Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 149/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Sędziowie WSA Jacek Fronczyk, Andrzej Góraj (spr.), Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2010 r. sprawy ze skargi Z.T. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie przekazania skargi zgodnie z właściwością zobowiązuje organ do przekazania skargi z dnia 17 marca 2009 r. zgodnie z właściwością w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego.


UZASADNIENIE

Z.T. w dniu [...] maja 2010 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przekazania skargi z dnia [...] marca 2009 r. zgodnie z właściwością.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] marca 2009 r. Z.T. złożył do Departamentu Kontroli, Skarg i Wniosków MSWiA dwa egzemplarze skargi na bezczynność Dyrektora Zarządu Zasobów Mieszkaniowych MSWiA w przedmiocie rozpoznania wezwania o zapewnienie zakwaterowania. W nagłówku skargi adresowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpisał: "do wiadomości Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji", co skutkowało pozostawieniem skargi w aktach sprawy bez nadania jej dalszego biegu. Następnie w dniu [...] lutego 2010 r. skarżący wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o przekazanie skargi do właściwego organu, tj. do Dyrektora Zarządu Zasobów Mieszkaniowych. Za pismem przewodnim z dnia 1 marca 2010 r. Departament Kontroli Skarg i Wniosków MSWiA przekazał powyższe wystąpienie strony, które do Biura Administracyjno – Finansowego MSWiA wpłynęło w dniu 3 marca 2010 r. W dniu 5 marca 2010 r. Zastępca Dyrektora Biura Administracyjno – Finansowego za pismem przewodnim nr [...] przekazał zgodnie z właściwością do Dyrektora ZZM MSWiA dwa egzemplarze skargi z [...] marca 2009 r. wraz z załącznikami. Następnie pismem z dnia 8 marca 2010 r. nr [...] poinformowano stronę o powyższym, wyjaśniając jednocześnie wcześniejszą przyczynę pozostawienia powyższej skargi w aktach sprawy bez nadania jej dalszego biegu.

W dniu 31 marca 2010 r. strona wystąpiła ponownie wnosząc zastrzeżenie, co do sposobu przekazania skargi przez Biuro Administracyjno – Finansowe MSWiA do Dyrektora ZZM MSWiA, domagając się szczególnej formy.

Następnie Zastępca Dyrektora Biura Administracyjno – Finansowego MSWiA pismem z dnia 9 kwietnia 2009 r. jeszcze raz poinformował stronę o fakcie przekazania skargi na adres właściwego organu, wyjaśniając przy tym, że zgodnie z obowiązującą procedurą postępowania przed sądami administracyjnymi skarga powinna być od samego początku skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, który dopuścił się ewentualnej bezczynności.

W dniu [...] maja 2010 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przekazania skargi z dnia [...] marca 2009 r. zgodnie z właściwością.

Skarżący w skardze wskazuje, że w dniu [...] marca 2010 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący podnosi zarzut naruszenia przysługujących jemu uprawnień z art. 65 Kpa.

Organ w odpowiedzi na skargę z dnia [...] maja 2010 r. podniósł, że przesłanką złożenia skargi na bezczynność do WSA jest zaniechanie przekazania przez organ wniosku strony lub nie podjęcie działań w tym kierunku. Podniósł ponadto, że w sytuacji braku bezpośrednich kompetencji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do zajęcia merytorycznego stanowiska w przedmiotowej sprawie nie sposób wskazywać ten organ jako stronę w sporze przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym odpowiedzialną za nie załatwienie sprawy lub bezczynność, które również w jego działaniach formalnych nie znajdują faktycznego potwierdzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę uznać należy za zasadną.

Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153 poz.1270 z póżn. zm.), zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 – 4 tej ustawy.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny, czy istnieją przesłanki ku temu, aby nakazać organowi administracji dopełnienia stosownych czynności. Ustalenia wymagała więc okoliczność, czy organ pozostawał w bezczynności.

Przechodząc do powyższej problematyki należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na treść przepisu art. 65 § 1 Kpa, który stanowi, że jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zaś przekazanie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

Wyżej powołana norma prawna wprowadziła wymóg co do formy, w jakiej nastąpić ma przekazanie wniosku do właściwego organu. Stąd więc przekazanie według właściwości, można uznać za dokonane w sposób skuteczny tylko wtedy, gdy organ przekazujący dokonał tej czynności w formie postanowienia. W przeciwnym razie doszłoby bowiem do sytuacji pokrzywdzenia strony postępowania. Pozbawiono by ją możliwości weryfikacji poprawności działania organu przekazującego. Nie sposób bowiem oderwać się od tego, iż omawiane postanowienie o przekazaniu, jest zaskarżalne.

Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną jest fakt, że organ administracji przekazując skargę strony do organu właściwego, nie wydał w tym przedmiocie postanowienia. Powyższe działanie organu, będące w sprzeczności z normą art. 65 § 1 Kpa nie może więc zostać uznane jako wywołujące skutek prawny. Przenosząc zaś tą konkluzję na grunt postępowania w sprawie bezczynności organu, uznać należy, iż skarżący trafnie zarzuca organowi bezczynność. Do czasu wydania postanowienia o przekazaniu skargi strony do organu właściwego, postępowanie organu będzie nosiło charakter bezczynności. Brak zachowania wymaganej prawem formy nie wywoła bowiem skutku.

W świetle powyższego, uznając, iż organ dopuścił się bezczynności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art.149 p.p.s.a. We wskazanym w wyroku terminie organ winien zaś ocenić, który organ będzie właściwy w sprawie opisanej przez stronę w jej skardze. Następnie, stosownie do wysnutych konkluzji, jeśli organ stwierdzi swą niewłaściwość, wyda stosowne postanowienie o przekazaniu skargi do organu właściwego.