Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1450/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2006 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2005 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 roku, znak [...] II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 1450/05

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. Nr [...], znak: [...] Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił H. i A. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego z zapleczem magazynowym z przeznaczeniem na handel detaliczny sprzętem rtv, montaż odbiorników radiowych, głośników samochodowych itp. oraz na mieszkanie dla jednej rodziny, wraz ze zjazdem, przyłączami wodno -kanalizacyjnymi, instalacjami wewnętrznymi : wodno-kanalizacyjnymi, elektrycznymi, centralnego ogrzewania - na działkach Nr [...] i Nr [...] przy ul. G. w K.

W postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę brali udział jako strona postępowania sąsiedzi inwestora – M. i H. Z.

Żadna ze stron nie wniosła odwołania od powyższej decyzji, wobec czego stała się ostateczna.

W dniu 14 stycznia 2005 r. M. i H. Z. wnieśli o stwierdzenie nieważności wyżej wymienionej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2004 r. podnosząc, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności z naruszeniem warunków zabudowy dla tego terenu, który jest terenem zabudowy "domkami jednorodzinnymi sparametryzowanymi co do wysokości, długości i szerokości oraz funkcji gospodarczej .Wskazali, że projektowany budynek jest "bardzo wysoki i ponadto stanowi olbrzymią kubaturę", co powoduje całkowite przesłonięcie ich budynku. We wniosku małżonkowie Z. podnieśli również, że nie zostały zachowane przepisy w zakresie odległości między budynkiem projektowanym a ich budynkiem mieszkalnym oraz odległość od granicy ich działki. Wskazali nadto , że między architektem miejskim a inwestorem istnieją więzy pokrewieństwa, co według wnioskodawców rzutowało na wydaną decyzję .

Wojewoda [...] wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2004 r. Nr [...]. w trakcie którego inwestorzy H. i A. M. pisemnie odnieśli się do zarzutów podnoszonych przez małżonków Z. a także przedłożyli analizę naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia sąsiedniego budynku (stanowiącego własność wnioskodawców ) wykonaną przez uprawnionego projektanta.

Po przeprowadzeniu postępowania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. znak [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157§ 1 i art. 158 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2004 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono H. i A. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego z zapleczem magazynowym z przeznaczeniem na handel detaliczny sprzętem rtv, montaż odbiorników radiowych, głośników samochodowych oraz na mieszkanie dla jednej rodziny, wraz ze zjazdem, przyłączami i instalacjami wewnętrznymi na działkach Nr [...] i Nr[...] przy ul. G.w K.

W uzasadnieniu decyzji organ podał , że w dacie wydania przedmiotowej decyzji Prezydenta Miasta K.z dnia [...] lipca 2004 r. obowiązywała ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - ze zmianami wprowadzonymi ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane i niektórych innych ustaw ( Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ) jak również wprowadzonymi ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888).

Przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stanowił, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska.

Inwestorzy dysponowali decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2002 r. Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie, na działce Nr [...] przy ul. G. w K., budynku mieszkalno-usługowo-handlowego z zapleczem magazynowym z przeznaczeniem na handel detaliczny samochodowymi odbiornikami radiowymi, głośnikami i alarmami, usługi (montaż samochodowych autoalarmów i odbiorników radiowych) oraz na mieszkanie dla jednej rodziny wraz ze związanymi urządzeniami techniczno-budowlanymi, w tym przebudowie fragmentu pasa drogowego ul. G. w zakresie związanym z wykonaniem zjazdu usytuowanego na części działki Nr [...] Datę ważności tej decyzji określono do dnia 31grudnia 2005 r.

Wyżej wymieniona decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana na podstawie ustaleń - obowiązującego w dniu jej wydania - miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego dzielnicy B., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] kwietnia 1993r., ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] wraz ze zmianami zatwierdzonymi uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] listopada 1994r., ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...] grudnia 1994r.

Według tego planu przedmiotowa działka inwestora Nr [...] położona była na obszarze oznaczonym symbolem 1MN, dla którego jako podstawową funkcję terenu plan określał zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a jako funkcję uzupełniającą - handel detaliczny i rzemiosło.

Wobec wątpliwości co do zgodności uzyskanej przez inwestorów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z ustaleniami powyższego miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego, Wojewoda [...] wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o stwierdzenie nieważności wydanej A. M. decyzji z dnia[...] lipca 2002r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na działce Nr [...] przy ul. G. w K.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] maja 2005 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uznając, że nie zawiera ona wady określonej w art. 156 § 1, w tym pkt 3 kpa.

Po rozpatrzeniu wniosku małżonków Z. o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r., utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2005 r.

Wojewoda [...] w postępowaniu nieważnościowym odniósł się do analizy zawartej w wyżej wymienionych decyzjach i wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. oceniając zgodność z prawem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uznało, że podstawową funkcją budynku jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zaś funkcją uzupełniającą usługi i handel oraz, że ustalone parametry przestrzenno-wysokościowe, wskaźnik intensywności zabudowy jednoznacznie wskazują, iż projektowane zamierzenie inwestycyjne to zabudowa jednorodzinna, o jakiej mowa w punkcie 21 ustaleń realizacyjnych ogólnych miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta , zgodnie z którym przez zabudowę mieszkaniową jednorodzinną należy rozumieć zabudowę budynkami jednorodzinnymi oraz małymi domami mieszkalnymi.

Nadto przepis art. 3 pkt 2a ustawy - Prawo budowlane stanowi, że przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.

Wojewoda [...] wskazał, że ze stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., zawartego w decyzjach zapadłych w obu instancjach jednoznacznie wynika, że planowana inwestycja na działce Nr [...] przy ul. G. w K. polega na budowie budynku jednorodzinnego z funkcją uzupełniającą usługowo-handlową.

Tymczasem z zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2004 r. projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji nie wynika, by zaprojektowany budynek miał charakter budynku jednorodzinnego z funkcją uzupełniającą handlowo-usługową.

Z zestawienia powierzchni użytkowej pomieszczeń wynika, że część mieszkalna budynku posiada powierzchnię użytkową 191,20 m2 (w tym kotłownia i klatka schodowa) co stanowi ok. 37 % całej powierzchni użytkowej budynku, zaś pozostałe ok. 63% stanowi powierzchnia lokalu użytkowego usługowo-handlowego.

Dlatego zdaniem organu przewidziana w projekcie budowlanym funkcja budynku nie mieściła się w definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego, określonej w ustawie - Prawo budowlane.

W tej sytuacji organ uznał, że zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2004r. projekt budowlany i wydane pozwolenie na budowę nie dotyczyły budynku jednorodzinnego lecz budynku usługowo-handlowego z częścią mieszkalną.

Ponadto organ wskazał, że w załączniku tekstowym Nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji zawarto zapis, że ustalony w planie sposób zabudowy działki Nr [...], przedstawiono na załączniku graficznym , który obrazował budynek zbliżony wielkością do budynku na sąsiedniej działce - stanowiącej własność małżonków Z., usytuowany w tej samej linii zabudowy.

Nadto Wojewoda [...] podał, że linia zabudowy na działce inwestorów została jednoznacznie określona w decyzji z dnia [...] lipca 2002r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, gdzie stwierdzono: "określa się nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 40 m od ulicy K. oraz 15 m od ulicy G.z uwzględnieniem istniejącego zainwestowania".

Nieprzekraczalne linie zabudowy określone w decyzji wynikały ze szczegółowych ustaleń realizacyjnych terenu oznaczonego w miejscowym planie szczegółowym zagospodarowania przestrzennego dzielnicy B. symbolem 1MN.

Wojewoda[...] uznał, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji naruszał powyższe ustalenia dotyczące linii zabudowy na działce inwestorów, bowiem projekt zagospodarowania działki przewidywał usytuowanie budynku w odległości ok. 27 m od ulicy K..

Odnosząc się do twierdzeń inwestora, że linia zabudowy określona w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została zachowana dla części mieszkalnej budynku - organ wskazał, że decyzja nie ustalała odrębnej odległości dla części mieszkalnej budynku, wynikającej z ochrony mieszkańców projektowanego budynku przed hałasem związanym z istniejącą drogą publiczną.

Dodatkowo podniósł, że określenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przeniesione zostało z ustaleń planu miejscowego i miało na celu m.in. zapewnienie ładu przestrzennego na obszarze objętym planem.

Dlatego Wojewoda [...] uznał za sprzeczne z decyzją o warunkach zabudowy usytuowanie projektowanego budynku w odległości 27 m od ulicy K. z częścią mieszkalną zlokalizowaną w odległości 40 m od tej ulicy.

Stosownie do przepisu art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji z dnia [...] lipca 2002r. były wiążące dla organu wydającego pozwolenie na budowę. W związku z tym Wojewoda [...] stwierdził, że badana decyzja narusza przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, który zobowiązywał organ do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę .

Takie naruszenie prawa uznał za rażące, co skutkowało stwierdzeniem nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2004r. Nr [...]

Odnosząc się do pozostałych zarzutów małżonków Z. wskazanych we wniosku o stwierdzenie nieważności organ uznał je za niezasadne .

Wskazał, że usytuowanie projektowanego budynku względem granicy działki i względem istniejącego budynku mieszkalnego wnioskodawców powinno być zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z póz. zm.).

W myśl przepisu § 12 ust. 1 powyższego rozporządzenia budynek ze ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi, zwróconą w stronę granicy działki, sytuuje się w odległości nie mniejszej niż 4 m od tej granicy, zaś ze ścianą bez otworów - nie mniejszej niż 3 m od granicy działki.

Według projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji budynek inwestorów M. został zaprojektowany z otworami okiennymi i drzwiowymi od strony działki sąsiadów Z., a odległość od wspólnej granicy działki przewidziana w projekcie zagospodarowania terenu -wynosi 4,0 m. Zatem projektowany budynek nie narusza powyższego przepisu.

W przedłożonej analizie naturalnego oświetlenia oraz nasłonecznienia budynków na działkach Nr [...] (stanowiącej własność inwestora ) i Nr [...] (stanowiącej własność wnioskodawców) uprawniony projektant podał, że odległość między budynkami usytuowanymi na tych działkach jest zmienna i wynosi od 7,30 m do 7,50 m. Odległość budynku małżonków M. od granicy działki wynosi od 4,04 m do 4,25 m. Zatem odległość budynku sąsiadów Z. od granicy działki inwestora jest mniejsza niż 4 m lecz większa niż 3 m. Organ ustalił ,że odległość budynku małżonków Z. od wspólnej granicy działki wynosi ok. 3,50 m.

W świetle przepisu § 271 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego nie powinna być mniejsza niż 8 m. Jednocześnie przepis ustępu 9 § 271 dopuszcza zmniejszenie tej odległości, bowiem stanowi, że odległości, o których mowa w ust. 1, dla budynków wymienionych w § 213, bez pomieszczeń zagrożonych wybuchem, można zmniejszyć o 25%, jeżeli są zwrócone do siebie ścianami i dachami nierozprzestrzeniającymi ognia, niemającymi otworów.

Ponieważ budynek małżonków Z. mieści się w rodzaju budynków wymienionych w § 213, posiada ściany i dach nierozprzestrzeniające ognia i usytuowany jest w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki, to w stosunku do tego budynku można było zastosować zmniejszenie odległości od granicy działki o 25% - stosownie do cytowanego powyżej przepisu. Zatem wymagana odległość między budynkiem projektowanym a budynkiem sąsiadów Z. wynosi 7 m, natomiast rzeczywista odległość jest większa od wymaganej.

W zakresie zacienienia budynku sąsiadów Z. organ wskazał, że przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie regulują sprawy dotyczące dopływu światła do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 13), a także zapewnienia nasłonecznienia w pokojach mieszkalnych ( § 60).

W przedłożonej analizie naturalnego oświetlenia oraz nasłonecznienia budynku Z.-usytuowanego na działce Nr 865 wykazano, że powyższe przepisy nie zostały naruszone a organ uznał tę analizę za wiarygodną .

Dodatkowo wyjaśnił, że ewentualne dalsze pokrewieństwo między pracownikiem organu administracji a inwestorem nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji.

Odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r. stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2004 r. wnieśli inwestorzy A. i H. małżonkowie M. - wnosząc o jej uchylenie .

Podnieśli w odwołaniu, że Wojewoda [...] dokonał rozszerzającej wykładni przepisu art. 156 § 1 kpa, gdyż nie wziął pod uwagę literalnego brzmienia decyzji o warunkach zabudowy lecz "podjął próbę udowodnienia, że decyzja została wydana dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego wraz z funkcją uzupełniającą handlowo- usługową" . Tymczasem zaprojektowany budynek mieszklano – usługowy stanowi konglomerat składający się z dwóch części, budynku mieszkalnego jednorodzinnego ( od ósmego metra długości całego obiektu ) o powierzchni użytkowej 358,18 m ( wliczając magazyn i magazyn na opakowania ) oraz części handlowo- usługowej jako funkcji uzupełniającej . Powierzchnia budynku mieszkalnego jednorodzinnego stanowi podstawową funkcję obiektu – zgodną z intencją planu miejscowego. Wyliczenie wielkości powierzchni pomieszczeń mieszkalnych dokonane przez organ było wadliwe i dowolne . Część mieszkalna całego obiektu oddalona jest od ulicy K. o wymagane 40 metrów .

W tej sytuacji zdaniem odwołujących się nie ma niezgodność zatwierdzonego projektu i pozwolenia budowlanego z decyzją lokalizacyjną zarówno co do charakteru budynku jako mieszkalnego jednorodzinnego z uzupełniającą funkcją handlowo-usługowa jak i niezgodności w zakresie linii zabudowy . Dodatkowo odwołujący się podnieśli, że skoro stwierdzenie nieważności decyzji pozwalającej na budowę wymagało dokonania obszernej interpretacji to nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa.

Po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r. stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2004 r., którą zatwierdzono projekt i udzielono pozwolenia na budowę - Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy .

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, że zaprojektowana funkcja budynku nie mieściła się w definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego określonej w art. 3 pkt 2 a Prawa budowlanego , gdyż część mieszkalna projektowanych pomieszczeń stanowiła 37 % powierzchni użytkowej całego obiektu.

Poza tym projekt budowlany zatwierdzony decyzją pozwalającą na budowę naruszał wymagania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy 40 metrów od ulicy K . Z przedmiotowego projektu wynika bowiem, że budynek usytuowany został w odległości 27 metrów od ulicy K .

W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że decyzja o pozwoleniu na budowę rażąco naruszała przepis art. 35 ust pkt 1 Prawa budowlanego , zobowiązujący organ do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego i w tej sytuacji konieczne było stwierdzenie jej nieważności .

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującą w mocy stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę wniósł A. M .

Domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji skarżący podniósł, że dysponował decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie, na działce Nr [...] przy ul. G.w K., budynku mieszkalno-usługowo-handlowego z zapleczem magazynowym z przeznaczeniem na handel detaliczny usługi oraz na mieszkanie dla jednej rodziny, która określała parametry obiektu jak dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych na tym obszarze .

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uznając, że nie zawiera ona wady określonej w art. 156 § 1 kpa .

Wojewoda [...] biorąc pod uwagę pojedyncze sformułowania z uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego "zbudował koncepcję rażącego naruszenia prawa". Natomiast z prostego zestawienia nazw inwestycji zawartych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i w decyzji pozwalającej na budowę wynika, że został zaprojektowany taki sam budynek z zachowaniem wszelkich parametrów wynikających z decyzji o warunkach zabudowy .

Skarżący ponowił argument, iż zachowana została wymagana linia zabudowy - 40 metrów od ulicy K. Zdaniem skarżącego odległość tę należy liczyć od części mieszkalnej budynku a nie od całego obiektu . Poza tym wskazał, że obecnie realizowane są obiekty w odległości 8 metrów od ulicy Kr, gdyż jest to droga gminna .

Nadto podniósł, że wbrew twierdzeniom organów część usługowo-handlowa budynku stanowi 30 % powierzchni całkowitej budynku, a pomieszczenia gospodarcze ( nazwane w projekcie magazynowymi ) i garażowe są przypisane do funkcji mieszkalnej.

To wszystko zdaniem skarżącego dowodzi, że decyzja pozwalająca na budowę prawa nie narusza.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację .

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje :

Skarga jest zasadna .

Zasada stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażona w art. 16 § 1 kpa jest jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego .

Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa rażąco można naruszyć przepis, którego treść może zostać ustalona bez zbędnych zabiegów interpretacyjnych.

Ponadto o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one w jawnej sprzeczności (wyrok NSA z dnia 11.05.1994r., III SA 1705/93; Wspólnota Nr 42/1994,s. 16).

Ustalenie, iż pozwolenie na budowę naruszało decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dokonane zostało przez organy administracyjne zbyt pochopnie .

Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, iż porównanie rodzaju inwestycji dla której ustalono warunki lokalizacyjne w decyzji o warunkach zabudowy z inwestycją wymienioną w pozwoleniu budowlanym nie rodzi wątpliwości, iż rodzajowo są to te same inwestycje .

W decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wymieniono inwestycję polegającą na budowie budynku mieszkalno-usługowo-handlowego z zapleczem magazynowym z przeznaczeniem na handel detaliczny i usługi oraz na mieszkanie dla jednej rodziny wraz ze urządzeniami techniczno-budowlanymi, natomiast w decyzji pozwalającej na budowę zatwierdzono projekt budowlany budynku mieszkalno-usługowego z zapleczem magazynowym z przeznaczeniem na handel detaliczny montaż odbiorników radiowych, głośników samochodowych ( usługi ) oraz na mieszkanie dla jednej rodziny wraz z instalacjami wewnętrznymi.

Zatem porównując nazwy obiektów i wskazanych jego funkcji to rozbieżności w obu decyzjach nie występują . Podobnie rzecz się przedstawia w zakresie parametrów technicznych budynku , które zostały określone w decyzji o warunkach zabudowy . Parametry określone w projekcie budowlanym co do wysokości , kubatury , połaci dachowych , stosunku zabudowy do wielkości działki - wynikające z warunków zabudowy zostały spełnione.

Wskaźnik intensywności zabudowy jednorodzinnej ustalony w decyzji o warunkach zabudowy na 0,7 liczony jako stosunek powierzchni ogólnej mieszkaniowej budynków do powierzchni terenu netto (dotyczył tylko zabudowy mieszkaniowej a nie funkcji uzupełniającej) , nie był przekroczony dla całego obiektu i wynosił 0,65 . Zachowana została maksymalna wysokość kalenicy określona na 12 m , w projekcie wynosi ona maksymalnie 11,55 m . Wysokość okapu budynku zaprojektowano na poziomie maksymalnie 6,55 m , decyzja dopuszczała 7,5 m , kąt nachylenia połaci dachowej zaprojektowanego budynku wynosił 38o w decyzji lokalizacyjnej przewidziano kąt nachylenia od 38 do 40o . Wszystkie te parametry przewidziane dla budynku w decyzji o warunkach zabudowy zostały spełnione . Zatem w tym aspekcie naruszenia decyzji lokalizacyjnej nie ma .

Podstawowym zarzutem wobec decyzji pozwalającej na budowę na podstawie którego organy stwierdziły sprzeczność z decyzją lokalizacyjną, a co za tym idzie wywiodły skutek nieważności była okoliczność, iż decyzja o warunkach zabudowy w ocenie organów była w istocie decyzją ustalającą warunki dla domu jednorodzinnego . Jednak zdaniem Sądu wniosku takiego z treści decyzji o warunkach zabudowy wywieźć nie można . Wyraźnie bowiem mowa jest w niej o budynku mieszkalno-usługowo-handlowym. Organ posłużył się jednak argumentacją zaczerpniętą z uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. mimo, iż były to rozstrzygnięcia odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy .

W oparciu o zawartą w uzasadnieniach Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K analizę oraz po odniesieniu się do obowiązującego ówcześnie planu zagospodarowania przestrzennego Wojewoda [...] uznał , że planowana inwestycja na działce Nr [...] przy ul. G. w K. polegać miała na budowie budynku jednorodzinnego z funkcją uzupełniającą usługowo-handlową. Natomiast z decyzji pozwalającej na budowę nie wynikało, by zaprojektowany budynek miał charakter budynku jednorodzinnego z funkcją uzupełniającą handlowo-usługową.

W ocenie sądu zamierzenie budowlane określone w pozwoleniu na budowę nie wykraczało poza zakres inwestycji wskazanej w decyzji ustalającej jej lokalizację .

Trzeba bowiem odnieść się do określenia inwestycji , jej charakteru i funkcji - wtedy okaże się, że rozbieżności między decyzjami nie występują . Natomiast Wojewoda [...] dokonał wykładni planu zagospodarowania przestrzennego i ustalił , że decyzja o warunkach zabudowy została wydana dla budynku jednorodzinnego z funkcją uzupełniającą usługowo-handlową, następnie wskazał na definicję budynku jednorodzinnego i stwierdził , że decyzja pozwalająca na budowę nie jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy .

W tym kontekście należy zauważyć, że dokonane przez organ ustalenia wymagały dość skomplikowanego procesu analizy zarówno planu jak i samej decyzji lokalizacyjnej . Dlatego aby uznać, że badana decyzja pozwalająca na budowę narusza przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, który zobowiązywał organ do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę - należałoby stwierdzić , iż organ w postępowaniu zwykłym musiałby dokonać takiej samej dość skomplikowanej wykładni i analizy .

Tymczasem zgodność zamierzonej inwestycji z obowiązującym planem miejscowym oceniona jest w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Stosownie do treści art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (której podstawowym celem jest stwierdzenie zgodności zamierzonej inwestycji z planem miejscowym) jest wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę. Wprawdzie organ ten, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę ma obowiązek sprawdzenia zgodności planu zagospodarowania działki lub terenu z planem zagospodarowania przestrzennego, jednakże dokonuje tego nie po to, aby kwestionować ocenę wyrażoną w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, ale aby sprawdzić, czy ewentualnie plan nie uległ zmianie i w związku z tym decyzja ta nie wygasła (art. 35 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym).

Dlatego organ wydający pozwolenie na budowę nie musiał szczegółowo odnosić się do planu zagospodarowania przestrzennego. Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji wiązały organ wydający pozwolenie na budowę a one określały inwestycję jako budynek mieszkalno- usługowo- handlowy.

Przepis art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym rodził nie tylko obowiązki po stronie organu wydającego pozwolenie na budowę, ale też stwarzał prawa po stronie podmiotu, który uzyskał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W oparciu o tę decyzję inwestor mógł projektować obiekt budowlany, jego funkcje oraz zagospodarowanie terenu. Organ wydający pozwolenie na budowę nie mógł zmieniać tych warunków. Nie był też uprawniony do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę na skutek odmiennego aniżeli organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiska w kwestii interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wprawdzie nie znalazło oparcia w brzmieniu decyzji o warunkach zabudowy twierdzenie inwestora, że zachował linię zabudowy ustaloną na 40 metrów w stosunku do ulicy K., gdyż odległość ta od wskazanej ulicy została zachowana jedynie dla części mieszkalnej budynku.

Jednak zauważyć należy , że naruszenie linii zabudowy 40 metrów od ulicy K. rozpatrywane w kategoriach ewentualnego skutku nieważności decyzji powinno uwzględniać nie tylko zapisy planu i ich przeniesie do decyzji o warunkach zabudowy ale także powszechnie obowiązującego prawa a zwłaszcza ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych , gdzie wymagane odległości od dróg są mniejsze .

Dlatego Sąd uznał , iż w okolicznościach sprawy niezachowanie odległości 40 metrów od ulicy K. jako linii zabudowy jest naruszeniem prawa ale nie rażącym .

Wskazana wyżej wada decyzji pozwalającej na budowę polegająca na niezachowaniu linii zabudowy stanowi o naruszeniu prawa ale jej ciężar jak i charakter nie są takie aby uznać, że decyzja wywołuje skutki nie dające się pogodzić z zasadą praworządności w Rzeczypospolitej Polskiej, jako demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.

Wobec przedstawionej przez Sąd oceny przesłanek ( którą organ będzie związany ) wskazanych jako przyczyny stwierdzenia nieważność decyzji Prezydenta K. z dnia [...] lipca 2004 r. - odbiegającej od oceny dokonanej przez organy obu instancji - zaskarżoną decyzję jak również decyzję ją poprzedzającą Sąd musiał uchylić .

Powyższy wyrok wydany został na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. /.

Na podstawie art. 152 w/w ustawy zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienie się niniejszego wyroku.