Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1042/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny za niewykonanie wyroku-art. 154 PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 154 § 1 i 2, 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.) Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi S. P., J. P. i T. P. na niewykonanie przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 417/12 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 1.000 (tysiąc) złotych płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.


UZASADNIENIE

S. P., J. P. i T. P. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny w związku z niewykonaniem przez organ wyroku Sądu z dnia 28 stycznia 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 417/12. Wyrokiem tym Sąd w punkcie 1 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], hip. nr [...] w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; w punkcie 2 stwierdził, że bezczynność Prezydenta W. w prowadzeniu postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu skargi S.P., J. P. i T. P. zaznaczyli, że do dnia wniesienia skargi Prezydent W. nie rozpoznał ich wniosku o odszkodowanie. Dodali, że z uzyskanych przez nich informacji wynika, że organ zakończył już czynności procesowe zmierzające do zakończenia toczącego się postępowania, jednak ze względu na brak środków finansowych, wstrzymuje się z wydaniem decyzji. Z uwagi na powyższe, pismem z dnia 28 października 2013 r., wezwali Prezydenta W. do wykonania prawomocnego wyroku. Organ nie udzielił na nie odpowiedzi. Tym samym, w ocenie S. P., J. P. i T. P., skarga jest uzasadniona i skutkować winna ukaraniem organu grzywną w wysokości, którą Sąd uzna za stosowną.

Odpowiadając na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że nieruchomość będąca przedmiotem niniejszego postępowania, objęta została działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Kwestię odszkodowań za nieruchomości przejęte dekretem reguluje obecnie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie dodatkowych wyjaśnień wymaga jeszcze kwestia daty, w której poprzedni właściciele zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania gruntem będącym przedmiotem postępowania. W związku z powyższym, organ wystąpił do Wydziału Infrastruktury dla Dzielnicy [...] o dokumenty dotyczące inwestycji zrealizowanych na spornym gruncie. Prezydent dodał, że niezależnie od powyższego, obecnie podejmowane są czynności mające na celu zabezpieczenie środków pieniężnych na wypłatę odszkodowania. Wyjaśnił, że poinformował strony o przyczynach niedotrzymania terminu wyznaczonego przez Sąd oraz o nowym terminie wydania decyzji do dnia 30 września 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, co skutkować musi wymierzeniem Prezydentowi W. grzywny.

Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - powoływana dalej jako "p.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 stycznia 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 417/12 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], hip. nr [...] w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Bezsporne jest, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do Urzędu Miasta W. w dniu 20 maja 2013 r. Niekwestionowaną okolicznością jest również to, że do dnia wniesienia skargi z dnia 10 lutego 2014 r., mimo uprzedniego wezwania organu przez skarżących do wykonania prawomocnego wyroku, Prezydent W. nie wykonał nałożonego wyrokiem Sądu zobowiązania do zakończenia postępowania.

W tym stanie rzeczy wniosek o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny jest niewątpliwie uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że niewykonywanie wyroków sądów - niezależnie od tego czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych - w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania.

Stosownie do art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

W realiach niniejszej sprawy Sąd ocenił, iż wystarczająco represyjną, jak też dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości 1000 złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Wymierzając organowi grzywnę w wyżej wskazanej wysokości Sąd wziął pod uwagę czas, jaki upłynął od dnia, w którym decyzja powinna zostać wydana. Sąd uwzględnił także czynności podjęte przez organ zmierzające do wydania decyzji merytorycznej w sprawie. Pismem z dnia 12 marca 2014 r. organ wystąpił do Wydziału Infrastruktury dla Dzielnicy [...] o przesłanie dokumentów (m.in. kopii decyzji lokalizacyjnych, protokołów przekazania gruntu inwestorowi, pozwoleń do budowę, pozwoleń na użytkowanie, dziennika budowy) oraz udzielenie informacji dotyczących inwestycji zrealizowanych na spornym gruncie. Pismem z tej samej daty, działając na podstawie art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), poinformował strony o przyczynie niezakończenia postępowania w terminie wyznaczonym przez Sąd oraz przewidywanej dacie wydania decyzji do 30 września 2014 r. Wezwał również do przedłożenia oryginału bądź uwierzytelnionej notarialnie kopii postanowienia stwierdzającego nabycie spadku po J. P. (dawnej właścicielce nieruchomości).

Podkreślenia wymaga, że brak zabezpieczenia środków finansowych, o czym Prezydent W. zawiadomił strony w/w pismem z dnia 12 marca 2014 r., jakkolwiek nie stanowi usprawiedliwienia dla niewykonania wyroku Sądu, to nie uzasadnia wymierzenia organowi grzywny w wyższej wysokości.

Jednocześnie, biorąc pod uwagę treść art. 154 § 2 in fine p.p.s.a. oraz uwzględniając wielkość przekroczenia terminu na wydanie decyzji merytorycznej i podjęte w tym czasie przez organ czynności, Sąd stwierdził, że prowadzenie przez Prezydenta W. postępowania po wydaniu wyroku z dnia 28 stycznia 2013 r. nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 154 § 1 i 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.