Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 664/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 106 § 3, art. 134, art. 145 § 1, art. 151, art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 76, art. 77 § 1, art. 78, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 31 ust. 1, art. 31 ust. 2
journal: Dz.U. 2008 nr 170 poz 1051
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 24 września 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych- Olszanowska (spr.) Sędziowie WSA Szymon Widłak WSA Marek Sachajko Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości z sankcjami wieloletnimi na rok 2011 oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości z sankcjami wieloletnimi.

K. P. złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2011 w którym zadeklarował realizację programu rolnośrodowiskowego w ramach pakietów: 2.1, 2.3, 3.1.1, 4.1, 4.6, 4.7. W dniu [...] czerwca 2011 r. producent złożył zmianę do wniosku, w której zadeklarował realizację następujących pakietów:

– 2.1. uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) na pow. 8,93 ha,

– 2.3 trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) na pow. 42,47 ha,

– 3.1.1. ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na pow. 11,75 ha,

– 4.1 ochrona siedlisk lęgowych ptaków na pow. 29,02 ha,

– 4.6 półnaturalne łąki wilgotne na pow. 1,70 ha.

Gospodarstwo beneficjenta zostało wytypowane do kontroli na miejscu w sprawie płatności obszarowych. Kontrole odbyły się w dniu [...] listopada 2011 r. - w zakresie kwalifikowalności powierzchni i wzajemnej zgodności oraz w dniach [...]-[...] marca 2012 r. w zakresie kwalifikowalności powierzchni.

Ponieważ w trakcie kontroli na miejscu stwierdzono niezgodność pomiędzy powierzchnią działek zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną naliczono stronie płatność rolnośrodowiskową na podstawie § 8 i § 14 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 i zgodnie z załącznikiem nr 5. W przypadku Wariantu 3.1.1 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach przedeklarowano powierzchnię o 1627,94% i dlatego płatność nie została przyznana, a kwota wynikająca z przedeklarowania w wysokości [...] zł potrącana będzie od płatności pomocowych, do których beneficjent jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia. Przy wariancie 2.3 Trwałe użytki zielone przedeklarowano powierzchnię o 36,91%, w konsekwencji odmówiono płatności dla tego wariantu. Co do wzajemnej zgodności dla działek GG i F stwierdzono na całej powierzchni brak wymaganego koszenia i usuwania okrywy roślinnej lub wypasania zwierząt.

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. decyzją z dnia [...] maja 2012 r. przyznał K. P. płatność rolnośrodowiskową w pomniejszonej wysokości z sankcjami wieloletnimi. Płatność rolnośrodowiskowa została przyznana w łącznej wysokości [...] zł z tytułu:

1) 4 - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami NATURA 2000 - w wysokości [...] zł, w tym wariant 4.1 - Ochrona siedlisk lęgowych ptaków - [...] zł, wariant 4.6 - Półnaturalne łąki wilgotne - [...] zł,

2) 3 - Ekstensywne trwałe użytki rolne - [...] zł,

3) 2 - Rolnictwo ekologiczne - w wysokości [...] zł, w tym wariant 2.1 - uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) - [...] zł, wariant 2.3 - Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) - [...] zł.

Łączna kwota zmniejszeń wyniosła [...] zł.

W odwołaniu od tej decyzji producent rolny stwierdził, że we wniosku podano działki zgodnie z ich rzeczywistą powierzchnią, kwalifikowaną do przyznania płatności rolnośrodowiskowej. Działki są uprawiane w odpowiednim terminie i stale utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. Dowodem na to mogą być fotografie powyższych działek i zeznania świadków. Strona podniosła ponadto, że poprzednie kontrole działek nie wykazywały żadnych uchybień.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. pełnomocnik strony uzupełnił odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji. Wskazał też, że w toku postępowania administracyjnego sporządzono raporty pokontrolne, które nie zostały doręczone stronie, wobec czego nie mogła ona skorzystać z trybu art. 31 ust. 7 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i wnieść umotywowanych zastrzeżeń do tych raportów. Organ nie powiadomił ponadto wnioskodawcy o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie w trybie art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podniesiono, że w aktach sprawy nie ma upoważnień dla osób przeprowadzających kontrole, wobec czego nie były one uprawnione do dokonywania czynności kontrolnych. Zakwestionowano także opieranie się przez organ na danych z ortofotomapy, gdyż może ona zawierać błędy i być niedokładna.

Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając generalnie jego ustalenia faktyczne i rozważania prawne.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał w szczególności, że kontrole działek były dokonywane w odniesieniu do kwalifikowalności lub wzajemnej zgodności i w świetle obowiązujących przepisów prawa obecność wnioskodawcy podczas kontroli na miejscu nie jest niezbędna. Wbrew tezom strony w raportach pokontrolnych jest informacja, że zapoznał się z nimi pełnomocnik strony w dniu [...] sierpnia 2012 r. i zostały one przekazane drogą pocztową wnioskodawcy (co wykazują zwrotne potwierdzenia odbioru). Informacja o 14 dniowym terminie do złożenia zastrzeżeń do protokołu kontroli została w nim zawarta w odpowiedni sposób. Podkreślono, że K. P. nie wniósł uwag w przepisanym terminie ani do dnia wydania decyzji przez organ I instancji. Z tego względu należało przyjąć, że producent rolny nie kwestionował wyników kontroli działek. Organ odwoławczy opisał szczegółowo nieprawidłowości stwierdzone w wyniku kontroli poszczególnych działek rolnych zadeklarowanych przez wnioskodawcę (A, B, H, I, J, K, L, M, N, O, P, R, Ł, F, GG). Grunty zgłoszone przez stronę do płatności w wariancie 2.3 i 3.1.1 nie spełniały wymogów z § 2 ust. 2 pkt. 2 oraz § 3 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 - stwierdzono na nich drzewka i chwasty. Ponadto na działkach F (deklarowana łąka trwała - 6,67 ha) i GG (deklarowana łąka trwała - 4,00 ha) stwierdzono nieużytek.

Organ odwoławczy wskazał ponadto, że kontroli na miejscu dokonywały osoby upoważnione do jej przeprowadzenia, a numery ich upoważnień znajdują się na str. 1 wiarygodnych raportów z czynności kontrolnych. Organ Agencji wystosował do strony zawiadomienie w trybie art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego w dniu [...] maja 2012 r., przestrzegano ponadto zasad wynikających z art. 8 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wyniki pomiarów działek przeprowadzonych w poprzednich latach nie mogły mieć bezpośredniego wpływu na kwestie przyznania płatności na 2011 rok. Organ II instancji wyjaśnił ponadto, że zastosowane w sprawie ortofotomapy są dostępne w systemie ZSZiK i stanowią najlepsze ogólnie dostępne źródło dokonywania pomiarów powierzchni oraz interpretacji w zakresie zagospodarowania i użytkowania gruntów. Są to środki dowodowe używane powszechnie w sprawach płatności we wszystkich państwach UE. Zmniejszenie płatności w ramach poszczególnych wariantów lub odmowa płatności wynikała z przedeklarowania powierzchni. Na wysokość przyznanej płatności miało również wpływ potrącenie 3% z przysługującej płatności na realizację wariantów 2.1, 4.1, 4.6 w związku ze stwierdzeniem podczas kontroli niezgodności z normą N.04.1.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł o uchylenie decyzji obu instancji, zarzucając im naruszenie:

– art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez przeprowadzenie kontroli na miejscu przez osoby nie posiadające imiennego upoważnienia do ich dokonania,

– przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 77 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie i oparciu decyzji na zapisach, które nie mogą stanowić protokołu z czynności kontrolnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. wniósł o jej oddalenie, powołując się na stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wraz z pismem z dnia 4 czerwca 2013 r. organ II instancji uzupełnił akta administracyjne, poprzez załączenie kopii upoważnień inspektorów terenowych przeprowadzających kontrole w gospodarstwie skarżącego oraz płyty CD ze zdjęciami z kontroli na miejscu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt III SA/Po 669/13, oddalił skargę

Uznając bezzasadność podniesionego zarzutu Sąd I instancji przyjął w tej mierze domniemanie faktyczne. Według Sądu, co jest oczywiste, dla dokonania czynności kontrolnych organ deleguje umocowanych pracowników. Kontroli na miejscu dokonywały osoby upoważnione do ich przeprowadzenia, a numery upoważnień (identyfikatorów) inspektorów terenowych znajdują się na str. 1 raportów z czynności kontrolnych. Potwierdzają to załączone do akt administracyjnych, już po wydaniu decyzji przez organ odwoławczy, uwierzytelnione kopie upoważnień udzielonych D. A., D. P., J. B. i G. R. - ważnych na dzień dokonania kontroli na miejscu. Ponadto, w ocenie Sądu I instancji, zaskarżona decyzja nie naruszała prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej K. P., wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 419/14, uchylił powyższy wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.

W uzasadnieniu podjętego wyroku Sąd II instancji podał, że w świetle wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 31 ust. 1 i ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z czym zgodzić się należy ze skargą kasacyjną, wymóg przeprowadzenia czynności kontrolnych przez osoby posiadające imienne upoważnienie wydane przez Prezesa Agencji zmierza do nadania czynności tych osób waloru dokumentu urzędowego, w rozumieniu przepisów art. 76 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego też zarzut skargi kasacyjnej, zresztą podniesiony na wcześniejszych etapach postępowania, kwestionujący upoważnienie osób dokonujących kontroli gospodarstwa skarżącego, na wypadek gdyby okazał się trafny, mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W ocenie Sądu kasacyjnego, pomimo zarzutów skarżącego, zarówno organ jak i Sąd I instancji, nie podjęli wystarczających działań dla wyjaśnienia wspomnianej kwestii. Materiał dowodowy zgromadzony w tym względzie zawiera nieścisłości. Odnosi się do kontroli przeprowadzonej w dniach [...] i [...] marca 2012 r. przez D. A. i D. P. I tak na stronie 1 raportu z tej kontroli w polach "identyfikator" w odniesieniu do D. A. wskazany jest identyfikator [...], zaś w stosunku do D. P. - [...]. Natomiast, jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy upoważnień dla tych osób, ich upoważnienia mają inne numery identyfikatorów, a mianowicie D. A. [...] i D. P[...] [...]. Co więcej, oba te upoważnienia ważne są od dnia [...] czerwca 2012 r., podczas gdy wspomniana kontrola została przeprowadzona wcześniej, bo w dniach [...] i [...] marca 2012 r. Bez wyjaśnienia tych rozbieżności, zdaniem Sadu II instancji, nie można zasadnie wywodzić faktu posiadania przez wspomnianych kontrolerów upoważnień przewidzianych przepisami art. 31 ust. 1 i 2 powołanej ustawy.

Sąd II instancji podzielił natomiast stanowisko Sądu I instancji, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, o braku podstaw do podważenia ustaleń organu opartych na czynnościach kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] listopada 2011 r., przez należycie umocowanych J. B. i G. R., a więc mających walor dokumentu urzędowego w świetle przepisów art. 78 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego w tym zakresie skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Przepisy art. 3 § 1 i § 2 pkt. 1, a w konsekwencji również przepisy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c oraz art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zdaniem Sądu kasacyjnego nie zostały w sprawie naruszone.

Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P., przy piśmie procesowym z dnia 16 lipca 2015 r., przekazał uwierzytelnioną kopię upoważnienia nr [...] do wykonywania czynności kontrolnych przez D. P. oraz upoważnienia nr [...] do wykonywania czynności kontrolnych przez D. A.

Na rozprawie, która odbyła się dnia 24 września 2015 r., na podstawie art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przeprowadzono dowód z powyższych dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu - na obecnym etapie postępowania - sprowadza się do stwierdzenia czy inspektorzy terenowi D. A. oraz D. P., którzy w dniach [...] i [...] marca 2012 r. przeprowadzili w części gospodarstwa rolnego skarżącego kontrolę w zakresie kwalifikowalności powierzchni, posiadali imienne upoważnienie, o którym stanowi art. 31 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 ze zm., dalej: "u.s.w.b."), to jest czy byli uprawnieni do wykonania czynności kontrolnych stwierdzonych raportem nr [...].

Zgodnie z art. 31 ust. 1 u.s.w.b. czynności kontrolne w ramach kontroli na miejscu określonej w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1 tej ustawy, przeprowadzanej przez Agencję, są wykonywane przez osoby posiadające imienne upoważnienie wydane przez Prezesa Agencji. Upoważnienie, o którym mowa w przywołanym przepisie, zawiera wskazanie osoby upoważnionej do wykonywania czynności kontrolnych, miejsce i zakres oraz podstawę prawną do ich wykonywania, o czym stanowi już art. 31 ust. 2 u.s.w.b.

Dokonując analizy kontrolowanej sprawy w powyższym zakresie należy przede wszystkim zauważyć, że obecnie tut. Sąd związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 419/14, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił uprzedni wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu, przekazując rzeczoną sprawę do ponownego rozpoznania przez tut. Sąd. Zgodnie natomiast z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W pierwszej kolejności wskazać zatem trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 kwietnia 2015 r. uznał, iż w świetle art. 31 ust. 1 i ust. 2 u.s.w.b. wymóg przeprowadzenia czynności kontrolnych przez osoby posiadające imienne upoważnienie wydane przez Prezesa Agencji zmierza do nadania czynności tych osób waloru dokumentu urzędowego, w rozumieniu przepisów art. 76 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: "K.p.a."). Dlatego też zarzut kwestionujący upoważnienie osób dokonujących kontroli gospodarstwa skarżącego, podniesiony także na wcześniejszych etapach postępowania, na wypadek gdyby okazał się trafny, mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Analiza stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w powyższym wyroku prowadzi do wniosku, że zarzut ten nie okazał się trafny w odniesieniu do kontroli przeprowadzonych dnia [...] listopada 2011 r. Sąd II instancji podniósł bowiem, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego brak jest podstaw do podważenia ustaleń organu opartych na czynnościach kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] listopada 2011 r., przez należycie umocowanych J. B. i G. R., a więc mających walor dokumentu urzędowego w świetle przepisów art. 78 K.p.a. W tym zakresie, zdaniem Sądu kasacyjnego, nie doszło do naruszenia m.in. przepisów art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c oraz art. 151 P.p.s.a.

Sąd II instancji wyraził natomiast swoje wątpliwości odnośnie kontroli przeprowadzonej w dniach [...] i [...] marca 2012 r. przez D. A. i D. P. W ocenie tego Sądu materiał dowodowy zgromadzony w tym względzie zawiera nieścisłości. I tak na stronie 1 raportu z tej kontroli w polach "identyfikator" w odniesieniu do D. A. wskazany jest identyfikator [...], zaś w stosunku do D. P. - [...]. Natomiast, jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy upoważnień dla tych osób, ich upoważnienia mają inne numery identyfikatorów, a mianowicie D. A. [...] i D. P. [...]. Co więcej, oba te upoważnienia ważne są od dnia [...] czerwca 2012 r., podczas gdy wspomniana kontrola została przeprowadzona wcześniej, bo w dniach [...] i [...] marca 2012 r. Bez wyjaśnienia tych rozbieżności, zdaniem Sadu kasacyjnego, nie można zasadnie wywodzić faktu posiadania przez wspomnianych kontrolerów upoważnień przewidzianych przepisami art. 31 ust. 1 i 2 u.s.w.b.

Powyższe wątpliwości, wykazane przez Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie, wyjaśniają upoważnienia, których uwierzytelnione kopie zostały przesłane przez organ Agencji na etapie ponownego rozpoznania sprawy przez tut. Sąd - przy piśmie procesowym z dnia 16 lipca 2015 r. Jako że dowody z tych dokumentów mają charakter uzupełniający wobec całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, przeprowadzenie z nich dowodu jest niezbędne do wyjaśnienia – rzeczonych już powyżej - istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, postanowiono na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. przeprowadzić z nich dowód.

Z powyższych dokumentów wynika, że D. A. legitymował się upoważnieniem wydanym m.in. w oparciu o art. 31 ust. 1 u.s.w.b., o numerze [...], do wykonywania czynności kontrolnych - kontroli na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz w zakresie przestrzegania wymogów i norm wzajemnej zgodności, na terenie województwa lubuskiego, które było ważne od dnia [...] czerwca 2011 r. do dnia [...] czerwca 2012 r. Natomiast D. P. legitymował się upoważnieniem wydanym m.in. na podstawie art. 31 ust. 1 u.s.w.b., o numerze [...], do wykonywania czynności kontrolnych - kontroli na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz w zakresie przestrzegania wymogów i norm wzajemnej zgodności, na terenie województwa lubuskiego, które było ważne od dnia [...] grudnia 2011 r. do dnia [...] czerwca 2012 r. W upoważnieniach tych przywołano nie tylko art. 31 ust. 1, lecz nadto m.in. art. 30 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 31 ust. 5 u.s.w.b. Należy także zaznaczyć, że są to analogiczne upoważnienia, jak te które zostały w niniejszej sprawie zaakceptowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 kwietnia 2015 r. wobec J. B. i G. R. w kontekście kontroli z dnia [...] listopada 2011 r.

Powyższe, ostatecznie potwierdza prawidłowość twierdzenia organu Agencji o tym, że kontroli na miejscu dokonywały osoby upoważnione do jej przeprowadzenia, zwłaszcza że numery przywołanych upoważnień zgodne są z numerami wskazanymi na stronie 1 raportu z czynności kontrolnych, a okres ich ważności pokrywa się z datą jej przeprowadzenia. Bezzasadny okazał się wobec tego zarzut naruszenia art. 31 ust. 1 i ust. 2 u.s.w.b., a rzeczonemu raportowi nie można odmówić waloru dokumentu urzędowego w rozumieniu przepisów art. 76 K.p.a. Jednocześnie, konsekwentnie należy przyjąć, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego brak jest podstaw do podważenia ustaleń organu Agencji opartych na czynnościach kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] i [...] marca 2012 r., tak jak ma to miejsce odnośnie ustaleń oparty na czynnościach kontrolnych z dnia [...] listopada 2011 r., przez co również nie mógł odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Twierdzenie to jest tym bardziej uzasadnione jeśli zważy się, że w oparciu o raport z czynności kontrolnych z dnia [...] i [...] marca 2012 r. wykazano względem działki rolnej oznaczonej we wniosku o płatność literą "A", że zadeklarowana powierzchnia tej działki jest większa od powierzchni stwierdzonej (kod DR 13+), a środki dowodowe przywołane przez skarżącego w odwołaniu miały na celu potwierdzić wykonywanie w jego gospodarstwie rolnym prac, a nie faktyczną powierzchnie poszczególnych działek rolnych.

Działając w oparciu o art. 134 P.p.s.a., nie stwierdzono także, aby w kontrolowanej sprawie doszło do innych – nie zarzucanych przez skarżącego – naruszeń, które przemawiałyby za zastosowaniem art. 145 § 1 P.p.s.a.

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi.