Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 420/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu II instancji i nakaz organu I instancji
Powołane przepisy: article: art.3 ust. 3i5, art.41ust.4 pkt 2
journal: Dz.U. 2008 nr 237 poz 1656
law: Ustawa z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych
article: art.11a
journal: Dz.U. 2007 nr 89 poz 589
law: Ustawa z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz (spr.) del. WSA Ewa Kwiecińska Protokolant specjalista Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 7 września 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego "P." Spółka Akcyjna w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt III SA/Lu 230/10 w sprawie ze skargi Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego "P." Spółka Akcyjna w S. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Lublinie z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu umieszczenia pracownika w ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję i utrzymany nią w mocy nakaz Inspektora Pracy z dnia [...] marca 2010r. nr rej. [...], 2. zasądza od Okręgowego Inspektora Pracy w Lublinie na rzecz Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego "P." Spółka Akcyjna w S. kwotę 380 (trzysta osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt III SA/Lu 230/10 oddalił skargę Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego P. S.A. w S. (dalej "Spółka") na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Lublinie z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...]w przedmiocie nakazu umieszczenia pracownika w ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze.

Powyższe rozstrzygnięcie Sąd ten poprzedził następującymi ustaleniami faktycznymi i oceną prawną:

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], Okręgowy Inspektor Pracy w Lublinie, po rozpatrzeniu odwołania Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego "P." S.A., utrzymał w mocy nakaz Inspektora Pracy z dnia 15 marca 2010 r., nr rej. [...], w sprawie umieszczenia pracownika W.K. w ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze.

Organ podał, że w związku z kontrolą przeprowadzoną w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego "P." S.A. w S. inspektor pracy skierował do pracodawcy nakaz z dnia 15 marca 2010 r. w sprawie umieszczenia we wskazanej wyżej ewidencji pracowników pracownika W.K. zatrudnionego w ramach umowy o pracę na czas nieokreślony na stanowisku mechanik lotniczy.

Na podstawie Kart Służby Pracownika, zawierającej zapis obowiązków i wykonywanych czynności ustalono, że pracownik zatrudniony na stanowisku mechanik lotniczy wykonuje następujące czynności:

- wykonuje i poświadcza w Pokładowym Dzienniku Technicznym Śmigłowca wykonania liniowej obsługi technicznej śmigłowców, rejestracji usterek i sposobu ich usunięcia,

- wypełnia Kartę Ewidencji Niesprawności Śmigłowca w obsłudze liniowej i hangarowej,

- wypełnia Kartę Gotowości Technicznej do Lotów Próbnych Doświadczalnych,

- wykonuje czynności obsługowe zgodnie ze standardami zawartymi w danych obsługowych śmigłowców,

- bierze udział w przygotowaniach śmigłowców do lotów próbnych doświadczalnych w zakresie czujników i aparatury pomiarowej.

W.K. zatrudniony na stanowisku mechanik lotniczy ma uprawnienia do poświadczania obsługi statków powietrznych. Z dodatkowych ustaleń wynika, że mechanik lotniczy wykonuje prace związane z naziemnym przygotowaniem statków powietrznych do lotu i prace te wykonuje zarówno w budynku, jak i na płycie lotniska. Prace mechaników na lotnisku, w tym związane z bezpośrednią obsługą potwierdzającą bezpieczeństwo śmigłowców należą do ich podstawowych obowiązków. Praca na płycie lotniska odbywa się w ramach codziennych zadań i często jest związana z poświadczaniem przygotowania śmigłowców do eksploatacji.

W związku z powyższym inspektor pracy ocenił, że pracownik wykonuje prace o szczególnym charakterze wymienione w Załączniku nr 2 pkt 3 do ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz. U. Nr 237, poz. 1656), tj. prace mechaników lotniczych związane z bezpośrednią obsługą potwierdzającą bezpieczeństwo statków powietrznych na płycie lotniska i na tej podstawie skierował do pracodawcy przedmiotową decyzję.

Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie, którego podstawowy zarzut sprowadzał się do stwierdzenia, że wprawdzie W.K. jest zatrudniony na stanowisku mechanika lotniczego, jednakże nie wykonuje on w pełnym wymiarze czasu pracy, pracy mechanika lotniczego związanej z bezpośrednią obsługą potwierdzającą bezpieczeństwo statków powietrznych na płycie lotniska.

Okręgowy Inspektor Pracy w Lublinie w powołanej na wstępie decyzji z dnia [...] listopada 2010 r., utrzymującej w mocy zaskarżony nakaz wskazał, że z art. 41 ust. 4 pkt 2 ustawy o emeryturach pomostowych wynika obowiązek płatnika składek prowadzenia wykazu stanowisk, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze oraz ewidencję pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, za których jest obowiązek opłacania składek na Fundusz Emerytur Pomostowych.

Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 3 ustawy prace o szczególnym charakterze to prace wymagające szczególnej odpowiedzialności oraz szczególnej sprawności psychofizycznej, których możliwość należytego wykonywania w sposób niezagrażający bezpieczeństwu publicznemu, w tym zdrowiu lub życiu innych osób, zmniejsza się przed osiągnięciem wieku emerytalnego na skutek pogorszenia sprawności psychofizycznej, związanego z procesem starzenia się. W punkcie 3 Załącznika nr 2 do ustawy prace mechaników lotniczych związane z bezpośrednią obsługą potwierdzającą bezpieczeństwo statków powietrznych na płycie lotniska uznaje się za prace o szczególnym charakterze.

Z akt sprawy wynika, że W.K. jest zatrudniony na stanowisku mechanik lotniczy w pełnym wymiarze czasu pracy. Poza sporem jest okoliczność, że mechanicy lotniczy zatrudnieni w Wydziale Prób w Locie ponoszą bezpośrednią odpowiedzialność za bezpieczeństwo publiczne potwierdzając i poświadczając własnym podpisem czynności obsługi technicznej kwalifikowane, jako obsługa liniowa (na płycie lotniska). W tym zakresie wykonywane prace stanowią prace ujęte w załączniku w/w ustawy.

Zdaniem organu w sprawie nie zachodzi okoliczność wykonywania pracy o szczególnym charakterze w niepełnym wymiarze czasu pracy. Kryterium pracy "w pełnym wymiarze czasu" oznacza zatrudnienie w wymiarze odpowiadającym normom czasu pracy wynikającym z art. 129 Kodeksu pracy lub skróconym na podstawie art. 145 Kodeksu pracy lub innych przepisów szczególnych. Nie oznacza to, że praca ma być wykonywana stale i bez przerwy przez dobowy wymiar czasu pracy. Rozstrzygające jest, że pracownik został zatrudniony do wykonywania danej pracy, a jej wykonywanie stanowi podstawowe obowiązki danego pracownika. Organ wskazał, że z istoty większości prac uznanych za prace o szczególnym charakterze wynika pozostawanie pracownika w gotowości do świadczenia pracy wymagającej pełnej zdolności psychofizycznej w rozmiarze odpowiadającym każdorazowym potrzebom pracodawcy. Tym samym nie może pozbawiać przymiotu pracy o szczególnym charakterze okoliczność wykonywania również innych czynności na podstawie polecenia służbowego lub wynikających z zakresu obowiązków danego pracownika.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego P. S.A. w S. wniosła o uchylenie decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. i nakazu z dnia 15 marca 2010 r., zarzucając organom błędną wykładnię art. 41 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 3 i 5 ustawy o emeryturach pomostowych. Zdaniem Spółki z regulacji ustawy o emeryturach pomostowych wynika, że aby mechanik lotniczy mógł być uznany za pracownika wykonującego pracę o szczególnym charakterze, jego praca związana z bezpośrednią obsługą potwierdzającą bezpieczeństwo statków powietrznych na płycie lotniska powinna być wykonywana w pełnym wymiarze czasu pracy, co w przypadku W.K. nie ma miejsca.

W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy w Lublinie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) stwierdził, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta uchybieniami, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia.

Stwierdzając, że stan faktyczny sprawy jest bezsporny, Sąd podniósł, że źródłem sporu jest interpretacja przepisów ustawy o emeryturach pomostowych w kontekście kwalifikacji pracy pracownika W.K. z punktu widzenia definicji pracy o szczególnym charakterze.

W ocenie Sądu wykładnia systemowa i celowościowa ustawy o emeryturach pomostowych wskazuje, że stanowisko skarżącej jest błędne. Ratio legis ustawy o emeryturach pomostowych z 2008 r. było wprowadzenie rozwiązań godzących z jednej strony konieczność ochrony interesów pracowników, z drugiej – bezpieczeństwo finansów publicznych państwa, w szczególności stabilności systemu świadczeń emerytalno-rentowych, zagrożonej niekorzystnymi zjawiskami demograficznymi. Regulacje dotyczące pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze istniały jednak już wcześniej, ich ratio legis był fakt konieczności zapewnienia szczególnych warunków nabywania uprawnień emerytalno-rentowych pracownikom, których charakter pracy wiąże się ze szczególnymi obciążeniami negatywnymi czynnikami, uniemożliwiającymi pozostawanie aktywnymi zawodowo w tak długim okresie czasu, jak pozostałe grupy, względnie których praca wiąże się ze szczególnymi obowiązkami, wymagającymi większej sprawności psychofizycznej, podlegającej naturalnemu osłabieniu z wiekiem, co również powoduje konieczność skrócenia okresu aktywności zawodowej.

Sąd wskazał, że tak jak we wcześniejszych regulacjach prawnych ustawodawca celem określenia grup pracowników podlegających szczególnym regulacjom w tym zakresie, posłużył się złożoną techniką prawodawczą: z jednej strony w art. 3 ustawy zawarto definicje ustawowe prac w szczególnych warunkach i prac o szczególnym charakterze, z drugiej strony do ustawy zostały dołączone dwa załączniki zawierające wykazy omawianych prac. W załączniku nr 2 w pozycji 3 jako prace o szczególnym charakterze zostały wskazane prace mechaników lotniczych związane z bezpośrednią obsługą potwierdzającą bezpieczeństwo statków powietrznych na płycie lotniska.

Skarżąca, opierając się na literalnym brzmieniu cytowanego przepisu wywodzi, że tylko w przypadku gdy prace na płycie lotniska zajmują cały wymiar obowiązków pracownika, jego praca może być uznana za pracę o szczególnym charakterze. Wzmocnieniem tej argumentacji mają być wnioski płynące z wykazania relacji pomiędzy wpisem do ewidencji pracowników wykonujących tego typu pracę, obowiązkiem opłacania składek na Fundusz Emerytur Pomostowych oraz uprawnieniami emerytalnymi pracownika.

Nie podzielając powyższego stanowiska Sąd zwrócił uwagę na rozróżnienie pomiędzy pracą w szczególnych warunkach a pracą o szczególnym charakterze Sąd podał, że zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 1 ustawy prace w szczególnych warunkach to prace związane z czynnikami ryzyka, które z wiekiem mogą z dużym prawdopodobieństwem spowodować trwałe uszkodzenie zdrowia, wykonywane w szczególnych warunkach środowiska pracy, determinowanych siłami natury lub procesami technologicznymi, które mimo zastosowania środków profilaktyki technicznej, organizacyjnej i medycznej stawiają przed pracownikami wymagania przekraczające poziom ich możliwości, ograniczony w wyniku procesu starzenia się jeszcze przed osiągnięciem wieku emerytalnego, w stopniu utrudniającym ich pracę na dotychczasowym stanowisku; wykaz prac w szczególnych warunkach określa załącznik nr 1 do ustawy. Z kolei pod pojęciem prac o szczególnym charakterze ustawodawca rozumie, zgodnie z art. 3 ust. 3, prace wymagające szczególnej odpowiedzialności oraz szczególnej sprawności psychofizycznej, których możliwość należytego wykonywania w sposób niezagrażający bezpieczeństwu publicznemu, w tym zdrowiu lub życiu innych osób, zmniejsza się przed osiągnięciem wieku emerytalnego na skutek pogorszenia sprawności psychofizycznej, związanego z procesem starzenia się; wykaz prac o szczególnym charakterze określa załącznik nr 2 do ustawy. Porównanie definicji ustawowych, jak również katalogów prac zaliczanych do poszczególnych kategorii, pozwala, zdaniem Sądu, na stwierdzenie, że o ile w pierwszym przypadku możliwość przejścia na wcześniejszą emeryturę uzasadniona jest bardziej względami interesu indywidualnego pracownika, który wykonuje pracę w warunkach szczególnie negatywnie wpływających na stan jego zdrowia, o tyle w przypadku prac o szczególnym charakterze definicja kładzie nacisk na szczególną odpowiedzialność pracownika, związaną z wykonywanymi czynnościami. W tym zatem przypadku dominującą rolę odgrywa raczej czynnik interesu publicznego – ochrony innych osób przed niebezpieczeństwem związanym z faktem, że pracownik, który wykonuje te szczególnie odpowiedzialne czynności może nie mieć już należytej sprawności psychofizycznej, ze względu na jej naturalne obniżenie podyktowane wiekiem. W związku z tym decydujące znaczenie ma fakt, aby taki pracownik nie podejmował czynności wymagających wyższej sprawności, niż dysponuje. W interesie publicznym leży więc odsunięcie takiego pracownika od wykonywania czynności obarczonych szczególnym ryzykiem, a w interesie pracownika umożliwienie mu nabycia "przejściowych" świadczeń, przed uzyskaniem pełnych praw emerytalnych.

Z powyższych względów, w ocenie Sądu, uzasadnione jest, aby za pracownika wykonującego pracę o szczególnym charakterze traktować już takiego pracownika, którego znaczna część czynności wykonywanych w ramach zakresu obowiązków wiąże się ze szczególnym charakterem. Wykonywanie nawet tylko w ramach części obowiązków takich czynności niesie bowiem ze sobą niebezpieczeństwa związane z obniżoną sprawnością psychofizyczną.

Nie godząc się ze stanowiskiem skarżącej, że przepisy ustawy za prace o szczególnym charakterze pozwalają uznać tylko prace tych mechaników lotniczych, którzy w pełnym wymiarze czasu pracy wykonują jedynie prace związane z bezpośrednią obsługą potwierdzającą bezpieczeństwo statków powietrznych na płycie lotniska. Sąd podniósł, że zgodnie z przepisem art. 3 ust. 5 ustawy, za pracowników wykonujących prace o szczególnym charakterze uważa się pracowników wykonujących po dniu wejścia w życie ustawy, w pełnym wymiarze czasu pracy, prace, o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy. Użyte w art. 3 ust. 5 ustawy pojęcie "pełnego wymiaru czasu pracy" nie jest przez ustawodawcę definiowane ani wyjaśniane. Interpretując ten przepis należy zastosować wykładnię systemową i odwołać się do przepisów z zakresu prawa pracy. W związku z tym uznać należy, że "pełny wymiar czasu pracy" w rozumieniu ustawy odnosi się do czasu pracy określonego w umowie o pracę pracownika zatrudnionego na stanowisku mechanika lotniczego, nie zaś do czynności związanych z bezpośrednią obsługą potwierdzającą bezpieczeństwo statków powietrznych na płycie lotniska, stanowiących tylko część obowiązków mechanika lotniczego.

Z bezspornych ustaleń przyjętych za podstawę decyzji wynika, że mechanik lotniczy W.K. zatrudniony jest w pełnym wymiarze czasu pracy i co najmniej znaczna część jego obowiązków jest związana z bezpośrednią obsługą potwierdzającą bezpieczeństwo statków powietrznych na płycie lotniska, a zatem mieści się w katalogu prac o szczególnym charakterze. Pracownik ten ma uprawnienia do poświadczania obsługi statków powietrznych. Wykonuje prace związane z naziemnym przygotowaniem statków powietrznych do lotu i prace te wykonuje zarówno w budynku, jak i na płycie lotnisku. Prace mechaników na lotnisku, w tym związane z bezpośrednią obsługą potwierdzającą bezpieczeństwo śmigłowców należą do ich podstawowych obowiązków. Praca na płycie lotniska odbywa się w ramach codziennych zadań i często jest związana z poświadczaniem przygotowania śmigłowców do eksploatacji.

W ocenie Sądu relacja czasowa pomiędzy zakresem prac wykonywanych na płycie lotniska i związanych bezpośrednio z przygotowaniem statku powietrznego do lotu, a zakresem prac w ramach tzw. obsługi hangarowej jest niemożliwa do ustalenia, ale relacja ta nie wpływa na ocenę sprawy. Względy interesu publicznego – bezpieczeństwa w ruchu lotniczym – wymagają, aby czynności związane z bezpośrednim przygotowaniem maszyn do lotu wykonywały osoby o wysokiej sprawności psychofizycznej, która ulega naturalnemu obniżeniu wraz z wiekiem. Nie ma zatem znaczenia, czy w zakresie obowiązków pracownika mieszczą się jeszcze czynności nie związane z bezpośrednią obsługą statków na płycie lotniska. Zasadnie zatem organy zakwalifikowały prace wykonywane przez W.K. jako prace o szczególnym charakterze w rozumieniu ustawy o emeryturach pomostowych, co w świetle art. 41 ust. 4 pkt 2 zobowiązywało skarżącą Spółkę, jako płatnika składek, do umieszczenia W.K. w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze.

Sąd stwierdził ponadto, że podjęta przez skarżącą próba wsparcia jej argumentacji poprzez odwołanie się do relacji pomiędzy wpisem do ewidencji pracowników wykonujących tego typu pracę obowiązkiem opłacania składek na Fundusz Emerytur Pomostowych oraz uprawnieniami emerytalnymi pracownika jest bezskuteczna. Zaskarżona decyzja dotyczy wpisu do ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, ten zaś jest uzależniony od spełnienia ustawowych przesłanek kwalifikacji pracy danego pracownika z punktu widzenia ustawowych definicji i wykazów wspomnianych prac. Skoro w badanej sprawie przesłanki te zostały spełnione, to decyzja organu podlegająca kontroli sądu jest prawidłowa. Sąd administracyjny rozstrzygający niniejszą sprawę nie jest przy tym władny rozstrzygać wątpliwości co do zakresu obowiązku opłacania składek emerytalno-rentowych za pracownika W.K., czy tym bardziej – wątpliwości co do nabycia przezeń w przyszłości uprawnień do emerytury pomostowej.

Sąd wskazał ponadto, że nie ma podstaw do kwestionowania zgodności przepisów ustawy z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie mającym znaczenie w rozpoznawanej sprawie. Nie jest też trafne powoływanie się na wykładnię dokonaną przez Sąd Najwyższy na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów w sprawie o innym przedmiocie.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt III SA/Lu 234/10 wniosła Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego P. S.A. w S., zaskarżając w całości powyższy wyrok i zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 41 ust 4 pkt 2 w związku z art. 3 ust 3 i 5 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz.U. Nr 237, poz.1656) oraz art. 41 ust 4 pkt 2 w związku z art. 35 ust 1 pkt 2 tej ustawy.

Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w świetle pkt 3 załącznika nr 2 do w/w ustawy pracą o szczególnym charakterze jest praca mechaników lotniczych związana z bezpośrednią obsługą potwierdzającą bezpieczeństwo statków powietrznych na płycie lotniska. Jak wynika z art. 3 ust 3 w związku z art. 3 ust 5 ustawy o emeryturach pomostowych za pracowników wykonujących prace o szczególnym charakterze uważa się pracowników wykonujących prace wymienione w załączniku nr 2 do ustawy w pełnym wymiarze czasu pracy. Przepisy te wyraźnie kładą akcent na fakt wykonywania prac o szczególnym charakterze w pełnym wymiarze czasu pracy, a nie na fakt zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy pracownika, który wykonuje prace o szczególnym charakterze. Stąd też pozbawiona podstawy prawnej w literalnym brzmieniu w/w przepisów, a tym samym nieuprawniona jest wykładnia, której dokonał Sąd w zaskarżonym wyroku. W ocenie skarżącego nie jest uzasadniony w kontekście art. 3 ust 3 i 5 ustawy ostateczny wniosek, jaki wyprowadził Sąd z zastosowania wykładni systemowej i odwołania się do przepisów z zakresu prawa pracy, a mianowicie taki, że pojęcie "pełny wymiar czasu pracy" odnosi się jedynie do czasu pracy określonego w umowie o pracę, ponieważ Sąd pominął w swoich rozważaniach to, że pojęcia tego nie można analizować w oderwaniu od wykonywania prac o szczególnym charakterze wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy, a tym samym należy je czytać łącznie jako "wykonywanie prac o szczególnym charakterze wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy w pełnym wymiarze czasu pracy". Zdaniem skarżącego w świetle powołanych przepisów zatrudnienie mechanika lotniczego zgodnie z umową o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy jest tylko jednym z elementów wymaganych przez te przepisy, drugim elementem jest bowiem rzeczywiste wykonywanie pracy o szczególnym charakterze wymienionej w załączniku nr 2 do ustawy w pełnym wymiarze czasu pracy wynikającym z umowy o pracę. W przepisach tych chodzi o faktyczne wykonywanie określonej pracy w pełnym wymiarze czasu pracy, a nie o sam fakt zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy.

Wykładnię art. 3 ust 5 ustawy, zgodnie z którą za pracownika wykonującego pracę o szczególnym charakterze, może być uznany pracownik, który pracę taką wykonuje w pełnym wymiarze czasu pracy, czyli w przypadku mechanika lotniczego przez 8 godzin na dobę i 40 godzin tygodniowo w przyjętym okresie rozliczeniowym, potwierdza orzecznictwo Sądu Najwyższego wydane w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8 poz. 43 ze zm.), które w ocenie skarżącego zachowuje swoją aktualność także na użytek wykładni ustawy o emeryturach pomostowych. I tak w wyroku z dnia 4 czerwca 2008r, IIUK 306/07 (OSNP 2009/21-22/290) Sąd Najwyższy stwierdził, że nie jest dopuszczalne uwzględnianie do okresów pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, wymaganych do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym, innych równocześnie wykonywanych prac w ramach dobowej miary czasu pracy, które nie oddziaływały szkodliwie na organizm pracownika, przez co tak zatrudniony nie spełniał koniecznego warunku dla uzyskania wcześniejszych uprawnień emerytalnych, jakim było stałe wykonywanie pracy szkodliwej w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na zajmowanym stanowisku pracy.

Omawiając kwestie związane z obowiązkiem płatnika składek prowadzenia ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, za których jest przewidziany obowiązek opłacania składek na FEP (art. 41 ust. 4 pkt 2 ustawy), a następnie regulację zawartą w art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy skarżąca stwierdziła, że już wnioski z samej wykładni literalnej przepisu art. 35 ust 1 pkt 2 ustawy powinny być inne niż uznanie, że obowiązek umieszczenia pracowników w przedmiotowej ewidencji i opłacania składek na FEP także za pracowników wykonujących ww. prace w niepełnym wymiarze pomimo, że taka praca nie stanowi podstawy do jej zaliczenia do stażu pracy dla celu nabycia uprawnienia do emerytury pomostowej. Znajdujący się bowiem w "przepisach ogólnych" art. 3 ust. 3 oraz art. 3 ust. 5 łącznie tworzą ustawową definicję pracownika pracującego w szczególnym charakterze, z czego wynika konkluzja, że pracownikiem wykonującym prace o szczególnym charakterze będzie zawsze pracownik wykonujący taką pracę w pełnym wymiarze czasu pracy. Zauważono też, że art. 4 i następne przepisy ustawy dotyczące prawa do nabywania emerytury pomostowej również nie zawierają odesłania do art. 3 ust.5 ustawy, używając prawie identycznego sformułowania jak art. 35 ust 1 pkt 2, czyli sformułowania "pracownik wykonujący pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3", podczas gdy w art. 35 ust 1 pkt 2 użyte jest sformułowanie "pracownik wykonujący prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, o których mowa art. 3 ust. 1 i 3", a jednak przecież nie ma żadnych wątpliwości, że prawo do emerytury pomostowej przysługuje wyłącznie pracownikowi wykonującemu prace w szczególnych warunkach oraz o szczególnym charakterze w pełnym wymiarze czasu pracy. Także wykładnia celowościowa i systemowa art. 35 ust 1 pkt 2 ustawy prowadzi zdaniem skarżącej do wniosku, że składki na FEP powinno się opłacać tylko za pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach oraz o szczególnym charakterze w pełnym wymiarze czasu pracy. W przeciwnym razie wystąpi sytuacja, w której składki na FEP będą opłacane za pracownika, wykonującego przedmiotowe prace w niepełnym wymiarze czasu pracy, który to pracownik nie nabędzie z tytułu opłacania tych składek prawa do emerytury pomostowej. Jeśli opłacaniu składek na FEP za pracownika nie będzie towarzyszyć prawo do nabycia przez tego pracownika emerytury pomostowej, to w takim przypadku składka na FEP będzie miała charakter podatku, a nie charakter obciążenia związanego z ubezpieczeniem społecznym, któremu powinno odpowiadać adekwatne świadczenie z tego ubezpieczenia społecznego, wówczas też należałoby uznać, że art. 35 ust 1 pkt 2 ustawy rozumiany w taki sposób, że nakazuje opłacanie składek na FEP za pracownika wykonującego prace w szczególnych warunkach oraz o szczególnym charakterze w niepełnym wymiarze czasu pracy, pomimo tego, iż pracownik ten nie nabędzie prawa do emerytury pomostowej jest niezgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, chociażby z art. 2 Konstytucji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna w całości jest uzasadniona, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie dokonał błędnej wykładni znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów ustawy z dnia 19 grudnia 2008r. o emeryturach pomostowych (Dz. U. Nr 237, poz. 1656 ze zm.).

Dokonując wykładni art. 3 ust. 5 ustawy, zgodnie z którym za pracowników wykonujących prace o szczególnym charakterze uważa się pracowników wykonujących po dniu wejścia w życie ustawy, w pełnym wymiarze czasu pracy, prace, o których mowa w ust. 3, należy mieć przede wszystkim na uwadze brzmienie ust. 3, do którego wprost odsyła przepis art. 3 ust. 5 ustawy.

Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o emeryturach pomostowych prace o szczególnym charakterze to prace wymagające szczególnej odpowiedzialności oraz szczególnej sprawności psychofizycznej, których możliwość należytego wykonywania w sposób niezagrażający bezpieczeństwu publicznemu, w tym zdrowiu lub życiu innych osób, zmniejsza się przed osiągnięciem wieku emerytalnego na skutek pogorszenia sprawności psychofizycznej, związanego z procesem starzenia się; wykaz prac o szczególnym charakterze określa załącznik nr 2 do ustawy.

Właśnie dla tej grupy pracowników (wykonujących prace o szczególnym charakterze) , którzy z uwagi na rodzaj pracy narażeni są na szybszą utratę zdrowia i zdolności do zarobkowania, ustawodawca w ustawie o emeryturach pomostowych przewidział możliwość ubiegania się o określone świadczenia z ubezpieczenia społecznego, pomimo iż pracownicy ci nie osiągnęli wymaganego wieku emerytalnego. Praca w szczególnym charakterze przyczynia się bowiem do szybszego obniżenia wydolności organizmu, stąd też osoba ją wykonująca ma prawo do wcześniejszej emerytury, niż inni ubezpieczeni.

Prawo do wcześniejszej emerytury stanowi przywilej i wyjątek od zasady wyrażonej w art. 27 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U z 2009r. Nr 53, poz. 1227 ze zm.), co nakazuje wszelkie regulacje w tym zakresie wykładać w sposób gwarantujący zachowanie celu uzasadniającego ten wyjątek.

Aby zapewnić pełną kontrolę w zakresie przyznawania świadczeń dla pracowników, którzy nie osiągnęli wieku emerytalnego na pracodawcę nałożone zostały obowiązki określone w art. 41 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy, zgodnie z którym jest on obowiązany prowadzić:

1) wykaz stanowisk pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze;

2) ewidencję pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, za których jest przewidziany obowiązek opłacania składek na FEP, zawierającą dane, o których mowa w ust. 3 pkt 2.

Dane te w myśl art. 41 ust. 7 i 8 pracodawca przekazuje Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych.

Mając na uwadze powyższe w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za pracownika wykonującego pracę o szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 5 ustawy o emeryturach pomostowych należy traktować tylko tego pracownika, który w pełnym wymiarze czasu pracy wykonuje prace na stanowisku wymienionym w załączniku Nr 2 do ustawy. Określone w umowie o pracę zatrudnienie pracownika w pełnym wymiarze czasu pracy musi zatem faktycznie oznaczać, iż w takim właśnie wymiarze pracownik jest zatrudniony na stanowisku zakwalifikowanym do stanowisk pracy o szczególnym charakterze.

W wykazie prac o szczególnym charakterze stanowiącym załącznik Nr 2 do ustawy o emeryturach pomostowych do tej kategorii prac wykonywanych przez mechaników lotniczych zaliczone zostały prace związane z bezpośrednią obsługą potwierdzającą bezpieczeństwo statków powietrznych na płycie lotniska. Skutkiem takiej regulacji dla uznania, iż mechanik lotniczy wykonuje prace o szczególnym charakterze konieczne jest ustalenie , że w pełnym wymiarze czasu pracy swoje obowiązki wykonuje on na płycie lotniska. W przeciwnym bowiem razie niemożliwe staje się spełnienie warunku koniecznego do uznania pracy za pracę o szczególnym charakterze, jakim jest jej wykonywanie w pełnym wymiarze czasu.

W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego zatrudnienie mechanika lotniczego, które nie ogranicza się wyłącznie do pracy na płycie lotniska, zakwalifikowanej jako praca o szczególnym charakterze, ale polega także na wykonywaniu innych prac (w hangarze), które przez ustawę o emeryturach pomostowych nie są traktowane jako prace o szczególnym charakterze, nie może być uznane za tego rodzaju pracę i tym samym stwarzać po stronie pracodawcy obowiązek o jakim mowa w art. 41 ust.4 pkt 2.

Jeszcze raz bowiem wymaga podkreślenia, że podstawowym kryterium ustalania charakteru pracy jest zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu i wykonywanie w takim wymiarze czasu pracy, pracy opisanej w wykazie prac o szczególnym charakterze, na stanowisku tam wymienionym.

Wykonywanie pracy o szczególnym charakterze w niepełnym wymiarze czasu pracy, czy periodycznie wyklucza dopuszczalność uznania pracy jako pracy o szczególnym charakterze z uwagi na niespełnienie warunku stałego i znacznego stopnia uciążliwości wykonywanego zatrudnienia.

Tak więc realizując uprawnienie przewidziane w art. 11a ustawy z dnia 13 kwietnia 2007r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589 ze zm.), zgodnie z którym właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione do nakazania pracodawcy umieszczenia pracownika w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, o której mowa w art. 41 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych, wykreślenia go z ewidencji oraz do sporządzenia korekty dokonanego wpisu w tej ewidencji, inspektorzy pracy związani są wykazami prac określającymi które z nich, pod warunkiem wykonywania ich w pełnym wymiarze czasu pracy, uznawane są za prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

Nieuwzględnienie celu jakiemu służy ewidencja przewidziana w art. 41 ust.4 pkt. 2 ustawy o emeryturach pomostowych, a także charakteru tych szczególnych świadczeń z ubezpieczenia społecznego doprowadziło Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie do naruszenia przepisów prawa materialnego, uzasadniającego uwzględnienie skargi kasacyjnej na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na mocy § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).