Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 254/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2005-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Zaremba Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.) Sędzia WSA Marzena Kowalewska Protokolant: Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. z siedzibą w . na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania dotyczącego zgłoszenia celnego o d d a l a skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] "B" Sp. z o.o. z siedzibą w B., działając jako przedstawiciel bezpośredni firmy "A" Sp. z o.o. z siedzibą w B., złożyła w Oddziale Celnym [...] zgłoszenie celne, wnioskując o dopuszczenie do obrotu towaru w postaci [...] netto [...]. Zgłoszenie celne zarejestrowane zostało w ewidencji celnej pod pozycją SAD nr [...]

Funkcjonariusz celny przyjmujący przedstawione do odprawy celnej zgłoszenie celne przystąpił do weryfikacji danych zawartych w dokumencie SAD nr [...] w celu stwierdzenia, czy zostały one określone w oparciu o prawidłowe dokumenty i informacje.

W toku prowadzonego przez organ celny postępowania, Spółka "A" złożyła wniosek z dnia [...] o natychmiastowe zwolnienie towaru objętego ww. zgłoszeniem celnym z dnia [...] wskazując, iż niezwolnienie tego towaru spowoduje przerwanie produkcji [...] z powodu braku [...].

W związku z powyższym wnioskiem, organ celny, w toku prowadzonego postępowania dowodowego, przystąpił do określenia kwoty zabezpieczenia celnego stanowiącego warunek zwolnienia zgłoszonego do odprawy towaru. Kalkulacja ustalenia należności celno-podatkowych, które mogą powstać w związku z prowadzoną weryfikacją zgłoszenia, została podana stronie w sposób pisemny na odwrotnej stronie dokumentu SAD. Z powyższym zapisem, zawierającym kalkulację wysokości zabezpieczenia celnego, Spółka zapoznała się w dniu [...].

W dniu natomiast [...] do Izby Celnej wpłynęło pismo Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...], z którym przesłano pismo Spółki z dnia [...] zatytułowane: "odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] wydanej do zgłoszenia celnego [...] z dnia [...]"

We wskazanym piśmie z dnia [...] Spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] (data zapoznania się strony z kalkulacją) i uznanie zgłoszenia celnego zawartego w dokumencie celnym SAD nr [...] z dnia [...] za prawidłowe lub uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi celnemu I instancji.

W uzasadnieniu pisma z dnia [...] Spółka zarzuciła ponadto organowi celnemu: rażące naruszenie zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, wydanie decyzji z naruszeniem przepisu art. 200 Ordynacji podatkowej, czym uniemożliwiono stronie wypowiedzenie się odnośnie do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wydanie decyzji bez wymaganej prawem formy decyzji administracyjnej, tzn. bez wskazania podstawy prawnej, uzasadnienia, jak również bez nałożenia na stronę obowiązku zapłaty cła i podatku.

Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia [...] nr [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania z dnia [...] dotyczącego zgłoszenia celnego zawartego w dokumencie SAD nr [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż zapisy dokonane na odwrotnej stronie dokumentu SAD dotyczą jedynie obliczenia kwoty cła i podatku VAT, które powinno podlegać zabezpieczeniu w przypadku zwolnienia towaru spod dozoru celnego przed zakończeniem postępowania i wydaniem decyzji. W związku z czym, zdaniem Dyrektora Izby Celnej, przedmiotowe zapisy stanowią czynność materialno-techniczną, nie zaś formalną decyzję w rozumieniu przepisu art. 210 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie zawierają one oznaczenia organu celnego, daty wydania, oznaczenia strony, podstawy prawnej, rozstrzygnięcia uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz pouczenia o trybie odwoławczym.

W dniu [...] Spółka, reprezentowana przez [...] W.M., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na ww. postanowienie Dyrektora Izby Celnej , wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...], wydanej, zdaniem strony skarżącej, do zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...].

Uzasadniając skargę, Spółka zarzuciła organom celnym:

1) rażące naruszenie następujących przepisów postępowania:

- art. 120, 121, 123 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że art. 249 i 248 Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. stanowią podstawę prawną do ustalenia wyższych należności przywozowych, a także żądania od strony, na ich podstawie, złożenia podwyższonego zabezpieczenia, bez potrzeby wydania decyzji administracyjnej i rozpatrzenia odwołania strony,

- art. 120, 121 i 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 23 ust. 2 ustawy Prawo celne poprzez uznanie przez Dyrektora Izby Celnej, iż w przedmiotowej sprawie nie było konieczne wydanie decyzji administracyjnej określającej wysokość i wymiar należności celnych,

- art. 120, 121, 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 61 ust. 2 pkt 2 oraz art. 61 ust. 3 ustawy Prawo celne poprzez uznanie, że przy ustalaniu wysokości zabezpieczenia w trakcie kontroli celnej organ może określić wysokość oraz sposób zabezpieczenia według swojego uznania, pomijając przy tym wiążące go przepisy ustawy Prawo celne, która w takich sytuacjach wymaga wydania decyzji,

- art. 120, 121, 122 oraz art. 228 § 1 ust. 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie postanowienia o niedopuszczalności odwołania z dnia 16 lipca 2004 r. i uznanie, że określenie wysokości należności celnych nie wymaga wydania decyzji przez organ celny I instancji,

- art. 120, 121, 122 oraz art. 226 ust. 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewydanie przez Dyrektora Izby Celnej decyzji o uchyleniu rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Celnego pomimo, że decyzja Naczelnika została wydana bez podstawy prawnej,

- przepisów załącznika IV pkt 5 ( Unia celna) do Aktu Przystąpienia zawierającego przejściowe środki celne poprzez nieuznanie zerowej stawki celnej dla przedmiotowego towaru pomimo, że jest to towar wspólnotowy,

- art. 120, 121 oraz art. 124 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez naliczenie cła bez podstawy prawnej, a tym samym naruszenie zaufania strony do organów państwa,

- art. 123 i 200 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niepoinformowanie strony o prawie do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem i wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji przez organ I instancji,

- art. 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych w zw. z art. 88 ust. 1 Konstytucji RP poprzez powoływanie się przez organ celny na rozporządzenie, które nie obowiązuje w Polsce bowiem nie zostało prawidłowo opublikowane,

- art. 27 Konstytucji RP poprzez powoływanie się przez organ celny na rozporządzenie, które nie zostało opublikowane w języku polskim,

2) rażące naruszenie prawa materialnego:

- art. 248 i 249 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. poprzez błędne uznanie, iż stanowią one podstawę do podwyższenia należności celnych i pobrania wyższego zabezpieczenia bez potrzeby wydania decyzji administracyjnej w tym zakresie,

- art. 23 ust. 2 ustawy Prawo celne poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie organ celny I instancji nie miał obowiązku wydania decyzji, gdyż jest to sprzeczne z brzmieniem art. 23 ust. 2, który nakazuje wydać decyzję w sytuacji, gdy organ uzna, iż zgłaszający zadeklarował nieprawidłowe dane mogące mieć wpływ na wysokość kwoty wynikającej z długu celnego,

- art. 61 ust. 2 pkt 2 oraz art. 61 ust. 3 ustawy Prawo celne poprzez uznanie, iż przepis ten nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie, pomimo, że ustawodawca jednoznacznie wskazał, iż zabezpieczenie w toku kontroli celnej prowadzonej przed wydaniem decyzji określającej kwotę należności wynikającej z długu celnego może być dokonane tylko w decyzji o zabezpieczeniu, w której to decyzji organ określa przybliżoną kwotę należności w oparciu o dane dotyczące podstawy ustalenia wysokości tej kwoty,

- art. 226 ust. 1 i art. 228 ust. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie postanowienia o niedopuszczalności wniesionego przez stronę odwołania,

- art. 23 ust. 2 ustawy Prawo celne oraz art. 210 Ordynacji podatkowej poprzez naliczenie cła i dokonanie zmiany zgłoszenia celnego bez zachowania wymaganej prawem formy decyzji administracyjnej,

- art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, w szczególności poprzez niewskazanie i niewyjaśnienie stronie przyczyn naliczenia na przedmiotowy towar cła oraz niewyjaśnienie stronie zasadności nieuznania, że w sprawie nie znajduje zastosowania załącznik IV pkt 5 Aktu Przystąpienia.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Ustosunkowując się do podniesionych zarzutów organ odwoławczy stwierdził, iż w niniejszej sprawie tok postępowania w sprawie określenia kwoty zabezpieczenia potencjalnych należności, zwolnienie towaru oraz późniejsze wydanie decyzji o retrospektywnym zaksięgowaniu należności, był prawidłowy, w związku z tym należy uznać, że organ celny I instancji wypełnił wszystkie dyspozycje wynikające z przepisów, których naruszenie zarzucono organom celnym w skardze. Odnośnie natomiast do zarzutu stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, Dyrektor Izby Celnej powtórzył argumenty przemawiające za nieuwzględnieniem stanowiska strony, wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, podkreślając, iż kalkulacja ustalenia potencjalnych należności celno-podatkowych, które mogły powstać w związku z prowadzoną weryfikacją zgłoszenia, została przeprowadzona w trybie wynikającym z art. 248 ust. 1 zd. 2 RKWC i nie stanowiła decyzji ani w przedmiocie wymiaru należności celno-podatkowych, ani w przedmiocie zabezpieczenia, stąd też należało rozstrzygnąć o niedopuszczalności odwołania dotyczącego zgłoszenia celnego zawartego w dokumencie celnym SAD nr [...] z dnia [...].

Pismem procesowym z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej poinformował, że postępowanie celne prowadzone w sprawie ustalenia prawidłowej kwoty długu celnego oraz podatku od towarów i usług, ciążących na importowanym przez Spółkę towarze w postaci [...] netto [...], zostało zakończone wydaniem decyzji przez Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] nr [...], w której określono kwotę należności wynikającą z długu celnego oraz kwotę podatku od towarów i usług. W związku z wniesieniem od powyższej decyzji odwołania przez pełnomocnika Spółki, obecnie toczy się postępowanie odwoławcze przed Dyrektorem Izby Celnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona, bowiem nie ma podstaw do uznania zaskarżonego postanowienia za niezgodne z prawem.

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny powołany jest do sprawowania, w zakresie swojej właściwości, kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, co oznacza kontrolę prawidłowości stosowania prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego, w tym celnego. W sprawie, będącej przedmiotem rozpoznania, oznacza to konieczność przeprowadzenia oceny czynności postępowania wyjaśniającego i dokonanych na tej podstawie ustaleń faktycznych oraz prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego.

Na wstępie, należy wskazać, iż z przepisu art. 23 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) wynika, że przyjęcie przez organ celny zgłoszenia celnego jest czynnością materialno-techniczną, nie zaś aktem władczym, wymagającym formy decyzji administracyjnej. Powoduje ono z mocy prawa objęcie towaru procedurą celną oraz stanowi podstawę do zaksięgowania kwoty należności celnych. Po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny może zwolnić towar, księgując kwotę należności przywozowych na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu, bądź - stosownie do unormowań art. 68 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny - przystąpić do jego weryfikacji. Owa weryfikacja polega w szczególności na:

1)kontroli zgłoszenia celnego i dołączonych do niego dokumentów,

2)rewizji celnej towarów z możliwością pobrania próbek w celu przeprowadzenia ich dalszej analizy lub dokładnej kontroli.

Wszelkie czynności podejmowane przez organ celny w toku weryfikacji powinny być odnotowane na dokumencie zgłoszenia celnego. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości pomiędzy danymi zadeklarowanymi w zgłoszeniu, a wynikiem przeprowadzonych badań, rozstrzygnięcia podejmowane w stosunku do towarów objętych zgłoszeniem celnym, mogą przybrać, jak słusznie zauważył to w odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej, zróżnicowaną formę, uzależnioną w szczególności od tego, czy powyższe nieprawidłowości zostały stwierdzone przed zwolnieniem towaru, czy już po jego zwolnieniu. I tak, zgodnie z regulacją art. 248 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (RWKC), jeżeli w wyniku weryfikacji organ celny stwierdził nieprawidłowości mogące prowadzić do ustalenia należności celnych przywozowych w kwocie wyższej niż zadeklarowana w zgłoszeniu celnym, a nie jest to możliwe na tym etapie postępowania, tj. przed zwolnieniem towaru, to w celu określenia ostatecznej kwoty należności, której winny podlegać towary, organ celny podejmuje działania określone w art. 248 ust. 1 zd. 2 RWKC, tj.:

1)księguje kwotę należności wynikającą ze zgłoszenia celnego,

2)zabezpiecza pozostałą kwotę należności, która może powstać wobec sprowadzonego towaru (różnicę pomiędzy całkowitą potencjalną kwotą należności, a kwotą zaksięgowaną na podstawie zgłoszenia) lub też,

3)zwalnia towar po uiszczeniu lub zabezpieczeniu na zasadach ogólnych kwoty należności wynikającej ze zgłoszenia celnego oraz zabezpieczeniu pozostałej kwoty należności ( ww. różnicy).

W przypadku, gdy towar nie został zwolniony z uwagi np. na niezłożenie zabezpieczenia, wówczas zaksięgowaniu podlega nie kwota należności ze zgłoszenia celnego, a kwota należności wynikająca z wydanej przez organ celny decyzji. Po zwolnieniu towaru, organ celny prowadzi dalsze postępowanie w celu ustalenia ostatecznej kwoty należności celnych przywozowych, której winny podlegać towary i w przypadku, gdy ustali, że kwota owych należności jest wyższa niż zadeklarowana w zgłoszeniu celnym, wówczas wydaje decyzję o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty należności.

W tej zaś sprawie, z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a poddanych ocenie organu celnego w zaskarżonym postanowieniu, wynika, iż organ celny, po tym, gdy w wyniku weryfikacji stwierdził nieprawidłowości mogące prowadzić do ustalenia należności celnych przywozowych w kwocie wyższej niż zadeklarowana w zgłoszeniu celnym, i zarazem nie będąc przygotowanym, przed zwolnieniem towaru, na ustalenie ostatecznej kwoty należności, której winny podlegać towary, zaksięgował należności wynikające ze zgłoszenia celnego, przyjął zabezpieczenie na potencjalną kwotę należności, a następnie zwolnił towar. Mając na uwadze powyższe okoliczności, według Sądu, należy uznać, iż organ celny I instancji wypełnił wszystkie dyspozycje wynikające z ww. przepisów prawa, a tok wdrożonego postępowania w sprawie określenia kwoty zabezpieczenia potencjalnych należności, zwolnienie towaru oraz późniejsze wydanie decyzji o retrospektywnym zaksięgowaniu należności, był prawidłowy.

Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 120, 121, 123 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że art. 249 i 248 Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. stanowią podstawę prawną do ustalenia wyższych należności przywozowych, a także żądania od strony, na ich podstawie, złożenia podwyższonego zabezpieczenia bez potrzeby wydania decyzji administracyjnej i rozpatrzenia odwołania strony, należy zgodzić się ze stanowiskiem przedstawionym w odpowiedzi na skargę, iż organ celny, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, nie określał kwoty należności na podstawie art. 248 czy 249 ww. rozporządzenia, bowiem należności zarejestrowane retrospektywnie zostały określone w decyzji wydanej po zwolnieniu towaru, w oparciu o inne, obowiązujące w tym zakresie, przepisy prawne, natomiast w wyżej opisanych działaniach podjętych przez organ celny na podstawie art. 248 ww. rozporządzenia, nie można stwierdzić nieprawidłowości.

Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia przepisu art. 23 ust. 2 Prawa celnego wskutek uznania przez Dyrektora Izby Celnej, iż w przedmiotowej sprawie brak było podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącej Spółki, decyzja wymiarowa została wydana, jednakże nie w oparciu o ww. przepis, lecz na podstawie przepisu art. 51 Prawa celnego, już po zwolnieniu towaru, w której to sprawie toczy się postępowanie odwoławcze, co wynika z treści pisma Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], a która to decyzja nie stanowi przedmiotu objętego skargą Spółki z dnia [...], będącej przedmiotem rozpoznania Sądu.

Za nieuprawniony należy także uznać zarzut naruszenia przepisu art. 61 ust. 2 pkt 2 oraz art. 61 ust. 3 Prawa celnego wobec uznania, iż organ celny może ustalić zabezpieczenie celne bez wydania decyzji w tej sprawie. Stosownie bowiem do treści tego przepisu, jeżeli nie zostało złożone zabezpieczenie albo, gdyby kwota złożonego zabezpieczenia nie pokryła kwoty wynikającej z długu celnego, kwota należności może być zabezpieczona na majątku dłużnika przed terminem płatności, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ona uiszczona. Owo zabezpieczenie następuje wówczas w drodze decyzji. Mając powyższe na uwadze, należy zgodzić się ze stanowiskiem organu celnego w tej kwestii, iż w niniejszej sprawie przepis art. 61 ust. 2 Prawa celnego nie miał zastosowania, bowiem strona skarżąca, po wezwaniu jej do złożenia zabezpieczenia w określonej kwocie, złożyła takie zabezpieczenie, zatem nie powstała obawa, że kwota należności nie zostanie uiszczona, a tym samym nie było podstawy prawnej do wydania decyzji o zabezpieczeniu kwoty należności wynikającej z długu celnego na majątku dłużnika w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 62 ust. 1 Prawa celnego).

Dodatkowo podkreślić należy, że kwestia formy prawnej i procedury odwoławczej od zabezpieczenia kwoty należności wynikającej z długu celnego nie jest uregulowana w przepisach art. art. 189-200 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, dotyczących zabezpieczenia kwoty długu celnego, a zatem na mocy przepisu art. 243 ust. 1 i art. 245 tegoż Kodeksu, należy stosować szczegółowy tryb postępowania odwoławczego określony przez kraj członkowski. Taki tryb został określony w przepisach art. 61- 64 Prawa celnego, stąd też ustawodawstwo krajowe znajduje zastosowanie w tej sprawie, a ono jednoznacznie stanowi, w jakim przypadku organ celny zobowiązany jest do wydania decyzji administracyjnej w przypadku zabezpieczenia kwoty długu celnego (art. 61 ust. 6 Prawa celnego). Takim przypadkiem nie jest zabezpieczenie, które strona złożyła w pełnej wysokości określonej przez organ celny.

Podzielić również należy słuszność stanowiska organu odwoławczego w odniesieniu do zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 226 ust. 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji, mimo iż, zdaniem skarżącej Spółki, rażąco narusza ona prawo oraz art. 228 § 1 ust. 1 tejże Ordynacji poprzez stwierdzenie niedopuszczalności odwołania. Według Sądu, w toku postępowania w niniejszej sprawie nie miały miejsca naruszenia ww. przepisów, bowiem, jak już wskazano powyżej, kalkulacja ustalenia potencjalnych należności celno-podatkowych, które mogły powstać w związku z prowadzoną weryfikacją zgłoszenia, została przeprowadzona w trybie wynikającym z art. 248 ust. 1 zd. 2 Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. i nie stanowiła decyzji ani w przedmiocie wymiaru należności celno-podatkowych, ani w przedmiocie zabezpieczenia, a jedynie czynność materialno-techniczną, do której nie odnoszą się zasady formalne dotyczące wydawania decyzji, a uregulowane w przepisie art. 210 Ordynacji podatkowej. Stąd też, Dyrektor Izby Celnej prawidłowo stwierdził niedopuszczalność odwołania dotyczącego zgłoszenia celnego zawartego w dokumencie celnym SAD nr [...] z dnia [...].

Wbrew zarzutom skargi w sprawie tej nie doszło także do naruszenia przepisów załącznika IV pkt 5 Aktu Przystąpienia, ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych oraz art. 7 i 27 Konstytucji RP, bowiem - jak słusznie zauważył to organ celny w odpowiedzi na skargę - ewentualne naruszenia ww. przepisów nie mogą dotyczyć przedmiotu objętego zaskarżonym postanowieniem w kwestii niedopuszczalności odwołania, lecz postępowania celnego prowadzonego przez organ celny I instancji, już po zabezpieczeniu potencjalnych należności celno-podatkowych i po zwolnieniu towaru, a zakończonego decyzją wymiarową z dnia 29 marca 2005 r., tj. już po wniesieniu skargi w niniejszej sprawie. Dlatego też brak jest podstaw do rozważenia ich zasadności przez Sąd orzekający w tej sprawie.

Ponadto, wbrew zarzutom skargi w sprawie nie miało miejsca naruszenie przepisów art. 123 i 200 § 1 Ordynacji podatkowej wskutek niepoinformowania strony o prawie do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, bowiem w rozpoznawanej przez Sąd sprawie dotyczącej zabezpieczenia należności celno-podatkowych organ celny I instancji nie wydał decyzji administracyjnej.

Także pozostałe, podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego, nie znajdują uzasadnienia, co zostało szczegółowo wyżej przedstawione.

Reasumując, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy był - według Sądu - wystarczający do wydania postanowienia w zaskarżonym brzmieniu, a ponadto został przez organy celne należycie rozważony.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.