Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 507/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 11 pkt 1, art. 32 pkt 2 i pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 266
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych - tekst jedn.
article: art. 138 § 1 pkt 2, art. 107 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 7 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 listopada 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 993/20 w sprawie ze skargi [A.] sp. z o.o. w D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wyrobu budowlanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 2 listopada 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 993/20, po rozpoznaniu skargi [A.] sp. z o.o. w D. uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (organ odwoławczy, Inspektor) z [...] lutego 2020 r. oraz utrzymaną nią decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wyrobu budowlanego z naruszeniem przepisów ustawy o wyrobach budowlanych oraz orzekł o kosztach postępowania na rzecz skarżącej.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

W wyniku kontroli przeprowadzonej 24 czerwca 2019 r. u sprzedawcy [B.] sp. z o.o. w P. (dalej: sprzedawca, uczestnik) Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (organ pierwszej instancji) stwierdził nieprawidłowości w zakresie informacji towarzyszącej oznakowaniu CE oraz w deklaracji właściwości użytkowych (DWU) wyrobu budowlanego: rury dymowej ze stali czarnej Ø 130/500 mm, 2 mm (SPK-2,0) w ilości 5 szt. W konsekwencji organ wszczął postępowanie w sprawie zawiadamiając o tym producenta, tj. [A.] sp. z o.o. w D. (dalej: skarżąca, spółka), który w odpowiedzi wskazał, że ww. wyroby zostały prawidłowo oznakowane i posiadają stosowne dokumenty. Skarżąca poinformowała także o zamiarze wycofania z obrotu wyrobu budowlanego. Pismem z 12 września 2019 r. sprzedawca poinformował, że 4 sztuki ww. wyrobu zostały wycofane ze sprzedaży i zwrócone dostawcy, natomiast 1 szt. została sprzedana zanim dowiedział się o konieczności wstrzymania sprzedaży.

Decyzją z [...] grudnia 2019 r. organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 11 pkt 1 oraz art. 32 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 266 ze zm.; dalej cyt. jako: u.w.b.) umorzył postępowanie w sprawie 5 sztuk rury dymowej ze stali czarnej Ø130/500 mm, 2 mm (SPK-2,0) z uwagi na wycofanie wyrobu przez producenta od sprzedawcy.

Zaskarżoną decyzją Inspektor działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096; dalej cyt. jako: k.p.a.), w pkt 1 uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej wskazania podstawy prawnej i w tym zakresie orzekł, że podstawą prawną jest art. 32 pkt 2 i pkt 3 u.w.b., a w pkt 2 w pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że skoro wyrób budowlany objęty postępowaniem został wycofany z obrotu, zasadnym było – w odniesieniu do 4 szt. ww. wyrobu – umorzenie postępowania na podstawie art. 32 pkt 2 u.w.b., natomiast co do 1 sztuki, która została sprzedana, konieczne było umorzenie postępowania na podstawie art. 32 pkt 3 ustawy, z uwagi na brak przedmiotu postępowania u sprzedawcy.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie, działająca przez profesjonalnego pełnomocnika skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Uczestnik postępowania nie zajął stanowiska w sprawie.

WSA w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej cyt. jako: p.p.s.a.) uwzględnił skargę stwierdzając, że zaskarżona decyzja narusza art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie dopuszczalności wydania przez GINB rozstrzygnięcia uchylającego decyzję organu pierwszej instancji w zakresie przyjętej w niej podstawy prawnej, a w pozostałym zakresie utrzymującego ją w mocy.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że na etapie postępowania odwoławczego organ drugiej instancji weryfikuje zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia wydając jedno z orzeczeń przewidzianych w art. 138 k.p.a. Na tym etapie następuje także ocena prawidłowości rozstrzygnięcia ujętego w zaskarżonej decyzji, w tym zastosowanej podstawy prawnej. W ocenie WSA utrzymanie decyzji organu pierwszej instancji w mocy co do przyjętego w niej rozstrzygnięcia, przy jednoczesnym uchyleniu jej w zakresie wskazanej podstawy prawnej nie znajduje oparcia we wskazanym – jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji – art. 138 k.p.a., w szczególności w § 1 pkt 2. Sposoby załatwienia sprawy przez organ odwoławczy ujęte w tym przepisie dotyczą istoty sprawy, to jest zawartego w decyzji rozstrzygnięcia, a nie innych jej elementów (w tym podstawy prawnej), których ewentualna konwalidacja na etapie odwoławczym powinna zostać dokonana, o ile nie pociąga za sobą konieczności zmiany rozstrzygnięcia przyjętego w decyzji zaskarżonej, a nadto brak jest innych podstaw do jego zmiany, decyzja ta wówczas powinna zostać utrzymana w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. WSA podkreślił, że przyjęte stanowisko znajduje oparcie w orzecznictwie sądowym.

W ocenie Sądu pierwszej instancji zaskarżona decyzja nie sprostała przewidzianym prawem wymogom, ponieważ – pomimo kwestionowania przez spółkę prawidłowości ustaleń w sprawie – nie zawiera weryfikacji rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w zakresie przyjętej przez ten organ niezgodności wyrobu budowlanego z wymaganiami określonymi w u.w.b. WSA wskazał, że wydanie prawidłowej decyzji w oparciu o art. 32 pkt 2 u.w.b. wymaga poczynienia określonych ustaleń co do okoliczności faktycznych, jakich zaistnienie warunkuje zastosowanie ww. przepisu, tj. ustalenia czy wyrób budowlany jest objęty normą zharmonizowaną, czy też została wydana dla niego europejska ocena techniczna, w jakim zakresie wyrób jest niezgodny z wymaganiami określonymi cyt. ustawą oraz czy stwierdzone nieprawidłowości zostały usunięte lub czy wyrób został wycofany z obrotu. Organ pierwszej instancji nie wskazał dokładnie uchybień w zakresie wymogów przypisanych informacji towarzyszącej oznakowaniu CE oraz deklaracji właściwości użytkowych dla przedmiotowego wyrobu budowlanego, nie wyjaśnił również zasadności stanowiska w tym zakresie. Organ odwoławczy również tylko ogólnikowo wskazał zakres nieprawidłowości, nie wyjaśniając precyzyjnie tej kwestii. W ocenie sądu oznacza to, że organy nie sprostały zasadom: praworządności (art. 6 k.p.a.), prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz pogłębiania zaufania do obywateli (art. 8 k.p.a.), co z kolei mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści decyzji obu instancji trudno wywieść, jakie okoliczności faktyczne i z jakich powodów legły u podstaw ich wydania, co zdaniem sądu oznacza, że doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Uznanie, że wskazane powyżej naruszenia dotknęły decyzji obu instancji musiało zatem skutkować ich uchyleniem.

Za niezasadny WSA uznał natomiast zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W ocenie Sądu pierwszej instancji w sprawie nie doszło również do naruszenia uprawnień strony przewidzianych w art. 10 k.p.a.

W skardze kasacyjnej Inspektor zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący kasacyjnie organ zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż organ odwoławczy w związku z uchyleniem decyzji organu pierwszej instancji z [...] grudnia 2019 r. w części dotyczącej wskazania podstawy prawnej i utrzymaniem tej decyzji w pozostałym zakresie naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a w konsekwencji uchylenie decyzji GINB z [...] lutego 2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 32 pkt 2 i 3 u.w.b. poprzez błędne przyjęcie, że organy administracji publicznej, pomimo ustalenia że wyrób budowlany został wycofany z obrotu zobowiązane były do podjęcia czynności w celu wyjaśnienia, w jakim zakresie wyrób budowlany: rura dymowa ze stali szlachetnej Ø130/5)0 mm, 2 mm (SPK-2,0) był niezgodny z wymaganiami określonymi w u.w.b. oraz czy stwierdzone niezgodności zostały usunięte, a w konsekwencji uchylenie decyzji GINB z [...] lutego 2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie organ przedstawił argumenty mające świadczyć o trafności zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej, w tym w szczególności wskazał, że organ odwoławczy przy rozpoznaniu sprawy kierował się wyrażoną w art. 12 § 1 i § 2 k.p.a. zasadą szybkości postępowania, z której wynika obowiązek prowadzenia postępowania w taki sposób, aby nie można było zarzucić organom zbędnej zwłoki, czy opieszałości. Inspektor wyjaśnił, że uchylenie decyzji w zakresie wskazania podstawy prawnej miało na celu jedynie korektę podstawy prawnej i wskazanie pominiętego przez organ pierwszej instancji art. 32 pkt 3 u.w.b.

Skarżąca Spółka nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Uczestnik postępowania nie zajął stanowiska w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wnoszący skargę kasacyjną Inspektor złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, zaś skarżąca, w terminie czternastu dni od doręczenia jej odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej.

Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna Inspektora nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia skarżonego wyroku.

W ocenie NSA zupełnie nietrafny jest podniesiony przez Inspektora zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W tym zakresie skarga kasacyjna twierdzi, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszył treść wskazanych przepisów, bowiem błędnie przyjął, że Inspektor nie mógł wydać w postępowaniu odwoławczym decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej wskazania podstawy prawnej z równoczesnym utrzymaniem tej decyzji w mocy w pozostałym zakresie, zwłaszcza w zakresie rozstrzygnięcia, którym było umorzenie postępowania pierwszoinstancyjnego prowadzonego przez inspektora wojewódzkiego w zakresie u.w.b. Inspektor stoi na stanowisku, że skoro art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości lub w części, to tym samym uchylenie decyzji w części, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, może polegać na uchyleniu jej w zakresie podstawy prawnej orzekania i utrzymaniu w mocy samego rozstrzygnięcia.

Stanowisko takie jest wadliwe. W tym zakresie sąd pierwszej instancji orzekł prawidłowo. Możliwość uchylenia w postępowaniu odwoławczym decyzji w części oznacza, że organ drugiej instancji może tak orzekać tylko w zakresie przedmiotu objętego zaskarżoną decyzją. Inaczej rzecz ujmując, poprzez orzekanie w części nie można sanować wad formalnych, a więc m.in. wadliwie powołanej podstawy prawnej. Jeżeli w tym zakresie jest wada, to faktem oczywistym jest, że decyzja jest wadliwa, bo albo powołuje niewłaściwą podstawę, albo niepełną. Naprawienie takiego błędu w postępowaniu odwoławczym może polegać tylko na uchyleniu decyzji (w całości) i orzeczeniu merytorycznym, nawet wówczas, gdy treść rozstrzygnięcia pokrywałaby się z rozstrzygnięciem kontrolowanej decyzji. Przyjęcie innego rozwiązania jest niemożliwe na gruncie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., który jednoznacznie wskazuje, że uchylenie decyzji w całości lub w części odnosi się do rozstrzygania danej sprawy, bo po uchyleniu organ ma rozstrzygnąć sprawę w całości lub części. Zatem uchylenie, bez względu na jego zakres, musi być wiązane z merytorycznym załatwieniem sprawy, a nie może być odnoszone do innych elementów decyzji określonych w art. 107 § 1 k.p.a. Warunki określone w tym przepisie, jeżeli nie zostały spełnione, to zawsze pociągają za sobą wadliwość całej decyzji. Oczywiście ten rodzaj wady może być naprawiony w postępowaniu odwoławczym przez uchylenie wadliwej decyzji i orzeczenie co do meritum. Z tych względów, rozpoznawany zarzut nie mógł być uwzględniony.

Drugi z podniesionych zarzutów trafnie podnosi, że przedmiotem kontroli prowadzonej przez sąd pierwszej instancji była decyzja umarzająca postępowanie, zatem zakres kontroli sądowoadministracyjnej mógł odnosić się tylko do przesłanek określonych przepisem prawa materialnego. Natomiast w takim postępowaniu wymagania produktu budowlanego określone przepisami prawa mogą być przedmiotem badania, ale tylko wówczas, gdy umorzenie nastąpiłoby ze względu na dostosowanie produktu niespełniającego tych warunków do wymagań ustawowych.

W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie występowała, bowiem podstawą umorzenia było wycofanie produktu z obrotu, a nie jego dostosowanie do warunków określonych prawem.

Trafność tego zarzutu nie daje jednak podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, bowiem uchylenie zaskarżonej decyzji nastąpiło ze względu na jej niezgodność z przepisami prawa, a więc wadę, która w sposób istotny wpływała na ważność decyzji. Nadto NSA wskazuje, że z treści art. 184 wynika, że skarga kasacyjna podlega oddaleniu nawet wówczas, gdy sąd pierwszej instancji błędnie uzasadnia swoje rozstrzygnięcie. W przypadku rozpoznawanego zarzutu mamy do czynienia z taką sytuacją, gdyż kontrolowany wyrok jest zgodny z prawem, pomimo częściowo wadliwego uzasadnienia, które odnosi się do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w sytuacji, gdy stan ten jest dostatecznie ustalony dla umorzenia postępowania, zatem mając na uwadze te ustalenia organ jest obowiązany do rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z prawem.

Mając na uwadze powyższe i treść art. 184 in fine p.p.s.a. NSA orzekł jak w sentencji.