Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1528/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1, art. 33 pkt 7, art. 34 § 1, art. 27§1 pkt 3
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 151 w zw z art. 145§1 pkt lit. a
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz Sędzia del. WSA Inga Gołowska (spr.) Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 maja 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 577/12 w sprawie ze skargi L. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1.Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami administracji.

1.1. Wyrokiem z 16 maja 2012r. sygn. akt: V SA/Wa 577/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., oddalił skargę L. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze w C. z [...] grudnia 2011r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione.

1.2. Sąd I instancji podał, że Starosta P. w dniu [...] sierpnia 2010r. jako wierzyciel, po uprzednim doręczeniu upomnienia z [...] marca 2010r., wystawił tytuł wykonawczy nr [...], L. P. obejmujący należności za czynności geodezyjne i kartograficzne w kwocie 7.701,30 zł. i skierował go do egzekucji do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.. Pełnomocnik zobowiązanej, złożyła w Urzędzie Skarbowym w S. zarzut w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tegoż tytułu wykonawczego. Zarzut został przekazany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., Staroście P., celem ustosunkowania się do zarzutów zgłoszonych przez dłużnika.

Starosta P. postanowieniem z [...] listopada 2010r. uznał za niedopuszczalne zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. na podstawie ww. tytułu. Na powyższe postanowienie pełnomocnik zobowiązanej złożyła zażalenie, w którym wnosiła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie zarzutów podnoszonych przez Skarżącą.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., postanowieniem z [...] stycznia 2011r. uchyliło zaskarżone postanowienie Starosty P. i orzekło o uznaniu zarzutów za nieuzasadnione.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na powyższe postanowienie wniosła L. P.. Wyrokiem z 24 maja 2011r. sygn. akt: IV SA/Wa 533/11 Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. Zdaniem Sądu, organ rozpoznający sprawę nie ustosunkował się w sposób dostateczny do wszystkich twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, SKO w C. postanowieniem z [...] października 2011r. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu w/w postanowienia Kolegium wskazało na konieczność odniesienia się przez Wierzyciela do zarzutu podnoszonego przez Zobowiązaną, a mianowicie istnienia lub braku obowiązku ponieważ Zobowiązana stwierdziła, iż nie powinna być obciążona opłatą z tytułu uzyskanych danych oraz wypisów i wyrysów z operatu ewidencyjnego z uwagi na treść art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

Wierzyciel - Starosta P. postanowieniem z [...] listopada 2011r. uznał za nieuzasadnione zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. SKO w C., po rozparzeniu zażalenia pełnomocnika Zobowiązanej, postanowieniem z [...] grudnia 2011 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że wszelkie dane z posiadanych przez Starostwo Powiatowe w P. rejestrów, ewidencji, a niezbędne do wykonania prac objętych umową, zostały udostępnione zobowiązanej bezpłatnie, gdyż zgodnie z ust. 4 załącznika nr 5 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 19 lutego 2004r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego, nie pobiera się opłat za wypisy niezbędne do wykonania zgłaszanych prac geodezyjnych i kartograficznych. Natomiast faktura nr [...] z [...] października 2008r. została wystawiona za przyjęcie dokumentacji do zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zakładanie ewidencji gruntów i budynków dla 2470 budynków oraz okresową weryfikację danych ewidencyjnych dla 932 działek na podstawie Tabeli III Lp. 1 i 3 Załącznika nr 1 do w/w rozporządzenia.

Naliczenie opłaty za czynności geodezyjne, jak wskazał organ II instancji nie pozostaje w sprzeczności z treścią art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, gdyż zobowiązana miała zapewniony nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych przez Starostwo Powiatowe w zakresie niezbędnym do realizacji powierzonego jej zadania, które zostało określone umową nr [...].

2.Skarga do Sądu I instancji.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na powyższe postanowienie, Skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, zarzucając naruszenie:

- art. 15 ust. 1 ustawy z 15 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 229 poz. 1954 ze zm. dalej-u.p.e.a.) poprzez skierowanie do skarżącej żądania zapłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne ustalonej przez Starostwo P. w fakturze VAT mimo, że nie przysługuje mu status wierzyciela,

- art. 15 ust. 1 ustawy z 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2005r. Nr 64 poz. 565 ze zm.), poprzez jego pominięcie oraz w konsekwencji przyjęcie, iż Skarżąca jako podmiot realizujący zadania publiczne powierzone jej w drodze umowy - wbrew powołanemu wyżej przepisowi - jest zobowiązana do poniesienia opłaty administracyjnej z tytułu czynności geodezyjnych,

- art. 21§1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej-O.p.) poprzez jego pominięcie i w konsekwencji skierowanie do Skarżącej żądania wykonania nieistniejącego obowiązku,

- art. 3§1 w zw. z art. 6§1 u.p.e.a. poprzez uznanie prowadzonej egzekucji za dopuszczalną mimo braku przesłanek jego uznania za wymagalne,

- art. 2§1 u.p.e.a. poprzez prowadzenie egzekucji administracyjnej w celu wykonania obowiązków, które zarówno w odniesieniu do należności głównej, jak i odsetek za zwłokę nie istnieją,

- art. 27 u.p.e.a. poprzez prowadzenie egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu, który nie odpowiada wymogom formalnym określonym w tym przepisie,

- art. 7§2 u.p.e.a. w zw. z art. 33 pkt 8 poprzez zastosowanie zbyt dolegliwego środka służącego realizacji obowiązku,

- §1 pkt 1 w związku z załącznikiem 1 ust. 3 Tabeli III Ip. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 19 lutego 2004r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego, w zakresie, w jakim organ w sposób całkowicie dowolny i nie odnoszący się do rzeczywiście pobranych przez Skarżącą materiałów nalicza opłaty za czynności geodezyjne według stawek maksymalnych,

- §1 pkt 1 w związku z załącznikiem 1 ust. 3 Tabeli III Ip. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 19 lutego 2004r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U. z 9 marca 2004r.) poprzez jego zastosowanie mimo jego sprzeczności z powołanymi w treści niniejszego pisma postanowieniami Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz ustawami.

Pełnomocnik skarżącej wniósł o przedstawienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 3 ustawy z 1 sierpnia 1997r. o Trybunale Konstytucyjnym, (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.), pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu i tym samym zawieszenia postępowania sądowo-administracyjnego do czasu uzyskania odpowiedzi na zadane pytania.

2.2. Odpowiadając na skargę, SKO w C., wniosło o jej oddalenie.

3.Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

3.1.Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał, że skarga była niezasadna.

3.2. W pisemnych motywach wyroku Sąd I instancji stwierdził, że przedmiotem skargi było postanowienie Starosty P. wydane na podstawie art. 34§1 u.p.e.a. w przedmiocie zgłoszonych przez Skarżącą, jako zobowiązaną w postępowaniu egzekucyjnym, czterech zarzutów w sprawie prowadzenia przeciwko niej postępowania, opartych na przepisie art. 33 pkt 1, pkt 7, pkt 8 oraz pkt 10 u.p.e.a., tj. nieistnienia egzekwowanego obowiązku, brak uprzedniego doręczenia upomnienia, zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz niespełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.

Z tytułu wykonawczego, na podstawie którego prowadzone było przeciwko Skarżącej postępowanie egzekucyjne, a także z poprzedzającego wszczęcie tego postępowania upomnienia, jakie Skarżącej zostało wcześniej doręczone (pomimo odmiennego zdania pełnomocnika skarżącej) wynikało, że przedmiotem egzekucji była należność pieniężna w kwocie 7.701,30 zł za założenie ewidencji gruntów i budynków dla 2470 budynków i okresową weryfikację danych ewidencyjnych dla 932 działek.

Przedmiotem rozpatrywanej sprawy była ocena zgodności z prawem wydanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z [...] listopada 2011r., w którym uznał on zarzuty L. P. w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z [...] sierpnia 2010r. za nieuzasadnione.

Obowiązek uiszczania opłat za zakładanie ewidencji gruntów i budynków oraz ich aktualizację wynikał z treści §7 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 16 lipca 2001r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnianie tych baz (Dz. U. Nr 78, poz. 837). Powołane rozporządzenie przewiduje ustalenie opłaty za przekazaną do zasobu dokumentację, wysokość opłaty uzależniona jest od ilości jednostek. Opłata została określona w odrębnym akcie prawnym, jakim jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 19 lutego 2004r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U. Nr 37, poz. 333).

Obowiązek naliczania opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne wynika wprost z przepisu prawa (art. 40 ust. 3b ustawy - prawo geodezyjne i kartograficzne- dalej u.p.g.k.), który stanowi, że wykonywanie czynności związanych z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i uzgadnianiem usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu oraz związanych z prowadzeniem krajowego systemu informacji o terenie, udzielanie informacji, a takie wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego jest odpłatne). Obowiązek uiszczenia opłaty za czynności objęte fakturą nr [...] jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z przepisów ww. regulacji prawnych. Obowiązek powinien być wykonany niezwłocznie po zaistnieniu określonego stanu faktycznego, z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek. Datą tą był [...] października 2008r. gdy została wystawiona faktura, w której został określony termin płatności należności do [...] listopada 2008r. i od [...] listopada 2008r. liczone były odsetki za zwłokę. Dla realizacji obowiązku uiszczenia takich opłat nie była konieczna jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. poprzez wydanie decyzji.

Po wykonaniu obowiązków ze strony Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w P., Starostwo Powiatowe w P. wystawiło fakturę nr [...] a opłata ta stała się przychodem funduszu powiatowego, który wchodzi w skład Funduszu Gospodarki Zasobem Geodezyjnym i Kartograficznym (art. 41 ust. 1 i 3a u.p.g.k.). Fundusz ten jest funduszem celowym, co potwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 21 lutego 2005r., sygn. akt: U 3/04 (OTK-A 2/16 z 2005r.). Odnosząc to do okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy stwierdzono, że prawidłowo organy obu instancji uznały Skarżącą, za osobę zobowiązaną do poniesienia opłat za założenie ewidencji gruntów i budynków dla 2470 budynków i okresową weryfikację danych ewidencyjnych dla 932 działek.

Rozpoznając zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 u.p.e.a., Sąd uznał go za niezasadny. Starostwo Powiatowe w P. zdaniem pełnomocnika skierowało do skarżącej żądanie zapłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne mimo, że nie przysługiwał mu status wierzyciela. Art. 15 ust. 1 u.p.e.a. dotyczy jednak innej kwestii. Na jego podstawie organ egzekucyjny nie uzyskuje statusu wierzyciela, a jedynie reguluje czynności poprzedzające wszczęcie skutecznego postępowania egzekucyjnego. Podobnie należało ocenić zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Geodeta czyli skarżąca nie realizuje, jak chciałby pełnomocnik żadnego z zadań publicznych, gdyż ustawa u.p.g.k. nie nakłada żadnych obowiązków w zakresie realizacji zadań publicznych na geodetów. Warunkiem nieodpłatnego dostępu do danych rejestrowych, o których mowa w ustawie o informatyzacji jest tymczasem realizacja powierzonych (wprost przez przepis prawa lub na zasadach określonych na poziomie normatywnym) zadań publicznych.

Jak wynikało z treści akt administracyjnych L. P. poprzez firmę I., w której sprawuje funkcję dyrektora podjęła się założenia ewidencji budynków z aktualizacją użytków gruntowych terenów zabudowanych obrębów nr: 1, 3, 4, 5, 6, 9, 11, 12, 16, 18, 19, 23, 24, 25, 26, 27, 29 i części obrębu 28 miasta P. na podstawie umowy nr [...] z [...] lutego 2008r. L. P. złożyła do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w P. zgłoszenie pracy geodezyjnej, które zostało zarejestrowane pod nr [...]. W dniu [...] października 2008r. skarżąca złożyła dokumentację z wykonania prac z wnioskiem o przyjęcie dokumentacji do zasobu, której efektem było założenie ewidencji budynków dla 2470 budynków i okresowa weryfikacja danych ewidencyjnych dla 932 działek. Dokumentacja została przyjęta do zasobu tego samego dnia i zarejestrowana pod nr [...]. Opracowania sporządzane przez geodetów na zlecenie organów publicznych podlegają przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jako wynik prac geodezyjnych i kartograficznych wykonanych za wynagrodzeniem w wyniku udzielenie zamówienia publicznego, a więc sporządzanie tych opracowań nie stanowi realizacji zadań publicznych tylko jest działaniem wspomagającym w realizacji takich zadań i to działaniem realizowanym w wyniku zamówienia udzielonego na zasadach komercyjnych (rynkowych). Umowa nr [...] została zawarta pomiędzy Powiatem P. (reprezentowanym przez Starostę i Wicestarostę) a wykonawcą robót L. P. z terminem wykonania prac do [...] listopada 2008r. oraz wynagrodzeniem za wykonanie prac w kwocie [...].

Wbrew zarzutowi skargi, do opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne, należnych za 2008r., nie mają zastosowania przepisy O.p., w tym art. 21§1 pkt 2 O.p. Opłaty te nie mieszczą się w katalogu określonym w art. 2§1 pkt 1 O.p., gdyż nie są one ustalane ani określane przez organy podatkowe. Opłat tych nie można uznać za podatek, ponieważ są to świadczenia wynikające z Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Opłata ta, nie jest również podatkiem w rozumieniu art. 6 O.p., ponieważ nie jest świadczeniem wynikającym z ustawy podatkowej, za taką nie sposób bowiem uznać Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Ponadto w odróżnieniu od podatku w rozumieniu art. 6 O.p. nie ma ona charakteru daniny publicznej, gdyż analizowana opłata ma charakter ekwiwalentny (odpłatny), jest bowiem ponoszona za korzystanie z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Nie bez znaczenia jest także fakt, iż opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne, są dochodem budżetu jednostki samorządu terytorialnego, a nie budżetu państwa, a tym samym nie może mieć do nich zastosowanie art. 2§1 pkt 1 i §2 O.p.

Podobnie zarzut naruszenia art. 3§1 w zw. z art. 6§1 u.p.e.a był niezasadny. Treść przepisów stanowi, że egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków, gdy wynikają one (...) bezpośrednio z przepisu prawa, zaś w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Jak wskazano powyżej, dla pobierania przedmiotowych należności nie jest wymagane wydanie żadnego aktu administracyjnego, jak wskazano powyżej, obowiązek ich uiszczenia na rzecz funduszu powiatowego wynika wprost z przepisu prawa w określonej przepisami wysokości (art. 3§1 u.p.e.a.). Skarżąca w dniu [...] listopada 2008r. zwróciła fakturę nr [...] oraz odmówiła jej zapłaty a organ wystosował upomnienie zawierające wezwanie do wykonaniu obowiązku, a brak wpłaty spowodował wystawienie przez wierzyciela tytułu wykonawczego. Zatem organ administracji działał zgodnie z nałożonymi na niego przez ustawę obowiązkami celem uzyskania opłaty.

Trudno było uwzględnić zarzut pełnomocnika skarżącej, że nie istniał obowiązek uiszczenia spornej opłaty oraz odsetek w sytuacji, gdy opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne są należnościami publicznoprawnymi podlegającymi stosownie do art. 2§1 pkt 6 u.p.e.a., egzekucji administracyjnej.

Zarzut naruszenia art. 27 u.p.e.a. poprzez prowadzenie egzekucji na podstawie tytułu, który nie odpowiadał wymogom formalnym określonym ww. przepisie też był chybiony. Art. 27 u.p.e.a. określa podstawowe wymogi stawiane przez ustawę tytułom wykonawczym, które mogą się stać podstawą wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej. Organ egzekucyjny jest zobowiązany z urzędu badać, czy tytuł zawiera wszystkie treści określone w art. 27§1 i §2 u.p.e.a., a w przypadku niespełnienia tych wymogów organ ten nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wierzycielowi. Formalizm postępowania egzekucyjnego ma służyć niewątpliwie z jednej strony zagwarantowaniu praw zobowiązanego bądź osób trzecich, z drugiej zaś zapewnieniu efektywnego przebiegu egzekucji, co w przedmiotowej sprawie nie zostało zaniechane, jak mylnie uważa pełnomocnik skarżącej.

Organy obu instancji badając dopuszczalność egzekucji, badały czy obowiązek oznaczony w tytule wykonawczym podlegał egzekucji administracyjnej, czy tytuł wykonawczy został wystawiony przez uprawniony podmiot i czy sporządzono go prawidłowo oraz czy doręczone zostało upomnienie. Wobec spełnienia wszystkich wskazanych wymogów organ egzekucyjny przyjął tytuł wykonawczy wierzyciela.

Wbrew twierdzeniom skargi, tytuł wykonawczy nr [...] z [...] sierpnia 2010r. został wypełniony prawidłowo, w szczególności wskazano w nim akty normatywne stanowiące podstawę prawną egzekwowanego obowiązku (poz. 29), zaznaczono, że należność powstaje z mocy prawa (poz. 30), wskazano też rodzaj należności (poz. 31) - opłata za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz jej wysokość (poz. 33). Sporny tytuł wykonawczy zawiera również stawkę odsetek za zwłokę, kwotę odsetek naliczonych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego i dzień, od którego należy odsetki liczyć. Uznać zatem należało, iż wystawiony tytuł wykonawczy mógł stanowić podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Bezzasadny był też zarzut dotyczący zastosowania wobec Skarżącej zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, jakim było zajęcie niewłaściwego zdaniem autorki skargi rachunku bankowego. Katalog środków egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych został zawarty w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Egzekucja z rachunków bankowych została wskazana jako czwarty rodzaj środka egzekucyjnego, organ miał prawo skierować egzekucję do tego rachunku bankowego, co do którego posiadał wiedzę, że jest prowadzony i są dostępne środki finansowe.

Za niezasadny uznano zarzut skargi dotyczący dowolności w ustalaniu opłat za czynności geodezyjne oraz ich niezgodności z postanowieniami Konstytucji i ustawami. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne, w załączniku nr 1 wskazane są wysokości stawek, termin płatności i zasad naliczania odsetek za zwłokę. Organy w sposób prawidłowy skorzystały z przyjętych stawek ustalonych w załączniku. Załącznik nr 1 do ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w pkt. 9.7 określa dokładnie termin, mimo odmiennego zdania pełnomocnika skarżącej, w którym opłata powinna być uiszczona: pobranie opłaty następuje odpowiednio w dniu przyjęcia dokumentacji do zasobu albo udostępnienia materiałów. W rozpatrywanej sprawie pobranie opłaty powinno nastąpić w dniu przyjęcia dokumentacji do zasobu, tj. w dniu [...] października 2008r. i z datą została wystawiona faktura, w której został określony termin płatności należności - [...].11.2008 r. i od [...].11.2008 r. liczone są odsetki za zwłokę.

Odnośnie zarzutu niekonstytucyjności rozwiązań przyjętych w ww. rozporządzeniu to wskazać należy, że brak jest wyroku Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 19 lutego 2004r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego.

Odnośnie grupy zarzutów dotyczących rażącego naruszenia prawa to nie znalazły one uznania Sądu. Do opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne, należnych za 2008r., nie miały zastosowania przepisy ordynacji podatkowej toteż zarzut naruszenia art. 2§2 w zw z art. 21§2 pkt 1 O.p. był niezasadny.

Nie uznano też, że zaskarżone postanowienie organu odwoławczego, rażąco naruszało art. 3§1 w zw. z art. 6§1 u.p.e.a. Pobranie przedmiotowej opłaty następuje w dniu przyjęcia dokumentacji do zasobu. W niniejszej sprawie tą datą był [...] października 2008r. i z tą datą została wystawiona skarżącej faktura. Od tejże daty zostały naliczone odsetki za zwłokę. Z uwagi, iż odsetki za zwłokę są ściśle związane z należnością główną, brak było podstaw do uznania zarzutu nieistnienia obowiązku powyższych opłat i naliczania odsetek za zwłokę za niezasadne.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 40 ust. 5 lit. b w związku z art. 40 ust. 3 u.p.g.k. Wykonywanie czynności związanych z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego tj. założeniem ewidencji gruntów i budynków oraz ich okresową weryfikację jest odpłatne. Wykonawcy umowy (skarżącej) zostały udostępnione bezpłatnie materiały niezbędne do wykonania prac m.in. bazy danych ewidencji gruntów i budynków (część opisowa i graficzna), a także inne materiały takie jak: wykazy współrzędnych punktów osnowy geodezyjnej z opisami topograficznymi. Nie było więc tak, jak podawał pełnomocnik skarżącej, że została naliczona opłata za udostępnienie danych opisowych ewidencji gruntów i budynków lecz za założenie ewidencji gruntów i budynków i ich aktualizację. Wbrew twierdzeniu pełnomocnika, skarżąca nie realizowała zadań publicznych, co już wyżej szczegółowo zostało wskazane.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia §1 pkt 1 w związku z załącznikiem 1 ust. 3 Tabeli III Ip. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 19 lutego 2004r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego w związku z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że tytuł wykonawczy istnieje. Jak już wyżej wskazano z powołanych tam względów nie może być uwzględniony zarzut nieistnienia obowiązku wniesienia opłaty za wykonane czynności związane z prowadzeniem zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Na dzień wydania postanowienia Starosty P. z [...] listopada 2011r. postępowanie egzekucyjne wobec skarżącej uległo zakończeniu wskutek wyegzekwowania wszystkich należności objętych tytułem wykonawczym nr [...], na dowód zostały załączone wyciągi z rachunków bankowych nr [...] z [...] września 2010r., nr [...] z [...] września 2010r. oraz nr [...] z [...] listopada 2010r. Zatem prowadzone postępowanie egzekucyjne było skuteczne, a zarzut nieistnienia obowiązku bezzasadny.

Zarzut rażącego naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, nie był zasadny. Opłata za czynności geodezyjne i kartograficzne wynikająca z §1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury nie odnosi się do pobranych przez skarżącą materiałów, które zostały udostępnione bezpłatnie, lecz opłata ta dotyczy obsługi zgłoszonej pracy geodezyjnej, kontroli pracy geodezyjnej, zaewidencjonowania i włączenia do zasobu.

Nie przyznano racji pełnomocnikowi skarżącej, że zaskarżone postanowienie naruszało art. 2§1 u.p.e.a. gdyż opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne są należnościami publicznoprawnymi podlegającymi stosownie do art. 2§1 pkt 6 u.p.e.a., egzekucji administracyjnej. Od daty wystawienia faktury zostały naliczone odsetki za zwłokę, które są ściśle związane z należnością główną.

Kolejny zarzut dotyczył uchybienia dyspozycji art. 15 ust. 1 u.p.e.a. Sąd nie podzielił stanowiska autora skargi. Jak wynika z treści przepisu, istotą upomnienia jest wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę egzekucji administracyjnej. Cytowany przepis określa wymogi jakim powinno odpowiadać wymienione w nim upomnienie by, po jego doręczeniu, stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Upomnienie to ma być sporządzone przez wierzyciela w formie pisemnej i zawierać w swej treści wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego po upływie 7 dni od dnia jego doręczenia. O ile więc wierzyciel w piśmie, z [...] marca 2010r. nr [...], przesłanym zobowiązanej wezwał ją do wykonania obowiązku grożąc skierowaniem sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego to tak sformułowane pismo zawiera wszystkie istotne elementy dla uznania, iż stanowi pisemne upomnienie, o którym mowa w art. 15§1 u.p.e.a. Dlatego też twierdzenie, że pisemne upomnienie naruszało art. 15§1 u.p.e.a. nie było uzasadnione.

Sąd nie stwierdził także naruszenia art. 27 u.p.e.a., gdyż przedmiotowy tytuł wykonawczy był prawidłowy, co upoważniało organ egzekucyjny zarówno do wszczęcia, jak i prowadzenia egzekucji administracyjnej. Sąd nie stwierdził naruszenia art. 27 u.p.e.a. Sąd wyjaśnił, że nie uwzględnił wniosku strony skarżącej o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie konstytucyjności zastosowanych w sprawie przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wynikało to z faktu, że Sąd nie powziął wątpliwości uzasadniających wystąpienie z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego.

4.Skarga kasacyjna.

4.1. Skarżąca L. P. działając przez pełnomocnika radcę prawnego zaskarżyła powyższy wyrok w całości. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zm. dalej-p.p.s.a.) zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy oraz naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie tj.:

1) art. 151 w zw z art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli niewłaściwego zastosowania przez organy administracji publicznej art. 15 ust. 1 w zw z art. 33 pkt 7 u.p.e.a. oraz art. 34§1 u.p.e.a. polegającego na uznaniu zarzutu naruszenia powyższych przepisów za nieuprawniony i w konsekwencji oddaleniu skargi, mimo, że doręczone Skarżącej upomnienie nie pochodziło od wierzyciela lecz od Starostwa Powiatowego oraz mimo wadliwego określenia obowiązku w treści upomnienia, co zobowiązywało Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia,

2) art. 151 w zw z art. 145§1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli niewłaściwego zastosowania przez organy administracji publicznej art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, w zw z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. oraz art. 34§1 u.p.e.a. polegającego na uznaniu zarzutu naruszenia powyższych przepisów za nieuprawniony i w konsekwencji oddaleniu skargi, mimo, że Skarżącej przysługiwał status podmiotu realizującego zadanie publiczne w rozumieniu powyższego przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne i w związku z tym nie spoczywał na niej obowiązek uiszczenia opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne, co zobowiązywało Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia,

3) art. 151 w zw z art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli niewłaściwego zastosowania przez organy administracji publicznej art. 2§2 i art. 21§1 pkt 1 i 2 O.p. w zw z art. 3 w zw z art. 33 pkt 2 i 6 u.p.e.a. oraz art. 34§1 u.p.e.a. polegającego na uznaniu zarzutu naruszenia powyższych przepisów za nieuprawniony i w konsekwencji oddaleniu skargi, mimo, że:

-egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków, gdy wynikają one z decyzji właściwych organów, która w stosunku do Skarżącej nie została wydana, co świadczy o niedopuszczalności egzekucji,

-objęty tytułem wykonawczym obowiązek nie był wymagalny na skutek nieustalenia wysokości opłaty w akcie indywidulanym przez wierzyciela;

co zobowiązywało Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

4) art. 151 w zw z art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli niewłaściwego zastosowania przez organy administracji publicznej art. 27§1 pkt 3 u.p.e.a. w zw z art. 33 pkt 10 u.p.e.a. oraz art. 34§1 u.p.e.a. polegającego na uznaniu zarzutu naruszenia powyższych przepisów za nieuprawniony i w konsekwencji oddaleniu skargi, mimo, że doręczony Skarżącej tytuł wykonawczy wadliwie określa treść podlegającego egzekucji obowiązku, dotyczy należności, która nie jest wymagalna oraz wadliwie określa termin, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz rodzaj i stawkę tych odsetek, co zobowiązywało Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia,

5) art. 151 w zw z art. 145§1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli niewłaściwego zastosowania przez organy administracji publicznej §1 pkt 1 w zw z załącznikiem nr 1 ust. 3 Tabeli III Ip.1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 19 lutego 2004r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U z 2004r. Nr 37, poz. 333) w zw z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. oraz art. 34§1 u.p.e.a. polegającego na uznaniu zarzutu naruszenia powyższych przepisów za nieuprawniony i w konsekwencji oddaleniu skargi, mimo, że wierzyciel w sposób całkowicie dowolny i nieodnoszący do rzeczywiście wykonanych przez Skarżącą czynności geodezyjnych naliczył opłaty wg stawek maksymalnych z pominięciem współczynnika zmniejszającego oraz od jednostek, które znajdowały się w ewidencji a nie jednostek zmodernizowanych w wyniku prac geodezyjnych, które to opłaty w tej części stanowią obowiązek nieistniejący, co zobowiązywało Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia,

6) art. 151 w zw z art. 145§1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli niewłaściwego zastosowania przez organy administracji publicznej §1 pkt 1 w zw z załącznikiem nr 1 ust. 3 Tabeli III Ip.1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 19 lutego 2004r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U z 2004r. Nr 37, poz. 333) w zw z art. 40 ust. 3 pkt 3, ust. 3b, ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy z 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) w zw z art. 6 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 2007r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw (DZ. U z 2007r. Nr 21, poz. 125), art. 2, art. 84, art. 92 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 216 ust. 1, art. 217 Konstytucji RP w zw z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. oraz art. 34§1 u.p.e.a. polegającego na uznaniu zarzutu naruszenia powyższych przepisów za nieuprawniony i w konsekwencji oddaleniu skargi, mimo, że powołane wyżej przepisy rozporządzenia jako aktu niezgodnego z ustawą Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz wskazanymi przepisami Konstytucji RP oraz w zw z niezgodnością przepisu zawierającego delegację ustawową do wydania ww. rozporządzenia z art. 92 ust. 1 w zw z art. 217 Konstytucji RP nie mogą stanowić podstawy prawnej nałożenia obowiązku i żądania uiszczenia daniny publicznej, co zobowiązywało Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia,

7) art. 151 w zw z art. 145§1 pkt lit. a p.p.s.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli niewłaściwego zastosowania przez organy administracji publicznej §1 pkt 1 w zw z załącznikiem nr 1 ust. 3 Tabeli III Ip.1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 19 lutego 2004r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U z 2004r. Nr 37, poz. 333) w zw z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. oraz art. 34§1 u.p.e.a. polegającego na uznaniu zarzutu naruszenia powyższych przepisów za nieuprawniony i w konsekwencji oddaleniu skargi, mimo, że na Skarżącej nie ciąży obowiązek uiszczenia odsetek od wskazanej w tytule należności głównej, co zobowiązywało Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Wskazując na powyższe naruszenia prawa, zaskarżono wyrok WSA w W. w całości i w tym zakresie wniesiono o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz zasądzenie od SKO w C. na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych wraz z kosztami zastępstwa procesowego przez radcę prawnego oraz opłatą skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł.

Ponadto podniesiono, że 12 lipca 2012r. Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł do Trybunału Konstytucyjnego wniosek o stwierdzenie niezgodności art. 40 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy z 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne z art. 92 ust. 1 w zw z art. 217 Konstytucji RP. Wniosek ten został przyjęty do rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pod sygn. akt: K 30/12. Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku toczącego się przez Trybunałem Konstytucyjnym postępowaniem i w świetle regulacji art. 125§1 pkt 1 p.p.s.a. zawieszenie postępowania jest w pełni uzasadnione.

4.2. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie sporządzono.

5.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw (art. 184 p.p.s.a.).

5.2. Zgodnie z art. 183§1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w §2 art. 183 p.p.s.a. w tej sprawie nie występują.

5.3. Autor skargi kasacyjnej oparł ją na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. zarzucając zarówno naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie jak i naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty procesowe, gdyż dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego.

Sposób w jaki sformułowano zarzuty kasacyjne a polegający na tym, że te same przepisy są raz kwalifikowanej jako naruszenie przepisów postępowania a raz jako naruszenie przepisów prawa materialnego, skłonił Naczelny Sąd Administracyjny do przyjęcia innej metody odnoszenia się do zarzutów. Sąd II instancji przedstawił je w kolejności chronologicznej zaprezentowanej przez skarżącego kasacyjnie. Dostrzeżone uchybienie w zakresie konstruowania skargi kasacyjnej nie miało jednak wpływu na możliwość dokonania kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku.

5.4. Nietrafne są zarzuty, iż doręczone upomnienie nie pochodziło od wierzyciela i wadliwie określono w nim obowiązek podlegający egzekucji.

Jak wynika z akt sprawy wierzycielem w niniejszej sprawie był Starosta Powiatowy (Starosta P.). Skarżąca kasacyjnie zawała w dniu [...] października 2008r. umowę nr [...] z Powiatem P. (reprezentowanym przez Starostę i Wicestarostę). Prowadzenie powiatowych zasobów geodezyjnych i kartograficznych, o których mowa w art. 7d pkt 1 u.p.g.k., a które wraz z zasobami wojewódzkimi i zasobem centralnym stanowią - zgodnie z art. 40 ust. 2 u.p.g.k. - państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny (zdefiniowany w art. 2 pkt 10 u.p.g.k.), należy do zadań starostów. Wykonywane jest to w trybie i na zasadach przepisów zawartych w szczególności w rozdziale 7 u.p.g.k. i przepisów wykonawczych wydanych na ich podstawie. Ponadto należy tu zauważyć, iż prowadzenie ewidencji gruntów i budynków oraz gleboznawczej klasyfikacji gruntów jako zadanie starostów wskazane zostało również w art. 22, zamieszczonym w rozdziale 4 u.p.g.k., zatytułowanym "Ewidencja gruntów i budynków".

Co istotne, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przyjmuje się, że staroście zostały zlecone zadania administracji rządowej z zakresu prowadzenia powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym ewidencji gruntów i budynków, gleboznawczej klasyfikacji gruntów i geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz dysponowanie środkami powiatowego Funduszu Gospodarki Zasobem Geodezyjnym i Kartograficznym (postanowienie NSA z 3 września 2008r. sygn. akt: I OW 62/08 LEX nr 515642).

Dodatkowo należy podkreślić, że kompetencja starosty jako wierzyciela wynika z przepisów ustaw normujących ustrój tych jednostek, do których należy ustawa z 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U z 2011r. Nr 142, poz. 1592 ze zm. dalej-u.s.p). Przepisy wymienionej ustawy przewidują, że decyzje indywidualne w sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego wydaje w powiecie - starosta (art. 38 ust. 1 u.s.p.). Z art. 1a pkt 14 u.p.e.a. należy wyprowadzić właściwość starosty w sprawach postępowania egzekucyjnego. W przedmiotowej sprawie, Skarżąca zawarła umowę ze Starostwem Powiatowym, faktura jak i upomnienie zostały wystawione przez Starostwo.

Podobnie jako nieuzasadniony należało ocenić zarzut braku, wymaganego w art. 15§1 u.p.e.a., upomnienia.

Art. 15§1 u.p.e.a. stanowi, że egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Cytowany przepis określa wymogi jakim powinno odpowiadać wymienione w nim upomnienie by, po jego doręczeniu, stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Upomnienie to ma być sporządzone przez wierzyciela w formie pisemnej i zawierać w swej treści wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego po upływie 7 dni od dnia jego doręczenia. Ustawa egzekucyjna nie ustanawia innych warunków formalnych upomnienia niż opisana w cytowanym przepisie ani nie nakłada na wierzyciela obowiązku sporządzenia upomnienia według określonego wzoru. O ile więc wierzyciel w piśmie przesłanym zobowiązanemu wezwał zobowiązanego do wykonania obowiązku grożąc mu skierowaniem sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego to tak sformułowane pismo zawiera wszystkie istotne elementy dla uznania, iż stanowi pisemne upomnienie, o którym mowa w art. 15§1 u.p.e.a.

Wbrew twierdzeniom skargi, upomnienie doręczono Skarżącej w dniu [...] marca 2010r. Upomnienie to zawierało wszystkie niezbędne elementy, o którym mowa w art. 15§1 u.p.e.a. - zawierało wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Owszem, jak wskazuje Skarżąca, w rodzaju należności wierzyciel powołał się na konkretną fakturę Nr [...], nie zmienia to jednak faktu, że obowiązek uregulowania opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne wynikał z mocy prawa. Zaznaczyć należy, iż takie określenie rodzaju należności w żaden sposób nie wprowadziło w błąd Skarżącej, albowiem z treści pisma skierowanego przez Skarżącą do wierzyciela, a będącego odpowiedzią na otrzymane upomnienie wynika, iż Skarżąca doskonale orientowała się, z jakiego tytułu zostało wystawione upomnienie z [...] marca 2010r.

Wbrew temu co sądzi autor skargi kasacyjnej, sporne upomnienie zostało wystawione przez organ uprawniony, a o jego wadliwości nie może przemawiać, jak to ujęto w treści skargi kasacyjnej niewłaściwe określenie rzekomego obowiązku z uwagi na brak "waloru prawnego" faktur przez podmiot nie będący wierzycielem. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na kanwie tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny postawił tezę, że zakres sądowej kontroli wyznacza przedmiot danej sprawy administracyjnej, wyprowadzany z podstawy prawnej rozstrzygnięcia i poza ten zakres sąd administracyjny pierwszej instancji nie ma prawa wyjść. Natomiast w ramach przedmiotu danej sprawy sąd ma obowiązek dokonać wszechstronnej kontroli legalności zaskarżonego aktu lub czynności, bez względu na treść skargi, powołaną w niej postawę prawną i zawarte w niej zarzuty i wnioski (por. wyrok NSA z 17 października 2006r., sygn. akt: I FSK 820/05, Lex 263053). A zatem przedmiotem tego postępowania mogła być jedynie kwestia w przedmiocie zarzutów na prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Natomiast kwestie związane z wadliwością wystawionych faktur wychodzą poza granice tej sprawy i nie mogły być przedmiotem oceny zarówno w postepowaniu administracyjnym, jak i sądowym.

Z tych też względów zarzuty skargi kasacyjnej wymienione w pkt 1 nie mogły zostać zaakceptowane.

5.5. Chybiony jest zarzut, iż Skarżącej przysługiwał przymiot podmiotu realizującego zadania publiczne w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie zastosowanie znajdował jeden z wyjątków od zasady odpłatności, przewidziany w art. 40 ust. 3c u.p.g.k. a mianowicie art. 15 ustawy z 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Z powyższego przepisu skarżąca wywodzi brak obowiązku uiszczenia opłaty za uzyskanie danych z państwowego zasobu geodezyjnego, wymienionych w umowie zawartej pomiędzy Starostwem Powiatowym a Skarżąca. W myśl art. 15 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne-podmiot prowadzący rejestr publiczny zapewnia podmiotowi publicznemu albo podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym, realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji, nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań (ust. 1); Dane, o których mowa w ust. 1, powinny być udostępniane za pomocą środków komunikacji elektronicznej i mogą być wykorzystane wyłącznie do realizacji zadań publicznych (ust. 2); Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób, zakres i tryb udostępniania danych, o których mowa w ust. 1, mając na uwadze potrzebę usprawnienia realizacji zadań publicznych, zapewnienia szybkiego i bezpiecznego dostępu do danych oraz zabezpieczenia wykorzystania danych do celów realizacji zadań publicznych (ust. 3); Przekazanie przez podmiot prowadzący rejestr publiczny danych z rejestru do ich ponownego wykorzystywania w innym celu niż realizacja zadania publicznego następuje na zasadach określonych w ustawie z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, ze zm.).

Nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w rejestrze danych zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym przysługuje tym wszystkim podmiotom, zarówno publicznym, jak i niepublicznym, które realizują zadania publiczne i w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań. Warunek nieodpłatnego dostępu do danych rejestrowych stanowi zatem realizacja zadania publicznego, niezależnie od publicznego czy niepublicznego charakteru podmiotu realizującego takie zadanie. Zadania publiczne muszą być przy tym powierzone wymienionym podmiotom w określony sposób, a mianowicie na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji.

W piśmiennictwie wskazuje się, że art. 15 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne nakłada na każdy podmiot prowadzący rejestr publiczny obowiązek zapewnienia podmiotom realizującym zadania publiczne z mocy prawa, na podstawie porozumienia lub umowy administracyjnej, nieodpłatnego dostępu do danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań. Podkreśla się przy tym, że warunek nieodpłatnego dostępu do danych rejestrowych stanowi realizacja zadań publicznych. Tym samym rozróżnienie w ust. 1 podmiotów publicznych i niepublicznych wydaje się zbędne. Jedynym uzasadnieniem może być wykluczenie z kręgu uprawnionych do nieodpłatnego dostępu podmiotów wspomagających w realizacji zadań publicznych bez podstawy w przepisach ustawowych lub należytego upoważnienia (powierzenia lub zlecenia) ze strony ponoszących odpowiedzialność za realizację tych zadań podmiotów publicznych (G. Szpor, K. Wojsyk, Komentarz do ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, opublikowano ABC, 2007, LEX Komentarz do art. 15).

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zachodził przypadek wykonywania zadania publicznego na podstawie bezpośredniego upoważnienia ustawowego. Nie miała miejsca sytuacja powierzenia lub zlecenia realizacji zadania publicznego przez podmiot publiczny. Podkreślić w tym miejscu należy, że w rozumieniu art. 15 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne chodzi o zlecanie zadań z zakresu administracji na gruncie prawa administracyjnego.

W niniejszej sprawie wykonawca L. P. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą I. nie jest podmiotem administracji publicznej, jest natomiast przedsiębiorcą, podmiotem niepublicznym. Umowa z [...] października 2008r. zawarta została pomiędzy Starostwem Powiatowym a L. P., wyłonioną w postępowaniu o zamówienie publiczne w trybie ustawy z 29 stycznia 2004r. Prawo zamówień publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007r. Nr 223, poz. 1655 ze zm.).

Umowa w sprawie zamówień publicznych stanowi więc jedną z form działania administracji publicznej. Ustawa - Prawo zamówień publicznych nie narzuca treści umowy, która ma zostać zawarta, a prawo zamówień publicznych określa ustawowo jedynie elementy, które mają być określone w ogłoszeniu i w Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia. Na tym bowiem etapie dokonywania wyboru wykonawcy może być stosowana kontrola przestrzegania uczciwej konkurencji, natomiast kwestia negocjacji treści umowy opiera się już na zasadzie swobody zawierania umów, która jest ograniczana jedynie zgodnością z przepisami prawa.

W przypadku realizacji zadania publicznego elementy oferty przedstawionej przez organ administracji, procedura przeprowadzania konkursów oraz warunki jakim musi odpowiadać umowa zawarta z zleceniobiorcą są zawsze ściśle określone. Jednocześnie w przypadku realizacji zadania publicznego organom administracji publicznej przyznano odpowiednie uprawnienia kontrolne wobec podmiotów realizujących te zadania.

Art. 11 u.p.g.k. określa, jakie podmioty wykonują prace geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z tym przepisem prace geodezyjne i kartograficzne wykonują: - podmioty prowadzące działalność gospodarczą, - inne jednostki organizacyjne utworzone zgodnie z przepisami prawa, jeżeli przedmiot ich działania obejmuje prowadzenie tych prac. Prace geodezyjne i kartograficzne mogą wykonywać wszystkie podmioty uprawnione do prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, czyli przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 2 u.s.d.g., działalnością gospodarczą jest m.in. zarobkowa działalność usługowa, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Stąd działalność w zakresie geodezji i kartografii, wykonywaną w sposób ciągły i zorganizowany, należy uznać za działalność gospodarczą. W myśl art. 4 ust. 1 u.s.d.g. przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą.

Zgodnie z art. 24 ust. 5 u.p.g.k., starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane osobowe, na żądanie:

1) właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis;

2) organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis;

3) innych podmiotów niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny w tym zakresie.

Mając na względzie treść przytoczonych wyżej przepisów u.p.g.k. stwierdzić należy, że dostawa przez skarżącą baz danych nie stanowiła realizacji powierzonego podmiotowi niepublicznemu zadania publicznego. W umowie z [...] października 2008r. brak jest postanowień dotyczących realizacji zadania publicznego. Nie ma też odwołania do art. 24 ust. 5 pkt 2 u.p.g.k.

Realizacja zadania publicznego może nastąpić wyłącznie na podstawie porozumienia lub umowy administracyjnej. Powierzenie zaś zadania publicznego musi być wyraźne, nie może być domniemane. Natomiast wykonywanie na podstawie umowy cywilnoprawnej czynności nie przenosi samo przez się tego zadania i nie czyni podmiotu wykonującego takie czynności podmiotem realizującym zadanie publiczne. Umowa zawarta między Starostwem a L. P. nie zawierała wskazań, że treścią umowy jest przekazanie zadania publicznego. Umowa w ogóle nie posługuje się pojęciem zadania publicznego, nie wskazano w niej na kompetencje podmiotu publicznego i powierzenie pozostającego w tych kompetencjach zadania publicznego podmiotowi niepublicznemu. Należy też zauważyć, że w umowie nie mówi się o przekazaniu środków na realizację zadania publicznego. Natomiast określone zostało wynagrodzenie za wykonanie przedmiotu umowy, oraz że należne wykonawcy wynagrodzenie będzie płatne na podstawie faktur. Nadzór nad realizacją sprawuje wykonawca, a nie tak jak w przypadku realizacji zadania publicznego zleceniodawca.

W konkluzji stwierdzić zatem należy, że skarżąca wykonując umowę nie realizowała powierzonego przez podmiot publiczny zadania publicznego, jak tego wymaga art. 15 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne w związku z art. 40 ust. 3c u.p.g.k. Należy podkreślić, że art. 15 powołanej ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne stanowi wyjątek od ogólnej zasady odpłatnego udostępniania danych, o jakiej mowa w art. 40 ust. 3c u.p.g.k. Tym samym pierwszy z tych przepisów, jako wyjątek, podlega ścisłej interpretacji. W badanej sprawie, w kontekście normy prawnej wynikającej z art. 15 ust. 1 ustawy, mamy do czynienia z sytuacją, w której podmiot niepubliczny, czyli skarżąca, zwróciła się o udostępnienie danych z zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wykonania przedmiotu umowy nie można było kwalifikować jako wykonania zadania publicznego, a zatem udostępnienie danych w celu wykonania dostaw oraz usług nie korzysta z ulgi, o której mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.

Tym samym w stanie faktycznym sprawy nie zachodziły podstawy do zastosowania w stosunku do skarżącej wymienionego przepisu, przewidującego wyjątek od zasady odpłatności za udostępnienie danych i informacji z prowadzonego przez starostę powiatowego zasobu geodezyjnego.

5.6. Niezasadny był zarzut określony w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej, w którym kasator zarzucił niewydanie decyzji w tej sprawie.

Obowiązek uiszczenia opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne wynika wprost z przepisów prawa (ex lege) -art. 40 ust. 3b u.p.g.k. Ani ustawa ani rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 19 lutego 2004r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne nie określają, w jakim trybie i w jakiej formie ustalona jest wysokość opłaty za te czynności. Opłaty są pobierane przez jednostki budżetowe, w związku z czym są przekazywane do budżetu danego urzędu i z datą wpływu do budżetu stają się środkami publicznymi jako dochody publiczne. Charakter prawny opłaty za korzystanie z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzi do wniosku, że do określenia wysokości opłaty nie została przewidziana forma decyzji. Jeśli tak, to wysokość opłaty może być określona w różnej formie, np. wezwania do zapłaty, rachunku, faktury.

Do dnia 1 stycznia 2010r. ustalenie opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne traktowane było jako czynność materialno-techniczna, skutkująca obowiązkiem strony uiszczenia stosownej należności a przepisy prawa dla realizacji tego uprawnienia nie przewidywały formy decyzji. Po wejściu w życie z dniem 1 stycznia 2010r. ustawy z 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U Nr 157, poz. 1240), uznać należy, że uregulowana w niej została kwestia formy ustalenia opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne (decyzją administracyjną-art. 60 ustawy o finansach publicznych). (postanowienia NSA z 30 marca 2011r. sygn. akt: I OW 7/11, z 1 lutego 2012r. sygn. akt: I OW 172/11).

Co istotne, w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 25 czerwca 2013r. sygn. akt: K 30/12 Trybunał orzekł, że opłaty za czynności związane z prowadzeniem państwowego zasoby geodezyjnego są daninami publicznych w rozumieniu art. 217 Konstytucji, które nie mają charakteru podatkowego.( pkt 3 uzasadnienia).

5.7. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.

Stosownie do art. 27§1 pkt 3 u.p.e.a tytuł wykonawczy zawiera: treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Treść tytułu wykonawczego określa art. 27§1 i §2 u.p.e.a., a wzór tytułu wykonawczego, rozporządzenie Ministra Finansów z 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001r. Nr 137, poz. 1541 ze zm.). Artykuł 27§1 pkt 6 u.p.e.a. obliguje wierzyciela do wskazania podstawy prawnej prowadzenia egzekucji. W badanym tytule wykonawczym prawidłowo wskazano akty normatywne stanowiące podstawę prawną egzekwowanego obowiązku, zaznaczono, że należność powstaje z mocy prawa, wskazano też rodzaj należności i dodano numer faktury.

Wbrew twierdzeniom skargi, tytuł wykonawczy nr [...] z [...] sierpnia 2010r. został wypełniony prawidłowo, w szczególności wskazano w nim akty normatywne stanowiące podstawę prawną egzekwowanego obowiązku (poz. 29), zaznaczono, że należność powstaje z mocy prawa (poz. 30), wskazano też rodzaj należności (poz. 31) - opłata za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz jej wysokość (poz. 33). Dodanie w poz. 31 numeru faktury, w której zawarto naliczenie opłaty nie ma wpływu na prawidłowość tytułu wykonawczego a jedynie uszczegółowiło jego treść. Sporny tytuł wykonawczy zawiera również stawkę odsetek za zwłokę, kwotę odsetek naliczonych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego i dzień, od którego należy odsetki liczyć. Uznać zatem należało, iż wystawiony tytuł wykonawczy mógł stanowić podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

5.8. Niezasadne są także zarzuty przedstawione w pkt 5, 6 i 7 petitum skargi kasacyjnej, które powiązano z naruszeniem przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

Przedmiotem kontroli instancyjnej w niniejszej sprawie był wyrok WSA w W. w którym oddalono skargę L. P. na postanowienie SKO w C., uznające za nieuzasadnione zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do L. P..

Problem prawny jaki zarysował się w sprawie, sprowadzał się do tego czy Starosta P. mógł wystawić fakturę VAT a następnie upomnienie i tytuł wykonawczy obejmujący należności za czynności geodezyjne i kartograficzne związane z zakładaniem ewidencji gruntów i budynków oraz okresową weryfikacją danych ewidencyjnych, o których mowa w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 19 lutego 2004r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (tabela III lp. 1 i 3 rozporządzenia).

Zgodnie z art. 40 ust. 3c u.p.g.k. udostępnienia danych i informacji zgromadzonych w bazach danych, o jakich mowa w art. 4 ust. 1a i 1b u.p.g.k. standardowych opracowań kartograficznych, o jakich mowa w art. 4 ust. 1e ustawy oraz innych materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a także wykonywanie czynności związanych z udostępnianiem tych informacji, opracowań i materiałów zgromadzonych w zasobie geodezyjnym i kartograficznym oraz wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego jest odpłatne, z zastrzeżeniem ust. 3d oraz art. 12 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z 4 marca 2010r. o infrastrukturze informacji przestrzennej i art. 15 ustawy z 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

Art. 40 ust. 3c ustawy dodany został z dniem 7 czerwca 2010r. mocą art. 23 pkt 13 lit. b ustawy z 4 marca 2010r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (Dz. U. Nr 76, poz. 489). Przed wejściem w życie wskazanego przepisu wyrazem zasady odpłatności był art. 40 ust. 3b u.p.g.k. w powiązaniu z nadal obowiązującym art. 40 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy, obejmującym delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw administracji publicznej do określenia, w drodze rozporządzenia, wysokości opłat za czynności związane z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i uzgadnianiem usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu oraz związane z prowadzeniem krajowego systemu informacji o terenie, za udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego. W wykonaniu tej delegacji Minister Infrastruktury w dniu 19 lutego 2004r. wydał rozporządzenie w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U. Nr 37, poz. 333).

Od opłat, w zakresie wykonywania wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego, ustawodawca zwolnił jedynie: prokuraturę, sądy, organy kontroli państwowej oraz organy administracji rządowej i samorządowej w związku z realizacją wyliczonych w ustawie zadań (tj. ujawnienia prawa do nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego w księdze wieczystej, przeniesienia praw do nieruchomości Skarbu Państwa na rzecz jednostki samorządu terytorialnego oraz przeniesienia praw do nieruchomości jednostki samorządu terytorialnego na rzecz Skarbu Państwa)-art. 40 ust. 3d u.p.g.k.

Zasadą jest więc odpłatność za udostępnianie danych i informacji z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Ustawa wprowadza generalny wymóg odpłatności za dostęp do danych i informacji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a krąg zobowiązanych do uiszczenia opłaty jest możliwie szeroki i został określony przez ustawodawcę od strony negatywnej (tj. przez wyliczenie kilku podmiotów zwolnionych z opłat).

Analizując powyższy problem wskazać należy na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 25 czerwca 2013r. w sprawie o sygn. akt K 30/12, którego sentencja została ogłoszona dnia 11 lipca 2013r. w Dz. U. poz. 805. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny rozpoznał wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich o zbadanie zgodności: art. 40 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy z 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r. Nr 193, poz. 1287) z art. 92 ust. 1 w związku z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i orzekł, że: art. 40 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne jest niezgodny z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepis wymieniony w części I traci moc obowiązującą z upływem 12 (dwunastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu powyższego wyroku Trybunał Konstytucyjny wskazał, co jest też istotne w niniejszej sprawie, że "Rozstrzygnięcie w zakresie innego termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego (art. 190 ust. 3 zdanie pierwsze in fine Konstytucji) ma na celu ograniczoną w czasie minimalizację negatywnych systemowo następstw stwierdzenia niekonstytucyjności, przez ochronę zasad konstytucyjnych, które w warunkach niniejszej sprawy są przedkładane ponad hierarchiczną zgodność systemu prawnego. W okresie między ogłoszeniem niniejszego wyroku, a utratą mocy obowiązującej przez przepis oznaczony w jego sentencji, prawodawca zobowiązany jest dokonać stosownej zmiany prawa, aby zapewnić realizację wskazanych w niniejszym wyroku zasad konstytucyjnych. Istotnym elementem działań prawodawcy powinno być również wprowadzenie stosownych reguł intertemporalnych zmierzających do restytucji konstytucyjności tak daleko, jak to możliwe. Bezczynny prawodawczo upływ terminu wynikającego z sentencji niniejszego wyroku będzie oznaczać, że uznany za niekonstytucyjny przepis ex constitutio utraci moc obowiązującą, co z kolei może doprowadzić do wystąpienia konstytucyjnie określonych pośrednich skutków stwierdzenia hierarchicznej niezgodności norm (m.in. art. 190 ust. 4 i art. 77 ust. 1 Konstytucji). Wskazanie w sentencji na inną datę utraty mocy obowiązującej niż dzień ogłoszenia niniejszego wyroku jest niezbędne dla zapewnienia niezakłóconego poboru opłat związanych z udostępnianiem danych i informacji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Należy podkreślić, że sama zasadność ponoszenia przedmiotowo istotnych opłat nie budzi wątpliwości. Przyjęcie innego rozwiązania skutkowałoby nieuprawnionym przysporzeniem majątkowym po stronie osób prowadzących zarobkowo działalność geodezyjną i kartograficzną kosztem ogółu jednostek, na które zostałby przeniesiony ciężar finansowy związany z eksploatacją państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez podmioty prowadzące określony rodzaj działalności gospodarczej.

Ponadto utrata mocy obowiązującej upoważnienia ustawowego wraz z ogłoszeniem niniejszego wyroku, a w konsekwencji utrata mocy obowiązującej rozporządzenia z 2004r., mogłaby doprowadzić do powstania luki konstrukcyjnej. Korzystające z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego podmioty byłyby bowiem nadal zobowiązane do dokonania czynności konwencjonalnej, zarazem jednak brak byłoby-na gruncie obowiązujących przepisów prawa geodezyjnego-normy określającej jak należy postąpić, aby dokonać tejże czynności oraz w jakich wypadkach jest ona dokonywana, a w jakich nie.

Mając zatem na uwadze wyżej przedstawione stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, nie było zatem podstaw w realiach tej sprawy do odmowy zastosowania przez Sąd przepisu rangi ustawowej, tj. art. 40 ust. ust. 5 pkt 1 lit b u.p.g.k. i wydanego na jego podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 19 lutego 2004r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego. Skoro Trybunał Konstytucyjny odroczył utratę mocy obowiązującej ww. przepisu i wyczerpująco przedstawił motywy takiego działania, to sprawę należało rozpoznać na podstawie przepisów w brzmieniu obowiązującym, aby nie doprowadzić do powstania luki konstrukcyjnej.

Konieczność poniesienia przez skarżącą L. P. opłaty za założenie ewidencji gruntów i budynków dla 2470 budynków i okresową weryfikację danych ewidencyjnych dla 932 działek wynikała wprost z u.p.g.k. oraz cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 19 lutego 2004r. określającego wysokość opłat za czynności związane z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz udzielanie informacji, które w świetle przytoczonego wyroku Trybunału Konstytucyjnego miały zastosowanie w przedmiotowej sprawie.

Reasumując-wszystkie czynności podejmowane przez organy w niniejszej sprawie, należało uznać za prawidłowe i mające umocowanie w obowiązujących przepisach prawa, co prawidłowo wywiódł Sąd I instancji, dokonując kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego (postanowienia w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym).

5.9. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.