Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 98/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. b, art. 13, art. 14, art. 16
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 października 2020 r. sprawy ze skargi T. L. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

We wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. T. L. zwrócił się do Sądu Rejonowego w B. (Przewodniczący Wydziału Cywilnego) o udostępnienie –

w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej – następujących informacji (cyt.):

"1. kto z imienia i nazwiska lustrował i wizytował sędziego Z. Ł.

w nawiązaniu do pisma byłego Inne z dnia [...].01.2018 r. - T. J. (zgłoszenie kandydatury do Krajowej Rady Sądownictwa)?,

2. Jakie były obiegowe opinie w trakcie procesów z udziałem sędziego Z. Ł., o których mowa w ww. piśmie byłego prezesa Sądu - T. J.?"

W dniu [...] lutego 2020 r. Przewodniczący Wydziału Cywilnego Sądu Rejonowego w B. przekazał ww. wniosek, zgodnie z właściwością, Inne.

W odpowiedzi na wniosek Wiceprezes Sądu Rejonowego

w B. – z upoważnienia Prezesa Sądu - w piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. znak: [...] udzielił T. L. następujących informacji (cyt.):

"1. Arkusz oceny sędziego Z. Ł. obejmujący lata 2012-2013, o którym mowa w piśmie Inne z dnia [...] lutego 2018 roku skierowanego do Pana Marszalka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej po przeprowadzeniu wizytacji i lustracji sporządzała Sędzia Sądu Okręgowego

w Z. U. Z..

2. Odmawiam udzielenia odpowiedzi na pytanie zawarte w pkt 2. z uwagi na fakt, iż nie ma ona charakteru informacji publicznej."

T. L., nie będąc usatysfakcjonowanym uzyskaną odpowiedzią,

w dniu [...] sierpnia 2020 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w której zarzucił Inne bezczynność

w sprawie wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. W treści skargi skarżący domagał się stwierdzenia bezczynności Inne oraz zobowiązania tego organu do udostępnienia informacji publicznej objętej przedmiotowym wnioskiem, ewentualnie wydania decyzji

o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Nadto skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ naruszył w niniejszej sprawie następujące przepisy: art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący stwierdził, ze wbrew stanowisku organu opinie i oceny mogą być przedmiotem informacji publicznej. Informacja publiczną jest bowiem treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej. W ocenie skarżącego, obiegowe opinie na temat sędziego Z. Ł., zawarte w zgłoszeniu kandydata do KRS, przywołane zostały przez ówczesnego Prezesa Sądu (cyt.) "w oparciu o jakiej dostępne mu dokumenty", ponieważ – jak stwierdził skarżący – "nie chce mu się wierzyć, aby Pan T. J. – sędzia o wieloletnim stażu – w urzędowym dokumencie dawał wyraz jakimś bliżej niezidentyfikowanym plotkom, zasłyszanym na korytarzu lub innym mniej formalnym pomieszczeniu sądowym". Skarżący zwrócił uwagę, że Prezes T. J., dokonując zgłoszenia kandydata, wydał o nim opinię pozytywna mimo "obiegowych opinii", co należy rozumieć jako opinie negatywne, w posiadanie których wszedł sprawując urząd Prezesa Sądu. Zdaniem T. L., jest bardzo prawdopodobne, że oprócz niego także inne osoby składały skargi na sędziego Z. Ł. i skargi te – pomimo, ze nie zostały wytworzone przez podmioty publiczne – niewątpliwie się do nich odnosiły i mogły zawierać treści o cechach informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Inne (reprezentowany przez radcę prawnego Ł. B.) wniósł o oddalenie skargi. Organ ocenił jako bezpodstawne żądanie stwierdzenia jego bezczynności

w niniejszej sprawie i zobowiązania do udzielenia skarżącemu informacji publicznej. Podtrzymał stanowisko, że informacja objęta punktem drugim wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2020 r., nie ma charakteru informacji publicznej. Podkreślił przy tym, ze zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w drodze decyzji następuje odmowa udzielenia informacji publicznej – a contrario trybu tego nie stosuje się przy odmowi udzielenia informacji innej niż "publiczna".

Korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Przekonanie skarżącego o pozostawaniu Prezesa Sądu Rejonowego

w B. w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. nie ma uzasadnionych podstaw. Zgodnie z obowiązującym w orzecznictwie

i literaturze poglądem, o bezczynności na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm., dalej jako "u.d.i.p.") można mówić wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji w określonym w art. 13 ust. 1 tej ustawy terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku nie udziela jej, nie wskazuje innego terminu jej udostępnienia, nie dłuższego niż 2 miesiące od dnia wpłynięcia wniosku, oraz przyczynach niezachowania terminu czternastodniowego (art. 13 ust. 2), ewentualnie nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej lub umarzającej postępowanie (art. 16). Podjęcie powyższych czynności uzależnione jest przy tym od stwierdzenia w pierwszej kolejności, że wniosek dotyczy informacji mającej charakter informacji publicznej oraz, że zasady i tryb dostępu tej informacji nie jest odmiennie określony przepisami innych ustaw (art. 1 ust. 1 i 2). Jak bowiem słusznie zauważono w odpowiedzi na skargę, jeżeli wniosek o udostepnienie informacji nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. (a także, gdy obowiązuje inny tryb dostępu do żądanej informacji), adresat wniosku zobowiązany jest jedynie powiadomić wnioskodawcę o tej okoliczności, natomiast brak jest podstaw do wydania w takiej sytuacji decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Forma ta zastrzeżona jest bowiem wyłącznie dla informacji mających charakter informacji publicznej (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 2, Warszawa 2012, str. 206). Również w sytuacji, gdy adresat wniosku nie posiada żądanej informacji publicznej, jedynie powiadamia wnioskodawcę pisemnie o tym fakcie (art. 4 ust. 3). Dla oceny, czy w niniejszej sprawie ma, bądź miała miejsce bezczynność, istotne jest więc - obok ustalenia, czy we wskazanym wyżej terminie podjęte zostały powyższe działania - ustalenie w pierwszym rzędzie tego, czy Prezes Sądu Rejonowego w [...] może być zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej oraz, czy żądanie zawarte w wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. dotyczy informacji publicznej. Według bowiem powszechnie akceptowanego poglądu, dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem).

Prezes Sądu Rejonowego w [...] niewątpliwie należy do podmiotów, na których ciąży ustawowy obowiązek udostępniania informacji publicznych. Stosownie bowiem do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Z mocy art. 10 i art. 173 Konstytucji RP sądom przyznano natomiast przymiot władzy publicznej, zaś w świetle art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o ustroju sądów powszechnych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 365 ze zm.) organem sądu rejonowego jest prezes tego sądu. Prezes sądu rejonowego należy zatem do organów władzy publicznej, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i z tego względu jest obowiązany do udostępniania informacji publicznych będących w jego posiadaniu (por. wyroki NSA: z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1938/10, LEX nr 1092104; z dnia 11 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 933/11, LEX nr 1165432).

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Stosownie do pierwszego z tych przepisów, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych, rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów, przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy (por. wyroki NSA: z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, LEX nr 78063; z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1846/18, LEX nr 2865097). Należy bowiem mieć na względzie, że pomimo, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, to jednak nie przyznaje uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku. Nie wszystkie bowiem działania podmiotów wymienionych w art. 4 u.d.i.p. będą związane z powstaniem informacji publicznej. Oznacza to, że część informacji i dokumentów służących jedynie potrzebom podmiotu zobowiązanego, pomimo że jest związana z jego działalnością, nie jest informacją publiczną i nie podlega udostępnieniu (por. wyroki NSA: z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 707/10; z dnia 27 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2130/11; z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2196/11; z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 2320/130; z dnia 13 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2914/13 – opubl. CBOSA). W orzecznictwie sadowym nie budzi nadto wątpliwości, że charakter publiczny ma jedynie taka informacja, która dotyczy sfery faktów. Wnioskiem o udzielenie informacji publicznej mogą być zatem objęte jedynie pytania dotyczące sfery istniejących faktów lub danych, nie zaś informacji niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci. Informacji publicznej nie stanowią bowiem informacje dotyczące sfery świadomości, wiedzy bądź opinii organu na dany temat (por. wyroki NSA: z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 4346/18, LEX nr 2783330; z dnia 8 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1173/18, LEX nr 2865058).

Nadto podkreślić trzeba, że charakter uprawnienia do uzyskania dostępu do informacji publicznych powoduje, że to wnioskodawca jest gospodarzem postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, wyznaczając zakres swojego żądania, tj. jakie informacje i w jakiej formie chce otrzymać lub się z nimi zapoznać. Podmiot, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest natomiast związany żądaniem wnioskodawcy i nie może żądać od niego sprecyzowania lub uzupełnienia żądania (por. wyroki NSA: z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2889/12, LEX nr LEX nr 1339627; z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt I OSK 59/17, LEX nr 2591648). Dlatego też wnioskodawca udostępnienia informacji publicznej nie może skutecznie zarzuć adresatowi wniosku bezczynność polegającej na nieudostępnieniu informacji publicznej, która nie była precyzyjnie wskazana w treści wniosku. Sam fakt niezadowolenia wnioskodawcy ze sposobu załatwienia przez ten organ jego żądania nie daje w podstaw do uznania, że organ nie wykonał czegoś do czego był zobowiązany, albo wykonał to pozostając w zwłoce czy bezczynności (por. wyroki WSA w Gliwicach: z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt III SAB/Gl 265/19, LEX nr 2774285; z dnia 9 lipca 2020 r., sygn. akt III SAB/Gl 101/20, LEX nr 3040725). Jednocześnie nie jest możliwie załatwienie takiego wniosku, w którym wnioskodawca nie wskazuje konkretnej informacji, lecz czyni to bardzo ogólnie. Wnioski tak sformułowane nie są żądaniem udostępnienia informacji publicznej i nie mogą być prawidłowo rozpoznane, nie jest bowiem określony dokładny zakres żądania (zob. M. Bernaczyk, Prawo do informacji publicznej w Polsce i na świecie, Warszawa 2014, s. 447).

W okolicznościach niniejszej sprawy poza sporem pozostaje, że charakter informacji publicznej posiada informacja objęta punktem pierwszym wniosku skarżącego z dnia 10 lutego 2020 r., tj. dane sędziego, który dokonał wizytacji i lustracji oraz sporządził arkusz oceny sędziego Z. Ł. w zawiązku ze zgłoszeniem jego kandydatury do Krajowej Rady Sądownictwa. Informacja ta niewątpliwie należy do kategorii informacji publicznych wskazanej w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "b" u.d.i.p. (stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego), a przy tym – jako, że odnosi się do funkcjonariusza publicznego, a więc osoby pełniącej funkcję publiczną, i ma związek z pełnieniem tej funkcji – informacja ta nie podlega ograniczeniu w związku z ochroną prywatności (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). W sprawie bezsporne jest jednak również, że powyższy zakres żądanych przez skarżącego informacji został mu udostępniony w piśmie z dnia [...] lutego 2020 r., w którym organ poinformował skarżącego, że przedmiotowy arkusz oceny sędziego Z. Ł. po przeprowadzeniu wizytacji i lustracji przeprowadziła sędzia Sądu Okręgowego w Z. U. Z..

Podniesiony w rozpoznawanej skardze zarzut bezczynności w istocie sprowadza się natomiast wyłącznie do sposobu załatwienia przez Prezesa Sądu Rejonowego w [...] punktu drugiego wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. Przypomnieć w tym miejscu należy, że żądanie wyrażone w tej części wniosku dotyczyło informacji w postaci "obiegowych opinii w trakcie procesów z udziałem sędziego Z. Ł.". W tym zakresie w odpowiedzi na wniosek organ wyraził stanowisko, że żądana informacja nie posiada charakteru informacji publicznej

i w związku z tym odmówił jej udostępnienie.

W ocenie Sądu brak jest podstaw by zarzucić organowi bezczynność również

w odniesieniu do tej części wniosku skarżącego, albowiem przyjęta przez organ ocena charakteru ww. informacji, jest prawidłowa. Jeszcze raz podkreślić należy, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Innymi słowy, przedmiotem wniosku złożonego w trybie u.d.i.p. może być jedynie informacja o zaistniałych faktach. Takiego charakteru nie posiadają natomiast informacje z zakresu świadomości, wiedzy bądź opinii organu, zwłaszcza informacje, które nie posiadają swojej oficjalnej, zmaterializowanej postaci. Nadto należy ponownie podkreślić, że żądanie udostępnienia informacji publicznej, by mogło być zrealizowane, winno precyzyjnie określać swój zakres przedmiotowy, tj. identyfikować informację (dokument), której udostępnienia domaga się wnioskodawca. Tymczasem treść żądania zawartego w punkcie drugim wniosku, jak również kontekst tego żądania wynikający z zawartego w skardze opisu okoliczności jego złożenia, jednoznacznie wskazują, że wnioskowane przez skarżącego "opinie" na temat sędziego Z. Ł. nie stanowią opinii o charakterze służbowym, mających postać dokumentów urzędowych sporządzonych w związku ze sprawowaniem urzędu sędziego, ani też innych, zmaterializowanych w formie stosownego dokumentu opinii na temat wskazanego sędziego. Skarżący wprost zresztą wskazał, że chodzi w tym wypadku o tzw. "obiegowe" opinie na temat sędziego Z. Ł., istnienia których jedynie domniemywa na podstawie pisma (poprzedniego) Prezesa Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. Jednocześnie skarżący nie doprecyzował, o jakie dokładnie "opinie" wnioskuje, nie wskazując ich autorów ani pochodzenia. Treść skargi pozwala jedynie przypuszczać, że żądanie to odnosi się w szczególności do opinii stron postępowań w sprawach, w których orzekał ww. sędzia. Tego rodzaju informacje – nawet jeśli są znane Prezesowi Sądu Rejonowego w [...] – z całą pewnością nie mają charakteru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., jako nieposiadające swojej zmaterializowanej postaci i nieodnoszące się do określonych faktów. Co więcej, nawet gdyby informacje ("opinie") żądane przez skarżącego utożsamiać z ewentualnymi skargami osób prywatnych na działania wskazanego sędziego, to i tak nadal brak jest podstaw do przypisania im charakteru informacji publicznej – jako dokumentom prywatnym. Dokument prywatny, nawet jeśli został skierowany do organu władzy publicznej i znajduje się w jego posiadaniu, nie staje się bowiem przez to dokumentem urzędowym (por. wyrok z dnia 21 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 3307/19, LEX nr 3020891). Nie mniej jednak należy ponownie podkreślić, że żądanie skarżącego nie odnosiło się w swej treści do jakichkolwiek (nawet prywatnych) dokumentów, a jedynie do "obiegowych opinii", i jako tak sformułowane zostało prawidłowo potraktowane jako pytanie wykraczające poza sferę faktów, a tym samym nie odnoszące się do informacji o charakterze publicznym.

Niezależnie od powyższych okoliczności, o braku podstaw do udostępnienia skarżącemu w trybie u.d.i.p. informacji objętej punktem drugim jego wniosku z dnia [...] lutego 2020 r., świadczyły również inne aspekty, na które ubocznie także wypada zwrócić uwagę. Mianowicie należy podkreślić, że w świetle poglądów doktryny, jakkolwiek od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej – stosownie do art. 2 ust. 2 u.d.i.p. – nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, to jednak konkretne żądanie udzielenia informacji musi podlegać wstępnej ocenie pod kątem tego, czy mamy do czynienia z informacją o sprawach publicznych ważnych i interesujących dla ogółu. Wymaga to od podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji obiektywizacji treści wniosku, natomiast podmiot wnioskujący o udzielenie informacji powinien wykazać obiektywny, a nie subiektywny interes w jej uzyskaniu (tak: I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, - op. cit., str. 43). W orzecznictwie sądowym przyjmuje się ponadto, że dostęp do informacji publicznej nie może być utożsamiany ze środkiem kwestionowania działań organów władzy publicznej (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2002 r., sygn. akt II SAB 180/02, publ. CBOSA; wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1595/06, Lex nr 302463). Informacja publiczna nie jest środkiem do kwestionowania postępowania w innej sprawie indywidualnej oraz nie jest dopuszczalne w tym trybie pozyskiwanie informacji w zakresie prawnych argumentów uzasadniających działanie organu (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SAB/Gl 120/13, LEX nr 1532172). W drodze u.d.i.p. niedopuszczalne jest pozyskiwanie informacji co do prawnych argumentów uzasadniających stanowisko przeciwnika procesowego. Takie działanie pozostaje bowiem bez żadnego związku z interesem publicznym, lecz służy wyłącznie indywidualnemu interesowi jednej ze stron postępowania sądowego (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 2099/19, LEX nr 3036893).

W niniejszej sprawie już choćby w świetle treści skargi oraz załączonych do niej dokumentów nie budzi wątpliwości, że żądanie udostępnienia skarżącemu "obiegowych opinii" na temat sędziego Z. Ł. złożone zostało w związku z wnioskiem skarżącego o wyłączenie (m.in.) ww. sędziego od orzekania w sprawie z udziałem skarżącego, toczącej przez przed Sądem Rejonowym w B. – w Wydziale Cywilnym tego Sądu. Okoliczność ta jednoznacznie świadczy o wyłącznie subiektywnym interesie skarżącego w uzyskaniu żądanej informacji, opierającym się na dążeniu do zakwestionowania działań władzy sądowniczej, co dodatkowo uzasadnia uznanie, że przepisy u.d.i.p. nie mogły mieć w odniesieniu do tej części żądania skarżącego zastosowania.

Brak możliwości przypisania charakteru informacji publicznej informacji objętej punktem drugim wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2020 r. oznacza, że Prezes Sądu Rejonowego w [...] nie miał obowiązku udostepnienia tej informacji na zasadach określonych w art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.d.i.p., ani też nie miał podstaw do wydania w odniesieniu do tej części wniosku decyzji odmownej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., albowiem – co należy ponownie podkreślić – forma ta zastrzeżona jest wyłącznie dla informacji mających charakter informacji publicznej, które jednak nie mogą zostać udostępnione na wniosek (np. ze względu na ograniczenia przewidziane w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Jedynym obowiązkiem organu w odniesieniu do tej części żądania skarżącego, było poinformowanie go na piśmie, że przedmiotowa informacja nie posiada waloru informacji publicznej. Obowiązek ten organ prawidłowo natomiast wykonał doręczając skarżącemu pismo z dnia [...] lutego 2020 r.

Podsumowując, skoro skarżący w niniejszej sprawie domagał się udostępnienia informacji, które w części (pkt 1. wniosku) – jako informacja publiczna - zostały mu udostępnione zgodnie z rygorami u.d.i.p., natomiast w pozostałej części (pkt 2. wniosku) nie stanowiły informacji publicznej, to skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w [...] w przedmiotowej sprawie uznać należało za pozbawioną podstaw.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.