Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 699/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-08-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1 i § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2008 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2008 r. pełnomocnik skarżącej M. P. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu niezgodności z prawem złożył wniosek o wstrzymanie jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – dalej p.p.s.a.). W jego uzasadnieniu podano, że wprawdzie w niniejszej sprawie kwota zobowiązania podatkowego nie jest znaczna, jednak w stosunku do skarżącej toczy się kilka postępowań podatkowych, a łączna kwota zobowiązań podatkowych sięgnąć może kilkuset tysięcy złotych. Podkreślono, że skarżąca z uzyskiwanego wynagrodzenia za pracę nie będzie w stanie uregulować wymaganych należności podatkowych i zmuszona będzie do sprzedaży dalszej części nieruchomości w celu uregulowania zobowiązań podatkowych. We wniosku wskazano, że zobowiązania podatkowe skarżącej zostały zabezpieczone hipoteką przymusową na nieruchomościach skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania, dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, SIP Lex nr 281811).

Z uzasadnienia wniosku powinny wynikać konkretne okoliczności, świadczące o istnieniu przynajmniej jednej z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być przy tym realne.

W niniejszej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła powyższych okoliczności. Nie przedstawiła argumentacji, która pozwalałaby przyjąć, by określenie zobowiązania w podatku od towarów i usług, wynikającego z zaskarżonej decyzji, wiązać się miało z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji życiowej i majątkowej podatniczki, nawet jeżeli uwzględnić, że w stosunku do skarżącej toczą się inne postępowania podatkowe. W ocenie Sądu, podnoszone przez skarżącą konsekwencje dobrowolnego lub przymusowego wykonania zaskarżonej decyzji (a także jednocześnie pozostałych decyzji określających zobowiązania podatkowe) nie wskazują na zaistnienie w niniejszej sprawie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sama okoliczność, że dla zaspokojenia zaległości podatkowych konieczne może okazać się spieniężenie posiadanych nieruchomości nie oznacza, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ewentualna szkoda wynikająca z wykonania zobowiązania będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Ewentualnej utraty spieniężonej nieruchomości przy możliwości zastąpienia jej przez zwrócone świadczenie pieniężne nie można uznać za trudny do odwrócenia skutek w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.- nawet jeżeli przyjąć, że hipotetycznie możliwa jest w przyszłości lepsza koniunktura na rynku nieruchomości, z której skarżąca nie będzie mogła skorzystać po wcześniejszym spieniężeniu nieruchomości. Skarżąca nie wskazywała na żadne inne okoliczności, które w niniejszej sprawie można byłoby rozważać w kontekście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Ponadto należy wskazać, że jeżeli zobowiązanie podatkowe zabezpieczono hipoteka przymusową, jak wskazuje skarżąca, to może mieć zastosowanie przepis art. 239f § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, według którego, organ podatkowy pierwszej instancji wstrzymuje wykonanie decyzji ostatecznej w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego do momentu uprawomocnienia się orzeczenia sądu administracyjnego - z urzędu - po prawomocnym wpisie hipoteki przymusowej lub wpisie zastawu skarbowego korzystających z pierwszeństwa zaspokojenia, które zabezpieczają wykonanie zobowiązania wynikającego z decyzji wraz z odsetkami za zwłokę - do wysokości odpowiadającej wartości przedmiotu hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego.

Z tych względów, wobec niewykazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.