ustawy o ABW oraz AW można wywieść, że choroba powoduje zaprzestanie służby przez funkcjonariusza. Ustawodawca, używając w tym przepisie sformułowania "zaprzestanie służby z powodu choroby" wskazał, że przebywanie przez funkcjonariusza na zwolnieniu lekarskim jest równoznaczne z zaprzestaniem pełnienia przez niego służby, choć nadal pozostaje on w stosunku służbowym. Organ podkreślił, iż prawo do nagrody rocznej, będące swoistym rodzajem nagrody czy premii za całoroczne, faktyczne pełnienie służby, nie może być uznane za świadczenie o charakterze obligatoryjnym. Czym innym jest bowiem prawo do uposażenia z tytułu zaprzestania służby z powodu choroby, czym innym natomiast prawo do nagrody rocznej za ten okres nieobecności w służbie. Prawo do nagrody rocznej powiązane jest bowiem z rzeczywistym wykonywaniem obowiązków służbowych przez funkcjonariusza. O ile więc funkcjonariusz ma prawo do uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym w okresie zwolnienia lekarskiego, to prawo do nagrody rocznej - mające bez wątpienia charakter premii za rok kalendarzowy, w którym funkcjonariusz pełnił faktycznie służbę - nie może być uznane za świadczenie o charakterze obligatoryjnym. Nie można bowiem przyjąć, że w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim funkcjonariusz wykonuje jakiekolwiek czynności służbowe, określone zakresem jego obowiązków.

Organ zauważył również, że konstruując art. 125 ustawy o ABW oraz AW ustawodawca posłużył się zwrotem "mogą być przyznane nagrody roczne" a nie zwrotem "są przyznawane nagrody roczne". Gdyby intencją ustawodawcy było wprowadzenie obligatoryjnej nagrody rocznej dla każdego funkcjonariusza, niezależnie od wykonywanych przez niego czynności za dany rok kalendarzowy, to w odmienny sposób sformułowałby treść ww. przepisu. Tymczasem zarówno wykładnia językowa, jak też systemowa prowadzą do wniosku, że nagroda roczna ma charakter uznaniowy i nie przysługuje ona każdemu funkcjonariuszowi.

Organ zaznaczył, że w przypadku funkcjonariusza, który nie pełni służby w danym roku kalendarzowym nie można także stosować przesłanek do obniżenia bądź nieprzyznania nagrody rocznej, wskazanych w § 5 i § 6 rozporządzenia, ponieważ ze względu na jego nieobecność w służbie, żadna z tych przesłanek nie mogła wystąpić.

Końcowo organ wskazał, iż przyznanie nagrody rocznej w sytuacji, gdy w okresie od [...] stycznia 2012 r. do dnia [...] lutego 2012 r. J. L. nie wykonywał żadnych czynności służbowych na rzecz ABW z powodu choroby, stanowiłoby nieuprawnione różnicowanie sytuacji prawno-finansowej funkcjonariuszy, oddziałując negatywnie na morale innych funkcjonariuszy, spełniających wszystkie przewidziane ustawą przesłanki do jej otrzymania. Ponadto, wypłacenie nagrody rocznej funkcjonariuszowi, który nie wykonywał czynności służbowych stałoby w sprzeczności z obowiązkiem dbania przez organ administracji państwa o dyscyplinę finansów publicznych.

Odnosząc się do roszczenia o wypłatę odsetek Szef ABW wskazał, iż w odrębnym postanowieniu z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w tym zakresie z uwagi na jego bezprzedmiotowość, bowiem w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych nie jest możliwe dochodzenie roszczeń o charakterze cywilnym w postępowaniu administracyjnym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] J. L. zarzucił naruszenie art. 125 ustawy o ABW oraz AW poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że nagroda roczna ma charakter uznaniowy oraz naruszenie przepisów rozporządzenia poprzez ich niezastosowanie.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Szefa ABW z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W motywach skargi zakwestionował stanowisko organu, że prawo do nagrody rocznej ma charakter uznaniowy. Wskazał, iż użyte w art. 125 ustawy o ABW oraz AW sformułowanie "przyznaje się" nie przesądza o uznaniowości nagrody rocznej. Powołał przy tym pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 8 lutego 2013 r. o sygn. akt I OSK 2015/12 wskazując, iż "przyznanie nagrody rocznej nie jest uzależnione od oceny kierownictwa danej jednostki organizacyjnej, ale od istnienia określonych zobiektywizowanych przesłanek przesądzających przyznanie tej nagrody lub przesądzających o obniżeniu lub odmowie jej przyznania. Nagroda roczna jest uprawnieniem funkcjonariusza ABW wynikającym z ustawy pragmatycznej, którego realizacji może się domagać".

Zdaniem skarżącego, ustawodawca przyznał prawo do nagrody rocznej nie tylko za okres faktycznie pełnionej służby, lecz także za okresy pozostawania w służbie za wyjątkiem sytuacji, o których mowa w rozporządzeniu. O ile intencją ustawodawcy byłoby wskazanie okresu pozostawania na zwolnieniu lekarskim, jak i na urlopie wypoczynkowym, jako okresów nie wliczanych do okresu służby, od którego zależy wysokość nagrody rocznej, zamieściłby stosowny zapis w ww. rozporządzeniu. Skarżący, przebywając na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby, nadal pozostawał w czynnej służbie, zaś przeciwne w tym względzie stanowisko organu oraz argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o oddalenie skargi z powodu braku usprawiedliwionych podstaw i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 i § 2 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Oceniając niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] września 2014 r. oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] lipca 2014 r. nie naruszają prawa.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji w przedmiocie odmowy wypłaty skarżącemu – J. L. nagrody rocznej za 2012 rok, stanowił przepis art. 125 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154 ze zm.) oraz przepisy, wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 125 ust. 2 ww. ustawy - rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 sierpnia 2006 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 143, poz. 1034) w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym wnioskiem o wypłatę nagrody rocznej.

Zgodnie z art. 125 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW funkcjonariuszowi mogą być przyznawane nagrody roczne, uznaniowe i zapomogi. Z kolei w myśl § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia funkcjonariuszowi pełniącemu służbę przez okres roku kalendarzowego przyznaje się nagrodę roczną w wysokości 50% jednomiesięcznego uposażenia. Funkcjonariuszowi pełniącemu służbę przez część roku kalendarzowego nagrodę roczną przyznaje się proporcjonalnie do liczby miesięcy kalendarzowych służby w tym roku, za który funkcjonariuszowi przysługiwało uposażenie (ust. 2). Natomiast funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby przyznaje się nagrodę roczną w wysokości jednomiesięcznego uposażenia proporcjonalnie do liczby miesięcy kalendarzowych służby pełnionej w roku zwolnienia ze służby. Przepisy § 5 - 8 stosuje się odpowiednio (ust. 4).

W świetle powyższych przepisów oceny Sądu w pierwszej kolejności wymagało stanowisko zaprezentowane przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, zgodnie z którym przyznanie funkcjonariuszowi ABW świadczenia pieniężnego w postaci nagrody rocznej ma charakter uznaniowy. Zdaniem Sądu, stanowisko to nie zasługuje na aprobatę. Organ błędnie bowiem wywodzi ową uznaniowość z treści art. 125 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW. Użyte w tym przepisie sformułowanie "mogą być przyznawane" odnosi się w istocie do wymienionych w nim świadczeń, tj. nagród rocznych, uznaniowych i zapomóg. Ustawodawca w tej normie prawnej nie mógł użyć stanowczego sformułowania, gdyż to powodowałoby konieczność łącznego przyznawania wszystkich przedmiotowych świadczeń.

O przyjęciu przez organ błędnego poglądu co do uznaniowego charakteru nagrody rocznej w oparciu o ww. przepis świadczy również to, że ustawodawca rozróżnił w nim dwa odrębne świadczenia: nagrody roczne oraz nagrody uznaniowe. Gdyby zaś istotnie nagroda roczna miała charakter uznaniowy, to nie musiałaby być oddzielnie wymieniana w przedmiotowym przepisie. Racjonalny ustawodawca nie umieszczałby bowiem w jednym przepisie dwóch równorzędnych sobie i identycznych świadczeń.

Dodatkowo za przyjęciem, że nagroda roczna nie ma charakteru uznaniowego, świadczy treść powołanego wyżej § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia, zgodnie z którym "funkcjonariuszowi pełniącemu służbę (...) przyznaje się nagrodę roczną (...)". Sformułowanie "przyznaje się" świadczy niewątpliwie o tym, że nagroda roczna jest świadczeniem należnym z mocy samego prawa - po zaistnieniu wskazanych w ustawie i rozporządzeniu przesłanek - nie jest natomiast uzależniona od subiektywnej oceny przełożonego.

Oceny Sądu w niniejszej sprawie wymagała również - zasadnicza dla podjętego przez organ rozstrzygnięcia - kwestia, a mianowicie, czy okres pozostawania funkcjonariusza ABW na zwolnieniu lekarskim, a także okres zwolnienia go od zajęć służbowych w związku z orzeczeniem Centralnej Komisji Lekarskiej ABW z dnia [...] grudnia 2011 r. o trwałej niezdolności do służby w ABW, podlega uwzględnieniu przy ustalaniu wymiaru należnej nagrody rocznej.

W ocenie tutejszego Sądu, treść art. 125 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW oraz treść § 2 ust. 1 - 2 oraz ust. 4 rozporządzenia, świadczą o tym, że okresu przebywania funkcjonariusza na zwolnieniu lekarskim (jak również okresu zwolnienia od zajęć służbowych z powodów wyżej wskazanych), nie wlicza się do wymiaru przedmiotowego świadczenia pieniężnego. Istota zwolnienia lekarskiego polega bowiem na tym, że w tym okresie funkcjonariusz, z uwagi na zły stan zdrowia, nie pełni służby. Z kolei zwolnienie funkcjonariusza od zajęć służbowych jest następstwem orzeczenia właściwej komisji lekarskiej ABW o trwałej niezdolności do służby (§ 13 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego - Dz. U.

Nr 120, poz. 1125 ze zm.). Sam zaś fakt pozostawania w stosunku służbowym nie przesądza o prawie do nagrody rocznej. Prawodawca, w § 2 ust. 1 rozporządzenia

z dnia 4 sierpnia 2006 r. posłużył się bowiem zwrotem "funkcjonariuszowi pełniącemu służbę (...) przyznaje się nagrodę roczną". Również w § 2 ust. 4 ww. rozporządzenia, uzależnił przyznanie - w określonej wysokości - nagrody rocznej funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby od liczby miesięcy kalendarzowych "służby pełnionej w roku zwolnienia ze służby". W ten sposób odniósł się więc wyłącznie do materii faktycznego pełnienia służby, a więc rzeczywistego wykonywania zadań służbowych. Zadania służbowe może zaś wykonywać jedynie funkcjonariusz zdolny do pełnienia służby, tj. do wykonywania obowiązków służbowych.

Dodatkowo Sąd zauważa, że wbrew twierdzeniom skarżącego, brak wymienienia w § 3 rozporządzenia przesłanki przebywania na zwolnieniu lekarskim nie świadczy o tym, aby okres zwolnienia miał być wliczany do okresu służby, od którego zależy wysokość nagrody rocznej. Wskazać przy tym należy na generalną zasadę odkodowania norm prawnych, zgodnie z którą przepisy poszczególnych paragrafów umieszczonych w jednej normie, a zwłaszcza w jednym rozdziale (tu: Rozdziale 2), należy odczytywać łącznie, a nie rozdzielnie. W sytuacji bowiem, gdy pierwszy przepis Rozdziału 2 rozporządzenia stanowi regułę przyznawania nagród rocznych tylko funkcjonariuszom pełniącym służbę, to jako oczywista jawi się konkluzja, że wyłączenia, o których mowa w § 3 dotyczą tylko takich funkcjonariuszy, którzy służbę faktycznie pełnili (byli zdolni do jej pełnienia), a nie takich, którzy przebywając na zwolnieniu lekarskim pozostawali jedynie w stosunku służbowym.

Dokonując wykładni zwrotu - "funkcjonariusz pełniący służbę" - zasadnym jest także odniesienie się do normy art. 63 ustawy o ABW oraz AW, z której treści wynika, że choroba powoduje zaprzestanie służby przez funkcjonariusza. Skoro zaś taki skutek choroby funkcjonariusza ustawodawca przewidział w przepisie art. 63 ww. ustawy, to brak jest przekonujących argumentów, mogących świadczyć o tym, aby racjonalny ustawodawca zamierzał inaczej tłumaczyć materię "pełnienia służby" przy konstruowaniu norm wydanego na podstawie art. 125 ust. 2 tej ustawy rozporządzenia wykonawczego. Ustawa, co do zasady, jest jednolitym aktem prawnym. Stąd więc jej wykładni oraz wykładni przepisów rozporządzenia nie sposób dokonywać w oderwaniu od całości regulacji danej instytucji z pominięciem definicji użytej już w ustawie przez ustawodawcę.

W świetle powyższego nie można uznać za trafne zarzutów skargi, iż organ orzekający dokonał błędnej wykładni przepisów rozporządzenia, której konsekwencją jest uzależnienie wypłaty funkcjonariuszowi ABW nagrody rocznej od okoliczności faktycznego wykonywania przez niego czynności służbowych w danym roku kalendarzowym. Prawo do nagrody rocznej, jak wynika z powołanych wyżej przepisów, jest bowiem powiązane z rzeczywistym wykonywaniem obowiązków służbowych przez funkcjonariusza.

Przenosząc powyższe uwagi na stan faktyczny niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący został zwolniony ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dniem [...] lutego 2012 r. Zgodnie z treścią cytowanego powyżej § 2 ust. 4 rozporządzenia, funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby przyznaje się nagrodę roczną w wysokości jednomiesięcznego uposażenia proporcjonalnie do liczby miesięcy kalendarzowych służby pełnionej w roku zwolnienia ze służby. Przepisy § 5 - 8 stosuje się odpowiednio. Z akt sprawy wynika, że skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim nieprzerwanie od 1 stycznia 2012 r. do dnia 25 stycznia 2012 r. Natomiast od dnia [...] stycznia 2012 r. do dnia [...] lutego 2012 r. zwolniony był od zajęć służbowych w związku z orzeczeniem Centralnej Komisji Lekarskiej ABW z dnia [...] grudnia 2011 r. o trwałej niezdolności do służby w ABW. Nie pełnił zatem w ogóle służby, tj. nie wykonywał czynności służbowych w roku 2012. Tym samym brak było podstaw do przyznania skarżącemu nagrody rocznej na zasadach przewidzianych w ww. przepisach. Zaprzestanie pełnienia służby przez skarżącego na skutek przebywania na zwolnieniu lekarskim oraz zwolnienia od zajęć służbowych łącznie przez okres od dnia [...] stycznia 2012 r. do dnia zwolnienia ze służby ([...] lutego 2012 r.), czyniły zasadnym rozstrzygnięcie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o odmowie wypłaty skarżącemu nagrody rocznej za rok 2012. U podstaw tego rozstrzygnięcia leżała bowiem zobiektywizowana przesłanka niepełnienia przez skarżącego służby - niewykonywania obowiązków służbowych z powodów powyżej wskazanych.

W okolicznościach niniejszej sprawy nie mogły znaleźć zastosowania przesłanki obniżenia bądź nieprzyznania nagrody rocznej wymienione w § 5 - 7 rozporządzenia, skoro podjęte w sprawie rozstrzygnięcie zostało zdeterminowane zaistnieniem przesłanki faktycznego niepełnienia przez skarżącego służby w ABW w ww. okresie.

Mając na względzie, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego oraz reguł postępowania administracyjnego, zaś argumenty skargi nie zasługują na uwzględnienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.