Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 568/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2016-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Protokolant referent stażysta Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skargi A. T. i R. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak [...]wydaną z upoważnienia Wójta Gminy J. K. przez zastępcę Wójta

o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dziesięciu wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz

z infrastrukturą techniczną, przewidzianej dla realizacji na działkach o nr geod. [...]

i [...] oraz zjazdu z zewnętrznej nieurządzonej drogi gminnej o nr geod. [...]

w obrębie S. gm. J. K.

Decyzję te organ podjął w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy opisanej powyżej nieruchomości wystąpił inwestor A. T.

Rozpatrując wniosek organ ustalił, że dla terenu na którym ma być realizowana inwestycja nie obowiązuje od 1 stycznia 2003 roku ogólny plan zagospodarowania przestrzennego. Po przeprowadzeniu analizy obszaru przyjętym zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.

w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy

i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., Nr 164 poz. 1588) jako trzykrotną szerokość frontu działki w każdą ze stron stwierdził, że istnieje zabudowa rolnicza w postaci siedliska na którym prowadzona jest produkcja rolnicza – tucz kurcząt, nie ma natomiast żadnej innej zabudowy. Na tej podstawie organ stwierdził, że nie spełniony jest warunek z art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz.199 z późn. zm.) stanowiącym, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie

w przypadku łącznego spełnienia w wskazanych w nim warunków. Warunki o których mowa w pkt 1 tego artykułu wymagającym aby co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu

w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu projektowana inwestycja nie spełnia. Przewiduje ona bowiem zabudowę mieszkaniową na terenach rolniczych co w sposób trwały zmieni przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze i uniemożliwi w przyszłości wykorzystanie tych terenów w sposób dotychczasowy przez właścicieli terenów przyległych użytkowanych rolniczo. Funkcja mieszkaniowa jaką wprowadziłaby projektowana inwestycja kolidowałaby z obecnym i przyszłym zagospodarowaniem terenu i nie harmonizowałaby przestrzeni urbanistycznej tego terenu. Ze względu na powyższe organ I instancji wydał decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy.

Decyzję tę zaskarżyli A. T. i R. R. zarzucając wybiórczą i dowolną analizą materiału dowodowego w szczególności pominięcie dokumentacji geodezyjnej oraz okoliczności znanych organowi z urzędu dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy na działki o Nr [...]i [...] położonych w analizowanym terenie, a także naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy

o zagospodarowaniu przestrzennym przez uznanie, że zabudowa mieszkaniowa

i zagrodowa wykluczają się wzajemnie i nie mogą współistnieć. W przekonaniu odwołujących się doszło do naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, co uzasadnia uchylenie decyzji.

Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że ustalenia poczynione przez organ I instancji były wystarczające do wydania zaskarżonej decyzji. Zarówno wyznaczenie obszaru analizowanego jak również jego analiza została przeprowadzona prawidłowo. Z analizy obszaru wynika, że w sprawie niespełniony jest warunek dobrego sąsiedztwa w zakresie kontynuacji funkcji, ponieważ w obszarze tym znajduje się tylko jedna zabudowana nieruchomość działka Nr [...] w obrębie której znajdują się budynku gospodarcze, inwentarskiej

i mieszkanie w zabudowie zagrodowej.

Zabudowa jednorodzinna jak i zagrodowa służą realizacji tego samego celu

tj. zamieszkiwania, jednak z uwagi na odmienny sposób zagospodarowania, nie można przyjąć, że budowa budynków jednorodzinnych stanowiłaby kontynuację funkcji zabudowy zagrodowej. Zabudowa zagrodowa stanowi inny szczególny rodzaj zabudowy odróżniający się od zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej.

Odnosząc się do podniesionej okoliczności, że w granicach obszaru analizowanego znajdują się działki o Nr [...],[...],[...],[...] i [...] dla których ustalone zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej organ wskazał, że nie przesądza to o spełnieniu warunku dobrego sąsiedztwa albowiem o spełnieniu tego warunku przesądza istniejąca zabudowa

w obszarze analizowanym, a nie planowana zabudowa.

Te okoliczności w ocenie organu II instancji uzasadniałyby stosownie do

art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 17 pkt 1 i art. 127 kpa oraz art. 61 ust. 1 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymanie decyzji organu

I instancji w mocy.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli A.T. i R.R. w której zarzucili:

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy a mianowicie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z dnia 10 maja 2003 r. z późn. zm.) poprzez przyjęcie przez organ administracji publicznej, że w przypadku planowanej przez inwestora inwestycji na dizałkach o Nr [...]i [...] położonych w obrębie S. gm. J. K., brak jest istnienia tzw. zasady dobrego sąsiedztwa z uwagi na fakt, że istniejąca w analizowanym terenie zabudowa mieszkaniowa w gospodarstwach rolnych pozostaje w sprzeczności z zabudową jednorodzinną mieszkaniową a zatem brak jest kontynuacji funkcji zabudowy

w analizowanym terenie, tymczasem zabudowa planowana przez inwestora może bezkolizyjnie współistnieć z istniejącą funkcją zabudowy tj. z zabudową zagrodową;

oraz przyjęcie przez organ, że przy analizie spełnienia warunku kontynuacji funkcji zabudowy, należy brać pod uwagę jedynie zabudowę istniejącą rzeczywiście w terenie, a nie planowaną, nawet jeżeli w analizowanym terenie na działki sąsiednie zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy na dokładnie taką samą zabudowę jak planuje inwestor, tj. na budowę domów w zabudowie jednorodzinnej mieszkaniowej.

Powołując się na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie decyzji obu instancji

i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna albowiem w ustalonym stanie faktycznych, który Sąd uznaje za prawidłowy i którego nie kwestionują także Skarżący zaskarżona decyzja nie narusza prawa stanowiącego podstawę jej wydania t.j. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.

z dnia 10 maja 2003 r. z późn. zm.).

Zgodnie z tym przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia wskazanych w nim warunków.

W przedmiotowej sprawie niespełniony jest warunek określony w pkt 1 tego

art. stanowiący, że co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

W analizowanym obszarze wyznaczonym w sposób prawidłowy znajduje się jedna działka w zabudowie zagrodowej, pozostałe działki są niezabudowane z tym, że w granicach tego obszaru znajdują się też działki o Nr [...],[...],[...] i [...], na które wydane zostały decyzje o warunkach zabudowy jednorodzinnej mieszkaniowej.

Organ trafnie przyjął, że decyzje o warunkach zabudowy nie dają podstaw do przyjęcia, że warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 został spełniony ponieważ przepis ten wymaga istnienia zabudowy a nie planowanej zabudowy jak to wynika z decyzji wydanych na powyżej wskazane działki.

Zabudowa zagrodowa różni się od zabudowy jednorodzinnej mieszkaniowej, spełnia bowiem funkcje nie tylko mieszkaniową ale także jest związana

z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, nie jest zatem zasadne stanowisko skarżących iż oba typy zabudowy mogą współistnieć w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy.

Nieruchomość na której planowana jest inwestycja jest nieruchomością rolną

i w sytuacji gdy w obszarze analizowanym znajduje się tylko zabudowa zagrodowa, wprowadzenie zabudowy jednorodzinnej mieszkaniowej pozostawałoby

w sprzeczności z już istniejącą funkcją oraz sposobem użytkowania terenów zabudowanych.

W tych okolicznościach ustalenie, że planowana inwestycja nie spełnia warunku określonego art. 61 pkt 1 ust. 1 ustawy należy uznać za prawidłowe. Nie znajdując zatem podstaw do zakwestionowania wydanej decyzji jako zgodnej

z prawem Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nie zasadną oddalił.