Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 293/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64 ust. 1 pkt 2a
journal: Dz.U. 2019 poz 869
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska (spr.), Bożena Suleja - Klimczyk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 marca 2021 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: K.p.a.) oraz art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 869 z późn. zm., dalej: u.f.p.) po rozpoznaniu odwołania K. P. (dalej: wnioskodawca, zobowiązany, skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta C. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...] r. nr [...] w sprawie odmowy udzielenia ulgi w spłacie należności z tytułu kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu marki Nissan model [...] o nr rej. [...]:

1. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej odmowy umorzenia w całości w spłacie należności z tytułu kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu marki Nissan model [...] o nr rej. [...];

2. uchyliło zaskarżoną decyzję w pozostałej części tj. w zakresie zastosowania ulgi w spłacie należności nie wskazanych we wniosku skarżącego i w tym zakresie umorzyło postępowanie w sprawie.

Powyższa decyzja organu odwoławczego została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r. odmówił wnioskodawcy udzielenia ulgi w spłacie należności w kwocie [...] zł z tytułu kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu marki Nissan model [...] o nr rej. [...].

Wnioskodawca złożył odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 107 § 1 pkt 1 i 3 K.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść strony, brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, wydanie decyzji z przekroczeniem granic uznania administracyjnego.

Rozpoznając sprawę organ odwoławczy wskazał, że własną decyzją z dnia [...] r. ustalił wnioskodawcy wysokość kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu marki Nissan model [...] o nr rej. [...] na kwotę [...] zł. Decyzja ta jest ostateczna i prawomocna wobec oddalenia skargi wniesionej przez zobowiązanego, co nastąpiło wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 521/17.

Wnioskodawca w dniu 27 marca 2018 r. złożył do protokołu interwencji ustnej przyjmowanej przez Zastępcę Prezydenta Miasta wniosek o "anulowanie/umorzenie" przez organ pierwszej instancji opłat związanych z usunięciem i przechowaniem pojazdu. (k. 44 akt organu pierwszej instancji) Zaznaczyć należy, że już wcześniej tj. jeszcze przed ostatecznym zakończeniem postępowania w sprawie wymiaru opłaty, zobowiązany wnosił o "anulowanie opłat". Wniosek taki został zawarty w piśmie stanowiącym "Protokół z przyjęcia Mieszkańca Miasta w Urzędzie Miasta C. - na dyżurze radnego" sporządzony [...] r. (k. 31 akt organu pierwszej instancji). Wówczas to wnioskodawca powołał się na swoją trudną sytuację rodzinną i majątkową.

W toku postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że wnioskodawca w okresie półrocza poprzedzającego listopad 2019 r. otrzymywał świadczenia z Ośrodka Pomocy Społecznej w C. w postaci: zasiłku okresowego w kwocie 254,54 zł miesięcznie (III-V), zasiłku stałego w kwocie 254,54 zł (I-V), posiłków w barze (VI-X), dofinansowania do opłat za gaz w kwocie 600 zł, dodatku mieszkaniowego w wysokości 191,16 zł (VII-).

Następnie organ odwoławczy omówił przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie, a w szczególności art. 64 u.f.p. i wskazał, że ulgi w spłacie niepodatkowych należności publicznoprawnych, do których zaliczają się należności z tytułu opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu ustalone decyzją administracyjną, przewidziane są w ustawie o finansach publicznych. Postępowanie w sprawie udzielenia ulgi nie służy wyjaśnieniu kwestii spornych co do istnienia, czy wysokości zaległości. Celem tego postępowania jest ustalenie przesłanek co do zastosowania ulgi w spłacie należności.

Organ odwoławczy stwierdził, że należności o których mowa w art. 60 u.f.p. właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może: a) umarzać w całości - w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym, b) umarzać w części, odraczać terminy spłaty całości albo części należności lub rozkładać na raty płatność całości albo części należności - w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi zobowiązanego.

Zdaniem organu odwoławczego umorzenie w całości należności może nastąpić jeżeli właściwy organ stwierdzi wystąpienie ważnego interesu zobowiązanego lub interesu publicznego. Natomiast umorzenie w części, odroczenie terminu spłaty całości albo części należności lub rozłożenie na raty płatność całości albo części należności nastąpić może w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi zobowiązanego. Organ nie może zarówno udzielić ulgi jak i odmówić jej udzielenia bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istnienia opisanych wyżej przesłanek zastosowania ulg. Umorzenie należności w całości jest najdalej idącą formą udzielenia ulgi w spłacie. Instrument ten z uwagi na swój charakter powinien być stosowany z dużą ostrożnością. Umorzenie całości należności prowadzi bowiem do zaburzenia konstytucyjnej zasady powszechności i równości obowiązku zapłaty danin publicznych - art. 84 Konstytucji RP. Stąd przychylenie się do wniosku strony o całkowite umorzenie należności nastąpić powinno w sytuacjach wyjątkowych, w których istotne życiowe interesy wnioskodawcy są zagrożone w następstwie zdarzeń nagłych, nieprzewidzianych, względnie gdy odmowa zastosowania ulgi godzić będzie w ważny interes publiczny. Nieprzypadkowe jest wyodrębnienie przez ustawodawcę przesłanek zastosowania umorzenia w całości w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.f.p. od przesłanek zastosowania innych form pomocy zobowiązanemu w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.f.p. Uzasadnieniem dla umorzenia w całości należności nie może być "zwykły" interes wnioskodawcy czy publiczny, lecz "ważny" interes wnioskodawcy czy publiczny. Znamienne jest, że w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.f.p. ustawodawca nawiązał do możliwości płatniczych zobowiązanego jako przesłanki zastosowania ulgi, a nie uczynił tego w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.f.p.

Organ odwoławczy stwierdził, że w zaskarżonej decyzji wskazano, że zobowiązany posiadając zdolności zarobkowe nie podjął żadnych czynności zmierzających do uregulowania spoczywających na nim zobowiązań (nie podjął pracy, nie jest zarejestrowany jako bezrobotny albo osoba poszukująca pracy). Organ wziął pod uwagę, że zobowiązany w trakcie 5 lat licząc od momentu usunięcia pojazdu nie podjął rzeczywistych działań dla zmniejszenia zobowiązania (nie odpowiedział na wezwania o odbiór pojazdu z parkingu), a po ustaleniu wysokości zobowiązania nie dążył do spłaty powstałej należności.

Organ odwoławczy w pełni podzielił ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organ pierwszej instancji. Organ pierwszej instancji zebrał niezbędny materiał dowody, dokonał jego wyczerpującej analizy, a podjęta decyzja jest logicznym następstwem poczynionych ustaleń i mieści się w granicach uznania administracyjnego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wyczerpujące. Organ pierwszej instancji przedstawił poczynione ustalenia faktyczne oraz przedstawił nawiązujące do nich wyjaśnienia prawne. Motywy orzeczenia zawierają zindywidualizowaną argumentację, która nawiązuje do konkretnych okoliczności sprawy. Postawa jaką w sprawie zajął wnioskodawca nie zasługuje na akceptację. Słusznie, w ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji dostrzegł, że będące przedmiotem decyzji zobowiązanie powstało w następstwie zachowania wnioskodawcy, który poprzez swoje zaniechanie doprowadził do powstania zobowiązania w znacznej wysokości. Sama trudna sytuacja majątkowa zobowiązanego - wskazująca na występowanie ważnego interesu zobowiązanego - nie stanowi jednakże okoliczności która automatycznie przemawiałaby za zastosowaniem wobec niego najdalej idącej formy ulgi. Ujmując rzecz inaczej, to że zobowiązany trwałe ma problemy finansowe nie oznacza, że organ administracji publicznej jest zobowiązany umorzyć mu wszelkie należności. Korzystanie przez stronę ze świadczeń udzielanych w ramach pomocy społecznej nie przesądza, o tym że powinien on również skorzystać z pomocy w postaci umorzenia należności wobec budżetu miasta. Organ administracji działając w ramach uznania może, ale nie musi zastosować wspomnianej ulgi.

Niemniej organ odwoławczy dostrzegł, że organ pierwszej instancji nie ustrzegł się naruszenia przepisów postępowania. Otóż złożone do protokołu podanie wnioskodawcy zawierało żądanie umorzenia ("anulowania") zobowiązania z tytułu kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu marki Nissan model [...] o nr rej. [...]. Tymczasem w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji orzekł o "odmowie udzielenia ulgi" nie wskazując jednoznacznie, że chodzi o "odmowę umorzenia zobowiązania" względnie "o odmowę udzielenia ulgi w postaci umorzenia" bądź "odmowę udzielenia wnioskowanej ulgi".

Organ odwoławczy zaznaczył, że zwrot "ulga w spłacie należności" stosowany w kontekście należności o charakterze publicznoprawnym odnosi się do wszystkich form pomocy wymienionych w art. 64 u.f.p. Zatem obejmuje ono swoim znaczeniem zarówno umorzenie zobowiązania, ale również jego rozłożenie na raty oraz odroczenie terminu płatności. Omawiany termin jest zbiorczą kategorią, w której mieszczą się rodzajowo różne rodzaje ulg w spłacie zobowiązań publicznoprawnych (podatkowych i niepodatkowych). Obrazowo przedstawiając zagadnienie - każdy przypadek umorzenia niepodatkowych należności o charakterze publicznoprawnych jest ulgą, natomiast nie każda ulga w spłacie niepodatkowych należności o charakterze publicznoprawnych stanowi umorzenie.

Zdaniem organu odwoławczego redakcja sentencji zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji może zatem prowadzić do przekonania, że odmówiono wnioskodawcy udzielenia wszelkich form ulgi w spłacie należności. Innymi słowy, że odmówiono nie tylko umorzenia w całości zobowiązania - o co wnioskodawca wnosił w podaniu - ale również rozłożenia spłaty na raty, odroczenia terminu płatności. Jednocześnie organ odwoławczy stanowczo podkreślił, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i materiału sprawy (np. protokół Komisji Umorzeń przy Prezydencie Miasta C.) wynika jasno, iż zamiarem organu pierwszej instancji było rozstrzygnięcie sprawy umorzenia należności w całości, a nie zastosowanie innych form ulgi w spłacie należności. W tym zakresie orzeczenie organu pierwszej instancji pokrywa się z granicami sprawy wytyczonymi we wniosku strony.

Organ odwoławczy wskazał, że dlatego też utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w zakresie w jakim organ pierwszej instancji odmówił umorzenia w całości zobowiązania z tytułu kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu marki Nissan model [...] o nr rej. [...]. Natomiast w pozostałym zakresie orzekł o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i umorzeniu postępowania dotyczącego udzielenia ulgi w spłacie należności nie wymienionych we wniosku. Organ pierwszej instancji w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji orzekł bowiem ponad granice wyznaczone w żądaniu strony.

Organ odwoławczy wziął pod uwagę, że okoliczności sprawy, są dostatecznie wyjaśnione. Stanowisko organu co do umorzenia w całości należności będącej przedmiotem wniosku zobowiązanego jest jednoznaczne. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jeżeli chodzi o umorzenie należności w całości, jest kompletne. Podjęte rozstrzygnięcie nie jest dowolne i mieści się w granicach dopuszczalnego prawem uznania.

W skardze na decyzję organu odwoławczego wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie z kosztów oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd wskazuje, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału wydanym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych instrumentach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374) niniejszą sprawę skierowano na posiedzenie niejawne, w składzie 3 sędziów, odstępując od wymaganej prawem rozprawy, o czym strony były poinformowane z zachowaniem prawa do pisemnej wypowiedzi.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a P.p.s.a., który w tej sprawie nie ma zastosowania).

Z tych też względów pomimo, że skarżący nie sformułował konkretnych zarzutów Sąd rozpoznał sprawę w aspekcie naruszenia prawa materialnego jak i procesowego.

Natomiast Sąd nie mógł wziąć pod uwagę treści pisma pełnomocnika skarżącego, datowanego na dzień 26 lutego 2021 r., w którym sformułował on zarzuty, gdyż wpłynęło ono do Biura Podawczego Sądu w dniu 4 marca 2021 r., a więc już po dacie wydanego w sprawie wyroku.

Przywołany już wcześniej art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.f.p. przewiduje dwie przesłanki umorzenia należności publicznoprawnych: ważny interes podatnika lub interes publiczny. Konkretyzacja tych pojęć jest dokonywana na tle stanu faktycznego indywidualnej sprawy. Pojęcia te stanowią klauzule generalne. Cechą immamentną klauzul generalnych jest to, że odsyłają do ocen.

O istnieniu ważnego interesu podatnika decydują kryteria zobiektywizowane. W szczególności niezbędne jest ustalenie sytuacji majątkowej dłużnika, skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania. Interes zobowiązanego musi być na tyle istotny, aby jego pominięcie powodowało dla niego wyraźnie dostrzegalne negatywne skutki.

Natomiast przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji, itp.

Przesłankami do uwzględnienia wniosku strony o umorzenie niepodatkowych należności budżetowych jest jak wskazano w przepisie art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.f.p. ważny interes zobowiązanego lub interes publiczny. Organ stosując się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego ma zatem obowiązek wszechstronnie prowadzić postępowanie i w sposób wyczerpujący ustalić okoliczności faktyczne sprawy, a następnie uzasadnić, czy dać prymat indywidualnemu interesowi strony, czy może uwzględniać interes publiczny, o ile zachodzą powyższe przesłanki. Innymi słowy organ powinien dokonać wyważenia tych interesów i zdecydować czy któryś z nich zasługuje na ochronę skutkującą umorzeniem nałożonego zobowiązania. Przy ustalaniu przesłanki słusznego interesu strony konieczne będzie ustalenie sytuacji materialnej strony, w tym ewentualnie szczególnych okoliczności wpływających na tę sytuację. Zarazem jednak interes ten musi być na tyle istotny, że jego pominięcie skutkowałoby wyraźne dostrzegalnymi, negatywnymi konsekwencjami dla strony. Z kolei, jak wskazywane jest to w doktrynie odwołanie się do interesu publicznego wymaga każdorazowo dokonywania oceny skutków rozstrzygnięć prawnych z punktu widzenia respektowania wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak np. sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy publicznej (zob. S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, s. 255).

Ponadto należy mieć na uwadze, że decyzja w przedmiocie udzielenia ulgi, stosownie do unormowania art. 64 ust. 1 u.f.p., ma charakter uznaniowy. Świadczy o tym użycie w art. 64 ust. 1 u.f.p. słowa "może", co oznacza, że nawet w przypadku wystąpienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego organ nie będzie zobowiązany do umorzenia zaległości. Ustawodawca nie wskazał bowiem sytuacji, w której organ miałby obowiązek zastosowania ulgi. Rozstrzygnięcie organu nie może mieć jednak charakteru dowolnego, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Ponadto oceniając zgromadzony materiał dowodowy, organy muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 80 K.p.a. Zauważyć przy tym należy, że organ działa w ramach uznania dopiero na etapie, gdy stwierdzi, że w sprawie istnieje ważny interes podatnika lub interes publiczny, gdyż ocena w tym przedmiocie wykracza poza zakres uznania i jest kategorią obiektywną, wynikającą z ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W tego typu postępowaniach wyróżnić należy dwa etapy. W pierwszym organ powinien ocenić, czy w danej sprawie zaszła choćby jedna z dwóch wspomnianych wyżej przesłanek ulgi, a w razie stwierdzenia, że taka nie zaszła, powinien odmówić zastosowania ulgi. Decyzja w tym zakresie, tj. ustalenia materialnoprawnej przesłanki zastosowania ulgi, nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany. Drugi etap aktualizuje się wtedy, gdy organ uzna istnienie przesłanki, a polega on na wykazaniu, dlaczego w tej sprawie, pomimo istnienia przesłanki, ulga nie zostaje przyznana. Tylko ten właśnie drugi etap cechuje się uznaniowością, co jednak nie oznacza dowolności. Decyzje w przedmiocie ulg jako decyzje uznaniowe podlegają kontroli sądu administracyjnego w ograniczonym zakresie. Sądową kontrolą nie jest objęte rozstrzygnięcie będące wynikiem dokonanego przez organ wyboru. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji uznaniowej. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzja uznaniowa w pełnym zakresie podlega natomiast badaniu co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi i ocenie czy organ prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz, czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 660/07; z16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2148/11 - wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów postępowania, gdyż wyjaśnił okoliczności faktyczne, istotne dla rozstrzygnięcia. Organ ten wezwał skarżącego do przedłożenia wszelkich aktualnych dokumentów mogących mieć wpływ na prawidłową ocenę jego sytuacji życiowej i materialnej. Skarżący na wezwanie dostarczył jedynie zaświadczenie Ośrodka Pomocy Społecznej w C., wykazujące uzyskiwaną przez niego pomoc finansową. Ponadto z akt sprawy wynika, że skarżący od ponad 5 lat pozostaje bez stałej pracy. Równocześnie skarżący nie wykazał, aby był zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako bezrobotny, ani jako osoba poszukująca pracy. W aktach sprawy znajduje się protokół o stanie majątkowym skarżącego, ale z [...] r. W protokole tym zawarto informacje, że skarżący ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności i jest zdolny do pracy w warunkach pracy chronionej. Niemniej skarżący nie przedstawił żadnego aktualnego orzeczenia o niepełnosprawności.

W świetle tych ustaleń należy zgodzić się z organami, że skarżący nie wskazał na istnienie żadnej okoliczności nadzwyczajnej, która doprowadziła go do obecnego stanu. Skarżący nie wykazał także woli spłaty zadłużenia, licząc że jego sytuacja materialna skłoni organ do zastosowania ulgi. Co istotne, na co zwrócił uwagę organ pierwszej instancji skarżący od ponad 5 lat, czyli od wydania dyspozycji o usunięciu pojazdu, był informowany o obowiązku ponoszenia kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu. Mógł także przez rok (od wydania dyspozycji usunięcia pojazdu do wydania przez Sąd Rejonowy w C.postanowienia o przewłaszczeniu pojazdu) odebrać samochód z parkingu, czym zapewne przyczyniłby się do zmniejszenia kosztów jego przechowywania.

Niemniej organ pierwszej instancji wydając decyzję wziął pod uwagę zarówno występowanie przesłanek ważnego interesu zobowiązanego, jak i ważnego interesu publicznego. Jednakże organ pierwszej instancji uznał, że, udzielenie ulgi skarżącemu będzie z punktu widzenia społecznego niesprawiedliwe, a ze względu na powszechność obowiązku spłaty zobowiązań może budzić brak zaufania do organów administracji publicznej i poczucie nierówności wobec prawa, wobec czego egzekwowanie należności uznał za słuszne. Ponadto organ ten uznał, że skarżący jako w pełni sił i zdrowy mężczyzna, mógł znaleźć stałe zatrudnienie i w ten sposób zmienić swoją sytuację życiową, a także spłacić Gminie C. należne koszty. Dalej organ wyjaśnił, że możliwość podjęcia zatrudnienia istnieje nadal, gdyż obecny rynek pracy poszukuje pracowników szczególnie w branży budowlanej, w której skarżący pracował dorywczo. Organ pierwszej instancji odmawiając umorzenia należności wskazał także, że należność ta mogła być ograniczona do niezbędnego minimum, gdyby skarżący podjął stosowne działania i wykazał się dobrą wolą. Nie można w tym wypadku, mówić o sytuacji nadzwyczajnej, bowiem skarżący swoim zachowaniem do niej sam doprowadził. Brak reakcji na kierowane na początku postępowania wezwanie do odebrania pojazdu z parkingu i informację o rosnących kosztach jego przechowywania stanowi objaw lekceważenia powagi sytuacji i w konsekwencji doprowadziło do powstania tak dużej należności.

Organ pierwszej instancji dokonał więc prawidłowej ceny zaistnienia przesłanek uzasadniających umorzenie należności. Pomimo jednak stwierdzenia przesłanek do umorzenia należności w ramach uznania administracyjnego odmówił skarżącemu przyznania takiej ulgi. Nie przekroczył w tym zakresie swobodnej oceny dowodów. Co istotne skarżący nie wykazał się żadną inicjatywą dowodową, poprzestając na wnioskach o umorzenie ("anulowanie") należności złożonych do protokołu. Organ pierwszej instancji logicznie i przekonywująco uzasadnił swoje rozstrzygnięcie odmawiające umorzenia należności. Taką ocenę podzielił także organ odwoławczy.

Również decyzja organu odwoławczego jest prawidłowa. Trzeba pamiętać, że organ ten dokonywał kontroli odwoławczej decyzji wydanej w ramach uznania administracyjnego.

Organ odwoławczy w sposób prawidłowy skorygował proceduralny błąd organu pierwszej instancji i uchylił zaskarżoną decyzję w pozostałej części tj. w zakresie zastosowania ulgi w spłacie należności nie wskazanych we wniosku skarżącego i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie. Redakcja sentencji zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji mogła bowiem prowadzić do wniosku, że odmówiono skarżącemu udzielenia wszelkich form ulgi w spłacie należności – nie tylko umorzenia w całości należności, ale również rozłożenia spłaty na raty, odroczenia terminu płatności.

W ocenie Sądu organy obu instancji nie naruszyły przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. i to w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.