Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 120/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 5 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 112 poz 744
law: Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak /sprawozdawca/, Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z siedzibą w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej wyznaczenia lekarza weterynarii do wykonywania określonych czynności 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] października 2012 r. Nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z siedzibą w [...] na rzecz skarżącej M. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2012 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w R. (dalej: "PLW", "organ I instancji"), działając na podstawie art. 16 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2010 r. Nr 112, poz. 744 ze zm., zwanej dalej "ustawą o Inspekcji Weterynaryjnej") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej "Kpa"), orzekł o uchyleniu decyzji własnej Nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. w części, tj. w ust. 1 pkt 5, wyznaczającej lekarza weterynarii M. P. (dalej: "skarżąca", "strona") do wykonywania czynności badania laboratoryjnego mięsa na obecność włośni.

W uzasadnieniu podjętej decyzji PLW wskazał, iż decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. uchylił decyzję własną nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. w części dotyczącej wyznaczenia skarżącej do badania laboratoryjnego mięsa na obecność włośni. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie, iż w dniu [...] lipca 2012 r., mimo telefonicznego zawiadomienia przez lekarza weterynarii L. B., skarżąca nie stawiła się w laboratorium w czasie audytu Stanowiska Zamiejscowego Działu Badań Mięsa Na Obecność Włośni (dalej "Stanowisko Zamiejscowe"), przez co nie wywiązała się z powierzonych jej do wykonania czynności. Na skutek odwołania strony [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii (dalej: "WLW", "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. (znak [...]) uchylił zaskarżoną decyzję PLW w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Przesłankę powyższego stanowiły uchybienia w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy.

W toku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji ustalił, że PLW w dniu [...] grudnia 2011 r. zawarł ze skarżącą cywilnoprawną umowę zlecenia dotyczącą wykonywania czynności badania poubojowego mięsa na obecność włośni. Stosownie do zapisów § 2 tej umowy, wyznaczona strona jako zleceniobiorca miała obowiązek wykonywać zlecone czynności w każdym tygodniu od poniedziałku do piątku, a w miarę uzasadnionych potrzeb, także w soboty w Wojewódzkim Inspektoracie Weterynarii z/s w S. Zakład Higieny Weterynaryjnej w W. Oddział Terenowy w S. Stanowisko Zamiejscowe Działu Badań Mięsa na Obecność Włośni w R. ul. W. [...].

Organ ustalił, że [...] lipca 2012 r. na Stanowisku Zamiejscowym przeprowadzony został audyt Polskiego Centrum Akredytacji w zakresie potwierdzenia kompetencji technicznych do wykonywania badań objętych zakresem akredytacji Nr AB 446 oraz kompetencji do wykonywania badań zgłoszonych we wniosku o uaktualnienie zakresu akredytacji w odniesieniu do aktualnych wymagań akredytacyjnych (DAB-07). Skarżąca nie uczestniczyła w audycie, a w piśmie wyjaśniającym z dnia [...] lipca 2012 r. nie wyjaśniła dlaczego mimo takiego obowiązku umownego nie stawiła się do pracy

w laboratorium. Stwierdziła jedynie, że "nie była powiadomiona o obowiązkowym stawieniu się na audyt".

Dla wyjaśnienia tej kwestii organ I instancji przeprowadził dowód z zeznań świadków: L. B., K. B. i J. F. L. B., pełniąca rolę koordynatora w Stanowisku Zamiejscowym, w piśmie z dnia [...] września 2012 r. oświadczyła, że w laboratorium funkcjonował "harmonogram pracy", zgodnie z którym w tygodniu od [...] do [...] lipca 2012 r. skarżąca nie pracowała, jednakże wszyscy pracownicy byli powiadomieni ustnie o odbywającym się audycie. Nadto, w związku z tym, że audytor PCA zażyczył sobie obecności skarżącej, K. B. osobiście powiadomiła ją o konieczności stawienia się na rozmowę z audytorem. Z kolei K. B. w oświadczeniu z dnia [...] października 2012 r. potwierdziła, że na prośbę L. B. udała się do pobliskiej lecznicy, w której świadczyła pracę skarżąca, z przekazem: "Jest pan z audytu i L. prosiła mnie, żeby ci powiedzieć, żebyś przyszła". Świadek J. F., będący przedstawicielem Zakładu Higieny Weterynaryjnej potwierdził powyższe zeznania, które są ze sobą spójne. W ocenie organu I instancji, ww. zeznania nie potwierdziły okoliczności odmowy przez skarżącą udzielenia informacji telefonicznej audytorowi, o której to odmowie stanowiła notatka służbowa sporządzona przez lekarza weterynarii B. P.

W konsekwencji powyższych ustaleń PLW uznał, że dalsza realizacja przez stronę czynności lekarza wyznaczonego do badań laboratoryjnych na obecność włośni, nie jest możliwa. Skarżąca naruszyła bowiem zobowiązanie wynikające z umowy z dnia [...] grudnia 2011 r. na realizację tych czynności do codziennego ich świadczenia. Ocenił, iż wskazana w wyjaśnieniu L. B. informacja, iż w laboratorium stosowany był harmonogram pracy, zgodnie z którym skarżąca nie musiała być w wyznaczonym tygodniu w pracy, nie ma znaczenia dla sprawy. Było to bowiem ustalenie stricte wewnętrzne, koleżeńskie, nie mające wpływu na ewentualną zmianę umowy.

PLW stwierdził ponadto, iż naruszenie obowiązku codziennej pracy nabiera szczególnego znaczenia w sytuacji, gdy skarżąca wiedziała o audycie i była powiadomiona o tym, że audytor zażyczył sobie jej obecności. Na przeszkodzie stawienia się na audyt nie stały żadne okoliczności, takie jak: choroba, czy wypadek losowy, lecz równoległe zaangażowanie w pracę w lecznicy. Niepoddanie się audytowi spowodowało, że nie zostały potwierdzone kompetencje strony do wykonywania czynności lekarza wyznaczonego w przedmiotowym zakresie, a zatem czynności tych skarżąca wykonywać nie może.

W odwołaniu wniesionym na powołaną decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości. Wydanej decyzji zarzuciła :

1. błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy polegające na nieprawidłowym przyjęciu, iż skarżąca naruszyła zobowiązanie wynikające z umowy na realizację czynności do codziennego ich świadczenia;

2. pominięcie okoliczności o ustalonym przez L. B. harmonogramie pracy skarżącej, obowiązującym od stycznia 2010 r., w myśl którego wykonywanie obowiązków miało następować w określone tygodnie miesiąca za zgodą i wiedzą PLW –

A. S.;

3. pominięcie okoliczności, iż skarżąca nie została poinformowana o konieczności jej stawiennictwa w dniu dokonywanego audytu.

Rozwijając ww. zarzuty skarżąca podała, że swoje czynności wykonywała zgodnie z harmonogramem pracy ustalonym przez L. B. - kierownika stacji wytrawiania. Harmonogram ten ustalony został i obowiązywał od stycznia 2010 r. Tego

harmonogramu skarżąca przestrzegała. Nie można zatem postawić jej zarzutu naruszenia zobowiązania wynikającego z umowy o realizację czynności do codziennego ich świadczenia. Skarżąca w ogóle nie została poinformowana

o obowiązku uczestniczenia w zaplanowanej na dzień [...] lipca 2012 r. kontroli w stacji wytrawiania, ani też że w spornym dniu jej obecność jest konieczna. Ponadto [...] lipca 2012 r., zgodnie z przyjętym harmonogramem, jej obecność w jednostce nie była przewidziana. Jeśli obecność skarżącej podczas przeprowadzanej kontroli była konieczna, to powinna być ona o powyższym fakcie powiadomiona z odpowiednim wyprzedzeniem. Winna zatem otrzymać stosowne zawiadomienie ze wskazaniem daty przeprowadzanej kontroli, jej miejsca oraz konieczności obowiązkowego stawiennictwa. Takowego zawiadomienia jednakże skarżąca nie otrzymała. Trudno za powyższe uznać poinformowanie skarżącej o toczącym się audycie podczas jego trwania. Co istotne,

w chwili przekazania informacji o audycie skarżąca wykonywała (w swoim miejscu pracy) zabieg chirurgiczny, którego nie mogła przerwać. Za nieuprawnione skarżąca uznała zatem twierdzenie organu, jakoby naruszyła łączące ją zobowiązanie. Podniosła także, iż była obecna na wszystkich organizowanych przez PLW zebraniach. Nie uchylała się nigdy od udziału w jakimkolwiek zebraniu, bądź kontroli. Za bezpodstawne skarżąca uznała stanowisko organu, iż wiedziała o audycie. Trudno bowiem przyjąć, aby stwierdzenie K. B.: "Jest pan z audytu i L. prosiła mnie, żeby ci powiedzieć, żebyś przyszła" przyjąć jako formę zawiadomienia skarżącej o prowadzonej kontroli. Nie zachowano w tym zakresie żadnej przewidzianej formy dla zawiadomienia. Skarżąca nie zgodziła się także z tezą, że naruszyła łączące ją zobowiązanie, ponieważ w tym czasie wykonywała czynności, których nie mogła przerwać. Zakończenie ich w danym momencie mogłoby spowodować negatywne skutki.

Decyzją znak [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. WLW, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

Po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, organ odwoławczy stwierdził zasadność podjętej przez organ I instancji decyzji. Wskazał, iż decyzją PLW z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] skarżąca wyznaczona została m.in. do badania laboratoryjnego mięsa na obecność włośni. Ponadto z PLW łączyła ją umowa zlecenia na wykonywanie czynności badania poubojowego - wykrywania włośni w mięsie, w której to w § 2 pkt 6 widnieje, iż czynności (...) zleceniobiorca wykonywać będzie w każdym tygodniu od poniedziałku do piątku, a także w miarę uzasadnionych potrzeb w soboty (...). Bezzasadny jest zatem zarzut strony, iż "skarżąca wykonywała czynności zgodnie z ustalonym przez L. B., kierownika stacji wytrawiania, harmonogramem pracy".

Za nietrafiony organ odwoławczy uznał także argument skarżącej, iż powinna być zawiadomiona o obowiązku uczestniczenia w audycie zaplanowanym na dzień [...] lipca 2012 r. w Stanowisku Zamiejscowym, bowiem z zeznania L. B., pełniącej rolę koordynatora w Stanowisku Zamiejscowym, wynika, że w laboratorium istotnie funkcjonował harmonogram pracy, według którego strona nie miała pracować w dniu [...] lipca 2012 r., jednak wszyscy pracownicy laboratorium zostali powiadomieni ustnie

o odbywającym się audycie. Z uwagi na okoliczność, że audytor zażyczył sobie obecności skarżącej, pracownik laboratorium K. B. osobiście poinformowała ją o konieczności stawienia się na rozmowę z audytorem.

Oceniając ustalony stan faktyczny WLW uznał, że skarżąca naruszyła zobowiązanie wynikające z zapisów umowy na realizację zleconych czynności, bowiem harmonogram pracy stosowany w laboratorium był ustaleniem wewnętrznym, nie wynikającym z umowy. Zdaniem organu odwoławczego, wykonywany przez nią w dniu [...] lipca 2012 r. w czasie trwania audytu "zabieg chirurgiczny" nie uzasadnia niestawiennictwa strony na audycie, ponieważ posiadała informację o kontroli i winna być dyspozycyjna w dniu, w którym się ona odbywała. W związku z tym, iż skarżąca nie poddała się audytowi, nie zostały potwierdzone jej kompetencje do wykonywania czynności lekarza wyznaczonego w zakresie wykonywania badań laboratoryjnych na obecność włośni, a co za tym idzie nie może ona ich dalej wykonywać. Powyższe zostało stwierdzone w "Raporcie z oceny laboratorium badawczego", w którym wskazano, że z powodu braku możliwości zebrania dowodów w trakcie oceny na miejscu na Stanowisku Zamiejscowym w celu potwierdzenia kompetencji nowo wyznaczonego lekarza weterynarii M. P. w ocenianym obszarze technicznym, audytor techniczny nie może potwierdzić zaufania do kompetencji w zakresie wnioskowanym uaktualnienia do akredytacji.

W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzuciła:

1. błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że skarżąca:

a/ naruszyła zobowiązanie wynikające z zapisów umowy na realizację czynności, mimo że zastosowała się do zatwierdzonego przez przełożoną L. B. harmonogramu pracy, zgodnie z którym w dniu [...] lipca 2012 r. nie miała pracować; b/ została prawidłowo zawiadomiona o konieczności udziału w przeprowadzanym audycie, skoro o powyższym fakcie poinformowano ją jedynie ustnie przez pracownika laboratorium K. B. podczas trwania tego audytu;

2. błędne przyjęcie, że fakt braku poddania się przez skarżącą audytowi, skutkuje brakiem kompetencji do wykonywania czynności lekarza wyznaczonego

w zakresie wykonywania badań laboratoryjnych na obecność włośni i brakiem możliwości ich wykonywania;

3. pominięcie okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, iż do czasu audytu skarżąca była osobą badającą próbki mięsa, a nie akredytującą;

4. brak wskazania materialnej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, a jedynie ograniczenie się do wskazania art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. jako podstawy prawnej zaskarżonej decyzji

W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, iż do czasu otrzymania przedmiotowej decyzji nie była zaznajomiona z dokładnym przebiegiem audytu, a zwłaszcza

z koniecznością osobistego w nim uczestniczenia. Wymóg poddania się audytowi obowiązuje skarżącą dopiero od 2012 r. Wcześniej nigdy nie uczestniczyła w podobnej procedurze. Gdyby wiedziała co najmniej dzień wcześniej, że musi uczestniczyć osobiście w audycie, mogłaby wziąć na ten dzień urlop i stawić się w laboratorium. Natomiast w sytuacji powiadomienia jej o odbywającym się audycie w Stanowisku Zamiejscowym w trakcie wykonywania zabiegu chirurgicznego w innym miejscu pracy, nie miała żadnej możliwości, aby osobiście w nim uczestniczyć.

Podniosła również, że poza dniami wyznaczonymi przez L. B. nie mogła się stawić na audycie. Harmonogram dyżurów nie był ustalony przez skarżącą, lecz przez L. B. w porozumieniu z PLW. Warunkiem wykonywania dyżurów w tym laboratorium było dostosowanie się do już istniejącego harmonogramu dyżurów. Skarżąca nigdy nie narzucała kiedy chce być na dyżurze, a kiedy nie. Nie miała żadnych uprawnień, aby dokonywać zmian decyzji swojej przełożonej L. B. Ponadto wskazała, że obecność na dyżurach łączyła się z obowiązkiem zapłaty za nie, zatem gdyby przychodziła codziennie musiałaby mieć za to zapłacone. Zdaniem skarżącej, brak audytu nie pozbawia jej prawa do wykonywania zleconych umową czynności; nadal posiada ona uprawnienia do badania próbek mięsa na obecność włośni.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy orzekające

w sprawie organy prawidłowo orzekły o uchyleniu wydanej w dniu [...] grudnia 2011 r. decyzji Nr [...] w części dotyczącej pkt 5, tj. wyznaczającej skarżącą do wykonywania badania laboratoryjnego mięsa na obecność włośni oraz czy wydane

w tym zakresie decyzje poprzedzone zostały prawidłowo prowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, z zachowaniem reguł wynikającym z Kpa.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 16 ust. 5 pkt 2 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, zgodnie z którym uchylenie decyzji o wyznaczeniu do wykonywania czynności i rozwiązanie umowy ze skutkiem natychmiastowym może nastąpić w przypadku niewywiązywania się osoby wyznaczonej z powierzonych jej do wykonania czynności, w szczególności przez niewykonywanie ich terminowo. Użyte

w tym przepisie słowo "może" świadczy o tym, że decyzja wydana na jego podstawie jest wydawana w ramach uznania administracyjnego. Ze względu na możliwy do podniesienia zarzut niewłaściwego korzystania z uznania administracyjnego, obowiązki w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz uzasadnienia decyzji są większe wobec organu orzekającego w ramach uznania administracyjnego, aniżeli w przypadku orzekania w ramach ustawowego związania.

Przed przystąpieniem do merytorycznego badania zaskarżonej decyzji Sąd zobligowany jest do sprawdzenia, czy w procesie wydania decyzji zostały zachowane reguły postępowania administracyjnego, wynikające z przepisów Kpa. Tak przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu

I instancji wykazała, że decyzje te nie odpowiadają wymogom prawa.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 Kpa). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 77 Kpa, art. 80 Kpa). Wyrazem prawidłowego przeprowadzenia przez organ postępowania administracyjnego w aspekcie rozpoznania i oceny sprawy w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia jest uzasadnienie decyzji, sporządzone zgodnie z wytycznymi zawartymi w art. 107 § 3 Kpa. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji

z przytoczeniem przepisów prawa. W prawie administracyjnym obowiązek uzasadnienia decyzji wiąże się ponadto z zasadą przekonywania (art. 11 Kpa) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 Kpa).

W przedmiotowej sprawie skarżąca zakwestionowała prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych przez organy orzekające, stanowiące podstawę do oceny merytorycznej pod kątem spełnienia przesłanek z art. 16 ust. 5 pkt 2 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej. Organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że przyczyną częściowego uchylenia decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. było naruszenie przez skarżącą zobowiązania wynikającego z umowy na realizację zleconych czynności

w zakresie ich codziennego świadczenia, nieobecność na audycie w dniu [...] lipca 2012 r., pomimo prawidłowego zawiadomienia, brak szczególnego uzasadnienia tej nieobecności oraz w konsekwencji brak potwierdzenia kompetencji skarżącej do wykonywania czynności lekarza wyznaczonego w przedmiotowym zakresie.

Organy obu instancji podniosły, że ustaleń faktycznych dokonały na podstawie dowodu z zeznań świadków: L. B., K. B. i J. F. Jednak jak wynika z analizy akt administracyjnych w przedmiotowej sprawie, organy nie przeprowadziły dowodu z zeznań świadków, tylko odebrały od ww. osób pisemne oświadczenia. Prowadząc postępowanie dowodowe, organ administracji zobowiązany jest do utrwalenia czynności tego postępowania w formie pisemnej. Stosownie bowiem do treści art. 67 § 1 Kpa, organ administracji publicznej sporządza zwięzły protokół z każdej czynności postępowania, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że czynność została w inny sposób utrwalona na piśmie. W myśl art. 68 § 2 punkt 2 Kpa protokół sporządza się z przesłuchania strony i świadka i tylko w takiej formie ich oświadczenia mają wartość dowodową (w szczególności, kiedy jest sporny stan faktyczny sprawy). Jeśli zatem organ zaniecha sporządzenia protokołów z istotnych dla wyjaśnienia sprawy czynności, może to prowadzić do kwestionowania ich zasady oraz zakresu, w jakim zostały przeprowadzone.

W świetle powyższego, nie ma wartości dowodowej oparcie się przez organy obu instancji przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy na pisemnych oświadczeniach poszczególnych świadków oraz samej strony, zawartych w pismach kierowanych do organu I instancji (por. wyrok NSA z dnia 3 stycznia 2002 r., III SA 2056/01), nie potwierdzonych protokołami (art. 67 Kpa), bez pouczenia o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań (art. 83 § 3 Kpa) oraz bez zawiadomienia o tej czynności skarżącej, która ma prawo brać udział w przesłuchaniu świadków (art. 79 Kpa, por.).

Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie wątpliwości dotyczą jednoznacznego ustalenia, czy o przeprowadzeniu kontroli i obowiązku uczestniczenia w niej skarżąca została prawidłowo powiadomiona, czy obiektywnie mogła być obecna podczas audytu, czy powinna w tym dniu wykonywać czynności wynikające z umowy z dnia [...] grudnia 2011 r. oraz czy w konsekwencji jej nieobecność na audycie należy interpretować jako niewywiązywanie się z powierzonych jej do wykonania czynności, co z kolei skutkuje wydaniem decyzji z art. 16 ust. 5 punkt 2 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej. Powyższe powinno być ustalone na podstawie dowodów z zeznań świadków, których oświadczenia są w aktach sprawy (w razie konieczności również innych osób) oraz zeznań skarżącej jako strony postępowania.

Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie stoi również na stanowisku, że wyjaśnienia i ponownej oceny przez organ wymaga organizacja pracy w Stanowisku Zamiejscowym, czy rzeczywiście obowiązywał w tej placówce harmonogram pracy, który precyzował ustalenia § 2 punkt 6 umowy z dnia [...] grudnia 2011 r. i czy miał on charakter wiążący, czy tylko była to wewnętrzna regulacja w laboratorium.

Należy zauważyć, że faktycznie w treści § 2 pkt 6 przedmiotowej umowy widnieje zapis dotyczący wykonywania czynności przez skarżącą "w każdym tygodniu od poniedziałku do piątku, a także w miarę uzasadnionych potrzeb w soboty". Nie jest on jednak precyzyjny, bowiem nie wskazuje konkretnych godzin czasu pracy skarżącej od poniedziałku do piątku oraz w soboty, ani nie definiuje pojęcia "uzasadnionych potrzeb". Racjonalnym w tym zakresie jest argument skarżącej, potwierdzony oświadczeniem L. B., że w Stanowisku Zamiejscowym obowiązywał haromonogram pracy, opracowany przez kierownika jednostki, a zatwierdzony przez PLW, który to określa dyżury pracy poszczególnych pracowników laboratorium. Stwierdzenie przez WLW, że harmonogram jest tylko regulacją wewnętrzną, nie obowiązującą skarżącej, bez wywiedzenia charakteru prawnego tego aktu, stoi w sprzeczności z obowiązkiem wyjaśnienia i wyartykułowania w treści uzasadnienia powodów, dla których dowód ten nie został uznany.

Ponadto w zaskarżonych decyzjach brak jest odniesienia organów do podnoszonej przez stronę kwestii, że uregulowanie czasu pracy poprzez wprowadzenie harmonogramu dyżurów pozwala jej na wykonywanie usług weterynaryjnych także na rzecz innych podmiotów. Przyjęcie, że strona może wykonywać czynności wynikające tylko z zawartej z PLW umowy zlecenia skutkowałoby de facto zakazem świadczenia pracy, czy też wykonywania usług w ramach własnej działalności lub na rzecz innych podmiotów.

Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd stwierdził, że przeprowadzone

w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe toczyło się wbrew ustawowym regułom, a stwierdzone w tym zakresie uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł jak

w punkcie 1 wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania (tytułem uiszczonego wpisu sądowego) na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji zobowiązany będzie do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zgodnie ze wskazanymi w treści uzasadnienia wytycznymi, dokona wszechstronnej analizy zebranego materiału dowodowego i oceni podstawy do uchylenia wobec skarżącej decyzji z dnia 16 grudnia 2011 r. w części dotyczącej punktu 1 podpunkt 5 w oparciu o art.16 ust. 5 punkt 2 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, czemu da wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym zgodnie z art. 103 § 3 Kpa.