Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1486/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 141 par 4, art. 3 par 1 i 2 pkt 1, art. 151, art. 145 par 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par 3 ust. 2, 3 i 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 151 poz 1089
law: Rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych
article: art. 42 ust. 7, art. 92 ust. 1 i 4, art. 97 ust. 7
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia del. WSA Barbara Stukan-Pytlowany Protokolant Julia Kubasik po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 25 sierpnia 2010 r. sygn. akt III SA/Wr 268/10 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2010 r. III SA/Wr 268/10 oddalił skargę J. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty.

Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.

Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. o nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] grudnia 2009 r. sygn. [...] nakładająca na J. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą PHU "M." karę pieniężną w wysokości 3000 zł z uwagi na wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych.

W uzasadnieniu organ wskazał, że kierowca w czasie kontroli okazał dobową kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych. Winieta samoprzylepna przedmiotowej karty nie była umieszczona w sposób trwały wewnątrz pojazdu na przedniej szybie. Odcinek kontrolny tejże karty nie był wypełniony w części dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu. Jak wyjaśnił kierujący pojazdem kartę zakupił osobiście, numeru rejestracyjnego nie wpisał z powodu pośpiechu, a winiety samoprzylepnej nie nakleił na przedniej szybie, gdyż myślał, że nie jest to obowiązkowe.

Naczelnik Urzędu Celnego w L. uznał, że skarżący naruszył art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 876 z późn. zm.), zgodnie z którym podmioty wykonujące na terytorium RP przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczenia opłaty i ww. decyzją nałożył na skarżącego karę pieniężną. Organ wskazał, że w myśl art. 87 ust. 2 tej ustawy podczas przejazdu wykonywanego w ramach przewozu na potrzeby własne kierowca jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie organu uprawnionego do kontroli m.in. kartę opłaty drogowej. Stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych uiszczenie opłaty następuje przez nabycie karty. Podmiot wykonujący przewóz drogowy kartę tę winien wypełnić, a następnie przylepić na przedniej szybie winietę, która łącznie z odcinkiem kontrolnym stanowić będzie dowód wniesienia opłaty. Zatem uiszczenie opłaty drogowej następuje nie tylko przez zakup karty, ale także poprzez jej wypełnienie i przyklejenie w sposób określony rozporządzeniem, zaś brak któregokolwiek z elementów określonych rozporządzeniem skutkuje odmówieniem mocy dowodowej przedłożonej karcie opłaty drogowej. Organ wskazał, że stwierdzona podczas kontroli nieprawidłowość - polegająca na nieumieszczeniu winiety wewnątrz pojazdu - stanowi naruszenie warunku dokumentowania wniesienia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Dodatkowo zauważono, że karta niewypełniona w polu numer rejestracyjny nie identyfikuje karty drogowej danego pojazdu. Organ dokonał oceny stopnia zawinienia przedsiębiorcy przez pryzmat art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym i nie stwierdził, aby naruszenie przepisów ustawy nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

W uzasadnieniu organ celny przywołał niesporną treść przepisów: art. 4 pkt 1, art. 42 ust. 1 , ust. 3a., ust. 3b, ust. 7, art. 87 ust. 1, ust. 3, art. 89 ust. 1 pkt 3, art. 92 ust. 1 i ust. 4, art. 92a ust.3-4, art. 93 ustawy o transporcie drogowym, pkt 4.1 załącznika do tej ustawy oraz § 1-4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych ( Dz. U. Nr 151, poz. 1089 z późn. zm.), regulujących kwestie dotyczące przejazdów i opłat z tym związanych oraz sposobów ich uiszczania. W ocenie organu odwoławczego bezsporne jest, czego nie kwestionuje strona, że nie spełniono warunku przyklejenia winiety w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu, oraz nie wypełniono karty w części dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu, a tym samym przedmiotowa karta nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty, co oznacza, że opłata nie została uiszczona. Zatem zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo nałożył karę pieniężną. Okazanie przez kierowcę przedziurkowanej winiety i odcinka kontrolnego karty opłaty nie stanowiło zdaniem organu odwoławczego dowodu uiszczenia opłaty, bowiem skutek prawny uiszczenia opłaty drogowej następuje nie przez sam fakt wykupienia karty opłaty drogowej, ale dopiero przez jej wypełnienie i używanie w sposób przewidziany prawem.

Podsumowując organ uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że przedsiębiorca nie dopełnił swoich obowiązków przewidzianych przepisami ww. ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wskazał, że stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874) podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Maksymalna wysokość tej opłaty nie może być wyższa niż równowartość 1.800 euro rocznie. Zgodnie zaś z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiot, który wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszający obowiązki lub warunki wynikające z przepisów, podlega karze pieniężnej. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z pkt 4.1 tego załącznika w przypadku wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych wysokość kary wynosi 3000 złotych (pkt 4.1 załącznika).

Sąd podniósł, że w myśl art. 42 ust. 3a ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy uiszcza opłatę roczną, miesięczną, siedmiodniową lub dobową. Jednakże w myśl art. 42 ust. 7 tej ustawy do określenia rodzaju i stawki opłaty uiszczanej za przejazd po drogach krajowych oraz trybu wnoszenia, a także sposobu rozliczania opłaty w przypadku niewykorzystania w całości lub w części dokumentu potwierdzającego jej wniesienie za okres roczny z przyczyn niezależnych od podmiotu został upoważniony Minister Transportu, co uczynił w rozporządzeniu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2006 r. Nr 151, poz. 1089). Zatem to przepisy tego rozporządzenia, a nie załącznika do ustawy określają tryb, w jakim opłata winna być wniesiona. Zgodnie z § 3 tego rozporządzenia uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat. Karta opłaty składa się z dwóch części: winiety samoprzylepnej, umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu oraz odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Dowód uiszczenia opłaty stanowią obie przedziurkowane części karty opłaty łącznie (§ 3 ust. 3 rozporządzenia). Z kolei w § 3 ust. 4 rozporządzenia wymienione zostały przypadki, w których karta nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty i zgodnie z pkt 1 tego ustępu nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty odcinek kontrolny nieprzedziurkowany i winieta nieprzedziurkowana oraz nieumieszczona trwale w sposób, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 (czyli w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu.).

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, iż kierujący pojazdem w trakcie wykonywania przewozu drogowego posiadał kartę opłaty, lecz jej część w postaci winiety samoprzylepnej nie była trwale umieszczona w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu oraz że niewypełniony był odcinek kontrolny w części dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu. Faktu tego nie kwestionuje skarżący, podnosząc jednak, iż takie postępowanie nie stanowi dowodu nieuiszczenia opłaty, wskazując, że dla uznania karty za prawidłowo opłaconą wystarczy samo wykupienie opłaty drogowej. W ocenie Sądu ze stanowiskiem skarżącego nie można się zgodzić.

W aktualnym stanie prawnym – jak wyżej wskazano – winieta samoprzylepna ma być umieszczona na przedniej szybie pojazdu, a odcinek kontrolny z prawidłowo wypełnionymi polami, w tym w numer rejestracyjny pojazdu, przechowywany w samochodzie. Dopiero spełnienie tych warunków pozwala na uznanie, iż opłata została wniesiona. Samo bowiem nabycie karty opłaty i przechowywanie jej w samochodzie w sposób inny niż zostało to określone w przedmiotowym rozporządzeniu nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że w świetle zebranego materiału dowodowego nie budzi wątpliwości fakt, iż dokonujący przewozu nie posiadał dowodu uiszczenia przedmiotowej opłaty za przejazd i organ prawidłowo nałożył karę pieniężną.

Sąd zauważył, że wbrew twierdzeniu skarżącego organ nie kwestionował zakupu karty, lecz fakt, że winieta nie była umieszczona w sposób trwały wewnątrz pojazdu a odcinek kontrolny nie był wypełniony w części dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu. Sąd wskazał, że należy zgodzić się w tym miejscu z organem, że niewypełnienie karty drogowej w części przeznaczonej na wpisanie numeru rejestracyjnego pojazdu pozbawia ją tej koniecznej cechy, która decyduje, że mamy do czynienia z dokumentem potwierdzającym, że za przejazd po drogach krajowych tym konkretnym pojazdem została uiszczona wymagana opłata.

Wbrew twierdzeniu skarżącego organ dokonał oceny stopnia zawinienia przedsiębiorcy przez pryzmat art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym i nie stwierdził, aby naruszenie przepisów ustawy nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego Sąd doszedł do przekonania, iż organ rozpatrujący niniejszą sprawę w pierwszej instancji, jak również organ odwoławczy zgromadziły pełny materiał dowodowy, pozwalający na wydanie merytorycznej decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Strona miała możliwość wypowiedzenia się, co do każdego dowodu, zaś wszystkie podniesione zarzuty zostały szczegółowo rozpoznane.

J. G. złożył skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W oparciu o treść art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi wnoszący skargę kasacyjną zarzucił:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię, tj. art. 42 ust. 7, art. 92 ust. 1 i 4 Ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz l.p. 4.1 załącznika do cyt. ustawy w zw. z § 3 ust. 2, 3 i 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych i przyjęcie, że znajdująca się w pojeździe w dniu kontroli winieta dobowa o nr [...] nie stanowiła dowodu uiszczenia opłaty za korzystanie z dróg krajowych, bowiem jej odcinek samoprzylepny nie został w sposób trwały umieszczony na przedniej szybie wewnątrz pojazdu,

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a., 145 § 1 ust. 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, a skutkujące nieuzasadnionym oddaleniem skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lutego 2010 r. w sprawie nr [...] poprzez nierozpatrzenie przez Sąd zarzutów przedmiotowej skargi, potwierdzających dokonanie przez organy administracji naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych, a także naruszenie prawa procesowego, co znalazło wyraz w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w którym Sąd zaniechał wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności w odniesieniu do stawianych przez skarżącego zarzutów błędnej wykładni przepisów prawa materialnego oraz zaniechał przedstawienia argumentacji dla dokonanej oceny stopnia zawinienia skarżącego, przez pryzmat art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wnoszący skargę zawarł argumenty na poparcie powyższych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.

Zgodzeni z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi.

Skarżący podniósł w skardze kasacyjnej zarzuty w ramach obu podstaw z art. 174 p.p.s.a., także zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 151, art. 145 § 1 ust. 1 lit. c/ oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., mimo że ustalony przez organ stan faktyczny będący podstawą rozstrzygnięcia (nałożenie kary) w zasadzie nie był kwestionowany przez skarżącego i był niewątpliwy.

W jaki sposób skarżący uiścił rzekomo opłatę za przedmiotowy przejazd, to sam skarżący wyjaśnił organowi kontrolującemu, stwierdzając, że jego zdaniem wystarczy zakupić winietę dobową, a niespełnienie dodatkowych wymogów wypełnienia jej odcinka i umieszczenie drugiego odcinka na przedniej szybie, wynikające z przepisów § 3 ust. 2, 3 i 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 151, poz. 1089 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem MT, nie podważa dowodu uiszczenia opłaty. Według skarżącego nieumieszczenie winiety samoprzylepnej na przedniej szybie nie jest obowiązkowe.

Skoro ustalenia faktyczne przyjęte i zaakceptowane w zaskarżonym wyroku nie budzą wątpliwości, to wszystkie zarzuty procesowe nie są trafne. Sąd I instancji również nie naruszył przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie tego wyroku spełnia wszystkie wymogi nałożone na Sąd w tym przepisie. Natomiast inną kwestią jest odmienne od Sądu I instancji rozumienie przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, a w szczególności pojęcia uiszczenia opłaty za przejazd krajowy.

Zasadniczym zatem spornym zagadnieniem między stronami jest wykładnia przepisów prawa materialnego, a konkretnie art. 42 ust. 7, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz lp. 4.1 załącznika do tej ustawy (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), zwanej dalej ustawą o transporcie oraz § 3 ust. 2, 3, 4 pkt 1 rozporządzenia MT sprowadzające się do rozumienia pojęcia uiszczenia opłaty za przejazd krajowy.

Na wstępie rozważań w tym zakresie należy przypomnieć, że tym zagadnieniem zajmował się również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt P 9/08, oceniając zgodność art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w związku z pkt 4.1. załącznika do tej ustawy, w zakresie w jakim sankcja administracyjna w postaci kary pieniężnej za nieuiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych obejmuje sytuację, gdy kierowca nie posiadał karty opłaty w pojeździe w momencie kontroli – z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Należy podzielić argumenty Trybunału Konstytucyjnego zawarte w tym wyroku, że uiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych jest czynnością sformalizowaną. Z powołanych na wstępie przepisów rozporządzenia MT wynika jednoznacznie, że uiszczenie opłaty następuje przez nabycie karty opłaty oraz jej prawidłowe wypełnienie, czyli wpisanie numeru rejestracyjnego pojazdu na jej odcinku kontrolnym przed rozpoczęciem pierwszego przejazdu (§ 4 rozporządzenia MT).

Spełnienie łącznie warunków uiszczenia opłaty wynikających z przepisów wykonawczych rozporządzenia MT wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w przepisie art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie pozwala na stwierdzenie, że transport wykonywany jest właściwym pojazdem, a tym samym wysokość pobranej opłaty jest prawidłowa i odpowiada przesłankom z art. 42 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym.

Ponieważ opłata drogowa ma służyć konkretnemu przejazdowi, czyli wykonywaniu transportu określonym pojazdem, a karta opłaty ma stanowić dowód uiszczenia tej opłaty, to karta ta powinna być prawidłowo wypełniona.

Dowodem uiszczenia opłaty za konkretny pojazd krajowy, który dany pojazd odbywa, nie jest samo nabycie karty opłaty ale dopiero jej wypełnienie, przede wszystkim przez wpisanie numeru rejestracyjnego pojazdu, którego ta opłata dotyczy.

Wypełnienie karty opłaty zapobiega wielokrotnemu wykorzystywaniu karty opłaty przez więcej niż jeden pojazd. Teoretycznie, przewoźnik może bowiem posiadać kilka pojazdów ale jedną kartę, którą wypełni dopiero po dokonaniu kontroli. Wypełnienie prawidłowe karty opłat przed rozpoczęciem kontroli przeciwdziała tego typu praktykom.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, "że aby uznać opłatę za uiszczoną konieczne jest przyporządkowanie karty opłaty do określonego środka transportu, wykonującego w chwili kontroli pojazdu przejazd po drogach krajowych". Podobnie jak brak karty w pojeździe w czasie kontroli także niewypełnienie karty opłaty w sposób umożliwiający zidentyfikowanie pojazdu, którym wykonywany jest transport, przez niewpisanie numeru rejestracyjnego pojazdu uznawane jest za wykonywanie transportu bez uiszczenia opłaty.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym, tylko karta wypełniona nieprawidłowo albo "skasowana" dla uiszczenia opłaty za konkretny przejazd, tzn. wypełniona w sposób uniemożliwiający jej powtórne użycie z uchybieniem np. umieszczenia odcinka samoprzylepnego na przedniej szybie, to uchybienie takie należy traktować łagodniej i karać według (uregulowań pkt 1.4.4. załącznika ustawy o transporcie drogowym. Takie stanowisko odnośnie naruszenia wymogu umieszczenia na przedniej szybie samoprzylepnego odcinka reprezentują sądy administracyjne w wielu orzeczeniach, również Naczelny Sąd Administracyjny, które wyrażało się w kwestionowaniu regulacji rozporządzenia MT w zakresie dowodzenia uiszczenia opłaty pojazdem za przejazd krajowy.

Natomiast orzecznictwo to nie dotyczy sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie, gdzie skarżący został ukarany nie tylko za uchybienie umieszczenia odcinka opłaty winiety na przedniej szybie ale przede wszystkim za niewypełnienie karty opłat, które niewątpliwie w tej sprawie nie mogło stanowić dowodu uiszczenia opłaty za ten konkretny przejazd, poddany kontroli.

Rozporządzenie MT wydane na podstawie upoważnienia ustawowego art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie, regulując wzór karty opłat i obowiązek jej prawidłowego wypełnienia w celu identyfikacji pojazdu i konkretnego przejazdu, w żadnym stopniu nie wykroczyło poza to upoważnienie i te kwestie nie musiały być uregulowane w ustawie.

Sama wykładnia przepisów załącznika do ustawy o transporcie pkt 4.1 i art. 92 ust. 1 i 4 w związku z art. 42 ust. 1 pozwalała na uznanie, że zastosowanie tych przepisów do stanu faktycznego ustalonego w wyniku kontroli przedmiotowego pojazdu odbywającego konkretny przejazd krajowy i ukaranie skarżącego za nieuiszczenie opłaty za ten konkretny przejazd było zgodne z prawem.

Zatem zarzuty naruszenia powyższych przepisów prawa materialnego w zaskarżonym wyroku są całkowicie bezzasadne.

Jeszcze raz należy podkreślić, że skarżący nie został ukarany tylko za nieumieszczenie na trwałe na przedniej szybie wewnątrz pojazdu odcinka samoprzylepnego winiety ale za nieuiszczenie opłaty, gdyż niewypełnienie karty opłat przez wpisanie numeru rejestracyjnego pojazdu nie może stanowić dowodu uiszczenia opłaty, co wykazano wyżej.

Nie można zarzucić Sądowi I instancji naruszenia art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie poprzez niedokonanie oceny stopnia zawinienia skarżącego w zaniedbaniu stanowiącym podstawę nałożenia kary, gdyż taka ocena została dokonana przez organ poprzez stwierdzenie, że naruszenie przepisów ustawy nie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Należy w tym miejscu zauważyć, że sam skarżący wyjaśnił zaniedbanie wypełnienia karty opłat roztargnieniem z powodu sytuacji rodzinnej. Tego rodzaju wyjaśnienie niewątpliwie nie mogło być podstawą do zastosowania przepisu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie.

Reasumując powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł przekonywujących argumentów w uzasadnieniu skargi kasacyjnej pozwalających na uznanie trafności zarzutów tej skargi, takim argumentem nie mógł być fakt przedziurkowania winiety jako przeszkoda w ponownym jej użyciu.

Niewypełnienie karty opłat przez wpisanie numeru rejestracyjnego pojazdu w odcinku kontrolnym powoduje, że karta ta nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty za ten konkretny przejazd zidentyfikowanym pojazdem, a nie tylko uchybienie nieprawidłowego wypełnienia karty opłat.

Jeszcze raz należy podkreślić, że niewystarczającym argumentem za zastosowaniem przepisu art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie względem skarżącego jest tłumaczenie kierowcy zaniedbanie wypełnienia karty roztargnieniem spowodowanym długotrwałą chorobą żony (kręgosłupa).

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 p.p.s.a.