Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 859/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 a ust. 3 pkt 1 w ze. z lp. 6.3.7 załącznika nr 3
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art. 7,8,11
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant starszy referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi S. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją znak: [...] z [...] września 2018r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; "k.p.a."), art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1481) art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm.; dalej: u.t.d.), lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 32, art. 33 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (j.t. Dz.U. z 2012 poz.1155; dalej: u.c.p.k.), po rozpatrzeniu odwołania S. K. (dalej: "skarżący", "strona") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "[...]WITD", "organ I instancji") z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł – utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Na podstawie upoważnienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. przeprowadzono kontrolę przedsiębiorstwa S. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] S. K..

Przedmiotem kontroli była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przestrzegania warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 u.t.d., w tym także warunków dostępu do zawodu przewoźnika drogowego w zakresie dysponowania bazą eksploatacyjną.

Kontrolą objęto okres od dnia 22 marca 2017 r. do dnia 22 marca 2018 r. Zgodnie z protokołem kontroli w przedsiębiorstwie w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli przedsiębiorstwo zatrudniało średnio do 10 kierowców. Ustalenia kontroli zostały ujawnione w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r.

Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. organ I instancji działając na podstawie art. 92a, art. 93 ust. 1 u.t.d. nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł za naruszenia lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do u.d.t. Podstawę faktyczną skarżonego rozstrzygnięcia stanowiło nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień.

Skarżący wniósł odwołanie od powyżej decyzji. Podniósł, iż do powstania naruszeń opisanych w decyzji doprowadziła awaria urządzenia, które służyło do pobierania danych z kart kierowców, a także z urządzeń zamontowanych w pojeździe. Strona wskazała, iż z uwagi na awarię urządzeń służących do pobierania danych cyfrowych, w niniejszej sprawie powinien mieć zastosowanie art. 92b oraz art. 92c u.t.d. Ponadto skarżący podniósł, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i poglądami doktryny przyjmuje się, że normy prawa przewidujące możliwość nakładania na obywateli różnego rodzaju obowiązków, w tym przede wszystkim finansowych kar administracyjnych winny być precyzyjne i znajdować wyraźną podstawę w przepisach ustawowych, zgodnie z konstytucyjną zasadą określoności przepisów prawa zawartą w treści art. 2 Konstytucji RP.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2018 r. GITD utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając przywołał brzmienie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw oraz art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 3-6, art. 92b ust. 1-2, art. 92c ust. 1 u.t.d. Wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. GITD podniósł, iż zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.

Odnosząc się do naruszenia określonego w lp 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. wskazał na treść art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 2 rozporządzenia nr 165/2014 oraz art. 25 u.c.p.k.. Wyjaśnił m.in., że ewidencję czasu pracy pracodawca przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego. Przepis lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. sankcjonuje nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu karą pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień.

Organ odwoławczy na podstawie protokołu kontroli z dnia [...] kwietnia 2018 r., okazanych przez przedsiębiorcę części dokumentów, oświadczenia strony z dnia 12 kwietnia 2018 r., zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli wraz z wykazem dokumentów jakie należy przygotować z dnia 9 marca 2018 r., wykazu kierowców oraz wykazu pojazdów, świadectw pracy kierowców ustalił, że strona nie okazała podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, danych z karty kierowcy, jak również dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu:

1) kierowcy W. K. – za 366 dni łącznie nieokazanych dokumentów;

2) kierowcy M. W. – za 366 dni łącznie nieokazanych dokumentów;

3) kierowcy C. K. – za 285 dni łącznie nieokazanych dokumentów;

4) kierowcy J. K.– za 293 dni łącznie nieokazanych dokumentów;

5) kierowcy M. P. – za 221 dni łącznie nieokazanych dokumentów;

6) kierowcy M.C. – za 56 dni łącznie nieokazanych dokumentów;

7) kierowcy W. W. – za 74 dni łącznie nieokazanych dokumentów;

8) kierowcy W. K. – za 366 dni łącznie nieokazanych dokumentów;

9) z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej.:

- [...]– za 366 dni;

- [...]– za 366 dni;

- [...]– za 366 dni;

- [...]– za 366 dni.

GITD wskazał, iż strona podczas przedmiotowej kontroli nieokazała łącznie danych cyfrowych/ wykresówek za 3 125 dni. Następnie wyjaśnił, iż awaria urządzenia służącego do pobierania danych cyfrowych z kart kierowców oraz tachografów nie jest okolicznością wyłączającą odpowiedzialność administracyjną przedsiębiorcy. Ponadto organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z § 5 oraz § 6 Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych pobrane dane, o których mowa w § 3 i 4, podmiot przechowuje w oryginalnym formacie przez okres co najmniej dwunastu miesięcy, licząc od daty ich zarejestrowania w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy. Podmiot przechowujący dane zapewnia zabezpieczenie tych danych przed ich utratą oraz dostępem osób nieuprawnionych, a także zapewnia takie przechowywanie danych, aby były one czytelne i uporządkowane. Podmiot może z całości lub z części danych przechowywanych, zgodnie z warunkami, o których mowa w § 5, zrobić kopię w celu przetwarzania lub wykorzystywania tych danych dla własnych potrzeb. Oznacza to, że utrata danych cyfrowych w wyniku domniemanej awarii urządzenia służącego do pobierania danych cyfrowych nie stanowi okoliczności wyłączającej odpowiedzialność administracyjną strony, skoro przepisy rozporządzenia zachęcają podmioty przechowujące dane do sporządzania kopii w celu przetwarzania lub wykorzystywania ich dla własnych potrzeb. Ponadto GITD wskazał, iż strona w toku postępowania nie uprawdopodobniła zaistnienia ww. awarii, skutkującej utratą danych cyfrowych, a także podjętych prób ich odzyskania np. przez profesjonalny warsztat zajmujący się obsługą tachografów. Przedsiębiorca powinien był dołożyć wszelkich starań, by właściwie zabezpieczyć zgromadzone dane.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż utrzymuje nałożoną na stronę łączną karę pieniężną w wysokości [...] zł ([...] złotych) za stwierdzone w protokole kontroli naruszenia przepisu lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. Jednak zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za stwierdzone podczas kontroli naruszenia nie może przekroczyć 15.000 zł (dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Dlatego też na skarżącego nałożono łączną karę pieniężną w wysokości [...] zł.

GITD wskazał, iż nie stwierdził okoliczności uzasadniających zastosowanie przepisów egzoneracyjnych art. 92b oraz 92c u.t.d. Wyjaśnił, iż nie znajduje zastosowania art. 92b u.t.d. bowiem ustawodawca daje możliwość zastosowania tego przepisu tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie takie naruszenia nie miały miejsca.

W ocenie organu odwoławczego strona nie wykazała również zasadności zastosowania art. 92c u.t.d. Naruszenia stwierdzone w protokole kontroli w przedsiębiorstwie nastąpiły wskutek zdarzeń, które strona mogła przewidzieć, gdyby w odpowiedni sposób zabezpieczyła dane cyfrowe przed ich utratą. Organ odwoławczy wskazuje, iż domniemana awaria urządzenia służącego do sczytywania danych cyfrowych doprowadziła do utraty wszystkich danych cyfrowych zarówno z kart kierowców, jak i danych z urządzeń rejestrujących. Przedsiębiorca podejmując nieudaną próbę sczytania danych cyfrowych po pierwszym niepowodzeniu tej czynności powinien zaprzestać ich sczytywania wadliwym urządzeniem, tym samym chroniąc pozostałe dokumenty przed ich utratą. Wielokrotne używanie wadliwego urządzenia do sczytywania danych doprowadziło do utraty danych cyfrowych z kart siedmiu kierowców oraz danych cyfrowych z czterech pojazdów będących w dyspozycji przedsiębiorcy. Ponadto strona nie podniosła dodatkowych okoliczności oraz dowodów wskazujących, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia a także, że naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, które nie mogła przewidzieć.

Pismem z dnia 18 października 2018 r. skarżący złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. Autor skargi zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa:

– art. 7, art. 8 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

– art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przez organ zasadności przesłanek nałożenia kary pieniężnej w kontekście tzw. przepisów ogólnych dotyczących stosowania przepisów ustawy.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m.in., iż nie zgadza się z kwotą, którą organ nałożył na działalność prowadzoną przez niego. Wskazał, iż do powstania naruszeń opisanych w decyzji doprowadziła awaria urządzenia, które służyło do pobierania danych z kart kierowców, a także z urządzeń zamontowanych w pojeździe. Skarżący zauważył, iż na powyższą awarię nie miał wpływu. Opisana sytuacja, w jego ocenie, wyczerpuje znamiona art. 92b u.t.d.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Zauważył, iż w odniesieniu do art. 92b u.t.d., przepis ten daje możliwość nienakładania kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Powyższy przepis nie znajduje natomiast zastosowania w odniesieniu do naruszeń związanych z obsługą i stosowaniem urządzeń rejestrujących (nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu), jakie naruszenie stwierdzono w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej.

Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: jako "p.p.s.a.").

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogła zostać uwzględniona.

Materialnoprawną podstawę decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej: u.t.d.) oraz przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym uchylające rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/20 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (dalej: rozporządzenie 165/2014), a także ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (dalej: u.c.p.k.).

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Stosownie do art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d., suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego, organ co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku do ustawy i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 3 u.t.d.

W kontrolowanej sprawie bezspornym jest fakt popełnienia naruszenia (o którym mowa w lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d.) w postaci nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień.

W sposób przekonujący, poparty materiałem dowodowymi w postaci protokołu kontroli, okazanych przez przedsiębiorcę części dokumentów, oświadczenia strony z dnia 12 kwietnia 2018 r., zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli wraz z wykazem dokumentów jakie należy przygotować z dnia 9 marca 2018 r., wykazu kierowców oraz wykazu pojazdów, świadectw pracy kierowców, orzekające w sprawie organy wykazały bowiem, że skarżący podczas przedmiotowej kontroli nie okazał łącznie danych cyfrowych/wykresówek za łącznie 3.125 dni. Powyższe zachowanie stanowiło naruszenie art. 33 ust. 2 rozporządzenia 165/2014, zgodnie z którym przedsiębiorstwa transportowe przechowują wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek. Przedsiębiorstwa transportowe wydają także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowcy oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Wskazane powyżej naruszenie sankcjonowane jest karą pieniężną określoną w treści lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d. w kwocie 500 zł za każdy dzień.

Wskazana okoliczność i ustalenia organów w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego nie były w postępowaniu kwestionowane przez skarżącego. Jedną okolicznością podnoszoną przez stronę była awaria urządzenia służącego do pobierania danych cyfrowych z karty kierowców oraz tachografów. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy powyższe nie jest okolicznością wyłączającą odpowiedzialność administracyjną przedsiębiorcy. Zgodnie bowiem z § 5 oraz § 6 Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych pobrane dane, o których mowa w § 3 i 4, podmiot przechowuje w oryginalnym formacie przez okres co najmniej dwunastu miesięcy, licząc od daty ich zarejestrowania w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy. Podmiot przechowujący dane zapewnia zabezpieczenie tych danych przed ich utrata oraz dostępem osób nieuprawnionych, a także zapewnia takie przechowywanie danych, aby były one czytelne i uporządkowane. Podmiot może z całości lub z części danych przechowywanych zgodnie z warunkami, o których mowa w § 5, zrobić kopię w celu przetwarzania lub wykorzystywania tych danych dla własnych potrzeb. Oznacza to, że utrata danych cyfrowych w wyniku domniemanej awarii urządzenia służącego do pobierania danych cyfrowych nie stanowi okoliczności wyłączającej odpowiedzialność administracyjną strony, skoro przepisy rozporządzenia zachęcają podmioty przechowujące dane do sporządzania kopii w celu przetwarzania lub wykorzystywania ich dla własnych potrzeb.

Sąd zgadza się również ze stanowiskiem GITD, iż strona w toku postępowania nie uprawdopodobniła zaistnienia ww. awarii, skutkującej utratą danych cyfrowych, a także podjętych prób ich odzyskania np. przez profesjonalny warsztat zajmujący się obsługą tachografów. Podkreślić należy, że to przedsiębiorca prowadzi dokumentację działalności i to on - jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą - powinien posiadać pełną dokumentację związaną z tą działalnością. Skarżący nie może zasadnie oczekiwać, że organ administracji publicznej dysponując już określonym materiałem dowodowym, pozwalającym na ustalenie okoliczności istotnych w sprawie, będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zebranego materiału dowodowego. Tak więc, o ile na organie ciążył obowiązek udowodnienia faktów związanych z naruszeniem przez skarżącego przepisów o transporcie drogowym, to bez przedstawienia przez skarżącego dowodów mogących podważać ustalenia organu, nie było możliwe przyjęcie twierdzeń, co do braku podstaw uznania odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej.

W świetle powyższego, prawidłowo organy orzekające orzekły o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za stwierdzone powyżej naruszenie. Należy zauważyć, że organy zasadnie zastosowały przepis art. 92a ust. 3 u.t.d., gdyż za stwierdzone w protokole kontroli naruszenia przepisu lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d. organy ustaliły karę pieniężną na łączną kwotę [...] zł.

Ustosunkowując się do sformułowanego w skardze zarzutu nie zastosowania przez organy art. 92b u.t.d. Sąd wskazuje, iż organy postąpiły w tej mierze prawidłowo i trafnie uznały, że przepis ten nie znajdzie zastosowania, bowiem ustawodawca daje możliwość nienakładania kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Powyższy przepis nie znajduje natomiast zastosowania w odniesieniu do naruszeń związanych z obsługą i stosowaniem urządzeń rejestrujących (nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu), a takie naruszenie stwierdzono w kontrolowanej sprawie.

W ocenie Sądu zasadnie organy orzekające uznały, iż skarżący nie wykazał okoliczności uwalniających go od odpowiedzialności, w świetle art. 92c u.t.d. Organy nie mogły uwzględnić jako przesłanki wyłączającej odpowiedzialność strony domniemanej awarii urządzenia do sczytywania danych cyfrowych. Należy zauważyć, iż przedsiębiorca podejmując pierwszą nieudaną próbę sczytania danych cyfrowych, po pierwszym niepowodzeniu winien tej czynności zaprzestać, chroniąc pozostałe dane przed ich utratą. Wielokrotne używanie wadliwego urządzenia do sczytywania danych doprowadziło natomiast do utraty danych cyfrowych z kart siedmiu kierowców i danych cyfrowych z czterech pojazdów będących w dyspozycji przedsiębiorcy. Powyższego działania przedsiębiorcy polegającego na używaniu wadliwego urządzenia pomimo, iż powyższe powodowało utratę danych, organy nie mogły uznać za dopełnienie reguł należytej staranności, do jakich zachowania zobowiązany był skarżący.

W konsekwencji poprawnie organ I instancji wymierzył skarżącemu karę pieniężną w łącznej kwocie [...]zł, co prawidłowo organ odwoławczy utrzymał w mocy. Decyzja o nałożeniu kary ma bowiem charakter decyzji związanej, co oznacza że organ administracyjny nie działa w ramach uznania administracyjnego. Przy stwierdzeniu naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ administracyjny - co do zasady - zobowiązany jest do nałożenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załącznikach do u.t.d.

Reasumując, zdaniem Sądu organy Inspekcji Transportu Drogowego dokonały pełnej i wnikliwej oceny przesłanek o których mowa w art. 92c u.t.d. Ponadto dokonano prawidłowej oceny materiału dowodowego, klasyfikacji naruszeń, a kara pieniężna za stwierdzone naruszenie została wymierzona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Podjęto w ramach postępowania wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i na podstawie całego zebranego materiału dowodowego wydano prawidłowe rozstrzygnięcie. W konsekwencji zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych (art. 7, art. 8, art. 11 k.p.a.) należy uznać bardziej jako efekt braku akceptacji stanowiska zajętego przez organ, niż rzeczywistymi uchybieniami proceduralnymi mającymi wpływ na podjęte rozstrzygnięcie.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.