Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 670/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2006-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 137, art. 133, art. 16, art. 155, art. 6, art. 7, art. 106, art. 10 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 53 ust. 4 pkt 2 i 64 ust. 1, art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z ust. 3 oraz art. 62 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Dnia 10 października 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: sędzia WSA Grażyna Malinowska - Wasik (spr.) asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 10 października 2006 r. przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w B. sprawy ze skargi O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2006 r., nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 670/06

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2005 r., nr [...] Prezydent Miasta B. zmienił na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071; z późn. zm.) własną decyzję ostateczną nr [...] z dnia [...] 2004 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania, przebudowie i rozbudowie istniejących obiektów na wielofunkcyjny obiekt handlowy, usługowy, gastronomiczny, biurowy, apartamenty mieszkalne z wielofunkcyjnym garażem podziemnym wraz z przebudową i modernizacją przyłączy i zewnętrznego układu dróg dojazdowych i dojść pieszych na nieruchomości stanowiącej działki nr ew. [...] położonej pomiędzy ulicami [...].

Dokonana na wniosek inwestora – O. zmiana powyższej decyzji polegała na dodaniu w pkt 2.2.2. oznaczonego jako ppkt K/ zapisu: "w ramach prowadzonej adaptacji dopuszcza się rozbiórkę istniejących obiektów i ich odtworzenie w miejscu i zakresie dostosowanym do potrzeb nowoplanowanej inwestycji lub ich wymianę na inną zabudowę" oraz dopisaniu do pkt 2.4 podpunktu e/ o treści: "w przypadku ujętego w gminnej ewidencji zabytków budynku przy ul. J., ewentualna rozbiórka będzie przeprowadzona w oparciu o ekspertyzę stanu zachowania sporządzoną przez rzeczoznawcę", a nadto – zastąpieniu zapisów dotyczących projektowanego wielofunkcyjnego garażu podziemnego zapisami dotyczącymi realizacji garażu w części nadziemnej. Poza tym skorygowano numerację objętych inwestycją działek dopisując działki nr [...].

W dniu 27 marca 2006 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w B. wpłynął sprzeciw Prokuratora Okręgowego w B., w którym wniósł on między innymi o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2005 r.

W trakcie trwania postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności wyżej wspomnianej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., zapoznając się z dokumentacją otrzymaną z Prokuratury, ustaliło, iż decyzja ta nie jest ostateczna, gdyż Parafia Katedralna p.w. św. [...] wniosła od niej w ustawowym terminie odwołanie. Odwołanie powyższe wpłynęło do Prezydenta Miasta B. w dniu [...] 2005 r.. W tym samym dniu Parafia Katedralna p.w. [...] złożyła oświadczenie, iż cofa swoje odwołanie.

Postanowieniem z dnia [...] 2006 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie uwzględniło cofnięcia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2005 r., Nr [...], wskazując, iż wymieniona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

W odwołaniu Parafia podniosła, iż decyzja Prezydenta Miasta B. narusza zasady ochrony zabytków dopuszczając ewentualną rozbiórkę jednego z najstarszych budynków mieszkalnych w B. – zbudowanego w 1814 r. przez A.F. G. dawnego domu w pierwszej b. drukarni. Ponadto wskazała, iż budowa trzech kondygnacji podziemnych może spowodować poważne zagrożenie dla zabytkowego kościoła Klarysek w postaci osuwania się jego fundamentów. Zagrożeniem dla kościoła jest również zapis pozwalający na projektowanie nieograniczonych wielkością miejsc sprzedaży w jednym budynku o łącznej powierzchni sprzedażowej powyżej 2000 m². Z jednej strony jest to sprzeczne z ustawą o gospodarce przestrzennej, nakazującą w tej sytuacji uwzględnić obiekt w studium zagospodarowania przestrzennego miasta, a następnie uchwalić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zaś z drugiej strony tak duży obiekt będzie generował zwiększony ruch pojazdów dostawczych w bliskim sąsiedztwie kościoła.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż art. 155 k.p.a., ma zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy wszystkie strony wyrażą zgodę na zmianę ostatecznej decyzji, a w niniejszej sprawie nie miało to miejsca. Organ I instancji nie może przy tym wyrażenia zgody przez strony domniemywać, wywodząc ją z faktu, iż nie wniosły one żadnych uwag ani zastrzeżeń w trakcie trwania postępowania. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. podniosło, iż - mając na uwadze, że budynek po drukarni przy ul. J. jest zabytkiem wpisanym do ewidencji gminnej, a inwestycja ma być realizowana przy zabytkach figurujących w rejestrze zabytków zakres zmian wprowadzonych w decyzji ustalającej warunki zabudowy obligował organ I instancji do wydania decyzji zmieniającej po uzgodnieniu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Dopiero jednak stanowisko organu współdziałającego wyrażone w ostatecznym postanowieniu byłoby materiałem dowodowym pozwalającym na ocenę przez organ I instancji celowości zmiany decyzji ostatecznej w świetle przesłanek słusznego interesu stron i interesu społecznego. Organ I instancji powinien przy tym wziąć pod uwagę zakres kompetencji do uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską wynikający z zawartego w dniu 9 stycznia 2004 r. pomiędzy Wojewodą [...], a Prezydentem Miasta B. porozumienia w sprawie powierzenia prowadzenia niektórych spraw z zakresu właściwości [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Miastu B. Oparte na rozbieżnych stanowiskach Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w T. Delegatura w B. i Miejskiego Konserwatora Zabytków motywy rozstrzygnięcia nie uzasadniają celowości zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...] 2004 r.. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono również, że organ I instancji nie dokonał oceny dowodów powołanych przez inwestora na poparcie wniosku z dnia18 maja 2005 r. – ekspertyzy technicznej przeznaczonego do adaptacji budynku przy ul. J. oraz ekspertyzy hydrologicznej i geologicznej, określającej stosunki gruntowo-wodne na terenie planowanej inwestycji. Reasumując Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. stwierdziło, że organ I instancji nie zgromadził materiału dowodowego przemawiającego za celowością zgody na zmianę decyzji ostatecznej z dnia [...] 2004 r.

Nawiązując do zarzutów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze dodatkowo wskazało, że w obowiązującym w dacie wydania decyzji zmieniającej uchwalonym przez Radę Miasta w dniu 27 kwietnia 2005 r. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta B. teren po byłych Zakładach Graficznych nie jest przewidziany na lokalizację obiektu handlowego

o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m². W związku z tym, iż z art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że w studium można określić obszary, dla których będzie istniał obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co ma miejsce w stosunku do obszarów rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m², przeto brak ujęcia w studium przeznaczenia na powyższy cel wskazanego terenu powoduje, że nie jest on objęty obowiązkiem sporządzenia planu. W konsekwencji wniosek inwestora o zmianę decyzji z dnia [...] 2004r. mógł (art. 62 ust. 1 cyt. ustawy) lecz nie musiał (art. 62 ust. 2 ustawy) spowodować zawieszenia wszczętego w tym zakresie postępowania administracyjnego. Zdaniem SKO w tej kwestii musi się wypowiedzieć organ I instancji – czy nie istnienie przeszkoda do weryfikacji decyzji w trybie art. 155 k.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję O., zarzucił wydanie jej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. bez podstawy prawnej, a także naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 10 § 1 k.p.a. Zdaniem strony skarżącej w niniejszej sytuacji nie można mówić o skutecznym wniesieniu odwołania przez Parafię Katedralną p.w. [...], bowiem wycofanie odwołania nastąpiło jeszcze przed dotarciem do adresata – Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Tym samym organ odwoławczy nie mógł podjąć postępowania w wyniku nieuwzględnienia cofnięcia odwołania, a decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2005 r., nr [...] stała się ostateczna.

Skarżąca spółka podniosła ponadto, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie wykazało istnienia pozostałych przesłanek warunkujących możliwość nieuwzględnienia cofnięcia odwołania – tj. wydania przez organ I instancji decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Zdaniem skarżącej nie doszło bowiem do naruszenia przez Prezydenta Miasta B. art. 155 K.p.a., gdyż wydana przez niego decyzja z dnia 15 czerwca 2005 r. stanowiła jedynie czysto techniczną korektę planowanej inwestycji nie mającą wpływu na stopień oddziaływania na sąsiednie nieruchomości, a co za tym idzie nie zmieniającą sytuacji prawnej pozostałych stron postępowania. W związku z tym nie istniał obowiązek uzyskania ich zgody na zmianę decyzji ostatecznej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 106 k.p.a., strona skarżąca wskazała, iż w niniejszej sprawie uzyskano wszystkie wymagane uzgodnienia, a fakt, iż nie były one prawomocne nie miał w sprawie żadnego znaczenia.

Ustosunkowując się natomiast do kwestii relacji decyzji zmieniającej

z dnia 15 czerwca 2005 r. w stosunku do uchwalonego w dniu 27 kwietnia 2005 r. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta B. w skardze stwierdzono, iż studium nie jest źródłem prawa miejscowego. Prezydent Miasta B. wydając decyzję z dnia [...] 2005 r. mógł jedynie zmienić decyzję z dnia [...] 2004 r. w zakresie zgłoszonym przez stronę lub odmówić tej zmiany. Skarżąca spółka stwierdziła również, iż nie istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego dla terenów, na których mają być rozmieszczone obiekty handlowe o powierzchni sprzedaży powyżej 2.000 m², bowiem nie wynika to z żadnego przepisu prawa materialnego. Kwestia ta nie ma zresztą, w ocenie skarżącej, w niniejszej sprawie żadnego znaczenia, bowiem żadna z planowanych w obiekcie powierzchni handlowych nie miała przekraczać 2.000 m².

Ponadto zdaniem strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie miało podstaw do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a., a przy tym nie uzasadniło konieczności wydania decyzji w tym trybie.

Natomiast naruszenie przez organ art. 10 § 1 k.p.a. podniesione przez stronę skarżącą, przejawiało się jej zdaniem w nie poinformowaniu jej o zebraniu materiału dowodowego w sprawie i zamknięciu postępowania, co uniemożliwiło jej tym samym odniesienie się do całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz zgłoszonych żądań.

Poza tym zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej a nie ustanowionemu w dniu 30 marca 2006 r. pełnomocnikowi, co stanowi naruszenie art. 40 § 2 k.p.a..

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację, a ponadto wywodząc, iż o tym czy odwołanie może być skutecznie cofnięte decyduje organ odwoławczy. Zakwestionowało także twierdzenie skarżącej, iż decyzja zmieniająca nie miała żadnego wpływu na stopień oddziaływania na sąsiednie nieruchomości i nie zmieniała sytuacji prawnej stron postępowania. Zakres planowanych zmian dotyczył bowiem kwestii o charakterze materialnoprawnym polegającym na zmianie zakresu planowanej inwestycji. Ponadto organ wskazał, iż nie prowadził postępowania uzupełniającego w sprawie i z tych względów uznał, iż nie było konieczności umożliwienia stronom wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji. Ustosunkowując się do zarzutu nieprawidłowego doręczenia stronie skarżącej decyzji z dnia 27 kwietnia 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż w aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji adresowane do pełnomocnika strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawując, stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153, poz. 1269), kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem Sąd w trakcie rozpatrywania skargi ocenia, czy zaskarżona decyzją nie narusza prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego oraz czy stwierdzone naruszenie prawa mogło mieć wpływ na wynik sprawy, przy czym podstawą orzekania są akta sprawy.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Z uwagi na podnoszony w skardze zarzut, rozważenia w pierwszej kolejności wymaga kwestia skuteczności cofnięcia odwołania od decyzji zmieniającej warunki zabudowy z dnia 15 czerwca 2006 r. wniesionego przez Parafię Katedralną p.w. [...] i kompetencji SKO w B. do wydania w trybie art. 137 kpa w dniu 25 kwietnia 2006 r. niezaskarżalnego w drodze zażalenia postanowienia, a w konsekwencji także podstaw do przeprowadzenia postępowania odwoławczego zainicjowanego powyższym odwołaniem.

Zgodnie z art. 137 kpa strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, przy czym organ odwoławczy nie uwzględni cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny.

Z powyższego przepisu wynika, że cofnięcie odwołania przez stronę jest czasowo ograniczone, a mianowicie czynność ta może być dokonana tylko zanim nastąpi wydanie decyzji przez organ odwoławczy. Oznacza to, że złożenie oświadczenia o cofnięciu odwołania może nastąpić najwcześniej bezpośrednio po wniesieniu odwołania do organu I instancji, a najpóźniej przed wydaniem decyzji drugoinstancyjnej.

Jednocześnie treść art. 137 wskazuje, że cofnięcie odwołania podlega kontroli organu odwoławczego, to jest organ ten ocenia skuteczność wymienionej czynności. Nie ma przy tym znaczenia, w jakim momencie we wskazanym wyżej czasookresie doszło do cofnięcia odwołania. Zatem wniesienie podania zawierającego oświadczenie w tym przedmiocie do organu I instancji nie tworzy dla niego uprawnienia do oceny dopuszczalności cofnięcia odwołania, a już w żadnym razie do uznania, iż odwołania w ogóle nie było i do odłożenia go "ad acta", jak to miało miejsce w przypadku odwołania Parafii Katedralnej. Organ I instancji do którego wpłynęło omawiane podanie niezależnie od tego czy wystąpiło to przed upływem 7 dni do przesłania odwołania, o których mowa w art. 133 kpa, zawsze obligowany jest przekazać je wraz z odwołaniem i aktami sprawy organowi odwoławczemu. W którym też przypadku cofnięcia odwołania, w razie ustalenia, iż czynność ta doprowadziłaby do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny, organ odwoławczy ma obowiązek wydać postanowienie nieuwzględniające cofnięcia odwołania.

W związku z powyższym, wydanego przez SKO w B. w dniu [...] 2006 r., z powołaniem się na art. 137 kpa, postanowienia nie można uznać za wadliwe, nie posiadające prawnych podstaw, zwłaszcza zaś z tego powodu, iż – jak twierdzi strona skarżąca - odwołanie nie zostało skutecznie doń wniesione.

W konsekwencji też SKO nie naruszyło prawa przeprowadzając w niniejszej sprawie, aczkolwiek z przyczyn przez siebie niezależnych, po niemal roku od złożenia odwołania, postępowanie regulowane przepisami rozdziału 10 działu II kpa.

Art. 16 kpa ustanawia ochronę decyzji ostatecznych poprzez przyznanie im cechy trwałości. Wynikająca z powyższego przepisu zasada ogólna postępowania administracyjnego - trwałości decyzji ostatecznych, mająca istotne znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych oznacza, iż decyzja ostateczna może być wzruszona, między innymi przez uchylenie lub zmianę, tylko w przypadkach przewidzianych w kpa oraz ustawach szczególnych.

Tego rodzaju możliwość stwarza m.in. art. 155 kpa.

Zgodnie ze wskazanym przepisem decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Jakkolwiek decyzja wydana na podstawie art. 155 kpa ma charakter uznaniowy, co oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia, to jednak wybór taki nie może być dowolny. Musi on wynikać z wszechstronnego, dogłębnego wyjaśnienia i rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, by nie przekroczyć granic uznania.

Poza tym przewidziane w cyt. przepisie uznanie, jak wynika z jego treści, obwarowane jest wymogami, od których spełnienia zależy możliwość podjęcia decyzji korygującej, czyli zmieniającej dotychczasową decyzję ostateczną. Wymogi te, to uzyskanie na zmianę zgodę strony, ustalenie, że za zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony oraz brak sprzeczności z przepisami szczególnymi.

W orzecznictwie i doktrynie jednolicie przyjmuje się, iż podstawową przesłankę zastosowania art. 155 kpa stanowi zgoda strony, a jej brak prowadzi do rażącego naruszenia prawa.

Okoliczność, iż O. wystąpił o zmianę decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2004 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji położonej między ul. [...] jest równoznaczna ze zgodą na zmianę tej decyzji.

Jednak przez zgodę strony, o której mowa w art. 155 kpa, niezbędną do zmiany decyzji ostatecznej, zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, podobnie jak to przyjęto powszechnie w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych i NSA, rozumieć trzeba nie wyłącznie zgodę strony inicjującej takie postępowanie, lecz zgodę wszystkich osób mających przymiot strony w postępowaniu, w którym wydana została decyzja podlegająca zmianie na podstawie art. 155 kpa. W tym kontekście nie można też uznać za trafny wyrażonego w skardze poglądu, iż przepisem art. 155 kpa wymagana jest zgoda tylko tych stron, których sytuacja prawna zostanie poprzez zmianę decyzji pogorszona.

Jak wynika z akt administracyjnych, stronami postępowania w niniejszej sprawie są, obok skarżącej spółki, użytkownicy i współużytkownicy wieczyści oraz właściciele objętych inwestycją lub bezpośrednio z nią sąsiadujących działek (łącznie ponad 20 podmiotów). O zgodę w powyższym przedmiocie do stron tych się nie zwrócono, a więc również jej nie uzyskano, jakkolwiek pierwotna decyzja o warunkach zabudowy dotyczyła także i ich praw i obowiązków.

Jak trafnie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zgoda stron na zmianę decyzji ostatecznej nie może być przy tym dorozumiana ani domniemana – musi być udzielona wprost i wyraźnie przez stosowne oświadczenie złożone organowi administracji publicznej. Przepis art. 155 dotyczy bowiem decyzji ostatecznych, wiążących strony, organy administracji publicznej oraz inne podmioty, a zatem naruszenie ich trwałości w następstwie subiektywnej wykładni wspomnianej zgody byłoby nie do przyjęcia.

Nie może być zatem mowy i tzw. milczącej zgodzie stron wnioskowanej na tej podstawie, iż zawiadomione o wszczęciu postępowania nie zgłosiły w sprawie żadnych uwag i zastrzeżeń.

Poza tym ze względu na to, iż zmiana w trybie art. 155 kpa decyzji ostatecznej wymaga zgody strony, przeto zakres dopuszczalnych zmian w takiej decyzji zależy od treści tejże zgody. Tymczasem z wniosku O. o zmianę decyzji z dnia [...] 2004 r. nie wynika by obejmował on jej skorygowanie także w zakresie objętych inwestycją działek. Brak jest w tym względzie również odrębnego oświadczenia w aktach sprawy. Jednakże tego rodzaju zmiana została zaskarżoną decyzją, z przekroczeniem granic wyrażonej przez stronę woli w decyzji o warunkach zabudowy dokonana.

Akta administracyjne nie zawierają przy tym danych dotyczących stanu prawnego dopisanych dziełek.

Ich właściciele, względnie wieczyści użytkownicy winni być uznani za strony postępowania wszczętego w trybie art. 155 kpa.

Kolejną przesłanką poza zgodą stron, zmiany decyzji ostatecznej na podstawie omawianego przepisu jest ustalenie, że za zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.

Nie budzi wątpliwości, że w interesie O. leży zmiana posiadanej decyzji o warunkach zabudowy we wnioskowanym przezeń zakresie. Jednak o słuszności tego interesu można mówić wówczas, gdy ze stanu faktycznego i prawnego sprawy wynika, iż nie pozostaje on w sprzeczności z prawem i jest godny ochrony. Organ administracji publicznej załatwiający sprawę związany jest bowiem zasadą praworządności nakazującą działać na podstawie przepisów prawa (art. 6 i 7 kpa).

W powyższym kontekście zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że zwrócenie się przez organ I instancji o uzgodnienie projektu decyzji zmieniającej do organu konserwacji zabytków było prawidłowe, uzasadnione zwłaszcza zakresem proponowanych w pierwotnej decyzji zmian. Brak takiego uzgodnienia, przede wszystkim z uwagi na przyjęcie możliwości dokonania rozbiórki ujętego w gminnej ewidencji zabytków budynku po istniejącej drukarni przy ul. J., prowadziłoby do obejścia prawa. Stosownie bowiem do art. 53 ust. 4 pkt 2 i 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r. nr 80, poz. 717 ze zmianami) decyzje dotyczące lokalizacji inwestycji wymagają, w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską, uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków.

Określenie, objęcie ochroną konserwatorską, z uwagi na brak w cyt. przepisie ograniczeń, należy rozumieć szeroko, wychodząc poza ramy ochrony konserwatorskiej przewidziane w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. nr 162, poz. 1568 ze zm.). Konieczność posiadania wymienionego uzgodnienia niewątpliwie dotyczy sytuacji, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, gdy inwestycja ma być realizowana przy zabytkach wpisanych do rejestru zabytków ([...], muzeum – były budynek klasztorny) oraz dotyczy zabytku figurującego w ewidencji MKZ.

Wynikający z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. nr 80, poz. 717) obowiązek, rzecz oczywista, dotyczy także decyzji zmieniającej wydane warunki zabudowy.

Uzyskane w dniu 14 czerwca 2005 r. od Miejskiego Konserwatora Zabytków w B. [będącego organem właściwym w świetle § 1 ust. 2 porozumienia z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie powierzenia prowadzenia niektórych spraw z zakresu, właściwości [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Miastu B., zawartego między Wojewodą a Prezydentem Miasta B., a nadto - stosownie do upoważnienia udzielonego w dniu 5 lutego 2004 r. przez Prezydenta Miasta B.], nie posiadające wymaganej przepisem art. 53 ust. 5 wskazanej wyżej ustawy formy zaskarżalnego postanowienia uzgodnienie pozostawało jednak w sprzeczności z treścią pisma Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków z dnia 10 czerwca 2005 r. negatywnie opiniującego proponowaną zmianę decyzji. Prowadzący postępowanie główne organ może skorzystać z przedłożonego mu w trybie art. 106 kpa materiału, gdy jego treść nie budzi wątpliwości, jest jednoznaczna. Nieusunięte rozbieżności w zakresie stanowisk obydwu organów konserwatorskich wyłączyły, w ocenie Sądu, możliwość obiektywnego odniesienia się do objętych nimi kwestii. Jedynie jednolite, jasne stanowisko co do możliwości na tle obowiązujących przepisów prawa wprowadzenia do pierwotnej decyzji o warunkach zabudowy proponowanych rozwiązań w zakresie związanej z ochroną zabytków materii, mogło stanowić podstawę do oceny przez organ I instancji celowości zmiany decyzji ostatecznej z dnia 2 kwietnia 2004 r. z punktu widzenia interesu strony (do oceny, czy interes ten jest słuszny).

Poza tym zwrócić należy uwagę, że uzgodnienie Miejskiego konserwatora Zabytków nie posiadając formy postanowienia nie zostało doręczone wszystkim stronom postępowania uniemożliwiając w ten sposób ewentualne jego zaskarżenie. Posłużenie się tymże uzgodnieniem przez organ I instancji przy wydawaniu decyzji zmieniającej ([...] 2005 r.) już w dwa dni po jego doręczeniu (13 czerwca 2005r.), to jest w otwartym 7-dniowym terminie do wniesienia zażalenia było przy tym przedwczesne, bowiem nie posiadało ono jeszcze cechy ostateczności. Już samo naruszenie przez organ konserwatorski wyrażonej w art. 10 § 1 kpa zasady nakazującej zapewnienie udziału stronom w każdym stadium postępowania uzasadniało uchylenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia 15 czerwca 2005 r. i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania z zaleceniem respektowania dyspozycji art. 106 § 5 kpa.

W aspekcie ustaleń dotyczących słusznego interesu strony oraz interesu społecznego, w związku z wnioskowaną przez O. zmianą decyzji z dnia [...] 2004 r. o warunkach zabudowy, polegającą na zastąpieniu zapisów dotyczących garażu podziemnego zapisami dot. realizacji garażu w części nadziemnej, niezbędne było również uzyskanie, przez organ I instancji, przed wydaniem decyzji uzupełnionego pod powyższy kątem raportu oddziaływania na środowisko.

Brak wyczerpujących czynności wyjaśniających umożliwiających prawidłowe dokonanie ustaleń co do zaistnienia określonej w art. 155 kpa przesłanki interesu społecznego lub słusznego interesu strony, a w konsekwencji również nie odniesienie się do niej przez organ I instancji, z naruszeniem art. 107 § 3 kpa, w motywach decyzji, jak również przede wszystkim nie uzyskanie przezeń wymaganych zgód wszystkich stron postępowania na zmianę decyzji o warunkach zabudowy, czyniły zasadnym uchylenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji wymienionego organu z dnia 15 czerwca 2005 r. jako wydanej w wyniku postępowania przeprowadzonego z istotnym naruszeniem przepisów administracyjnej procedury.

Jednoczesne przekazanie organowi I instancji sprawy na podstawie art. 138 § 2 kpa do ponownego rozpatrzenia uzasadniały przedstawione wyżej wady postępowania wymagające, w celu ich usunięcia, przeprowadzenia czynności wyjaśniających w znacznej części.

W związku z powyższym, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzeczono ojej oddaleniu.

Ustosunkowując się do zamieszczonego w skardze zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 § 1 kpa poprzez nie powiadomienie O. o zakończeniu postępowania drugoinstancyjnego, stwierdzić należy, podzielając wywody odpowiedzi na skargę, iż uchybienie to wobec nieprowadzenia postępowania uzupełniającego oraz wcześniejszego zapoznania się przez pełnomocnika strony z aktami sprawy, nie miało wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W niniejszym uzasadnieniu Sąd nie odniósł się do podnoszonej w decyzji SKO oraz skardze kwestii zgodności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2005 r. z unormowaniami art. 10 ust 2 pkt 8 w zw. z ust. 3 oraz art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r. nr 80, poz. 717), bowiem interpretacja wymienionych przepisów wiąże się z oceną legalności pierwotnej decyzji o warunkach zabudowy z dnia 2 kwietnia 2004 r., zaś zgodność z prawem tejże decyzji nie ma znaczenia dla dokonywania jej zmiany w trybie 155 kpa.

Poza tym w związku z zawisłym w WSA w Bydgoszczy odrębnym postępowaniem w sprawie sygnatura: II SA/Bd 671/06 ze skargi na decyzję z dnia 2 kwietnia 2004 r. stanowisko w powyższym zakresie zostało zajęte w wydanym w tejże sprawie orzeczeniu.