Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 421/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] w [...] w likwidacji na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Bd 42/20 o odrzuceniu skargi [...] w [...] w likwidacji na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu nieterminowego przekazania sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 26 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 42/20 odrzucił skargę [...] w [...] w likwidacji (dalej określanej jako skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu nieterminowego przekazania sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne oraz orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

Motywując rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że skarżąca uiściła wpis sądowy od wniesionej przez nią skargi w wysokości 200 zł. Z uwagi na to, że opłata ta nie odpowiadała należnemu wpisowi w kwocie 400 zł, ustalonemu zgodnie z § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193; dalej zwanego rozporządzeniem), zarządzeniem z dnia 28 stycznia 2020 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącą do uzupełnienia wpisu sądowego o brakującą kwotę 200 zł. Na wykonanie zarządzenia zakreślono termin siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Skarżąca nie wykonała powyższego wezwania, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznając, że brak uiszczenia wpisu w należnej wysokości jest równoznaczny w skutkach z jego nieuiszczeniem, powołanym na wstępie postanowieniem odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej powoływanej P.p.s.a.).

Zażalenie na to postanowienie wniosła skarżąca, reprezentowana przez likwidatora, domagając się jego uchylenia. Podniosła, że złożona skarga podlega wpisowi stałemu w wysokości 200 zł, który został uiszczony w całości we właściwym terminie. Zaznaczyła przy tym, że w pouczeniu zawartym w zaskarżonej decyzji, także organ określił wysokość wpisu we wspomnianej wysokości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak stanowi art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. od skargi pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Sąd nie podejmuje natomiast żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a.). Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd, o czym stanowi art. 220 § 2 P.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie jej istota sprowadza się do kwestii podstawy prawnej ustalenia wysokości należnego wpisu sądowego od skargi. Skarżąca stoi bowiem na stanowisku, że Sąd nieprawidłowo ustalił jego wysokość przyjmując, że skarga podlega wpisowi stosunkowemu, którego wysokość uzależniona jest od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżoną decyzją. Zdaniem skarżącej skarga podlega wpisowi stałemu w kwocie 200 zł.

Stanowisko to jest nieprawidłowe. Z art. 231 P.p.s.a. oraz § 1 rozporządzenia wynika bowiem zasada pobierania wpisu stosunkowego w sytuacji, w której zaskarżonym aktem objęta jest należność pieniężna. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Dlatego też, skoro skargą objęta jest decyzja nakładająca na skarżącą, jako podmiot odbierający odpady komunalne, karę pieniężną w wysokości 12.700 zł z tytułu nieterminowego złożenia sprawozdania za II półrocze 2018 r., to bez wątpienia przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie jest należność pieniężna. Prawidłowo zatem Przewodniczący Wydziału określił wysokość wpisu sądowego w oparciu o regulację § 1 pkt 2 rozporządzenia na kwotę 400 zł. Stosownie do treści tego przepisu wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł, gdy ta wartość przedmiotu zaskarżenia mieści się w granicach od ponad 10.000 zł do 50.000 zł.

Skarżąca wychodząc z błędnego założenia, że skarga na opisaną wyżej decyzję podlega wpisowi w stałej wysokości 200 zł, uiściła tę kwotę wraz z wniesieniem skargi. Istotnie, pouczenie zawarte w zaskarżonej decyzji zawiera nieprawidłową informację, wskazano bowiem, że skarga podlega wpisowi stałemu w wysokości 200 zł. Kwestia ta nie ma jednak znaczenia dla właściwego określenia przez sąd wysokości opłaty sądowej, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Przewodniczący Wydziału Sądu prawidłowo wezwał skarżącą do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi o brakującą kwotę 200 zł. wskazując jednocześnie w zarządzeniu podstawę prawną, w oparciu o którą ustalono wysokość wpisu (§ 1 pkt 2 rozporządzenia). W odpowiedzi na to wezwanie w piśmie z dnia 14 lutego 2019 r. skarżąca poinformowała co prawda, że wpis od skargi został już uiszczony. Nie może jednak budzić wątpliwości, że wskazanie w wezwaniu do uiszczenia wpisu podstawy prawnej ustalenia wysokości należnej opłaty sądowej, a także wyjaśnienie, że chodzi o uzupełnienie części uiszczonego wpisu prowadzi do wniosku, że Sąd nie żądał uiszczenia wpisu już zapłaconego w dniu 20 grudnia 2019 r.

Skoro zatem skarżąca nie uzupełniła braku fiskalnego skargi w wymaganej wysokości obligowało to Sąd pierwszej instancji do jej odrzucenia na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Jeżeli natomiast skarżąca nie zgadzała się z podstawą prawną ustalenia wysokości wpisu mogła wnieść w ustawowym terminie zażalenie na zarządzenie z dnia 28 stycznia 2020 r. (art. 227 § 1 P.p.s.a.), o czym została pouczona, a z uprawnienia tego nie skorzystała.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.