Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1173/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędziowie WSA Tomasz Grossmann WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 maja 2021 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] Wojewoda (dalej: Wojewoda, organ II instancji) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm. – dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania M. P. od decyzji Starosty [...] (dalej: Starosta, organ I instancji) nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. (znak: [...]) odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku konferencyjnego z zapleczem noclegowym oraz częścią mieszkalną w granicy z działkami o nr. ew. [...], [...], zlokalizowanego w B. , gm. T. P. na dz. o nr. ew. [...] i [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że dniu [...] października 2019 r. do Starostwa Powiatowego w P. wpłynął wniosek M. P. (dalej także: inwestor, skarżący) o pozwolenie na budowę budynku konferencyjnego z zapleczem noclegowym oraz częścią mieszkalną w granicy z działkami o nr. ew. [...], [...], zlokalizowanego w B. , gm. T. P. na dz. o nr. ew. [...] i [...], do którego dołączono m.in. [...] egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pełnomocnictwo wraz z opłatą skarbową, wniosek inwestora z dnia [...] października 2019 r. z prośbą o rozpatrywanie sprawy z uwzględnieniem przepisów § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przed wejściem w życie nowelizacji ww. przepisu, decyzję Wójta Gminy T. P. z dnia [...] lipca 2015 r. o warunkach zabudowy (znak: [...]) - dalej "decyzja o warunkach zabudowy", oraz postanowienie Wójta Gminy T. P. z dnia [...] czerwca 2019 r. wyjaśniające treść decyzji.

Działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 z późn. zm.) - dalej "Prawo budowlane", Starosta postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. zobowiązał inwestora do usunięcia stwierdzonych w przedłożonym projekcie budowlanym błędów i nieprawidłowości. W odpowiedzi na powyższe wniesiono o zawieszenie postępowania, co uczyniono postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli Z. i P. K.. Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. pełnomocnik inwestora wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania, przedkładając jednocześnie uzupełnioną dokumentację projektową oraz postanowienia Wójta Gminy T. P. z dnia: [...] czerwca 2019 r., [...] lipca 2019 r. i [...] października 2019 r., wyjaśniające treść decyzji o warunkach zabudowy. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. Starosta podjął zawieszone postępowanie. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. Wojewoda (znak: [...]) uchylił zaskarżone postanowienie z dnia [...] grudnia 2019 r. i orzekł o odmowie zawieszenia postępowania. Na powyższe rozstrzygniecie organu odwoławczego została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

Zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. organ I instancji umożliwił stronom postępowania, przed wydaniem decyzji, zapoznanie się z aktami oraz wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. Z powyższego prawa w dniu [...] lutego 2020 r. skorzystał pełnomocnik Z. i P. K., który wniósł pismem z dnia [...] lutego 2020 r. uwagi do projektu budowlanego.

Decyzją Starosty nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. (znak: [...]) odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji, stwierdzając, że inwestycja jest niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie funkcji budynku, ilości miejsc postojowych. Ponadto organ I instancji wskazał, że elewacja frontowa z głównym wejściem do budynku nie znajduje się na nieprzekraczalnej linii zabudowy, jak również planowana inwestycja narusza zasadę ładu przestrzennego.

Odwołanie od decyzji Starosty wniósł fachowy pełnomocnik M. P., zarzucając naruszenie:

1) przepisów prawa procesowego:

- art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej i zachowania praktyki orzeczniczej odstępując od wykładni w zakresie miejsc parkingowych dokonanej przez Wojewodę w ramach decyzji z dnia [...] sierpnia 2019 r. (znak: [...]),

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia w ramach rozstrzygnięcia sprawy postanowień Wójta Gminy T. Podgórne z dnia 1 października 2019 r. i 10 lipca 2019 .,

- art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę dowodów w zakresie oceny rozwiązań projektowych dotyczących wejścia głównego do budynku,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób uniemożliwiający stwierdzenia w jakim zakresie organ I instancji kwestionuje prawidłowość sporządzonego projektu budowlanego;

2) przepisów prawa materialnego:

- art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w zakresie niezgodności inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy,

- art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 z późn. zm.) - dalej "ustawa o planowaniu", poprzez kwestionowanie ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i jej wykładni,

- art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego w powołaniu na naruszenia, co do których organ I instancji nie wezwał inwestora do ich usunięcia,

- art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie, mimo spełnienia wszelkich wymagań przewidzianych prawem,

- § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065) - dalej "warunki techniczne", poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych są miejscami dodatkowymi w stosunku do miejsc wynikających z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy.

Mając powyższe na względzie, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji Starosty [...] i orzeczenie o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W dniu [...] kwietnia 2020 r. do Wojewody wpłynęło pismo pełnomocnika Z. i P. K., w którym ustosunkowano się do treści odwołania, podkreślając m.in. niespełnienie przez inwestora wystarczającej ilości miejsc postojowych dla obsługi nowopowstałego obiektu, jak i istniejącego budynku na działce o nr. ew. 196, niezasadnego zarzutu pomięcia przez Starostę Poznańskiego postanowienia Wójta Gminy T. P. wyjaśniającego treść decyzji o warunkach zabudowy w zakresie rozszerzającej interpretacji wymaganych miejsc postojowych, które są niezgodne z art. 113 § 2 k.p.a. Ponadto w ww. piśmie podkreślono, że inwestycja spowoduje naruszenie interesu mocodawców poprzez pozbawienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi dostępu do światła słonecznego. Mając powyższe na uwadze, wniesiono o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji.

Wojewoda po analizie akt organu I instancji przesłanych wraz z odwołaniem, zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Powołane w art. 4 i art. 5 Prawa budowlanego przepisy pochodzić mogą ze wszystkich powszechnie obowiązujących źródeł prawa. A więc nie tylko z Prawa budowlanego, ale również z innych aktów prawnych rangi ustawowej oraz rozporządzeń wykonawczych do ustaw, regulujących wymogi odnoszące się do obiektów budowlanych. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2016 r. (sygn. akt II OSK 2811/14), rozstrzygnięto, iż art. 4 Prawa budowlanego nie daje uprawnienia do przesądzenia przez właściciela o przeznaczeniu zabudowy nieruchomości gruntowej na cel wyznaczony według własnej woli. Zarówno miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jak i decyzja o warunkach zabudowy, ogranicza tę swobodę.

Należy mieć na względzie, że organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawiając bądź wydając pozwolenie na budowę określonej inwestycji winien kierować się ściśle określonymi w przepisach prawa wytycznymi. Art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego określa czynności, jakie organ musi podjąć przed wydaniem decyzji o udzieleniu bądź nie pozwolenia na budowę. Realizując wytyczne zawarte we wspomnianym artykule organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Stosownie do art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Stąd warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Zatem zakres uprawnień kontrolnych organu został określony w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i tylko w tym zakresie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ może podjąć działania korygujące.

Jak wynika ze złożonego wniosku o pozwolenie na budowę przedmiotem inwestycji jest budowa budynku konferencyjnego z zapleczem noclegowym oraz częścią mieszkalną w granicy z działkami o nr. ew. [...], [...], zlokalizowanego w B. , gm. T. P., na dz. o nr. ew. [...] i [...]. Planowany budynek zaprojektowano jako obiekt trzykondygnacyjny z parkingiem podziemnym o wysokości [...] m n.p.t. i przykryty dachem płaskim o spadku [...]%. Na terenie inwestycyjnym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, dlatego inwestor na podstawie art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego zobligowany był do dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, którą przedłożył.

Funkcją decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jest określenie dopuszczalności danego zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia prawa oraz wskazanie warunków i zasad, którym inwestycja powinna odpowiadać. Decyzja taka przesądza o ewentualnej dopuszczalności realizacji określonego przedsięwzięcia stanowiącego w sensie urbanistycznym prawną całość, dającą się wprawdzie podzielić, lecz tylko w znaczeniu realizacyjnym. Należy wskazać, że związanie organów administracji architektoniczno-budowlanej oznacza nie tylko obowiązek organów wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, tj. sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, ale także zakaz postępowania wbrew wszystkim wymaganiom wynikającym z decyzji ustalającej warunki zabudowy. Ustalenie tych warunków polega nie tylko na określeniu parametrów samego obiektu kubaturowego, ale na ustaleniu innych warunków i zasad, które powinna spełniać inwestycja. Decyzja taka rozstrzyga o możliwości umieszczenia skonkretyzowanego zamierzenia, ustalając jednocześnie szczegółowe warunki odnoszące się do całości tego zamierzenia. Z powyższej regulacji wynika niezbicie, iż organ nie może zatwierdzić projektu budowlanego w razie ustalenia jakichkolwiek odstępstw w projekcie od warunków zawartych w ww. decyzji. Należy bowiem pamiętać, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jest wydawana w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 ustawy o planowaniu decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, co oznacza, że wszelkie ustalenia i parametry zabudowy w niej zawarte muszą być zgodne z zatwierdzanym projektem budowlanym w ramach postępowania o pozwoleniu na budowę.

Zgodnie z przedłożoną decyzją o warunkach zabudowy budynek konferencyjny z zapleczem noclegowym oraz częścią mieszkalną powinien tworzyć zabudowę usługowo- mieszkaniową (pkt 2), mieć nie więcej niż [...] m2 powierzchni zabudowy (pkt 3 lit. c), posiadać nie więcej niż [...] kondygnacje nadziemne (pkt 3 lit. g) i [...] kondygnację podziemną (pkt 3 lit. h), wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej nie wyżej niż [...],0 m od średniego poziomu przed głównym wejściem do budynku i wysokość całkowitą budynku do [...] m (pkt 3 lit. e, k) i kryty dachem płaskim do [...] (pkt 3 lit. i, j). Ponadto teren inwestycji powinien mieć zapewniony minimum [...]% powierzchni biologicznie czynnej (pkt 3 lit. d), obsługa komunikacyjna przedsięwzięcia powinna się odbywać poprzez istniejący zjazd z ul. [...] (pkt 6 lit. a), a dla budynku powinno być zapewnione [...] miejsce postojowe na każde rozpoczęte [...] m2 powierzchni użytkowej (pkt 6 lit. b). Jak wynika z projektu budowlanego, budynek będzie posiadać powierzchnię zabudowy wynoszącą [...] m2, w którym część usługowa, na którą składa się powierzchnia konferencyjna i noclegowa (parter budynku) stanowić będzie [...]%, a powierzchnia mieszkalna (I i II kondygnacja) [...]%. Budynek na odcinku [...] m posiadać będzie dwie kondygnacje nadziemne, a na [...] m trzy kondygnacje, pod którymi znajdować się będzie jednopoziomowy parking podziemny z [...] miejscami postojowymi dla samochodów osobowych. Ponadto obiekt kryty będzie dachem płaskim do [...]% (tj. [...]°) o nachyleniu połaci dachowych w stronę działki inwestora. Zaznaczyć należy także, że budynek zlokalizowano w granicy z działkami o nr. ew. [...] i [...], przy uwzględnieniu nieprzekraczalnych linii zabudowy wskazanych w załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy. Obsługa komunikacyjna zapewniona będzie istniejącym zjazdem z ul. [...], a także w razie potrzeby istniejącym zjazdem na działce o nr. ew. [...] (od strony ul. [...]), do której inwestor posiada tytuł prawny. Na obszarze inwestycji zaplanowano łącznie [...] miejsc postojowych, z czego [...] w parkingu podziemnym, a [...] na powierzchni terenu, z czego [...] z nich przewidziano dla osób niepełnosprawnych.

Jedną z przyczyn odmowy wydania pozwolenia na budowę była niezgodność planowanej inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie umiejscowienia głównego wejścia do budynku na elewacji północnej, zamiast na elewacji frontowej (zachodniej), która to znajdować się powinna od ul. [...] zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy. Zważyć należy, iż w decyzji o warunkach zabudowy nie określono liczbowo szerokości elewacji frontowej (pkt 3 lit. f), tylko ją skorelowano z frontową nieprzekraczalną linią zabudowy, jaka wynika z załącznika graficznego do decyzji o warunkach zabudowy. Z tego też względu za elewację frontową należy uznać ścianę budynku znajdującą się od ul. [...], która zgodnie z pkt. 3 lit. e decyzji o warunkach zabudowy powinna mieć wysokość do [...] m mierzoną do górnej krawędzi elewacji frontowej liczonej od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. W obecnej przepisach nie ma definicji "wejścia głównego do budynku". Zaproponowane w projekcie budowlanym rozwiązanie, w którym jedno z wejść do budynku usytuowano na ścianie zachodniej (niedostosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych) i dwa dostępne od strony ściany północnej (jedno wejście z klatki schodowej, drugie za pomocą windy), nie pozwalają na ocenę, iż wejście umieszczone na elewacji zachodniej będzie w istocie wejściem głównym do budynku. Świadczy o tym m.in. rozkład pomieszczeń wskazany narzucie parteru (str. 61 projektu budowlanego). Ponadto z uwagi na brak w decyzji o warunkach zabudowy definicji "elewacji frontowej", jak i "głównego wejścia do budynku" organ zobligowany był do uwzględnienia definicji zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) - dalej "rozporządzenie z 2003 r.". Z treści § 6 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. wywnioskować można, że elewacja frontowa, to linia prosta łącząca dwa najdalej oddalone od siebie punkty w widoku budynku od strony frontu działki. Frontem działki zaś jest, w myśl § 2 pkt 5 rozporządzenia z 2003 r., część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. W gwoli wyjaśnienia wskazać należy, że główny wjazd na działkę odbywać się będzie od ul. [...], co zostało uwzględnione na planie zagospodarowania terenu (str. 57 i 57.1 projektu budowlanego). Zasadniczo o zakwalifikowaniu granicy działki jako frontu decyduje nie samo przyleganie do drogi, lecz skomunikowanie terenu inwestycyjnego z ową drogą. Przy czym o uznaniu za front działki nie przesądza jedynie główny wjazd, ale też główne wejście (patrz wyroki: WSA w Poznaniu z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt II SA/Po 635/17; WSA w Krakowie z dnia 31 października 2008 r.; sygn. akt II SA/Kr 563/08; WSA w Białymstoku z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 466/13). Ustalenie, iż działka ma dwa lub więcej frontów jest niedopuszczalne. Przepisy Prawa budowlanego oraz ustawy o planowaniu mimo, że posługują się pojęciem "elewacji" nie wprowadziły jej definicji. Według "Słownika języka polskiego" Wydawnictwo Naukowe PWN, poprzez elewację należy rozumieć zewnętrzną powierzchnię ściany budynku, lico budynku. Elewacje, w zależności od położenia określa się zgodnie z jej położeniem, to np.: frontowa, tylna, boczna, ogrodowa (dla budynków z przylegającym ogrodem). Przyjmuje się, że lico budynku tworzą jego elementy konstrukcyjne (ściana zewnętrzna, frontowa). Określenie gdzie znajduje się front działki przesądza o tym, gdzie będzie określona wysokość elewacji frontowej, a także gdzie powinno zostać umieszczone główne wejście do budynku. Analizując plan zagospodarowania terenu, jak i rzut parteru, należy dojść do wniosku, że główne wejście do budynku odbywać się będzie od strony dz. o nr. ew. [...] (północna ściana budynku), zamiast od strony ul. [...], która to wg decyzji o warunkach zabudowy uznawana powinna być za elewację frontową z głównym wejściem do budynku. Zaproponowane wejście od strony frontu działki nie zapewnia dostępności budynku dla osób niepełnosprawnych, jak również dostępu do lokalu mieszkalnego zlokalizowanego na wyższych kondygnacjach. Zatem niedozwolone jest sytuowanie głównego wejścia do budynku od innej strony aniżeli od strony elewacji frontowej, którą stanowi elewacja zachodnia. Tym samym inwestycja jest niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy.

Ponadto Wojewoda wskazał, że zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy obiekt powinien spełniać funkcję usługowo-mieszkalną (pkt 2). Zatem istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie ma proporcja części usługowej, którą stanowi zaplecze konferencyjno-noclegowe znajdujące się na parterze budynku (str. 61 projektu budowlanego), w stosunku do części lokalu mieszkalnego zlokalizowanego na I i II piętrze (str. 62-63). Jak wynika z projektu budowlanego powierzchnia użytkowa części usługowej stanowić będzie [...]% całkowitej powierzchni użytkowej budynku ([...] m2), a część mieszkalna [...]% ([...] m2). To, że w decyzji o warunkach zabudowy nie określono procentowo proporcji dopuszczalnych usług w stosunku do powierzchni mieszkalnej, nie uzasadniało zajęcie stanowiska, że planowane przedsięwzięcie o takiej strukturze powierzchni mieszkaniowej stanowi jedynie uzupełnienie podstawowej funkcji usługowej. Skoro decyzja o warunkach zabudowy nie określiła proporcji pomiędzy tymi dwiema funkcjami, to należy przyjąć, iż część usługowa stanowić powinna dominującą funkcję usługową, tj. konferencyjno-noclegową, natomiast uzupełnieniem powinna być część mieszkalna. Wskazanie przez organ gminny - wydający decyzję o warunkach zabudowy, zwrot zabudowa usługowo-mieszkaniowa w korespondencji z nazwą zamierzenia budowlanego, które jest tożsame z wnioskiem o pozwolenie na budowę, czy też przyjętym w projekcie budowlanym rozkładem pomieszczeń, prowadzi do wniosku, iż budynek ten powinien posiadać cechy budynku usługowo-mieszkaniowego, nie zaś budynku mieszkaniowo-usługowego, co stanowi naruszenie pkt. 2 decyzji o warunkach zabudowy. Bez znaczenia w tym miejscu jest fakt, że Wójt Gminy T. P. w postanowieniu z dnia [...] października 2019 r. (znak: [...]) wyjaśnił na podstawie art. 113 § 2 k.p.a., że "(...) w oparciu o powyższą decyzję może powstać budynek konferencyjny z zapleczem noclegowym oraz częścią mieszkalną, gdzie część usługowa zajmuje kondygnację parteru a część mieszkalna pozostałe kondygnacje nadziemne". Warto w tym miejscu zaznaczyć, że zgodnie z treścią art. 113 § 2 k.p.a. organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. Zaznacza się, że w ww. postępowaniu organ ma tylko obowiązek określić żądanie strony i dokonać jego konfrontacji z treścią wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, którego wyjaśnienia domaga się strona, zmierzając do oceny, czy decyzja zawiera niejasności. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji nie może natomiast stanowić konkurencji, ani alternatywy dla określenia praw i obowiązków strony na podstawie prawa materialnego, bądź też dokonywać ustaleń poza treścią decyzji. Na drodze stosowania instytucji wyjaśnienia treści decyzji nie można osiągnąć uzupełnienia treści decyzji czy też jej poprawienia, nie można zmieniać decyzji, nie można dokonywać nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego. Merytoryczna zmiana decyzji może być osiągnięta wyłącznie w trybie odwoławczym ewentualnie w jednym z trybów nadzoru (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 240/17; wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 59/19). Wydane w ramach komentowanego postępowania postanowienia Wójta Gminy T. P. interpretujące projekt budowlany w zakresie funkcji budynku, czy też ilości miejsc postojowych nie są wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej.

Poddając analizie projekt budowlany w zakresie zapewnienia wystarczającej ilości miejsc postojowych, Wojewoda odniósł się do przepisu § 18 ust. 1 warunków technicznych, który wskazuje, że zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, natomiast zgodnie z ust. 2 liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Podkreślił, że w decyzji o warunkach zabudowy jasno podkreślono, że każde rozpoczęte 50,0 m2 powierzchni użytkowej projektowanego budynku musi być zapewnione minimum 1 miejsce postojowe (pkt 6 lit. b). Zatem parametr ten należy odnosić dla całego zamierzenia budowlanego. W celu wyjaśnienia powyższych kwestii interpretacyjnych, inwestor zwrócił się do organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy. Zdaniem Wójta Gminy T. P., jakie zaprezentował w postanowieniu z dnia [...] lipca 2019 r. (znak: [...]), przytoczona wyżej wartość [...] miejsca postojowego na [...] m2 powierzchni użytkowej budynku odnosiło się do powierzchni budynku konferencyjnego z zapleczem noclegowym, natomiast dla części mieszkalnej parametr ten - zdaniem organu gminy, powinien wynosić [...] miejsca postojowe dla każdego pojedynczego lokalu mieszkalnego. Jak słusznie zauważył radca prawny S. K. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2020 r. z taką postawą nie można się zgodzić, bowiem art. 113 § 2 k.p.a. nie pozwala na rozszerzenie zakresu rozstrzygnięcia, tym samym postanowienie to nie jest wiążące dla organu administracji architektoniczno-budo wlanej, co było już wyjaśnione wcześniej. Odnosząc się do naruszenia przez Starostę § 18 ust. 2 warunków technicznych, poprzez uznanie, że miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych są miejscami dodatkowymi w stosunku do miejsc wynikających z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, przyznać należy rację organowi I instancji. Warto dodać, iż miejsca te nie mogą być rozpatrywane przez pryzmat ich ogólnej dostępności dla wszystkich użytkowników, bowiem mogą z nich korzystać wyłącznie osoby uprzywilejowane posiadające stosowną kartę, a co za tym idzie również uprawnienia. Zatem przyjąć należy, że miejsca te nie mogą stanowią uzupełniania miejsc postojowych, które wliczać należy do bilansu miejsc postojowych, o czym świadczy choćby samo stwierdzenie zawarte w § 18 ust. 2 warunków technicznych tj. "liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne". Zdaniem tutejszego organu nie można przyjmować, że skoro decyzja o warunkach zabudowy nie określiła miejsc przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych, to inwestycja nie będzie ich w ogóle wymagała. Warto podkreślić, iż hierarchiczność źródeł prawa wynika z rozdziału III Konstytucji RP, ustawa jest aktem prawnym wyższym od rozporządzeń i aktów prawnych organów samorządu terytorialnego. W świetle zapisów Konstytucji uprawnionym wydaje się pogląd, iż w przypadku bezsprzecznej kolizji zapisów aktu rangi ustawy czy rozporządzenia z zapisami aktu prawa miejscowego, to te pierwsze będą miały zastosowanie. Jak wynika z samej konstrukcji prawnej, decyzja o warunkach zabudowy nie jest aktem prawa miejscowego, lecz decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a. Zatem projekt budowlany musi spełniać wymagania określone w przepisach techniczno-budowlanych, w tym również § 18. Z tego też względu miejsca przeznaczone dla osób niepełnosprawnych nie powinny być wliczane do bilansu ogólnego miejsc postojowych, co nie oznacza, że inwestycja ich nie wymaga. Na marginesie zaznaczyć należy, że organ I instancji błędnie nazwał decyzją o warunkach zabudowy - prawem miejscowym, co zostało wyżej wyjaśnione. Powyższe jednak nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. Odnosząc się do rozstrzygnięcia Wojewody o sygn. [...], organ II instancji wyjaśnił, że wspomniana decyzja stanowiła rozstrzygnięcie o charakterze indywidualnym, zaś przedmiotowe postępowanie zostało zainicjowane nowym wnioskiem o pozwolenie na budowę, do którego dołączono nowe projekty budowlane. Z tego też względu, po analizie dokumentacji projektowej organ doszedł do wniosku, że pomimo wyjaśnienia treści decyzji o warunkach zabudowy, jaką dokonał organ gminy, dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego, które posiadać będzie łączną powierzchnię użytkową wynoszącą 1030,47 m2 (str. 42 projektu budowlanego) zaplanowano zbyt małą liczbę miejsc postojowych, na co słusznie zwrócił uwagę Starosta. Ponadto, porównując załącznik graficzny do decyzji o warunkach zabudowy z planem zagospodarowania terenu (str. 57 i 57.1 projektu budowlanego), stwierdzono zmianę sposobu zagospodarowania działek. Przedmiotowe inwestycja powinna uwzględniać bilans oraz parametry wcześniejszych zamierzeń budowlanych, w tym również ilości miejsc postojowych. Powyższe ma o tyle znaczenie, że niespełnienie powyższego wiązałoby się z próbą ominięcia etapowania inwestycji i w rezultacie dążenie do sztucznego podziału przedsięwzięcia, tak by spełniał on wymogi warunków zabudowy, jak i warunków technicznych.

Odnosząc się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów dotyczących naruszenia przez organ I instancji art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, Wojewoda wskazał, że organ w sposób prawidłowy wezwał inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z prawem, które to poparł stosownymi przepisami. Wobec poprawienia projektu budowlanego bez wyeliminowania błędów, jakie wynikają z przepisów prawa, organ zobligowany był do wydania decyzji odmownej. Wskazane w odwołaniu odniesienie się do kwestii powierzchni biologicznie czynnej w kontekście pkt. 9 dotyczącego zapewnienia miejsc postojowych dla obiektu już istniejącego na dz. o nr. ew. [...], odnosiło się do oceny złożonych przez inwestora wyjaśnień. Jak już wspomniano wcześniej od momentu wydania decyzji o warunkach zabudowy zmianie uległ sposób zagospodarowania działek. Przedmiotowa inwestycja poprzez działkę o nr. ew. [...] "zazębiła" się z innym przedsięwzięciem, którego rezultatem była m.in. decyzja Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. (znak: [...]). Wobec powyższego organ I instancji w sposób poprawny wezwał inwestora do wyjaśnienia powyższej kwestii w odniesieniu do zmiany miejsc parkingowych, jakie są proponowane na gruncie niniejszej sprawy.

Przechodząc do analizy odmowy pozwolenia na budowę, jaką przedstawił w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji Starosta, Wojewoda wyjaśnił, że kwalifikacja prawna danej inwestycji powinna opierać się na rzeczywistych rozwiązaniach funkcjonalnych przyjętych w projekcie, a nie na formalnym nazewnictwie. Jak podkreśla Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w uzasadnieniu do wyroku z dnia 28 listopada 2018 r. (sygn. akt II SA/Po 665/18) jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), zatem organy architektoniczno-budowlane w ramach przysługujących im kompetencji kontrolnych uprawnione są do analizy rzeczywistych rozwiązań projektowych, i na tej podstawie do weryfikacji prawidłowości kwalifikacji inwestycji dokonanej przez autora projektu. Kontrola projektu ze strony organów architektoniczno-budowlanych ma określone granice, a każde zaprzeczenie przez organ kwalifikacji określonych rozwiązań projektowych nie może być uznaniowe, lecz musi mieć umocowanie w konkretnym przepisie prawa.

Odpowiadając na zarzuty podnoszone w odwołaniu, organ II instancji wyjaśnił, że nie podważa wiedzy projektanta, jak również nie ogranicza jego swobody projektowej. Projekt budowlany podlegał zatem szczegółowej ocenie zgodności z decyzją o warunkach zabudowy, która jednoznacznie określiła jaki rodzaj obiektu budowlanego może powstać na terenie inwestycyjnym oraz gdzie powinien mieć główne wejście do budynku, a także w jakiej liczbie powinien zapewniać miejsca postojowe. W stosunku do podnoszonego argumentu, że inwestycja spowoduje pozbawienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi dostępu do światła słonecznego, wyjaśnił, że inwestycja poprzez lokalizację na północ od dz. o nr ew. [...] nie spowoduje ograniczenia wymaganego § 60 warunków technicznych czasu nasłonecznienia. Podkreślił, że ustawodawca w ust. 2 przytoczonego przepisu wskazał, iż dla mieszkań wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. Budynek mieszkalny znajdujący się na działce o nr. ew. [...] ma okna od strony ogrodu, jak i od strony ul. [...], co pozwala na przyjęcie, że planowana inwestycja nie spowoduje ograniczenia o jakim mowa wyżej. Ponadto na str. 69 projektu budowlanego załączono analizę przesłaniania, która wykazała, iż planowane zamierzenie budowlane nie będzie powodowało przesłaniania budynku znajdującego się na działce Zdzisławy i P. K.. Wobec powyższego uznać należy, że spełniony został § 13 warunków technicznych.

Na marginesie sprawy zaznaczyć należy, że wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę został złożony wniosek o sytuowaniu budynku w granicy w brzmieniu § 12 ust. 2 przed nowelizacją tegoż przepisu. Powyższe wynika z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2017 r., poz. 2285). W ocenie tutejszego organu, mimo, iż decyzja o warunkach zabudowy pozwala na sytuowanie budynku w granicy, to wskazać należy, że posadowienie ściany częściowo dwu i trzykondygnacyjnej o długości [...] m w granicy z działką o nr. ew. [...] i trzykondygnacyjnej o długości [...] m w granicy z dz. o nr. ew. [...] powodować będzie zaburzenie ładu przestrzennego, a tym samym wpłynie na ograniczenie w sposobie zagospodarowania działek sąsiednich.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzje Wojewody złożył M. P. reprezentowany przez fachowego pełnomocnika.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie tj.:

a. art. 8 § 1 i 2 k.p.a. w zakresie, w jakim II instancji naruszył zasadę zaufania do władzy publicznej i zachowywania praktyki orzeczniczej odstępując od wykładni w zakresie miejsc parkingowych dokonanej przez ten sam organ w ramach decyzji z dnia [...].08.2019 r., sygn. [...], gdzie w tym samym stanie prawnym, liczba miejsc parkingowych została określona z uwzględnieniem postanowienia Wójta Gminy T. P., i w konsekwencji uznanie w przedmiotowym postępowaniu, iż inwestor nie zapewnił wymaganej liczby miejsc postojowych,

b. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 113 § 2 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia w ramach rozstrzygnięcia sprawy postanowienia Wójta Gminy T. P. z dnia [...] października 2019 r. oraz postanowienia Wójta Gminy T. P. z dnia [...] lipca 2019 r.,

c. art. 80 k.p.a. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów, w szczególności w zakresie oceny rozwiązań projektowych dotyczących wejścia głównego do budynku, zapewnienia miejsc parkingowych, funkcji budynku czy kwestii naruszenia ładu przestrzennego,

d. art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie, w jakim organ II instancji nie ustosunkował się w treści uzasadnienia do wszystkich zarzutów odwołania skarżącego oraz w zakresie braku wskazania podstaw prawnych kwestionowania prawidłowość sporządzonego projektu budowlanego, nadto ogólnikowych zarzutów organów obu instancji co do sposobu zagospodarowania działki z uwzględnieniem zagospodarowania działki o numerze ewidencyjnym [...], braku wskazania przez organ I instancji podstawy prawnej wydania decyzji,

e. art. 10 § 1 k.p.a. w zakresie, w jakim organ II instancji uniemożliwił skarżącemu wypowiedzenie się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w odniesieniu do pisma pełnomocnika stron postępowania Państwa Z. i P. K., którego argumentacja stanowiła podstawę orzekania w sprawie,

2. naruszenie prawa materialnego tj.

a. art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego poprzez wydanie przez organ I instancji postanowienia w przedmiocie nałożenia na inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości w zakresie stanowiącym następnie podstawę odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego, w którym to zakresie w rzeczywistości projekt budowlany nie zawierał usterek i był zgodny z decyzją o warunkach zabudowy,

b. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w zakresie w jakim organ I instancji stwierdził niezgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i tym samym odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę,

c. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez stwierdzenie wadliwości projektu w zakresie usytuowania "wejścia głównego do budynku" jako rzekomej niezgodności z decyzją o warunkach zabudowy, w sytuacji, w której stanowi to nieuprawnioną ingerencję w merytoryczną treść projektu (swobody projektowej),

d. art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu poprzez kwestionowanie ustaleń ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i dokonywanie jej wykładni niezgodnie z treścią tej decyzji i postanowień Wójta Gminy T. P. z dnia [...] października 2019 r. oraz [...] lipca 2019 r.,

e. art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 ustawy o planowaniu poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego zgodnego z decyzją o warunkach zabudowy i przekroczenie kompetencji przez organy architektoniczno-budowlane w zakresie możliwości oceny decyzji o warunkach zabudowy i w konsekwencji stwierdzenie, iż inwestycja (realizowana zgodnie z tą decyzją) naruszy ład przestrzenny,

f. art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego w powołaniu na naruszenia, co do których organ I instancji nie wezwał inwestora do ich usunięcia,

g. art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie i odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pomimo spełnienia przez inwestora wszelkich wymagań przewidzianych prawem,

h. § 18 ust. 2 warunków technicznych, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych są miejscami dodatkowymi w stosunku do miejsc wynikających z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy.

W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty, uchylenie zaskarżonego w ramach odwołania i niniejszej skargi postanowienia Starosty [...] z dnia [...].12.2019 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia na inwestora obowiązków usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa, według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie jest zasadnym stwierdzenie przez organ II instancji, że to ekonomika postępowania odwoławczego uzasadniała brak umożliwienia zapoznania się przez skarżącego z aktami postępowania odwoławczego i to w sytuacji, w której organ II instancji oparł się w swoim orzeczeniu na argumentacji pełnomocnika Państwa K. . Zasada szybkości postępowania nie może być uzasadnieniem dla pozbawienia stron postępowania możliwości wypowiedzenia się co do stanowiska złożonego przez innych uczestników.

W ocenie skarżącego treść uzasadnienia decyzji Wojewody, stanowi w głównej mierze powtórzenie argumentacji organu I instancji, bez ustosunkowania się do zarzutów odwołania.

Organ II instancji, w ramach postępowania odwoławczego i oceny merytorycznej sprawy zobowiązany jest również do weryfikacji nałożenia przez organ I instancji na inwestora obowiązków poprawienia projektu niezaskarżalnym postanowieniem (w trybie art. 35 ust. 3 prawa budowlanego). Tym samym organ II instancji nie może poprzestać na stwierdzeniu, że inwestor nie wykonał obowiązków nałożonych postanowieniem, gdyż istotnym pozostaje merytoryczna zasadność stwierdzenia przez organ I instancji naruszenia przez projekt przepisów.

W ocenie skarżącego postanowienie Starosty z dnia [...].12.2019 r. w zakresie, który stał się później podstawą odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego, w szczególności dotyczącym miejsc postojowych, kwestii wejścia głównego do budynku (frontu budynku), funkcji budynku (4 pkt postanowienia), zapewnienia miejsc parkingowych dla dz. ewidencyjnej nr [...], jest wadliwe i nie powinno zostać wydane, czego nie stwierdził, z naruszeniem przepisów, organ II instancji. Tym samym, na co wskazywał skarżący w odwołaniu, zastosowanie art. 35 ust. 1 (pkt 1) w związku z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego przez organ I instancji odbyło się z naruszeniem przepisów, gdyż inwestor nie miał obowiązku wykonywać postanowienia Starosty wydanego bez faktycznej podstawy prawnej tj. w wyniku wadliwej oceny rzekomej niezgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy.

Dodatkowo skarżący zauważył, że organ I instancji wskazał, iż podstawę wydania decyzji z dnia [...].02.2020 r. stanowi art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a taka jednostka redakcyjna nie istnieje, gdyż przedmiotowy artykuł posiada 4 punkty, z których każdy może stanowić podstawę odmowy zatwierdzania projektu budowlanego. Tym samym należałoby uznać, że decyzja ta została wydana bez wskazania podstawy prawnej.

Według skarżącego zarzuty dotyczące zaprojektowania elewacji frontowej od zachodniej ściany budynku opierają się wyłącznie na interpretacji, że wejście główne zostało "sztucznie" umieszczone przez inwestora w tym miejscu budynku. W ocenie inwestora organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do takiego stwierdzenia, gdyż to projektant decyduje o sposobie usytuowania wejścia głównego i o ile pozostaje to zgodne z warunkami zabudowy to nie powinno być kwestionowane. Nie jest to, jak stwierdza organ II instancji, badanie zgodności inwestycji z warunkami zabudowy, a merytoryczna ingerencja w rozwiązania projektowe i tym samym naruszenie kompetencji projektanta. To organ w sposób arbitralny ustala, iż wejście zaprojektowane przez projektanta takim wejściem w rzeczywistości nie będzie, jednocześnie opierając się wyłącznie na swoich domniemaniach. Nadto umieszczenie dodatkowych wejść w innej części budynku, nie może stanowić podstawy do kwestionowania oświadczenia projektanta o funkcji danego wejścia jako głównego (dodatkowo jedno z wejść od strony północnej zostało usunięte - pismo pełnomocnika inwestora z dnia [...].01.2020 r.). Na marginesie skarżący zaznacza, iż niezależnie od powyższego, w jego ocenie wadliwie organy obu instancji wiążą kwestię głównego wjazdu z głównym wejściem do budynku, gdyż wejście do budynku nie musi znajdować się na elewacji frontowej- tj. nie pozostaje istotne dla klasyfikacji danej strony budynku jako frontowej.

Decyzja Wójta Gminy T. P. ustaliła warunki zabudowy dla budowy budynku konferencyjnego z zapleczem noclegowym z częścią mieszkalną, rodzaj zabudowy- usługowo-mieszkaniowa. W ramach decyzji z dnia [...].02.2020 r. organ I instancji stoi na stanowisku, że decyzja o warunkach zabudowy, przewidując możliwość zabudowy w zakresie budynku konferencyjnego z zapleczem noclegowym oraz częścią mieszkalną jednocześnie wymaga zapewnienia dla każdej z tej funkcji połowy powierzchni użytkowej, natomiast organ II instancji uważa, że budynek powinien mieć przeważającą funkcję usługową ze względu na sposób sformułowania decyzji o warunkach zabudowy - funkcja usługowo-mieszkalna. Już w tym zakresie należy uznać, że oba organy w zupełnie inny sposób rozumieją funkcję przedmiotowej inwestycji, skądinąd w obu przypadkach jest to rozumowanie błędne.

W ocenie inwestora takie twierdzenia stanowią całkowicie nieuprawnioną wykładnię treści decyzji o warunkach zabudowy i są przekroczeniem kompetencji przez organ I oraz II instancji. Organ architektoniczno-budowlany jest oczywiście uprawniony i zobowiązany przepisami Prawa budowlanego do badania zgodności projektu budowlanego z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy, jednakże nie może dokonywać wykładni tej decyzji wbrew jej językowemu brzmieniu lub dokonywać obostrzeń warunków w niej przewidzianych. Skoro organ gminy wprost wskazał, że jest możliwe wydzielenie części mieszkalnej, jednocześnie nie określając jej wielkości, to próba samodzielnej (i wadliwej) wykładni postanowień decyzji przez Starostę i Wojewodę stanowi naruszenie praw inwestora. Całkowicie niezrozumiałe jest stwierdzenie, że wskazanie określonej funkcji jako pierwszej w koniunkcji funkcji ma ją faworyzować w stosunku do drugiej. Organ II instancji wadliwie ustalił, że inwestycja będzie miała przeważający charakter mieszkaniowy, w sytuacji, w której funkcja usługowa znacząco przekracza [...] % powierzchni użytkowej budynku. Żaden przepis prawa lub decyzji administracyjnej nie nakazuje inwestorowi zachowanie [...]% udziału każdej z funkcji w ramach realizowanej inwestycji, jest to wymóg ukształtowany przez organy architektoniczno- budowlane w ramach przedmiotowego postępowania. Nie może zostać także pominięta treść postanowienia Wójta Gminy T. P. z dnia [...] października 2019 r., gdzie organ Gminy wprost wskazał w trybie art. 113 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, że w decyzji o warunkach zabudowy nie została wskazana funkcja wiodąca. Tym samym na podstawie tej decyzji może powstać budynek w ramach którego część usługowa obejmuje parter budynku, a część mieszkaniowa pozostałe kondygnacje naziemne. Nie jest tym samym zasadna polemika czyniona przez organ I oraz II instancji z treścią powyższego orzeczenia Wójta Gminy T. P..

Słusznie organ I instancji, a za nim organ II instancji, zauważa, iż lokalizacja inwestycji w granicy działki pozostaje zgodna z obowiązującymi w dniu wydania decyzji o warunkach zabudowy przepisami, a wniosek o pozwolenie na budowę został złożony przed dniem [...] stycznia 2020 r. Tym samym uwagi składane przez inne strony postępowania pozostają bezzasadne i nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Niezrozumiałe pozostają natomiast uwagi organu I i II instancji dotyczące naruszenia przez inwestycję realizowaną w granicy działki (zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy) ładu przestrzennego.

Odnosząc się do kwestii zaprojektowanych miejsc parkingowych skarżący podkreślił, że dokonał ich zaprojektowania zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy oraz postanowieniem Wójta Gminy T. P. z dnia [...] lipca 2019 r. Nie zgodził się z organem I oraz II instancji, że doprecyzowanie przez Wójta Gminy T. P. kwestii odniesienia warunku [...] miejsca postojowego na każde rozpoczęte [...] m2 powierzchni użytkowej do powierzchni budynku konferencyjnego z zapleczem noclegowym stanowi zmianę decyzji o warunkach zabudowy.

Wykładnia, że miejsca postojowe dla niepełnosprawnych winny być projektowane jako miejsca dodatkowe, sprzeczna jest z językowym rozumieniem art. 18 ust. 2 warunków technicznych, Skoro ustawodawca wskazuje, że miejsca postojowe dla niepełnosprawnych należy uwzględnić w ramach miejsc ustalony decyzją o warunkach zabudowy, to nie można nakładać na inwestora dodatkowego obowiązku zapewnienia miejsc ponad tę liczbę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Podobne stanowisko zajęli uczestnicy postępowania Z. K. i P. K. zastępowani przez fachowego pełnomocnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 1302 - dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd do uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 P.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Materialnoprawną podstawę podjętych w sprawie decyzji stanowią przepisy Prawa budowlanego, które w art. 35 ust. 1 (w brzmieniu aktualnym w dacie orzekania przez PINB) wskazywał, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

Z powyższego wynika, że organ administracyjny przed wydaniem decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę winien sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Taką ocenę organy orzekające w sprawie przeprowadziły, stwierdzając niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę podziela krytyczna ocenę wyrażona przez organy obu instancji co do złożonych przez inwestora postanowień Wójta Gminy T. P. wydanych na podstawie art. 113 § 2 k.p.a.

Jak wskazano w wyroku Wojewódzkiego sadu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 listopada 2017 r. w sprawie Ii SA/Kr 1106/17 (CBOSA) wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji jest konieczne tylko wtedy, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Przedmiotem postanowienia wydanego w trybie art. 113 § 2 k.p.a. jest wyłącznie wyjaśnienie stronom tego, jak organ rozumiał własne rozstrzygnięcie. Wyznaczone przepisem art. 113 § 2 k.p.a. pole działania organu jest więc ograniczone wyłącznie do wyjaśnienia stronie zgłoszonych wątpliwości co do użytych w decyzji wyrażeń, niejasnych sformułowań, wyjaśnień bądź zastosowanych skrótów utrudniających ustalenie sensu rozstrzygnięcia. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 113 § 2 k.p.a. organ nie prowadzi postępowania wyjaśniającego, zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego w takim zakresie, jak w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o charakterze merytorycznym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest już pogląd, że w postępowaniu o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji nie można zmieniać decyzji ani jej uzupełniać o nowe elementy, co skutkowałoby koniecznością zmodyfikowania dotychczasowej oceny stanu faktycznego lub prawnego. Nie jest również dopuszczalne, aby w tym trybie dokonywać interpretacji przepisów prawa, gdyż wówczas mielibyśmy do czynienia z wykładnią prawa, a nie z wyjaśnieniem treści decyzji. Określony przepisem art. 113 § 2 k.p.a. zakres działania organu jest więc ograniczony wyłącznie do wyjaśniania wątpliwości co do znaczenia zawiłych lub niejednoznacznych sformułowań zawartych w osnowie decyzji i po części w jej uzasadnieniu, ale tylko wówczas gdy jest to konieczne do odkodowania treści jej sentencji (zob. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2003r., sygn. akt I SA 1283/01, wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008r., sygn. akt II FSK 594/07, wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2008r., sygn. akt II GSK 211/08, CBOSA).

Przykładając ten wzorzec do rozstrzygnięć Wójta Gminy T. P. zawartych w postanowieniach z dnia [...] czerwca 2019 r., [...] lipca 2019 r. i [...] października 2019 r., stwierdzić trzeba, że wykroczyły one poza tak rozumiane "wyjaśnienie wątpliwości". Wprowadziły one bowiem elementy rozstrzygnięcia, które wcześniej nie znajdowały się w decyzji o warunkach zabudowy. I tak zawarte w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2019 r. sformułowanie: linia określająca odległość według prawa budowlanego "PB" również stanowi frontową nieprzekraczalna linię zabudowy stoi w sprzeczności z stwierdzeniem w decyzji o warunkach zabudowy, że "za front przyjęto część przedmiotowego terenu, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na przedmiotowy teren". Z kolei dokonane w postanowieniu z dnia [...] lipca 2019 r. rozróżnienie na część mieszkalną budynku oraz część konferencyjną z zapleczem noclegowym i odrębne przyporządkowanie każdej z tych części liczby miejsc postojowych jest ewidentnie rozstrzygnięciem merytorycznie odmiennym niż zawarte w tej materii rozstrzygnięcie w decyzji o warunkach zabudowy, gdzie liczbę miejsc postojowych określono wg "powierzchni użytkowej projektowanego budynku". Także rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu z dnia [...] października 2019 r. wykracza poza zakres dopuszczalnego wyjaśnienia decyzji, która dotyczy budynku konferencyjnego. W ocenie Sądu funkcja budynku określona została nie tyle poprzez wskazanie rodzaju zabudowy jako usługowo-mieszkaniowej (choć kolejności wskazania rodzaju też nie należy całkowicie ignorować, może ona wspierać argumentacje opartą na innych przesłankach), co poprzez określenie planowanej inwestycji właśnie jako "budynku konferencyjnego". Takie określenie budynku z następczym dodatkowym dookreśleniem wskazującym na zaplecze noclegowe oraz część mieszkalną jednoznacznie – w ocenie sadu – wskazuje na dominującą funkcje usługową projektowanej zabudowy. Wniosek taki dodatkowo wspiera okoliczność niezróżnicowania w decyzji o warunkach zabudowy rodzajów funkcji w aspekcie określenia ilości miejsc parkingowych: wyznaczenie ich w oparciu o "każde rozpoczęte [...] m2 powierzchni użytkowej projektowanego budynku" wskazuje raczej na przyjęcie założenia o jedynie uzupełniającym charakterze części mieszkalnej.

Wszystkie te uwagi prowadza do wniosku o wykroczeniu przez Wójta Gminy T. P. w postanowieniach z dnia [...] czerwca 2019 r., [...] lipca 2019 r. i [...] października 2019 r. daleko poza materie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 19 września 2019 r., sygn. akt II OSK 18/18, CBOSA) "żądanie uściślenia wskazanej w decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z żądaniem strony - funkcji budynku jako budynku gospodarczego nie mieści się w sposób oczywisty w granicach sprawy o wyjaśnienie wątpliwości treści decyzji, a zmierza do modyfikacji rozstrzygnięcia.

W myśl zaś art. 113 § 2 k.p.a., organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu lub strony wątpliwości co do treści decyzji. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 113 § 2 k.p.a. organ nie prowadzi również postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego w takim zakresie, jak w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o charakterze merytorycznym. W postępowaniu w trybie art. 113 § 2 k.p.a. organ ma tylko obowiązek określić żądanie strony i dokonać jego konfrontacji z treścią wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, którego wyjaśnienia domaga się strona, zmierzając do oceny, czy decyzja zawiera niejasności. W przedmiotowej sprawie organ wydał decyzję zgodną z żądaniem strony, zatem nie może być jakiejkolwiek mowy o konieczności jej wyjaśnienia. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji nie może natomiast stanowić konkurencji, ani alternatywy dla określenia praw i obowiązków strony na podstawie prawa materialnego, bądź też dokonywać ustaleń poza treścią decyzji. Na drodze stosowania instytucji wyjaśnienia treści decyzji nie można osiągnąć uzupełnienia treści decyzji czy też jej poprawienia, nie można zmieniać decyzji, nie można dokonywać nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego. Merytoryczna zmiana decyzji może być osiągnięta wyłącznie w trybie odwoławczym ewentualnie w jednym z trybów nadzoru (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2018 r., II OSK 1262/16)".

Podzielając w pełni powyższy pogląd, Sąd stwierdza, że organy obu instancji zasadnie dokonały sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy pomijając modyfikacje treści tej decyzji wynikające z postanowień Wójta Gminy T. P. z dnia [...] czerwca 2019 r., [...] lipca 2019 r. i [...] października 2019 r. i zasadnie również stwierdziły brak takiej zgodności.

Sąd co do zasady akceptuje ustalenia i wnioski zawarte w zaskarżonej decyzji, odstępując tym samym od ich powielania.

Sąd nie znajduje podstaw do kwestionowania zasadności postanowienia Starosty z dnia [...] grudnia 2019 r. zobowiązującego do usunięcia nieprawidłowości w zakresie okoliczności, które następnie stały się podstawą wydania decyzji odmownej. Nie jest również uchybieniem mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy powołanie jako podstawy tejże decyzji art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego bez wskazania punktu. Podkreślić należy, że brak powołania podstawy prawnej nie jest tożsamy z wydaniem decyzji bez podstawy prawnej, zaś uzasadnienie decyzji Starosty wskazuje jakiego rodzaju uchybienia uniemożliwiły – w jego ocenie – pozytywne dla inwestora rozstrzygnięcie.

Zasadne są – w ocenie Sądu – zastrzeżenia organów w kwestii głównego wejścia do budynku. Zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., poz. 1588) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Wynika z tego zatem, że główne wejście winno być zaprojektowane w tej właśnie frontowej elewacji. Analiza projektu budowlanego wskazuje na prawidłowe oznaczenie w nim elewacji zachodniej jako frontowej. Przewidziane w tej elewacji wejście (nieprzystosowane zresztą, jak słusznie zauważył Wojewoda, do potrzeb osób niepełnosprawnych) trudno jednak uznać za główne wejście do budynku. Prowadzi ono do pozbawionego otworów okiennych i peryferyjnie położonego pomieszczenia komunikacji, a poprzez nie do pomieszczenia porządkowego oraz do korytarza części noclegowej w tej jego części, która jest przeciwległa recepcji. Z kolei wejścia zaprojektowane w elewacji północnej prowadzą do sali konferencyjnej i klatki schodowej (a przez nią do pomieszczenia komunikacji przy szatni i recepcji oraz do kolejnych kondygnacji). Także w elewacji północnej przewidziano dostęp do dźwigu.

Odnośnie funkcji budynku, Sąd podziela stanowisko organów, że powierzchnia mieszkalna przekraczająca [...]% ogólnej powierzchni zabudowy nie pozwala zakwalifikować projektowanego budynku jako konferencyjnego. Wbrew twierdzeniu skargi przyjąć należy, że w decyzji o warunkach zabudowy wskazana została funkcja wiodąca zabudowy: przede wszystkim poprzez wskazanie, że inwestycja obejmuje budowę budynku konferencyjnego z zapleczem noclegowym oraz częścią mieszkalną. Udział powierzchni części mieszkalnej zbliżający się do [...] stoi na przeszkodzie przyjęciu, że projekt budowlany dotyczy budynku konferencyjnego. Zauważyć w tym miejscu należy także, że treść uzasadnienia postanowienia Wójta Gminy T. P. z dnia [...] października 2019 r. o dopuszczalności powstania budynku z częścią usługową w parterze i częścią mieszkalną obejmującą pozostałe kondygnacje nadziemne wskazuje na dążenie do "dostosowania" rozstrzygnięcia decyzji o warunkach zabudowy do treści projektu budowlanego (sporządzonego nota bene w październiku 2019 r.).

Zasadnie organy obu instancji zakwestionowały przewidzianą w projekcie liczbę miejsc postojowych jako nie odpowiadającą ustaleniom decyzji o warunkach zabudowy. Całkowita powierzchnia użytkowa projektowanego budynku wymaga, zgodnie z tymi ustaleniami, zapewnienia [...] miejsc, podczas gdy projekt budowlany przewiduje ich jedynie [...]. Należy tu zauważyć, że nie może stanowić, w ocenie Sądu, naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników, wycofanie się przez organ z błędnego poglądu zaprezentowanego w ramach innego postępowania.

W ocenie Sądu postanowienie Wójta Gminy T. P. z dnia [...] lipca 2019 r. stanowi (spośród trzech postanowień wyjaśniających) najbardziej jaskrawy przykład wykroczenia poza materię rozstrzygnięcia z art. 113 § 2 k.p.a. Nie tylko bowiem ewidentnie zmienia treść ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, ale także dotyczy materii, która w tej decyzji została klarownie uregulowana: [...] miejsce postojowe na każde rozpoczęte [...] m2 powierzchni użytkowej projektowanego budynku. Takie sformułowanie jest w ocenie Sądu na tyle jednoznaczne, że w zasadzie nie powinno wywoływać jakichkolwiek wątpliwości co do treści decyzji.

Na marginesie – ustosunkowując się do zaprezentowanych w sprawie rozbieżnych stanowisk co do zasadności wliczania miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych do bilansu ogólnego miejsc postojowych, Sąd zauważa, że przychyla się do stanowiska zaprezentowanego przez organy obu instancji, iż miejsca postojowe przeznaczone dla osób niepełnosprawnych winny być urządzone jako dodatkowe, a więc ponad pulę przewidzianą w decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy analizowana w niniejszej sprawie nie wspomina o ilości miejsc przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. W takiej sytuacji uprawnione jest wnioskowanie, że postanowienie decyzji dotyczy miejsc ogólnodostępnych, tj. takich, do korzystania z których nie są wymagane szczególne uprawnienia. Organ II instancji zasadnie zauważył, że miejsca, które nie są przeznaczone dla wszystkich użytkowników, lecz tylko dla pewnej ich kategorii, nie powinny być wliczane do bilansu. Korzystanie z nich wymaga bowiem legitymowania się określonymi uprawnieniami. Tym samym przeznaczenie pewnej liczby miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych w ramach limitu z decyzji o warunkach zabudowy zmniejsza liczbę miejsc ogólnodostępnych do wartości mniejszej niż wymagana decyzją (a decyzja w niniejszej sprawie traktuje o minimalnej liczbie miejsc). Przeznaczenie znaczącego procentowo udziału miejsc dla osób niepełnosprawnych może przy tym spowodować, że liczba miejsc ogólnodostępnych będzie dalece odbiegać od tej, która określona została w decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślić jednak należy, że sposób rozstrzygnięcia powyższego dylematu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy – niezależnie od przyjętego sposobu liczenia miejsc postojowych ich liczba przewidziana w projekcie budowlanym jest mniejsza od określonej w decyzji o warunkach zabudowy.

Niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na niezapewnienie wymaganej liczby miejsc postojowych, podobnie jak pozostałe wskazane wyżej mankamenty projektu budowlanego obligowały organ do zobowiązania inwestora w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego do usunięcia nieprawidłowości, a wobec nieusunięcia nieprawidłowości – do odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Powyższej oceny Sądu nie zmieniają dostrzegane uchybienia, jakich dopuściły się organy obu instancji.

Zasadnie skarżący podnosi zarzut naruszenia wymogu z art. 10 § 1 k.p.a. Sąd nie dostrzega żadnych okoliczności, które w świetle art. 10 § 2 k.p.a. uprawniałyby organ do odstąpienia od zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu; sam zresztą organ ich nie wskazał w sposób czyniący zadość wymogowi z art. 10 § 3 k.p.a. Jak jednak jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W sprawie niniejszej, skarżący w żadnej mierze nie wykazał, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie jakichś konkretnych czynności procesowych, które by miały wpływ na wynik sprawy. Także zasadne są krytyczne uwagi pod adresem rozważań organów obu instancji zachowania ładu przestrzennego przez projektowana zabudowę – również w tym jednak wypadku stwierdzić należy, że kwestia ta pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Podobnie rzecz ma się z brakiem powołania pełnej podstawy prawnej w decyzji organu I instancji, czy z zawartą w piątym punkcie postanowienia zobowiązującego do usunięcia nieprawidłowości sugestią, że zmiana parametru mogłaby nastąpić w drodze postanowienia prostującego omyłkę pisarską.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił w całości jako nieuzasadnioną.