Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 57/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2007 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] listopada 2006 nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej /dalej zwany Prezesem UKE/ utrzymał w mocy swoje własne postanowienie z dnia [...] września 2006 r. o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego brak istnienia po stronie P. sp. z o.o. /zwanej dalej P. / obowiązku, o którym mowa w art. 34 ust. 1 w związku z 34 ust. 2 p. 7 ustawy z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne /Dz. U. nr 171, poz. 1800 z późn. zmianami, zwanej dalej pr. tel./ tj. obowiązku uwzględniania wniosków przedsiębiorców telekomunikacyjnych w zakresie zapewniania usług roamingu w sieciach ruchomych. Do jego wydania doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia [...] września 2006 r. spółka P. powołując się na art. 217 § 1 i § 2 p. 2 k.p.a. zwróciła się do Prezesa UKE o wydanie zaświadczenia potwierdzającego :

I fakt niewydania przez Prezesa UKE w stosunku do P. decyzji:

a/ ustalającej znaczącą pozycję rynkową lub kolektywną pozycję znaczącą na krajowym rynku świadczenia usług dostępu i rozpoczynania połączeń w ruchomych publicznych sieciach telefonicznych,

b/ nakładającej obowiązki regulacyjne, w tym obowiązku, o którym mowa w art. 34 pr.tel., polegającego na uwzględnieniu uzasadnionych wniosków przedsiębiorców telekomunikacyjnych o zapewnienie im dostępu telekomunikacyjnego w zakresie świadczenia przedsiębiorcom telekomunikacyjnym usługi dostępu i rozpoczynania połączeń w ruchomych publicznych sieciach telefonicznych,

II stan prawny, z którego wynika brak zobowiązania po stronie P. do wykonywania obowiązku, o którym mowa w przepisie art. 34 ust. 1 w związku z 34 ust. 2 p. 7 pr. tel. tj. obowiązku uwzględniania uzasadnionych wniosków przedsiębiorców telekomunikacyjnych o zapewnienie im dostępu telekomunikacyjnego w zakresie zapewnienia usług roamingu w sieciach ruchomych.

W uzasadnieniu p. I wniosku wskazała, że w związku z treścią art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 p. 2 k.p.a. organ obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające fakty lub stan prawny wynikające z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Ponieważ niewydanie w stosunku do P. decyzji o znaczącej pozycji rynkowej i nałożeniu obowiązków regulacyjnych jest faktem, Prezes UKE powinien fakt ten potwierdzić w stosownym zaświadczeniu.

W uzasadnieniu p. II wniosku wskazała, że ma interes prawny w potwierdzeniu stanu prawnego i posiadanie zaświadczenia, na które mogłaby powoływać się w negocjacjach z kontrahentami.

Dnia [...] września 2006 r. Prezes UKE działając na podstawie art. 218 § 1 k.p.a. w związku z art. 217 § 2 p. 2 k.p.a. wydał zaświadczenie, w którym potwierdził, że nie wydał w stosunku do P. decyzji:

1/ ustalającej znaczącą pozycję rynkową lub kolektywną pozycję znaczącą na krajowym rynku świadczenia usługi dostępu i rozpoczynania połączeń w ruchomych publicznych sieciach telefonicznych;

2/ nakładającej obowiązki regulacyjne, w tym obowiązku, o którym mowa w art. 34 pr. tel. polegającego na uwzględnianiu uzasadnionych wniosków przedsiębiorców telekomunikacyjnych o zapewnienie im dostępu telekomunikacyjnego w zakresie świadczenia przedsiębiorcom telekomunikacyjnym usługi dostępu i rozpoczynania połączeń w ruchomych publicznych sieciach telefonicznych.

Ponadto dnia [...] września 2006 r. Prezes UKE wydał postanowienie nr [...], w którym odmówił wydania zaświadczenia w części potwierdzającej stan prawny, z którego wynika brak zobowiązania po stronie P. do wykonywania obowiązku, o którym mowa w art. 34 ust. 1 pr. tel. w związku z art. 34 ust. 2 p. 7 pr. tel. tj. obowiązku uwzględniania uzasadnionych wniosków przedsiębiorców telekomunikacyjnych o zapewnienie im dostępu telekomunikacyjnego w zakresie zapewnienia usług roamingu w sieciach ruchomych. Jako podstawę prawną odmowy podał art. 219 k.p.a. w związku z art. 217 § 2 p. 2 k.p.a. i 218 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu wskazał, że zaświadczenie jest tylko czynnością faktyczną, aktem wiedzy, który może wywołać skutki prawne, ale nie jest to jego głównym celem. Gdy chodzi o potwierdzenie stanu prawnego, to jest ono możliwe, gdy chodzi o potwierdzenie uprawnień lub praw podmiotowych albo potwierdzenie statusu prawnego, tymczasem żądanie wnioskodawcy sprowadza się do ustalenia istnienia z mocy prawa konkretnych uprawnień lub obowiązków. Organ może potwierdzić uprawnienia lub obowiązki jeżeli wynikają one z prowadzonych rejestrów, dokumentów lub innych danych znajdujących się w posiadaniu organu. Zaświadczenie jest dokumentem potwierdzającym istniejącą sytuację faktyczną lub stan prawny "dostępny" organowi tj. zawarty w prowadzonej przezeń dokumentacji, nie kreuje samodzielnie żadnej okoliczności prawnej, tylko potwierdza istniejącą. Zaświadczenie nie może stanowić wykładni obowiązujących przepisów prawa. Wniosek P. zawierał w istocie żądanie wykładni i zastosowania odpowiednich przepisów prawa do istniejącego stanu faktycznego, a to wykracza poza status zaświadczenia wynikający z przepisów k.p.a.

Spółka P. złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, zakończonej wydaniem postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, wniosła o jego uchylenie i wydanie zaświadczenia potwierdzającego stan prawny, z którego wynika brak po stronie P. zobowiązania do zapewnienia usług roamingu w sieciach ruchomych. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że w związku z niewydaniem w stosunku do P. decyzji o znaczącej pozycji rynkowej i nałożeniu obowiązków regulacyjnych na krajowym rynku, obowiązki te nie zostały nałożone i Prezes UKE powinien ten stan prawny potwierdzić w zaświadczeniu. Brak zaświadczenia powoduje znaczne utrudnienie w powoływaniu się na tę okoliczność w negocjacjach z kontrahentami, zatem P. ma interes prawny w żądaniu jego wydania. W momencie wydania postanowienia o odmowie Prezes UKE wydał już zaświadczenie z tej samej daty o wcześniejszym numerze, w którym potwierdził, że nie wydał decyzji o ustaleniu znaczącej pozycji rynkowej, kolektywnej pozycji znaczącej i nakładającej obowiązki regulacyjne w zakresie świadczenia przedsiębiorcom telekomunikacyjnym usługi dostępu i rozpoczynania połączeń w ruchomych publicznych sieciach telefonicznych. Z potwierdzonych przez Prezesa UKE faktów wynika stan prawny, którego potwierdzenia P. ma prawo się domagać. Wydane zaświadczenie jest dokumentacją na podstawie której Prezes może wydać kolejne zaświadczenie o braku istnienia po stronie P. obowiązku. Obowiązek z art. 34 ust. 2 p. 7 pr. tel. może wynikać tylko z decyzji administracyjnej, zatem wydanie zaświadczenia nie wpłynie na sytuację prawną P.. Nie jest interpretacją prawa potwierdzenie stanu prawnego polegającego na braku istnienia zobowiązania.

Zaskarżonym postanowieniem z [...] listopada 2006 r. Prezes UKE utrzymał w mocy swoje postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego stan prawny, z którego wynika brak zobowiązania do wykonywania obowiązku uwzględniania uzasadnionych wniosków przedsiębiorców telekomunikacyjnych do zapewniania im dostępu telekomunikacyjnego w zakresie zapewnienia usług roamingu w sieciach ruchomych. Jako podstawę prawną postanowienia podał art. 138 § 1 p. 1 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 144 k.p.a., art. 219 k.p.a., 217 § 2 p. 2 k.p.a. i art. 218 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu wskazał, że podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] września 2006 r. i uważa, że P. żąda interpretacji prawa i urzędowej jego wykładni. Źródłem obowiązków, o które chodzi może być tylko decyzja, a Prezes UKE potwierdził, że nie została ona wydana, potwierdzenie braku zobowiązania do wykonywania skonkretyzowanego obowiązku wykracza poza kompetencje Prezesa UKE. Jeżeli decyzja nie została wydana, nie jest możliwe potwierdzenie sytuacji prawnej podmiotu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła na powyższe postanowienie spółka [...] wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów. Zarzuciła: naruszenie art. 8, 9, 10 i 77 k.p.a. oraz art. 217 i 218 k.p.a. W uzasadnieniu wskazała, że Prezes UKE nie wyjaśnił sprawy należycie czym naruszył art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a., niewydanie zaświadczenia o zakresie praw i obowiązków podmiotu wynikających z określonego statusu prawnego przedsiębiorcy narusza art. 8 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a., Prezes UKE naruszył art. 10 k.p.a., gdyż uniemożliwił stronie wypowiedzenie się przed podjęciem postanowienia. W posiadaniu Prezesa UKE znajdują się akta sprawy wszczętej [...] września 2005 r. dotyczącej wyznaczenia przedsiębiorców o znaczącej pozycji rynkowej, która nie zakończyła się wydaniem decyzji w stosunku do P., zatem Prezes UKE ma obowiązek potwierdzenia tego faktu oraz potwierdzenia stanu prawnego, z którego wynika brak zobowiązania, o którym mowa w art. 34 ust. 2 p. 7 pr. tel. Fakt niewydania decyzji powoduje brak zobowiązania po stronie P. i ten brak zobowiązania powinien być potwierdzony zaświadczeniem, a wydanie tego zaświadczenia nie będzie kreować nowych praw lub obowiązków P.. Brak zaświadczenia stanowi ograniczenie możliwości P. powoływania się na określone fakty.

W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że bezzasadne są zarzuty procesowe, gdyż skarżąca nie podała w jaki sposób organ naruszył powołane w skardze przepisy k.p.a. Postępowanie o wydanie zaświadczenia ma charakter uproszczony i jest zbliżone do podjęcia czynności materialno-technicznej, a organ przy jego prowadzeniu powinien kierować się przede wszystkim zasadą szybkości. Organ zbadał sprawę należycie, a postępowanie wyjaśniające odnosiło się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przezeń ewidencji, rejestrów czy zbioru danych. Zastosowanie art. 9 k.p.a. i art. 10 k.p.a. w postępowaniu o wydanie zaświadczenia ma ograniczony zakres właśnie z uwagi na uproszczony charakter tego postępowania. Zaświadczenie jest pochodną faktów lub stanu prawnego i to ogranicza zakres materiału dowodowego w sprawie. Skarżąca uzyskała zaświadczenie o niewydaniu w stosunku do niej decyzji, a dalsze żądania spółki dotyczą w istocie interpretacji prawa.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżąca podniosła, że obowiązki, o których mowa w art. 34 ust. 1 pr. tel. mogą wynikać z decyzji Prezesa UKE wydanej na podstawie obecnie obowiązującego prawa telekomunikacyjnego oraz na podstawie prawa telekomunikacyjnego z 2000 r. Spór co do tych obowiązków toczy się przed Sądem Okręgowym w W., a w sprawie niniejszej skarżąca chce uzyskać zaświadczenie, że te obowiązki nie istnieją. Okoliczności te są znane organowi z urzędu, ale przy wydaniu zaświadczenia pominął je. Wskazała na treść art. 221 ust. 1 p. 4 pr. tel z 2004 r. będący przepisem przejściowym i stanowiący, że przedsiębiorca, w stosunku do którego na podstawie prawa poprzednio obowiązującego wydano prawomocną decyzję ustalającą znaczącą pozycję rynkową jest obowiązany do wykonywania związanych z tą pozycją nałożonych na niego obowiązków.

Skarżąca złożyła załącznik do protokołu oraz plik dokumentów, z których wynika, że Prezes URTiP decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. [...] ustalił, że P. jest operatorem o znaczącej pozycji rynkowej w zakresie świadczenia usług na krajowym rynku połączeń międzyoperatorskich w tym połączeń międzysieciowych. Decyzja ta po jej zaskarżeniu jest nieprawomocna, a sprawa czeka na rozpoznanie w Sądzie Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1270/, dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

Kontrolując w ten sposób zaskarżone postanowienie Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżone postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2006 r. nie narusza przepisów prawa materialnego, brak jest również uchybień formalnoprawnych (proceduralnych), które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Art. 217 § 2 k.p.a. określa kiedy organ wydaje zaświadczenie. Organ może to uczynić jeżeli 1/ urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, lub 2/ ubiegający się ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu faktów lub stanu prawnego. W sprawie niniejszej żaden przepis prawa nie wymaga posiadania potwierdzenia przez organ stanu prawnego dotyczącego obowiązków regulacyjnych przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Źródłem uprawnienia do żądania wydania zaświadczenia mógłby więc tylko być wykazany przez wnioskodawczynię interes prawny. Z treści wniosku i dalszych pism wnioskodawczyni nie wynika żadne uzasadnienie jej interesu prawnego do posiadania zaświadczenia o braku obowiązku regulacyjnego. Samo powołanie się na treść art. 26 ust. 2 pr. tel. tj. przepisu nakładającego na przedsiębiorcę obowiązku uwzględniania w toku negocjacji z innymi przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi nałożonych na niego obowiązków regulacyjnych, w żadnym razie nie stanowi uzasadnienia interesu prawnego w posiadaniu, obok zaświadczenia, iż żadne decyzje co do znaczącej pozycji rynkowej i obowiązków regulacyjnych nie zostały wydane, zaświadczenia, że obowiązki te nie istnieją. Już ta przyczyna, tj. niewykazanie interesu prawnego, wystarcza do odmowy wydania zaświadczenia.

Art. 218 § 1 k.p.a. precyzuje, co może być potwierdzone zaświadczeniem. Zgodnie z powołanym przepisem zaświadczenie może potwierdzać fakty albo stan prawny wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wynika z tego, że organ administracyjny może odmówić wydania zaświadczenia m.in. w sytuacji, gdy wnoszący podanie żąda potwierdzenia okoliczności faktycznych lub stanu prawnego, które nie wynikają z ewidencji i rejestrów lub innych danych będących w posiadaniu tego organu (art. 218 § 1 k.p.a. a contrario) albo, gdy żąda poświadczenia nieprawdy. W każdej z powyższych sytuacji postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia jest zgodne z prawem (wyrok NSA z dnia 3 listopada 1999 r., I SA 80/99). Rozważyć więc należy, czy żądanie potwierdzenia braku obowiązku po stronie P. mieści się w granicach zakreślonych art. 218 § 1 k.p.a .

W sprawie niniejszej z danych posiadanych przez Prezesa UKE wynika, że w stosunku do spółki P. nie została wydana prawomocna decyzja ustalająca znaczącą pozycję rynkową lub kolektywną pozycję znaczącą ani decyzja nakładająca obowiązki regulacyjne, o których mowa w art. 34 pr. tel. i takiej treści zaświadczenie organ wydał. Ze stanu faktycznego potwierdzonego zaświadczeniem Prezesa UKE wynikają określone skutki prawne. Te skutki prawne nie są ujęte w ewidencjach, rejestrach i danych posiadanych przez organ, tylko wynikają wprost z ustawy pr. tel.

Ustawa pr. tel. w art. 25 ust. 2 stanowi, że wyznaczenie przedsiębiorcy jako przedsiębiorcy o znaczącej pozycji rynkowej oraz nałożenie na przedsiębiorcę obowiązków regulacyjnych określonych w ustawie następuje w drodze decyzji, a z art. 34 ust. 1 i 34 ust. 2 p. 7 pr. tel. wynika m.in., że na operatora o znaczącej pozycji rynkowej Prezes UKE może w drodze decyzji m.in. nałożyć obowiązek zapewnienia przedsiębiorcom telekomunikacyjnym dostępu telekomunikacyjnego polegającego na zapewnieniu usługi roamingu. Z takiego uregulowania wynika, że obowiązek zapewnienia usługi roamingu w sieciach ruchomych spoczywa na przedsiębiorcy telekomunikacyjnym wtedy, gdy 1/ został on w drodze decyzji uznany za operatora o znaczącej pozycji rynkowej, a 2/ konkretny obowiązek został na niego nałożony w drodze decyzji. Jeżeli Prezes UKE wydał zaświadczenie, że wskazanych decyzji w stosunku do spółki P. nie wydał, to z samej treści cytowanych wyżej przepisów prawa telekomunikacyjnego wynika, że obowiązek taki wnioskodawczyni nie obciąża, gdyż może on być nałożony w drodze decyzji, a organ zaświadczył, że decyzji nie wydał. Ten stan prawny polegający na braku obowiązku po stronie P. nie wynika z żadnych danych posiadanych przez Prezesa, tylko z interpretacji treści ustawy prawo telekomunikacyjne. Rację ma więc organ twierdząc, że skarżąca domaga się interpretacji prawa, a nie potwierdzenia stanu prawnego. Żądanie skarżącej nie mieści się więc w granicach określonych przepisami k.p.a. dla zaświadczeń, zatem nie mogło zostać uwzględnione i odmowa wydania zaświadczenia była zgodna z prawem. W ocenie Sądu skarżąca w istocie domaga się rozstrzygnięcia o jej prawach i obowiązkach, co stanowiłoby skutek materialny zaświadczenia, a takie zaświadczenie stałoby się faktycznie aktem stosowania prawa. Tymczasem zaświadczenie jako czynność faktyczna, stanowiąca akt wiedzy, nie zmienia praw i obowiązków strony, gdyż nie wywołuje bezpośrednio żadnych skutków materialnych /tak orzekł NSA w wyroku z dnia 14 marca 2007 r. II GSK 327/06, niepubl./.

Wskazać należy, że przedstawione przy załączniku do protokołu rozprawy dokumenty świadczące o tym, że ciągle toczy się postępowanie dotyczące uznania skarżącej za podmiot mający znaczącą pozycję rynkową nie zmienia w niczym sytuacji w sprawie niniejszej. Ciągle bowiem stan faktyczny jest taki, że nie ma prawomocnej decyzji, co do uznania skarżącej za podmiot mający znaczącą pozycję rynkową. Wydane przez organ zaświadczenie jest więc zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy i obejmuje także sytuacje zapoczątkowane nieprawomocną decyzją Prezesa URTiP wydaną na gruncie dawnego prawa telekomunikacyjnego /ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Dz. U. nr 73 z 2000 r. poz. 852/. Skoro ciągle nie ma prawomocnej decyzji, mocą której P. byłaby uznana przed dniem wejście w życie nowej ustawy prawo telekomunikacyjne /cytowanej wyżej i określanej jako pr. tel. ustawy z dnia 16 lipca 2004 r./ za przedsiębiorcę o znaczącej pozycji rynkowej, to wszelkie dalsze wywody o skutkach z tego płynących, co do nałożonych obowiązków są bezprzedmiotowe, gdyż na razie P. nie jest uznana za przedsiębiorcę o znaczącej pozycji rynkowej, a co za tym idzie nie nałożono na nią żadnych obowiązków regulacyjnych związanych z tą pozycją, w szczególności obowiązku świadczenia usługi roamingu. Fakt toczącego się procesu nie ma zatem wpływu na treść już wydanego zaświadczenia ani nie uzasadnia wydania zaświadczenia o braku obowiązków regulacyjnych.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania przez organ i w związku z tym uznał za nieuzasadnione zarzuty naruszenia art. 7, 77 § 1 k.p.a., a także naruszenia art. 8, 9 i 10 k.p.a. Organ działa wyłącznie na podstawie oraz w granicach prawa i w konsekwencji jego działanie jest uzależnione od tego czy i jakie rejestry, ewidencje lub inne dane są w jego posiadaniu. Ponadto zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi lecz czynnościami faktycznymi ponieważ nie są oświadczeniami woli lecz oświadczeniami wiedzy. Zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów, a przy jego pomocy organ stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy (por. Zbigniew R. Kmieciak, Państwo i Prawo 2004/10/58 artykuł pod tytułem "Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalenia i weryfikacji jego treści"). W tym stanie rzeczy, całkowicie zresztą gołosłowne i nie potwierdzone żadnymi argumentami, zarzuty dotyczące postępowania dowodowego i naruszenia zasad postępowania administracyjnego nie mogą być uznane za uzasadnione.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, a zatem skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a..