Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 659/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 7 lit. c, art. 23 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 489
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.), Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, Protokolant Starszy referent Damian Szczurowsk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego i zobowiązania do ich zwrotu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, działając na podstawie 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej Kpa) oraz art. 2 oraz art. 17, 18 i 21 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 570 ze zm.) po rozpoznaniu sprawy z odwołania A.N., (dalej: strona, skarżąca) od decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...]r. nr [...] w punkcie pierwszym uznającej za nienależnie pobrane świadczenie przyznane jej decyzją z dnia [...]r. nr [...], która w wyniku wznowienia decyzją z dnia [...]r. nr [...] została uchylona w formie: świadczenie z funduszu alimentacyjnego na osobę uprawnioną w wieku do ukończenia 18 roku życia przyznane na V.N. w kwocie 750 zł za okres od 19 kwietnia 2017 r. do 30 czerwca 2017 r., w punkcie drugim zobowiązującej do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń w formie potrąceń z bieżąco wypłacanych świadczeń, od dnia uprawomocnienia się decyzji — decyzję pierwszoinstancyjną utrzymało w mocy.

Argumentując rozstrzygnięcie organ odwoławczy przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń wskazując prawne regulacje przedmiotu, w których ramach, po zaakceptowaniu ustaleń dokonanych przez organ pierwszoinstancyjny, odnotował, że decyzją z dnia [...]r. nr [...] organ l instancji przyznał stronie świadczenia z funduszu alimentacyjnego na osobę uprawnioną: małoletnią córkę strony w kwocie 250 zł miesięcznie, na okres od 19 kwietnia 2017 r. do 30 września 2017 r. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] organ I instancji wznowił postępowanie zakończone ww decyzją ostateczną. Następnie na mocy decyzji z dnia [...]r. nr [...] uchylono decyzję z dnia [...]r. nr [...] i odmówiono stronie przyznania prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na osobę uprawnioną– córkę na okres od 19 kwietnia 2017 r. do 05 września 2017 r. oraz przyznano prawo do tego świadczenia na okres od 06 września 2017 r. do 30 września 2017 r. w kwocie 250 zł miesięcznie. Decyzja ta, jak zaznaczył organ odwoławczy, stała się ostateczna. Następnie przypomniał, że pismem z dnia 12 stycznia 2018 r. strona została poinformowana o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie nienależnie pobranych świadczeń.

Wskazując na regulacje prawne podał, że zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 489, zwanej dalej: "ustawa" ) nienależnie pobrane świadczenie oznacza to świadczenia z funduszu alimentacyjnego:

a) wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie albo wstrzymanie wypłaty świadczenia w całości lub w części,

b) przyznane lub wypłacone w przypadku świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą te świadczenia,

c) wypłacone bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, jeżeli stwierdzono nieważność decyzji przyznającej świadczenie albo w wyniku wznowienia postępowania uchylono decyzję przyznającą świadczenie i odmówiono prawa do świadczenia,

d) wypłacone, w przypadku gdy osoba uprawniona w okresie ich pobierania otrzymała, niezgodnie z kolejnością określoną w art. 28, zaległe lub bieżące alimenty, do wysokości otrzymanych w tym okresie alimentów,

e) (uchylona),

f) wypłacone osobie innej niż osoba, która została wskazana w decyzji przyznającej świadczenia z funduszu alimentacyjnego, z przyczyn niezależnych od organu, który wydał tę decyzję,

g) wypłacone w związku z zastosowaniem przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu – po ustaleniu, że wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 9 ust. 4b.

Z kolei zgodnie z art. 23 ust. 1 tej ustawy osoba, która pobrała nienależnie świadczenia, jest obowiązana do ich zwrotu. Kwoty nienależnie pobranych świadczeń wraz z odsetkami ustalone ostateczną decyzją podlegają potrąceniu z bieżąco wypłacanych świadczeń z funduszu (ust. 5).

Następnie wyjaśnił, że wyczerpuje przesłankę nienależnie pobranych świadczeń z art. 2 pkt 7 lit. c) tej ustawy wydanie przez organ I instancji, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji z dnia [...]r. nr [...], na mocy której uchylono decyzję z dnia [...]r. nr [...] i odmówiono stronie przyznania prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na osobę uprawniona na okres od 19 kwietnia 2017 r. do 05 września 2017 r., oraz przyznano prawo do tego świadczenia na okres od 06 września 2017 r. do 30 września 2017 r. w kwocie 250 zł miesięcznie.

Podkreślił, że dla zastosowania tej przesłanki decydujące znaczenia ma bowiem wyłącznie ustalenie, czy w sprawie wydano decyzję, którą po wznowieniu postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 Kpa, uchylono dotychczasową decyzję o przyznaniu świadczenia i orzeczono o odmowie jego udzielenia. Przesłanka ta, jak zauważył, zaistniała w niniejszej sprawie gdyż organ I instancji wydał w dniu [...]r. decyzję nr [...], w której m.in. odmówił stronie przyznania prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na osobę uprawnioną w okresie od 19 kwietnia 2017 r. do 05 września 2017 r.

Zaakcentował przy tym, że na etapie niniejszego postępowania bez znaczenia pozostają kwestie podnoszone w odwołaniu. Treść przepisu art. 2 pkt 7 lit. c) ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów jest jednoznaczna, bowiem przewiduje oczywisty skutek w razie wystąpienia opisanej w nim przesłanki, a decyzja zapadła w okolicznościach w nim opisanych ma charakter związany. Innymi słowy, na co zwrócił uwagę, przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że każde świadczenie wypłacone w warunkach w nim opisanych należy traktować jako świadczenie pobrane nienależnie. Ustawodawca w prezentowanym przepisie nie określa żadnych dodatkowych przesłanek, w tym nie uzależnia jego zastosowania od spełnienia warunków, o których mowa w innych przepisach ustawy. Regulacja ta stanowi samodzielną podstawę do wydania rozstrzygnięcia w sprawie i nie przewiduje ani ponownej oceny przesłanek przyznania świadczenia, ani istnienia po stronie świadczeniobiorcy określonego stanu świadomości o tym, czy uprawnienie do otrzymywania świadczenia przysługuje.

Podsumowując wskazał, że w sytuacji strony wystąpiła przesłanka nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego unormowana w art. 2 pkt 7 lit. c) ustawy, wobec czego organ I instancji prawidłowo uznał, że w okresie od kwietnia do czerwca 2017 r. stronie nie przysługiwało świadczenie z funduszu alimentacyjnego na rzecz córki. Zatem wypłacone za ten okres świadczenia w łącznej kwocie 750 zł są świadczeniami nienależnie pobranymi, podlegającymi zwrotowi.

Skargę na powyższą decyzję wniosła strona — co do istoty — powtarzając argumenty zawarte w odwołaniu. Skarżąca nie konstruując odrębnych zarzutów zanegowała prawidłowość zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta G. wskazując, że w kwietniu 2017 otrzymała informację, iż ojciec córki przebywa od wielu lat w [...] i Kancelaria Komornicza nie może prowadzić postępowania poza granicami RP, a egzekucję alimentów powinna przenieść do Sądu Okręgowego w G. Sekcja Obrotu Zagranicznego, co też uczyniła. Podniosła, że w Sądzie Okręgowym były wymagane wyroki alimentacyjne w języku [...] wydane przez odpowiedni sąd w odpowiedniej formie, na co – jak określiła – "niestety się czeka". Zaznaczyła, że niezwłocznie złożyła podanie o wydanie odpowiednich odpisów do wyroków do Sądu Rodzinnego w Z. i G. Po przedstawieniu procedowania przed sądem powszechnym wskazała, że zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenia art. 77 § 1 Kpa w zw. z art. 80 Kpa. W jej ocenie organ wadliwie procedował w zakresie zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co – jak uznała – ma wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w objętym skargą orzeczeniu i powtarzając w pełni zawartą w nim argumentację. Wskazał przy tym, że nie zawiera ona wyjaśnień i argumentów mających wpływ na wynik przedmiotowego rozstrzygnięcia, a tym samym nie zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm., dalej: p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 p.u.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem jej art. 57 a. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak: NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, wszystkie przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl., w skrócie: CBOSA). Orzekanie – na podstawie art. 135 p.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa.

Prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury, ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich, mieści się w treści zasady państwa prawnego (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Obowiązkiem organów orzekających jest zatem kierowanie się w toku postępowania administracyjnego zasadami wynikającymi z przepisów prawa proceduralnego. Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego.

W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy został zaprezentowany przy okazji omawiania dotychczasowego przebiegu objętego skargą postępowania.

W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania. Ponieważ stan faktyczny ustalony w postępowaniu administracyjnym nie jest sporny, kwestionowana jest jego ocena, toteż Sąd poczytuje te ustalenia jako własne.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć zawartych w objętej skargą decyzji stanowiły – jak wskazano na wstępie – przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 554, ze zm., w skrócie jak także wskazano powyżej "ustawa"), zwłaszcza jej art. 2 pkt 2 i pkt 7 lit. c) oraz art. 23 ust. 1.

W rozpoznawanej sprawie nie kwestionowano ustaleń faktycznych, zwłaszcza tego, że zaskarżona decyzja była konsekwencją wcześniejszej decyzji organu I instancji, który po wznowieniu postępowania decyzją z dnia [...]r., nr [...] odmówił skarżącej przyznania prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na osobę uprawnioną w okresie od 19 kwietnia 2017 r. do 05 września 2017 r. Racje ma zatem organ odwoławczy wskazując, że dla zastosowania przesłanki unormowanej w art. 2 pkt 7 lit. c ustawy decydujące znaczenia ma bowiem wyłącznie ustalenie, czy w sprawie wydano decyzję, którą po wznowieniu postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 Kpa, uchylono dotychczasową decyzję o przyznaniu świadczenia i orzeczono o odmowie jego udzielenia. Przesłanka ta zaistniała w tej sprawie, czego nie kwestionuje strona i czego skutecznie kwestionować nie może, albowiem organ I instancji po wznowieniu postępowania decyzją z dnia [...]r. nr [...], odmówił stronie przyznania prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na osobę uprawnioną: w okresie od 19 kwietnia do 05. września 2017 r. Treść art. 2 pkt 7 lit. c ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów jest jednoznaczna, i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych, przewiduje bowiem oczywisty skutek w razie wystąpienia opisanej w nim przesłanki, a decyzja zapadła w okolicznościach w nim opisanych ma charakter związany. Innymi słowy, na co zasadnie zwrócił uwagę organ, przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że każde świadczenie wypłacone w warunkach w nim opisanych należy traktować jako świadczenie pobrane nienależnie. I co ważne, ustawodawca nie określił przy tym żadnych dodatkowych przesłanek, w tym nie uzależnił jego zastosowania od spełnienia warunków, o których mowa w innych przepisach ustawy. Regulacja w nim unormowana stanowi samodzielną podstawę do wydania rozstrzygnięcia w sprawie i nie przewiduje ani ponownej oceny przesłanek przyznania świadczenia, ani istnienia po stronie świadczeniobiorcy określonego stanu świadomości o tym, czy uprawnienie do otrzymywania świadczenia przysługuje.

Zasadnie tym samym organy obu instancji wyeksponowały art. 2 pkt 7 ustawy, w którym ustawodawca wskazał, że ilekroć w ustawie jest mowa o nienależnie pobranym świadczeniu – oznacza to między innymi świadczenia z funduszu alimentacyjnego: a) wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie albo wstrzymanie wypłaty świadczenia w całości lub w części, b) przyznane lub wypłacone w przypadku świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą te świadczenia, c) wypłacone bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, jeżeli stwierdzono nieważność decyzji przyznającej świadczenie albo w wyniku wznowienia postępowania uchylono decyzję przyznającą świadczenie i odmówiono prawa do świadczenia, d) wypłacone, w przypadku gdy osoba uprawniona w okresie ich pobierania otrzymała, niezgodnie z kolejnością określoną w art. 28, zaległe lub bieżące alimenty, do wysokości otrzymanych w tym okresie alimentów (...).

Tym samym przedstawiony powyżej stan normatywny jest jasny i klarowny, ponieważ sytuacja faktyczna, która wystąpiła w rozpoznawanej sprawie wyczerpuje treść normy prawnej zawartej w art. 2 pkt 7 lit. c) ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, organy nie mogły postąpić contra legem i procedować odmiennie od przyjętego w sprawie. Z uwagi na stanowisko strony skarżącej wyrażone w skardze, co do podstaw działania organów I i II instancji, powtórzenia wymaga, że zgodnie z art. 2 pkt 7 lit.c ustawy, nienależnie pobrane świadczenie oznacza świadczenie z funduszu alimentacyjnego wypłacone, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, jeżeli stwierdzono nieważność decyzji przyznającej świadczenie albo w wyniku wznowienia postępowania uchylono decyzję przyznającą świadczenie i odmówiono prawa do świadczenia. Nienależnie pobrane świadczenia podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie bowiem z art. 23 ust. 1 ustawy nakazującym zwrot nienależnie pobranego świadczenia alimentacyjnego uznać należy, że organy administracji publicznej zasadnie uruchomiły postępowanie zmierzające do żądania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Tym samym zarzuty skarżącej podnoszone w odwołaniu i w skardze nie mogą zostać uwzględnione.

Mając powyższe na uwadze wskazania wymaga także, że następstwem poczynionych ustaleń jest stwierdzenie, że w rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki negatywne uruchomienia postępowania administracyjnego zmierzającego do żądania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, ponieważ nie upłynęło 10 lat od dnia wypłaty przedmiotowych świadczeń oraz nie upłynął okres trzech lat od dnia wydania decyzji o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranych świadczeń i uzyskaniu przez nią statusu decyzji ostatecznej.

W konsekwencji, organ administracji orzekający w sprawie w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane świadczenie nie jest zobligowany do badania świadomości strony co do tego, czy wypłacane świadczenie pobierała zgodnie z przepisami prawnymi, tylko czy zaistniały przesłanki wskazane w art. 2 pkt 7 lit. a)-d) ustawy.

Jednocześnie powtórzenia i podkreślenia wymaga, że nie ulega przy tym wątpliwości, ale i nie jest przez stronę kontestowane, iż po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] organ I instancji mocą decyzji z dnia [...]r. nr [...] uchylił decyzję z dnia [...]r. nr [...] i odmówił stronie przyznania prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na osobę uprawnioną na okres od 19 kwietnia 2017 r. do 05 września 2017 r. Decyzja ta, czego jakby nie dostrzega strona, stała się ostateczna. Nie ulega zatem wątpliwości, iż prawomocnie uchylono decyzję na mocy której otrzymywała ona świadczenie z funduszu alimentacyjnego i odmówiono jej na ten czas prawa do niego. Decyzji tej, co istotne, strona nie zaskarżyła, zatem stała się ona prawomocna i ostateczna, z mocą jak stanowi art. 16 Kpa.

Zatem wątpliwości nie ulega także, iż osoba otrzymująca świadczenie z funduszu alimentacyjnego nie może pobierać tych świadczeń, gdy w wyniku wznowienia postępowania uchylono decyzję przyznającą świadczenie i odmówiono prawa do świadczenia, a zaistnienie takiej sytuacji powoduje, że środki finansowe otrzymane z funduszu stają się świadczeniem nienależnie pobranym.

W rozpatrywanej sprawie w ocenie Sądu organ administracji, tak I jak i II instancji, dokonał właściwej wykładni przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę jego rozstrzygnięcia, jak też prawidłowo zastosował normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Dokonał również prawidłowego dowodzenia, właściwie dokumentując okoliczności mające znaczenia dla przedmiotu rozstrzygnięcia, stosownie do wymogów art. 7 Kpa i art. 77 Kpa. Zgodnie z art. 7 Kpa organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 Kpa obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 Kpa). Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona.

Konstatując, zdaniem Sądu organ administracji nie naruszył wskazanych reguł postępowania. Zebrał bowiem wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważył go i poddał analizie oraz dokonał prawidłowej jego oceny, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 Kpa. Ustalił dokładnie stan faktyczny i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, dając temu wyraz w należycie uzasadnionej decyzji. Z treści którego wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności, oświadczenia i dokumenty świadczące o sytuacji prawnej i faktycznej wnioskodawcy. Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia te wynikają bowiem z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów. Zdaniem Sądu organ nie naruszył także dyspozycji art. 107 § 1 Kpa albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy wymagane tym przepisem.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.