Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 743/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 61, art. 66 par 1, art. 123
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędziowie: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2011 r. sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawiadomienia o możliwości złożenia do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. podania w sprawie uznania protokołu zajęcia zabezpieczającego z dnia 16 listopada 2005 r. za nieważny z powodu rażącego naruszenia prawa oraz usunięcia protokołu zajęcia zabezpieczającego z dnia 16 listopada 2005 r. z obrotu prawnego z powodu rażącego naruszenia prawa oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 28 września 2010 roku D. K. wniosła do organu egzekucyjnego pismo zawierające żądanie "uznania protokołu zajęcia zabezpieczającego z dnia [...] za nieważny i usunięcia go z obrotu prawnego". W złożonym piśmie strona podniosła, że w otrzymanym w dniu 16 listopada 2005 roku protokole zajęcia zabezpieczającego w części "Pouczenie zobowiązanego" wykreślone i przekreślone zostały przysługujące jej prawa i obowiązki, w tym również prawo zakwestionowania czynności zabezpieczającej w terminie 14 dni. Wskazała, że samochód marki [...], rok produkcji 1999, stanowiący środek zabezpieczenia ujęty w w/w protokole, stanowił i stanowi jedynie jej współwłasność. Zdaniem strony protokół zajęcia zabezpieczającego z dnia [...] nie spełnia określonych w ustawie elementów, takich jak: pouczenie o przysługujących środkach zaskarżenia, co stanowi podstawę uznania protokołu za nieważny i usunięcia go z obrotu prawnego.

Pismem z dnia 25 października 2010 roku, Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. wezwał stronę do sprecyzowania wniesionego żądania wskazując na treść art. 156 k.p.a.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie 19 listopada 2010 roku D. K. precyzując swoje żądanie wskazała, iż domaga się uznania protokołu zajęcia zabezpieczającego z dnia [...] za nieważny z powodu rażącego naruszenia prawa i błędów formalnych. Usunięcia powyższego protokołu z obrotu prawnego oraz skutków zastosowania zajęcia zabezpieczającego dokonanego na podstawie nieważnego protokołu i umorzenia postępowania egzekucyjnego dokonanego na podstawie protokołu zajęcia zabezpieczającego z dnia [...]. W treści powyższego pisma strona powtórzyła swoją argumentację przedstawioną w piśmie z dnia 28 września 2010 roku, dotyczącą pozbawienia jej prawa wniesienia skargi na czynność zabezpieczającą oraz nieważności protokołu zajęcia zabezpieczającego z dnia [...]. Dodatkowo stwierdziła, że zajęta ruchomość w postaci samochodu osobowego stanowiła współwłasność innej osoby, co wynikało wprost z karty rejestracyjnej pojazdu, co powoduje, że zajęcie całkowite pojazdu, nie uzyskanie zgody współwłaściciela i niepoinformowanie go o zajęciu, rażąco narusza art. 97 § 2, 4 i 4a.

Postanowieniem z dnia [...], Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. zawiadomił stronę, że w sprawie zawartych w piśmie z dnia 19 listopada 2010 roku żądań w zakresie uznania protokołu zajęcia zabezpieczającego i usunięcia go z obrotu prawnego z powodu rażącego naruszenia prawa należy wnieść odrębne podanie do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. jako organu właściwego w sprawie. Natomiast postanowieniem z dnia [...], Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w części dotyczącej umorzenia postępowania egzekucyjnego dokonanego na podstawie protokołu zajęcia zabezpieczającego z dnia [...] oraz usunięcia skutków zastosowania dokonanego zajęcia.

Pismem z dnia 2 lutego 2011 roku zatytułowanym "Podanie" skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. D. K. wniosła o uznanie protokołu zajęcia zabezpieczającego za nieważny z powodu rażącego naruszenia prawa, usunięcia protokołu zajęcia zabezpieczającego z obrotu prawnego z powodu rażącego naruszenia prawa. Ponadto pismem z tej samej daty D. K. wniosła zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...] podtrzymując żądanie uznania protokołu zajęcia zabezpieczającego za nieważny, usunięcia protokołu z obrotu prawnego i usunięcia skutków dokonanego zajęcia.

Pismem z dnia 1 marca 2011 roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wezwał stronę do wyjaśnienia, czy złożone pismo należy traktować, jako:

- zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...], Nr [...];

- zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...], Nr [...]

- skargę na działanie organu lub jego pracowników (zgodnie z art. 227 k.p.a.),

- inny wniosek w sprawie - jeśli tak to jaki i w jakim trybie żąda strona jego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia 10 marca 2011 roku D. K. wniosła o wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwych dokumentów doręczonych w dniu [....] tj. decyzji o zarządzeniu zabezpieczenia, zarządzenia zabezpieczenia, protokołu zajęcia zabezpieczającego. D. K. wniosła o uznanie ich za niezgodne prawem tj. art. 227 k.p.a. Zdaniem strony są one obarczone błędami formalnymi, które nie mogą powodować krzywdzących dla strony skutków prawnych.

Pismem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. ponownie wezwał stronę do sprecyzowania treści zgłoszonego uprzednio żądania.

. W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona w piśmie z dnia 18 kwietnia 2011 roku wskazała, że sprawa zawarta w obu pismach dotyczy wniosku z dnia 28 września 2010 roku, w odpowiedzi na który Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. wydał w dniu [...] postanowienie nr [...] informujące, iż w zakresie zgłoszonego żądania należy wnieść odrębne pismo do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. jako organu właściwego w sprawie. W ocenie strony "wydanie pisma tej treści po czterech miesiącach od złożenia przez stronę wniosku jest rażącym naruszeniem art. 227 k.p.a. Ponadto strona podniosła, że bez jej udziału dokonało się automatyczne przekształcenie nieprawidłowo przeprowadzonego warunkowego zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne. Dokumenty obarczone krytycznymi błędami formalnymi, które zostały wydane w listopadzie 2005 roku przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. i organ egzekucyjny od prawie 6 lat rodzą krzywdzące dla strony skutki prawne, co narusza przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Strona wniosła o wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji zabezpieczającej, zarządzenia zabezpieczenia i protokołu zajęcia zabezpieczającego.

Wobec złożonych wyjaśnień pismo strony z dnia 2 lutego 2011 roku (uzupełnione pismami z dnia 10.03.2011 r. i 18.04.2011) Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uznał za zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...] Nr [...] oraz skargę na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. złożoną w trybie art. 227 k.p.a.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w zakresie żądań uznania protokołu zajęcia zabezpieczającego za nieważny z powodu rażącego naruszenia prawa, usunięcia protokołu zajęcia zabezpieczającego z obrotu utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji z dnia [...]. Nr [...], wskazujące że należy wnieść odrębne podanie do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. jako organu właściwego w sprawie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że kwestię stwierdzenia nieważności decyzji reguluje art. 156 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która dotknięta jest wadami wymienionymi w pkt 1-7 przepisu. Stosownie zaś do art. 15 k.p.a, organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Z kolei jak stanowi art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie - również art. 145-152 oraz art. 156-159 z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 149 § 3, 151 § 1, 157 § 1 i 158, wydaje się postanowienie. Nie ulega zatem wątpliwości na tle stanu faktycznego, jaki zaistniał w rozpoznawanej sprawie, że Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. (jako organ egzekucyjny) nie był uprawniony do rozpatrzenia żądań strony i prawidłowo poinformował skarżącą o konieczności wniesienia odrębnego podania do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. Odnosząc się natomiast do pozostałych podnoszonych w zażaleniu zarzutów dotyczących "nieprawidłowości i krytycznych błędów formalnych wydanej decyzji o zabezpieczeniu, zarządzeniu zabezpieczenia i protokołu zajęcia zabezpieczającego z dnia [...] oraz nieprawidłowo przeprowadzonego warunkowego zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne, Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że kwestia ta nie może podlegać rozpatrzeniu w niniejszym postanowieniu, ponieważ wykracza poza jego zakres przedmiotowy. W odniesieniu zaś do kwestii rażącego naruszenia art. 227 k.p.a. organ odwoławczy podniósł, że załatwienie sprawy dotyczącej pisma z dnia 28 września 2010 roku wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, o czym świadczy wezwanie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia 25 października 2010 roku wystosowane do strony w celu wyjaśnienia jej rzeczywistych intencji. Stosowne wyjaśnienia strona złożyła w piśmie z dnia 19 listopada 2010 roku. Organ egzekucyjny informował stronę o braku możliwości rozpatrzenia sprawy w terminie ustawowym oraz kolejnych wyznaczonych terminach. W tym celu wydał zawiadomienia z dnia [...], Nr [...], [...] Nr [...], [...], Nr [...], [...], Nr [...], [...], Nr [...]. W zawiadomieniach tych informował także o przyczynach nierozpatrzenia sprawy oraz wskazywał nowe terminy jej załatwienia, realizując tym samym ciążący na organie administracji publicznej obowiązek, o którym mowa w art. 36 k.p.a. Wobec powyższego zarzut strony co do przewlekłego i biurokratycznego oraz nienależytego i nieterminowego wykonywania zadań należało uznać za nieuzasadniony.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...], ocenę legalności i zgodności z prawem wręczonych stronie 16 listopada 2005 roku trzech dokumentów: decyzji o zabezpieczeniu, zarządzenia zabezpieczenia i protokołu zajęcia zabezpieczającego, usunięcie z obrotu prawnego dokumentów wręczonych stronie 16 listopada 2005 roku tj. decyzji o zabezpieczeniu, zarządzenia zabezpieczenia i protokołu zajęcia zabezpieczającego z powodu ich nieprawomocności i rażącego naruszenia prawa w momencie wydania. Skarżąca opisała szczegółowo dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie począwszy od 16 listopada 2005 roku. W całości podtrzymała stanowisko i argumentację przedstawioną w toku prowadzonego postępowania, akcentując bezprawność organów przy wydawaniu decyzji o zabezpieczeniu, zarządzenia zabezpieczenia i protokołu zajęcia zabezpieczającego. Stwierdziła, że w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. nie ustosunkował się merytorycznie do podniesionych kwestii nieprawidłowości i krytycznych błędów formalnych decyzji, zarządzenia zabezpieczenia oraz protokołu zajęcia zabezpieczającego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia 26 września 2011 roku skarżąca ponownie opisując przebieg postępowania zarzuciła naruszenie w stopniu krytycznym naczelnej zasady postępowania podatkowego – zasady prawdy obiektywnej, poprzez niestosowanie prawa i brak merytorycznego rozpatrzenia skarg na niedopuszczalność zajęcia zabezpieczającego oraz kolejnych zajęć egzekucyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje;

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu jest zatem ograniczona do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej.

W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż badanie legalności zaskarżonej decyzji (postanowienia) obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny badając legalność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

W dniu 28 września 2010 roku D. K. wniosła do organu egzekucyjnego pismo zawierające żądanie "uznania protokołu zajęcia zabezpieczającego z dnia [...] za nieważny i usunięcia go z obrotu prawnego". W odpowiedzi na wezwanie organu, w piśmie 19 listopada 2010 roku D. K. precyzując swoje żądanie wskazała, iż domaga się uznania protokołu zajęcia zabezpieczającego z dnia [...] za nieważny z powodu rażącego naruszenia prawa i błędów formalnych. Usunięcia powyższego protokołu z obrotu prawnego oraz skutków zastosowania zajęcia zabezpieczającego dokonanego na podstawie nieważnego protokołu i umorzenia postępowania egzekucyjnego dokonanego na podstawie protokołu zajęcia zabezpieczającego z dnia [...]. W tym miejscu należy podnieść, że zgodnie z art. 61 § 1 Kpa., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W świetle zaś art. 63 § 2 podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Żądanie wszczęcia postępowania określa przedmiot tego postępowania, a w razie wątpliwości sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji. Powyższa reguła znajduje zastosowanie również przy wyborze trybu postępowania, w jakim strona pragnie dochodzić swoich praw. W takich przypadkach, gdy treść żądania budzi wątpliwości, organ administracji publicznej nie jest uprawniony do precyzowania treści żądania, bowiem mogłoby to prowadzić do niedopuszczalnej zmiany kwalifikacji prawnej żądania, wbrew intencjom osoby wnoszącej podanie. W niepublikowanym wyroku NSA z dnia 23 kwietnia 1993 r., SA/Kr 2342/92, trafnie przyjęto, że: "O tym, jaki charakter ma mieć pismo wniesione przez stronę w postępowaniu administracyjnym decyduje ostatecznie strona, a nie organ administracyjny, do którego strona pismo to skierowała. W razie wątpliwości, organ administracyjny mając na względzie postanowienia art. 7-9 k.p.a. winien zapytać stronę o wyrażenie swego stanowiska".

Wobec powyższego po sprecyzowaniu żądania pismem z dnia 19 listopada 2010 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – P. wydał dwa postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. Nr [...] zawiadomił stronę, że w sprawie zawartych w sprecyzowanym piśmie z dnia 19 listopada 2010 roku żądań w zakresie uznania protokołu zajęcia zabezpieczającego i usunięcia go z obrotu prawnego z powodu rażącego naruszenia prawa należy wnieść odrębne podanie do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. jako organu właściwego w sprawie. Natomiast postanowieniem z dnia [...], Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w części dotyczącej umorzenia postępowania egzekucyjnego dokonanego na podstawie protokołu zajęcia zabezpieczającego z dnia [...] oraz usunięcia skutków zastosowania dokonanego zajęcia.

Postanowienie z dnia [...], Nr [...] zostało wydane na podstawie art. 123 oraz art. 66 § 1 Kpa., zgodnie z którym, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania postanowienia, jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości. Równocześnie zawiadomi wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu, i poinformuje go o treści § 2. Zawiadomienie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Odrębne podanie złożone zgodnie z zawiadomieniem, o którym mowa w § 1, w terminie czternastu dni od daty doręczenia postanowienia uważa się za złożone w dniu wniesienia pierwszego podania (§ 2). W tym miejscu należy podnieść, że skarżąca wniosła odpowiednie podanie do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. i sprawa uznania nieważności protokołu zajęcia zabezpieczającego i usunięcia go z obrotu prawnego z powodu rażącego naruszenia prawa jest przedmiotem odrębnego postępowania. Jednocześnie w terminie otwartym do złożenia zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 66 § 1 Kpa (tj. w dniu 2 lutego 2011 roku) skarżąca złożyła zażalenie (karta 650-651 akt administracyjnych), w którym zakwestionowała postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...] podtrzymując żądanie uznania protokołu zajęcia zabezpieczającego za nieważny, usunięcia protokołu z obrotu prawnego i usunięcia skutków dokonanego zajęcia. W odpowiedzi na wezwania organu do sprecyzowania żądania zawartego w podaniu z dnia 2 lutego 2011 roku, strona w piśmie z dnia 18 kwietnia 2011 roku wskazała, że sprawa zawarta w obu pismach dotyczy wniosku z dnia 28 września 2010 roku, w odpowiedzi na które Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. wydał w dniu [...] postanowienie nr [...] informujące, iż w zakresie zgłoszonego żądania należy wnieść odrębne pismo do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. jako organu właściwego w sprawie. W ocenie strony "wydanie pisma tej treści po czterech miesiącach od złożenia przez stronę wniosku jest rażącym naruszeniem art. 227 k.p.a. Ponadto strona podniosła, że bez jej "udziału dokonało się automatyczne przekształcenie nieprawidłowo przeprowadzonego warunkowego zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne. Dokumenty obarczone krytycznymi błędami formalnymi, które zostały wydane w listopadzie 2005 roku przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. i organ egzekucyjny od prawie 6 lat rodzą krzywdzące dla strony skutki prawne, co narusza przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego". Strona wniosła o wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji zabezpieczającej, zarządzenia zabezpieczenia i protokołu zajęcia zabezpieczającego. W końcowym zdaniu tego pisma skarżąca stwierdziła, że utrzymuje w mocy zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – P. Nr [...].

Pismo strony z dnia 2 lutego 2011 roku (uzupełnione pismami z dnia 10.03.2011 r. i 18.04.2011) Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uznał za zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...]. Nr [...] oraz skargę na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. złożoną w trybie art. 227 k.p.a. Po rozpoznaniu wniesionego zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...] nr [...].

W ocenie Sądu postępowanie organów oraz wydane w trakcie prowadzonego postępowania w sprawie wszczętej wnioskiem strony z dnia 28 września 2010 roku sprecyzowanym pismem z dnia 19 listopada 2010 roku nie naruszają przepisów prawa ani materialnego ani procesowego, a argumenty skargi nie zasługują na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie organy stosując się do obowiązującej procedury rozpoznały zgodnie z prawem żądanie skarżącej zawarte w piśmie z dnia 28 września 2010 roku, sprecyzowane ostatecznie w piśmie z dnia 19 listopada 2010roku (karta 405 akt administracyjnych). Jeszcze raz należy przypomnieć, że w piśmie tym skarżąca wytłuszczonym drukiem przedstawiła swoje żądanie jako:

- uznanie protokołu zajęcia zabezpieczającego z dnia [...] za nieważny z powodu rażącego naruszenia prawa i błędów formalnych,

- usunięcie protokołu zajęcia zabezpieczającego z dnia [...] za nieważny z powodu rażącego naruszenia prawa i błędów formalnych,

- usunięcie skutków zastosowania zajęcia zabezpieczającego dokonanego na podstawie protokołu zajęcia zabezpieczającego z dnia [...] z powodu rażącego naruszenia prawa i błędów formalnych,

- umorzenie postępowania egzekucyjnego dokonanego na podstawie protokołu zajęcia zabezpieczającego z dnia 16 listopada 2010 roku z powodu rażącego naruszenia prawa i błędów formalnych skutkujących przedawnieniem.

W sprawie należącej do właściwości Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – P. ( dwa ostatnie żądania pisma) zostało wydane postanowienie z dnia [...] Nr [...], zaś odnośnie tej części podania (dwa pierwsze wnioski), która wyrażała żądanie stwierdzenia nieważności protokołu zabezpieczającego oraz usunięcia go z obrotu prawnego z powodu rażącego naruszenia prawa organ słusznie pouczył skarżącą o sposobie i trybie wniesienia odrębnego podania do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. jako organu właściwego do załatwienia tego rodzaju sprawy, co zresztą skarżąca uczyniła. Okolicznością zaś usprawiedliwiającą przedłużania postępowania może być konieczność wyjaśnienia ze stroną jej intencji i żądań zawartych we wniosku. Godzi się w tym miejscu podnieść, że opinia Sądu dotyczy sprawy prowadzonej z wniosku strony z dnia 28 września 2010 roku. Sąd zauważa, że sprawa skarżącej ma bardzo długą historię, nie zmienia to jednak oceny, że w tej konkretnej sprawie, której przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – P. z dnia [...] Nr [...] nie można organom administracji postawić zarzutów skutkujących wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonych postanowień. W tym postępowaniu Sąd ocenia bowiem tylko legalność postępowania organów w zakresie rozpoznania podania z dnia 28 września 2010 roku sprecyzowanego w piśmie z dnia 19 listopada 2010 roku. Słusznie zatem organy podnosiły, że wskazywane kolejne żądania w trakcie prowadzonego postępowania z wniosku z dnia 28 września 2010 roku sprecyzowanego w dniu 19 listopada 2010 roku nie mogły być przedmiotem rozpoznania. Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o zabezpieczeniu oraz zarządzenia zabezpieczenia zgłoszone w trakcie postępowania zażaleniowego od postanowienia z dnia [...] Nr [...] nie mogło być rozpoznane bowiem przedmiot tego postępowania wyznaczała treść wniosku skarżącej determinująca rozstrzygnięcie zawarte w powyższym postanowieniu. Również Sąd nie jest kolejną instancją w toku postępowania administracyjnego dlatego do jego kognicji nie należy rozstrzygnięcie zgłoszonych w skardze wniosków dokonania oceny legalności i zgodności z prawem wręczonych stronie 16 listopada 2005 roku trzech dokumentów: decyzji o zabezpieczeniu, zarządzenia zabezpieczenia i protokołu zajęcia zabezpieczającego oraz usunięcia z obrotu prawnego dokumentów wręczonych stronie 16 listopada 2005 roku tj. decyzji o zabezpieczeniu, zarządzenia zabezpieczenia i protokołu zajęcia zabezpieczającego z powodu ich nieprawomocności i rażącego naruszenia prawa w momencie wydania. Wojewódzkie sądy administracyjne, zgodnie z tym co zostało wyjaśnione na wstępie uzasadnienia, kontrolują zgodność z prawem zaskarżonych do nich konkretnych aktów (decyzji, postanowień). Jak wynika z treści skargi z dnia 15 czerwca 2011 roku przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – P. z dnia [...] Nr [...] i tylko analiza tych postanowień mogła być przedmiotem orzeczenia Sądu.

Mając powyższe na uwadze skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Taka ocena jest wynikiem obowiązujących regulacji prawnych i wypływającego z nich wniosku, że zaskarżone postanowienia nie naruszają prawa.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.

a.ł.