Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1719/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi [...] [...] [...] Sp. z o.o. Sp. K. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego skargę oddala


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2012 r., Nr

[...], działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 i

83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010r.

Nr 243, poz. 1623), dalej: "Prawo budowlane" oraz 104 ustawy z dnia 14 czerwca

1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr

98, poz. 1071 ze zm.), dalej: "kpa", nakazał inwestorowi: [...][...][...] Sp. z

o.o. sp. k. z siedzibą w W. doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego

poprzez przywrócenie stanu elewacji kamienicy do stanu poprzedniego tj. demontaż

reklamy - "siatki zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym i oświetleniem"

umieszczonej na ścianie budynku przy ul. W. w W..

W uzasadnieniu organ wskazał, że Prezydent [...], po

rozpatrzeniu zgłoszenia z dnia [...] sierpnia 2011 r. dokonanego przez [...]

[...][...] Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W., decyzją nr [...] z dnia

[...].08.2011 r. wniósł sprzeciw do zamiaru montażu "siatki zabezpieczającej z nadrukiem

reklamowym i oświetleniem" na ścianie budynku przy ul. W..

W wyniku pisma Urzędu Miasta [...] Wydział Architektury i

Budownictwa dla Dzielnicy [...][...] w sprawie przeprowadzenia kontroli w

związku z samowolnym montażem "siatki zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym i

oświetleniem" na ścianie budynku przy ul. W. w W. (dz. nr ew. [...] z

obr. [...]), przeprowadzono oględziny, w trakcie których ustalono, że na ścianie

budynku znajdującego się w W. przy ul. W. zamieszczono baner

reklamowy w formie siatki zabezpieczającej -winylowej z nadrukiem reklamowym;

reklama umieszczona jest na ścianie szczytowej budynku (ściana bez okien).

Przedstawiciel inwestora oświadczył, ze reklama została zawieszona w dniu [...] sierpnia

2011 r. na okres prac remontowych prowadzonych na elewacji budynku.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w trakcie prowadzonego z urzędu

postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie ustalono, iż inwestor nie

wniósł do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej zgłoszenia

bądź wniosku dotyczącego robót budowlanych związanych z remontem elewacji.

Natomiast przedmiotem zgłoszenia z dnia [...] sierpnia 2011 r. było zainstalowanie

banera reklamowego w formie siatki zabezpieczającej winylowej z nadrukiem

reklamowym.

Z ustaleń organu wynika również, że budynek przy ul. W. znajduje

się na obszarze, który został wpisany do rejestru zabytków (pod nr rej. [...]).

Zdaniem organu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego wyłącza urządzenia

reklamowe usytuowane na obiektach (w tym na obszarach) wpisanych do rejestru

zabytków z katalogu robót, które mogą być przyjęte w formie zgłoszenia. Z uwagi na

powyższe na podstawie art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego prowadzenie robót

budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na

obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o

pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego

przez właściwego konserwatora zabytków.

Jednocześnie organ uznał, że reklama nie może podlegać procedurze legalizacji,

gdyż jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego Uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z

dnia [...] października 2006 r. "w sprawie uchwalenia miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego obszaru [...][...]". Według planu obszar

oznaczony jest symbolem [...], natomiast zgodnie z zapisem w § 23 plan

określa zasady rozmieszczania reklam na terenach położonych w granicach planu,

zgodnie z pkt 6 ww. uchwały dopuszcza się lokalizowanie reklam poza strefą [...] i [...]

(...). Organ podkreślił, że przedmiotowy budynek znajduje się w granicach układu

urbanistycznego [...][...], którego celem ochrony jest zachowanie zabytkowej

struktury przestrzennej ukształtowanej w oparciu o historyczną parcelację, zabudowę i

zieleń.

Jako kolejny argument organ wskazał art. 45 ustawy o ochronie zabytków i

opiece nad zabytkami.

W związku powyższym, w ocenie organu, skoro realizacja przedmiotowej

inwestycji narusza przepisy prawa miejscowego to zastosowanie w sprawie ma art. 51

ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, a nie 50 ww. ustawy, ponieważ nie znajduje on

zastosowania w stosunku do robót już wykonanych.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia

[...] maja 2012 r., Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po

rozpoznaniu odwołania [...][...][...] Sp. z o.o. Sp. k., utrzymał w mocy

zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż w związku z

naruszeniem zapisów Uchwały Rady Miasta [...] nr

[...] z dnia [...] października 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego

planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...][...] oraz naruszeniem art.

45 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami uzasadnionym jest nakazanie

inwestorowi demontażu reklamy - siatki zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym

wraz z oświetleniem samowolnie zamontowanej na szczytowej ścianie budynku przy ul.

W. w W.

Dodatkowo organ wskazał, że na gruncie Prawa budowlanego można mówić o

co najmniej dwóch rodzajach urządzeń reklamowych. Do pierwszej grupy należy

zaliczyć, wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego "wolno stojące

trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe", na które wymagane jest pozwolenie

na budowę, bowiem ich budowa nie została wymieniona jako nie wymagająca

pozwolenia na budowę w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego. Do drugiej zaś grupy

należy zaliczyć tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie których jest wymagane

jedynie, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa

budowlanego, dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. Zaś w zakresie dotyczącym

urządzeń reklamowych instalowanych na budynkach wpisanych do rejestru zabytków

oraz znajdujących się na terenie objętym ochroną konserwatorską, inwestor przed

przestąpieniem do robót budowlanych zobowiązany jest uzyskać stosowną decyzję o

pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

Warszawie wniosła [...][...][...] Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w

W., wnosząc o uchylenie decyzji organu II instancji zarzuciła jej:

1. błędne zastosowanie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i orzeczenie

o utrzymaniu w mocy nakazu rozbiórki siatki zabezpieczającej wraz z konstrukcją

oraz oświetleniem, mimo iż siatka została zainstalowana przez skarżącą spółkę

tylko na czas remontu, zaś inwestorem oraz właścicielem konstrukcji wraz z

wywieszoną obecnie siatką z nadrukiem reklamowym jest S. P.

prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...][...];

2. niezasadne przyjęcie za prawidłowe ustalenia organu I instancji, że roboty na

elewacji budynku wymagają uzyskania pozwolenia konserwatora zabytków;

3. błędne przyjęcie, iż organ I instancji prawidłowo zastosował postanowienia uchwały

nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października

2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego obszaru [...][...], które weszły w życie po dokonaniu

zgłoszenia przez właściciela konstrukcji oraz oświetlenia, a tym samym nie mogą

stanowić podstawy orzeczenia w niniejszym postępowaniu;

4. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w szczególności przepisu

art. 6, art. 7, art. 8 ,art. 9, art. 10, art. 11, art. 28, art. 77, art. 105, art. 107 oraz art.

138 § 1 pkt 1 kpa i w konsekwencji, utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji,

mimo:

- błędnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy i w konsekwencji

błędnego zastosowanie normy prawa materialnego,

- naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa oraz zasady

legalności na skutek wydania decyzji, mimo braku ku temu jakichkolwiek

podstaw prawnych i faktycznych,

- nieustalenia stron postępowania, w szczególności podmiotu będącego

właścicielem siatki z nadrukiem reklamowym wraz z konstrukcją oraz

oświetleniem, a tym samym pozbawienie tego podmiotu czynnego udziału w

postępowaniu, w konsekwencji błędne nałożenie obowiązku na niewłaściwy

podmiot,

- pozbawienia strony czynnego udziału na każdym etapie postępowania, poprzez

przeprowadzenie oględzin jedynie z udziałem przedstawiciela organu nadzoru,

niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, nienależyte

uzasadnienie decyzji,

- nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu;

5. naruszenie przepisu postępowania administracyjnego skutkujące nieważnością

decyzji tj. przepisu art. 156 § 1 pkt 1 kpa, poprzez wydanie nakazu rozbiórki przez

Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], w stosunku do

inwestycji znajdującej się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków.

Skarżąca podniosła, że wbrew twierdzeniom organu inwestycja objęta

postępowaniem nie wymaga oraz nie wymagała uzyskania pozwolenia konserwatora

zabytków, ponieważ budynek przy ul. W. W. nie jest obiektem

samodzielnie wpisanym do rejestru. Wpis określonego układu urbanistycznego do

rejestru nie może oznaczać, że wszystkie obiekty na tym obszarze należy traktować

jako wpisane do rejestru zabytków. W przypadku układu urbanistycznego przedmiotem

ochrony są założenia i układ przestrzenny, określona kompozycja, struktura i

rozmieszczenia poszczególnych budynków.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że nawet jeśli przyjąć, że budynek jest

objęty ochroną konserwatorską to właściwym do rozpoznania sprawy jest konserwator

zabytków, a nie inspektor nadzoru budowlanego zgodnie z art. 45 ustawy o ochronie

zabytków i opiece nad zabytkami, który stanowi lex specialis w stosunku do Prawa

budowlanego, w tym art. 51.

Zdaniem skarżącej spółki realizując czasowo inwestycję polegającą na

zabezpieczeniu prac remontowych nie dopuściła się samowoli budowlanej, ponieważ

organ uchybił terminowi 30 dni na wydanie decyzji wnoszącej sprzeciw do zgłoszonych

robót.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru

Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i

prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju

sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy

administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod

względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów

obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje

tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego

lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn.

Dz. U. z 2012 r. Nr 270), dalej: "p.p.s.a.".

Analizując skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów należy stwierdzić, że

nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Podstawową rzeczą w niniejszej sprawie jest ustalenie czy montaż reklamy

nastąpił w warunkach samowoli budowlanej.

Z akt sprawy bezspornie wynika, że w związku z dokonanym w dniu [...] sierpnia

2011 r. zgłoszeniem zamiaru montażu siatki zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym

i oświetleniem na budynku przy ul. W. w W., decyzją z dnia

[...] sierpnia 2011 r. nr [...] Prezydent [...] wniósł sprzeciw.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że rację ma skarżąca spółka, iż sprzeciw ten

został wniesiony z uchybieniem 30 dniowego terminu, co potwierdził wydany w sprawie

ww. sprzeciwu wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia

20 września 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1131/12.

Jednakże fakt, że sprzeciw został wniesiony nieskutecznie nie oznacza

automatycznie, że wykonanie prac budowlanych objętych zgaszeniem nie mogło

nastąpić w warunkach samowoli budowlanej. Zgodnie bowiem z art. art. 30 ust. 5 Prawa

budowlanego organ ma 30 dni na wniesienie sprzeciwu, tak więc aby uznać, że

nastąpiła milcząca zgoda organu na wykonanie prac objętych zgłoszeniem konieczne

jest aby upłyną ww. termin i dopiero po jego upływie, jeśli organ nie wniesie skutecznie

sprzeciwu, można legalnie przystąpić do wykonania prac objętych zgłoszeniem.

W niniejszej sprawie, jak ustalił to Sąd w wyroku z dnia 20 września 2012 r.,

wobec dokonania zgłoszenia w dniu [...] sierpnia 2011 r., termin do doręczenia

sprzeciwu dla organu upłynął z dniem [...] września 2011 r. Natomiast zainstalowanie

reklamy z całą pewnością nastąpiło przed upływem 30 dni przewidzianych na

ewentualne wniesienie przez organ sprzeciwu, tj. przed dniem [...] września 2011 r.,

choć co do konkretnej daty zainstalowania reklamy są w aktach niniejszej sprawy

rozbieżności. Podczas oględzin dokonanych przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru

Budowlanego przedstawiciel inwestora oświadczył, że reklama została zawieszona w

dniu [...] sierpnia 2011 r. na okres prac remontowych prowadzonych na elewacji

budynku. Zaś z pisma z dnia [...] sierpnia 2011 r. Urzędu Miasta [...]

Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...][...] w sprawie

przeprowadzenia kontroli w związku z samowolnym montażem "siatki zabezpieczającej

z nadrukiem reklamowym i oświetleniem" na ścianie budynku przy ul. W.

w W. wynika, że w trakcie wizji lokalnej w dniu [...] sierpnia 2011 r. stwierdzono,

że zgłoszone roboty zostały już wykonane.

Już z powyższego wynika, że roboty zostały wykonane w warunkach samowoli

budowlanej. Zatem bez znaczenia jest w tym przypadku czy sprzeciw został wniesiony

skutecznie czy też nie, skoro inwestor prace objęte zgłoszeniem wykonał w trakcie

terminu 30 dniowego przewidzianego dla organu zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa

budowlanego na wniesienie sprzeciwu.

Na marginesie należy naznaczyć, że organy obu instancji orzekające w niniejszej

sprawie uznając, że doszło do samowoli budowanej powoływały się na fakt wniesienia

sprzeciwu, a nie na wykonanie robót objętych zgłoszeniem w trakcie terminu

przewidzianego na wniesienie sprzeciwu, ponieważ w dacie orzekania organu I instancji

- [...] marca 2012 r., jak i organu II instancji - [...] maja 2012 r. w obrocie prawnym

funkcjonował sprzeciw, gdyż wyrok go uchylający został wydany w dniu [...] września

2012 r. Niemniej jednak organy obu instancji przedstawiając przebieg postępowania

wskazały na oświadczenie pełnomocnika inwestora, z którego wynika że reklama

została zawieszona w dniu [...] sierpnia 2011 r. na okres prac remontowych

prowadzonych na elewacji budynku.

Nawet gdyby w dacie orzekania przez organy wiadome byłoby, że sprzeciw nie

został wniesiony skutecznie to i tak w świetle pozostałych okoliczności sprawy

zamontowanie reklamy na budynku przy ul. W. w W. stanowiło

samowolę budowlaną.

Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie

wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i

urządzeń reklamowych z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru

zabytków, w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Przepis ten wyłącza urządzenia reklamowe usytuowane na obiektach (w tym na

obszarach) wpisanych do rejestru zabytków z katalogu robót, które mogą być przyjęte w

formie zgłoszenia, a zatem wymagają one uzyskania pozwolenia na budowę.

Jednocześnie art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego nakłada obowiązek uzyskania

pozwolenia wydanego przez właściwego konserwatora zabytków na prowadzenie robót

budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na

obszarze wpisanym do rejestru zabytków, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na

budowę.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że pozwolenie takie jest zgodnie z art. 33 ust.

2 pkt 1 Prawa budowlanego niezbędnym elementem wniosku o pozwolenie na budowę.

Ponadto przepis art. 35 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu

na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zobowiązuje

organ do sprawdzenia między innymi posiadania wymaganych pozwoleń.

Niekwestionowanym w rozpoznawanej sprawie jest fakt, iż przedmiotowy

budynek przy ul. W. znajduje się na obszarze, który został wpisany do

rejestru zabytków decyzją z dnia [...] kwietnia 1979 r., pod nr rej. [...], a więc wykonanie

na nim montażu "siatki zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym i oświetleniem"

wymaga legitymowania się pozwoleniem na budowę, zaś jego wydanie musi być

poprzedzone uzyskaniem pozwolenia od konserwatora zabytków. Obowiązek ten

wynika również z art. 36 ust. 1 pkt 10 i 11 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad

zabytkami, zgodnie z którym umieszczanie na zabytku urządzeń technicznych, tablic,

reklam oraz napisów, a także podejmowanie innych działań, które mogłyby prowadzić

do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru wymaga

pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków.

Należy również wskazać, że nieruchomość na której znajduje się budynek przy

ul. W. w W. wchodzi w skład obszaru [...][...] objętego

Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia

[...] października 2006 r. "w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego obszaru [...][...]". Z planu tego wynika, że to on określa zasady

rozmieszczania reklam na terenach położonych w granicach planu - § 23. Zgodnie z

planem budynek przy ul. W. znajduje się na obszarze oznaczonym

symbolem [...]. Z planu wynika również, że dopuszczalne jest lokalizowanie

reklam poza strefą [...] i [...].

Kolejną kwestią wymagającą wyjaśnienia jest ustalenie jakie przepisy mają

zastosowanie w niniejszej sprawie.

W przypadku samowoli budowlanej w grę wchodzą przepisy art. 48, art. 49 b, art.

50 i art. 51 Prawa budowlanego, przy czym art. 48 i art. 49 b nie mogą zostać

zastosowane jako że dotyczą budowy. Do robót budowlanych, a więc również do

montażu reklamy odnoszą się art. 50 i art. 51, na podstawie których w pierwszej

kolejności przeprowadza się postępowanie legalizacyjne. Dopiero gdy brak jest

możliwości doprowadzenia danych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem na

postawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego można zastosować bardziej

rygorystyczny przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Z uwagi na lokalizację

budynku oraz zapisy planu reklama jako niezgodna z ustaleniami miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego nie może podlegać procedurze legalizacji i dlatego

zastosowanie ma art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Także ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w art. 45 uznaje za

właściwe nakazanie przywrócenia zabytku do poprzedniego stanu lub uporządkowanie

terenu, określając termin wykonania tych czynności, w przypadku gdy bez wymaganego

pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków lub w sposób odbiegający od

zakresu i warunków określonych w pozwoleniu wykonano przy zabytku wpisanym do

rejestru prace konserwatorskie, restauratorskie, roboty budowlane, badania

konserwatorskie, architektoniczne lub podjęto inne działania, o których mowa w art. 36

ust. 1 pkt 6-8 i 10-12 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, z tym, że na

podstawie tej ustawy decyzję taką wydaje wojewódzki konserwator zabytków.

W związku z powyższym organy prawidłowo wszczęły postępowanie w sprawie

nielegalnego zamontowania reklamy i zakończyły je nakazem doprowadzenia obiektu

do stanu poprzedniego, poprzez przywrócenie stanu elewacji kamienicy do stanu

poprzedniego tj. demontaż reklamy.

Odnosząc się do zarzutu niewłaściwego określenia podmiotu zobowiązanego do

wykonania nałożonego obowiązku, Sąd wyjaśnia, że zgodnie z treścią art. 52 Prawa

budowlanego inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany

na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art.

49b, art. 50a oraz art. 51. Przepis ten wskazuje, więc wprost podmioty zobowiązane do

dokonania czynności nakazanych decyzjami m.in. o nakazie rozbiórki obiektu

budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez

wymaganego pozwolenia na budowę. Skonstruowanie tego przepisu na zasadzie

alternatywy pozwala na wysunięcie wniosku, że w pewnych sytuacjach zobowiązanym

do likwidacji samowoli budowlanej będzie inwestor niebędący jednocześnie

właścicielem nieruchomości. Z taką sytuacją mamy właśnie do czynienia w

rozpoznawanej sprawie. W orzecznictwie podkreśla się, że w pierwszej kolejności

nakaz rozbiórki powinien być skierowany do inwestora, który jest sprawcą samowoli

budowlanej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2000 r.,

sygn akt II SA/Ka 2059/98, niepubl., z dnia 3 marca 1999 r., sygn. akt IV SA 25/97,

niepubl., a także Z. Niewiadomski w Prawo budowlane. Komentarz. Wydawnictwo C.H.

Beck. Warszawa 2007. str. 555).

Nie ulega również wątpliwości, że pojęcie inwestora w rozumieniu art. 52 Prawa

budowlanego oznacza sprawcę samowoli budowlanej, tym bardziej, iż rozbiórka obiektu

budowlanego jest w istocie likwidacją stanu niezgodnego z prawem. Pogląd, że w

pewnych okolicznościach nakaz rozbiórki może zostać skierowany również do

inwestora, który nie jest właścicielem nieruchomości, na której zrealizowano obiekt

budowlany wyrażony już został w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok

Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2001 r., sygn. akt SA/Rz

597/00, LexPolonica nr 354876). Tak więc zasadą jest, że to inwestor, który wybudował

samowolnie obiekt budowlany jest zobowiązany do jego rozbiórki i to on powinien

ponieść wszelkie koszty związane z wykonaniem rozbiórki.

Niewątpliwie organy w niniejszej sprawie prawidłowo ustaliły, że sprawcą

samowoli jest skarżąca spółka. Z akt sprawy wynika, że to skarżąca spółka, a nie inny

podmiot wystąpiła ze zgłoszeniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. oraz to przedstawiciel

skarżącej spółki w takcie kontroli przeprowadzonej przez Powiatowy Inspektorat

Nadzoru Budowlanego oświadczył, że reklama została zawieszona w dniu [...] sierpnia

2011 r. na okres prac remontowych prowadzonych na elewacji budynku. Ponadto sama

skarżąca w skardze do Sądu wskazała, że siatka została zainstalowana przez nią tylko

na czas remontu. Natomiast dokumentacja sprawy nie potwierdza twierdzenia

skarżącej, iż inwestorem jest S. P. W świetle powyższego należy uznać, że

organy prawidłowo za inwestora uznały skarżącą spółkę i to z jej udziałem prowadziły

postępowanie i zobowiązały ją do dokonania czynności. Nie można zatem skutecznie

postawić organowi zarzutu naruszenia przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego

w zakresie w jakim zobowiązał on skarżącą spółkę do wykonania obowiązku

demontażu.

Jeśli zaś chodzi o twierdzenie zawarte w skardze o zainstalowaniu siatki tylko na

czas remontu, należy wskazać, że, jak słusznie ustaliły to organy, z akt sprawy nie

wynika aby do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej wpłynęło

zgłoszenie bądź wniosek dotyczący robót budowlanych związanych z remontem

elewacji budynku przy ul. W.. Również przeprowadzone kontrole nie

wykazały prowadzenia żadnych prac remontowych, a jedynie wykazały fakt

zamieszczenia siatki z zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym i oświetleniem.

Ponadto sama skarżąca nie wskazała w jakim okresie remont był prowadzony oraz na

jakiej podstawie. Dodatkowo należy wskazać, że skoro jak twierdzi skarżąca siatkę

zamocowała tylko na czas remontu i był on prowadzony, to po jego zakończeniu siatka

zabezpieczająca powinna być zdemontowana.

Wyjaśniając kwestię art. 45 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

nie można tego przepisu uznać za lex specialis w stosunku do przepisów prawa

budowlanego, co wynika z art. 2 ust.1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad

zabytkami, zgodnie którym ustawa nie narusza przepisów między innymi Prawa

budowlanego.

Konkludując Sąd stanął na stanowisku, że postępowanie w niniejszej sprawie

przeprowadzone zostało prawidłowo zgodnie z zasadami zawartymi w przepisach art. 7,

art. 77 i art. 80 kpa, organy administracji podjęły bowiem wszelkie niezbędne kroki do

dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrały i rozpatrzyły cały materiał

dowodowy co znało odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji zgodnie z art. 107 kpa.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną

należało oddalić.