Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1263/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 105 § 1, art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 maja 2017 r. sprawy ze skargi M. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...]; [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego 1) uchyla zaskarżone postanowienie 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz M.L. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego W.(dalej jako "NUS") wszczął wobec Skarżącego M.L., kontrolę podatkową w zakresie sprawdzenia prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe: 07, 08, 09 i 12/2013 r. oraz terminowości aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym.

Skarżącego powiadomiono o przyczynie braku zawiadomienia o zamiarze kontroli wynikającej z art. 79 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584 ze zm., dalej "u.s.d.g.") wskazując, że przeprowadzenie kontroli jest niezbędne dla przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia, przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego lub zabezpieczenia dowodów jego popełnienia.

Następnie kontrola została rozszerzona o kolejny okres rozliczeniowy, tj. o 01.01.2014 - 31.01.2014, bez zmiany tytułu podatkowego i kontrolujących oraz o kolejne okresy rozliczeniowe, tj. o 01.10.2013 - 30.11.2013 i 01.02.2014 - 31.03.2014, jak też o okres 01.04.2014 - 31.12.2014. bez zmiany tytułu podatkowego i kontrolujących.

Skarżący, 7 stycznia 2016 r. (data stempla pocztowego) złożył sprzeciw na czynności kontrolne, w którym podniósł naruszenie art. 82 ust. 1 u.s.d.g., poprzez wszczęcie i prowadzenie kolejnej kontroli działalności podatnika oraz naruszenie art. 282b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015, poz. 613) nazwanej dalej O.p., poprzez zaniechanie przez organ podatkowy przekazania informacji o stwierdzonych nieprawidłowościach w toku wcześniejszej kontroli.

NUS, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] stwierdził niezasadność sprzeciwu z dnia 7 stycznia 2016 r. wobec podjęcia i wykonywania czynności kontrolnych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w zakresie podatku od towarów i usług za okres 1.04.2014-31.12.2014.

NUS, postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. [...] orzekł "o kontynuacji czynności kontrolnych wszczętych w dniu 10.04.2014 r." W uzasadnieniu postanowienia NUS wskazał, iż wyłączenie z obowiązku zawiadamiania o wszczęciu kontroli (art. 282c § 1 O.p.) stosuje się również w razie rozszerzenia zakresu rozliczeniowego, z uwagi na nieprawidłowości stwierdzone w wyniku dokonanych już czynności kontrolnych, gdyż kontrola została wszczęta w związku z przeciwdziałaniem popełnienia przestępstwa lub wykroczenia, przeciwdziałaniem popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego lub zabezpieczeniem dowodów jego popełniania. Ponadto NUS wskazał, iż w danym przypadku w ramach jednego postępowania kontrolnego, jak to ma miejsce w sprawie kontroli, prowadzonej Skarżącego można wystawić kilka upoważnień do kontroli i prowadzić jednocześnie kontrolę podatkową w oparciu o te upoważnienia.

Skarżący, w dniu 5 lutego 2016 r., złożył zażalenie, na ww. postanowienie zarzucając naruszenie:

- art. 82 ust. 1 u.s.d.g. poprzez wszczęcie i prowadzenie przez ww. organ podatkowy więcej niż jednej kontroli działalności przedsiębiorcy,

- art. 282b § 1 O.p. poprzez brak zawiadomienia o zamiarze wszczęcia nowej kontroli podatkowej,

- art. 282c § 2 w zw. z § 1 pkt 1 O.p. poprzez brak powiadomienia kontrolowanego o stwierdzonych nieprawidłowościach,

- art. 282c § 3 O.p. poprzez brak poinformowania kontrolowanego o przyczynie braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli

Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uznanie kontroli podatkowej wszczętej w dniu 4 stycznia 2016 r. za bezprawną, a czynności przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem ww. przepisów prawa za niemogące stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karnym skarbowym dotyczącym kontrolowanego.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej jako "DIS"), zaskarżonym postanowieniem z [...] lutego 2016 r. nr [...] na podstawie 105 § 1, art. 123 § 1, art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 2, w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), nazywanej dalej K.p.a. oraz art. 84c ust. 10 i ust. 16 u.s.d.g., uchylił w całości postanowienie organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie zażaleniowe. Zdaniem DIS, zasadą jest, że w przypadku, gdy organ podejmujący i wykonujący kontrolę czyni to z naruszeniem m.in. regulacji zawartej w treści art. 79 u.s.d.g, wówczas kontrolowanemu służy prawo wniesienia sprzeciwu. Jednakże art. 84d u.s.d.g. stanowi "lex specialis" w stosunku do art. 84c u.s.d.g., gdyż wyłącza on możliwość wniesienia tego rodzaju środka zaskarżenia w sytuacji, gdy organ przeprowadza kontrolę, powołując się na treść art. 79 ust. 2 pkt. 2 u.s.d.g.

W ocenie DIS, w sprawie nie zaistniały przesłanki do złożenia sprzeciwu na czynności kontrolne, określone w art. art. 79-79b, art. 80 ust. 1 i 2, art. 82 ust. 1 oraz art. 83 ust. 1 i 2 u.s.d.g. Zgodnie bowiem z art. 84d u.s.d.g. została wszczęta i jest prowadzona, w związku z przeciwdziałaniem popełnienia przestępstwa lub wykroczenia, przeciwdziałaniem popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego lub zabezpieczeniem dowodów jego popełnienia, o czym Skarżący został poinformowany zawiadomieniem z 28 marca 2014 r., doręczonym w dniu 10 kwietnia 2014 r. oraz poprzez sporządzenie odpowiedniego wpisu w książce kontroli (zgodnie z art. 79 ust. 7 u.s.d.g.). Zatem, w ocenie DIS merytoryczne rozstrzygniecie przez NUS sprzeciwu na czynności kontrolne oraz wydanie postanowienia o kontynuowaniu czynności kontrolnych było niedopuszczalne.

Zdaniem DIS, Skarżący został zawiadomiony, że kontrola prowadzona jest w związku z wystąpieniem przesłanki, o której mowa w art.79 ust. 2 pkt 2 u.s.d.g. Zgodnie z treścią art. 82 ust. 1 pkt 2 u.s.d.g. nie można równocześnie podejmować i prowadzić więcej niż jednej kontroli działalności przedsiębiorcy. Nie dotyczy to jednak sytuacji, gdy przeprowadzenie kontroli jest niezbędne dla przeciwdziałania popełnienia przestępstwa lub wykroczenia, przeciwdziałania popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego lub zabezpieczenia dowodów jego popełnienia. Z treści ww. przepisów wynika dodatkowo, iż wyłączenie prowadzenia równocześnie kilku kontroli u przedsiębiorcy dotyczy tylko kontroli zaplanowanych i prowadzonych zgodnie z ogólnymi zasadami działalności gospodarczej. U.s.d.g w swoich zapisach nie wskazuje na konieczność przerwania prowadzonej lub odwołania zaplanowanej kontroli wobec konieczności przeprowadzenia tzw. "kontroli z zaskoczenia", co świadczy o możliwości prowadzenia więcej niż jednej kontroli w powyższej sytuacji.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez NUS art. 282b § 1, art. 282c § 2 w zw. z art. 282c § 1 pkt 1, art. 282c § 3 O.p. DIS uznał, iż zgodnie z art. 282b § 1 O.p., organy podatkowe zawiadamiają kontrolowanego o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 282c ww. ustawy. Art. 282c O.p. określa katalog przypadków, w których organ podatkowy nie ma obowiązku zawiadamiania kontrowanego o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej. W przypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 282c § 1 O.p. zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli nie dokonuje się również w razie koniczności rozszerzenia kontroli na inne okresy rozliczeniowe, z uwagi na nieprawidłowości stwierdzone w wyniku dokonanych już czynności kontrolnych (art. 282c § 2 O.p.), zaś po wszczęciu kontroli informuje się kontrolowanego o przyczynie braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli (art. 282c § 3 O.p.). Przepisy te jednak nie obligują organu podatkowego do informowania kontrolowanego o dokonanych ustaleniach w toku wcześniejszej kontroli. Podobnie w przypadku rozszerzenia kontroli o kolejne okresy rozliczeniowe ww. przepisy nie obligują organu podatkowego do ponownego informowania o przyczynie nie dokonania zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli. W sytuacji spełnienia dyspozycji zawartej w art. 282c § 3 O. p., organ podatkowy nie ma możliwości naruszenia art. 282b § 1, art. 282c § 2 w zw. z art. 282c § 1 pkt 1.

DIS uznał, że organ podatkowy nie jest zobligowany do określania w upoważnieniu do kontroli uzasadnienia przyczyny wszczęcia kontroli bez zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, a w przypadku rozszerzenia zakresu kontroli już wszczętej informowania kontrolowanego o stwierdzonych nieprawidłowościach oraz ponownego informowania o przyczynach niedokonania zawiadomienia o zamiarze rozszerzenia zakresu kontroli. Przekazanie już po wszczęciu kontroli przez organ podatkowy informacji o przyczynach niedokonania zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli poprzez wskazanie jedynie podstawy prawnej, tj. art. 79 ust 2 pkt 2 u.s.d.g., bez jej opisywania, jest wystarczające dla stwierdzenia, iż organ podatkowy prowadzi kontrolę niezbędną dla przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia, przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego lub zabezpieczenia dowodów jego popełnienia. Dlatego rozstrzygnięcie sprzeciwu na czynności kontrolne i w konsekwencji wydanie postanowienia o kontynuacji czynności kontrolnych było niedopuszczalne.

Skoro w sprawie organ podatkowy nie miał podstawy prawnej do wydania postanowienia o kontynuowaniu czynności kontrolnych postępowanie w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe i należało zastosować art. 105 § 1 K.p.a.

Strona, w skardze do Sadu z 25 marca 2016 r., zakwestionowała w całości postanowienie DIS z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] uchylające w całości postanowienie NUS z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] o kontynuowaniu czynności kontrolnych i umarzające postępowanie zażaleniowe. Skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 105 § 1 K.p.a.;

- art. 138 § 1 pkt 2) w zw. z art. 144 K.p.a. przez brak uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenia co do istoty sprawy,

- art. 82 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - przez wszczęcie i prowadzenie przez organ podatkowy 1 instancji więcej niż jednej kontroli działalności przedsiębiorcy,

- art. 282b § 1 O.p. - przez brak zawiadomienia przez organ 1 instancji o zamiarze wszczęcia nowej kontroli podatkowej,

- art. 282c § 2 w zw. z § 1 pkt 1 O.p. - przez brak powiadomienia kontrolowanego przez organ 1 instancji u stwierdzonych nieprawidłowościach,

- art. 282c § 3 O.p. - przez brak poinformowania kontrolowanego przez Organ 1 instancji o przyczynie braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli.

Skarżący wniósł o

- uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego postanowienia NUS z dnia [...] stycznia 2016 r. o kontynuowaniu czynności kontrolnych,

- zobowiązanie NUS do wydania postanowienia o odstąpieniu od czynności kontrolnych - w zakresie wniesionego sprzeciwu,

- uznanie kontroli podatkowej wszczętej w dniu 4 stycznia 2016 r. za bezprawną, a czynności przeprowadzone w toku kontroli przez organ I instancji z naruszeniem przepisów prawa za niemogące stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karno-skarbowym dotyczącym kontrolowanego.

- zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, wg właściwych przepisów.

DIS, w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skarga jest uzasadniona, choć nie wszystkie zarzuty Skarżącego można uwzględnić w tym postępowaniu.

2. Jako podstawę (prawną) skargi Strona wskazała art. 105 § 1 K.p.a.; art. 138 § 1 pkt 2) w zw. z art. 144 K.p.a.; art. 82 ust. 1 zd. 1 u.s.d.g.; art. 282b § 1 O.p.; art. 282c § 2 w zw. z § 1 pkt 1 O.p.; art. 282c § 3 O.p.

3. Nie są sporne ustalenia stanu faktycznego w sprawie.

4. Sąd wskazuje, że Skarżący kwestionuje zgodność z prawem postanowienia (DIS) "uchylającego w całości postanowienie o kontynuowaniu czynności kontrolnych i umarzającego postępowanie zażaleniowe". Organ pierwszej instancji (NUS), postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. nr [...], zaskarżonym w sprawie, w następstwie sprzeciwu Skarżącego z 7 stycznia 2016 r., orzekł o kontynuowaniu czynności kontrolnych "wszczętych w dniu 10.04.2014 r.". Nadto, organ pierwszej instancji, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...] (niezaskarżonym przed Sądem) stwierdził niezasadność sprzeciwu Skarżącego z dnia 7 stycznia 2016 r. wobec podjęcia i wykonywania czynności kontrolnych przez NUS w zakresie podatku od towarów i usług za okres 01.04.2014-31.12.2014.

5. Zdaniem Skarżącego, dopiero poinformowanie kontrolowanego o nieprawidłowościach, w protokole kontroli podatkowej za poprzedni okres umożliwia rozszerzenie kontroli o następne okresy bez konieczności zawiadamiania o zamiarze wszczęcia nowej kontroli w nowym zakresie. Nietrafny jest pogląd organu drugiej instancji, iż raz dokonane wszczęcie kontroli podatkowej w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa lub wykroczenia zwalnia organ z ponownego informowania o rozszerzeniu kontroli. Z tego powodu wystąpiła nieważność dowodów gromadzonych w toku nowo wszczętej kontroli podatkowej z mocy art. 77 ust. 6 u.s.d.g., ponieważ zaistniałe nieprawidłowości mają istotny wpływ na wyniki kontroli.

6. Zdaniem DIS, skoro Skarżący został zawiadomiony, że kontrola prowadzona jest w związku z wystąpieniem przesłanki, o której mowa w art.79 ust. 2 pkt 2 u.s.d.g., to nie przysługiwał mu środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu na czynności kontrolne dokonane w wyniku rozszerzenia zakresu wcześniej wszczętej kontroli (art. 84d u.s.d.g.), zaś rozstrzygnięcie sprzeciwu na czynności kontrolne i w konsekwencji wydanie postanowienia o kontynuacji czynności kontrolnych było niedopuszczalne.

7. Sąd przychyla się do poczynionych przez DIS stwierdzeń o "niedopuszczalności" sprzeciwu na czynności kontrolne, ponieważ wniosek ten wynika wprost z analizy treści art. 84c w zw. z art. 84d u.s.d.g.: przepis ten wyłącza możliwość wniesienia sprzeciwu w sytuacji, gdy organ przeprowadza kontrolę, powołując się – jak w badanej sprawie - na treść art. 79 ust. 2 pkt 2 u.s.d.g. (Poglądy takie są niekiedy wyrażane w orzecznictwie: por. wyrok z 15 września 2016 r., I FSK 232/15 i WSA w Łodzi z 9 lutego 2012 r., I SA/Łd 1408/11 oraz ze Szczecina z 21 grudnia 2013 r., I SA/Sz 838/12, CBOSA).

8. Na konieczność zastosowania przywołanych reguł (i orzecznictwa) wskazuje okoliczność, że w sprawie, w piśmie z dnia 28 marca 2014 r. nr 1434/KPII/511-452/14/BO, w dniu wszczęcia kontroli, powiadomiono M. L. o przyczynie braku zawiadomienia o zamiarze kontroli wynikającej z art. 79 ust. 2 pkt 2 u.s.d.g. wskazując, że "przeprowadzenie kontroli jest niezbędne dla przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia, przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego albo zabezpieczenia dowodów jego popełnienia" (por. s. 1 zaskarżonego postanowienia, k 36 akt administracyjnych, por. pismo z 28 marca 2014 r, k 5 akt administracyjnych).

9. Skoro kwestia dopuszczalności sprzeciwu została w sprawie rozstrzygnięta i o przyjętej ocenie został poinformowany Skarżący, tym bardziej zdumiewa fakt, że organy administracji, działając w następstwie "niedopuszczalnego" sprzeciwu nie tylko badały sprzeciw "merytorycznie", stwierdzając jego "niezasadność", ale także wywodziły inne, nieprzewidziane prawem, skutki z wniesienia tego sprzeciwu: w zaskarżonym do Sądu postanowieniu orzekły w sentencji o "kontynuowaniu czynności kontrolnych", co nie powinno mieć miejsca przy założeniu niedopuszczalności sprzeciwu.

10. Przedsiębiorca może wnieść sprzeciw wobec podjęcia i wykonywania przez organ kontroli czynności z naruszeniem m.in. przepisów art. 79 – 79b powyższej ustawy (art. 84c ustawy). Jednakże wniesienie sprzeciwu nie jest dopuszczalne, gdy organ przeprowadza kontrolę, powołując się m.in. na przepis art. 79 ust. 2 pkt. 2 u.s.d.g. (art. 84 d u.s.d.g.). W szczególności, art. 84 d stanowi lex specialis w stosunku do art. 84c u.s.d.g., gdyż wyłącza on możliwość wniesienia tego rodzaju środka zaskarżenia w sytuacji, gdy organ przeprowadza kontrolę, powołując się na treść art. 79 ust. 2 pkt. 2 niniejszej ustawy.

11. Zdaniem Sądu, DIS trafnie ustalił, iż kontrola została wszczęta w oparciu o regulację zawartą w art. 79 ust. 2 pkt. 2 u.s.d.g. Skoro tak, to niewątpliwie, co również organ wskazał, zastosowanie winien mieć art. 84d u.s.d.g. czyniący niedopuszczalnym wniesienie sprzeciwu w takim przypadku. W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym, DIS doszedł do właściwego wniosku, iż NUS winien był wydać postanowienie o niedopuszczalności sprzeciwu. Skoro tego nie uczynił, DIS postanowił, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. "uchylić w całości postanowienie organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie zażaleniowe". Sąd zauważa, że zakres (zaskarżonego) rozstrzygnięcia DIS nie obejmuje całej sprawy.

12. Zdaniem Sądu, w sprawie, ustawodawca w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego i u.s.d.g. dał organowi podatkowemu I instancji możliwość merytorycznego załatwienia sprawy, co potwierdził sam DIS, jednakże tylko w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Na mocy art. 84d u.s.d.g. NUS powinien był wydać postanowienie o niedopuszczalności sprzeciwu.

13. W ocenie Sądu, po rozważeniu okoliczności przedstawionych powyżej NUS, powinien uznać sprzeciw za niedopuszczalny. Stąd wniosek, że DIS, naprawiając błędy organu I instancji, powinien samodzielnie stwierdzić niedopuszczalność złożenia sprzeciwu w sprawie i umorzyć (całe) postępowanie – w obu instancjach. Wydając postanowienie w zaskarżonej formie, w którym uchylił w całości postanowienie organu pierwszej instancji i umorzył – jedynie - postępowanie zażaleniowe, DIS nie orzekł o całości sprawy, czym naruszył treść art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. Stąd, choć poprawny jest proces wnioskowania DIS zaprezentowany w odpowiedzi na skargę ("Mając zatem na uwadze, iż wniesienie przez Skarżącego w przedmiotowej sprawie sprzeciwu było niedopuszczalne, w opinii Dyrektora Izby Skarbowej w W. niedopuszczalne było wydanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. postanowienia o kontynuowaniu czynności kontrolnych. Takie bowiem rozstrzygnięcie stosownie do art. 84c ust. 9 pkt 2 u.s.d.g. załatwia sprawę co do istoty, a w przypadku gdy postępowanie było bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 k.p.a. brak było podstaw prawnych do merytorycznego załatwienia sprawy"), to wnioski wyrażone w sentencji zaskarżonego postanowienia i postulowanym w odpowiedzi na skargę rozstrzygnięciom Sądu, nie odpowiadają stopniu poprawności procesu wnioskowania.

14. Stąd konieczność w sprawie stwierdzenia naruszenia art. 84c ust. 16 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2, art. 126 i art. 144 k.p.a. W tym też zakresie należy uznać za trafny zarzut Skarżącego naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. zw. z art. 144 k.p.a.

15. Konsekwencją powyższego jest konieczność stwierdzenia niedopuszczalności rozpoznawania przez DIS zarzutów zawartych w zażaleniu, dotyczących naruszenia art. 82 ust. 1 u.s.d.g., art. 282 b § 1, art. 282 c § 2 w zw. z § 1 pkt 1, art. 282 c § 3 O.p. Tym samym, skoro zakres działania organów administracji został ograniczony do obowiązku stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia, Sąd jest zobowiązany uznać za nietrafne zarzuty ze skargi art. 82 ust. 1 zd.1 u.s.d.g.; art. 282b § 1 O.p., art. 282c § 2 w zw. z § 1 pkt 1 O.p.; art. 282c § 3 O.p.), ponieważ dotyczyły one wad działania organów w stosowaniu prawa, które nie mogły być kwestionowane w drodze (niedopuszczalnego) sprzeciwu.

16. Z tych powodów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 przywołanej ustawy.