Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2024/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 2 pkt 16
journal: Dz.U. 2016 poz 195
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie WSA Dariusz Chaciński WSA Przemysław Żmich Protokolant referent stażysta Joanna Berbecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania K. M. (1) od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] odmawiającej przyznania świadczenia wychowawczego na A. M.(1) i K. M.(2), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Decyzja powyższa została wydana w następującym stanie faktycznym

i prawnym sprawy.

K. M. (1) wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2016 r. wystąpił o przyznanie świadczenia wychowawczego na córkę A. M.(1) i syna K. M.(2).

Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Prezydent [...] decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] odmówił K. M. (1) przyznania świadczenia wychowawczego na A. M.(1) i K. M.(2).

W uzasadnieniu wskazał, że w złożonym wniosku K. M.(1) wskazał, iż w skład jego rodziny wchodzą: wnioskodawca oraz jego dzieci J. M., A. M.(1) i K. M.(2). Wnioskodawca jest rozwiedziony. Do wniosku dołączono wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2011 r. sygn. akt [...] orzekający rozwód A. M. (2) i K. M.(1) - zgodnie z którym władzę rodzicielską powierza się obojgu rodzicom, a miejscem zamieszkania dzieci (J. M. i A. M.(1)) jest każdorazowe miejsce zamieszkania matki oraz dołączono plan wychowawczy. Następnie, na wezwanie organu, wnioskodawca uzupełnił złożony wniosek, dopisując do rodziny K. M.(3), matkę K. M.(2) oraz składając oświadczenie, że opieka nad J. i A. (1) M. realizowana jest w systemie opieki naprzemiennej. Organ podkreślił, iż w orzeczeniu o rozwodzie nie została ustanowiona opieka naprzemienna nad dziećmi. Wskazał, że zgodnie z ustawą o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w przypadku, gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców. Jak wynika z powyższego, aby uznać, że dziecko wchodzi w skład rodziny obojga małżonków rozwiedzionych musi istnieć orzeczenie sądu orzekające opiekę naprzemienną. W Polsce forma pieczy naprzemiennej jest możliwa zarówno w przypadku zgodnego wniosku rozwodzących się rodziców, na podstawie ich porozumienia (tzw. planu wychowawczego) jak i może zostać orzeczona przez sąd w przypadku braku takiego porozumienia. Dalej podkreślił, iż polskie przepisy przewidują pieczę wspólną zwaną też opieką naprzemienną. To znana i wykorzystywana w innych krajach możliwość bieżącej opieki nad dzieckiem (dziećmi) przez oboje rozwiedzionych rodziców. W praktyce wygląda to tak, że sądy w wyroku wskazują, że dziecko eksmałżonków po rozwodzie mieszka raz u jednego, raz u drugiego rodzica w podobnych okresach czasowych (np. po dwa tygodnie albo po dwa miesiące). Taki system sprawowania władzy rodzicielskiej umożliwia każdemu z opiekunów równy kontakt z dzieckiem i takie samo zaangażowanie w jego wychowanie.

Tymczasem z przedstawionego orzeczenia Sądu jednoznacznie wynika, że miejscem zamieszkania dzieci wnioskodawcy: A.(1) i J. M. jest miejsce zamieszkania ich matki A. M.(2). Ten zapis powtarza się również w Rodzicielskim Planie Wychowawczym. W dokumentacji brak jest natomiast orzeczenia, w którym opieka rodzicielska będzie wykonywana nad A.(1) i J. M. w ten sposób, że dzieci będą mieszkać z każdym z rodziców w powtarzających się okresach.

Wobec powyższego organ uznał, iż wnioskodawcy nie przysługuje prawo do świadczenia wychowawczego na A. M. (1) i K. M.(2).

Odwołanie od powyższej decyzji złożył K. M.(1) podnosząc, że z art. 58 ust. 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego nie wynika, w jaki sposób sąd ma uwzględnić pisemne porozumienie rodziców – czy ma to nastąpić poprzez wciągnięcie treści pisemnego porozumienia w treść orzeczenia sądu czy też wystarczające jest zatwierdzenie pisemnego porozumienia. Sąd Okręgowy w [...] w wyroku z dnia [...] października 2011 r. sygn. akt [...] zdecydował się uwzględnić pisemne porozumienie rodziców A. M.(2) i K. M.(1) poprzez odesłanie do tego porozumienia. Sąd wskazał, iż władzę rodzicielską powierza się obojgu rodzicom zgodnie z porozumieniem złożonym na rozprawie w dniu [...] października 2011 r. Zatem przyjęcie koncepcji zaprezentowanej przez organ pierwszej instancji i pominięcie rodzicielskiego planu wychowawczego, oznaczałoby dopuszczenie do sytuacji, w której pomimo prawomocnego wyroku sądu władza rodzicielska pozostawałaby w istocie nie uregulowana. Oznaczałoby to, że organ administracyjny wbrew dyspozycji art. 365 §1 kpc nie jest związany prawomocnym wyrokiem sądu. Organ stwierdził natomiast, iż jest związany wyrokiem jedynie wybiórczo, uznając się za związany w zakresie rozstrzygnięcia co do miejsca zamieszkania dzieci, pomijając zaś kwestię związania w zakresie rozstrzygnięcia o władzy rodzicielskiej zgodnie ze złożonym na rozprawie porozumieniem. W konsekwencji, organ pierwszej instancji pomija ustalenia zawarte w zatwierdzonym przez sąd rodzicielskim planie wychowawczym. Skarżący wskazał ponadto, że zgodnie z pkt 2.6 planu wychowawczego strony ustaliły, iż od ukończenia przez A. M. (1) 3 roku życia harmonogram sprawowania opieki naprzemiennej będzie tydzień na tydzień. A. M.(1) ukończyła 3 rok życia w maju 2014 r. i od tego momentu opieka naprzemienna jest sprawowana w sposób opisany w pkt 2.6 tj. w systemie tydzień na tydzień. W konsekwencji organ winien był przyjąć, że zgodnie z orzeczeniem sądu w rozumienia art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy Państwa w wychowywaniu dzieci, małoletni J. M. i A. M.(1) znajdują się pod opieką naprzemienną obojga rozwiedzionych rodziców.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...], utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy wskazując, że wbrew stanowisku skarżącego w sprawie niniejszej nie sposób przyjąć, iż faktycznie mamy do czynienia ze sprawowaniem opieki naprzemiennej.

Opieka taka polega bowiem na tym, że dziecko w ramach powtarzających się okresów zamieszkuje u każdego z rodziców, nie zamieszkując na stałe tylko z jedynym z nich. Opieka naprzemienna powinna zatem uwzględniać porównywalne okresy przebywania dziecka z każdym z rodziców, w powtarzających się cyklach np. tygodniowym, dwutygodniowym, miesięcznym.

Organ wskazał, iż koncepcja opieki naprzemiennej zakłada, że opiekę nad dzieckiem w równym stopniu sprawują oboje rodzice. Mimo dopuszczalności wydania rozstrzygnięcia przez sąd w zakresie powierzenia opieki nad dzieckiem w takiej formie, w praktyce jest ona orzekana stosowana wyjątkowo. Powołując się na piśmiennictwo organ podniósł, że rozstrzygnięcie sądowe wprowadzające opiekę naprzemienną nie jest uregulowaniem kwestii kontaktów z dzieckiem, ale układa się ono w płaszczyźnie władzy rodzicielskiej. Orzeczenie o powierzeniu opieki naprzemiennej nie może być zatem traktowane jako uregulowanie prawa do kontaktów z dzieckiem. Właściwe dla ustanowienia opieki naprzemiennej są przepisy dotyczące władzy rodzicielskiej.

Powierzenie zatem władzy rodzicielskiej obojgu rodzicom, z wyznaczeniem miejsca zamieszkania dziecka na stałe z jednym z nich, przy określeniu szerokich kontaktów rodzica nie mieszkającego z dzieckiem na stałe, nie przesądza o faktycznym sprawowaniu opieki naprzemiennej. Kontakty skarżącego z dziećmi ustalone w drodze porozumienia są częste, jednakże zgodnie z art. 2 pkt 16 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców wtedy, gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu.

Takie orzeczenie zapadło w dniu [...] lipca 2016 r. sygn. akt [...] i dopiero z dniem jego uprawomocnienia - [...] sierpnia 2016 r. - można mówić o opiece naprzemiennej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy Państwa w wychowywaniu dzieci.

W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji dotyczącą okresu od kwietnia do września 2016 r. kiedy K. M.(1) złożył wniosek o przyznanie świadczenia na A. M.(1) - bowiem miała miejsce sytuacja opisana w art. 22 zdanie drugie ww. ustawy. Dodało, że A. B. decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. otrzymała świadczenie wychowawcze na A. M.(1) w kwocie [...] zł miesięcznie na okres od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2017 r. Stwierdziło także, iż organ I instancji - rozpatrując drugi wniosek K. M.(1) z [...] września 2016 r. o przyznanie świadczenia wychowawczego na córkę A. M.(1) – powinien zwrócić się do skarżącego o sprecyzowanie, czy jest to wniosek o przyznanie świadczenia, czy też jest to wniosek o zmianę decyzji przyznającej to świadczenie A. B..

Oświadczeniem z dnia [...] listopada 2016 r. skarżący sprecyzował swój wniosek z [...] września 2016 r. dotyczący przyznania świadczenia wychowawczego na córkę A. M.(1) i syna K. M.(2) w ten sposób, że jest to kontynuacja jego wcześniejszego wniosku i wnosi p przyznanie świadczenia od września 2016 r., ewentualnie wnosi o potraktowanie tego pisma jako nowego wniosku. Jednocześnie dodał, iż nie zgadza się z oddaleniem jego wniosku za okres od kwietnia do sierpnia 2016 r.

Następnie K. M. (1) na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie i zarzucając jej:

- błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że nie sprawował on opieki naprzemiennej na dziećmi w sytuacji, gdy rodzicielski plan wychowawczy zakłada zamieszkiwanie dzieci w powtarzających się jednotygodniowych okresach raz u jednego raz u drugiego rodzica;

- naruszenie art. 365 § 1 kpa w zw. z art. 58 §1 krio a w konsekwencji naruszenie art. 5 ust. 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci poprzez przyjęcie, że z wyroku rozwodowego wydanego przez Sąd Okręgowy w [...] w sprawie sygn.. akt [...] nie wynika, że małoletni J. M. i A. M.(1) znajdują się pod opieką naprzemienną obojga rodziców;

- naruszenie art. 107 kpa poprzez:

a) niewyjaśnienie podstawy faktycznej decyzji –SKO nie ustaliło w jaki sposób sprawowana jest opieka nad dziećmi przez rodziców, nie wskazało na jakich dowodach w tym zakresie się oparło, pominęło zapisy rodzicielskiego planu wychowawczego a pomimo to uznało, że skarżący nie sprawuje opieki naprzemiennej nad dziećmi;

b) nie wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji – w odwołaniu od decyzji podniesione zostały zarzuty naruszenia art. 58 krio oraz art. 365 §1 kpc i konieczności uwzględnienia tych przepisów przy wydawaniu decyzji. SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśniło, czy podniesione zarzuty były prawidłowe, czy też nie, jak również, czy wskazane przepisy powinny mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy a jeśli nie to z jakich przyczyn.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej "p.p.s.a.").

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga jest uzasadniona, a decyzje organów obu instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa.

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2016 r. odmawiającą przyznania K. M. (1) świadczenia wychowawczego na A. M. (1) i K. M.(2).

Powodem odmowy przyznania tego świadczenia było uznanie, iż skarżący nie sprawuje opieki naprzemiennej nad córką A. M. (1) i synem J. M. - dzieci pochodzących z rozwiązanego przez rozwód związku małżeńskiego - a w konsekwencji nie można ich uznać za członków rodziny skarżącego.

Materialnoprawną podstawę wydania kwestionowanych w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2016 r. poz. 195), dalej jako "ustawa".

Stosownie do art. 2 pkt 16 ww. ustawy za rodzinę uważa się odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25. rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r. poz. 162); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców.

Organy obu instancji zgodnie stwierdziły, że w niniejszej sprawie bezspornym jest fakt, iż miejscem zamieszkania J. M. i A. M. (1) jest miejsce zamieszkania ich matki A. B. (M. (2)) - co wynika z treści wyroku rozwodowego oraz z Rodzicielskiego Planu Wychowawczego. Oznacza to, że jako dzieci nie zamieszkujące z ojcem nie mogą - zgodnie z ww. art. 2 pkt 16 - być zaliczone do składu rodziny skarżącego – co skutkuje brakiem prawa K. M. (1) do świadczenia wychowawczego na drugie i trzecie dziecko tj. A. M. (1) i K. M. (2). Ponadto organy uznały, iż nie można mówić o sprawowaniu przez skarżącego opieki naprzemiennej z uwagi na to, że brak jest orzeczenia Sądu w tym zakresie.

Co prawda organ II instancji stwierdził, iż takie orzeczenie zapadło w dniu [...] lipca 2016 r. sygn. akt [...] i dopiero z dniem jego uprawomocnienia – [...] sierpnia 2016 r. – można mówić o opiece naprzemiennej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia [...] lutego 2016 r. o pomocy Państwa w wychowywaniu dzieci - jednakże utrzymał w mocy całą zaskarżoną decyzję (wbrew zapisom w uzasadnieniu, że utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji dotyczącą okresu od kwietnia do września 2016 r.)

Tymczasem zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy pierwszy okres, na który ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego rozpoczyna się z dniem [...] kwietnia 2016 r. i kończy z dniem [...] września 2017 r. - zatem wniosek skarżącego z [...] kwietnia 2016 r. dotyczył właśnie tego okresu, tak samo jak decyzja organu I instancji.

Skoro organ II instancji sam uznał, iż jest sprawowana opieka naprzemienna od dnia [...] sierpnia 2016 r. - to zupełnie niezrozumiałe jest utrzymanie w mocy całej decyzji organu I instancji odmawiającej przyznania świadczenia wychowawczego - zwłaszcza na K. M. (2) (świadczenie wychowawcze na A. M. (1) otrzymuje matka).

Również Sąd nie może się zgodzić ze stanowiskiem organów, które uznały, że skarżący w okresie kwiecień – sierpień 2016 r. nie sprawował opieki naprzemiennej – uznając je za przedwczesne.

Podnieść trzeba, że choć ustawodawca zawarł w ustawie z 11 lutego 2016 r. pojęcie opieki naprzemiennej, to tego pojęcia nie zdefiniował. Pojęcie to nie zostało również zdefiniowane w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2015 r., poz. 2082; dalej: krio) ani w ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz.1822). Kodeks postępowania cywilnego posługuje się wprawdzie pojęciem "orzeczenie, w którym sąd określił, iż dziecko będzie mieszkać z każdym z rodziców w powtarzających się okresach" (art. 5821 § 4) Pojęcie to zostało wprowadzone do tego aktu z dniem 29 sierpnia 2015 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz ustawy - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2015 r., poz.1062). Zauważyć jednakże należy, że pojęcia tego użyto tylko w takim kontekście, iż pewne unormowania Kodeksu postępowania cywilnego będzie się do tego rodzaju orzeczeń stosować odpowiednio (tak w art. 5821 § 4, art. 59822, art. 7562 § 2 k.p.c.).

W ocenie Sądu, pod pojęciem "opieka naprzemienna" należy rozumieć sytuację, w której zgodnie z orzeczeniem sądu rozwiedzeni rodzice sprawują samodzielną, bez udziału drugiego rodzica, opiekę nad wspólnym dzieckiem na przemian, w mniej więcej równych, powtarzających się, następujących po sobie okresach i jednocześnie obojgu rodzicom pozostawiono władzę rodzicielską. W konsekwencji, wiąże się to z faktycznym zamieszkiwaniem dziecka z obojgiem rodziców na przemian. Przy czym, mniej więcej równe okresy sprawowania opieki nie oznaczają okresów wyraźnie równych, lecz okresy porównywalne. Zatem, wystarczające dla uznania opieki naprzemiennej jest ustalenie względnie równego podziału.

W niniejszej sprawie organy orzekające w sprawie nie wzięły pod uwagę faktu, że Sąd Okręgowy w [...] w wyroku z dnia [...] października 2011 r. sygn. akt [...] zdecydował się uwzględnić pisemne porozumienie rodziców A. M. (2) i K. M. (1) poprzez odesłanie do tego porozumienia. Sąd w pkt. III wyroku wskazał, iż władzę rodzicielską nad małoletnimi dziećmi stron A. M. (1) i J. M. powierza się obojgu rodzicom zgodnie z porozumieniem złożonym na rozprawie w dniu [...] października 2011 r. - zatem porozumienie to stanowi integralną część wyroku rozwodowego.

Jak wynika z treści pkt 2.2 planu wychowawczego (a co za tym idzie także wyroku sądu) po ukończeniu przez A. M. (1) trzeciego roku życia (co nastąpiło w 2013 r.) zostanie wprowadzona opieka naprzemienna (tydzień na tydzień) - pod ustalonymi warunkami. A. M. (1) ukończyła 3 rok życia w maju 2014 r.- zatem w dniu orzekania przez Prezydenta [...] o odmowie przyznania świadczenia wychowawczego A. M. (1) miała ukończone trzy lata.

Wobec powyższego organy powinny ustalić: czy zostały spełnione pozostałe warunki (oprócz kryterium wieku) i czy w związku z tym taka opieka rzeczywiście była wykonywana i w jaki sposób (zgodnie z porozumieniem czy też inaczej). Następnie zaś powinny ocenić, czy faktycznie wykonywana forma opieki spełnia kryterium (niezdefiniowane) opieki naprzemiennej (przebywanie dziecka z każdym z rodziców, w powtarzających się cyklach w porównywalnych okresach) - a zatem, czy będzie miał zastosowanie przepis art. 2 pkt 16 ustawy, który uznaje za członka rodziny dziecko znajdujące się pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu.

W tej sytuacji Sąd doszedł do przekonania, że organy orzekające w sprawie naruszyły przepisy postępowania, to jest art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto - jak słusznie zarzuca skarżący - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniosło się w żaden sposób do zarzutów odwołania, czym naruszyło art. 107 kpa.

Ponownie rozpoznając sprawę organy należycie przeprowadzą postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie sposobu sprawowania opieki nad A. M. (1) i J. M. - z uwzględnieniem przedstawionych wyżej rozważań Sądu. W tym celu może być niezbędne przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, w myśl art. 15 ust. 1 ustawy z 11 lutego 2016 r., zarówno u skarżącego jak i u matki dziecka.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.