Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 311/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 55  ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 29 poz 154
law: Ustawa z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.) Sędziowie WSA Ewa Pisula - Dąbrowska Eugeniusz Wasilewski Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi M. Z. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie delegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2010 r. Dyrektor Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w [...], działając na podstawie art. 55 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154), zwanej dalej ustawą o ABW i AW, oraz § 2 ust. 1 pkt 4 zarządzenia nr 52 Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w sprawie właściwości przełożonych w niektórych sprawach osobowych, oddelegował inspektora Wydziału Postępowań Karnych Delegatury ABW w [...] – por. M. Z. – do czasowego pełnienia służby w Wydziale Zamiejscowym w [...], bez zmiany grupy i składników uposażenia, na okres od 1 października 2010 r. do 31 marca 2011 r. Decyzję tę uzasadniono zmianami organizacyjnymi, jakie zaszły w Delegaturze ABW w [...] w związku z wejściem w życie zarządzenia nr 18 Szefa ABW z dnia 6 września 2010 r., zmieniającego zarządzenie w sprawie regulaminu organizacyjnego delegatury ABW, jak również treścią raportu M. Z. z dnia 5 lipca 2010 r., w którym ww. wyraził wolę zmiany wydziału pełnienia służby.

Od powyższej decyzji M. Z. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wskazał, iż wzmocnienie jego osobą Wydziału Zamiejscowego w [...] w praktyce oznacza pozbawienie go podwyższenia dodatku służbowego oraz dalsze ujemne konsekwencje finansowe, związane z koniecznością pokrywania we własnym zakresie kosztów dojazdu z [...] do [...]. Ponadto zauważył, że napisanie przez niego raportu z dnia 5 lipca 2010 r. wynikało z obawy przed wszczęciem przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, co w jego ocenie mogłoby nastąpić z racji niezawinionego (bo spowodowanego natłokiem obowiązków) zaniechania wykonania przez niego poleceń służbowych. Ponadto zasugerował, że zaskarżona decyzja była wynikiem eskalacji konfliktu personalnego, toczącego się między nim a dyrekcją Delegatury ABW w [...] w związku ze zgłoszeniem przez niego szeregu nieprawidłowości w funkcjonowaniu delegatury, a nie rzeczywistą potrzebą kadrową.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. ze zm.) oraz art. 50 i art. 55 ust. 1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, uchylił zaskarżony rozkaz personalny dyrektora Delegatury ABW w [...] nr [...] z dnia [...] września 2010 r. i delegował M. Z. z dniem 27 grudnia 2010 r. z urzędu z [...] do [...] do pełnienia służby w Wydziale Zamiejscowym w [...] do dnia 31 marca 2011 r. (bez zmiany składników uposażenia).

W uzasadnieniu organ wskazał, iż jako centralny organ administracji rządowej Szef ABW, działający przy pomocy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, jest upoważniony do prowadzenia polityki kadrowej w sposób umożliwiający skuteczną realizację postawionych przed ABW zadań. Fakt samodzielnego kształtowania przez niego struktury zatrudnienia, a zatem dobór i ocena kadry sprawia, że posiada on najpełniejszą wiedzę o potrzebach kadrowych Agencji jako całości.

Jednym z instrumentów, jakim dysponuje Szef ABW w związku z prowadzoną polityką kadrową, jest możliwość delegowania funkcjonariusza z urzędu, na okres do 6 miesięcy, do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości, na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW. Ten właśnie instrument, jak wskazuje przywołana podstawa prawna, wolą organu miał znaleźć zastosowanie w niniejszym postępowaniu, mimo użycia wskutek omyłki słowa "oddelegowuję" w sentencji rozstrzygnięcia.

Sformułowanie "może", użyte w art. 55 ustawy o ABW oraz AW, oznacza, że podejmowane na tej podstawie decyzje mają charakter uznaniowy, a zatem organ decyzyjny posiada możliwość wyboru sposobu załatwienia sprawy, co nie jest jednoznaczne z dowolnością decyzji w tym zakresie, albowiem decyzja nadal musi spełniać wymogi formalne oraz przemawiać za nią muszą przesłanki celowościowe.

Organ podniósł, iż czasowe delegowanie M. Z. podyktowane było wejściem w życie zarządzenia nr 18 Szefa ABW z dnia 6 września 2010 r., zmieniającego zarządzenie w sprawie regulaminu organizacyjnego delegatury ABW. Na mocy tegoż zarządzenia wydziałom zamiejscowym oraz samodzielnym sekcjom zamiejscowym delegatur ABW przekazano kompetencje do realizacji czynności operacyjno - rozpoznawczych z zakresu ochrony ekonomicznych interesów państwa i zwalczania przestępczości zorganizowanej, jak również do realizowania związanych z nimi czynności dochodzeniowo - śledczych. W związku ze zmianą charakteru zadań, realizowanych przez ww. komórki organizacyjne, koniecznym stało się delegowanie do nich doświadczonych funkcjonariuszy z pionów operacyjno - rozpoznawczych i dochodzeniowo - śledczych na czas potrzebny do przeszkolenia w siedzibie delegatury funkcjonariuszy stale pełniących służbę w wydziałach zamiejscowych.

Dobór osób czasowo delegowanych do służby w wydziałach zamiejscowych odbywał się w oparciu o posiadane przez nie wykształcenie oraz kwalifikacje zawodowe. To dlatego M. Z. jako prawnik z wieloletnim doświadczeniem w pionie śledczym, niewymagający stałego nadzoru przy realizacji zlecanych mu zadań, w dodatku prowadzący śledztwo będące we właściwości terytorialnej Wydziału Zamiejscowego w [...], został wskazany przez przełożonych jako osoba najlepiej spełniająca zakreślone kryteria.

Ponadto do wydania przedmiotowej decyzji przyczyniły się raporty samego funkcjonariusza z dnia 5 lipca 2010 r. oraz z dnia 18 sierpnia 2010 r., w których zwracał się on z prośbą o przeniesienie do pełnienia służby w innej komórce organizacyjnej Delegatury ABW w [...] w związku z nieukładającą się współpracą z nadzorującym jego pracę naczelnikiem wydziału. Rozkaz delegujący M. Z. do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości nie tylko więc uwzględniał prośbę ww. funkcjonariusza, ale również umożliwił zagospodarowanie jego potencjału, jakim jest posiadane doświadczenie w pionie śledczym, przy jednoczesnej zmianie podległości służbowej, pozwalającej na załagodzenie zaistniałego konfliktu personalnego.

Organ wyjaśnił również, iż nie jest prawdą, że funkcjonariusz w związku z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym rozkazie personalnym poniesie uszczerbek finansowy, spowodowany koniecznością pokrycia we własnym zakresie kosztów dojazdu do [...] – zgodnie z treścią rozkazu delegowanie funkcjonariusza miało miejsce z urzędu, co powoduje, że pokrycie kosztów z decyzją tą związanych spoczywa na organie.

Natomiast przyznawanie dodatku okresowego nie jest warunkowane miejscem pełnienia służby, a jej efektywnością, co oznacza, że realizowanie przez M. Z. na wysokim poziomie obowiązków służbowych nie wyklucza możliwości ponownego jego przyznania.

Ustalona data rozpoczęcia delegowania do czasowego pełnienia służby związana jest z wniesieniem przez stronę środka odwoławczego, wstrzymującego wykonanie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] września 2010 r. oraz koniecznością wydania przez organ ostatecznej decyzji administracyjnej co najmniej na dzień poprzedzający jej obowiązywanie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. Z. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Dyrektora Delegatury ABW w [...] nr [...] z dnia [...] września 2010 r. i zarzucił organom:

– naruszenie prawa materialnego, tj. art. 50 oraz art. 55 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu poprzez zastosowanie go w sytuacji, gdy oddelegowanie funkcjonariusza jest całkowicie bezcelowe,

– naruszenie przepisów postępowania, polegające na wadliwej ocenie zebranych w sprawie dowodów bez wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi M. Z. podniósł, iż w swoich raportach kierowanych do organu nigdy nie wspomniał o zamiarze przeniesienia do miejscowości odległej o 60 km od dotychczasowego miejsca pełnienia służby. Jego prośba zawarta w rozkazie była jedynie próbą zwrócenia uwagi kierownictwa delegatury na rażące naruszenia dyscypliny służbowej ze strony bezpośrednich jego przełożonych oraz wnioskiem o opuszczenie Wydziału Postępowań Karnych w trosce o zapobiegnięcie dalszej eskalacji konfliktu. Do jego rozwoju przyczyniały się lekceważące i lakoniczne odpowiedzi na raporty kierowane od 20 kwietnia 2010 r., w których sygnalizował poważne uchybienia w pracy i nadzorze służbowym Wydziału, gdzie pełnił służbę.

Wskazał również, iż pomimo przeniesienia go do Wydziału Zamiejscowego w [...] polecenia nadal wydawał mu Naczelnik Wydziału PK z [...].

Zdaniem skarżącego, powoduje to potęgowanie problemu związanego z realizacją czynności dochodzeniowo – śledczych. W ocenie skarżącego, jeżeli w związku z wnioskiem o przeniesieniu do innej komórki wydawano rozkaz, to należało przenieść funkcjonariusza do innej komórki w tej samej delegaturze, a nie w wydziale zamiejscowym. Jeżeli natomiast celem rozkazu było zlikwidowanie konfliktu personalnego, to osoby w niego zaangażowane należało, w miarę możliwości, odseparować. Pozostawienie ich, jak podkreślił skarżący, w dotychczasowych relacjach służbowych niczego nie zmienia. Fizyczne przeniesienie funkcjonariusza do [...] powoduje wyłącznie dolegliwość i dodatkowe koszty dla niego. Utrudnia, a czasami wręcz uniemożliwia wypełnienie obowiązków z punktu widzenia służby. Przedmiotowe rozkazy w rezultacie niczego nie zmieniły.

Nadto, jak podnosił skarżący, decyzja nie zawiera uzasadnienia prawnego poza wymienieniem przepisu art. 50 i 55 ustawy o ABW i AW oraz zawiera błędne ustalenia faktyczne. Skarżący wskazał, iż przytoczenie jedynie numeru artykułu jest niewystarczające w sytuacji, gdy każdy z nich zawiera wiele ustępów o różnych dyspozycjach.

W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktycznego i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę i wyrokiem z dnia 31 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 442/11, stwierdził nieważność zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] września 2010 r., stwierdzając, że upoważnienie udzielone przez Szefa ABW Dyrektorowi Delegatury ABW w zarządzeniu nr 52 z dnia 29 sierpnia 2007 r. nie stanowi upoważnienia w rozumieniu art. 268a k.p.a., a tym samym wydanie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] września 2010 r. przez Dyrektora Delegatury ABW w [...], tzn. przez osobę, która nie posiadała właściwego upoważnienia do działania w imieniu Szefa ABW, powoduje, że rozkaz ten dotknięty jest wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 k.p.a., a zatem również rozkaz Szefa ABW nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., wydany w wyniku rozpoznania wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotknięty jest wadą nieważności.

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku przez Szefa ABW, wyrokiem z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1563/11 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Sąd II instancji uznał, że WSA w Warszawie dokonał błędnej wykładni art. 268a k.p.a., przyjmując, iż w rozpoznawanej sprawie upoważnienie ograniczające się do podania jedynie stanowiska zajmowanego przez funkcjonariusza upoważnionego do załatwiania spraw, udzielone przez Szefa ABW nie spełnia wymogu zawartego w tym przepisie. Określenie w zarządzeniu nr 52 stanowiska dyrektora delegatury w sytuacji, gdy w tej jednostce organizacyjnej występowało tylko jedno takie stanowisko niewątpliwie pozwalało na zidentyfikowanie upoważnionego funkcjonariusza. Ponadto stosowny dokument (akt mianowania) na to stanowisko znajduje się w aktach sprawy.

Zdaniem NSA, na uwzględnienie zasługuje również zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 19 ust. 2 i 3 powołanej ustawy o ABW i AW w zw. z art. 93 ust. 1 i 2 Konstytucji, art. 268a k.p.a. przez uznanie, że upoważnienia dokonano w niewłaściwej formie.

Wbrew bowiem stanowisku wyrażonemu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zarządzenie Szefa ABW nr 52 zostało wydane na podstawie ust. 2 art. 19 w/w ustawy o ABW i AW , a nie ust. 3 tego przepisu, który nie miał w tej sprawie zastosowania. Dotyczy on bowiem art. 5 tej ustawy.

Nadto, przy uwzględnieniu regulacji zawartej w art.268a k.p.a. i art. 19 ust. 2 ustawy o ABW i AW w tej sprawie dla upoważnienia wymagana jest forma pisemna oraz ustalony zakres spraw z wyłączeniem spraw z art. 27 i 29 - 31 tej ustawy. Natomiast kwestia organizacyjno – techniczna, związana z umieszczeniem tego upoważnienia w odrębnym piśmie, zarządzeniu, regulaminie organizacyjnym itp., jest wewnętrzną sprawą organu. W tym zakresie może on korzystać z przysługujących mu instrumentów dekoncentracji wewnętrznej. Zarządzenie to nie ma charakteru normatywnego. Zostało ono zatem wydane we właściwej formie.

Z tych względów NSA za trafny uznał zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 268a k.p.a. oraz art. 19 ust. 2 i art. 50 ust. 1 i 2 cyt. ustawy o ABW i AW.

Rozpatrując sprawę ponownie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Analizując sprawę pod tym kątem, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu.

Instytucja przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości jest charakterystyczna dla służb mundurowych, zwłaszcza w uzbrojonych formacjach mających za zadanie ochronę porządku publicznego, ochronę bezpieczeństwa wewnętrznego państwa i jego porządku konstytucyjnego, do których należy Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

Dlatego wykonywanie zadań przez funkcjonariuszy takich formacji wymaga dyspozycyjności i zdyscyplinowania, zaś granice tej dyspozycyjności wyznaczają poszczególne ustawy pragmatyczne. Ustawowe ograniczenia w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu na inne stanowisko służbowe dotyczą przeniesienia na niższe stanowisko służbowe – co nie ma miejsca w niniejszej sprawie, ale poza tymi ograniczeniami przełożony właściwy w sprawach osobowych może, bez zgody funkcjonariusza, przenieść go na inne stanowisko służbowe lub delegować do pełnienia służby w innej miejscowości. Dlatego też dyspozycja art. 55 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW nie zawiera przesłanek wskazujących w jakich okolicznościach decyzja taka może być podjęta, pozostawiając to zagadnienie do każdorazowego rozstrzygania przez przełożonego funkcjonariusza w ramach uznania administracyjnego. Jedyne ograniczenia, jakie zawiera art. 55 ust. 1 ustawy o ABW i AW, dotyczą okresu delegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości. W myśl bowiem art. 55 ust. 1 ustawy o ABW i AW, funkcjonariusz z urzędu lub na własną prośbę może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany na okres 6 miesięcy do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości.

Istotą służby w ABW jest dyspozycyjność funkcjonariuszy, co oznacza, że zmianę miejsca, a czasem też i warunków służby funkcjonariuszy, należy oceniać według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających skuteczność działania jednostki, a nie według osobistych odczuć funkcjonariusza. Szef ABW odpowiada za działanie ABW jako całości i dlatego ma prawo w sposób odpowiedni do potrzeb służby wykorzystywać kwalifikacje i predyspozycje podwładnych. Dlatego też Szef ABW miał prawo, wskazując na potrzeby służby, w ramach swoich uprawnień, wynikających z treści art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, delegować skarżącego z jednej jednostki organizacyjnej ABW do innej jednostki organizacyjnej ABW na okres do 6 miesięcy, co uczynił zaskarżonym rozkazem personalnym. W szczególności Szef ABW uprawnienia te może wykorzystać, aby wzmocnić jednostki organizacyjne, w których wystąpiły braki kadrowe. Z instytucji delegowania Szef Agencji może również skorzystać wtedy, gdy na jednostki organizacyjne Agencji nałożono nowe zadania oraz wprowadzono zmiany organizacyjne, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Zmiany organizacyjne, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, wprowadzone zostały bowiem zarządzeniem nr 18 Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 6 września 2010 r., zmieniającym zarządzenie w sprawie regulaminu organizacyjnego delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (k. 28 – 32 akt administracyjnych).

Kontrola zakresu uznania administracyjnego decyzji, o której mowa w art. 55 ust. 1 ustawy o ABW i AW, jest ograniczona jedynie do elementów formalnych. Interes służby zazwyczaj przeważa tu nad interesem prywatnym funkcjonariusza – jego sprawami rodzinnymi. Natomiast Szef ABW odpowiada personalnie za prawidłowość prowadzonej przez siebie polityki kadrowej, racjonalnego i celowego wykorzystania funkcjonariuszy w ramach skutecznego i odpowiedniego działania całej podległej mu Agencji (tak WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1615/10 oraz NSA w prawomocnym wyroku z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 635/11, niepublikowane).

Z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia go poprzedzającego wynika, że Szef ABW zastosował wobec M. Z. instytucję delegowania z urzędu do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości na okres do 6 m-cy z dwóch powodów.

Po pierwsze, z uwagi na przekazanie wydziałom zamiejscowym delegatur ABW i samodzielnym sekcjom zamiejscowym tych delegatur kompetencji do wykonywania czynności operacyjno – rozpoznawczych i do realizowania związanych z nimi czynności dochodzeniowo – śledczych. W tym właśnie zakresie spraw skarżący jest funkcjonariuszem o dużej samodzielności i o wieloletnim doświadczeniu.

Po drugie zaś, organ wziął pod uwagę treść dwóch raportów samego funkcjonariusza z dnia 5 lipca 2010 r. (k. 9 akt administracyjnych) oraz 18 sierpnia 2010 r. (k. 15 akt administracyjnych), które podnosiły kwestie nieukładającej się współpracy z nadzorującym jego pracę naczelnikiem wydziału.

W ocenie WSA w Warszawie, organ w wyczerpujący sposób uzasadnił istnienie potrzeby czasowego delegowania funkcjonariusza do Wydziału Zamiejscowego Delegatury. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest sformułowane w sposób prawidłowy, organ wskazał jakimi przesłankami kierował się, podejmując z urzędu decyzje o delegowaniu skarżącego do pełnienia służby w Wydziale Zamiejscowym w [...] Delegatury ABW w [...].

Odnosząc się do zarzutu wadliwego sformułowania podstawy prawnej, wskazać należy, iż w rubrum zaskarżonej decyzji organ wskazał m.in. jako podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 55 ust. 1 ustawy o ABW i AW. Przepis ten wskazano właściwie, stanowił on bowiem podstawę prawną działania organu. Brak natomiast wskazania konkretnego ustępu art. 50 ustawy o ABW i AW nie stanowi wady, która mogłaby stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji. Przepis ten wskazuje bowiem formę w jakiej rozstrzyga się sprawy m.in. delegowania (art. 50 ust. 3 ustawy o ABW i AW). Formą tą jest forma rozkazu personalnego i takie właśnie rozkazy personalne wydane zostały w niniejszej sprawie.

Przepis art. 50 ust. 1 określa natomiast uprawnienie Szefa ABW między innymi do delegowania funkcjonariuszy. W przedmiotowej sprawie rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] września 2010 r. wydany został z upoważnienia Szefa ABW i upoważnienie to jest prawidłowe, o czym przesądził NSA w wyroku z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1563/11. Rozkaz z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] wydany został natomiast przez Szefa ABW K. B.

W ocenie WSA w Warszawie, wszelkie zarzuty zawarte w skardze, kwestionujące prawidłowość rozkazu personalnego ze względu na między innymi pozostawienie dotychczasowego podporządkowania służbowego, czy konieczność zlikwidowania konfliktu personalnego, zmierzają w istocie do kwestionowania zasadności polityki kadrowej przełożonego i dlatego nie mogą stanowić argumentacji w niniejszej sprawie. Sądy administracyjne sprawują bowiem kontrolę działania administracji publicznej pod względem legalności (zgodności z prawem), a nie pod względem celowości podejmowanych przez te organy działań.

Reasumując, zaskarżona decyzja Szefa ABW o delegowaniu M. Z. do czasowego pełnienia służby w Wydziale Zamiejscowym w [...] była zgodna z prawem.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.