Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 84/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 5, art. 15 ust. 1-2, art. 41 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 121 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art. 9
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
journal: Dz.U.UE.L 1977 nr 145 poz 1 art. 4 ust. 1-2
law: Szósta Dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. Nr 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do  podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku

SENTENCJA

Dnia 7 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant asystent sędziego Adrian Król po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2010 roku sprawy ze skargi J. K. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 6 lipca 2009 r. J.K. zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego z upoważnienia Ministra Finansów o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w indywidualnej sprawie.

Przedstawiając stan faktyczny wskazał, że w czerwcu i lipcu 1998 r. oraz w czerwcu i lipcu 1999 r. nabył 4 nieruchomości, w skład których wchodziło łącznie 18 podzielonych, niezabudowanych działek o łącznej powierzchni 7,3826 ha, sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako grunty orne i lasy. Wnioskodawca dodał, że nabycia dokonał do majątku prywatnego, który docelowo miał być przedmiotem darowizny na rzecz czwórki dzieci. W 2007 r. z powodu osobistej sytuacji finansowej podatnik zmienił pierwotne przeznaczenie części nieruchomości i zdecydował o ich zbyciu. W listopadzie 2007 r. oraz w listopadzie 2008 r. jako osoba prywatna sprzedał 15 z 18 działek. Objęte wnioskiem nieruchomości nigdy nie były wykorzystywane do prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, nie były również przeznaczone do najmu jak również na działalność rolną. Wobec posiadanych nieruchomości nie dokonywano zmiany przeznaczenia, podziałów oraz przeniesienia własności. Z wypisu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy N. wynika, że teren, na którym znajdowały się sprzedane działki był położony w rejonie oznaczonym jako teren zabudowy mieszkaniowej o charakterze ekstensywnym. Obecnie wnioskodawca zamierza zbyć również jedną z pozostałych mu nieruchomości. W tym celu zawarł 20 lutego 2009 r. przedwstępną umowę sprzedaży tej nieruchomości. Wnioskodawca od 1 lutego 1991 r. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie szycia kostiumów kąpielowych i z tego tytułu od 16 czerwca 1993 r. jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług.

W związku z przedstawionym stanem faktycznym strona zadała pytanie czy w związku z zaistnieniem wspomnianego zdarzenia przyszłego (sprzedaży nieruchomości) jest obowiązany do zapłaty podatku od towarów i usług, mimo że nieruchomość ta stanowi jego majątek prywatny. Przedstawiając własne stanowisko J.K. stwierdził, że zbycie części majątku prywatnego, nie spowoduje, że stanie się on podatnikiem podatku od towarów i usług z tego tytułu. Pogląd ten uzasadnił powołując się na przepisy art. 15 ust 1-2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54 poz. 535 ze zmianami – dalej w skrócie "ustawa o VAT"), orzecznictwo sądów administracyjnych, przepisy prawa unijnego, w szczególności art. 9 Dyrektywy Rady nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE L 347/1 z 11 grudnia 2006 r. – dalej w skrócie "Dyrektywa Rady 2006/112/WE") oraz orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Wnioskodawca wywiódł, że fakt dokonywania czynności wymienionych w art. 5 ustawy o VAT (w przedmiotowej sprawie – odpłatnej dostawy towarów) nie jest wystarczającą przesłanką do ich opodatkowania tym podatkiem albowiem podmiot dokonujący takie czynności musi działać w charakterze podatnika tj. podmiotu wykonującego samodzielnie działalność gospodarczą. Dokonując zbycia nie będzie działał w charakterze handlowca, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a zbycie nieruchomości będzie miało charakter dysponowania majątkiem prywatnym.

W wydanej [...] interpretacji indywidualnej Minister Finansów uznał powyższe stanowisko za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, po uprzednim powołaniu się na przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 2 pkt 6 oraz art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, że o statusie podatnika podatku od towarów i usług decydują okoliczności dokonania czynności podlegającej opodatkowaniu, wyrażone zamiarem podatnika oraz częstotliwością podejmowanych czynności dostawy. Z uwagi na to, że brak jest definicji tych pojęć, należy w każdym przypadku badać intencje wykonawcy czynności. Zdaniem organu o uznaniu działań wnioskodawcy w opisanym stanie faktycznym za prowadzenie działalności gospodarczej, poza częstotliwością dokonywania sprzedaży jest także ustalony cel nabycia. W rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalnością taką nie jest sprzedaż majątku prywatnego wykorzystywanego dla zaspokojenia potrzeb osobistych. Tymczasem w ocenie organu wprawdzie w dniu zakupu gruntu pytającemu przyświecał zamiar dokonania darowizny na rzecz dzieci, to jednak z zamiaru tego się nie wywiązał pomimo upływu 10 lat. Poza tym, jak wskazuje Minister Finansów, wnioskujący nie wyjaśnił do jakich celów były wykorzystywane te nieruchomości przez te lata. Wydający interpretację podkreślił, że nabycie nastąpiło wskutek umowy kupna, co nakazuje przyjąć, że celem była dalsza odsprzedaż a nie cele osobiste. Ekonomiczny punkt widzenia nie pozwala także przyjąć, że tak znaczny areał przeznaczony był wyłącznie na potrzeby osobiste. To skutkuje tym, że nieruchomości podatnika mogą być uznane za służące wyłącznie do realizacji celów osobistych. Mając na uwadze wskazane okoliczności Minister Finansów przyjął, że dostawa działek wskazuje na zorganizowany charakter działalności (zamiar powtarzania) w celu osiągnięcia korzyści finansowej. Stanowi o tym także zakres i skala przedsięwzięcia – wcześniejsza sprzedaż kilkunastu działek w celu osiągnięcia dochodu. Końcowo, interpretujący dodał, że nabycie nie nastąpiło wskutek darowizny czy też spadku, lecz umowy kupna sprzedaży, a to pokazuje, że nabycie nastąpiło w celu dalszej odsprzedaży działek, na cele prywatne, z dalszą konsekwencją, taką mianowicie, że jest to majątek nabyty w celu wykorzystania w działalności handlowej. Organ nie dopatrzył się także możliwości zastosowania zwolnień od podatku wskazując na przepisy art. 43 ust. 1 pkt 9 cytowanej ustawy albowiem teren był objęty studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową. Nie znalazł także podstawy by zastosować regulację art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d ustawy. W efekcie przyjął, że sprzedaż, o której mowa we wniosku jest opodatkowana wg stawki 22%.

W skierowanym do organu wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa podatnik oprócz regulacji art. 15 ustawy o VAT powołał się na konieczność dokonania wykładni pro wspólnotowej przedstawionego zagadnienia, z uwzględnieniem obowiązującej Dyrektywy 112, jak i wcześniejszej VI Dyrektywy wraz z dorobkiem ETS-u. W wezwaniu podniesiono, że pytający nie występuje w charakterze handlowca oraz, że dokonuje jedynie wyzbycia majątku prywatnego. Powołano się na orzeczenia NSA w wśród nich na to, które wyraża pogląd, że "...częstotliwość dokonywania transakcji nie decyduje o statusie podatnika podatku VAT, gdyż Dyrektywa 112 takiego pojęcia w ogóle nie zawiera..." oraz dalej, że "...istotne jest tylko to, czy dana osoba działa jak przedsiębiorca, a wyprzedającym własny majątek nie sposób przypisać takiej intencji." Ponieważ podatnik nie działa jako handlowiec wobec tego jeżeli zbywa majątek prywatny, który nabył nie w celu odsprzedaży, działalność ta nie może być uznana za taką właśnie ze skutkiem w postaci uznania go za podatnika od towarów i usług. Podatnik nie zgodził się z tezą organu, że w sytuacji nabycia działki w drodze umowy kupna-sprzedaży nabywca zamierza wykorzystać tą działkę do odsprzedaży rozumianej jako działalność gospodarcza. Inaczej byłoby, jak twierdzi organ, gdyby nabycie nastąpiło wskutek darowizny czy też spadku. Podniósł, że takie rozumowanie to nonsens albowiem każde nabycie poprzez zawarcie umowy sprzedaży powodowałoby, że nabywca staje się handlowcem. Art. 15 ust. 2 ustawy o VAT nie uzależnia bycia handlowcem od formy nabycia towarów handlowych. O tym decyduje wyłącznie zamiar wykonywania działalności w zakresie handlu. Nawiązał do pojęcia handel i za orzecznictwem sądowym podał, że pod tym pojęciem należy rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupu towarów w celu ich odsprzedaży. Zarzucił, że organ nie odniósł się do powołanych we wniosku wyroków sądów, do czego jest zobowiązany. Takie zachowanie zdaniem podatnika narusza zasadę zaufania do organów podatkowych.

Minister Finansów wezwany przez stronę do usunięcia naruszenia prawa pozostał przy swoim stanowisku.

W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucił naruszenie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT oraz art. 14c § 1 i art. 14h w zw. z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., nr 8 poz. 60 ze zmianami – dalej w skrócie "o.p."), wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji. W uzasadnieniu powtarzając, że nieruchomości nabyte nie były wykorzystywane do prowadzonej działalności gospodarczej, powołał się na konieczność dokonania wykładni z uwzględnieniem prawa wspólnotowego (art. 9 Dyrektywy 112). Podniósł, że nie działał i nie zamierza działać jako handlowiec, a tylko uznanie go za takiego mogłoby skutkować objęciem czynności dostawy podatkiem. Samo dokonywanie czynności wymienionych w art. 5 ustawy o VAT nie wystarcza albowiem dokonując takiej czynności musi działać w charakterze podatnika, czyli podmiotu wykonującego samodzielną działalność gospodarczą. Wskazał na liczne orzecznictwo NSA i WSA oraz jednolitą jego linię, która wskazuje, że nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT zbycie przez osobę fizyczną nieruchomości jeśli stanowiły one majątek prywatny tej osoby i nie zostały nabyte w celu wykorzystywania do prowadzenia zorganizowanej działalności gospodarczej w zakresie handlu. W końcowej części uzasadnienia skargi wskazał na konieczność uwzględniania przy interpretacji przepisów prawa orzecznictwa sądów administracyjnych, artykułując szczególną jego rolę w zakresie eliminowania wadliwych interpretacji. Powołał się na wyroki WSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. III SA/Wa 1916/08 oraz z 25 marca 2009 r., sygn. III SA/Wa 3373/08. Pomijanie orzecznictwa sądów w ocenie autora skargi narusza przepis art. 121 § 1 o.p. – zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz przytoczoną argumentację, wnosząc o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej uznać należy za niezgodne z prawem.

Wskazany we wniosku o interpretację stan faktyczny nie budzi żadnych wątpliwości. Postępowanie "interpretacyjne" opiera się wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. On też wyznacza granice dokonanej wykładni prawa oraz sądowej kontroli wydanej interpretacji w zakresie zgodności z prawem.

Przedmiotem sporu jest definicja podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Przepisy te stanowią, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności (ust. 1). Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (ust. 2).

Określenie "podatnik" ma zasadnicze znaczenie dla zakresu opodatkowania. O ile bowiem określenie czynności podlegających opodatkowaniu określa zakres przedmiotowy opodatkowania, to pojęcie "podatnik" wskazuje na podmiotowy zakres opodatkowania. W efekcie opodatkowaniu mogą podlegać te czynności, w przypadku których spełniony został zarówno podmiotowy, jak i przedmiotowy zakres opodatkowania, tzn. zaistniała czynność określona jako opodatkowana, która została wykonana przez podmiot mający cechę podatnika – w odniesieniu do danej czynności podmiot powinien występować w charakterze podatnika.

Nie ma wątpliwości, że majątek skarżącego w postaci działek stanowił majątek prywatny. Jak wskazał skarżący nie nabył go w celach handlowych tylko z określonym zamiarem. To, że go nie zrealizował nie oznacza, że z tego powodu stał się handlowcem wyzbywając się majątku prywatnego. Dyrektywa 2006/112/WE (art. 9) oraz art. 15 ust. 2 ustawy o VAT wyraźnie wskazuje, że warunkiem niezbędnym uznania danego podmiotu za podatnika VAT jest ustalenie, że działał on jako producent, handlowiec, usługodawca (...). Obrót nieruchomościami nie stanowi działalności producentów ani osób świadczących usługi. Rozstrzygającym zatem jest, czy występujący o interpretację prowadził samodzielną działalność gospodarczą w tym zakresie a dokonywana i planowana sprzedaż gruntów budowlanych może być kwalifikowana jako działalność handlowca.

W ocenie sądu, w okolicznościach wskazanego stanu faktycznego, zamierzone przez skarżącego czynności nie mogą być kwalifikowane jako działalność handlowca. W orzecznictwie krajowych sądów administracyjnych przyjmuje się, że o tym czy w danym przypadku ma miejsce działalność handlowa świadczą miedzy innymi takie czynniki jak: profesjonalne i zorganizowane prowadzenie działalności, zamiar i okoliczności nabycia towarów będących przedmiotem tej działalności, sposób wykonywania tej działalności, charakter sprzedawanego majątku (czy ma charakter majątku prywatnego, czy nie). Elementy te w podejmowanych i planowanych czynnościach dostawy gruntu przez skarżącego nie występują. Zamiarem nabycia była darowizna na rzecz bliskich, nabycie nastąpiło do majątku prywatnego, poza zakresem prowadzonej działalności gospodarczej zarejestrowanej dla potrzeb podatku VAT od 1993 r. Skoro pod pojęciem handel należy rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży z zyskiem to zamiar prowadzenia handlu musi być ujawniony w momencie nabycia towaru a nie w momencie sprzedaży. W niekwestionowanym stanie faktycznym, wskazanym we wniosku o interpretację, inny jest zamiar rozporządzenia nabytymi przez skarżącego w latach 1998-1999 działkami gruntu. Bez wątpienia J.K. nie będzie dokonywał czynności dostawy jako handlowiec.

Sąd uznaje też za całkowicie bezzasadne twierdzenie zawarte w wydanej interpretacji, że sposób nabycia towaru przesądza o dalszym jego przeznaczeniu a mianowicie, że nabycie przedmiotowych nieruchomości nastąpiło nie w drodze darowizny czy spadku lecz umowy kupna-sprzedaży, co wskazuje, że intencją kupującego był dalszy nimi obrót, a nie przeznaczenie na osobiste potrzeby. Cytowany przepis art. 15 ust. 2 nie uzależnia uzyskania statusu handlowca od formy nabycia towarów. O tym w ocenie sądu decyduje wyłącznie zamiar wykonywania czynności w zakresie handlu a tego we wskazanym stanie faktycznym nie sposób dostrzec. Jak wynika z wniosku skarżący nie włączył nabytych nieruchomości do prowadzonej działalności gospodarczej, nie objął ewidencją, nie zgłosił jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, co mogłoby wskazywać na inny zamiar niż przeznaczenie dla celów osobistych. Z samego faktu zbywania majątku prywatnego nie wynika, że zbywający staje się handlowcem a dokonana czynność przedmiotem opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Powyższe zdaniem sądu nie prowadzi w okolicznościach sprawy w żadnej mierze do takiej mianowicie konstatacji jaką przyjął Minister Finansów, iż przesądzają one o jego statusie jako podatnika VAT, a sprzedaż przedmiotowych działek podlega opodatkowaniu według stawki 22% na podstawie art. 41 ust. 1 tej ustawy. Z całą stanowczością należy podkreślić, że nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży. Wskazać należy, że poza opisanym stanem faktycznym we wniosku inne okoliczności nie mogą być brane pod uwagę w procesie wykładni prawa, czego jednak organ się nie ustrzegł wówczas kiedy dla wzmocnienia prezentowanego stanowiska wskazał, że skarżący nie wywiązał się w ciągu 10 lat z zamiaru uczynienia darowizny pozyskanych działek gruntu, jak również nie wskazał do jakich celów były wykorzystywane przedmiotowe nieruchomości w okresie 10 lat.

Zdaniem sądu organy podatkowe błędnie przyjęły, że fakt wykonywania czynności wymienionych w art. 5 ustawy o VAT kilkakrotnie, nadawał podmiotowi status podatnika VAT zobowiązanego do zapłaty podatku od tych czynności. Sąd w pełni podziela stanowisko jakie zajął co do sposobu interpretacji art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 października 2007 r. wydanym w składzie siedmiu sędziów (I FPS 3/07). Sąd ten wskazał, iż "Okoliczność, że VI Dyrektywa zezwala państwom członkowskim na uznanie za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą, i że ustawa o podatku od towarów i usług opcję tę realizuje w końcowej części przepisu art. 15 ust. 2 przez wymienienie «czynności wykonanej jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy», nie przesądza jednak, że tylko z tego powodu dany podmiot staje się podatnikiem podatku od towarów i usług. Z brzmienia bowiem przepisu art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy, jak również art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT wynika nader wyraźnie, że warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika VAT jest ustalenie, że działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód. Innymi słowy, jeśli dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy wykonującego wolny zawód, to w świetle art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy z tytułu wykonania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za podatnika podatku od towarów i usług, i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. Taka właśnie sytuacja występuje w przypadku sprzedaży przez daną osobę jej majątku prywatnego. Majątek taki bowiem nabywany był na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem na działalność handlową, a zatem jego sprzedaż zarówno w całości, jak i w częściach, jednemu lub wielu nabywcom, z zyskiem lub bez, nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem w postaci uznania tej osoby za podatnika podatku od towarów i usług. (...) Zwłaszcza w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności musi być ujawniony już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Nie można bowiem pominąć tego, że przez pojęcie «handel» należy rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. (...) Uprawniona jest teza, że przepisy art. 15 ust. 1 i 2 p.t.u. powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. Ani więc formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług."

Tymczasem, jak wynika ze stanowiska organu, doszukuje się on roli handlowca jedynie w działaniu podatnika polegającym na wykonywaniu czynności z zamiarem dokonywania ich w sposób częstotliwy, mającym za przedmiot powtarzalną dostawę działek (str. 7 odpowiedzi na skargę). Wobec tego, że istotą udzielonej interpretacji jest uznanie skarżącego za podatnika VAT, to rzeczą organów podatkowych było wykazanie, poprzez dokonanie prawidłowej oceny przytoczonego stanu faktycznego popartej stosowną argumentacją, że w poddanej ocenie sytuacji spełnione zostały wszystkie przesłanki warunkujące możliwość zastosowania art. 15 ust 1 i 2 ustawy o VAT. W ocenie sądu z przytoczonych wyżej powodów, organy nie przedłożyły wystarczających argumentów, iż skarżący zamierza występować w charakterze handlowca.

Sąd uwzględnił także procesowy zarzut skargi (art. 121 § 1 o.p.), iż organy bezzasadnie odmówiły odniesienia się do przytoczonego przez podatnika orzecznictwa sądowego, wywodząc, że są to rozstrzygnięcia w konkretnych sprawach i do nich się tylko zawężają, a zatem nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 października 2001 r. (III SA 1409/00) pogłębianiu zaufania do organów podatkowych nie służy ograniczanie się w uzasadnieniu decyzji podatkowej do stwierdzenia, że orzeczenie sądu powołane przez stronę w piśmie procesowym na poparcie jej tezy nie wiąże organu podatkowego w rozpatrywanej sprawie. Orzeczenia sądowe rzeczywiście wiążą organy podatkowe tylko w sprawie, w której zostały wydane. Jednak powołanie ich w innej sprawie powoduje, że argumentacja sądu dotycząca wykładni konkretnego przepisu staje się argumentacją podatnika w jego indywidualnej sprawie. Jeśli organ podatkowy w takiej sytuacji nie podziela tej argumentacji, powinien szczegółowo odnieść się do uzasadnienia wyroku sądowego i ustosunkować się do wyrażonych tam poglądów, wyjaśniając dlaczego je odrzuca. Argumentację zawartą w wyrokach powołanych we wniosku o interpretację prawa podatkowego oraz w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa podatnik traktował jako własną oczekując zajęcia wobec nich stanowiska. Stanowisko to znajduje także swój wyraz w kolejnych orzeczeniach m.in. WSA w Warszawie z 20 stycznia 2009 r. (III SA 1916/08) i ten pogląd podziela sąd w rozpoznawanej sprawie.

Przy ponownym rozstrzyganiu sprawy organ administracji publicznej uwzględni zawartą w wyroku ocenę możliwości i wykładni prawa w relacji do przedmiotu postępowania interpretacyjnego. Przy czym wyraźnie zasygnalizować należy, że dokonana przez sąd ocena w żadnym przypadku nie stanowi interpretacji indywidualnej w rozumieniu przepisów rozdziału 1a działu II Ordynacji podatkowej. W piśmiennictwie przyjmuje się bowiem, że sąd administracyjny w wyroku uchylającym zaskarżoną interpretację nie tworzy nowej interpretacji (...) konstruuje natomiast i przekazuje stronom postępowania sądowego wiążące oceny i wskazania prawne, mające na celu doprowadzenie w sprawie do stanu zgodnego z prawem, poprzez wydanie przez administracyjny organ interpretacyjny zgodnej z prawem interpretacji indywidualnej (por. J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010, str. 168).

Z tych wszystkich powodów sąd wniesioną skargę uznał za uzasadnioną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153 poz. 1270 ze zmianami, dalej w skrócie "p.p.s.a."), orzekł jak w pkt. I wyroku. O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a., które obejmują uiszczoną opłatę wpisu w kwocie 200,- zł, wynagrodzenie jednego doradcy podatkowego w kwocie 240,- zł i opłatę skarbową od jednego pełnomocnictwa w kwocie 17,- zł.

P.Pij.