Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2982/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 28, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 50 par. 1, art. 109
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Czesława Nowak – Kolczyńska Protokolant starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółki z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lipca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 665/13 w sprawie ze skargi G. M.– H., M. M. i M. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

II OSK 2982 / 13

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi G. M.– H., M. M. oraz M. M. uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z [...] września 2012 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2010 r. o pozwoleniu na budowę:

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Starosta Sławieński zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce z o.o. [...] z siedzibą w W. pozwolenia na budowę farmy wiatrowej [...] składającej się z 2 elektrowni GE 2.5 XL, h = 100m obejmującej linie kablowe 30 kV wraz siecią telekomunikacji energetycznej, drogami dojazdowymi i placami montażowymi oraz fundamentami: działki pod fundamenty: [...] obręb ewidencyjny S., działki pod linie kablowe 30kV: [...] obręb ewidencyjny S., [...] obręb ewidencyjny N., [...] obręb ewidencyjny S., [...] obręb ewidencyjny K., działki pod drogi dojazdowe i place montażowe: [...] obręb ewidencyjny S.

Wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji złożyła G. M.– H., wskazując, że prawomocnym wyrokiem stwierdzono nieważność uchwały Rady Gminy Darłowo z dnia 26 listopada 2008 r. w sprawie zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego.

Wojewoda Zachodniopomorski decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2010 r., zaś Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozstrzygnięcie to decyzją z dnia [...] marca 2012 r. uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem organu odwoławczego nieprawidłowo ustalono krąg stron postępowania.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda Zachodniopomorski decyzją z dnia [...] września 2012 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2010 r. Organ I instancji wskazał, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu swej decyzji z dnia [...] marca 2012r. stwierdził, iż obszar oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia należy ustalić na podstawie obecnie obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Darłowo, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Darłowo z dnia 30 czerwca 2005 roku nr XXI/282/2005. Zgodnie z § 30 ust. 1 pkt 3 tego Planu ustalono strefy ochrony w odległości 400 metrów od elektrowni wiatrowych. Skoro należące do skarżącej działki znajdują się w odległości mniejszej niż 400 metrów od spornej inwestycji, wobec tego na tej podstawie przyjęto, iż wnioskodawczyni posiada przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Organ I instancji nie podzielił jednak argumentów wnioskodawczyni, co do wadliwości badanego aktu, bowiem, jak stwierdził w dacie jego wydania Miejscowy Plan przyjęty uchwałą z dnia 26 listopada 2008 r. obowiązywał.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła G. M.– H.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza przepisów prawa i spełniła wszystkie warunki niezbędne do jej wydania. Zdaniem organu stwierdzenie nieważności Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego przez sąd nie pociąga za sobą eliminacji decyzji o pozwoleniu na budowę jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

Skargę na powyższą decyzję złożyli G. M. – H., M. M. oraz M. M., wnosząc o jej uchylenie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Pismem z dnia 25 czerwca 2013 r. inwestor wniósł również o oddalenie skargi.

Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wskazując na nieważnościowy tryb niniejszego postępowania, stwierdził, że organ obowiązany był w pierwszej kolejności wyjaśnić kwestię związaną z przymiotem strony wnioskodawcy. Wymogowi temu nie sprostały żadne z organów. Z tej też przyczyny zaskarżona decyzja została podjętą w ocenie Sądu z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w związku z art. 157 § 2 K.p.a. i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Zdaniem Sądu, interes prawny skarżącej należało rozważyć – z uwagi na przedmiot sprawy – z uwzględnieniem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który ma zastosowanie w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę w trybie zwykłym, jak i nadzwyczajnym. W konsekwencji, organy były obowiązane zbadać, czy skarżąca jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Jak wskazał Wojewoda, obszar oddziaływania spornego przedsięwzięcia należy ustalić na podstawie obecnie obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Darłowo (uchwała Rady Gminy Darłowo z dnia 30 czerwca 2005 r. nr XXI/282/2005). W § 30 ust. 1 pkt 3 planu ustalono strefy ochrony w odległości 400 m od elektrowni wiatrowych. Działki należące do skarżącej znajdują się w odległości mniejszej niż 400 m od spornej inwestycji. W związku z tym wnioskodawczyni posiada przymiot strony. Jak zauważył jednak Sąd, Wojewoda powyższe uwarunkowania przytoczył z uzasadnienia decyzji organu II instancji z dnia [...] marca 2012 r. Jednocześnie w tej samej decyzji Wojewoda nie dopatrzył się interesu prawnego skarżącej w kontekście przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), a nadto przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). Organ I instancji wskazał, że wprawdzie skarżąca posiada działki w bliskiej odległości od działek, na których zaprojektowano dwie wieże wiatrakowe, to jednak usytuowanie wież wiatrakowych nie ograniczy zabudowy należących do niej nieruchomości, bowiem ich zabudowę uniemożliwiają ustalenia miejscowego planu według stanu na dzień wydania skarżonej decyzji, a więc uwzględniającego zmiany wniesione do Planu uchwałą z 2008 r., następnie prawomocnie unieważnioną wyrokiem Sądu. W decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. uchylonej decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Wojewoda wprost wskazał, iż skarżąca nie ma interesu prawnego albowiem działki, których jest właścicielką mają charakter rolny i nie znajduje się na nich żadna zabudowa, a więc inwestycja nie ogranicza zagospodarowania działek. Zdaniem Sądu, powyższe potwierdza, iż kwestia interesu prawnego skarżącej nie była oczywista i wymagała przeprowadzenia rzetelnego postępowania wyjaśniającego z uwzględnieniem specyfiki kwestionowanej inwestycji. W sposób prawidłowy nie uczyniono tego jednak na żadnym etapie.

W tym aspekcie Sąd uznał, że w decyzji organu I instancji znalazły się sprzeczne i zbyt ogólnikowe stwierdzenia, natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w ogóle zabrakło oceny w tym zakresie i odniesienia się nie tylko do stwierdzeń Wojewody, ale również do argumentów prezentowanych przez inwestora, który konsekwentnie kwestionował interes prawny skarżącej. Podkreślając merytoryczny charakter decyzji organu II instancji, Sąd wykazał obowiązek tego organu do poczynienia własnych ustaleń w omawianej kwestii. W sprawie nie ustalono ponad wszelką wątpliwość, czy skarżąca ma legitymację procesową do występowania w sprawie. Skarżąca jest właścicielką siedmiu działek znajdujących się w bliskiej odległości od wież wiatrakowych, albowiem odległości te wynoszą od 59 m (działka nr [...]) do 184 m (działka [...]). Wszystkie te działki skarżącej (nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) są to działki rolne, użytkowane rolniczo i nie są zabudowane. Żadna z tych działek (oprócz działki o nr ewid. [...]) nie przekracza powierzchni 5 ha. Jak wyjaśnił pełnomocnik, siedlisko G. M.– H. znajduje się na działce o nr ewid. [...] w oddaleniu 1 km od spornej inwestycji. W tej sytuacji, tj. z uwagi na charakter działek skarżącej, ewentualny interes prawny skarżącej i jej dzieci może wynikać jedynie z zapisów obecnie obowiązującego Planu Miejscowego. Wobec tego, iż działki skarżącej nie są zabudowane, żadnego znaczenia w kontekście art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie mogą odgrywać przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Należące do skarżącej działki znajdować się będą poza obszarem oddziaływania pól elektromagnetycznych emitowanych przez elektrownie wiatrowe (generatory zaplanowano wewnątrz gondoli na znacznej wysokości, ich wpływ na poziom pola elektromagnetycznego mierzonego na poziomie gruntu na wysokości 1,8 m będzie w tej sytuacji niewielki, o ile w ogóle mierzalny – raport oddziaływania na środowisko). Zatem, dokładnego rozważenia wymagały zapisy obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Darłowo Nr XXII/282/05 z dnia 30 czerwca 2005 r. Sąd podkreślił, że nie wzięto pod uwagę wszystkich ustaleń Planu. Uwzględniono jedynie jego § 30, wprowadzający strefę ochrony w odległości 400 m od elektrowni wiatrowych, w obrębie, której ustalono zakaz lokalizowania miejsc stałego przebywania ludzi w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, turystyczną, rekreacyjną (§ 30 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 1). Nie wzięto natomiast pod uwagę § 57 ust. 1 i 3 Planu. Wszystkie działki skarżącej znajdują się na terenie oznaczonym w Planie symbolem RO-1. Tym samym należało zdaniem Sądu wyjaśnić, czy ograniczenia w zabudowie nieruchomości skarżącej wynikają z § 30 i związane są ze sporną inwestycją, czy też z § 57 i charakteru tych działek oraz ich przeznaczenia w Planie. W przypadku bezspornego ustalenia, iż zakaz zabudowy nieruchomości skarżącej wynika z § 57 Planu, nie można przyjąć, iż wnioskodawczyni posiada interes prawny w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Nadto, nieruchomości rolne skarżącej o powierzchni mniejszej (odpowiednio) niż 5 lub 10 ha już tylko z uwagi na zapisy planu nie mogłyby być zabudowane. Organ odwoławczy w tym zakresie nie dokonał uzupełnienia lub poprawienia rozważań organu I instancji, czym dopuścił się naruszenia przepisów procesowych w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego aktu. Jak wskazał Sąd, ponownie rozpoznając sprawę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uwzględni uwagi zawarte w tym wyroku. W przypadku bezspornego przesądzenia przymiotu strony w niniejszym postępowaniu, organ uwzględni pogląd, że stwierdzenie nieważności Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, w oparciu o którego postanowienia została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jako wydanej bez podstawy prawnej. Zarzuty skargi dotyczące pominięcia skarżącej w postępowaniu zwykłym nie mogły odnieść żadnego skutku w postępowaniu nieważnościowym. Mogły natomiast ewentualnie stanowić podstawę do wzruszenia decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 P.p.s.a. orzekł, jak w pkt I i II wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 cytowanej ustawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył [...] sp. z o.o. w W., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:

1. art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 6 K.p.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli, wyrażające się w nierozpoznaniu istoty sprawy i dokonaniu oceny prawnej bez uwzględnienia w sposób wszechstronny akt sprawy, na podstawie których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie winien był orzekać, a także wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, zawierające błędne, niespójne i pozbawione podstaw prawnych wytyczne skierowane do organu - Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w konsekwencji uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r., utrzymującej w mocy decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] września 2012r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Sławieńskiego z dnia [...] marca 2010 r. pomimo oczywistej bezzasadności skargi;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. – zwanej Prawem budowlanym) poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli wyrażające się w uznaniu, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w zakresie ustalenia, czy G. M.– H., M. M. i M. M. mają interes prawny w postępowaniu administracyjnym, a także iż organ ten zbyt pochopnie przyjął, iż jest ona stroną postępowania, czym w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszył art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 157 § 2 K.p.a. i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i z uwagi na wspomniane naruszenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, podczas gdy akta sprawy pozwalały Sądowi dokonać kontroli legalności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego pod kątem oceny poprawności zakwalifikowania G. M.– H., a także M. M. i M. M. jako strony postępowania, które w rezultacie winno skutkować oddaleniem jej skargi.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, wedle norm przepisanych.

Skarżąca G. M.– H. wniosła o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 7 lipca 2015 r. wskazując na trudności w porozumieniu się ze swym pełnomocnikiem od 2013 r. i ewentualną możliwość ustanowienia nowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżącej G. M.– H. o odroczenie rozprawy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił z uwagi na to, iż nie zaistniały okoliczności wymagane dyspozycją art. 109 P.p.s.a. Istotne w warunkach rozpoznawanej sprawy jest to, iż czas oczekiwania na termin rozprawy był na tyle długi, że skarżąca mogła w tym czasie podjąć ewentualne czynności zmierzające do zmiany pełnomocnika. Z kolei wobec tego, że obecność na rozprawie nie jest obowiązkowa i zależy od woli oraz możliwości uczestników postępowania, to podstawy do odroczenia rozprawy nie mogą wykraczać poza okoliczności określone w art. 109 P.p.s.a., a te w niniejszej sprawie nie wystąpiły.

W odniesieniu do wniesionej kasacji stwierdzić trzeba, iż skarga kasacyjna zawiera, w części skutkującej koniecznością jej uwzględnienia, zasadne zarzuty.

Podkreślić trzeba, iż rozważania Sądu pierwszej instancji zostały ograniczone do zbadania interesu prawnego skarżących. W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął słuszne założenie, iż dopiero przesądzenie legitymacji do złożenia przez G. M.– H. wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji pozwoli na kontrolę sądowoadministracyjną zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji ocenę czy decyzja Starosty Sławieńskiego z dnia [...] marca 2010 r. jest obarczona którąś z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Jak równie trafnie wywodził przy tym Sąd, brak interesu prawnego w żądaniu wszczęcia postępowania powinien prowadzić do umorzenia prowadzonego już postępowania. Tym samym dopiero przesądzenie tej kwestii pozwalało Sądowi pierwszej instancji na rozpoznanie istoty sprawy, a więc ocenę decyzji z dnia [...] marca 2010 r. Z tej też przyczyny, ponieważ kwestia legitymacji skarżącej w niniejszym postępowaniu administracyjnym nie została ostatecznie wyjaśniona przez Sąd pierwszej instancji zarzut naruszenia art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 6 K.p.a., którym skarżąca kasacyjnie Spółka starała się wykazać wadliwość działań Sądu pierwszej instancji poprzez nierozpoznanie istoty sprawy pozostawał przedwczesny, a przez to niezasadny.

Jako zasadny należy natomiast ocenić drugi zarzut kasacji, nawiązujący do ww. legitymacji, w którym trafnie dostrzeżono, iż akta sprawy pozwalały Sądowi pierwszej instancji dokonać oceny legalności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. pod kątem poprawności zakwalifikowania skarżących jako stron postępowania. Z tych też przyczyn za trafny należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku w zw. z art. 50 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz w zw. z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 157 § 2 K.p.a. Przechodząc do analizy tego zagadnienia, stwierdzić trzeba, iż słusznie Sąd pierwszej instancji odnosił interes prawny skarżących do ustaleń obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego (uchwała Rady Gminy Darłowo z dnia 30 czerwca 2005 r. Nr XXI/282/2005). W ustalonym przez organ I instancji stanie faktycznym sprawy, przywołanym przez Sąd pierwszej instancji i nie kwestionowanym w niniejszej kasacji podano, iż w stosunku do wieży S3 działki należące do wnioskodawczyni (G. M.– H.) znajdują się w następujących odległościach: działka nr [...] – 152 m, działka nr [...] – 142 m, działka nr [...] – 184 m, działka nr [...] – 118 m, działka nr [...] – 175 m, w stosunku zaś do wieży S4: działka nr [...] – 140 m, a działka nr [...] - 59 m. Tym samym działki te zgodnie z § 30 ust. 1 pkt 3 Planu znajdują się w strefach ochrony, ustanawianych w odległości 400 m od ww. elektrowni wiatrowych. Ustanowienie tej strefy zgodnie z § 30 ust. 2 Planu wprowadziło zakaz m.in. lokalizowania miejsc stałego przebywania ludzi w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, turystyczną i rekreacyjną. Jednocześnie ww. działki, jak podał to Sąd pierwszej instancji, znajdują się na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem RO – 1. Symbolem tym objęto tereny przeznaczone dla zabudowy i zagospodarowania związanego z produkcją rolną i agroturystyką (...). Dopuszczono również na nich odbudowę dawnych i lokalizację nowych siedlisk (§ 57 ust. 1 i 3 Planu). Tym samym usytuowanie ww. wież wiatrakowych ograniczyło zabudowę należących do wnioskodawczyni działek, co było możliwe w świetle obecnie obowiązującego Miejscowego Planu. Tę okoliczność słusznie dostrzegł organ I instancji i na jej podstawie trafnie uznał skarżącą G. M.– H. za mającą interes prawny do wszczęcia przedmiotowego postępowania nieważnościowego, a tym samym za stronę tego postępowania. Odnotować w tym miejscu również trzeba, iż dalsza analiza sytuacji prawnej ww. działek w świetle uchwały zmieniającej Miejscowy Plan (Nr XXI/289/08 z dnia 26 listopada 2008 r.), była wadliwa, skoro uchwała ta została wyeliminowana przez Sąd. Stwierdzić trzeba, iż brak argumentacji na tym tle ze strony organu odwoławczego nie świadczył jeszcze o wadliwości jego decyzji, skoro organ ten dokonał merytorycznej kontroli decyzji z dnia [...] marca 2010 r. w świetle przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a., to tym samym uznał przymiot wnioskodawcy do wszczęcia postępowania nieważnościowego, a przez to zaakceptował pogląd wyrażony przez organ I instancji. Istotne jest też to, iż organ odwoławczy we wcześniejszej swej decyzji wydanej w niniejszej sprawie wyraził pogląd, co do posiadania przez skarżącą G. M. – H. przymiotu strony.

W tym stanie sprawy, obowiązkiem Sądu pierwszej instancji w toku ponownie prowadzonego postępowania będzie merytoryczna kontrola prawidłowości (legalności) skarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku w całości i przekazaniu sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego, mając na uwadze zakres uwzględnionych zarzutów kasacji, orzeczono na mocy art. 207§ 2 tej ustawy.