Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1521/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151  par. 2 w zw. z art. 145 par. 1 pkt 4,  art. 146 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz odmowy uchylenia decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. C., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...], stwierdzającą wydanie ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2001 r. Nr [...], z naruszeniem prawa oraz odmawiającej uchylenia ww. decyzji, w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego z garażem na terenie działek nr ewid. [...] i [...] położonych we wsi [...], gm. [...].

W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2001 r. T. J., H. W. i M. W. wnieśli o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego we wsi [...], na działkach nr ewid. [...] i [...], załączając stosowne dokumenty.

Burmistrz Miasta i Gminy [...] decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. Nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla T. J., H. W. i M. W. pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego z garażem na terenie działek nr ewid. [...] i [...] położonych we wsi [...], gm. [...].

Wnioskiem z dnia [...] września 2012 r. J. C. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem przez Starostę Powiatu decyzji o pozwolenie na budowę na gruncie: nr działki [...], ul. [...], w miejscowości [...].

Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r., na zasadzie art. 149 § 1 i 2 oraz art. 150 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2001 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego z garażem na terenie działek nr ewid. [...] i [...] położonych we wsi [...], gm. [...].

T. J., w piśmie z dnia [...] lutego 2013 r., wskazał iż w jego ocenie nie jest stroną przedmiotowego postępowania, bowiem zbył nieruchomość w 2006 r., na której posadowiony jest obiekt.

W piśmie z dnia [...] lutego 2013 r. M. W. również wskazał, iż w jego ocenie nie jest stroną w powyższym postępowaniu, gdyż zbył w 2006 r. nieruchomość, na której posadowiony jest obiekt.

Decyzją z dnia [...] marca 2013 r., znak [...], Starosta [...] stwierdził wydanie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2001 r. z naruszeniem prawa oraz odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2001 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego z garażem na terenie działek nr ewid. [...] i [...] położonych we wsi [...], gm. [...].

Od powyższej decyzji J. C. złożyła odwołanie do Wojewody [...].

Po przeanalizowaniu akt sprawy organ odwoławczy uznał, że organ I instancji wydał decyzję zgodnie z przepisami i nie znalazł podstaw prawnych do jej uchylenia.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ wojewódzki zwrócił uwagę, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w art. 145 § 1 k.p.a. Wznowienie postępowania nie znosi decyzji, która kończyła postępowanie zwykłe, bo nie ta decyzja jest przedmiotem postępowania wznowieniowego, lecz przedmiotem tym są ewentualne wady o charakterze proceduralnym, które mogły mieć miejsce w postępowaniu zwykłym. Podstawą postępowania wznowieniowego jest zawsze, zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a., postanowienie o jego wznowieniu.

Organ odwoławczy wskazał, że Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r., wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2001 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego z garażem na terenie działek nr ewid. [...] i [...] położonych we wsi [...], gm. [...].

Ponadto, organ zwrócił uwagę, że sytuację niedoręczenia decyzji uprawnionej osobie ustawodawca określił treścią art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie oznacza to, że przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest ostateczna.

Organ II instancji podał, że decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2001 r. zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla T. J., H. W. i M. W. Powyższą decyzję odebrał inwestor, a organ I instancji nie wpisał w rozdzielnik decyzji innych stron przedmiotowego postępowania. Inwestor, tj. T. J. oraz małżeństwo H. i M. W. otrzymali pozwolenie na budowę zgodnie z ich oczekiwaniem, stąd oświadczenie inwestora o niewniesieniu odwołania i odnotowaniu informacji o jej ostateczności. Organ wskazał, że małżonkowie W. mają możliwość odebrania dokumentu jedno dla drugiego i przekazania współmałżonkowi zgodnie z art. 33 § 4 k.p.a.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w związku ze zbyciem nieruchomości, na której zlokalizowany jest obiekt - organ I instancji przeniósł ww. decyzję o pozwoleniu na budowę na innego inwestora, tj. K. D. i Ł. D. Powołując się na art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego, organ wojewódzki wskazał, że organ, który wydał decyzję określoną w art. 28, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2.

Według organu II instancji, małżeństwo H. i M. W. odebrało decyzję o pozwoleniu na budowę, która stała się ostateczna w dniu [...] lipca 2001 r.

Organ odwoławczy przeanalizował legitymację prawną J. C. do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

W ocenie organu, poza sporem jest, iż jednorodzinny budynek mieszkalny z garażem na działkach nr ewid. [...] i [...] we wsi [...] został usytuowany w odległości mniejszej niż 3,00 m, lecz lokalizacja obiektu nie przekroczyła odległości 1,5 m od granicy działki J. C. nr ewid. [...]. Organ odwoławczy wskazał, że z treści § 12 pkt 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm. dalej: warunki techniczne z 1994 r.) wynika, że usytuowanie obiektu było możliwe pod warunkiem wyrażenia zgody przez J. C., a w aktach sprawy brak jest ww. dokumentu.

Jak wskazał organ, zgodnie z oświadczeniem (pismo z dnia [...] września 2012 r.), J. C. dowiedziała się o istnieniu decyzji w dniu [...] sierpnia 2012 r., a w dniu [...] września 2012 r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powyższym pozwoleniem budowlanym. Zatem, w ocenie organu, spełniła warunki określone w art. 147 i art. 148 k.p.a.

Organ zaznaczył, że po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. organ administracji wydaje decyzję stosownie do treści art. 151 § 1 pkt 1, 151 § 1 pkt 2 bądź art. 151 § 2 k.p.a.

Organ powołał się na regulację art. 146 § 1 k.p.a., akcentując, że zgodnie z powyższym artykułem, uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Stąd w ocenie organu, Starosta [...] działając na podstawie art.151 § 2 k.p.a., w związku z art. 146 § 1 k.p.a., decyzją z dnia [...] marca 2013 r. stwierdził wydanie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2001 r. z naruszeniem prawa oraz odmówił jej uchylenia.

Organ odwoławczy podkreślił, że w związku z powyższym, decyzja organu I instancji została wydana w sposób prawidłowy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienioną decyzję Wojewody [...] wniosła J. C.

W skardze wniosła na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 210 § 1 p.p.s.a. o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, na podstawie art. 135 p.p.s.a. o uchylenie decyzji organu I instancji, ponieważ jest to niezbędne do prawidłowego zakończenia postępowania, a także na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a. o zawieszenie postępowania z urzędu, ponieważ w dniu [...] maja 2013 r. został wysłany do Wojewody [...], za pośrednictwem poczty, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2001 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego z garażem na terenie działek nr [...] i [...] położonych we wsi [...] gm. [...].

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik

sprawy, to jest art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nieustalenie daty doręczenia lub ogłoszenia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2001 r., wszystkim osobom biorącym udział w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego z garażem na terenie działek numer ewidencyjny [...] i [...] położonych we wsi [...] gm. [...], błędne ustalenia daty, kiedy decyzja stała się ostateczna oraz w konsekwencji odmowę uchylenia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2001 r. oraz wadliwe przyjęcie, że zaniechania te nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy;

2. naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 33 § 4 k.p.a. poprzez wadliwe zastosowanie w sytuacji, gdy postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego z garażem nie stanowi sprawy mniejszej wagi w rozumieniu wspomnianego przepisu oraz w sytuacji nie dokonania ustalenia osoby fizycznej, która złożyła oświadczenia na ostatniej stronie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2001 r. podpisując się imieniem i nazwiskiem H. W. oraz M. W,

3. naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 75 § 1 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie dowodu z urzędu z opinii biegłego w zakresie grafologa na okoliczność, iż oświadczenia zawarte na ostatniej stronie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2001 r., podpisane imieniem i nazwiskiem H. W. i M. W. zostały sporządzone przez jedną, niezidentyfikowaną przez organ osobę i w konsekwencji wydanie decyzji pomimo wadliwego ustalenia daty, z którą decyzja stała się ostateczna,

4. naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 146 § 1 k.p.a. przez uznanie, że zaszły okoliczności skutkujące niemożnością uchylenia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2001 r., a więc, że od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynął przewidziany przepisem okres czasu, w sytuacji, gdy organ nie wyjaśnił, czy decyzja została doręczona, czy ogłoszona, komu i w jakim dniu oraz nie wykazał tego faktu,

5. naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik

sprawy, to jest art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej,

6. naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik

sprawy, to jest art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji pomimo istnienia podstaw do jej uchylenia.

W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że organ nie podjął wszystkich czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zdaniem strony skarżącej, organ II instancji wydał decyzję, pomimo iż nie dokonał ustalenia kręgu osób, którym decyzja została doręczona lub ogłoszona oraz nieprawidłowo określił dzień, w którym decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2001 r., stała się ostateczna. W ocenie strony skarżącej, podpisy H. W. i M. W. znajdujące się na ostatniej stronie decyzji, zostały sporządzone przez te samą osobę. Skarżąca wskazała, że pozwolenie na budowę nie stanowi w rozumieniu art. 33 § 4 k.p.a. sprawy mniejszej wagi, w której organ może nie żądać od strony pełnomocnictwa współmałżonka. Fakt doręczenia lub ogłoszenia decyzji powinien być w odpowiedni sposób udokumentowany albo w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru albo protokołu ogłoszenia decyzji. W ocenie strony skarżącej, oznacza to, że kluczowe znaczenie dla oceny czy w okolicznościach danej sprawy wystąpiła negatywna przesłanka ograniczająca dopuszczalność uchylenia decyzji administracyjnej w wyniku wznowienia postępowania, ma stwierdzenie faktu doręczenia (lub ogłoszenia) decyzji stosownie do treści powołanych wyżej przepisów k.p.a., a następnie upływ 5 letniego terminu od dokonania tej czynności. Ponadto, strona skarżąca wskazała, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że decyzja wydana w przedmiotowej sprawie w pierwszej instancji dotknięta jest wadami tożsamymi z wadami, które zarzucono decyzji organu II instancji, a zatem konieczne będzie ponowne przeprowadzenie postępowania przed organem I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swe stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Prawidłowo organ odwoławczy przypomniał, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. została wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań jakim jest postępowanie wznowieniowe.

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte co najmniej jedną z kwalifikowanych wadliwości procesowych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1, 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania może zostać wszczęte z urzędu lub na wniosek strony, z tym że jeśli chodzi o przyczynę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145a i 145b k.p.a. – tylko na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). Złożenie wniosku wszczyna postępowanie wstępne, które powinno zakończyć się załatwieniem sprawy rozstrzygnięciem przewidzianym w art. 149 k.p.a. A zatem obowiązkiem organu, do którego wpływa wniosek o wznowienie postępowania, jest w pierwszej kolejności – w ramach badania czy spełnia on warunki formalne – ocena czy podmiot żądający wznowienia powołuje się na przesłanki określone w art. 145 § 1 i 145a lub b k.p.a. oraz czy wniosek został złożony w terminie określonym w art. 148 k.p.a. W przypadku uznania, że spełnione zostały ww. przesłanki, wydaje postanowienie określone w art. 149 § 2 k.p.a. (o wznowieniu postępowania administracyjnego). Jeżeli w wyniku wstępnego badania wniosku stwierdzi, że wznowienie jest niemożliwe z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych – winien wydać postanowienie, którym odmówi wznowienia postępowania – na podstawie art. 149 § 3 k.p.a.

Prawidłowo wskazał organ w niniejszej sprawie, że wniosek skarżącej o wznowienie postępowania został złożony w terminie określonym w art. 148 k.p.a., co obligowało Starostę do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2001 r.

J. C. – jako przesłankę do wznowienia postępowania podała art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazując, że nie brała udziału bez własnej winy w postępowaniu zakończonym decyzją udzielającą pozwolenia na realizację inwestycji na działce sąsiedniej, tj. nr [...] i [...] p.n. "jednorodzinny budynek mieszkalny z garażem". Jako prawidłowe Sąd uznał ustalenia organu, że skarżąca jako właścicielka działki nr [...] posiada przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Trafnie wskazał organ, że w dniu wydania decyzji z dnia [...] lipca 2001 r. nie obowiązywał art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, stanowiący Lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a. Przepis ten – ograniczający zakres stron do właścicieli, użytkowników wieczystych oraz zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji – został wprowadzony Nowelą z dnia 27 marca 2003 r., która weszła w życie 11 lipca 2003 r. Powyższe oznacza, że przymiot strony w niniejszej sprawie winien być oceniony na zasadach ogólnych określonych w art. 28 k.p.a.

Prawidłowo także organ administracji uznał, że analiza projektu zagospodarowania działki nie pozostawia wątpliwości, że skarżąca winna była brać udział w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. Wprawdzie ani na projekcie zagospodarowania działki, ani na mapie sytuacyjno – wysokościowej do celów projektowych znajdujących się w aktach sprawy, nie naniesione są odległości budynku będącego przedmiotem pozwolenia na budowę od działek sąsiednich, jednakże podanie skali mapy pozwala stwierdzić, że obiekt ten został zaprojektowany w odległości mniejszej niż 3 m od granicy z działką nr [...] stanowiącą własność skarżącej. Obowiązujące w dacie wydawania ostatecznej decyzji rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1995 r., Nr 10, poz. 46, ze zm., dalej: warunki techniczne z 1994 r.) w § 12 ust. 6 dopuszczały usytuowanie budynku, (...) bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust. 4 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskana pisemna zgoda jej właściciela. Jednocześnie w ust. 7 ustawodawca wskazał, że w razie braku zgody właściciela, właściwy organ może rozstrzygnąć, w drodze postanowienia, o dopuszczalności usytuowania budynku w odległościach, o których mowa w ust. 6, jeżeli nie spowoduje to istotnego utrudnienia w zagospodarowaniu działki sąsiedniej. Na postanowienie to przysługuje zażalenie. Powyższe oznacza, że – co do zasady - możliwe było usytuowanie obiektu ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości mniejszej niż 3 m. Nie może natomiast budzić wątpliwości, że właściciel nieruchomości w zbliżeniu której ma być zrealizowany obiekt budowlany, posiada interes prawny w takim postępowaniu. Wymaga przy tym podkreślenia, że dla ustalenia, że dany podmiot posiada przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. wystarczające jest stwierdzenie, że posiada interes prawny a nie, że interes ten został naruszony. Przepis art. 28 k.p.a. nie wymaga bowiem, aby dla posiadania przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę podmiot wskazujący na swój interes prawny musiał wykazać, że został on naruszony.

Skoro właściciel działki nr [...] nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] lipca 2001 r. bez własnej winy, to rację ma organ administracji, że zaistniała przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Tym samym należało stwierdzić, że decyzja z dnia [...] lipca 2001 r. została wydana z naruszeniem przepisów prawa.

Nie ma racji skarżąca, iż w niniejszej sprawie organ wadliwie ustalił zaistnienie negatywnej przesłanki do uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu określonej w art. 146 § 1 k.p.a., a mianowicie, że upłynął 5- letni okres od doręczenia lub ogłoszenia decyzji ostatecznej. Z rozdzielnika tej decyzji wynika, że organ potraktował jako strony postępowania jedynie inwestorów: T. J., H. W. i M. W. i jedynie tym podmiotom doręczył decyzję. Jednocześnie z adnotacji znajdującej się na tej decyzji wynika, że decyzja została osobiście przez nich odebrana. Wbrew zawartym w skardze zarzutom, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje czy rozstrzygnięcie to zostało skutecznie doręczone wszystkim stronom postępowania (inwestorom). Zgodnie z treścią art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło lat dziesięć, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 k.p.a. oraz w art. 145a k.p.a. i art. 145b k.p.a., jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, że przez "doręczenie" decyzji, o jakim mowa w art. 146 § 1 k.p.a., należy rozumieć doręczenie decyzji w odniesieniu do którejkolwiek ze stron biorących udział w danym postępowaniu, a więc gdy w ogóle doszło do doręczenia decyzji (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 20 marca 2009 r., w sprawie I OSK 433/08, dostępne na http://:orzeczenia.nsa.gov.pl). Niedoręczenia decyzji któremukolwiek z podmiotów, które organ uznał za stronę postępowania, nie oznacza, że omawiany termin nie rozpoczyna biegu. Taka sytuacja powoduje jedynie, że podmiot, któremu decyzji nie doręczono, może wystąpić z wnioskiem o wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie rodzi to natomiast skutku w postaci nierozpoczęcia biegu terminów stanowiących negatywną przesłankę wznowieniową. Odmienna interpretacja prowadziłaby do wniosku, że w przypadku niedoręczenia decyzji którejkolwiek ze stron postępowania, decyzja taka nie stałaby się ostateczna do czasu doręczenia decyzji, a w konsekwencji nie mogłaby podlegać wznowieniu (ten tryb postępowania zastrzeżony jest jedynie do decyzji ostatecznych) przez żaden z podmiotów pominiętych w postępowaniu. A zatem nie ma racji skarżąca, że kwestą mającą kluczowe znaczenie dla ustalenia początku biegu omawianego terminu jest ustalenie czy wszystkim inwestorom doręczono decyzję. Nawet jeśli podpisy pod decyzją w imieniu H. i M. W. zostały naniesione przez tę samą osobę (jak wskazuje skarżąca), to po pierwsze: dopiero w przypadku stwierdzenia wyrokiem sądu, że podpisy te są sfałszowane, okoliczność ta mogłaby stanowić przesłankę do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a., po drugie zaś, jeśli decyzja została doręczona jednemu z małżonków (który faktycznie naniósł podpis na decyzji), to drugiemu przysługuje prawo do wznowienia postępowania, które to jednak postępowanie mogłoby się toczyć jedynie na wyraźny wniosek małżonka pominiętego. Skarżąca takiego zarzutu podnieść skutecznie nie może.

Tym samym jako nieuzasadniony Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego grafologa na okoliczność, że podpis pod oświadczeniem widniejący na decyzji z [...] lipca 2001 r. H. i M. W. został naniesiony przez te samą osobę. Okoliczność, która miałaby być udowodniona – wobec niewątpliwego doręczenia decyzji T. J. - pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

W świetle powyższego, bez znaczenia również pozostaje, w jakiej dacie decyzja stała się ostateczna, skoro ustawodawca wiąże rozpoczęcie biegu terminu nie z uostatecznieniem się decyzji, lecz z jej doręczeniem. Data doręczenia decyzji poszczególnym stronom postępowania miałaby znaczenie jedynie w przypadku, gdyby doręczenie to następowało w różnych datach. Wówczas omawiany termin rozpocząłby bieg od daty ostatniego (najpóźniejszego) doręczenia. Skoro organ stwierdził, że decyzja jest ostateczna od dnia [...] lipca 2001 r., to znaczy, że wszystkie faktyczne doręczenia nastąpiły najpóźniej [...] lipca 2001 r. Powyższe uzasadnia twierdzenie, że nie można skutecznie zarzucić organowi błędu w ustaleniach faktycznych.

A zatem prawidłowo organ ustalił, że początek biegu pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., nastąpił w dniu doręczenia decyzji stronie uczestniczącej w tym postępowaniu, to jest 4 lipca 2001 r., co oznacza, że upłynął [...] lipca 2006 r. Skoro zarówno wniosek o wznowienie postępowania, jak i przede wszystkim decyzja wydawana była po upływie tego terminu, organ nie mógł uchylić ostatecznej decyzji niezależnie od tego, czy decyzja ta dotknięta była innymi – poza naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. - wadami. Wydanie decyzji w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a. naruszałoby zasadę trwałości decyzji ostatecznej, a to oznacza, że dotknięta ona byłaby wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Sąd nie uwzględnił również wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania w związku ze złożeniem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2001 r., albowiem wynik tego postępowania pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszego postępowania. Nie jest to również sytuacja opisana w art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej jako p.p.s.a.)

W tym stanie rzeczy należało uznać, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.