Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 519/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184, art.204  pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca, Sędziowie NSA Maria Myślińska, Urszula Raczkiewicz (spr.), Protokolant Natalia Filipiak, po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Handlu Zagranicznego [...] Spółki z o.o. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. z dnia 28 lipca 2005 r. sygn. akt I SA/Go 83/05 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Handlu Zagranicznego [...] Spółki z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług 1. Oddala skargę kasacyjną 2. Zasądza od Przedsiębiorstwa Handlu Zagranicznego [...] Spółki z o.o. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w R. kwotę 1800 zł. (jeden tysiąc osiemset) zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 28 lipca 2005 r., sygn. akt I SA/Go 83/05, oddalił skargę Przedsiębiorstwa Handlu Zagranicznego [...] Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] stycznia 2004 r., Nr [...], w przedmiocie określenia długu celnego i podatku od towarów i usług.

Sąd orzekał w następującym stanie sprawy:

W dniu 9 października 2003 r. na podstawie dokumentu SAD nr [...] zgłoszony został przez spółkę [...] do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towar – tkanina 100% poliestrowa, pikowana – zaklasyfikowany do kodu PCN 5407 52 00 0, ze stawką celną w wysokości 9 %. Po dokonaniu analizy przedstawionych do odprawy celnej dokumentów i wyników przeprowadzonej rewizji celnej Naczelnik Urzędu Celnego w R. decyzją z dnia [...] października 2003 r., nr [...], uznał to zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie klasyfikacji taryfowej , klasyfikując zgłoszony towar do kodu PCN 5811 00 00 0 ze stawką celną 18%, określił długu celny i podatek VAT.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu ze sporządzonej na użytek innej sprawy, ale w ocenie spółki tożsamej z rozpoznawaną, opinii biegłego z zakresu włókiennictwa, bowiem w ocenie spółki opinia ta potwierdza zasadność podważania zastosowanej przez organ celny klasyfikacji taryfowej.

Dyrektor Izby Celnej w R. decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. utrzymał w mocy decyzję organu celnego I instancji. Organ II instancji wskazał , że w celu ustalenia prawidłowego kodu PCN należy kierować się zarówno taryfą celną jak i Wyjaśnieniami do taryfy celnej, stanowiącymi załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. (Dz. U. Nr 74, poz. 830). Jak stwierdził organ odwoławczy jest okoliczność niesporną w sprawie, iż przedmiotem importu była tkanina 100% poliester pikowana trójwarstwowa, składająca się z tkaniny, włókniny ocieplającej i cienkiej włókniny typu flizelina, połączonej w całość przez przepikowanie, tworzące dekoracyjny wzór. Mając na względzie powyższe ustalenie co do stanu towaru organ celny bardzo szczegółowo wyjaśnił w uzasadnieniu swojej decyzji zmianę klasyfikacji taryfowej z zadeklarowanego przez stronę kodu PCN 5407 52 00 0 na kod PCN 5811 00 00 0 jako prawidłowy dla towaru będącego przedmiotem importu.

Organ celny podał, iż pozycja 5407 obejmuje tkaniny z przędzy z włókna syntetycznego, przy czym podpozycja 5407 52 obejmuje pozostałe barwione tkaniny, zawierające 85% masy lub więcej teksturowych włókien ciągłych poliestrowych. Nadto uwaga 9 do sekcji XI obejmującej materiały i wyroby włókiennicze wskazuje, że tkaniny klasyfikowane do działów 50 do 55 obejmują również tkaniny składające się z warstw równoległej przędzy nałożonych jedna na drugą pod kątem ostrym lub prostym. Warstwy te łączone są na przecięciach przędzy za pomocą kleju lub metodą termiczną. Z uwag ogólnych wynika jeszcze, iż sekcja XI (materiały i wyroby włókiennicze) obejmuje surowce dla przemysłu włókienniczego (jedwab, wełna owcza, bawełna, włókna sztuczne, itp.), półfabrykaty (takie jak przędze i tkaniny ) i wyroby wykonane z nich. Każdy z działów 50 do 55 odnosi się do jednego lub więcej materiałów włókienniczych, pojedynczych lub mieszanych w różnych stadiach przetworzenia, aż do tkanin włącznie, przy czym obejmują one w większości przypadków surowiec, odzyskiwane odpady, włókna zgrzeblone lub czesane w formie taśm, niedoprzędu, itp. przędze i tkaniny. Z kolei tkaniny objęte działami 50 do 55 są wyrobami otrzymywanymi przez przeplatanie przędzy włókienniczej, niedoprzędów, pojedynczych włókien ciągłych lub pasków i podobnych objętych działem 54, przędzy krajkowej supełkowej, wąskich taśm, oplotów.

Podając natomiast charakterystykę działów 56 do 63 organ II instancji wskazał, iż obejmują one niektóre rodzaje tkanin i innych artykułów włókienniczych nie objętych działami 50 do 55; obejmują również konfekcjonowane wyroby włókiennicze, przy czym za takie wyroby konfekcjonowane nie są uważane materiały tkane w sztukach o określonej długości , składające się z dwóch lub więcej identycznych materiałów złączonych końcami albo złożonych z dwóch lub więcej materiałów włókienniczych złączonych warstwowo. Natomiast dział 58 (z wyjątkiem pozycji 58099) obejmuje różne wyroby włókiennicze , które ujęto w danej pozycji niezależnie od surowca, z jakiego zostały wykonane. Jak podkreślił w uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej pozycja 5811 obejmuje pikowane wyroby włókiennicze w sztukach złożone z jednej lub większej ilości warstw materiałów włókienniczych połączonych przez zszycie lub w inny sposób, z wyłączeniem haftów objętych pozycją 5810.

Pozycja 5811 obejmuje wyroby włókiennicze w sztukach złożone z :

1) warstwy materiału włókienniczego, zwykle dzianego lub tkanego bądź w postaci włókniny oraz warstwy materiału wyściełającego (np. watoliny ) albo

2) dwóch warstw materiałów włókienniczych, zwykle dzianych lub tkanych bądź w postaci włókniny albo kombinacji obydwu, przedzielonych warstwą materiału wyściełającego.

Warstwy te łączone są ze sobą przez przeigłowanie lub zszycie (włączając zszywanie z wiązaniem) albo prostymi rzędami ściegów, albo rzędami układającymi się we wzór dekoracyjny, pod warunkiem, że ściegi te wykorzystano przede wszystkim do pikowania a nie do stworzenia wzorów nadających produktowi charakter haftu. Warstwy można także łączyć dzianymi węzełkami lub klejem, przez zgrzewanie lub w inny sposób, pod warunkiem, że produkt wygląda również jakby był pikowany, tzn. występują na nim miejsca wzniesione lub uwypuklone wyglądające jak po pikowaniu, przeigłowaniu lub zszyciu. Wyroby objęte pozycją 5811 mogą być impregnowane , powlekane bądź pokrywane lub też same materiały włókiennicze użyte do ich produkcji mogą być impregnowane, powlekane bądź pokrywane. Materiały te są powszechnie stosowane do wyrobu pikowanych ubrań , kołder i narzut na łóżka , wyściółek materacy, odzieży, zasłon, mat, podstawek na obrusy (pod zastawę) itd.

Organ celny stwierdził, że według Małego Słownika Języka Polskiego sztuka tkaniny to określona jej ilość sprzedawana jako zwój, bela. W rozpatrywanej sprawie występują pikowane wyroby włókiennicze w sztukach czyli w belach, a skoro przytoczone wcześniej wyjaśnienia do taryfy dotyczące pozycji 5811 wskazują, iż pozycja ta dotyczy materiałów stosowanych do wyroby pikowanych ubrań, kołder, itd., to tym samym oznacza, że do pozycji tej nie klasyfikuje się wyrobów gotowych, skończonych. W konkluzji uzasadnienia decyzji II instancji podkreślono, iż taryfa celna dla pikowanych wyrobów włókienniczych w sztukach (belach/rolkach)przewiduje tylko jeden kod PCN 5811 00 00 0, bez względu na rodzaj przepikowanego materiału włókienniczego (tkanina, włóknina) i bez względu na ilość przepikowanych warstw.

Organ II instancji stanął na stanowisku, iż organ celny I instancji dysponował wystarczającym materiałem do wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie podkreślając , że w rozpatrywanym przypadku nie były potrzebne wiadomości specjalne a tym samym nie był potrzebny dowód z opinii biegłego.

Oddalając skargę na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uznał ją za nieuzasadnioną z następujących względów.

Stan towaru w momencie dokonania zgłoszenia celnego w dniu 9 października 2003 r. był bezsporny. Ustalono bowiem, iż przedmiotem importu przez Spółkę [...] jest tkanina poliestrowa pikowana z haftem w postaci liści koloru bordo i brąz, podszyta materiałem koloru białego. Sporną natomiast kwestią stała się klasyfikacja taryfowa przedmiotowego towaru, który strona w zgłoszeniu celnym przypisała do kodu PCN 5407 52 00 0, natomiast organy celne zweryfikowały tę klasyfikację przyjmując, iż właściwym jest kod PCN 5811 00 00 0.

Sąd podkreślił, ze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób wszechstronny zostało wyjaśnione na podstawie jakich przesłanek organy celne uznały zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie klasyfikacji towaru do kodu PCN 5407, jak również w sposób wyraźny i przekonywujący przedstawiona została argumentacja przemawiająca za jego zakwalifikowaniem do kodu PCN 581100000. Dokonana przez organy celne klasyfikacja towaru oparta była na podstawie ustaleń co do stanu towaru, poczynionych w postępowaniu weryfikacyjnym, w toku częściowej rewizji towaru.

Wobec ustalenia stanu towaru w momencie jego zgłoszenia, niezasadne było twierdzenie strony skarżącej, iż w sprawie istniała konieczność zastosowania środka dowodowego w postaci opinii biegłego. Przedmiotem sporu między importerem a organami celnymi był bowiem nie stan fizyczny importowanego towaru i jego zamierzone zastosowanie po dopuszczeniu do obrotu lecz wyłącznie prawidłowość dokonanej klasyfikacji taryfowej, to zaś nie wymaga wiedzy z zakresu towaroznawstwa lecz wiadomości z zakresu budowy taryfy celnej, znajomości Wyjaśnień do niej a w konsekwencji także znajomości Polskiej Scalonej Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego, na której taryfa została zbudowana. Podniesiony w skardze zarzut pominięcia opinii biegłego, sporządzonej w innej sprawie, jest z przyczyn wskazanych wyżej chybiony. Konkludując Sąd stwierdził, że problem prawidłowej taryfikacji towaru jest zagadnieniem z zakresu stosowania prawa a nie ustaleń faktycznych.

Przedsiębiorstwo Handlu Zagranicznego [...] Sp. z o.o. złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku na podstawie art. 173 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wnosząc na podstawie art. 184 § 1 p.p.s.a. o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, na podstawie art. 203 ust. 1 w zw. z art. 205 p.p.s.a.

Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił wyrokowi:

1. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie:

a) Taryfy celnej oraz nieprawidłowe zastosowanie stawki celnej, na skutek czego naruszony został art. 174 ust. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 122 i art. 210 § 1 pkt 4, 5 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. − Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) pozostającymi w związku z art. 13 § 3 i z art. 85 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. − Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802),

b) przepisów dotyczących zgłoszenia celnego na skutek czego naruszony został art. 174 ust. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 120 i 210 § 1 pkt 4, 5 i 6 Ordynacji podatkowej pozostających w związku z art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego,

c) przepisów dotyczących powstania długu celnego oraz przez brak powołania podstawy prawnej dla wymierzonej opłaty manipulacyjnej i brak uzasadnienia w tym zakresie, przez co naruszono art. 174 ust. 1 i ust. 2 p.p.s.a. w zw. z art. 120 i art. 210 § 1 pkt 4, 5 i 6 Ordynacji podatkowej,

d) przepisów dotyczących powstania zobowiązania podatkowego poprzez brak sprecyzowania sposobu powstania tego zobowiązania, na skutek czego naruszony został art. 174 ust. 1 p.p.s.a w zw. z art. 120, 122 oraz 210 § 1 pkt 4 i 6 Ordynacji podatkowej pozostających w związku z art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej,

2. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie art. 174 ust. 2 w związku z art. 62 ust. 1 i art. 54 § 2 oraz art. 106 § 3 i art. 113 § 1 p.p.s.a., pozostającymi w związku z art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, bowiem Sąd zamknął rozprawę i dokonał rozstrzygnięcia sprawy w sytuacji, gdy sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona, a rozstrzygnięcie nastąpiło w oparciu o niezupełny materiał dowodowy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono, że organy celne oraz Sąd I instancji nie wskazały podstawy prawnej zastosowania stawek celnych i nie wyjaśniły czy chodzi o stawkę celną obniżoną czy też preferencyjną przez co naruszono przepisy wymienione w pkt. 1a skargi kasacyjnej.

Uzasadniając zarzut podniesiony w pkt 1b skargi kasacyjnej podano, że "błędne zastosowanie art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego polega w ocenie skarżącej na tym, że organ celny I instancji powołał lit. b i c tegoż przepisu, podczas gdy nie mogą być one stosowane równocześnie, o czym świadczy użyty po lit. b spójnik "lub".

Skarżąca wskazała, że organy celne oraz Sąd rozstrzygając sprawę nie odniosły się do tego, że opłata manipulacyjna naliczona została bez żadnej podstawy prawnej i bez uzasadnienia a jako strona ma prawo wiedzieć co legło u podstaw zobowiązania do uiszczenia opłaty.

Naruszenie przepisów art. 62 ust. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a. nastąpiło w związku z tym, że organ celny nie doręczył Sądowi opinii rzeczoznawcy, którą posiadał w związku z prowadzeniem innych podobnych spraw. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., gdyby Sąd posiadał ten dowód, to mógłby z urzędu przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, w sytuacji gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie powoduje to nadmiernego przedłużenia w sprawie. Zdaniem skarżącej, ponieważ sprawa nie została przez Sąd dostatecznie wyjaśniona, to przewodniczący nie mógł w dniu 28 lipca 2005r. zamknąć rozprawy, a Sąd wydać wyrok w sprawie.

W opinii skarżącej naruszony został przepis art. 113 § 1 p.p.s.a., bowiem nie został zebrany i w sposób wyczerpujący rozpoznany cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 o p.). Ponadto organy celne ani Sąd nie uwzględniły żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, a rozstrzygnięcia dokonano na podstawie niepełnego materiału dowodowego (art. 191 o. p.).

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w R. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - powoływanej dalej jako p.p.s.a) Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. To zatem przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwość prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, tylko weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Tak więc o zakresie kontroli kasacyjnej decyduje wola podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną, który w zakresie sporządzania skargi obowiązany jest korzystać z pomocy adwokata lub radcy prawnego. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest, jak wskazano wyżej, jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a., i tak stosownie do punktu 1 tego przepisu skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Natomiast w myśl punktu 2 komentowanego przepisu podstawą skargi kasacyjnej może być także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przywołany pkt 1 art. 174 p.p.s.a. przewiduje dwie formy naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię, przez którą należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, jak i niewłaściwe zastosowanie oznaczające dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa, na którą można się powołać w skardze kasacyjnej może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w sytuacji oparcia skargi kasacyjnej na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, należy nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Skarżąca powołała obydwie podstawy kasacyjne wymienione w art. 174 p.p.s.a. W związku z tym rozważania należy rozpocząć od oceny zasadności zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, gdyż zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą podlegać ocenie dopiero wtedy, gdy postępowanie sądowe nie jest dotknięte nieważnością, a stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa zastrzeżeń.

W pierwszym rzędzie należy zauważyć, że nie jest możliwe naruszenie w postępowaniu sądowym wskazanego jako naruszony art. 174 pkt. 2 (błędnie oznaczony jako ust. 2), gdyż przepis ten nie reguluje procedury sądowej przed sądem I instancji a jedynie wskazuje jakie są podstawy kasacji. Z przyczyn analogicznych Sąd nie mógł także naruszyć przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a. określającego termin do przesłania do sądu przez organ administracji skargi wraz z aktami sprawy. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 106 § 3, 113 § 1 p.p.s.a. i powołanych jako naruszone w związku z tym przepisy ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu tego zarzutu autor kasacji stwierdza niezbędność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego choć nie wskazuje okoliczności, które miałyby być wyjaśnione przy pomocy takiej opinii. Jak trafnie zauważył Sąd I instancji dowód z opinii biegłego był w rozpoznawanej sprawie zbędny jeśli zważyć, że taki dowód dotyczyć może wyłącznie okoliczności faktycznych a stan towaru (ustalony w postępowaniu celnym na podstawie faktury, certyfikatu pochodzenia, certyfikatu jakości, umowy i rewizji celnej) nie został przez stronę zakwestionowany, sporny jest natomiast stan prawny ( klasyfikacja taryfowa ).

Zgodzić należy się ze skarżącą, że brak przytoczenia w motywach decyzji faktycznego i prawnego uzasadnienia do wymierzenia opłaty manipulacyjnej dodatkowej w kwocie 60 zł stanowi uchybienie procesowe, niemniej pozostające bez wpływu na wynik sprawy i wobec tego nie stanowiące usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej. Przyczyna naliczenia opłaty manipulacyjnej, wbrew zarzutom kasacji, była stronie znana, gdyż opłata ta została naliczona w związku z uwzględnieniem wniosku strony o dokonanie czynności poza godzinami urzędowania Oddziału Celnego w R. (k. 17 akt. adm.) a podstawa prawna pobrania określona w dokumencie SAD.

Konkludując należy stwierdzić, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania wymienione w pkt 2 skargi kasacyjnej nie stanowią usprawiedliwionej podstawy tej skargi (art. 184 p.p.s.a.).

Przechodząc do oceny zasadności zarzutów określonych przez kasatora jako naruszenia prawa materialnego (pkt 1 skargi kasacyjnej) podobnie jak poprzednio należy stwierdzić bezzasadność zarzutu naruszenia art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Ponadto zauważyć wypada, że wymienione w tym punkcie kasacji przepisy nie mają charakteru przepisów prawa materialnego – są to przepisy określające zasady procedury podatkowej stosowanej odpowiednio do postępowania w sprawach celnych (art. 262 Kodeksu celnego), oraz procedury w postępowaniu celnym określonej w Kodeksie celnym. W tej sytuacji nie sposób uznać, że skarga kasacyjna została oparta na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Jeśli chodzi o zarzucane pominięcia w uzasadnieniu wyroku I instancji to zarówno brak wskazania wpływu tych uchybień na wynik sprawy jak i przede wszystkim nie powołanie podstawy kasacji z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na odniesienie się do tych zarzutów.

W tej sytuacji można jedynie ograniczyć się do stwierdzenia, że zarzut naruszenia przepisów wymienionych w punkcie 1 skargi kasacyjnej jest bezzasadny, gdyż przepisy te nie mieszczą się w pojęciu prawa materialnego, ani też nie regulują trybu postępowania sądowego z wyjątkiem art. 174 pkt 1 p.p.s.a., który jednak nie odnosi się do postępowania sądowo-administracyjnego przed sądem I instancji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.