Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1168/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-04-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 194  par. 1,  art. 259  par. 1,  art. 178 i  art. 197  par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oleju napędowego postanawia: odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

W sprawie, postanowieniem z 29 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił skarżącej spółce przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Po uprawomocnieniu się tego postanowienia (Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na to postanowienie), Sąd ponownie wezwał stronę skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik procesowy spółki złożył na urzędowym formularzu kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w takim samym zakresie, jak uprzednio.

W wykonaniu zarządzenia z 15 lutego 2016 r. spółka, za pośrednictwem pełnomocnika procesowego, została wezwana do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez podpisanie złożonego formularza urzędowego przez organ uprawniony do reprezentacji spółki lub złożenie prawidłowo podpisanego formularza przez tenże organ spółki, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik spółki wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w szczególności uchwałą z 20 maja 2010 r. sygn. akt I OPS 11/09, wnioski o przyznanie prawa pomocy mogą być podpisywane również przez pełnomocnika.

Zarządzeniem z 9 marca 2016 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej spółki o przyznanie prawa pomocy ze względu na niewykonania ww. wezwania w przedmiocie uzupełnienia braku formalnego wniosku.

Pismem z 30 marca 2016 r. skarżąca, zastępowana w sprawie przez adwokata, wniosła zażalenie na: "zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 09 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 1168/15" do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem tutejszego Sądu. W treści zażalenia zarzuciła naruszenie art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w punktach 1-10 tego przepisu. Zgodnie zaś z art. 259 § 1 p.p.s.a. od postanowień i zarządzeń wydanych przez referendarza sądowego strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia.

W ocenie Sądu, mając na uwadze przywołane powyżej regulacje prawne, wniesione w sprawie zażalenie na: "zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 09 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 1168/15", uznać należało jako niedopuszczalne.

Po pierwsze, pełnomocnik skarżącej spółki błędnie oznaczył przedmiot zaskarżenia. Zarządzenie z dnia 9 marca 2016 r. zostało bowiem wydane przez referendarza sądowego, a nie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Przy czym Sąd ten we wskazanym dniu nie wydał żadnego zarządzenia w tej sprawie. Po drugie, skoro mogący być przedmiotem zaskarżenia akt wydany został przez referendarza sądowego, to przysługiwał od niego środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, a nie zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jakkolwiek wniesiony środek zaskarżenia zawiera elementy, które pozwoliłyby zakwalifikować go jako sprzeciw na ww. zarządzenie referendarza, to jednak trzeba mieć na uwadze, iż tylko strona działająca samodzielnie przed sądami administracyjnymi ma prawo do uzyskania potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczenia jej o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 p.p.s.a.). Tymczasem przedmiotowe zażalenie zostało sporządzone i wniesione przez adwokata, a więc przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego należy się spodziewać świadomego doboru właściwych środków zaskarżenia. W konsekwencji przyjąć należało, że wniesienie przez zawodowego pełnomocnika niewłaściwego środka zaskarżenia adresowanego do niewłaściwego sądu, nie mogło być skuteczne, a zatem podlegało ono odrzuceniu jako niedopuszczalne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt II GZ 510/12, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Art. 178 p.p.s.a. stanowi natomiast, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną z innych przyczyn niedopuszczalną.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.