Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 662/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka - Duda Sędziowie: AWSA: Kazimierz Bandarzewski AWSA: Janusz Kasprzycki(spr.) Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2008r. sprawy ze skargi A. M. S. S.A. w P. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych. skargę oddala.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. [...] S.A. z siedzibą w [...] dokonała zgłoszenia: "zamiaru budowy [...] sztuk ekspozerów reklamowych" w rejonie [...], ul. [...], ul. [...] w [...] na dz. Nr [...],[...] obr. [...],[...],[...],[...],[...],[...]obr. [...],[...] obr. [...],[...] obr. [...] jedn. ewid. [...].

Decyzją z dnia [...] r, znak: [...], wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r., Nr 207, póz. 2016 z późn. zm., zwanej dalej Prawo budowlane z 1994 r., art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, póz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie - k.p.a.), Prezydent Miasta [...] wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie [...] sztuk ekspozerów reklamowych w rejonie [...] oraz [...], ul. [...], ul. [...] w [...] na dz. Nr [...],[...] Obr [...],[...],[...],[...],[...],[...] obr. [...][...] obr. [...][...] obr. [...] jedn. ewid. [...].

W uzasadnieniu tej decyzji Prezydent Miasta [...] wskazał, że z załączonego do zgłoszenia projektu przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego wynika, że pojedynczy ekspozer reklamowy składa się z ramy stalowej z 2 rur Ø 88,9 x 6,3 mm o wymiarach 1,50 x 2,50 m zamocowanej na fundamentach o wymiarach 0,30 x 1,00 m. Pomiędzy rurami zaprojektowano taflę ze szkła hartowanego grubości 6 mm.

Prezydent podniósł, że w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego z 1994 r. zwolnione z uzyskania obowiązku pozwolenia na budowę zostały roboty budowlane polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków.

Prezydent wskazał, że Prawo budowlane z 1994 r. nie definiuje pojęcia "instalowania". Posługując się zakresem słownika polskiego, zdaniem Prezydenta

przyjąć należy, że są to roboty budowlane polegające na instalowaniu na istniejącym obiekcie w sposób rozłączny za pomocą śrub, wkrętów lub w sposób nierozłączny za pomocą spawu, klei, nitów itd. tego typu urządzeń reklamowych. Wykonywanie w określonym miejscu obiektu budowlanego takiego jak w/w urządzenia reklamowe stanowi, w ocenie Prezydenta, budowę, o której mowa w art. 3 pkt.6 ustawy Prawa budowlanego z 1994 r.

Za budowlę należy uznać między innymi wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. W art. 3 pkt 3 w/w ustawy do budowli zostały także zaliczone fundamenty pod urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Fundament nie został zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Zdaniem Prezydenta przedmiotowe zgłoszenie obejmuje budowę urządzeń reklamowych, które są budowlami, posiadają fundamenty, nie mogą być realizowane metodą instalowania, o której mowa w art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego z 1994 r., a tym samym nie są zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Ponadto, podkreślił Prezydent, [...] w [...] są obiektem zabytkowym, wpisanym do rejestru zabytków pod nr [...]. W art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego z 1994 r., określono, że: "zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę są roboty budowlane polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków."

Zatem Prezydent Miasta [...] orzekł jak w sentencji decyzji.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się [...] S.A. z siedzibą w [...] wnosząc od niej odwołanie.

W odwołaniu zarzuciła naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego z 1994 r. przez błędną interpretację i niezastosowanie.

Wskazała, że w świetle regulacji art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego z 1994 r. możliwe jest instalowanie tablic i urządzeń reklamowych nie tylko na obiekcie budowlanym lecz również i na gruncie. Powołała się w tym względzie na orzecznictwo sądowoadministracyjne, w szczególności na pogląd wypowiedziany w wyroku z dnia 15 lipca 2005 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1504/04.

Odwołująca się spółka podkreśliła, że w orzeczeń sądowych wskazano także, że konieczność uzyskania pozwolenia na budowę tablic i urządzeń reklamowych nie

wynika z tego, że są one wkopane w ziemię, czy też ustawione są na konstrukcji naziemnej (wyrok WSA z dnia 24 maja 2005 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1311/04), oraz, że przemawia za tym skala i charakter konstrukcji (w/w wyrok z 24 maja 2005 r.,).

Zarzuciła organowi l instancji naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego z 1994 r.

Spółka podniosła także, że nie może zgodzić się z interpretacją organu, iż skoro [...] są obiektem zabytkowym, to nie dopuszczalne jest zastosowanie art. 29 ust. 2 pakt 6 Prawa budowlanego z 1994 r.

Wskazała, po pierwsze, że ustawa ta operuje pojęciem "obiektu budowlanego" przez który należy rozumieć tylko budynki, budowle oraz obiekty małej architektury (art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r.). Po drugie, nośniki reklamowe mają być usytuowane na trawnikach, co oznacza, że ich usytuowanie nie nastąpi na obiekcie budowlanym. Skoro trawnik nie jest obiektem w rozumieniu Prawa budowlanego z 1994 r., to nie podlega ograniczeniom zawarty, w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego z 1994 r.

Zdaniem strony odwołującej się na realizację spornych ekspozerów reklamowych nie jest wymagane uprzednie uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Decyzją z dnia [...] r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu l instancji.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda [...] wskazał, że badając przedmiotową sprawę uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a wniesiony sprzeciw słuszny.

Wojewoda podniósł, że w art. 29 Prawa budowlanego z 1994 r. wymienione zostały obiekty budowlane i roboty budowlane, których realizacja jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i które mogą być wykonywane w oparciu o zgłoszenie. Zawarty w tym przepisie katalog stanowi zbiór zamknięty. Oznacza to, że tylko budowa tych obiektów i tylko te roboty budowlane są wyłączone spod działania ogólnej zasady, zawartej w art. 28 Prawa budowlanego z 1994 r., która mówi, że roboty budowlane, można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Niedopuszczalne jest stosowanie w stosunku listy z art. 29 Prawa budowlanego z 1994 r. wykładni rozszerzającej.

W art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego z 1994 r. jest mowa, że zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę są roboty budowlane polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.

Jak z powyższego wynika, zdaniem Wojewody, że ustawodawca objął zwolnieniem tylko prace polegające na instalowaniu. Prawo budowlane z 1994 r. nie definiuje pojęcia "instalowanie". Posługując się w tym zakresie słownikiem języka polskiego należy przyjąć, że są to roboty budowlane polegające na instalowaniu na istniejącym obiekcie w sposób rozłączny za pomocą śrub, wkrętów lub nierozłączny za pomocą spawu, nitów, klei itd. reklam, krat, anten i innych tego typu urządzeń i elementów.

Natomiast wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu stanowi w ocenie Wojewody, budowę, o której mowa w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego z 1994 r.

Wojewoda podniósł, że zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego z 1994 r. za "budowlę" uznaje się między innymi "wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe". Dodał, że ustawodawca w art. 3 pkt 3 w/w. ustawy zaliczył do budowli również .fundament pod .... urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów, składających się na całość użytkową". Fundament nie został zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Oceniając zgłoszenie, Wojewoda stwierdził, że wnioskowane urządzenie reklamowe tzw. ekspozer reklamowy jest budowlą, posiadająca fundament zagłębiony w gruncie na głębokość 1 m, którego wykonanie, nie może nastąpić metodą "instalacji", o jakiej mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6, a tylko taka inwestycja byłaby zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w oparciu o ten przepis.

Wojewoda wskazał, że nie można się zgodzić z zarzutem odwołania, iż dopuszczalne jest instalowanie tablic i urządzeń reklamówek nie tylko na obiektach budowlanych, ale i na gruncie.

Zdaniem Wojewody na gruncie urządzenia mogą być montowane. Za taką interpretacją przemawia wskazana przez ustawodawcę w art. 29 ust. 2 pkt 16 Prawa

budowlanego z 1994 r. możliwość realizacji trybem zgłoszenia "montaż wolnostojących kolektorów słonecznych."

Natomiast tryb zgłoszenia zastrzeżony został dla instalacji krat (pkt 14), urządzeń (pkt 15) oraz reklam i .urządzeń reklamowych (pkt 6). Charakter tych elementów wskazuje, iż są one instalowane na obiekcie lub w ich wnętrzu i nie są one wolnostojące. Wojewoda dodał także, że pojecie "instalacja" nie zostało wymienione w art. 3 ust 7 Prawa budowlanego z 1994 r. jako roboty budowlane. Mogłoby to wskazywać, że ustawodawca wyjątkowo dla niektórych instalowanych przedmiotów lub urządzeń zastrzegł ich wykonanie w trybie zgłoszenia.

Wojewoda wyjaśnił, że sformułowanie "trwale z gruntem związany" nie oznacza, że obiekt musi mieć fundament wkopany w ziemię. Istotą trwałego związania obiektu z gruntem jest takie jego technicznie trwałe powiązanie z gruntem, aby działanie na ten obiekt (czynników atmosferycznych ( np. parcie wiatru), lub innych działań nie spowodowały jego uszkodzenia, nie ograniczały jego funkcji jak też jego użytkowanie nie powodowało zagrożenia bezpieczeństwu ludzi i mienia.

W odniesieniu do dołączonych do odwołania wyroków należy Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 póz. 1270 z 2002 r.:, "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sadu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynności było przedmiotem zaskarżenia."

Z uwagi, że wskazane wyroki dotyczą konkretnych rozstrzygnięć wydanych przez Wojewodę Mazowieckiego, nie mogą one stanowić podstawy rozstrzygania w innych spawach prowadzonych przez. Wojewodę [...].

Słuszne jest natomiast stwierdzenie zawarte w odwołaniu, że [...] nie są obiektem budowlanym rozumieniu art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego z 1994 r., lecz jak wskazał Wojewoda, wykonanie ekspozera reklamowego na terenie nie jest instalowaniem reklamy o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego z 1994 r.

Niezależnie od powyższego, Wojewoda dodał, że w art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego z 1994 r. ustawodawca wskazał, jakim warunkom winien odpowiadać obiekt małej architektury, określając jego wielkość, charakter i cel, któremu ma służyć. Przedmiotowa inwestycja przede wszystkim nie spełnia celu wskazanego w tym przepisie. Nie pozwala to tym samym zakwalifikować zgłaszanej inwestycji do obiektu małej architektury.

Reasumując Wojewoda stwierdził, że w niniejszej sprawie nie mają zastosowania zarówno przepisy art. 29 ust.1 pkt 22 jak i art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego z 1994 r., które zwalniałyby przedmiotową inwestycję z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wniosła [...] S.A. z siedzibą w [...].

Skarżąca spółka ponownie zarzuciła organom naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego z 1994 r. poprzez błędną wykładnię i jego niezastosowanie. Powtórzyła argumentacje uzasadniająca te zarzuty, jaką przedstawiła w odwołaniu od decyzji organu l instancji.

W odpowiedzi na tą skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 póz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie - legalności decyzji administracyjnych ( art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też kontroli legalności dokonują również z urzędu.

Skarga jest niezasadna.

W art. 28 Prawa budowlanego z 1994 r. ustawodawca zawarł generalną zasadę, że wszelkie roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 do 31 Prawa budowlanego z 1994 r.

Przepisy art. 29 i 31 Prawa budowlanego zawierają katalog zamknięty robót budowlanych i budów zwolnionych z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz katalog tych z pośród nich, które wymagają jedynie dokonania zgłoszenia.

W przepisie art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. wymieniono, że pozwolenia na budowę nie wymaga m. in. wykonywanie robót budowlanych polegających na: instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych

1 podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym (pkt 6 ust. 2 art. 29 Prawa budowlanego z 1994 r.); instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych (pkt 15 ust. 2 art. 29 Prawa budowlanego z 1994 r). .

Wykonanie powyższych robót, o których mowa w pkt 6 ust. 2 art. 29 Prawa budowlanego z 1994 r., obciążone zostało obowiązkiem zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt

2 Prawa budowlanego z 1994 r. Stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego z 1994 r. budowa urządzeń na obiektach budowlanych wymaga zgłoszenia jedynie w przypadku, gdy urządzenia te przekraczają wysokość 3 m.

Podstawową zatem kwestią w niniejszej sprawie jest ustalenie znaczenia wyrażenia "instalowania" używanego w tekście prawnym - Prawa budowlanego z 1994 r.

W art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego z 1994 r. została ustanowiona definicja robót budowlanych. Rozumie się przez nie budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. W świetle art.

3 pkt 6 Prawa budowlanego z 1994 r. budowa to wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego. Z analizy art. 29 ust. 2 pkt 6, 14 i 15 Prawa budowlanego z 1994 r. wynika również, że do robót budowlanych zaliczyć należy także prace polegające na instalowaniu

Ustalenia zatem wymagało znaczenie wyrażenia "montażu" i jego wzajemnej relacji do pojęcia "instalowania".

Ustawodawca nie wprowadził do Prawa budowlanego z 1994 r. definicji legalnej zarówno pojęcia "montażu" jak i "instalowania".

Skoro w tekście ustawy nie ma definicji tych pojęć sięgnąć należy do ich znaczenia w języku potocznym.

Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku języka polskiego PWN pod red Mieczysława Szymczaka, Warszawa 2002; tom 1, s. 745, słowo "instalować" oznacza "zakładać montować urządzenia techniczne: instalować aparaturę pomiarową, lampy oświetleniowe, liczniki elektryczne, maszyny. Instalować centralne ogrzewanie." "Instalacja" natomiast znaczy: "zakładanie, montowanie jakiś urządzeń technicznych".

"Montować" z kolei to tyle co "składać, zespalać części lub zespoły w dalsze zespołu lub w całość". Jako przykłady powyższego podaje się montaż budowli, maszyn, silników, konstrukcji mostu, montaż kadłuba statku, instalacji elektrycznej, urządzeń sanitarnych (tom 2, s. 199).

Wskazane wyżej przykłady pomimo swojej bliskości znaczeniowej naprowadzają na występujące w ich używaniu różnice. Pozwala to uznać, że cechą charakterystyczną "montażu" jest tworzenie z szeregu elementów pewnej całości. Jeżeli nawet przyjąć, że w potocznym rozumieniu pojęcia "montażu" i "instalowania" funkcjonują jako tożsame lub bliskoznaczne, to na gruncie Prawa budowlanego z 1994 r. brak podstaw do przyjęcia, że ustawodawca w tekście ustawy używa ich zamiennie.

Sprzeciwia się temu jedna z podstawowych reguł wykładni prawniczej -założenie racjonalności ustawodawcy. Wyklucza ona przyjęcie, że dla opisania tego samego zjawiska w tekście prawnym użyto dwóch różnych sformułowań.

Powyższe znajduje potwierdzenie w tekście Prawa budowlanego z 1994 r.

W art. 29 ust. 2 pkt 14 - 15 Prawa budowlanego z 1994 ustawodawca w pkt 14 tego przepisu posługuje się pojęciem instalowania krat na obiektach budowlanych, w jego pkt 15 mowa jest natomiast o instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych.

Z art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego z 1994 r. wynika z kolei, że jednym z rodzajów robót budowlanych jest montaż obiektu budowlanego. Art. 3 pkt 13 tejże ustawy, stanowiąc w swoim końcowym fragmencie: "(...) a w przypadku realizacji

obiektów metodą montażu (...)" naprowadza, że montaż, to metoda realizacji obiektu budowlanego z pewnych odrębnych elementów w całość.

Do takich samych wniosków prowadzi analiza przepisu art. 34 ust. 3a Prawa budowlanego z 1994 r., w którym mowa jest o montażu obiektu budowlanego. Pojęcia montaż ustawodawca użył także w treści art. 21 a pkt 10 Prawa budowlanego z 1994 r. mówiąc o montażu i demontażu ciężkich elementów prefabrykowanych oraz w art. 29 ust. 2 pkt 16 mówiąc o montażu wolno stojących kolektorów słonecznych.

Montaż zatem to rodzaj robót budowlanych polegających na wytworzeniu nowego obiektu budowlanego z gotowych, połączonych ("montowanych"), w jedną, funkcjonalną całość elementów. Jest to wykonywanie obiektu w sposób kompleksowy, od podstaw i bez powiązania z innym, istniejącym wcześniej.

Takie rozumienie pojęcia "montażu" jest adekwatne do procesu powstawania budowli jako odrębnego obiektu budowlanego, którymi są, stosownie do art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego z 1993 r., wolnostojące trwale z gruntem związane urządzenia reklamowe.

Zakres pojęcia "instalowanie", wyznaczony na podstawie przypadków zawartych w Prawie budowlanym z 1994 r. wskazuje na zasadnicze odmienności w relacji tego pojęcia do pojęcia "montażu".

Użyty w przywołanym już przepisie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego z 1994 r. termin "instalowania" nie dotyczy wykonywania nowego obiektu budowlanego, lecz robót budowlanych związanych z już istniejącymi obiektami. Ze wzmiankowanych powyżej przepisów art. 29 ust. 2 pkt 14 i 15 Prawa budowlanego z 1994 r. wynika, że traktują one o instalowaniu krat i urządzeń na obiektach budowlanych. Brak zatem w przepisach Prawa budowlanego z 1994 r. przypadku, w którym pojęcie "instalowania" odnosiłoby się do wykonywania odrębnego obiektu budowlanego.

Powyższe daje, w ocenie Sądu, podstawę do przyjęcia, że art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego z 1994 r. odnosi się wyłącznie do prac polegających na umieszczeniu nośnika reklamowego na istniejącym obiekcie budowlanym.

Będą mieścić się więc w tym zakresie przypadki przytwierdzania tablic reklamowych, czy też urządzeń reklamowych do ściany budynku lub innego obiektu budowlanego.

Poza zakresem regulacji art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego z 1994 r. pozostawać natomiast będą budowy, montaż tablic i urządzeń reklamowych powstających jako odrębny obiekt budowlany - budowla - w postaci wolnostojącego, trwale z gruntem związanego urządzenia reklamowego jakim w tym przypadku są przedmiotowe ekspozery reklamowe.

W żaden więc sposób nie można zaaprobować poglądu, że w świetle regulacji art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego z 1994 r. możliwe jest nie tylko instalowanie tablic i urządzeń reklamowych na obiekcie budowlanym lecz również i na gruncie.

Realizacja tego rodzaju obiektu na gruncie to nic innego jak wznoszenie obiektu metodą montażu w określonym miejscu, a więc budowa, w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego z 1994 r., obiektu budowlanego jakim jest budowla, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego z 1994 r. Podzielić należy zatem stanowisko obu organów orzekających, że tego rodzaju roboty budowlane wymagają uzyskania pozwolenia na budowę.

Rację ma Wojewoda [...], że nie są to także obiekty małej architektury. Nie są bowiem związany z architekturą ogrodową, w żaden sposób nie podnoszą tego rodzaju waloru, nie służą codziennej rekreacji, utrzymaniu porządku, ani tym bardziej nie są związane z kultem religijnym. Cel w jakim mają być zrealizowane w żaden sposób nie pokrywa się z celem wznoszenia obiektów małej architektury.

Dokonane więc przez inwestora zgłoszenie zamiaru budowy [...] sztuk ekspozerów reklamowych nie mogło być uznane za skuteczne. Dotyczy ono bowiem inwestycji, której realizacja wymaga pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA z 15 listopada 2004 r., IV SA 1844/03, LEX nr 164723).

W takim razie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r. miał w pełni zastosowanie.

W ocenie Sądu przy wydawaniu decyzji w obu instancjach organy administracji nie naruszyły zatem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy ani przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W decyzjach tych nie tkwią również wady, które by skutkowały koniecznością wznowienia postępowania lub stwierdzeniem nieważności tych aktów.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270, ze zm.) skargę oddalił.