Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 447/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 1231/22 w zakresie odrzucenia skargi oraz zwrotu wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w G. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 21 marca 2022 r., nr DRP.WPAII.411.3640.2022.BR L.dz. 15813.22R4039D1 w przedmiocie ustalenia wysokości miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracownika niepełnosprawnego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

A. sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: skarżąca, Spółka), wniosła skargę na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 21 marca 2022 r. w przedmiocie ustalenia wysokości miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracownika niepełnosprawnego. Skargę podpisał doradca podatkowy S.W. jako pełnomocnik Spółki.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca została wezwana do podpisania skargi zgodnie z reprezentacją wynikającą z KRS oraz złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej tj. pełnego odpisu z KRS w oryginale lub w uwierzytelnionej kopii - w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 §1 pkt 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."). Spółka została również poinformowana, że ustanowiony w sprawie pełnomocnik S.W., będący doradcą podatkowym, nie może zgodnie z treścią art. 35 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy z 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (t.j. Dz.U. 2021 poz. 2117), występować w imieniu strony skarżącej w sprawie, albowiem sprawa nie ma charakteru podatkowego ani celnego. Korespondencja w sprawie wezwania została przesłana do wiadomości doradcy podatkowego S.W. Wezwanie, do którego załączono kserokopię skargi, zostało doręczone skarżącej w dniu 23 czerwca 2022 r. (z.p.o. – k. 29 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 18 sierpnia 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 1231/22 na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę oraz zwrócił uiszczony wpis od skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 21 marca 2022 r. nr DRP.WPAII.411.3640.2022.BR L.dz.15813.22R4039D1 w przedmiocie ustalenia wysokości miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracownika niepełnosprawnego.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca w zakreślonym terminie, który upłynął 30 czerwca 2022 r. (czwartek) nie odpowiedziała na wezwanie i nie usunęła braku formalnego skargi.

Sąd I instancji, wskazał, że dla podjętego rozstrzygnięcia nie miały wpływu wyjaśnienia złożone w piśmie z 15 czerwca 2022 r. przez doradcę podatkowego S.W., który argumentował, że pozostaje osobą uprawnioną do podpisania skargi złożonej przez A. sp. z o.o. z siedzibą w G.

WSA wskazał, że S.W. nie jest pracownikiem Spółki, nie jest skarżącym ani uczestnikiem postępowania i nie jest osobą uprawnioną do działania w imieniu Spółki na podstawie nadesłanego odpisu z KRS.

WSA w wezwaniu z 6 czerwca 2022 r. poinformował Spółkę, że S.W. nie może reprezentować skarżącej w sprawie pomimo wpisu na listę doradców podatkowych, bowiem zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 w ustawy z 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym, doradca podatkowy jest uprawniony do występowania w charakterze pełnomocnika w postępowaniu w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych dotyczących spraw, o których mowa w ust. 1 (art. 41 ustawy z 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym), tj. w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami pełnomocnikiem podatnika, płatnika, inkasenta oraz osób, o których mowa w art. 2 ust. 1a.

W związku z powyższym, WSA przedstawił, że przedmiotem sporu w sprawie nie jest akt administracyjny w przedmiocie obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej, za taki bowiem nie można uznać decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych ustalającej wysokość miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracownika niepełnosprawnego. Tym samym, zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie pełnomocnik nie wykazał, aby był osobą umocowaną do reprezentowania Spółki.

Skarżąca natomiast nie odpowiedziała na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych i nie podpisała skargi, przez co w aktach sprawy znajduje się skarga niepodpisana przez osobę upoważnioną do reprezentowania Spółki przed Sądem lub przed sądami administracyjnymi.

Skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie skarżącej spółki nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym może być adwokat lub radca prawny, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Do takich przepisów należy art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz. U. z 2002 r. Nr 41, poz. 213 ze zm.) uprawniający doradcę podatkowego do występowania w charakterze pełnomocnika w postępowaniu w zakresie sądowej kontroli decyzji administracyjnych w sprawach dotyczących obowiązków podatkowych. W nawiązaniu do tego unormowania w art. 175 § 3 pkt 1 p.p.s.a. przyznano doradcy podatkowemu uprawnienie do sporządzenia skargi kasacyjnej "w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami".

W rozumieniu art. 4 i art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych, nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach, dotyczących m.in. podatków i powstania obowiązku podatkowego. Uprawnienia doradcy podatkowego nie stwarzają możliwości udzielenia mu pełnomocnictwa do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej ani do występowania w imieniu strony przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie innej aniżeli z zakresu obowiązku podatkowego.

Zwrócić należy uwagę, że rozpoznawana sprawa, nie dotyczy obowiązku podatkowego lecz ustalenia wysokości miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracownika niepełnosprawnego.

Z powyższych względów pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą Spółkę A. z siedzibą z siedzibą w G. doradcy podatkowemu S.W. jako pełnomocnikowi Spółki do sporządzenia skargi należy uznać za bezskuteczne, ponieważ niniejsza sprawa nie dotyczy obowiązków podatkowych.

Podkreślenia wymaga jak słusznie zauważył Sąd I instancji S.W. nie jest również pracownikiem Spółki, nie jest skarżącym ani uczestnikiem postępowania i nie jest osobą uprawnioną do działania w imieniu Spółki na podstawie nadesłanego odpisu z KRS.

W związku z powyższym, złożenie skargi przez doradcę podatkowego w sprawach innych niż określone w art. 175 § 3 pkt 1 p.p.s.a. jest brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 176 p.p.s.a. Tym samym prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie najpierw wezwał Zarządzeniem do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej osobiste podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, a następnie w związku z bezskutecznym upływem wyznaczonego terminu skargę spółki odrzucił jako niedopuszczalna. Na marginesie wskazać również należy, iż w wezwaniu Sąd I instancji szczegółowo pouczył skarżącą wskazując odpowiednią podstawę prawną wezwania do uzupełnienia braków formalnych jak również Sąd pouczył, iż nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje odrzucenie skargi zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie jako oczywiście bezzasadne oddalił na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.