Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 3573/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 217 i następne
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Szef Krajowej Administracji Skarbowej, dalej: "Szef KAS", postanowieniem

z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1

w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.); zwanej dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu zażalenia K. K., utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], dalej: "DIAS", nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r., odmawiające wydania zaświadczenia

o żądanej treści.

K. K. wnioskiem z dnia [...] grudnia 2021 r. wystąpiła do DIAS

o wydanie zaświadczenia o przebiegu służby dla celów emerytalnych z oznaczeniem lat przy wykonywaniu zadań policyjnych przez okres co najmniej 5 lat służby określonych odpowiednio w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r.

o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 156, poz. 1641 z późn. zm.) lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1799

z późn. zm.), w tym służby w Służbie Celno-Skarbowej, o których mowa

w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 723 z późn. zm.), dalej "ustawa zaopatrzeniowa".

W ocenie Szefa KAS, DIAS prawidłowo ustalił stan faktyczny oraz wywiódł adekwatne wnioski, potwierdzając wykonywanie przez stronę zadań, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej przez 2 lata, 9 miesiecy i 24 dni

w okresach:

1) od [...] kwietnia 2001 r. do [...] kwietnia 2002 r. w Urzędzie Celnym Odział Celny "[...]" w [...], od [...] maja 2002 r. do [...] listopada 2003 r. w Urzędzie Celnym [...] w [...] gdzie do obowiązków K. K., zgodnie ze znajdującymi się w aktach sprawy kartami zakresu obowiązków i uprawnień z dnia [...] kwietnia 2001 r., z dnia [...] października 2001 r., z dnia [...] maja 2002 r. oraz z dnia

[...] września 2003 r. należało m.in. "Zwalczanie i ściganie przestępstw i wykroczeń

w zakresie ustalonym ustawą Kodeks kamy skarbowy",

2) od [...] marca 2017 r. do [...] maja 2017 r. w Służbie Celno-Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej w [...].

K. K. wniosła o wydanie zaświadczenia w oparciu o dokumentację byłej Izby Celnej w [...], w szczególności:

1) Decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...] z dnia [...] września 2005 r.

w sprawie utworzenia Zespołu Koordynacyjnego w zakresie gromadzenia informacji

i danych dotyczących zagrożeń bezpieczeństwa obywateli,

2) Decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...] z dnia [...] września 2006 r. zmieniającej decyzję nr [...] z dnia [...] września 2005 r. w sprawie utworzenia Zespołu Koordynacyjnego w zakresie gromadzenia informacji i danych dotyczących zagrożeń bezpieczeństwa obywateli,

3) Decyzję nr [...] Szefa Służby Celnej z dnia [...] sierpnia 2002 r. w sprawie wdrożenia jednolitych procedur ograniczających możliwości zachowań korupcyjnych

w Służbie Celnej,

4) Decyzję nr [...] Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2007 r. w sprawie trybu przekazywania meldunków służbowych dotyczących naruszeń obowiązków służbowych,

5) Polecenie nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. Dyrektora Izby Celnej w [...]

w sprawie trybu przekazania meldunków służbowych w Izbie Celnej w [...],

6) Polecenie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Dyrektora Izby Celnej

w [...] w sprawie trybu przekazywania meldunków służbowych w Izbie Celnej

w [...],

7) Polecenie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. Dyrektora Izby Celnej

w [...] w sprawie trybu przekazywania meldunków służbowych w Izbie Celnej

w [...],

8) Polecenie nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Dyrektora Izby Celnej

w [...] w sprawie trybu przekazywania meldunków służbowych w Izbie Celnej

w [...],

9) Decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...] z dnia [...] maja

2012 r. w sprawie realizacji budżetu w układzie zadaniowym w Izbie Celnej w [...],

10) Decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. w sprawie utworzenia Zespołu Koordynacyjnego w zakresie gromadzenia informacji i danych dotyczących zagrożeń bezpieczeństwa obywateli,

11) Decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...] z dnia [...] maja

2007 r. w sprawie zasad i trybu postępowania w przypadkach pozyskania informacji

o zagrożeniach korupcyjnych oraz wystąpienia zachowań korupcyjnych w Izbie Celnej w [...],

12) Decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. w sprawie ustalenia procedur postępowania oraz obiegu informacji dla celów współpracy z Generalnym Inspektorem Informacji Finansowej,

13) Decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie zasad i trybu postępowania w przypadku pozyskania informacji

o zagrożeniach korupcyjnych oraz wystąpienia zachowań korupcyjnych w Izbie Celnej w [...],

14) Decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., zmieniającą decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. w sprawie utworzenia Zespołu Koordynacyjnego w zakresie gromadzenia informacji i danych dotyczących zagrożeń bezpieczeństwa obywateli,

15) Decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...] z dnia [...] października 2013r. w sprawie utworzenia Zespołu Koordynacyjnego w zakresie gromadzenia informacji i danych dotyczących zagrożeń bezpieczeństwa obywateli,

Na podstawie analizy dokumentów znajdujących się w aktach osobowych K. K., w tym kart zakresu obowiązków i uprawnień oraz dokumentów wskazanych we wniosku z dnia [...] grudnia 2020 r. ustalono, że K. K. pełniła służbę:

1) od [...] września 1999 r. do [...] kwietnia 2002 r. w Urzędzie Celnym w [...] Odział Celny [...], na stanowisku [...], gdzie do jej podstawowych zadań, zgodnie z zakresem obowiązków i uprawnień z dnia [...] kwietnia 1998 r., z zakresem obowiązków i uprawnień z dnia [...] kwietnia 2001 r., oraz z zakresem obowiązków i uprawnień z dnia [...] października 2001 r., należało: pełnienie obowiązków [...] w kasie Oddziału Celnego, sprawowanie kontroli nad całokształtem działalności kasy, obsługa systemu finansowo-księgowego [...], wykonywanie zadań zleconych przez Naczelnika Urzędu, zwalczanie i ściganie przestępstw i wykroczeń w zakresie ustalonym ustawą Kodeks kamy skarbowy.

2) od [...] maja 2002 r. do [...] listopada 2003 r. w Urzędzie Celnym [...] w [...] na stanowisku [...], gdzie do jej podstawowych zadań, zgodnie

z zakresem obowiązków i uprawnień z dnia [...] maja 2002 r., należało: pełnienie obowiązków [...] w kasie Urzędu Celnego [...], obsługa systemu finansowo-księgowego [...], wykonywanie zadań zleconych przez Naczelnika Urzędu, zwalczanie i ściganie przestępstw i wykroczeń w zakresie ustalonym ustawą Kodeks kamy skarbowy,

3) od [...] listopada 2003 r. do [...] lutego 2017 r. w Izbie Celnej w [...] w Wydziale

[...] na stanowisku [...], gdzie do jej podstawowych zadań, zgodnie z zakresem obowiązków i uprawnień z dnia [...] września 2003 r., z zakresem obowiązków i uprawnień z dnia [...] marca 2004 r., z zakresem obowiązków i uprawnień z dnia [...] maja 2009 r., oraz z zakresem obowiązków i uprawnień z dnia [...] lipca 2013 r., należało: pełnienie obowiązków [...] w kasie Urzędu Celnego [...], obsługa systemu finansowo-księgowego [...], wykonywanie zadań zleconych przez Naczelnika Urzędu, obliczanie świadczeń pieniężnych pracowników Izby, UC,OC, sporządzanie zaświadczeń o wynagrodzeniu dla celów emerytalno-rentowych, sporządzanie sprawozdań w zakresie wynagrodzeń, dokonywanie rozliczeń związanych

z wynagrodzeniami i prowadzenie dokumentacji w tym zakresie, prowadzenie rozliczeń z ZUS, przygotowywanie danych i opracowywanie analiz w zakresie właściwości komórki, archiwizacja dokumentów,

4) od [...] marca 2017 r. do [...] maja 2017 r. w Służbie Celno-Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej w [...] w [...] Referacie [...] na stanowisku [...].

Odnosząc się do powołanych przez wnioskodawczynię decyzji/poleceń,

z których miałby wynikać fakt realizacji przez nią zadań określonych odpowiednio

w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, organ odwoławczy zgodził się ze skarżącą w kwestii tego, że zadania i obowiązki funkcjonariuszy celnych określone były nie tylko w kartach zakresu obowiązków.

Przede wszystkim zadania były (i nadal są) określone przepisami prawa krajowego, jak i wspólnotowego/unijnego. Zakres czynności każdego funkcjonariusza, niezależnie od przypisanych w karcie obowiązków, mógł być szerszy i wynikać

z dokumentów wewnętrznych, regulaminów organizacyjnych, decyzji oraz poleceń służbowych wydawanych przez przełożonych. Podkreślił jednak, iż poszczególne obowiązki funkcjonariusza celnego należy rozpatrywać przy uwzględnieniu zakresu jego indywidualnych uprawnień i obowiązków służbowych. Takim dokumentem, doprecyzowującym zadania, obowiązki i uprawnienia konkretnego funkcjonariusza, jest indywidualnie ustalony zakres obowiązków i uprawnień, jak również inne dokumenty podmiotowo wyróżniające funkcjonariusza. Oznacza to, że dopiero wnikliwa analiza indywidualnie określonych zadań z uwzględnieniem (a więc wzięciem pod uwagę, zastosowaniem się do) innych materiałów źródłowych,

w szczególności przepisów o charakterze ogólnym powinna dać podstawę do wydania adekwatnego rozstrzygnięcia. W ocenie organu odwoławczego, DIAS taką analizę przeprowadził i wyprowadził właściwe wnioski.

Szef KAS stwierdził, że materiały zebrane w przedmiotowej sprawie stanowią

wystarczającą podstawę do wydania rozstrzygnięcia. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj postępowania administracyjnego

o uproszczonym i odformalizowanym charakterze.

Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu, i nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień ani obowiązków wynikających

z przepisów prawa. Potwierdza jedynie informacje posiadane przez organ, przy czym poświadczane informacje muszą być oczywiste i bezspornie wynikać

z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w jego posiadaniu danych.

Zgodnie z wiedzą DIAS oraz zapisami wynikającymi z dokumentacji będącej

w jego posiadaniu, zadania realizowane przez wnioskodawczynię, z wyłączeniem okresu zaliczonego przez organ I instancji, nie są zadaniami o charakterze policyjnym.

DIAS, wydając zaskarżone postanowienie w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawczynię treści, przeprowadził konieczne postępowanie wyjaśniające, niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Brak w dostępnej dokumentacji zapisów o treści i brzmieniu wskazujących jednoznacznie na realizację przez skarżącą zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 wyżej powołanej ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ww. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej,

w okresie co najmniej 5 lat, w ocenie Szefa KAS, stanowi podstawę zasadności odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści.

W świetle wyżej przedstawionych argumentów, nie było podstaw do wydania zaświadczenia potwierdzającego fakt wykonywania przez skarżącą zadań policyjnych przez okres co najmniej 5 lat.

Dokonana przez organ odwoławczy analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz zarzutów zawartych w zażaleniu wykazała, że brak jest dokumentacji, z której wynikałoby, że skarżąca realizowała przez wskazany okres tzw. zadania policyjne. Skoro zaświadczenie jest wydawane w oparciu

o posiadane przez organ ewidencje, rejestry i dane, których w niniejszej sprawie brak, to wniosek o wydanie zaświadczenia określonej treści nie mógł zostać załatwiony pozytywnie. Nie oznacza to jednak, że skarżąca nie może - w drodze innego postępowania np. o uzyskanie prawa do emerytury - dowieść, za pomocą dostępnych w tamtym postępowaniu środków dowodowych, że spełnia warunek,

o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej.

Pismem z dnia 9 września 2021 r. K. K. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Szefa KAS z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając przy jego wydaniu:

- rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, a to naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności niezbędnych dla wydania zaświadczenia w sytuacji, gdyby DIAS oraz Szef KAS w sposób wyczerpujący zebrali i rozważyli całościowo zgormadzony materiał dowodowy powinni dość do przekonania, iż w toku postępowania należało wydać stronie zaświadczenie żądanej przez nią treści;

- błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie strona nie wykonywała zadań policyjnych przez okres co najmniej 5 lat, w sytuacji, gdy organ nie poczynił prawidłowych ustaleń w sprawie, a tym samym naruszył słuszny interes strony;

- naruszenie prawa procesowego: art. 10 k.p.a. w zw. 81 k.p.a. poprzez uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do przeprowadzonych i zebranych materiałów dowodowych w trakcie rozpoznawania istoty sprawy przez DIAS;

- naruszenie zasady prawdy obiektywnej zawartej w art. 7 k.p.a., tj. rażące naruszenie przepisów postępowania - art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz jego nie uzupełnienie w sposób nie budzący wątpliwości strona wykonywała czynności polegające na rozpoznawaniu, wykrywaniu, zapobieganiu i zwalczaniu przestępstw

i wykroczeń związanych z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony dóbr kultury oraz ochrony własności intelektualnej, a także przestępstw i wykroczeń związanych

z wprowadzaniem na polski obszar celny oraz wyprowadzaniem z polskiego obszaru celnego towarów objętych ograniczeniami lub zakazami, w szczególności takich jak: odpady szkodliwe, substancje chemiczne, materiały jądrowe i promieniotwórcze, środki odurzające i substancje psychotropowe oraz broń, amunicja, materiały wybuchowe i technologie objęte kontrolą międzynarodową;

- naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej: art. 8 k.p.a. w zw. z 81 k.p.a. poprzez niezastosowanie się do przyjętych wewnętrznie reguł określnych

w dokumencie "Dobre praktyki" w sytuacji, gdy strona nie miała możliwości brać udziału w postępowaniu wyjaśniającym, w szczególności składać wyjaśniania co do treści zgormadzonych w sprawie dokumentów.

W odpowiedzi na skargę Szef Krajowej Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego naruszenia art. 10

§ 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do przeprowadzonych i zebranych materiałów dowodowych w trakcie rozpoznawania sprawy przez organ, zwrócił uwagę, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń nie korzysta w swej konstrukcji z większości zasad części ogólnej k.p.a. Tylko niektóre zasady ogólne k.p.a. będą miały odpowiednie zastosowanie w postępowaniu zaświadczeniowym, należą do nich: zasada praworządności, zasada uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, zasada prawdy obiektywnej, zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, zasada informowania uczestników postępowania

(w granicach art. 9 zd. 2 k.p.a.), zasada szybkości i prostoty postępowania, (por. Z.R. Kmiecik, Postępowanie administracyjne, postępowanie egzekucyjne w administracji

i postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2011, s. 53, 61.).

W kwestii zaś zarzutu skarżącej, że przed wydaniem postanowienia nie miała możliwości odniesienia się do ustaleń Zespołu oraz przedłożenia dodatkowych informacji i wyjaśnień, co narusza zalecenia zawarte w rozdziale III pkt 9 dokumentu "Dobre praktyki", Szef KAS podniósł, że wprawdzie DIAS nie zrealizował zalecenia zawartego w dokumencie "Dobre praktyki", iż "Wnioskodawca powinien zostać poinformowany (w trybie roboczym) o dokonanych ustaleniach przez Zespół,

a w przypadku, gdy zgromadzone materiały wskazują na możliwość stwierdzenia braku uprawnień, o których mowa w art. 12 ust 2 ustawy zaopatrzeniowej, powinien mieć możliwość przedstawienia dodatkowych informacji i dokumentów", to jednak dokument ten ma jedynie charakter wewnętrzny i zawiera rekomendacje pozwalające na ujednolicenie trybu postępowania we wszystkich jednostkach organizacyjnych KAS, natomiast nie stanowi podstawy prawnej do ewentualnego uchylenia postanowienia. Podniesiona zatem przez skarżącą okoliczność nie może stanowić przesłanki ewentualnego uchylenia postanowienia, tym bardziej, że tryb wydawania zaświadczeń (wynikający z przywołanych wyżej przepisów k.p.a.) nie przewiduje prawa strony do zapoznania się, przed wydaniem postanowienia o odmowie wydania

zaświadczenia, z materiałami wytworzonymi na potrzeby rozpatrzenia wniosku. Dopiero wydanie postanowienia daje możliwość jego zaskarżenia, z czego wnioskodawczyni skorzystała i mogła w treści zażalenia przedłożyć dodatkowe informacje i wyjaśnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.); zwanej dalej p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W związku z powyższym Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie postępowania uproszczonego.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej

w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. odmawiające wydania zaświadczenia o żądanej treści nie naruszają prawa.

Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń uregulowane zostało w przepisach działu VII (art. 217 i nast.) k.p.a. Zaznaczyć należy, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym. Jego istotą jest jedynie urzędowe poświadczenie istniejącego stanu prawnego lub faktycznego. Podkreślić należy, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu, i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Tym samym nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych, niewynikających z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych, znajdujących się w jego posiadaniu (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1778/11). Postępowanie, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a. spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności, wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencje lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. I OSK 1518/12).

Z tego też względu nie mogły mieć w powyższym zakresie zastosowania przepisy art. 77 § 1 k.p.a., art. 79 § 2 k.p.a. i art. 10 w zw. z art. 81 k.p.a., co czyni zarzut naruszenia tych przepisów niezasadnym.

Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, że okresy pełnienia służby, które należało zaliczyć do okresu realizacji przez skarżącą tzw. zadań policyjnych, wskazano po wnikliwej analizie dokumentacji odzwierciedlającej przebieg służby, znajdującej się w zasobach Izby Administracji Skarbowej w [...].

W oparciu o kwerendę tej dokumentacji i jej wyniki organ prawidłowo przyjął, że skarżąca nie realizowała "zadań policyjnych", określonych w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej i w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej w okresie pełnienia służby:

1) od [...] września 1999 r. do [...] kwietnia 2002 r. w Urzędzie Celnym w [...] Odział Celny [...], na stanowisku [...], gdzie do jej podstawowych zadań należało: pełnienie obowiązków [...] w kasie Oddziału Celnego, sprawowanie kontroli nad całokształtem działalności kasy, obsługa systemu finansowo-księgowego [...], wykonywanie zadań zleconych przez Naczelnika Urzędu,

2) od [...] maja 2002 r. do [...] listopada 2003 r. w Urzędzie Celnym [...] w [...] na stanowisku [...], gdzie do jej podstawowych zadań należało: pełnienie obowiązków [...] w kasie Urzędu Celnego [...], obsługa systemu finansowo-księgowego [...], wykonywanie zadań zleconych przez Naczelnika Urzędu,

3) od [...] listopada 2003 r. do [...] lutego 2017 r. w Izbie Celnej w [...] w Wydziale

[...] na stanowisku [...], gdzie do jej podstawowych zadań należało: pełnienie obowiązków [...] w kasie Urzędu Celnego [...], obsługa systemu finansowo-księgowego [...], wykonywanie zadań zleconych przez Naczelnika Urzędu, obliczanie świadczeń pieniężnych pracowników Izby, UC i OC, sporządzanie zaświadczeń

o wynagrodzeniu dla celów emerytalno-rentowych, sporządzanie sprawozdań

w zakresie wynagrodzeń, dokonywanie rozliczeń związanych z wynagrodzeniami

i prowadzenie dokumentacji w tym zakresie, prowadzenie rozliczeń z ZUS, przygotowywanie danych i opracowywanie analiz w zakresie właściwości komórki, archiwizacja dokumentów,

4) od [...] marca 2017 r. do [...] maja 2017 r. w Służbie Celno-Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej w [...] w [...] Referacie [...] na stanowisku [...].

DIAS odmówił wydania skarżącej zaświadczenia potwierdzającego staż służby co najmniej 5 lat przy wykonywaniu zadań, o których mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej z tej racji, że analiza kart zakresów uprawnień

i obowiązków, jak też innych materiałów dokumentujących przebieg służby

i realizowane przez skarżącą zadania (dołączone do niniejszej sprawy), nie potwierdziła, aby skarżąca w kwestionowanych przedziałach czasowych realizowała zadania, określone w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ww. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r.

o Służbie Celnej i posiada ww. staż służby we wskazanym wymiarze. Stanowisko to podzielił organ odwoławczy, trafnie uznając zarzuty zażalenia za nieuzasadnione.

Jak słusznie podniósł Szef Krajowej Administracji Skarbowej, nie wszystkie zadania realizowane przez funkcjonariuszy Służby Celnej były zadaniami o charakterze policyjnym, a w związku z tym - nie istnieje obowiązek objęcia systemem zaopatrzenia emerytalnego każdego funkcjonariusza.

Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu do wyroku z dnia 3 marca 2015 r. sygn. akt K 39/13 (OTK-A 2015/3/27) stwierdził, że funkcjonariusze Służby Celnej, którzy bezpośrednio rozpoznają, wykrywają, zapobiegają i zwalczają określone typy przestępstw i wykroczeń wykonują zadania podobne do ustawowych zadań funkcjonariuszy Policji oraz, że to podobieństwo wykonywanych zadań przekłada się na zakres faktycznie podejmowanych czynności i stopień narażenia życia i zdrowia. Z tej racji Trybunał uznał, że funkcjonariusze Służby Celnej, wykonujący zadania określone w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy o Służbie Celnej, są podobni do funkcjonariuszy Policji. Tym samym przyjął, że nie znajduje konstytucyjnego uzasadnienia odmienne potraktowanie tej grupy funkcjonariuszy Służby Celnej wobec funkcjonariuszy Policji w zakresie prawa do zabezpieczenia społecznego.

W świetle powołanego wyroku TK, to wykonywanie zadań o ściśle policyjnym charakterze, a nie fakt pozostawania w stosunku służbowym i realizacji wszystkich zadań powierzonych Służbie Celnej, jest decydującym warunkiem niezbędnym do spełnienia przesłanek nabycia uprawnień emerytalnych. Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że w ramach struktur organizacyjnych Służby Celnej wyodrębnione były różne komórki organizacyjne, którym przypisane były zróżnicowane zadania. Niektóre z nich bezpośrednio rozpoznawały, wykrywały, zapobiegały oraz zajmowały się zwalczaniem przestępczości, inne zaś w sposób pośredni przyczyniały się do realizacji tych zadań.

Zdaniem Sądu, przyjęcie przez organ tak interpretowanego zakresu podmiotowego art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej

i art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, ograniczającego go do tych funkcjonariuszy, którzy realizowali zadania określone w ww. przepisach w sposób bezpośredni, warunkowało przyjęcie, iż zadania realizowane przez K. K. w spornych okresach nie były zadaniami

o charakterze policyjnym.

Reasumując stwierdzić należy, że zarówno zaskarżone postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2021 r., jak i utrzymane nim

w mocy postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nie narusza prawa, a zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania nie zasługują na uwzględnienie, bowiem jak prawidłowo przyjął Szef KAS, postępowanie dowodowe przy rozpoznawaniu wniosku o wydanie zaświadczenia, ma ograniczony zakres.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.