Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 41/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 121g
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2019 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym skargi D. R. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w B. w przedmiocie wypłaty nagrody za wykonywanie zadań służbowych w zastępstwie policjantów przebywających na zwolnieniach lekarskich p o s t a n a w i a: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

D. R., po uprzednim złożeniu ponaglenia, wywiódł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w B. Zarzucił naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1, art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy. Skarżący wskazał, że w dniu [...] lipca 2018 r. wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w B. z żądaniem niedyskryminowania wyjaśniając jednocześnie, że nie została mu wypłacona kwota 246 zł, jaką otrzymali inni policjanci tytułem wykonywanie obowiązków za funkcjonariuszy przebywających na zwolnieniach lekarskich. Skarżący wniósł o: zobowiązanie Komendanta Miejskiego Policji w B. do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; dokonanie kontroli przewlekłości postępowania; zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie; orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: P.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wyjaśnił, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka do prowadzenia postępowania w ramach procedury administracyjnej, zaś skarżący uzyskał stosowną odpowiedź w piśmie z dnia [...] sierpnia 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Zakres kontroli sądowoadministracyjnej określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazuje, że poza aktami wydawanymi w sprawach indywidualnych (decyzjami administracyjnymi; postanowieniami; innymi aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa) we właściwości sądu administracyjnego pozostaje także kontrola bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, ale tylko w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. Przepisy te kolejno stanowią, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

- pkt 8 - bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

- pkt 9 - bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Zaskarżenie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania jest zatem dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, jak też innych aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego lub podatkowego, do którego stosuje się przepisy K.p.a. lub Ordynacji podatkowej.

Ustawa P.p.s.a. przewiduje przy tym kategorie spraw, które nie podlegają sądowej kontroli, nawet wówczas, gdy działanie bądź bezczynność organu przybrało jedną z form przewidzianych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Wśród tych spraw wymienione zostały sprawy wynikające z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi (art. 5 pkt 2 P.p.s.a.).

W sprawie niniejszej przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Komendanta Miejskiego Policji wyrażająca się – zdaniem skarżącego - w niewypłaceniu, pomimo złożonego wniosku, określonej kwoty nagrody za wykonywanie zadań służbowych w zastępstwie policjantów przebywających na zwolnieniach lekarskich.

Wskazać należy, że aby można było mówić o bezczynności organu administracji publicznej musi istnieć przepis prawny, który w określonej sytuacji prawnej nakłada na organ obowiązek określonego działania, w przewidzianej ku temu formie i wyznaczonym terminie, natomiast organ, wbrew spoczywającemu na nim obowiązkowi, takiego działania nie podejmuje.

Zgodnie z art. 121g ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161), dalej: u.P., środki finansowe uzyskane z tytułu zmniejszenia uposażeń policjantów w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim przeznacza się w całości na nagrody za wykonywanie zadań służbowych w zastępstwie policjantów przebywających na zwolnieniach lekarskich. Stosownie do treści ustępu 2 tego przepisu, środki finansowe, o których mowa w ust. 1, zwiększają fundusz nagród i zapomóg dla policjantów. Rozdział środków finansowych, o których mowa w ust. 1, odbywa się po zakończeniu okresu rozliczeniowego, trwającego nie krócej niż jeden miesiąc kalendarzowy i nie dłużej niż 3 miesiące kalendarzowe, przy czym wybór okresu rozliczeniowego uzależnia się od wielkości środków finansowych uzyskanych z tytułu zmniejszenia uposażeń policjantów (art. 121g ust. 3 u.P.).

Nagrody, o których mowa w ww. przepisie są nagrodami motywacyjnymi i stosownie do postanowień § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 września 2014 r. w sprawie nagród i zapomóg dla policjantów oraz tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1314), są przyznawane przez przełożonego, z własnej inicjatywy lub na wniosek innego przełożonego policjanta, w oparciu o udokumentowane w formie pisemnej okoliczności, o których mowa w art. 110a ust. 1 lub art. 121g ust. 1 u.P.

Z powyższych uregulowań wynika, zdaniem Sądu, że przyznanie nagrody, spornej w sprawie niniejszej, pozostawione jest uznaniu przełożonego, bowiem tylko do przełożonego należy inicjatywa w tym zakresie. Nawet istnienie środków, o których mowa w art. 121g ust. 1 u.P., tzn. uzyskanych z tytułu zmniejszenia uposażeń policjantów w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim i zwiększających fundusz nagród, nie oznacza, że funkcjonariusz zastępujący funkcjonariusza przebywającego na zwolnieniu lekarskim, nabywa roszczenie o wypłacenie kwoty nagrody.

Stanowisko powyższe zostało już sformułowane w orzecznictwie. W sprawie o sygn. akt I OSK 496/17 (wyrok z dnia 6 lutego 2019 r., dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że fakt przyjęcia w przepisie § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 25 września 2014 r. formy uznaniowej rozstrzygnięcia wskazuje jedynie na możliwość przyznania takiej nagrody. Istniejąca prawna możliwość przyznania nagrody nie jest równoznaczna z nabyciem do niej prawa. Rozkaz personalny przyznający określonym funkcjonariuszom nagrody motywacyjne, choć ma doniosły służbowy charakter, jednak – jako realizowany wyłącznie w związku z uznaniową inicjatywą przełożonego – stanowi akt wewnętrzny, który nie stanowi ani decyzji administracyjnej, ani postanowienia, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 P.p.s.a, ani też innego aktu lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Prawo do decydowania o nagrodzie za wykonywanie zadań służbowych w zastępstwie policjantów przebywających na zwolnieniach lekarskich pozostawione zatem zostało w wyłącznej gestii przełożonego funkcjonariusza Policji i to od uznania przełożonego zależy, czy w ogóle dany funkcjonariusz otrzyma taką nagrodę. Jest to akt o charakterze wewnętrznym, wynikający z podległości służbowej policjanta. Konsekwencją powyższego jest konkluzja, że bezczynność w tym zakresie wymyka się spod kontroli sądów administracyjnych.

Podobne stanowisko zostało również sformułowane przez tutejszy Sąd w sprawach II SAB/Bk 38-40/19 (postanowienia z dnia 7 czerwca 2019 r, dostępne w CBOSA).

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.