Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 494/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 35 ust 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 7 par 1, 11, 77
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas, sędzia WSA Monika Kramek, Protokolant sekr. sąd. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Wojewody M. z dnia [...]stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz B. S. kwotę 980 zł (dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., nr[...], znak: [...], Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej "k.p.a."), oraz z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202), po rozpatrzeniu odwołania Pana B.S. od decyzji Starosty [...]nr [...] z dnia [...] lipca 2018r., znak:[...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...]nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce ew. nr [...] w miejscowości G., gm.[...], utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty[...] z dnia [...] lipca 2018 r.

Decyzja Wojewody [...] wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] kwietnia 2018 r., inwestor –[...]Sp. z o. o. z siedzibą w W. – wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...]nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce ew. nr [...] w m. G., gm.[...].

Postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. znak:[...], organ pierwszej instancji nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, zgodnie z treścią postanowienia.

Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r., znak:[...], Starosta [...]zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...]wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce ew. nr [...] w m. G., gm.[...].

Odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji, z zachowaniem ustawowego terminu, wniósł B.S. reprezentowany przez adwokat M. K.

Wojewoda [...] rozpatrując odwołanie przypomniał, że organ administracji architektoniczno-budowlanej dokonując oceny wniosku inwestora zobowiązany był do jego szczegółowego sprawdzenia pod kątem warunków stawianych w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Według organu drugiej instancji, wszystkie wymagania określone w tym przepisie zostały spełnione. Wojewoda [...] podkreślił, że organ zatwierdzający projekt budowlany nie sprawdza prawidłowości konkretnych rozwiązań projektowych oraz zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, gdyż ww. art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie daje mu takich uprawnień. Powyższy przepis pozwala jedynie na sprawdzenie zgodności z przepisami prawa, w tym przepisami techniczno-budowlanymi, projektu zagospodarowania terenu. Za zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej odpowiada wyłącznie uprawniony i należący do izby samorządu zawodowego projektant (art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4 Prawa budowlanego).

W ocenie Wojewody [...] inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, dołączając do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę: projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane zawierający wymagane opinie i uzgodnienia oraz prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obejmujące działkę inwestycyjną nr [...] w m. G., gm.[...]. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego.

Organ drugiej instancji wskazał, że na obszarze przedmiotowej inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a projekt przedmiotowego przedsięwzięcia jest zgodny z ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2017 r., znak:[...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Spełnia warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz został uzgodniony z organem właściwym w sprawach melioracji wodnych, organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych oraz wojewódzkim konserwatorem zabytków. Pismem z dnia [...] października 2017 r., lokalizacja ww. przedsięwzięcia została zaakceptowana przez Szefostwo Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP oraz jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. poz. 1864). Ponadto spełnia wymagania ochrony środowiska, na obszarze zamierzenia nie występują obiekty wpisane do rejestru zabytków, urządzenie nie będzie powodować uciążliwości i przekraczać dopuszczalnych standardów, na terenie inwestycji nie istnieją szczególne formy ochrony przyrody oraz inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć znacząco oddziaływujących na środowisko.

Według organów, stację bazową telefonii komórkowej [...]nr [...]wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce ew. nr [...] w m. G. gm. [...]należy zaliczyć do II kategorii geotechnicznej w warunkach prostych (str. 91), zatem zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. 2012, poz. 463 ze zm.) w sprawie nie wystąpiła konieczność przedłożenia zatwierdzonej dokumentacji geologiczno-inżynierskiej.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, Wojewoda [...] wyjaśnił, iż na podstawie art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101) właściciele/władający nieruchomościami mają obowiązek zgłaszania właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian. W Polsce ewidencją gruntów i budynków zajmuje się Państwowy Zasób Geodezyjny i Kartograficzny (PZGiK), którego częścią terenową "obsługującą" każdego obywatela jest powiatowy zasób geodezyjny i kartograficzny prowadzony przez starostów i prezydentów miast na prawach powiatu przy pomocy geodetów powiatowych. Pomimo zatem zgłoszenia przez Skarżącego zmiany meldunku w Urzędzie Gminy [...](zał. do odwołania) korespondencja kierowana była prawidłowo pod adres znajdujący się w katastrze nieruchomości Starostwa[...].

Wobec tego organ odwoławczy stwierdził, że Skarżący nie brał czynnego udziału w postępowaniu z własnej winny. W celu aktualizacji danych zawartych w katastrze nieruchomości, zaistniałe zmiany należy zgłosić właściwemu organowi prowadzącemu ewidencję gruntów i budynków, czyli w przedmiotowym przypadku – Staroście[...]. Obowiązkiem organów jest tylko i wyłącznie ustalenie w odpowiednich urządzeniach ewidencyjnych (księgach wieczystych, rejestrze gruntów) właścicieli nieruchomości. Nie ma natomiast jakichkolwiek podstaw do oczekiwania organów lub inwestora na doprowadzenie do uzgodnienia zapisów ewidencyjnych z rzeczywistym stanem prawnym w drodze prowadzenia postępowania. Na marginesie organ drugiej instancji dodał, iż Skarżący odebrał decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. i złożył odwołanie na ww. decyzję z zachowaniem ustawowego terminu. Ponadto Wojewoda [...] podkreślił, że aby zarzut naruszenia art. 10 i art. 40 § 2 k.p.a. mógł odnieść skutek, strona stawiająca go musi wykazać, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W przedmiotowej sprawie strona nie wykazała, iż brak doręczenia jej pełnomocnikowi decyzji, uniemożliwiło mu podjęcie stosowanych czynności prawnych.

Organ odwoławczy nie dopatrzył się również naruszenia art. 7, 77 i 107 k.p.a. Wojewoda zważył, ze oceniając zgromadzony materiał dowodowy, organ pierwszej instancji badał wymagania bezpieczeństwa dotyczące w szczególności ochrony przed polem elektromagnetycznym, z uwzględnieniem dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku. Zostało to szeroko i w pełni wyjaśnione w zaskarżonej decyzji. Ponadto obowiązkiem inwestora jest zachowanie wartości dopuszczalnych pola elektromagnetycznego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. 2003 Nr 192, poz. 1883), zgodnie z tym zarzut naruszenia art. 121 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska nie znajduje uzasadnienia.

Organ odwoławczy powołał się na decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2017 r., znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wedle której przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Przedmiotowa inwestycja nie spełnia warunków określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia, tzn. że nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze jak i potencjalnie oddziaływać na środowisko, oraz nie jest bezpośrednio związana z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony. Zdaniem organu potwierdza to stanowiąca część projektu budowlanego "Kwalifikacja przedsięwzięcia" (s. 99). Zgodnie z powyższym inwestor nie miał obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji.

Zdaniem Wojewody[...], w przypadku przedmiotowej inwestycji nie nastąpiło również przekroczenie dopuszczalnych wartości pola elektromagnetycznego w miejscach przebywania ludzi, tj. 0,1 W/m2. Natomiast zgodnie z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 lipca 2015 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422), "budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych". Wykonanie inwestycji powodującej przekroczenie tych wartości w istniejących budynkach mieszkalnych stanowiłoby więc naruszenie prawa. Zgodnie jednak z projektem budowlanym, pola elektromagnetyczne o wartości 0,1 W/m2 będą występować w wolnej przestrzeni i w miejscach niedostępnych dla ludzi nad działkami ew. nr [...] oraz [...]w m. G., gm. [...]na poziomie od +51,6 do +59,0 m n.p.t. (34 str. projektu budowlanego).

Organ odwoławczy za bezzasadny uznał także zarzut podniesiony przez stronę Skarżącą, co do konieczności posiadania przez inwestora tytułu prawnego do dysponowania działką o nr ew. [...](należącą do Skarżącego) na cele budowlane. Wojewoda wskazał, że przedmiotowa budowa zaprojektowana jest na dz. ew. nr [...] położonej w miejscowości G., gm.[...], wobec której zostało przedłożone przez inwestora oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast interes faktyczny, postulaty i życzenia najbliższych sąsiadów, wynikające z pewnych uciążliwości lub ograniczeń spowodowanych inwestycją, nie stanowią jeszcze o istnieniu po ich stronie interesu prawnego, który przemawiałby za koniecznością uwzględnienia zgłaszanych oczekiwań.

Reasumując, w ocenie Wojewody [...]rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe, zaś inwestor wypełnił obowiązki nałożone postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] maja 2018 r., znak:[...].

Z decyzją Wojewody [...]nie zgodził się Skarżący, wywodząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze zarzucono zaskarżonej decyzji przede wszystkim naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 10, art. 42 § 1, art. 44 § 1 i § 4, art. 61 § 4, art. 77 § 1 k.p.a., przejawiające się w stosowaniu przez organ tzw. fikcji doręczenia korespondencji kierowanej pod niewłaściwy adres, nie będący adresem zamieszkania Skarżącego, co skutkowało: niezawiadomieniem Skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie oraz uniemożliwiło stronie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także złożenie do organu wniosków o przeprowadzenie w tym postępowaniu:

1) dowodu z opinii biegłego z zakresu oddziaływania pól elektromagnetycznych na okoliczność rzeczywistych poziomów pola elektromagnetycznego (gęstości mocy) przy planowanych parametrach konstrukcyjnych stacji bazowej telefonii komórkowej oddziaływujących na działkę o nr ew. 5 w m. G., gm.[...], stanowiącą własność Skarżącego oraz rozkładu pola elektromagnetycznego w przestrzeni nad gruntem stanowiącym powyższą działkę, jak również na okoliczność uciążliwości dla terenów sąsiednich związanych z promieniowaniem elektromagnetycznym projektowanej stacji bazowej, oraz

2) dowodu z oględzin działki nr ew. [...]stanowiącej miejsce lokalizacji projektowanej stacji bazowej oraz działek okolicznych (w tym działki nr ew.[...]) na okoliczność ukształtowania terenu, sposobu zabudowy, istniejących i planowanych rozwiązań komunikacyjnych i faktycznego wpływu planowanej inwestycji na lokalny układ urbanistyczny i zdatność działki nr ew. [...]do jej przyszłego wykorzystania w celu zakładanym przez jej właściciela.

Zdaniem autora skargi powyższe doprowadziło do naruszenia przez organ pierwszej instancji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu i pozbawienia Bartłomieja Szuby jego uprawnień procesowych.

Według Skarżącego organ nie podjął również wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz przedwcześnie i apriorycznie przyjął twierdzenia inwestora, że "przedmiotowa inwestycja nie będzie wprowadzała uciążliwości dla terenów sąsiednich związanych z promieniowaniem elektromagnetycznym", ograniczając się do lakonicznego powielenia tej argumentacji w uzasadnieniu skarżonej decyzji. To doprowadziło do naruszenia art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a., tym bardziej, gdy organ powiatowy powołał się w decyzji wyłącznie na przepisy ustawy - Prawo budowlane oraz przepisy k.p.a., jak również zaniechał przedstawienia ustalonych okoliczności faktycznych sprawy oraz pełnego powołania i wyjaśnienia przepisów prawa mających zastosowanie przy rozstrzygnięciu sprawy, co z kolei skutkowało brakiem możliwości dokonania przez stronę na etapie wnoszenia odwołania analizy i kontroli prawidłowości prawnych tego orzeczenia, a co nie zostało skorygowane przez organ odwoławczy.

Dalej zarzucono w skardze naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 121 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane oraz § 9 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez przyjęcie przez organy, jako granicznych dla projektowanej stacji bazowej, dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych ustalonych dla miejsc dostępnych dla ludności i pominięcie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych ustalonych dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, w sytuacji gdy – zdaniem Skarżącego – aktualny stan prawny w zakresie dopuszczalnego zagospodarowania działki nr ew. [...](stanowiącej jego własność) nie wyklucza możliwości przeznaczenia jej na zabudowę mieszkaniową, zaś realizacja zamierzeń inwestycyjnych projektowanych na działkach sąsiednich nie może pozbawiać właścicieli innych działek (tutaj działki o nr ew. [...])możliwości korzystania z przysługującej im własności gruntu;

2) art. 75 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, polegające na pominięciu kwestii, iż projektowana stacja bazowa może stanowić i stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co determinuje określony, inny niż przyjęty, proces zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę;

3) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 86 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez zaniechanie zawieszenia przez Starostę [...]przedmiotowego postępowania i wydanie w dniu [...] lipca 2018 r. decyzji o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, podczas gdy w dniu[...] lipca 2018r. Wójt Gminy [...]wszczął postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia (postępowanie znak:[...]),

4) art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowalne poprzez zaniechanie dokonania przez organ przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzieleniu pozwolenia na budowę dokonania sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

5) art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo budowalne poprzez niezobowiązanie inwestora do złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu do działki nr ew. [...]w m. G., gm.[...], w sytuacji gdy planowane zamierzenie inwestycyjne w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ew. [...]wpływa na prawo własności względem działki nr ew. [...]w tak dalekim stopniu, iż uzasadnia to konieczność dysponowania przez inwestora prawem do dysponowania na cele budowlane również działki nr ew.[...],

6) art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowalne poprzez jego zastosowanie i błędne przyjęcie przez organ pierwszej instancji, iż nie mógł odmówić w sprawie niniejszej wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji gdy nie zostały spełnione wymagania konieczne do zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę, a postępowanie prowadzone było bez udziału strony postępowania w osobie B.S., a to jest wbrew art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowalne.

Uzasadniając powyższe zarzuty w skardze wskazane zostało, że Skarżący nie był prawidłowo zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie, albowiem nie zamieszkuje już od kilku lat przy ul. [...] w W., lecz przy ul. [...] w W. Decyzję Starosty [...] o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji otrzymał grzecznościowo od osoby zamieszkującej pod jego uprzednim adresem, natomiast organ pierwszej instancji naruszył art. 7b k.p.a. przez zaniechanie zwrócenia się do organu gminy właściwej ze względu na miejsce położenia nieruchomości (gm.[...]) w celu ustalenia adresu strony postępowania, który to organ był informowany przez stronę o jej aktualnym miejscu zamieszkania.

Względem zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, Skarżący opierając się na orzecznictwie sądów administracyjnych podniósł, że przez oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko należy rozumieć oddziaływanie pól elektromagnetycznych zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Stanowiska tego nie może zmienić okoliczność, iż w najbliższym otoczeniu stacji bazowej nie jest obecnie zlokalizowana żadna zabudowa.

Skarżący podkreślił, że w postępowaniu doszło do naruszenia przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, skoro § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia stanowi, iż do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. W tym zakresie, organy nie powinny opierać się tylko na kwalifikacji przedsięwzięcia sporządzonej na zlecenie inwestora, ale muszą poddać tą kwalifikację ocenie i wypowiedzieć się dlaczego zgadzają się bądź nie zgadzają się z taką kwalifikacją planowanej inwestycji, czego organy w kontrolowanej sprawie nie uczyniły.

Mając na uwadze powyższe, Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda[...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 8 sierpnia 2019 r., pełnomocnik Skarżącego wyjaśnił, że postępowanie wszczęte [...] lipca 2018 r. przez Wójta Gminy [...]w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji zostało umorzone w dniu [...] lutego 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity - Dz. U. z 2018r., poz. 1302 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej jej zarzuty okazały się zasadne.

W pierwszej kolejności należy przyznać rację Wojewodzie[...], że brak skutecznego doręczenia Skarżącemu zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wynikał z zaniedbania i winy samej strony. Tak bowiem, w myśl art. 20 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101), w ewidencji gruntów i budynków wskazuje się właścicieli nieruchomości wraz z miejscem pobytu stałego lub adresem siedziby tych podmiotów. Zgodnie z dyspozycją art. 22 ust. 2 ww. ustawy, właściciele nieruchomości mają obowiązek zgłaszania właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian.

Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, ewidencja gruntów i budynków prowadzona jest przez Państwowy Zasób Geodezyjny i Kartograficzny. Struktury terenowe stopnia podstawowego ww. jednostki tworzą powiatowe zasoby geodezyjne i kartograficzne, prowadzone przez starostów i prezydentów miast na prawach powiatu przy pomocy geodetów powiatowych.

Do powinności Pana B. S., jako właściciela działki o nr ew.[...] w m. G., gm.[...], należało zatem zgłoszenie Staroście [...]zmiany adresu stałego pobytu. Powiadomienie o tym fakcie wyłącznie Urzędu Gminy [...], w żadnym razie nie zwalniało strony od obowiązku przewidzianego przepisami Prawa geodezyjnego i kartograficznego.

Z tego powodu, rzeczone zaniechanie Skarżącego nie może być poczytane jako niezawinione przez niego niewzięcie udziału w całym postepowaniu przed organem pierwszej instancji. Warto podkreślić, że organ powiatowy dochował wymaganej staranności, kierując zawiadomienie o wszczęciu postępowania zainicjowanego wnioskiem inwestora –[...]sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, na adres B. S. widniejący w ewidencji gruntów i budynków. Starosta [...] nie miał też uzasadnionych powodów, aby przypuszczać, że adres strony wynikający z urzędowej ewidencji (katastru nieruchomości) jest już nieaktualny, skoro wysłana pod ten adres korespondencja została zwrócona przez urząd pocztowy i nie zawierała przy tym jakiejkolwiek adnotacji, z której można by wnioskować, że Skarżący nie przebywa już w danym miejscu. Z adnotacji doręczyciela wynikało, że podjął on dwukrotnie próbę doręczenia przesyłki adresatowi, a wobec jego niezastania, pozostawiono zawiadomienia (awiza) o jej złożeniu we właściwym urzędzie pocztowym, pouczając o możliwym sposobie i terminie jej odbioru.

Z przedstawionych względów, argumentacja podnoszona w skardze co do zawinionego przez organ powiatowy uniemożliwienia Skarżącemu skorzystania z prawa do czynnego udziału w czynnościach procesowych podejmowanych w toku postępowania i zgłoszenia wniosków dowodowych, nie zasługuje na uwzględnienie.

Wymaga dalej zauważenia, że właściwe wypełnienie zasady dwuinstancyjności wymaga nie tylko dokonania dwukrotnego rozstrzygnięcia sprawy przez różne organy, lecz zakłada także przeprowadzenie przez organ drugiej instancji merytorycznego postępowania, by oceniono dowody zgłaszane przez stronę (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2720/11, LEX nr 1145626).

W odwołaniu od decyzji Starosty [...]Skarżący podniósł, że brak prawidłowego zawiadomienia go o wszczęciu postępowania uniemożliwił mu zgłoszenie wniosków dowodowych – o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu oddziaływania pól elektromagnetycznych na okoliczność rzeczywistych poziomów tego pola przy planowanych parametrach konstrukcyjnych stacji bazowej telefonii komórkowej oraz dowodu z oględzin działki nr ew.[...] stanowiącej miejsce lokalizacji projektowanej stacji bazowej oraz działek sąsiednich na okoliczność ukształtowania terenu i sposobu zabudowy.

Trudno zarzucić Wojewodzie[...], że nie uwzględnił w tym zakresie ww. zarzutów odwołania, skoro w aktach sprawy znajdował się materiał dowodowy na tę okoliczność, w postaci załączonej do wniosku inwestora – "Kwalifikacji przedsięwzięcia" wraz z uzupełnieniem pn.: "Graficzny Model Obszaru Oddziaływania instalacji radiokomunikacyjnej na środowisko", którą to organ powinien poddać własnej ocenie. Niemniej jednak, postępowanie organu odwoławczego w tej kwestii ma niezwykle istotne znaczenie dla wyniku sprawy, w kontekście prawidłowego uzasadnienia decyzji Wojewody[...] i wyjaśnienia motywów, którymi kierował się organ przy orzekaniu, o czym będzie mowa w dalszej części rozważań Sądu.

W ocenie Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 86 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez zaniechanie zawieszenia przez Starostę [...]postępowania w sprawie i wydania w dniu [....] lipca 2018 r. decyzji o zatwierdzeniu projektu budowalnego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, w sytuacji wszczęcia [...] lipca 2018r. przez Wójta Gminy [...]postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia.

Trzeba odnotować, że jak wyjaśnił pełnomocnik Skarżącego na rozprawie przed tutejszym Sądem, postępowanie to zakończyło się ostatecznie umorzeniem z uwagi na jego bezprzedmiotowość, zaś w dniu orzekania przez organ odwoławczy, Wojewoda [...]dysponował ostateczną decyzją Wójta Gminy[...] z dnia [...] października 2017 r., znak:[...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wedle której przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71).

Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo budowalne poprzez niezobowiązanie inwestora do złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu do działki nr ew. [...]w m. G., gm.[...].

Przepis art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Chodzi tu więc o prawo do dysponowania nieruchomością, na której planowana jest inwestycja budowlana, nie zaś działki sąsiednie, które znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia. Definicję tego obszaru zawiera art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego stanowiący, iż jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepis ten nie definiuje wprost pojęcia "obszar oddziaływania obiektu", lecz zawiera odesłanie do licznych regulacji prawa materialnego wprowadzających szczegółowe wymogi dotyczące planowanej zabudowy. W rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego to oddziaływanie powodujące naruszenie konkretnych norm prawa materialnego, np. przepisów techniczno-budowlanych czy ochrony środowiska, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania (por. wyrok NSA z 14 grudnia 2006 r., II OSK 75/06, Lex nr 319183; Z. Niewiadomski, Prawo budowlane, Komentarz, C.H. Beck Warszawa, 2006, s. 325 i n.). O obszarze oddziaływania decydują więc indywidualne cechy obiektu budowlanego, jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu, a w procesie zmierzającym do jego wyznaczenia nie chodzi o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu, lecz o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora w związku z zamierzeniem budowlanym. Obszar oddziaływania to teren, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa lub wydane na ich podstawie decyzje. Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym takie ograniczenia dają prawo właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości do uczestniczenia w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Wyłącznie te normy prawa materialnego, np.: przepisy techniczno-budowlane, przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego, czy też przepisy z zakresu ochrony środowiska, świadczą o interesie prawnym dającym osobie mającej tytuł prawny do nieruchomości przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 28 marca 2007r., sygn. akt II OSK 208/06, ONSA i WSA 2008/1/12 s. 131; wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 75/06, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 318183).

Nie ulega wątpliwości, że Skarżący taki interes prawny w sprawie posiada, zaś celem postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę jest ustalenie, czy występują sprzeczności z wymogami wynikającym z przepisów prawa materialnego, czy też spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). Jeżeli zamierzenia projektowanego przedsięwzięcia są zgodne z przepisami prawa materialnego, które gwarantują poszanowanie praw przyznanych podmiotom, których nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, to interesu tego nie naruszają wszelkie inne utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie. Od tak rozumianego interesu prawnego należy bowiem rozróżnić interes faktyczny innych osób, który przejawiać się może np. w pewnej uciążliwości otoczenia czy spadku wartości nieruchomości. Skarżący nie może jednak skutecznie w ramach powołanego przez siebie interesu prawnego domagać się niejako "rezerwacji" możliwości realizacji swoich przyszłych zamierzeń budowlanych, blokując zamierzenia inwestycyjne właściciela działki sąsiedniej (inwestora) (zob. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 1367/10).

W tym miejscu należy ponadto zauważyć, że na działce Skarżącego, w zasięgu oddziaływania inwestycji, nie znajduje się zabudowa mieszkaniowa (są to głównie grunty orne, łąki, pastwiska, lasy i nieużytki – zob. wypis z rejestru gruntów w aktach sprawy), brak jest również miejscowego planu zagospodarowania terenu, przewidującego tego rodzaju możliwość.

W myśl art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego.

Rację ma Skarżący, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym przez "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów. Tym niemniej trzeba wyraźnie podkreślić, że chodzi tu o sytuacje, w których zabudowa taka może być wznoszona zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, w tym np. ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie sposób natomiast twierdzić, że pojęcie to można odnosić także do sytuacji hipotetycznych, mogących dopiero zaistnieć w bliżej niesprecyzowanej przyszłości, a które nie znajdują żadnego oparcia w aktualnie istniejącym porządku prawnym.

W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych względów niż wyżej przedstawione. Słusznie zwraca bowiem uwagę Skarżący, że organ nie podjął wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz nienależycie wyjaśnił w uzasadnieniu swojej decyzji, dlaczego uznał, że projekt budowy stacji bazowej telefonii komórkowej pozostawał zgodny również z wymaganiami ochrony środowiska i przedmiotowa inwestycja nie będzie wprowadzała uciążliwości dla terenów sąsiednich związanych z promieniowaniem elektromagnetycznym. Skarżący ma rację twierdząc, że organy nie powinny opierać się tylko na kwalifikacji przedsięwzięcia sporządzonej na zlecenie inwestora, ale muszą poddać tą kwalifikację ocenie i wypowiedzieć się dlaczego zgadzają się bądź nie zgadzają się z taką kwalifikacją planowanej inwestycji.

W ocenie tutejszego Sądu, Wojewoda[...] nie wykazał ponad wszelką wątpliwość, że przedsięwzięcie projektowane na działce o nr ew. [...]w m. G., gm.[...], nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że inwestor nie uzyskał decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z uwagi na to, że – jak przyjęły organy w oparciu o kwalifikację przedsięwzięcia przedłożoną przez [...]sp. z o.o. – inwestycja nie należy do katalogu przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. To z kolei może wywoływać wątpliwości, czy Starosta[...] wydając decyzję z [...] lipca 2018 r., nie naruszył wymagania, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, dotyczącego stwierdzenia kompletności zgromadzonej dokumentacji obejmującej posiadanie przez inwestora wszystkich wymaganych pozwoleń.

Sąd zobowiązany jest zauważyć, że w załączeniu do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor przedłożył "Kwalifikację przedsięwzięcia", stanowiącą istotny element Projektu budowlanego (k. 99-115), dotyczącą anten systemu UMTS 900 oraz LTE 800. Z powyższych dokumentów wynika, że w ramach spornej inwestycji inwestor przewidział instalację:

1) trzech anten sektorowych w azymucie 150° (antena sektorowa U091 Huawei - nadająca w paśmie UMTS 900, antena sektorowa L081M1 Huawei - nadająca w paśmie LTE 800, antena sektorowa L081M2 Huawei - nadająca w paśmie LTE 800; moce EIRP odpowiednio: 1012,98 W, 465,05 W oraz 465,05 W);

2) trzech anten sektorowych w azymucie 250° (antena sektorowa U092 Huawei - nadająca w paśmie UMTS 900, antena sektorowa L082M1 Huawei - nadająca w paśmie LTE 800, antena sektorowa L082M2 Huawei - nadająca w paśmie LTE 800; moce EIRP odpowiednio: 1012,98 W, 465,05 W oraz 465,05 W);

3) trzech anten sektorowych w azymucie 340° (antena sektorowa U093 Huawei - nadająca w paśmie UMTS 900, antena sektorowa L083M1 Huawei - nadająca w paśmie LTE 800, antena sektorowa L083M2 Huawei - nadająca w paśmie LTE 800; moce EIRP odpowiednio: 1012,98 W, 465,05 W oraz 465,05 W).

Jak wskazał organ pierwszej instancji, z danych zawartych w projekcie budowlanym (k. 34) wynika, że główne osie wiązek promieniowania anten sektorowych będą występowały w miejscach niedostępnych dla ludności w odległości od środka elektrycznego do 70m stosownie do przepisów ww. rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Starosta [...] stwierdził, że zgodnie z częścią graficzną opracowania "Kwalifikacja przedsięwzięcia" będącego częścią projektu budowlanego przy maksymalnym pochyleniu wiązki (tilt max 10°) dla anteny na azymucie 150° w odległości 70m od środka elektrycznego, odległość tej wiązki do poziomu terenu będzie wynosiła 44,2m, zaś na pozostałych azymutach 47m i 47,7m. Mając na uwadze, że wiązki te przechodzą nad obszarami niezabudowanymi i brak jest miejscowego planu zagospodarowania dla tych terenów, Starosta [...] wywiódł, że na długości osi głównych wiązek promieniowania w odległości do 70 m planowanej zabudowy nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności.

Starosta [...]na poparcie tej argumentacji w uzasadnieniu swojej decyzji zamieścił tabelę, przedstawiającą parametry poszczególnych anten sektorowych i wskazującą na równoważną moc promieniowania izotropowego wyznaczoną dla pojedynczej anteny wraz z rozpatrywaną dla każdej z nich odległością występowania miejsc dostępnych dla ludności, zgodnie z przywołanym rozporządzeniem Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r.

Konieczne wydaje się wskazanie, że na stronie 5 przedmiotowej "Kwalifikacji przedsięwzięcia" (k. 103 Projektu budowlanego), autor tego opracowania stwierdza kategorycznie, że "Zgodnie z par. 2.1 pkt 7 oraz par. 3.1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, równoważną moc promieniowania izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny (...). Z punktu widzenia wspomnianego Rozporządzenia parametrem charakteryzującym instalację jest moc pojedynczych anten. Rozporządzenie stanowi o mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny, zatem należy badać, czy miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w osi wiązek konkretnych nadajników i w odległości zależnej od ich mocy (dla pojedynczego nadajnika). Na etapie kwalifikacji przedsięwzięcia nie ma podstaw do badania sumy energii emitowanej na poszczególnych kierunkach przez wszystkie anteny instalacji. Mocy tych anten się nie sumuje, jest to parametr nie podlegający sumowaniu."

Tożsame stwierdzenia znalazły się na karcie 165 Projektu budowlanego.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę przyjmuje natomiast za konieczne uwzględnienie systemowej wykładni przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1.. Opowiadając się za dominującą linią orzeczniczą sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z grudnia 2018 r. sygn. II OSK 3296/18; wyrok NSA z 22 listopada 2018 r. sygn. II OSK 2902/16; wyrok NSA z 11 lipca 2018 r. sygn. II OSK 907/18; wyrok NSA z 20 czerwca 2018 r. sygn. II OSK 1809/16; wyrok NSA z 28 lutego 2018 r. sygn. II OSK 243/18; wyrok NSA z 3 lipca 2018 r. sygn. II OSK 1570/18; wyrok NSA z 26 września 2017 r. sygn. II OSK 126/16; wyrok NSA z 7 września 2017 r. sygn. II OSK 3083/15; wyrok NSA z 9 czerwca 2017 r. sygn. II OSK 1839/16; wyrok NSA z 15 marca 2017 r. sygn. II OSK 2697/15; wyrok NSA z 9 grudnia 2016 r. sygn. II OSK 708/15; wyrok NSA z 29 września 2015 r. sygn. II OSK 139/14; wyrok NSA z 16 czerwca 2015 r. sygn. II OSK 2706/13), zgodzić się należy bowiem z poglądem, zgodnie z którym rolą organu jest ustalenie, w jaki sposób cała inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpływa na środowisko. Konieczne jest zatem w celu ustalenia zasięgu pola elektromagnetycznego, wyjaśnienie, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach realizowanego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne.

Jak gdyby w uznaniu tego poglądu, w Projekcie budowlanym (str. 12, k. 34), w przeciwieństwie do wcześniej zacytowanych stwierdzeń, wskazane zostało, że "Obszar oddziaływania obiektu budowlanego (tj. stacji bazowej) został wyznaczony na podstawie sumarycznych zasięgów przewidywanych obszarów występowania pola o poziomie wyższym niż 0,1 W/m2 które występują na wysokości zawieszenia przedmiotowych anten i przedstawione zostały na rys. 1 Graficznego Modelu Obszaru Oddziaływania (zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30.10.2003 r. (...)."

Nie uszło także uwadze Sądu, że do rzeczonej "Kwalifikacji przedsięwzięcia" niejako dodane zostało opracowanie pt.: "Graficzny Model Obszaru Oddziaływania instalacji radiokomunikacyjnej na środowisko (graficzne przedstawienie poziomu pól elektromagnetycznych) będący uzupełnieniem kwalifikacji środowiskowej wykonanej w dniu [...]lipca 2017 r." W powyższym opracowaniu wyznaczono sumaryczną moc promieniowania i zasięg dla wszystkich systemów anten sektorowych (k. 118) oraz załączono graficzne przedstawienie wiązki promieniowania dla poszczególnych azymutów przy tilcie pochylenia min. 0° i maks. 10°, dla którego wysokość wiązki wynosi odpowiednio 50,2 m, 51,6 m i 52 m nad poziomem terenu (k. 119-122). Przy czym rozpatrywana tu odległość występowania miejsc dostępnych dla ludności jest niezgodna z ww. rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., wynosząc jedynie 39,33 m, podczas gdy po wyznaczeniu sumarycznej mocy promieniowania izotropowego (1943,08 W) rozpatrywana odległość ewentualnego występowania miejsc dostępnych dla ludności, zgodnie z dyspozycją § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d ww. rozporządzenia, powinna wynosić do 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tych anten. Podobne obliczenia przedstawione zostały na kartach 174-177 Projektu budowlanego.

Z jednej zatem strony "Kwalifikacja przedsięwzięcia", na której opierają się obydwa organy, wskazuje na brak konieczności sumowania mocy promieniowania anten sektorowych, wskazując na wyznaczoną izotropowo moc promieniowania poszczególnych anten, z drugiej zaś, podjęto się analizy sumarycznego wyznaczenia takiej mocy wszystkich trzech anten sektorowych, bez wyznaczenia wysokości występowania tego promieniowania na odległość przewidzianą w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.

Zarazem organy pierwszego i drugiego stopnia powołują się na odmienne ustalenia, czyniąc za podstawę swoich rozważań i uzasadnień decyzji różne wartości zaprezentowane w Projekcie budowlanym. Odmiennie niż uczynił to Starosta[...], Wojewoda [...]w uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej, lakonicznie nadmienił tylko, że "Pola elektromagnetyczne o wartości 0,1 W/m2 będą występować w wolnej przestrzeni i w miejscach niedostępnych dla ludzi nad działkami ew. nr [...] w miejscowości G., gm. [...]na poziomie od +51,6 do +59,0 m n.p.t. (34 str. projektu budowlanego)". Organ odwoławczy przyjął więc za podstawę swojego rozstrzygnięcia zupełnie inne parametry niż organ powiatowy, w żaden sposób nie wyjaśniając stronie powodów takiego działania, ani też nie wskazując z czego wynikają podane wartości pomiarów.

Nie dziwi zatem zarzut odwołania, a następnie skargi, że organ odwoławczy zaniechał dokonania własnej oceny "Kwalifikacji przedsięwzięcia" z punktu widzenia przywołanych wyżej przepisów Prawa o ochronie środowiska oraz rozporządzeń Rady Ministrów. Organy nie wyjaśniły stronie w dostateczny sposób przyjętych ustaleń, wobec czego zrozumiałe może być w tej sytuacji sformułowanie przez Skarżącego wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność zasięgu występowania pola elektromagnetycznego. Być może wniosek taki w ogóle nie zostałby podniesiony, gdyby organy – jak trafnie zauważa Skarżący – nie powołały się w uzasadnieniu swoich decyzji głównie na przepisy ustawy - Prawo budowlane oraz przepisy k.p.a., a zaniechały pełnego przedstawienia ustalonych okoliczności faktycznych w przedmiotowym zakresie, w tym wyjaśnienia rozbieżności wynikających z Projektu budowlanego oraz pełnego powołania i wyjaśnienia przepisów prawa mających tu zastosowanie przy rozstrzygnięciu sprawy. To z kolei skutkowało brakiem możliwości dokonania przez stronę, już na etapie wnoszenia odwołania, analizy i kontroli prawidłowości tego orzeczenia, a co nie zostało skorygowane przez organ odwoławczy.

Zdaniem Sądu doprowadziło to do naruszenia art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze przedstawione rozważania, organ ponownie rozpoznając sprawę zobowiązany będzie wyjaśnić rozbieżne wnioski zamieszczone w "Kwalifikacji przedsięwzięcia" stanowiącej istotną część Projektu budowlanego, w tym w szczególności przyjętą (k. 119-122) odległość (39,33 m) oddziaływania sumarycznej mocy promieniowania anten sektorowych, w odniesieniu do treści § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.

Wojewoda [...] ponownie orzekając w sprawie powinien także uwzględnić nakazy wynikające z przepisów art. 8 § 1, art. 11 i art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z zasadą zwrotu skarżącemu kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw i celowej obrony, ustalając je na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a.