Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2239/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 101
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Sławomir Fularski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi A. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2016 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy

1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ("SKO") postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], po przeprowadzeniu wstępnego badania zażalenia A. J. ("skarżący") na postanowienie Starosty Powiatu Ż. ("Starosta") z dnia [...] września 2015 r., nr [...], w przedmiocie podjęcia postępowania administracyjnego dotyczącego skierowania skarżącego na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje w zakresie posiadanych uprawnień i skierowania na badania psychologiczne – stwierdził niedopuszczalność zażalenia.

Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 134 w związku z art. 101 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), "k.p.a.".

2. W uzasadnieniu postanowienia SKO wskazało, że postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. Starosta postanowił podjąć postępowanie administracyjne dotyczące skierowania skarżącego na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje w zakresie posiadanych uprawnień i skierowania na badania psychologiczne.

Na powyższe postanowienie skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł zażalenie.

3. SKO stwierdziło, że zażalenie na powyższe postanowienie jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowę podjęcia zawieszonego postępowania stronie przysługuje zażalenie.

Przywołując orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ wskazał, że normę zawartą w art. 101 § 3 k.p.a. należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania"). Skoro w przepisie tym posłużono się zwrotem "w sprawie odmowy podjęcia postępowania", przez który ustawodawca rozumie jedynie postanowienia negatywne, to nie ma podstaw, aby w stosunku do postanowień "w sprawie zawieszenia postępowania" dokonywać wykładni rozszerzającej, zamiast ograniczać ją wyłącznie do postanowień o zawieszeniu postępowania.

Skoro więc przedmiotem zażalenia było postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, to na postanowienie to, jako niewstrzymujące biegu postępowania, zażalenie nie przysługuje. W związku z tym, SKO uznało zażalenie skarżącego, mimo błędnego pouczenia Starosty co do możliwości zaskarżenia jego postanowienia, za niedopuszczalne.

4. Skargę na postanowienie SKO w W. z dnia [...] lipca 2016 r. wniósł A. J., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że zgodnie z art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Postanowienie w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania niewątpliwie dotyczy kwestii dalszego "zawieszenia postępowania", a to, zdaniem skarżącego oznacza, że z ww. przepisu wprost wynika, że na postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania służy zażalenie. Ponadto skarżący wskazał, że organ sam pouczył go o możliwości zaskarżenia postanowienia organu pierwszej instancji.

5. W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko, wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

II. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016, poz. 1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach.

7. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia skarżącego na postanowienie Starosty z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie podjęcia postępowania administracyjnego dotyczącego skierowania skarżącego na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje w zakresie posiadanych uprawnień i skierowania na badania psychologiczne.

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Sąd podzielił stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

8. Z akt sprawy wynika, że skarżący złożył zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji o podjęciu postępowania administracyjnego.

Podstawę podjęcia zaskarżonego postanowienia SKO stanowił przepis art. 101 § 3 k.p.a., zgodnie z którym na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Jak wskazuje się w orzeczeniach sądów administracyjnych, brzmienie tego przepisu oznacza, że zażalenie służy nie na wszystkie możliwe postanowienia dotyczące zawieszenia postępowania (o zawieszeniu postępowania, o odmowie zawieszenia postępowania, o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania i o podjęciu zawieszonego postępowania), ale tylko na postanowienia o zawieszeniu postępowania i o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2372/14, LEX nr 2 083 495, por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 885/15, LEX nr 2 237 864). Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny, wskazując na uzasadnienie wprowadzenia art. 101 § 3 k.p.a., stwierdził, że celem tych zmian było pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne, przy jednoczesnym wyłączeniu możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 608/16, LEX nr 2 037 516).

Słusznie zatem SKO uznało za niedopuszczalne zażalenia złożonego przez skarżącego, a Sąd pogląd ten podzielił.

9. Natomiast w odniesieniu do zarzutu skarżącego, co do błędnego pouczenia go przez organ w zakresie przysługującego środka zaskarżenia, wskazać należy na ugruntowany w sądownictwie administracyjnym pogląd, że samo pouczenie strony o możliwości zaskarżenia postanowienia takiego uprawnienia nie tworzy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt II FSK 2438/14, LEX nr 2 168 395). Natomiast warunkiem skorzystania przez stronę z uprawnienia, wynikającego z art. 112 k.p.a., jest istnienie w porządku prawnym możliwości zaskarżenia danego rozstrzygnięcia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 193/11, LEX nr 1 219 083). Takiej możliwości w niniejszej sprawie skarżący nie miał.

10. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi, należało stwierdzić, że były one niezasadne. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób poprawny, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy – prawidłowo zinterpretowane.

11. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.