Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1995/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi "M." Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Główny Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

M." Sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej też jako skarżąca lub strona) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 roku nr [...] nakładającą na skarżącą karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 140 aa ust. 1, 3, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm. dalej także jako p.r.d.), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm. - zwanej dalej u.d.p.).

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] czerwca 2013 r. w miejscowości N. na drodze krajowej nr [...] starszy inspektor transportu drogowego Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w K. zatrzymał do kontroli zespół pojazdów składający się z ciągnika siodłowego Marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...], którego kierowcą był K. S.. Pojazdem tym wykonywany był międzynarodowy transport drogowy rzeczy przez skarżącą w zakresie przewozu blachy w formie kręgów oraz arkuszy. Kręgi umieszczone były na podkładach drewnianych natomiast arkusze na paletach. W toku czynności kontrolnych dokonano ważenia pojazdu na wagach przenośnych do pomiarów statycznych. W wyniku ważenia stwierdzono, że nacisk na pojedynczą oś napędową kontrolowanego pojazdu, po odjęciu 2% zaokrąglonych w górę do pełnych 100 kg, wynosił 14,7 tony w czasie, gdy na drodze krajowej nr 75 może wynosić tylko 10 ton.

W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 roku [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K., nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w kwocie 15 000 złotych za brak zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 64, ust. 1, pkt 1 i ust 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 1137 ze zm.) ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, [...]. Wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienonnatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii 1-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik do ustawy. Zgodnie z tabelą stanowiącą załącznik do ww. ustawy przejazd pojazdu (zespołu pojazdów) posiadający takie wymiary, masy i naciski osi jak zespól pojazdów kontrolowanych w dniu [...] czerwca 2013 roku i poruszający się po takiej drodze wymaga uzyskania zezwolenia kategorii VII. Tymczasem kierowca nie przedstawił takiego zezwolenia podczas kontroli drogowej.

Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, nie zgadzając się z zawartym w niej rozstrzygnięciem. W piśmie z 3 października 2013 r. wskazała między innymi, iż okazany przez kontrolującego protokół pomiaru równości terenu dotyczył drogi krajowej nr [...] (parking w miejscowości R.), podczas gdy ważenia dokonano na drodze krajowej nr [...]. Ponadto kontrolujący wskazał w treści protokołu, iż temperatura powietrza w trakcie pomiaru wynosiła 28°C, podczas gdy termometr zamontowany w pojeździe kierowcy wskazywał wartość 34°C. Zdaniem strony po zważeniu pojazdu i zjechaniu z miejsca ważenia, wagi nie wyzerowały się lecz wskazały wartości 0,8 lewa i 0,6 prawa, a numer wagi wskazany na tabliczce znamionowej nie zgadzał się z numerem zawartym w świadectwie legalizacji.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego podniósł, iż wątpliwości budzi miejsce kontroli pojazdu oraz jakimi wagami dokonano ważenia pojazdu podczas kontroli. Organ odwoławczy wskazał, iż zbadanie ww. okoliczności jest niezbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] marca 2014 r. po raz koleiny nałożył na spółkę karę administracyjną w kwocie 15 000 zł. za brak zezwolenia kategorii VII.

Skarżąca wniosła od niej odwołanie, wskutek którego Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż prowadząc ponowne postępowanie administracyjne organ pierwszej instancji, powinien ustalić jednoznacznie jakimi wagami, oraz gdzie przeprowadzono kontrolę w dniu [...] czerwca 2013 r. W związku z powyższym Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał na konieczność przesłuchania osoby prowadzącej przedmiotową kontrolę oraz przeprowadzenie oględzin użytych w trakcie kontroli wag. Organ odwoławczy wskazał również na konieczność wyczerpującego odniesienia się do argumentów strony podniesionych w toku toczącego się postępowania administracyjnego.

W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ pierwszej instancji przeprowadził dowody w sprawie, w postaci przesłuchania świadków: inspektora, który prowadził kontrolę z dnia [...] czerwca 2013 roku, inspektora, który wraz z nim tworzył tego dnia zespół kontrolny oraz kierowcy. Dokonano także oględzin wag a strona złożyła dodatkowe wyjaśnienia. Zwróciła przy tym uwagę na fakt, iż jedno ze zdjęć zrobionych przez kierowcę przedstawia protokół pomiaru równości terenu na stanowisku kontroli z miejscowości R., tymczasem jak wynika z protokołu kontroli z dnia [...] czerwca 2013 r. kontrola miała miejsce w miejscowości N., zatem okazany kierowcy protokół pomiaru równości terenu odnosi się do innego miejsca, niż to, w którym miała miejsce kontrola. W konsekwencji, na podstawie dokumentów okazanych kierowcy w trakcie kontroli nie można było jednoznacznie stwierdzić czy miejsce kontroli koło N. jest przystosowane do tego rodzaju czynności. W dalszej kolejności strona zwróciła uwagę, iż na jednym ze zdjęć widać, że pęcherzyk powietrza, oznaczający trzymany poziom, ucieka w prawą stronę w okienku przeznaczonym do kontroli poziomu. Zdjęcie to, zdaniem strony, stanowi dowód na to, że pomiar parametrów pojazdu skarżącego, mógł być nieprawidłowy, ze względu na niewłaściwe ułożenie wagi.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] stycznia 2015 roku po raz kolejny nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości piętnastu tysięcy złotych. Odnosząc się do argumentów strony dotyczących miejsca przeprowadzenia czynności kontrolnych oraz kwestii legalizacji terenu, na którym w dniu [...] czerwca 2013 r. przeprowadzono ważenie zespołu pojazdów, organ administracyjny wyjaśnił, że zgromadzone dowody wskazują niezbicie, że kontrola oraz ważenie ww. zespołu pojazdów zostały przeprowadzone w miejscowości N. na drodze krajowej nr [...]. Świadczą o tym zeznania złożone do protokołu przesłuchania przez inspektora prowadzącego przedmiotowe czynności kontrolne, jak również zeznania inspektora, który wraz z ww. inspektorem tworzył tego dnia zespół kontrolny. Fakt ten, potwierdził również kierowca kontrolowanego zespołu pojazdów przesłuchany w charakterze świadka.

Odnośnie kwestii okazania kierowcy świadectwa legalizacji miejsca, na którym dokonano ważenia rozpatrywanego zespołu pojazdów, organ zauważył, że zeznania kierowcy oraz funkcjonariusza Inspekcji Transportu Drogowego, który prowadził przedmiotowe czynności kontrolne są rozbieżne. Z zeznań inspektora wynika, iż legalizacje wag użytych podczas ważenia, jak również legalizacja terenu, na którym miało miejsce ważenie, zostały okazane kierowcy. Część dokumentów była okazana kierowcy w formie papierowej, natomiast część w formie elektronicznej na ekranie laptopa, a kierowcy okazano więcej świadectw legalizacji (również z innych miejsc kontrolnych) - co tłumaczy fakt, iż kierowca wykonał zdjęcie świadectwa legalizacji miejsca do ważenia w miejscowości R.. Kierowca zeznał natomiast, iż zostały mu okazane jedynie świadectwa legalizacji wag oraz świadectwo legalizacji terenu w miejscowości R., przy czym dokumenty te okazane zostały kierowcy w formie papierowej. Z zeznań kierowcy wynika, iż nie były mu okazywane dokumenty w formie elektronicznej na ekranie laptopa. Organ uznał jednak, że rozstrzygnięcie tej kwestii nie jest istotne przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy i nie ma wpływu na kwalifikację prawną ujawnionego naruszenia. Kluczowe znaczenie ma to, iż miejsce na którym przeprowadzono czynności kontrolne i dokonano ważenia pojazdów - tj. parking w miejscowości N. na drodze krajowej nr [...]. na chwilę przeprowadzenia kontroli, było zatwierdzone i dopuszczone do kontroli pojazdów. Fakt ten potwierdza protokół z pomiaru równości terenu na stanowisku kontroli pojazdów, dotyczący rozpatrywanego miejsca. Zgodnie z tym protokołem, miejsce do ważenia w miejscowości N. zlokalizowane na drodze krajowej nr [...] na odcinku drogi T., w dniu [...] kwietnia 2013 r. zostało sprawdzone przez uprawnionego geodetę a następnie zatwierdzone przez odpowiedni urząd do kontroli pojazdów. W związku z powyższym, ważenie rozpatrywanego zespołu pojazdów zostało przeprowadzone w miejscu do tego celu przeznaczonym i zatwierdzonym.

W przedmiocie o rozbieżności temperatury, pomiędzy wartością wskazaną przez inspektora w protokole kontroli (28°C) a wartością wskazaną przez termometr umieszczony w kabinie kontrolowanego pojazdu (34°C), organ wyjaśnił, iż warunkiem przeprowadzenia prawidłowej procedury ważenia jest to, aby temperatura otoczenia w czasie ważenia, mierzona na wysokości 1 m od gruntu, w miejscu osłoniętym od opadów atmosferycznych i bezpośredniego oddziaływania promieni słonecznych, nie wykraczała poza zakres -10°C do + 40°C a w przypadku użycia wag przenośnych do pomiarów statycznych typu SAW wersja C, seria II, nie wykraczała poza zakres -20°C do + 40°C. Przyrząd do pomiaru temperatury nr ITD16, za pomocą którego odczytywana była temperatura w chwili ważenia pojazdu, umiejscowiony jest w tylnej części pojazdu kontrolnego Inspekcji Transportu Drogowego, na wysokości lm od gruntu, w przestrzeni, która nie jest klimatyzowana ani ogrzewana, jest zacieniona i osłonięta od opadów atmosferycznych. Zatem pomiar temperatury dokonany był zgodnie z wymogami zawartymi w protokole kontroli i mieścił się w przedziale temperatur wskazanym powyżej. Temperatura wskazana przez termometr umieszczony w kontrolowanym pojeździe może wskazywać wyższe wartości, gdyż kontrolowany pojazd stał w nasłonecznionym miejscu. Podkreślenia wymaga fakt, iż wskazania tegoż termometru pozostają bez jakiegokolwiek znaczenia w przedmiotowej sprawie.

Argumentu, że wagi użyte podczas ważenia nie zerowały się po zjechaniu z nich pojazdu i wskazywały lewa - 0,8, a prawa - 0,6 organ uznał za niezgodny ze stanem faktycznym. Z zeznań złożonych do protokołu przesłuchania przez funkcjonariusza prowadzącego kontrolę w dniu [...] czerwca 2013 r. wynika, że nie zauważył on żadnych nieprawidłowości w funkcjonowaniu użytych wag, w tym nieprawidłowości polegających na niezerowaniu się, którejkolwiek z wag. Organ nadmienił, że wagi użyte podczas ważenia - typu SAW 10 C należą do wag IIII klasy dokładności o działce legalizacyjnej "e" = 50 kg., co oznacza, iż wagi te wskazują wartości w kilogramach, co 50 kg (50kg, 100kg, 150kg itd.) i nie pokazują wartości dziesiętnych. Zatem wagi nie mogły wskazać wartości 0.8 i 0.6, gdyż najmniejsza wartością jaką wskazują te wagi jest 50 kg.

Odnosząc się do kwestii związanej z numerami użytych podczas kontroli wag, organ zaznaczył, że przeprowadził dowód w sprawie, w postaci przesłuchania inspektora przeprowadzającego kontrolę. Zeznał on, iż ważenia kontrolowanego zespołu pojazdów dokonano na wagach o numerach [...] i [...] - takie też numery wag zostały wpisane do protokołu kontroli. Tego dnia na wyposażeniu zespołu kontrolnego był tylko jeden komplet wag i były to wagi o numerach wskazanych powyżej. Kwestia numeru jednej z użytych w trakcie kontroli wag jest bezsporna. W przedmiocie kwestii dotyczącej numeru drugiej z użytych podczas kontroli wag, organ zgodził się ze stroną, że na podstawie zdjęcia wykonanego przez kierowcę w chwili kontroli nie można odczytać numeru wagi. Zdaniem organu, wynika to jednakże tylko i wyłącznie z wadliwego wykonania fotografii przez kierującego. Tabliczka znamionowa przedmiotowej wagi jest bowiem czytelna. Na podkreślenie, w ocenie organu, zasługuje również fakt, że tabliczki znamionowe umieszczone na przedmiotowych wagach od czasu kontroli do chwili przeprowadzania oględzin nie były wymieniane.

Odnośnie uwidocznionej na jednym ze zdjęć okoliczności, że pęcherzyk powietrza, oznaczający trzymany poziom, "ucieka" w prawą stronę w okienku przeznaczonym do kontroli poziomu, organ wskazał, że zdjęcie to potwierdza pomiary poczynione przez uprawnionego geodetę, na podstawie których wydany został protokół z pomiaru równości terenu na stanowisku kontroli pojazdów w miejscowości N. Zgodnie z przedmiotowym protokołem w miejscu, w którym przeprowadzono ważenie uprawniony geodeta stwierdził spadek podłużny terenu w granicach 0,60% - 0,80%, natomiast spadek poprzeczny w granicach 0,33% - 0,99%. Zatem poziomica zainstalowana na wadze a uwieczniona na zdjęciu wykonanym przez kierowcę nie mogła wskazywać "idealnego poziomu". Co istotne w rozpatrywanej kwestii, pomierzone spadki mieszczą się w dopuszczalnych normach, które wynoszą 1% w przypadku spadku podłużnego i 2% w przypadku spadku poprzecznego. Oznacza to, iż pomiar kontrolowanego pojazdu został przeprowadzony w sposób prawidłowy, na podłożu, które wykazywało spadek w dopuszczalnych granicach.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o umorzenie postępowania oraz ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponadto zarzuciła przedmiotowej decyzji naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie istotnych nieprawidłowości w procesie ważenia pojazdu oraz niewyjaśnianie w należyty sposób okoliczności faktycznych dotyczących tego procesu oraz art. 8 i art. 88 k.p.a. w konsekwencji ustalenia, że strona nie dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, na podstawie dokumentów niestanowiących dowodu w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu nie zgodziła się z twierdzeniem organu, że nie ma znaczenia okoliczność, czy kierowcy okazano właściwy protokołu z pomiaru pochylenia terenu. Podkreśliła także, że do dnia sporządzenia przedmiotowego odwołania nie został jej okazany protokół z pomiaru pochylenia terenu w miejscowości N. i tym samym nie może ona zweryfikować podanych przez organ I instancji informacji, co do spadków podłużnych i poprzecznych. Skarżąca wyjaśniła, że w jej ocenie, skoro termometr znajdujący się w kabinie kierowcy wskazywał wartość 34°C, to temperatura wag mogła przekraczać 40°C. Podkreśliła także, że z informacji uzyskanej od kierowcy wynika, że inspektorzy po każdym pomiarze zerowali wagi ręcznie. Powstają zatem wątpliwości, czy wagi użyte w trakcie ważenia pojazdu zostały prawidłowo wypoziomowane oraz czy okazana jej w trakcie oględzin waga jest tą sama wagą, którą użyto w trakcie pomiaru pojazdu. Wskazała również, że z orzecznictwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika, że wagami SAW nie można dokonać pomiaru nacisków osi wielokrotnych złożonych z więcej niż trzech osi.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] utrzymał w całości w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 15 000 złotych.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prowadząc ponowne postępowanie administracyjne, ustalił jednoznacznie, jakimi wagami oraz gdzie dokonano kontroli przedmiotowego pojazdu członowego składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i naczepy ciężarowej marki [...] o nr rej. [...]. Jak wynika z zeznań inspektorów czynności kontrolne w dniu [...] czerwca 2013 r., wykonywali oni w miejscowości N., a pomiar pojazdów przeprowadzali za pomocą wag o numerach [...] i [...]. Przedmiotowe miejsce kontroli pojazdu członowego, potwierdził także przesłuchany kierowca. Organ odwoławczy zgodził się nadto z twierdzeniem organu I instancji, że ze sporządzonej przez kierowcę dokumentacji fotograficznej wynika, iż jedna z użytych wag miała numer [...], natomiast numer drugiej wagi nie jest widoczny z uwagi na słabą jakość wykonanego zdjęcia. W związku z tym wątpliwości strony co do użytych w trakcie kontroli wag, GITD uznał za nieuzasadnione. Organ odwoławczy wskazał także, że z zeznań inspektora przeprowadzającego kontrolę wynika, że kierowcy w trakcie kontroli został okazany protokół z pomiaru pochylenia terenu w miejscowości N., bądź to w wersji papierowej, lub na ekranie komputera. Powyższego nie potwierdził natomiast kierowca. Niemniej jednak, w ocenie organu ewentualne niedopełnienie powyższego obowiązku nie miało wpływu na prawidłowość pomiarów dokonanych w trakcie kontroli.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał ponadto, że pomiar temperatury powietrza (nie wag) podawany jest jedynie w celach informacyjnych dla pokazania, iż urządzenia pomiarowe nie pracowały w skrajnych warunkach pogodowych. Z instrukcji obsługi wag typu SAW 10 wynika, iż mogą one pracować w temperaturze od -10 do +50 stopni C. Rozbieżność kilku, czy też kilkunastu stopni temperatury powietrza nie ma zatem wpływu na wyniki pomiaru, jeśli temperatura mieści się we wskazanym przedziale. Zgodnie zaś z protokołem kontroli, temperatura otoczenia wynosiła 28°C. Bez znaczenia pozostaje natomiast jaka była temperatura samych wag.

Mając z kolei na uwadze zarzut strony, że do dnia złożenia odwołania nie został jej okazany właściwy protokół z pomiaru pochylenia terenu, organ odwoławczy wskazał, że protokół ten znajduje się w aktach przedmiotowej sprawy. Strona mogła zatem skorzystać z przysługującego jej prawa wyrażonego w art. 73 k.p.a. i zapoznać się z przedmiotowym dokumentem. Powyższego jednak nie uczyniła.

Organ podkreślił ponadto, że w trakcie kontroli stwierdzono wyłącznie przekroczenie nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego. Nie stwierdzono natomiast przekroczenia nacisków osi wielokrotnych. Stąd zarzut strony, iż użytymi w trakcie kontroli wagami SAW 10C nie można wyznaczyć nacisku osi wielokrotnej składającej się z więcej niż trzech osi, uznał za niezasadny.

Odnosząc się z kolei do wątpliwości strony dotyczących procedury odejmowania błędu pomiaru od uzyskanych w trakcie kontroli wyników pomiarów, organ podniósł, że zgodnie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, podstawę do nałożenia kary pieniężnej stanowią wyniki faktycznie uzyskanych pomiarów tj. niepomniejszone o błędy pomiaru. Niemniej jednak, na korzyść stron, Zarządzeniem Nr 50/2011 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 listopada 2011 r., w sprawie prowadzenia kontroli przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, wprowadzono obowiązek odejmowania 2 % od wartości wskazanej przez wagę, zaokrąglonych w górę do każdych pełnych 100 kg.

Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 roku nr [...] skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła:

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 77 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieuwzględnienie istotnych nieprawidłowości w procesie ważenia pojazdu skarżącego polegających na niezgodności pomiędzy okazanymi przez kontrolujących dokumentami a okolicznościami faktycznymi dokonywania pomiaru;

- naruszenie art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w sposób należyty okoliczności faktycznych wykonanego ważenia pojazdu skarżącego a w szczególności niewyjaśnienie, czy podczas kontroli pojazdu okazano kierowcy świadectwo legalizacji terenu kontroli, jakimi wagami wykonano ważenie oraz, czy wagi zostały należycie wypoziomowane i w chwili wykonywania pomiarów były sprawne;

- naruszenie art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w sposób należyty okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności brak odniesienia się przez organ II instancji do dokonania przez organ I instancji ustaleń w przedmiocie zachowania przez skarżącego należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem na podstawie dokumentów nie stanowiących dowodu w niniejszej sprawie, a dotyczących innych kontroli przeprowadzanych w stosunku do skarżącego;

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy a w szczególności brak wyjaśnienia, czy na odcinku drogi, którą poruszał się pojazd skarżącego, był ustawiony znak drogowy informujący o ograniczeniu nośności drogi do 10 ton oraz, czy kierowca skarżącego miał świadomość, że nośność drogi została obniżona do 10 ton,

- naruszenie prawa materialnego, a to przepisu art. 1 ust. 1 lit b w związku z pkt 2.2.2. lit a i 3.4.1 załącznika nr I Dyrektywy Rady nr 96/53/WE z dnia 25.07.1996 r. (Dz.U. L 235 z 17.9.1996, str. 59) poprzez nałożenie na skarżącego kary administracyjnej za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi o 4,7 tony przy braku posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym pomimo, iż zgodnie z powołanym przepisem Dyrektywy Rady maksymalny dopuszczalny ciężar na oś napędową pojazdów silnikowych dwuosiowych z naczepami trzyosiowymi może wynieść 11,5 tony, a zatem przekroczenie wyniosło 3, 2 tony,

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 140 aa ust. 4 pkt 1 lit. a i b w związku z art. 140 aa ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez ich niezastosowanie oraz odmowę umorzenia postępowania w stosunku do skarżącego, pomimo, iż okoliczności faktyczne istotne dla sprawy pozostają niewyjaśnione, zaś z przeprowadzonych dowodów wynika, że przewoźnik dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem lub nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

Wniosła także o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu tj. odpowiedzi Komisji Europejskiej na skargę Ogólnopolskiego Związku Pracodawców Transportu Drogowego w sprawie działań polskiej administracji rządowej i samorządowej dotyczących naruszenia prawa wspólnotowego w zakresie postanowień pkt 3 rozdziału 8 Załącznika XII do Traktatu dotyczącego przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej oraz przepisu art. 3 ust. 1 Dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do podnoszonych przez nią wątpliwości w zakresie wartości wskazywanych przez wagi oraz ich wypoziomowania. Zwróciła uwagę, że na działanie wag mogła mieć wpływ ich ewentualna niesprawność, a również brak wypoziomowania, przy czym podczas oględzin wag nie można było stwierdzić, że mogły one wskazywać wartości inne, aniżeli wielokrotności 50 kg, ponieważ waga była niesprawna i wyłączona z użytku. Z zeznań kierowcy wynika nadto, że po każdym pomiarze inspektorzy podchodzili do wag i zerowali je ręcznie, co oznacza, że nie zerowały się one automatycznie i również budzi wątpliwości co do ich sprawności oraz rzetelności wykonanego pomiaru.

Strona skarżąca podtrzymała swoje stanowisko odnośnie braku prawidłowego ustalenia jednej z wag użytych do przeprowadzonej kontroli. Jej zdaniem nie była w stanie zweryfikować, czy okazana jej waga jest tożsama z wagą widniejącą na zdjęciu wykonanym przez kierowcę. Zarazem skoro organ wskazuje, że wykonane zdjęcie było nieostre, to trudno stronie zarzucać niemożliwość dokonania pewnej identyfikacji. Organ opiera się na zeznaniach inspektorów, którzy stwierdzili, że właśnie tą wagą wykonywali pomiar, jednak zdaniem skarżącej, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem, że inspektorzy pamiętają wszystkie wagi, jakich używają podczas pracy, tym bardziej, że nie mają one żadnych istotnych cech wyróżniających.

Nie zgodziła się nadto ze stanowiskiem prezentowanym przez organ, jakoby nie miało znaczenia ustalenie, czy kierowcy podczas kontroli pojazdu okazano świadectwo legalizacji terenu ważenia. Zaznaczyła, że protokół kontroli został podpisany jedynie przez inspektora przeprowadzającego kontrolę; kierowca odmówił podpisania protokołu z uwagi na zauważone przez niego liczne nieprawidłowości w procesie ważenia. Zarówno kierowca, jak i inspektorzy kontroli stwierdzili podczas przesłuchania przeprowadzonego w dniu 28 października 2014 r., że miejscem kontroli były N.; jest jednak niewątpliwe, że okazane kierowcy dokumenty (protokół pomiaru nierówności terenu) dotyczyły miejsca ważenia w R., inaczej bowiem strona nie mogłaby tego protokołu zdobyć i okazać w trakcie postępowania dowodowego. Rozbieżne są zeznania inspektorów i kierowcy na temat sposobu okazania dokumentów: czy w formie elektronicznej na ekranie laptopa czy też w formie papierowej. Skarżąca zauważyła, że twierdzenia organu o okazaniu kierowcy dokumentów w formie elektronicznej na ekranie laptopa podniesiono dopiero na etapie kolejnego odwołania, zatem mogą rodzić one pewne wątpliwości co do swej rzetelności. Z powyższego wynika, zdaniem skarżącej, że czynności kontrolne nie zostały przez organ przeprowadzone w sposób prawidłowy, ponieważ nie okazano kierowcy dokumentów wskazanych w protokole kontroli, pozwalających na weryfikację miejsca ważenia.

W konsekwencji wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji i przekazanie sprawy temu organowi celem umorzenia postępowania wobec skarżącej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 roku, poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Istotnym jest, że ocena dokonywana jest przez sąd administracyjny według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2012 roku, poz. 270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotowa sprawa dotyczy odpowiedzialności skarżącej z tytułu wykonywania przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego, którym były blachy w formie kręgów oraz arkuszy.

Zgodnie z art. 2 pkt 35b p.r.d., ładunkiem podzielnym jest ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody, mógł być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków.

W wyniku pomiarów pojazdu dokonanych w trakcie kontroli, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej o 4, 7 tony przy nacisku tej osi wynoszącym 14,7 tony, na drodze o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 ton. Nie stwierdzono naruszenia innych parametrów kontrolowanego zespołu pojazdów. Naruszony zatem został, na co wskazały organy obu instancji, art. 64 ust. 2 p.r.d., zgodnie z którym zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Obie kategorie zezwoleń nie miały zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ zezwolenie kategorii I, w świetle załącznika nr 1 do ustawy p.r.d., lp. 1, dotyczy dróg gminnych, powiatowych i wojewódzkich, podczas gdy przedmiotowa sprawa dotyczy drogi krajowej, natomiast zezwolenie kategorii II, jak stanowi art. 64b ust. 1 tej ustawy, jest wydawane na przejazd nienormatywnego pojazdu wolnobieżnego, ciągnika rolniczego albo zespołu pojazdów składającego się z pojazdu wolnobieżnego lub ciągnika rolniczego i przyczepy specjalnej.

Pojazdem nienormatywnym w świetle definicji art. 2 pkt 35a p.r.d., w związku z art. 4 pkt 25 u.d.p., jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Dopuszczalny nacisk pojedynczej osi do 10 ton, na drodze nr 75, na której doszło do zatrzymania przedmiotowego pojazdu, został uregulowany w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. (Dz. U. z 2012 r., poz. 1061), wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 41 ust. 2 pkt 1 u.d.p.

W związku z naruszeniem zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego, określonego w art. 64 ust. 2 p.r.d., Sąd stwierdza, że organy Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo ustaliły wysokość nałożonej kary. Z art. 140ab ust. 2 p.r.d. wynika, iż w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Nie można zatem zgodzić się ze stwierdzeniem skarżącego, iż nałożenie na niego kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach, jest całkowicie pozbawione podstawy prawnej, gdyż w myśl art. 64d ust. 2 pkt 1 p.r.d. zezwolenie kategorii VII może być wydane tylko pod warunkiem, że ładunek jest niepodzielny.

Podkreślić przy tym należy, że wobec skarżącej nie została wymierzona kara pieniężna za brak zezwolenia kategorii VII, którego to zezwolenia nie wydaje się na przewóz ładunku podzielnego, lecz za przewóz pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego, wbrew zakazowi uregulowanemu w art. 64 ust. 2 p.r.d. Brak w regulacjach prawnych możliwości uzyskania zezwolenia - o którym mowa w art. 64 ust. 1 p.r.d. - na przewóz ładunku podzielnego, innego niż określony w zezwoleniu kategorii I i II, nie znaczy bowiem, że w takiej sytuacji ruch nienormatywnych pojazdów lub zespołu pojazdów jest dozwolony. Przejazd pojazdem nienormatywnym w sytuacji, gdy brak jest podstaw prawnych do uzyskania zezwolenia na taki przejazd, oznacza przejazd bez zezwolenia w rozumieniu art. 64 ust. 1 p.r.d. (p. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2012 sygn. II GSK 1773/11). Ustawodawca nie przewidział bowiem odrębnej kary za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków podzielnych, lecz uregulował konstrukcję prawną polegającą na zastosowaniu kary, jak za przejazd bez zezwolenia, bez sprecyzowania konkretnej kategorii zezwolenia. Z art. 64 ust. 3, art. 64a-64g oraz z załącznika nr 1 do p.r.d. wynika, iż ustawodawca przewidział siedem kategorii zezwoleń, natomiast w art. 140ab ust. 1 pkt 1-3 p.r.d., uregulował wysokość kary pieniężnej za brak każdego z zezwoleń. Organ I instancji nałożył na skarżącą, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d., karę pieniężną, jak za brak zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach.

Zgodnie z Załącznikiem nr 1 do ustawy prawo o ruchu drogowym, zezwolenie kategorii VII wydaje się dla pojazdu, który, porusza się trasą wskazaną w zezwoleniu i jest pojazdem o:

a) wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych kategoriach I-VI,

b) naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 tony.

W wyniku przedmiotowej kontroli stwierdzono przekroczenie o 4,7 tony nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu poruszającego się po drodze krajowej nr [...], gdzie dopuszczalny jest ruch pojazdów o nacisku osi do 10 t dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych. Tym samym bezspornym jest, iż pojazd zatrzymany do kontroli był pojazdem nienormatywnym, a nacisk osi przekroczył wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t i jedynie zezwolenie kategorii VII legitymowałoby przejazd ww. pojazdu. W niniejszej sprawie parametrom kontrolowanego pojazdu odpowiadało zezwolenie kategorii VII (w pozostałych przypadkach), w związku z czym, stosownie do art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy - Prawo o ruchu drogowym nałożono na skarżącą karę pieniężną w wysokości 15 000 zł.

Główną osią podnoszonych w skardze zarzutów są braki i nieścisłości, jakimi dotknięta była według skarżącej procedura kontrolna, w tym wątpliwości odnośnie samego miejsca kontroli, użytych w trakcie kontroli wag, a także prawidłowości ich działania.

W ocenie Sądu, Główny Inspektor Transportu Drogowego ustalił w sposób jednoznaczny, jakimi wagami oraz gdzie dokonywano kontroli, a sporna kwestia okazania kierowcy właściwego protokołu z pomiaru pochylenia terenu, na którym umiejscowione było miejsce ważenia w miejscowości N., nie miała wpływu na wynik sprawy, ponieważ protokół pochylenia terenu został dołączony do akt administracyjnych, co potwierdza okoliczność, że miejsce ważenia było legalizowane.

Według organu w trakcie kontroli został okazany protokół z pomiaru pochylenia terenu w miejscowości N., bądź to w wersji papierowej, lub na ekranie komputera. Powyższego nie potwierdził natomiast kierowca. Nawet gdyby przyjąć, że wbrew zapisom protokołu kontroli, nie okazano by go kierowcy w czasie kontroli, co konsekwentnie podnosi skarżący, stanowiłoby to naruszenie procedury, ale nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro protokół taki istnieje i stanowi potwierdzenie legalizowanego miejsca ważenia pojazdów..

Zdaniem Sądu, należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż wyliczone przez stronę skarżącą wątpliwości bądź zostały wyjaśnione w toku ponownie przeprowadzonego postępowania, bądź nie miały wpływu na ustalenia faktyczne, które stanowiły podstawę nałożenia na nią kary pieniężnej.

Przy dokonywaniu oceny skali tych naruszeń należy bowiem mieć na względzie jedną z naczelnych dyrektyw, którymi powinien kierować się organ prowadząc postępowanie administracyjne, jaką jest zasada prawdy obiektywnej. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zawarta w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej (materialnej), wyrażona również w innych przepisach Kodeksu, m.in. w art. 6, 10, 77 § 1, 80, ma fundamentalne znaczenie dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ponieważ na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy organ administracyjny dokonuje jego subsumcji pod stosowną normę prawną. W ten sposób organ przesądza o powstaniu określonego obowiązku bądź prawa, a więc skutków prawnych, które dotyczyć będą wyłącznie faktów uznanych przez organ. Ponadto art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego obejmującego wszystkie jego części składowe, wszystkie środki dowodowe. Oznacza to, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy i podjąć wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści.

W niniejszej sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego nie uchybił przepisowi art. 7 k.p.a., a także zastosował się do wymagania określonego w art. 77 § 1 k.p.a.

Zarówno [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w decyzji z dnia [...] stycznia 2015 roku, jak i Główny Inspektor Transportu Drogowego w zaskarżonej decyzji, w sposób wyczerpujący rozpatrzyli zgromadzony materiał i dowody w sprawie prawidłowo stosując powołane przepisy. Organ dostrzegły zarazem rozbieżności odnoście dokonania, bądź nie określonych czynności przez kontrolujących, lecz trafnie, w ocenie Sądu, stwierdziły, że nie miały one wpływu na ustalenia faktyczne.

Podkreślić należy, iż wątpliwości odnośnie charakteru czynności kontrolnych i prawidłowości samej kontroli skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji jedynie w sytuacji, w której uniemożliwiałyby ustalenie przez organ stanu faktycznego. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jest to przy tym o tyle istotne, że w istocie zastrzeżenia strony skarżącej wobec stanowiska organów, kończą się jedynie konstatacją, iż nie zgadza się ona z nim, odnośnie wyjaśnienia podnoszonych przez nią wątpliwości, czy też ich znaczenia w toku postępowania. Strona skarżąca nie wskazuje jednak, jaki wpływ, podnoszone przez nią wątpliwości, miałyby mieć na ustalenie stanu faktycznego.

Zdaniem Sądu, argumentacja strony skarżącej nie podważa bowiem ustaleń organu ani co do miejsca przeprowadzenia ważenia pojazdów, tj. miejscowości N. na drodze krajowej nr [...], ani ani prawidłowości działania samych wag. Samo nieczytelne zdjęcie wykonane prze kierowcę w trakcie kontroli i złożone do akt nie podważa skutecznie oceny organów odnośnie użycia pary określonych w protokole kontroli wag, będących na stanie kontrolujących, skoro ocena dowodów dokonana została w oparciu o pozostałe środki dowodowe, jak zeznania osób dokonujących kontroli. Z kolei sporna kwestia okazania kierowcy świadectwa legalizacji miejsca, na którym dokonano ważenia rozpatrywanego zespołu pojazdów, nawet przy przyjęciu stanowiska strony, jest w istocie irrelewantna dla obiektywnie powstałej odpowiedzialności skarżącej.

Sąd nie podziela także podniesionego przez skarżącą zarzutu naruszenia w niniejszej sprawie przepisów Dyrektywy Rady nr 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. (Dz. U. L 235 z 17.09.1996, str. 59). Skarżąca wskazywała, że skoro nośność dróg w Polsce powinna spełniać standardy nacisku 11,5 tony na oś, to przekroczenie nacisku na oś napędową winno być liczone od tej właśnie wysokości a nie od 10 ton. Tym samym przekroczenie przez nią nacisku wyniosło 3,2 tony a nie 4,7 tony.

Zarzut niezastosowania w rozpatrywanej sprawie Traktatu Akcesyjnego o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej w zakresie terminów przejściowych wyrażonych w załączniku XII odnośnie dostosowania sieci drogowej do nacisku na osie - Dyrektywa Rady 96/53/WE, zmienionej Dyrektywą 2002/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, a w szczególności art. 4 pkt 1 oraz art. 4 pkt 3, został prawidłowo uznany przez organy administracyjne za niezasadny. Argumentacja skarżącej odnośnie dopuszczalnego nacisku osi do 11,5 i na drodze krajowej nr 75 jest całkowicie pozbawiona podstaw prawnych. Dyrektywa nr 96/53 z dnia 25 lipca 1996 r. zwana "dyrektywą naciskową" stanowi jedynie zalecenie dla państw członkowskich UE i nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego na terytorium RP. Należy odwołać się w tej kwestii do poglądu, który Sąd w niniejszym składzie podziela, zawartego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1027/05. Stwierdza on, że "polskie przepisy regulują zasady korzystania z dróg publicznych, wyodrębniając drogi, po których bez zezwolenia mogą się poruszać pojazdy o określonych parametrach. Wskazywany również w skardze kasacyjnej art. 7 Dyrektywy Rady 96/53/WE wyraźnie zezwala na stosowanie obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie Członkowskim i ograniczających ciężar i/lub wymiary pojazdu na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych - niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów. (...) ". W tym miejscu należy wskazać, iż zaliczenie drogi krajowej nr [...] do kategorii dróg, na których dopuszczalne są naciski osi do 10 t, wynika z rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. W związku z powyższym należy uznać zarzuty strony za nieuzasadnione. Z brzmienia przytoczonych przepisów unijnych nie można bowiem wywieść, że obowiązujące nadal w Polsce przepisy precyzujące dopuszczalne naciski na osie pojazdów na różnych kategoriach dróg są sprzeczne z tymi przepisami unijnymi.

Z tej przyczyny też Sąd, działając w oparciu o przepis art. 106 § 3 p.p.s.a., postanowił oddalić wniosek skarżącej o przeprowadzenie dowodu z odpowiedzi Komisji Europejskiej na skargę Ogólnopolskiego Związku Pracodawców Transportu Drogowego w sprawie i na okoliczność sprecyzowaną w skardze.

Przechodząc do zaakcentowanej w skardze kwestii braku odpowiedzialności strony skarżącej za powstałe naruszenie, Sąd stwierdza, że skarżąca zarówno w toku postępowania, jak i we wniesionej do Sądu skardze, nie wykazała okoliczności uzasadniających uwolnienie jej od tej odpowiedzialności.

Zgodnie z treścią art. 140aa ust. 4 pkt 1 lit. a i b ustawy - Prawo o ruchu drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przejazd dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

Zdaniem Sądu, nie sposób uznać, że strona skarżąca dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych ze spornym przejazdem z dnia [...] czerwca 2013 r.

W ocenie Sądu, z przytoczonych powyżej przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym wynika reguła, zgodnie z którą podmiot wykonujący przejazd ponosi odpowiedzialność za przejazd pojazdem nienormatywnym i że odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Warto zauważyć, odwołując się m.in. do stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 716/10, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo i na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą. Oczywiście, domniemanie odpowiedzialności przewoźnika może być obalone. Jednak skarżący przedsiębiorca w żaden sposób nie wykazał zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i przed Sądem, jakichkolwiek okoliczności uwalniających go od odpowiedzialności.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.