Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 254/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 5 ust 1 pkt 5 , art 13 ust 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 maja 2011 r. sprawy ze skargi M. S. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. M. S. złożyła wniosek, uzupełniony w dniach [...] r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie dokumentacji niezbędnej dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% w przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

Opisując stan faktyczny wnioskodawczyni wskazała, iż prowadzi działalność gospodarczą polegającą na hurtowej sprzedaży artykułów spożywczych. W ramach tej działalności dokonywane są wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) dalej u.p.t.u., na rzecz podatników zidentyfikowanych zgodnie z art.13 ust.2 ww. ustawy. Każda wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów jest potwierdzona dowodami wskazującymi, że towary będące jej przedmiotem zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Są to:

dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika odpowiadającego za wywóz z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju;

w przypadku wywozu towarów bezpośrednio przez podatnika dokonującego dostawy lub przez ich nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy - dokumenty sporządzone zgodnie z art. 42 ust. 4 ww. ustawy tj:

kopia faktury;

specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku;

dowody zapłaty za powyższe transakcje.

Ponadto wnioskodawczyni wskazała, iż posiada dokumenty potwierdzające, że nabywcy towarów w momencie zawierania transakcji wewnątrzwspólnotowych byli podatnikami zidentyfikowanymi na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. W związku z powyższym do przedmiotowych transakcji stosowana jest stawka podatku w wysokości 0%.

M. S. wskazała dalej, iż w odniesieniu do kilkunastu transakcji doszło do sfałszowania dokumentów przewozowych, otrzymanych od przewoźnika. W powyższych sytuacjach wnioskodawczyni posiada następujące dokumenty:

-fakturę VAT nr [...] z dnia [...] r., dokument [...] z tego samego dnia, potwierdzający wydanie towaru z magazynu (będący jednocześnie specyfikacją poszczególnych sztuk ładunku) oraz list przewozowy CMR;

-fakturę VAT nr [...] z dnia [...] r., dokument WzUE nr [...] z tego samego dnia oraz list przewozowy CMR;

-fakturę VAT nr [...] z dnia [...] r. i fakturę nr [...] z dnia [...] r., dokument WzUE nr [...] z tego samego dnia oraz list przewozowy CMR;

-fakturę VAT nr [...] z dnia [...] r. i fakturę nr [...] z dnia [...] r., dokument WzUE nr [...] z tego samego dnia oraz list przewozowy CMR;

-fakturę VAT nr [...] z dnia [...] r., dokument WzUE nr [...] z tego samego dnia oraz list przewozowy CMR;

-fakturę VAT nr [...] z dnia [...] r. i f [...] z dnia 3 października 2008 r., dokument WzUE nr [...] z tego samego dnia oraz list przewozowy CMR;

-fakturę VAT nr [...] z dnia [...] r. i fakturę nr [...] z dnia [...] r., dokument WzUE nr [...] z tego samego dnia oraz list przewozowy CMR;

-fakturę VAT nr [...] z dnia [...] r. i fakturę nr [...] z dnia [...] r., dokument WzUE nr [...] z tego samego dnia oraz list przewozowy CMR;

-fakturę VAT nr [...] z dnia [...] r. i fakturę nr [...] z dnia[...] ., dokument WzUE nr [...] z tego samego dnia oraz list przewozowy CMR;

-fakturę VAT nr [...] z dnia [...] r. i fakturę nr [...] z dnia [...] r., dokument WzUE nr [...] tego samego dnia oraz list przewozowy CMR.

W każdym zdarzeniu dokument WzUE jest jednocześnie specyfikacją poszczególnych sztuk ładunku.

W związku z powyższym M. S. zadała pytanie: Czy pomimo posiadania pełnej dokumentacji dotyczącej opisanej dostawy, w przypadku gdy przewoźnik przedstawił sfałszowane listy przewozowe dotyczące wywozu zakupionego towaru poza granice Polski, występuje obowiązek sporządzenia korekty deklaracji i zastosowania do opisanej transakcji stawki podatku w wysokości 22%?

Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie, wnioskodawczyni wskazała, że ma prawo do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, gdyż działała w dobrej wierze i przedstawiła dowody wskazujące na przysługujące prawo do zastosowania ww. stawki. Zdaniem M. S., przedsięwzięła ona wszelkie racjonalne środki, jakie pozostają w Jej mocy, w celu zagwarantowania, że dokonywana czynność nie prowadzi do udziału w oszustwie. Nadto strona wskazała, że stanowisko to potwierdzają orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ( w sprawach Teleos C-409/04, Netto Supermarkt C-271/06) oraz orzeczenia krajowych sądów administracyjnych (wyroki: I SA/Gd 533/07, I SA/Gd 888/06). M. S. podniosła dalej, że nie miała powodów kwestionowania rzetelności kontrahenta, gdyż kwoty wykazywane w kwartalnych informacjach podsumowujących, wynikające z dostaw wewnątrzwspólnotowych, nie były kwestionowane przez centrum rozliczeń VIES.

W dniu [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. działający z upoważnienia Ministra Finansów, wydał interpretację indywidualną nr [...] stwierdzając, że stanowisko M. S. przedstawione we wniosku z dnia [...] r. jest nieprawidłowe.

Nie zgadzając się z treścią wydanej interpretacji, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, M. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., który wyrokiem z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 191/10, uchylił zaskarżoną interpretację.

Wykonując powyższe orzeczenie organ wezwał skarżącą do uzupełnienia opisu stanu faktycznego (wezwania z dnia 12 sierpnia, 15 września i 18 października 2010 r.). W uzupełnieniach, które wpłynęły w dniach 31 sierpnia, 10 października oraz 4 listopada 2010 r., skarżąca wskazała, że w odniesieniu do kilkunastu transakcji doszło do sfałszowania dokumentów przewozowych, otrzymanych od przewoźnika. W powyższych sytuacjach posiada każdorazowo następujące dokumenty: fakturę VAT, dokument WzUE potwierdzający wydanie towaru z magazynu (będący jednocześnie specyfikacją poszczególnych sztuk ładunku) oraz list przewozowy CMR.O fakcie, że przedstawione przez przewoźnika dokumenty są fałszywe Skarżąca dowiedziała się w trakcie kontroli podatkowej, przeprowadzonej na podstawie upoważnienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w S.. W jej wyniku kontrolujący ustalili, że fałszywość listów przewozowych polega na tym, iż przewoźnik wskazany w liście przewozowym nie wykonał usługi. Skarżąca wskazała, że w tym przypadku nie mamy do czynienia z fałszerstwem materialnym dokumentu.

W wyniku analizy uzupełnionego stanu faktycznego, Dyrektor Izby Skarbowej w B. działając w imieniu Ministra Finansów, w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia [...] r. znak [...] , uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.

Uzasadniając swoje stanowisko organ wydający interpretację na wstępie przytoczył przepisy u.p.t.u. dotyczące objęcia opodatkowaniem od wartości dodanej czynności określanej jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (art. 5 ust. 1 pkt 5, art. 13 ust. 1) oraz warunków, od spełnienia których uzależnione jest zastosowanie tych przepisów (art. 13 ust. 2), a także przepisy dotyczące stosowania "zerowej" stawki do czynności mającej charakter dostawy wewnątrzwspólnotowej (art. 41 ust. 3). W zakresie dotyczącym stosowania tej stawki przytoczył następnie przepisy art. 42 ustawy dotyczące jego warunków (ust. 1 i 2), określające rodzaj dowodów mających potwierdzać dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej, w szczególności dostarczenie towarów - zarówno przez przewoźnika jak i własnym transportem dostawcy lub odbiorcy - do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju (ust. 3 i 4), a także dopuszczające posługiwanie się innymi dowodami w sytuacji, gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towaru do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego (ust. 11).

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w B. działającego z upoważnienia Ministra Finansów, analiza powyższych przepisów wskazuje, że istotą wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów jest przemieszczenie ich z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, dokonane w wykonaniu czynności dostawy, dla nabywcy spełniającego określone warunki podmiotowe. Czynnik przemieszczenia towarów pomiędzy różnymi państwami członkowski jest najistotniejszy, tzn. gdy nie ma przemieszczenia towarów nie można mówić o wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów. Dla tak zrealizowanej dostawy ustawodawca określił stawkę podatku w wysokości 0%, pod warunkiem posiadania dowodów, potwierdzających w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że doszło do przemieszczenia towarów. Dowodami tymi, w przypadku zlecenia transportu przewoźnikowi (spedytorowi), są co do zasady kopia faktury, specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku oraz dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Wszystkie ww. dokumenty powinny łącznie potwierdzać dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Ustawodawca w art. 42 ust. 11 wymienionej ustawy przewidział możliwość subsydiarnego dowodzenia dostarczenia towaru do odbiorcy, przy czym katalog dokumentów ma charakter otwarty. Zdaniem organu podatkowego, możliwe jest przedłożenie wszelkich dokumentów, o ile potwierdzają, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa. Istotne jest przy tym to, że wspomniana ustawa nie określa wymagań co do formy powyższych dokumentów. Jednakże stosowanie dokumentów subsydiarnych występuje wówczas, gdy dokumenty wymienione, m. in. w art. 42 ust. 3 nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w B działającego z upoważnienia Ministra Finansów, w odniesieniu do transakcji, w których przedstawiono sfałszowane dokumenty przewozowe, w sytuacji, gdy nie doszło do wykonania przez przewoźnika usługi transportu towarów do innego państwa członkowskiego i wnioskodawczyni nie dysponuje innymi dokumentami potwierdzającymi przewóz towarów do innego państwa członkowskiego, wnioskodawczyni nie przysługuje prawo do zastosowania stawki podatku w wysokości 0%, a co za tym idzie strona ma obowiązek opodatkowania tych transakcji wg stawki podatku 22% i dokonania korekty złożonych deklaracji.

Pismem z dnia [...] r. M. S. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, lecz organ stwierdził brak podstaw do zmiany udzielonej indywidualnej interpretacji podatkowej.

Nie zgadzając się z powyższą interpretacją indywidualną, M. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie domagając się jej uchylenia oraz przyznania kosztów postępowania.

Zaskarżonemu aktowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 13 ust. 1 i 2 u.p.t.u. polegającą na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie stronie skarżącej nie przysługuje prawo do stawki podatku od towarów i usług w wysokości 0%.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż zgodnie z reprezentowanym (i przywołanym) w orzecznictwie poglądem, do udokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów nie jest konieczne posiadanie przez podatnika wszystkich dokumentów wskazanych w art. 42 ust. 3 u.p.t.u., a wystarczające jest posiadanie niektórych z nich, o ile potwierdzają one fakt dokonania dostawy do innego państwa członkowskiego.

W ocenie skarżącej organ wydając interpretację powielił jedynie stanowisko wyrażone we wcześniejszej interpretacji indywidualnej. Nie wziął pod uwagę orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w którym zdaniem skarżącej wyraźnie wskazano, że posiadanie przez podatnika w jego dokumentacji, otrzymanego od przewoźnika (spedytora) dokumentu przewozowego, dotyczącego towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy, którego treść informacyjna nie odpowiada rzeczywistości a więc jest fałszywa, nie jest równoznaczne z brakiem takiego dokumentu, rodząc bezwzględnie skutek w postaci niemożności stosowania "zerowej" stawki podatku w szczególności gdy w posiadaniu podatnika znajdują się inne dowody wskazujące na to, że nastąpiła wewnątrzwspólnotowa dostawa, np. dowód zapłaty za towar.

Skarżąca zarzuciła również, że w toku postępowania organ nie wziął pod uwagę przedłożonych dokumentów, które potwierdzają fakt dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Nadto, podniosła iż organ nie uzasadnił dlaczego, pomimo przedstawienia takich dokumentów, uznał wewnątrzwspólnotową dostawę za nieudowodnioną.

Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u s t a l i ł, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona interpretacja indywidualna nie narusza przepisów prawa materialnego ani procesowego.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zgodnie z art. 146 § 1 tej ustawy, sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a, uchyla ten akt. Natomiast, stosownie do art. 151 ww. ustawy, w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.

Przedmiotem niniejszej interpretacji były przepisy u.p.t.u. dotyczące warunków stosowania stawki O% przy dostawie wewnątrzwspólnotowej w przypadku gdy przewoźnik przedstawił sfałszowane listy przewozowe, dotyczące wywozu zakupionego towaru poza granice Polski.

Rozstrzygając ten spór, należy zauważyć, iż zgodnie z art. 13 ust. 1. u.p.t.u.,przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju (z zastrzeżeniami nie mającymi znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy). Analizując powyższy przepis należy wskazać, iż istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych, jest faktyczne opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest docelowo przemieszczany). Osiągnięciu tego skutku służy potraktowanie tej jednej czynności jako dwóch zdarzeń: jednego w państwie dostawcy, a drugiego - w państwie nabywcy. Dostawa, która ma miejsce na terytorium państwa dostawcy towarów jest opodatkowana stawką 0%, zaś w państwie nabywcy następuje opodatkowanie tej dostawy wedle stawki podatku tam właściwej. Transakcja w ten sposób opodatkowana pozwala uniknąć zakłócania konkurencji powodowanego podwójnym opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania. Zatem uznanie danej dostawy za czynność wewnatrzwspólnotową musi być dokonane na podstawie elementów obiektywnych, takich jak fizyczne przemieszczenie towarów pomiędzy państwami członkowskimi. Ze względu na określenie " wywóz" użyte w art.13 u.p.t.u., należy interpretować w ten sposób, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów znajduje zastosowanie tylko wtedy, gdy prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostało przeniesione na nabywcę i gdy dostawca ustali, że towar ten został wysłany lub przetransportowany do innego państwa członkowskiego, innymi słowy w wyniku wysyłki lub transportu fizycznie opuścił terytorium państwa członkowskiego dostawy.

Stosownie do treści art. 42 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.t.u. wewnątrzwspólnotowa dostawa towaru podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0% pod warunkiem, że podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych (pkt 1) oraz że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji za dany okres rozliczeniowy posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Stawiając warunek posiadania takich dowodów, ustawodawca jednocześnie w ust. 3 art. 42 ustawy wskazał, iż dowodami tymi są takie dokumenty, jak: kopia faktury i specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku oraz, w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi), dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Wszystkie ww. dokumenty powinny łącznie potwierdzać dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. W przypadku, gdy ww. dokumenty nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju towarów, ustawodawca określił możliwość posłużenia się dowodami subsydiarnymi. W tym celu podał katalog otwarty tych dokumentów. Stosownie bowiem do treści art. 42 ust. 11 ustawy, w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności: korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie, dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu, dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania. Dla możliwości zastosowania 0% stawki podatku istotne jest, aby wskazywały one w szczególności, że towar został wywieziony z kraju i przemieszczony do nabywcy znajdującego się w innym państwie członkowskim. Dowody, o jakich stanowi przepis art. 42 ust. 11 u.p.t.u., wyliczone w tym przepisie przykładowo i nie stanowiące zamkniętego katalogu, mają zatem niewątpliwie charakter pomocniczy w stosunku do dowodów, o jakich mowa w przepisie ust. 3 art. 42 i same przez się konieczności posiadania przez podatnika któregokolwiek z tych dowodów nie wyłączają.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, iż organ podatkowy nie uwzględnił zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wskazanych w uzasadnieniu wyroku uchylającego poprzednią interpretację. Jak wynika z akt sprawy, w związku z orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 maja 2010 r. (sygn. I SA/Sz 191/10), organ wezwał Skarżącą (wezwania z dnia 12 sierpnia, 15 września i 18 października 2010 r.),do uzupełnienia opisu stanu faktycznego i wyjaśnienia kwestii zwianych z dokumentacją dotyczącą przedmiotowych transakcji. Wezwaniem z dnia 12 sierpnia 2010 r. zobowiązano skarżącą do uzupełnienia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego poprzez wskazanie w jaki sposób uzyskała informację dotyczącą faktu, że przedstawione przez przewoźnika listy przewozowe są fałszywe, czy sfałszowanie listów przewozowych polega na tym, że zawierają one pewne informacje nieprawdziwe i jakie, czy też w opisanym przypadku mamy do czynienia z fałszerstwem materialnym dokumentu. Wezwaniem z dnia 15 września 2010 r. organ wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego poprzez wskazanie w posiadaniu jakich konkretnie dokumentów potwierdzających dokonanie transakcji z kontrahentem unijnym jest skarżąca w przypadku transakcji, w których przewoźnik przedstawił fałszywe dokumenty przewozowe, czy towar którego dotyczą ww. transakcje opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i dotarł do kontrahenta z innego kraju UE, czy kontrola podatkowa została przeprowadzona w skarżącej firmie. Wezwaniem z dnia 18 października 2010 r. ponownie wezwano skarżącą do uzupełnienia wniosku poprzez jednoznaczne wskazanie czy sfałszowanie dokumentów przewozowych miało miejsce w odniesieniu do jednej czy kilku transakcji na rzecz kontrahentów z innych niż Polska państw członkowskich Unii Europejskiej. Jeżeli ww. sytuacja dotyczy jednej transakcji organ zobowiązał skarżącą do wskazania kiedy wystawiła fakturę i jakie posiada dokumenty dotyczące tej transakcji, jeśli zaś sytuacja dotyczy kilku transakcji, organ wezwał skarżącą do wskazania jakie posiada dokumenty dotyczące tych transakcji. Nadto, organ podatkowy pismem z dnia 5 listopada 2010 r. wystąpił do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w S. z zapytaniem czy na dzień złożenia wniosku lub przed tą datą, przeprowadzona była w firmie skarżącej kontrola podatkowa, a jeżeli tak to jakiego okresu ona dotyczyła oraz czy wydano decyzję w tym względzie.

Tym samym organ podatkowy wykonał zalecenia zawarte w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 maja 2010 r. W wyniku podjętych czynności uzyskano informacje, iż w odniesieniu do tych transakcji Skarżąca dysponuje jedynie fakturami VAT, dokumentami WzUE (spełniającymi rolę specyfikacji) oraz listami przewozowymi. Przy czym listy przewozowe zostały sfałszowane przez przewoźnika, a fałszerstwo to polega na potwierdzeniu czynności, które nie miały miejsca (nie było wykonania usługi przewozu). Skarżąca nie powołała się ponownie na fakt dysponowania innymi dokumentami dotyczącymi przedmiotowych transakcji (pismo z dnia 21.09.2009 r.), jak chociażby oświadczenia kontrahenta unijnego o wywozie towaru własnym środkiem transportu, dowody zapłaty.

Za nieuzasadniony należy uznać zarzut skarżącej, naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 13 ust. 1 i 2 u.p.t.u. polegającą na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie skarżącej nie przysługuje prawo do stawki podatku od towarów i usług w wysokości 0%. Sąd podziela stanowisko organu podatkowego, iż posiadana dokumentacja nie pozwala na stwierdzenie, że zostały spełnione wymogi materialne dla uznania opisanych transakcji za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Ogranicza się ona bowiem tylko do dokumentów wymienionych w art. 42 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, przy czym z posiadanych informacji wynika, że dokumenty przewozowe CMR są sfałszowane, a usługa przewozu towarów do odbiorcy w innym państwie członkowskim faktycznie nie została wykonana przez jego wystawcę. Jak ustalono skarżąca nie dysponuje żadnymi dodatkowymi dowodami (dokumentami, w tym wymienionymi w art. 42 ust. 11 ustawy), które mogłyby potwierdzić przemieszczenie towarów do innego kraju UE.

Co do roli i znaczenia orzecznictwa sądów administracyjnych w procesie wydawania indywidualnych interpretacji podatkowych, Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA z 24 października 2008r., sygn. akt. III SA/Wa 1193/08 w tej części, gdzie wskazuje na obowiązek organu analizowania orzecznictwa sądów administracyjnych w postępowaniu zmierzającym do wydania interpretacji, zwłaszcza w przypadku, gdy na takowe orzecznictwo powołuje się wnioskodawca. Nie oznaczało to jednak, że organ wydający interpretację jest zobligowany do jego uwzględnienia w wydawanych interpretacjach. Z przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (tj. Dz.U. Nr 8, z 2008 r., poz. 60 ze zm.) Ordynacji podatkowej regulujących wydawanie indywidualnych interpretacji podatkowych tj. z art. 14b i następnych nie wynika, aby Minister Finansów przy wydawaniu takich interpretacji był normatywnie związany orzecznictwem sądów administracyjnych (takiego związania można się ewentualnie doszukiwać w treści art. 14a Ordynacja podatkowa). Należało przy tym podzielić stanowisko organu, że wyroki sądów administracyjnych, także te wydawane w sprawach interpretacji podatkowych, zapadają na tle konkretnego stanu faktycznego oraz, że moc obowiązująca wyroków zamyka się w obrębie spraw, w których zostały wydane. Nadto podkreślenia wymaga, iż powołane przez skarżącą orzeczenia rozstrzygają kwestię subsydiarnego dokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o ile przemieszczenie tych towarów rzeczywiście miało miejsce, co w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania.

Nie znajdując, w tych warunkach, podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie odpowiada przepisom prawa, stosownie do przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o posterowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.