Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1885/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Skwierzyńska(spr) Sędziowie NSA Włodzimierz Zygmont as.sąd. WSA Karol Pawlicki Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Ajnbacher po rozpoznaniu w dniu 02 listopada 2004 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie numeru identyfikacji podatkowej o d d a l a s k a r g ę /-/K.Pawlicki /-/M.Skwierzyńska /-/Wł.Zygmont


UZASADNIENIE

A. S. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzję Izby Skarbowej z dnia [...]r. utrzymującą w mocy zaskarżoną przez w/w odwołaniem decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...]r. w sprawie odmowy wydania numeru identyfikacji podatkowej i rejestracji w zakresie podatku od towarów i usług w zakresie "Administracji Domu przy ul. [...] w G.".

Organ podatkowy I instancji, na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz.U. Nr 142, poz. 702 ze zm.), stwierdził, że obowiązkowi ewidencjonowanemu podlegają m.inn. osoby fizyczne posiadające status podatnika lub płatnika podatku w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej oraz przepisów materialnego prawa podatkowego. Do celów ewidencji podatkowej status podatnika winien być oceniany na podstawie ustaw mających wpływ na pozycję podatnika w obrocie gospodarczym i na sposób jego opodatkowania.

Urząd Skarbowy nadaje podatnikowi na podstawie dokonanego zgłoszenia jeden numer identyfikacji podatkowej, zgodnie z art. 2 powołanej ustawy. Zgłoszenia identyfikacyjnego, w myśl art. 6 ust. 1 tejże ustawy, dokonuje się niezależnie od zgłoszenia rejestracyjnego na formularzu VAT-R, o którym traktuje art. 9 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

Ze złożonych przez Administrację Domu przy ul. [...] w G. A. S. wraz ze zgłoszeniem identyfikacyjnym dokumentów wynika, że nieruchomość, której administrację ma on prowadzić, stanowi współwłasność. W tej sytuacji powierzenie zarządu tej nieruchomości osobie trzeciej lub jednemu ze współwłaścicieli nie ma charakteru rozporządzenia mieniem i nie może zastąpić on współwłaścicieli w sferze zobowiązań podatkowych. W związku z tym rozliczenie podatku od towarów i usług, a więc m.inn. złożenie zgłoszenia rejestracyjnego w miejscowo właściwym urzędzie skarbowym i składanie deklaracji podatkowych z tytułu obrotu uzyskanego z najmu lokali ciąży na każdym ze współwłaścicieli a nie na administratorze budynku, o czym stanowi § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. N r 108, poz. 1245 ze zm.).

Wyjątek od tej zasady dotyczyć może jedynie ustanowionego przez sąd zarządcy, który - zgodnie z art. 203 k.c. - działa w imieniu własnym i na własny rachunek, co uprawnia go do wystawiania faktur VAT oraz do rejestracji podatkowej i rozliczania podatku od towarów i usług.

A. S. nie jest zarządcą ustanowionym przez sąd. Uzyskał jedynie numer REGON w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie usług zarządzania nieruchomościami.

W tej sytuacji Urząd Skarbowy nie znalazł podstaw do nadania "Administracji Domu przy ul. [...] w G." numeru identyfikacji podatkowej.

Izba Skarbowa, po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...]r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy powołując się na przepis art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług stwierdził, że podatnikami m.inn. są osoby fizyczne i jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej, które przed dokonaniem pierwszej czynności podlegającej podatkowi od towarów i usług winny złożyć zgłoszenie rejestracyjne zgodnie z art. 9 ust. 1 tej ustawy. Podatnicy tego podatku obowiązani są, w myśl postanowień art. 5 i 6 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, dokonać zgłoszenia identyfikacyjnego celem nadania Numeru Identyfikacji Podatkowej (NIP).

A. S. na podstawie umowy zawartej z współwłaścicielami prowadzi administrację budynku położonego w G. przy ul. [...] i mógł dokonywać samodzielnie czynności nieprzekraczających zwykłego zarządu tą nieruchomością, działając na rachunek współwłaścicieli. W tej sytuacji skoro w/w nie był sądownie ustanowionym zarządcą nieruchomości, obowiązek rejestracji i rozliczania podatku od towarów i usług spoczywa na poszczególnych współwłaścicielach.

Organ podatkowym podnosi też, że A. S. mógł jedynie wystąpić o rejestrację w zakresie podatku od towarów i usług jako osoba fizyczna będąca administratorem i rozliczać ten podatek w odniesieniu do wynagrodzenia otrzymanego z tytułu świadczonych usług administrowania (art. 16 ust. 1 ustawy z 8.I.1993 r.).

W skardze na tę decyzję A. S. zarzuca jej naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 2 ustawy o podatku od towarów i usług przez odmówienie mu statusu podatnika oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP przez różne traktowanie w świetle prawa podatkowego zarządcy ustanowionego przez sąd i ustanowionego w drodze umowy.

W związku z tym skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów procesu wg norm przepisanych.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpatrując sprawę na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) zważył, co następuje:

Ustawa z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz.U. Nr 142, poz. 702 ze zm.) w art. 2 ust. 1 stanowi, że osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej będące na podstawie odrębnych ustaw podatnikami, podlegają obowiązkowi ewidencyjnemu i otrzymują numer NIP. Z powołanego przepisu jednoznacznie wynika związek możliwości uzyskania NIP z faktem bycia podatnikiem.

Skarżący w zgłoszeniu identyfikacyjnym (NIP-2) A. S. jako dane zgłaszającego podał "Administracja Domu [...] G.", a jako osobę reprezentującą składającego - siebie.

W tym stanie rzeczy rozważyć należy, czy w/w Administracja Domu może posiadać przymiot podatnika w świetle przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Zauważyć należy, że nie jest ona jednostką organizacyjną nie mającą osobowości prawnej, ani też osobą fizyczną, która jest jedynie skarżący.

W tej sytuacji podatnikiem, a więc i osobą uprawnioną do wystąpienia we własnym imieniu ze zgłoszeniem identyfikacyjnym jest jedynie A. S.

Jak słusznie stwierdza izba Skarbowa, skarżący może być podatnikiem jedynie z tytułu świadczenia usług w postaci administrowania budynkami (art. 2 ust. 1 ustawy z 8 stycznia 1993 r.). Zauważyć należy, że w/w administrował także budynkiem przy [...] w P.

Tym samym, zgodnie z art. 15 ust. 1 powołanej ustawy, podstawą jego opodatkowania byłaby kwota otrzymywana za administrowanie budynkami.

Brak natomiast podstaw by uznać za podatnika "Administracje Domu [...] w G." lub "Administrację Domu przy ul. [...] w P." z tytułu wykonywanych przez A. S. czynności w ramach zarządu nieruchomością wspólną oraz z tytułu wynajmu tej nieruchomości i przyjąć, że może on wystawiać - jako podatnik - faktury sprzedaży w imieniu wszystkich współwłaścicieli. Jedynie, bowiem podatnicy, o czym przesądza przepis art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, mogą wystawiać faktury. Podatnikami zaś są jedynie współwłaściciele nieruchomości jako podmioty uprawnione do zawierania we własnym imieniu i na własny rachunek np. umów najmu lokali w należącym do nich budynku. Skarżący mógłby, więc działać przy dokonywaniu czynności prawnych jedynie jako stosownie umocowany pełnomocnik współwłaścicieli lecz w ich imieniu i na ich rachunek, a więc nie jako samodzielny podmiot praw i obowiązków wynikających z określonych czynności prawnych.

W tej sytuacji brak podstaw by uznać, że skarżący lub "Administracja Domu" wykonuje, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 wspomnianej ustawy, we własnym imieniu i na własny rachunek czynności, o których mowa w art. 2, a więc nie ma przymiotu podatnika z w/w tytułu, co przesądza o zasadności stanowiska organów podatkowych, że "Administracja Domu" nie podlega obowiązkowi ewidencyjnemu i nie może otrzymać numeru identyfikacji podatkowej (NIP).

Zwrócić należy uwagę na to, że ewidencja i identyfikacja podatników ma charakter podmiotowy, a nie przedmiotowy, w związku z czym dotyczy ona konkretnego podatnika, a nie poszczególnych rodzajów wykonywanej przez niego działalności.

Skoro, więc w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 2 ust. 1 w/w ustawy z 13 października 1995 r. skargę należy uznać za nieuzasadnioną, wobec czego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.

/-/K.Pawlicki /-/M.Skwierzyńska /-/Wł.Zygmont

LF