Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 789/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy zarządzenie - art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 252§2,art. 256,art. 257,art. 260§1 i §2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 8 czerwca 2018 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty należności celnych postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 8 czerwca 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

K. K. (dalej jako: "skarżący", lub "strona") w skardze z 4 kwietnia 2018 r. zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Jednocześnie do skargi załączył wniosek o przyznanie prawa pomocy z 10 kwietnia 2018 r. sporządzony na urzędowym formularzu oznaczonym symbolem "PPPr".

Zarządzeniem z dnia 21 maja 2018 r. wezwano stronę do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu oznaczonym symbolem "PPF" według wzoru ustalonego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie z 19 sierpnia 2015 r."). Wyjaśniono przy tym skarżącemu, że załączony do skargi wniosek o prawo pomocy został sporządzony na urzędowym formularzu "PPPr", który jest przeznaczony dla osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych, natomiast osoby fizyczne winny złożyć wniosek na urzędowym formularzu oznaczonym symbolem "PPF". Jednocześnie zarządzono przesłanie właściwego druku oznaczonego symbolem "PPF" – zgodnego z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. – celem jego wypełnienia i odesłania do Sądu.

Wezwanie wraz z załączonym formularzem PPF według obowiązującego wzoru zostało doręczone skarżącemu 25 maja 2018 r.

W odpowiedzi skarżący złożył wniosek z 1 czerwca 2018 r. sporządzony na urzędowym formularzu PPF według wzoru ustalonego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2003 r. Nr 227, poz. 2245, dalej jako: "rozporządzenie z 16 grudnia 2003 r.").

Z uwagi na fakt, iż skarżący w zakreślonym terminie nie wykonał prawidłowo wezwania do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu zgodnym z rozporządzeniem z 19 sierpnia 2015 r. referendarz sądowy zarządzeniem z 8 czerwca 2018 r. pozostawił wniosek strony o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

W sprzeciwie z 22 czerwca 2018 r. od wyżej wskazanego zarządzenia skarżący wskazał, że wniosek z 1 czerwca 2018 r. został sporządzony na formularzu, który skarżący pozyskał ze strony internetowej jednego z sądów administracyjnych. Dodał, że w takiej sytuacji nie powinien ponosić odpowiedzialności za działanie sądu, który udostępnia nieaktualny formularz wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sprzeciw jest niezasadny, a zaskarżone nim zarządzenie starszego referendarza sądowego należało utrzymać w mocy.

Zgodnie z art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako: "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Należy wyjaśnić, że stosownie do treści z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Art. 257 p.p.s.a. stanowi natomiast, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Wskazania wymaga również, że z dniem 15 sierpnia 2015 r. znowelizowany został art. 256 p.p.s.a. zawierający upoważnienie ustawowe do określenia wzoru formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. W związku z dokonaną nowelizacją w dniu 19 sierpnia 2015 r. Rada Ministrów wydała rozporządzenie w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257).

Z uwagi na fakt, iż w niniejszej sprawie strona złożyła pierwotnie wniosek na niewłaściwym formularzu (druk PPPr), referendarz sądowy prawidłowo wezwał ją do uzupełnienia braku formalnego wniosku wprost wskazując w treści wezwania, iż wniosek należy złożyć na urzędowym formularzu PPF według wzoru ustalonego rozporządzeniem z 19 sierpnia 2015 r., pouczając jednocześnie o skutkach niewykonania powyższego wezwania we wskazanym terminie. Ponadto należy podkreślić, iż do wezwania sporządzonego w wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego załączono aktualnie obowiązujący formularz PPF celem jego wypełnienia przez stronę i odesłania do Sądu.

Pomimo prawidłowo sformułowanego wezwania do uzupełnienia braku formalnego wniosku i doręczenia go stronie wraz z właściwym formularzem PPF, skarżący nie uzupełnił braku formalnego przedmiotowego wniosku. Strona nadesłała bowiem wypełniony formularz PPF według nieaktualnego wzoru ustalonego rozporządzeniem z 16 grudnia 2003 r.

Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje argumentacja podnoszona w sprzeciwie. Z akt sprawy bezspornie wynika, że prawidłowy formularz PPF został przesłany skarżącej wraz z wezwaniem do jego wypełnienia, lecz skarżąca z niego nie skorzystała. W ocenie Sądu, w sytuacji, gdy obowiązuje nowy wzór formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, to strona ma obowiązek nim się posługiwać, nie ma zaś podstaw, aby korzystała z formularza nieaktualnego, albowiem w takim przypadku dochodziłoby do akceptowania czynności sprzecznych z prawem.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.