Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 224/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4, art. 54, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 3
journal: Dz.U. 1985 nr 12 poz 49
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
article: art. 106
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: § 12
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2010 r. sprawy ze skargi I. K. i K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2010r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] września 2009r. nr [...] znak [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżących kwotę 757zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ E. Brychcy /-/ M. Kwiecińska /-/ E. Podrazik


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2009 roku, znak [...], Prezydent Miasta P., na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalił dla E. i G. T. warunki zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku garażowego w zabudowie bliźniaczej z czterema miejscami postojowymi, przewidzianego do realizacji na działce nr [...], położonej w P. przy ul. G. Organ sformułował m.in. następujące wymagania względem nowej zabudowy: (1) linia zabudowy: (a) obowiązująca – nie dotyczy z uwagi na lokalizację inwestycji w tylnej części nieruchomości; (b) nieprzekraczalna – w odległości 5 m od drogi wewnętrznej (od granicy z działką nr [...]); (c) pozostałe odległości – zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690). Prezydent Miasta P. wskazał ponadto, iż według opinii Zarządu Dróg Miejskich nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 roku dojazd do planowanego budynku może odbywać zgodnie z wnioskiem inwestora za pomocą jednego nowego zjazdu z drogi wewnętrznej, włączonej do ul. G., wymaga to jednak uzyskania uprzedniej zgody zarządcy tejże drogi wewnętrznej.

W uzasadnieniu do powyższej decyzji organ wyjaśnił, iż w toku postępowania przeprowadzono wizję w terenie, w oparciu o którą opracowano następnie analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania. Obszar analizowany określono w odległości ok. 70 m od granic terenu inwestycji, objął on swym zasięgiem działki znajdujące się wzdłuż ul. G. od nr [...] oraz po drugiej stronie ulicy, tj. nr [...]. Wykonana analiza pozwoliła stwierdzić, iż spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717). Dla wnioskowanej inwestycji dopuszczono lokalizację budynku w granicy z działką nr [...], gdyż na wnioskowanej działce nie ma możliwości usytuowania obiektu tak, aby zachowana była minimalna odległość 3 m od granicy działek sąsiednich, a przy tym umożliwiająca dojazd do wszystkich zaprojektowanych stanowisk – tym bardziej, że na działce nr [...] ten sam inwestor wnioskuje o budowę drugiego segmentu budynku garażowego. Organ stwierdził, iż na działkach sąsiednich również występują budynki gospodarczo-garażowe w granicy działek, np. na posesji przy ul. G. nr [...] i G. nr [...].

Odwołaniem z dnia [...] września 2009 roku uczestnicy I. i K. K. zaskarżyli powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenia (1) art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez nieuzyskanie przed wydaniem zaskarżonej decyzji uzgodnienia organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej w celu uwzględnienia wymagań higienicznych i zdrowotnych, (2) art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 cytowanej ustawy przez zastosowanie i dokonanie zbędnego uzgodnienia projektu decyzji w zakresie obsługi komunikacyjnej z Dyrektorem Zarządu Dróg Miejskich w P., (3) art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30 poz. 168) przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla wydania prawidłowej decyzji oraz (4) art. 107 § 1 w zw. z art. 107 § 3 tejże ustawy przez niewskazanie w uzasadnieniu konkretnie dowodów, na których organ oparł swe ustalania jak również odniesienia się do faktów, które zostały uznanie za udowodnione bądź nieudowodnione, a także brak uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji odwołujący żądali uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W odniesieniu do poszczególnych zarzutów wskazano w uzasadnieniu odwołania, iż :

(1) wedle art. 60 ust. 1 cytowanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy można wydać dopiero po uzyskaniu koniecznych uzgodnień, również tych wynikających z przepisów odrębnych. Do tej grupy należy z kolei zaliczyć uzgodnienia z Państwową Inspekcji Sanitarną. Wynika to z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 13 marca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 12 poz. 49), zgodnie z którym do właściwości tego organu w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego należy m.in. ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Co prawda nie zawsze będzie zachodziła niezbędność uzyskania takiego uzgodnienia, nie zmienia to jednak faktu, iż Prezydenta Miasta P. powinien był w tej mierze wyraźnie wskazać w uzasadnieniu przekonywujące argumenty co do okoliczności faktycznych, zwalniających go od tej powinności. W przedmiotowej sprawie uzyskanie rozważanego uzgodnienia wydaje się natomiast niezbędne z uwagi na prowadzoną przez odwołujących się I. i K. K. na sąsiedniej działce nr [...] działalność gospodarczą w zakresie produkcji okuć z mosiądzu. Firma odwołujących się może bowiem ujemnie oddziaływać na planowaną inwestycję, z czego organ winien sobie zdawać sprawę. Zakład produkcyjny i magazyn okuć położony jest ok. 4 m od granicy działki nr [...], a przy tym posiada okna, które wychodzą na tę stronę. Okoliczność ta nie została jednak w ogóle dostrzeżona przez organ, w kosekwencji decyzję należy uznać za niekompletną i wydaną niezgodnie z przepisami;

(2) dokonane w sprawie uzgodnienie z Dyrektorem Zarządu Dróg Miejskich co do obsługi komunikacyjnej było niedopuszczalne – z treści art. 106 kpa wynika, że ta forma współdziałania dotyczy jedynie różnych organów administracji publicznej, zaś art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14 poz. 60), przewiduje, iż w miastach na prawach powiatu – a więc i w P. – zarządcą wszystkich dróg publicznych, za wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta, w konsekwencji zachodziła tożsamość organu tak rozstrzygającego w sprawie głównej, jak i uzgadniającego, co z kolei prowadzi do wniosku, iż art. 106 kpa nie powinien znaleźć zastosowania;

(3) analiza funkcji i cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu nie została poprawnie sporządzona, jest zbyt ogólnikowa, zdaniem odwołujących się nie wskazuje ona ani obiektu najbardziej zbliżonego funkcjonalnie i przestrzennie do obiektu objętego wnioskiem, ani też pozostałych obiektów znajdujących się w jego zasięgu, z jej treści nie wynika na jakiej podstawie zostały ustalone parametry, które później przyjął organ w decyzji. W analizie nie uwzględniono również prowadzonej przez skarżących działalności, która może oddziaływać na eskalację konfliktów sąsiedzkich i negatywnie wpłynąć na przyszłych użytkowników planowanej inwestycji – okoliczność ta ma kluczowe znaczenie w związku z toczącym się postępowaniem w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na kontynuację samowolnie rozpoczętych w granicy nieruchomości robót budowlanych, jakie zostało udzielone I. i K. K. Ponadto, realizacja inwestycji doprowadzi do nieodwracalnego spadku atrakcyjności działki odwołujących się z uwagi na znaczny stopień jej zacienia oraz stworzy realne zagrożenie dla bezpieczeństwa związane ze wzmożonym ruchem pojazdów. Wreszcie, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie uwzględniono § 13 powoływanego wcześniej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w kwestii naturalnego oświetlenia i § 19 ust. 2 w kwestii odległości miejsc postojowych od granicy nieruchomości. Wykonaniem omawianego przedsięwzięcia prowadzi także do dalszych ograniczeń w swobodzie korzystania z należącej do małżeństwa K. nieruchomości, naruszony zostanie bowiem § 11 ust. 1 powołanego rozporządzenia, który wymaga by wszystkie budynki z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi wznoszono poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości, chyba, że zostaną zastosowane odpowiednie środki prowadzące do zmniejszenia tych uciążliwości;

(4) uzasadnienie zaskarżonej decyzji stanowi jedynie lakoniczny opis przebiegu postępowania, a zatem nie stwarza dostatecznej możliwość odtworzenia w sposób jednoznaczny toku myślenia organu administracji publicznej, podobnie zresztą jak motywów, którymi się kierował wydając zaskarżoną decyzję.

Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 roku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu utrzymało zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P. w mocy.

Organ odwoławczy zauważył w uzasadnieniu, iż z zebranych w sprawie akt wynika, że dla przedmiotowego obszaru nie obowiązuje żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W takiej sytuacji zastosowanie znajdzie art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wydane w oparciu o art. 61 tejże ustawy rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadkach braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1588). Oceniając prowadzone postępowanie Kolegium uznało, iż analizę wykonano w sposób szczegółowy, zgodnie z wymogami powyższego rozporządzenia. Planowana zabudowa spełnia warunki wynikające z zasady dobrego sąsiedztwa oraz odpowiada istniejącemu zagospodarowaniu terenu. Jednocześnie organ I instancji wyraźnie wskazał, że lokalizacja przedmiotowego budynku użytkowego w granicy działki jest uzasadniona niemożnością zachowania minimalnej odległości 3 m od granicy z działką sąsiednią. Podobna zabudowa występuje zresztą również na obszarze analizowanym, a zatem planowana inwestycja kontynuuje funkcje i cechy zabudowy i zagospodarowania terenu. Zapewniony jest przy tym dostęp do drogi publicznej, działka posiada wystarczające uzbrojenie, a nieruchomość nie wymaga decyzji o zmianie przeznaczenia gruntu rolnego lub leśnego na grunt nierolny lub nieleśny. Wreszcie, wydane rozstrzygnięcie jest zgodne z przepisami odrębnymi. W tej mierze Kolegium stwierdziło, że analiza urbanistyczna została wykonana zgodnie z § 3 powołanego rozporządzenia ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku. Niemniej, organ II instancji wskazał, iż Prezydent Miasta P. niepotrzebnie wyznaczył nieprzekraczalną linię zabudowy od strony drogi wewnętrznej, gdyż nie przewiduje się ustalania bocznej i tylniej linii zabudowy. Uchybienie to nie jest jednak na tyle istotne, by uzasadniało uchylenie rozstrzygnięcia. Kolegium odnosząc się do dalszych zarzutów, podniosło, iż rozważna inwestycja nie wymagała uprzedniego uzgodnienia z organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej, czy uzgodnienia w zakresie oddziaływania na środowisko. Uprawnienie do zajęcia stanowiska przez inny organ musi bowiem wynikać z przepisu prawa materialnego, gdyż wydane uzgodnienie nie może wykraczać poza zakres kompetencji organu współdziałającego. Trudno w tej mierze poszukiwać zastosowania dla powołanych przez skarżących przepisów w odniesieniu do budowy garażu w zabudowie bliźniaczej. Ponadto, nawet dokonanie ewentualnego uzgodnienia w niniejszej sprawie z Państwową Inspekcją Sanitarną i tak mogłoby przyjąć jedynie formę opinii, gdyż art. 3 powoływanej wcześniej ustawy z dnia 13 marca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie zawiera dostatecznej podstawy do wszczęcia procedury, o jakiej mowa w art. 106 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło także zarzutu skarżących, odnoszącego się do kwestii ujemnego oddziaływania przedsiębiorstwa, zlokalizowanego na ich posesji. Wskazano, że przedmiotem postępowania nie jest bowiem zamierzenie inwestycyjne na nieruchomości odwołujących się. Nie można także podzielić sposobu rozumienia ochrony interesów osób trzecich, jakie proponują I. i K. K., a sprowadzającego się w istocie do uzależnienia wydania decyzji o warunkach zabudowy od ich zgody. Podkreślono, iż decyzja o warunkach zabudowy stanowi swego rodzaju akt planistyczny i określa jedynie możliwe przyszłe zagospodarowanie terenu objętego wnioskiem. W odniesieniu natomiast do zarzutów związanych ze spadkiem atrakcyjności działki nr [...] w związku z zacieniem podniesiono, iż zagadnienie to będzie rozpatrywane szczegółowo na następnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Ustosunkowując się natomiast do zarzucanego dokonania zbędnego uzgodnienia z Dyrektorem Zarządu Dróg Miejskich, organ odwoławczy zauważył, iż w istocie nie doszło do uzgodnienia, lecz jedynie do wydania opinii przez podległą Prezydentowi Miasta P. jednostkę organizacyjną. Uzyskany w tej drodze dokument stanowi jedynie jeden z elementów prowadzonego postępowania dowodowego. Zresztą, o zajęcie stanowiska zwrócono się do Zarządu Dróg Miejskich jeszcze przed sporządzeniem projektu decyzji, a uzyskana opinii nie została wydana w formie postanowienia. Nie doszło zatem do działania w oparciu o art. 106 kpa. Częściowo zasadny okazał się natomiast zarzut nadmiernej skrótowości uzasadnienia. Niemniej uchybienie to nie jest wystarczające do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia [...] marca 2010 roku I. i K. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną wyżej decyzję Kolegium, zarzucając jej naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez zaaprobowanie przez organ odwoławczy naruszeń prawa, jakie zostały podniesione w odwołaniu, oraz art. 11 tej ustawy poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się ten organ. W pozostałym zakresie skarżący podtrzymali swoją dotychczasową argumentację, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, oraz o zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] kwietnia 2009 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko.

W odpowiedzi z dnia [...] lipca 2010 roku, podtrzymanej następnie pismem z dnia [...] lipca 2010 roku – na wezwanie Sądu z dnia [...] czerwca 2010 roku do nadesłania w terminie 7 dni załącznika graficznego do decyzji Prezydenta Miasta P., sporządzonego w trybie art. 54 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przedstawiającego linie rozgraniczające teren inwestycji – Kolegium oświadczyło, iż załącznik znajdujący się w aktach administracyjnych jest jedynym, jaki został sporządzony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga okazała się zasadna, choć z innych powodów aniżeli te, jakie zostały w niej podniesione.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

W świetle z kolei z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym – jak wynika z treści art. 145 § 1 – Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717). Według art. 59 ust. 1 powołanej ustawy, zmiana zagospodarowania nieruchomości w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegająca na budowie obiektu budowlanego, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Jej wydanie powinno być poprzedzone – stosowanie do art. 60 ust. 1 tejże ustawy – uzyskaniem uzgodnień z organami, o jakich mowa w art. 53 ust. 4 ustawy, bądź w związku z przepisami odrębnymi. Nie ulega wątpliwości, iż pierwsza z tych podstaw, zawierająca katalog organów, z którymi należy w danym przypadku podjąć współdziałanie, nie znajdzie zastosowanie w niniejszej sprawie. Kontrowersje wzbudziło natomiast w jej toku powołanie się przez skarżących na ustawę z dnia 13 marca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 12 poz. 49) jako zawierającą stosowne przepisy odrębne.

W tej mierze Sąd podzielił pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż w niniejszej sprawie nie zachodziła potrzeba uzyskania takiego uzgodnienia. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że między rozstrzygnięciem głównym jednego organu a zajęciem stanowiska przez drugi organ musi zachodzić wieź o charakterze materialnoprawnym, znajdująca swoje oparcie w konkretnym przepisie ustawy. Warunku tego nie spełnia jednak powołany przez skarżących art. 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, który jedynie określa sfery działania tego organu, sam w sobie nie stanowi natomiast kompletnego katalogu kompetencji. Właściwość ta wymaga bowiem konkretyzacji, uwzględnienia stanu faktycznego, w jakim dana inwestycja ma być zrealizowana. Tymczasem w rozważanej sprawie z uwagi na jej przedmiot (budowa budynku garażowego) takie uzgodnienie nie jest wymagane.

Odnosząc się do zarzutu, iż organ I instancji dokonał zbędnego uzgodnienia z Dyrektorem Zarządu Dróg Miejskich w P., stwierdzić należy, że stanowisko jednostki zarządającej drogami wyrażone zostało jako opinia, nie otrzymało zatem formy procesowej, o jakiej mowa w art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30 poz. 168). Istotnie w świetle art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14 poz. 60) w miastach na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest Prezydent Miasta. Słusznie jednak podnosi Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż uzyskanie stanowiska Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w P. nastąpiło jeszcze przed sporządzeniem projektu decyzji i nie przybrało formy procesowej postanowienia z art. 106 § 5 kpa. W konsekwencji nie można uznać, iż miało ono na celu realizację uzgodnienia, o jakim mowa w art. 53 ust. 4 pkt 9 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a stanowiło jedynie opinię, będącą elementem prowadzonego postępowania dowodowego.

Sąd nie uznał także by zarzuty skarżących co do prawidłowości sporządzenia analizy urbanistycznej okazały się trafne. Wymagania, jakim powinno odpowiadać to opracowanie ustawodawca określa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588). Jak wynika z § 3 tego rozporządzenia, w celu ustalenie wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania nieruchomości wyznacza się wokół danej działki obszar analizowany, a jego granice przedstawia się na kopii mapy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, a przy tym nie mniejszej niż 50 m. Z akt sprawy wynika, iż warunek ten został spełniony, a wspomniana odległość wynosiła 70 m. Następnie, zgodnie z § 5 rozporządzenia, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki wyznacza się co do zasady na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Przesłankę tę także zachowano. Wreszcie, analiza urbanistyczna prawidłowo wyznaczyła wysokość krawędzi elewacji frontowej, biorąc pod uwagę analogiczne budynki użytkowe, istniejące na obszarze analizowanym. Nie można również zakwestionować ustaleń dotyczących geometrii dachu. W tej sytuacji informacje poddane analizie w omawianym opracowaniu trzeba uznać za wystarczające.

Wreszcie, na aprobatę nie zasługuje również zarzut, odwołujący się do kwestii ewentualnego zacienienia nieruchomości skarżących i związanego z tym spadku jej atrakcyjności. Zgodzić należy się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż to zagadnienie nie może być skutecznie podnoszone na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Akt ten ma bowiem charakter jedynie deklaratoryjny, stanowi zatem wyłącznie stwierdzenie o potencjalnej dopuszczalności lokalizacji konkretnego przedsięwzięcia na danym terenie. O tym czy zostanie ono ostatecznie zrealizowane oraz w jakim kształcie rozstrzyga się w następnym stadium procesu inwestycyjnego, tj. na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Wtedy też zaktualizuje się powyższy zarzut skarżących.

Powody, dla których Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję, nie zostały zatem podniesione w skardze. Trzeba wobec tego zauważyć, że w myśl art. 54 cytowanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy powinna określać: (1) rodzaj inwestycji, (2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych oraz (3) linie rozgraniczające teren inwestycji. Tymczasem na załączniku mapowym do decyzji organu I instancji brakuje takiego oznaczenia. Samo wskazanie granic działki, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, należy uznać za niewystarczające. Obszar ten może bowiem potencjalnie pokrywać się z terenem przedsięwzięcia, lecz zależność ta nie ma cech pewności i nie można się na niej opierać. Podobnie wypowiedział się w tej mierze także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 31 lipca 2008 roku, sygn. akt II SA/GL 903/07, LEX nr 499866. Podkreślić należy, iż decyzja organu I instancji w ogóle nie zawiera załącznika graficznego, o jakim mowa w art. 54 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja ta posiada załączniki w postaci wyników analizy w formie tekstowej i graficznej, jednak jak wskazano wyżej załącznik graficzny przedstawiający wyniki analizy nie jest tożsamy z załącznikiem przedstawiającym linie rozgraniczające teren inwestycji.

Ponadto, pomiędzy treścią rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji a jego uzasadnieniem zachodzi sprzeczność trudna do pogodzenia. W pkt I podpkt 2 lit. a decyzji z dnia [...] września 2009 roku Prezydent Miasta P. stwierdza, że odległości inne niż obowiązująca oraz nieprzekraczalna linia zabudowy powinny odpowiadać wartościom z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania (Dz. U. Nr 75 poz. 690). Z § 12 ust. 1 tego rozporządzenia wynika, iż budynki zwrócone ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy powinny być co do zasady lokowane w odległości co najmniej 3 m od niej. Tymczasem w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdza, iż dopuszczono lokalizację inwestycji w granicy z działką nr [...], gdyż nie ma możliwości zachowania wspomnianej odległości 3 m. Ustawodawca dopuszcza co prawda w § 12 ust. 2 rozporządzenia sytuowanie analogicznych do rozważanego budynków w odległości 1,5 m od granicy albo bezpośrednio przy granicy, jeśli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy. Takie rozwiązanie zostało zresztą zaproponowane w części tekstowej analizy urbanistycznej. Nie zmienia to jednak faktu, iż czytelnego postanowienia w tej mierze decyzja z dnia [...] września 2009 roku nie zawiera, wobec czego nie można go domniemywać, tym. W rezultacie rozstrzygnięcie to nie pozwala na jednoznaczne określenie usytuowania garażu względem sąsiedniej działki nr [...]. Zważywszy, że decyzja ustalająca warunki zabudowy jest wiążąca dla organu orzekającego w postępowaniu o pozwolenie na budowę, jej wewnętrzne sprzeczności, czy niejasności muszą skutkować koniecznością usunięcia jej z obrotu prawnego.

W tej sytuacji Sąd zmuszony był w niniejszej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 30 poz. 168) uchylić zaskarżoną decyzję Kolegium oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...].09.2009 r. ze względu na sprzeczność, jaka zachodziła między treścią rozstrzygnięcia tej ostatniej decyzji, a jej uzasadnieniem w zakresie nie pozwalającym na jednoznaczne określenie usytuowania planowanej inwestycji względem działki sąsiedniej. Ponadto, organy administracji publicznej naruszyły w toku postępowania art. 54 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez brak załącznika określającego linie rozgraniczającej teren inwestycji. Rozpoznając ponownie sprawę Prezydent Miasta P. powinien uwzględnić powyższe uwagi i wydać decyzję zgodną z przepisami ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Sąd orzekł o kosztach na podstawie art. 200 powoływanej ustawy oraz na podstawie § 18 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348).

Sąd orzekł o wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

/-/ E. Podrazik /-/ M. Kwiecińska /-/ E. Brychcy