Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 17/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 47 § 1, art. 49 § 1, art. 58 § 1pkt 3
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2022 r. sygn. akt IV SA/Wa 1862/22 w sprawie ze skargi P. T. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 27 czerwca 2022 r., nr 264/P/2022 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 3 listopada 2022 r. odrzucił skargę P. T. na opisaną w sentencji decyzję Wojewody Mazowieckiego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z 11 października 2022 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków skargi przez nadesłanie jednego odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem własnoręcznym podpisem – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono 17 października 2022 r. W wyznaczonym terminie skarżący nadesłał poświadczony za zgodność z oryginałem egzemplarz złożonego w toku postępowania administracyjnego odwołania oraz pismo uzupełniające jego stanowisko w sprawie. Sąd I instancji uznał, że braków formalnych skargi nie uzupełniono prawidłowo, co stanowi podstawę do jej odrzucenia w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej P.p.s.a.).

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wskazał, że pismem Sądu "w sprawie ze skargi P. T. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 27 czerwca 2022 r." został wezwany do nadesłania odpisu skargi. Podkreślił, że skarga do WSA jest datowana na 27 lipca 2022 r. Z uwagi na przywołanie daty 27 czerwca 2022 r. przyjął, że Sąd wzywa go do nadesłania odpisu skargi złożonej do Wojewody Mazowieckiego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. nakłada na sąd obowiązek odrzucenia skargi w sytuacji gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Takimi brakami formalnymi, o których mowa w powyższym przepisie, są niewątpliwie odpisy skargi – art. 47 § 1 P.p.s.a. Stosownie do treści uchwały NSA z dnia 18 grudnia 2013 r. I OPS 13/13 "Niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie jej odpisu zostało skutecznie doręczone skarżącemu 17 października 2022 r. Wezwanie Sądu zostało sformułowane jasno, w sposób umożliwiający skarżącemu identyfikację pisma, którego odpis powinien był nadesłać. Nie zawierało określeń, których interpretacja nasuwałaby jakiekolwiek wątpliwości co do ich znaczenia. Wskazana w wezwaniu data 27 czerwca 2022 r. wyraźnie odnosiła się do przedmiotu skargi, tj. decyzji Wojewody Mazowieckiego. Skarżący nie miał żadnych podstaw aby wezwanie to odczytać jako polecenie nadesłania odpisu "skargi złożonej do Wojewody Mazowieckiego". Przedłożenie odpisu odwołania zamiast wymaganego odpisu skargi, słusznie więc zostało ocenione przez Sąd I instancji jako niewykonanie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, co skutkować musiało jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.