Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 297/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budżetowe prawo
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35, artr. 32 ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 71 ust. 1 i 2, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 59 ust. 1, art. 63 ust. 1 pkt 1b
journal: Dz.U. 2016 poz 353
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 107 par. 3, art. 7-8, art. 77 par. 1, art. 80, art. 104
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2016 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2016r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Starosta decyzją z dnia [...] grudnia 2015r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi: Spółce A Sp. z o. o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej Play nr [...] na działce oznaczonej nr ewid. [...], w obrębie O. P., gmina R.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż przedłożony projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami określonymi w art. 34, 35 Prawa budowlanego i przepisami wykonawczymi, a w szczególności: jest zgodny z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaną przez Wójta Gminy z dnia [...] listopada 2012r., z wymaganiami ochrony środowiska, z przepisami techniczno-budowlanymi, jest kompletny - posiada wymagane opinie i uzgodnienia, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i legitymujące się zaświadczeniem izby samorządu zawodowego, toteż właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odwołanie od powyższej decyzji z zachowaniem ustawowego terminu, wniósł Pan A. K., który oświadczył, iż nie wyraża zgody na planowaną inwestycję. Ponadto, odwołanie złożył również Pan K. M. wskazując m.in, iż zaskarżona decyzja ogranicza prawa własności jego nieruchomości, w szczególności co do możliwości zabudowy, jak również zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. Ponadto, Pan K. M. wniósł o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu rozpoznania sprawy o wznowienie postępowania w sprawie wydania decyzji Wójta Gminy o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] listopada 2012r. Pismem z dnia 25 stycznia 2016r. wnioskodawca - Spółka A sp. z o.o. odniosła się do zarzutów sformułowanych w powyższych odwołaniach, podkreślając, że przedmiotowa stacja bazowa nie może być kwalifikowana jako przedsięwzięcie wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i w związku z tym nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Wojewoda decyzją z [...] marca 2016r. utrzymał w mocy zaskarżona decyzję Starosty z [...] grudnia 2015r.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołując treść przepisu art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U.2016.290) stwierdził, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego).

Planowana inwestycja polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci Play nr [...] składającej się z wolnostojącej wieży kratownicowej o podstawie trójkąta MARIA 59, dróg kablowych, ogrodzenia zintegrowanego z wieżą oraz posadowienie w poziomie podstawy wieży urządzeń sterujących do obsługi anten zawieszonych na wieży.

Dla terenu inwestycji, jak również pozostałych działek znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu nie obowiązuje, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 880) stanowi, że w przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na warunkach określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 55 ww. ustawy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że organ wydając decyzję o pozwoleniu na budowę nie może kształtować warunków lokalizacji odmiennie od ustalonych w powyższej decyzji.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt omawianej sprawy Wojewoda stwierdził, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z załączoną decyzją Wójta Gminy nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] listopada 2012r.

Ponadto obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego jest ocena, czy prace budowlane polegające na budowie stacji bazowej mogą znacząco oddziaływać na środowisko, czy też nie ma takiego zagrożenia.

Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013, poz. 1235) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Dla potrzeb ustalenia, czy zamierzenie budowlane objęte wnioskiem z dnia 23 lipca 2015r. jest jednym z przedsięwzięć, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uzasadnione jest odwołanie się do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 j.t.). Organ I instancji na podstawie przedłożonej "kwalifikacji przedsięwzięcia" oraz opracowania "analiza występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/M2" prawidłowo ustalił, że przedsięwzięcie to nie należy do kategorii "mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko) lub "mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko" (§ 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia).

Należy mieć na uwadze, iż normatywne kryteria zaliczenia danej inwestycji do kwalifikowanej grupy przedsięwzięć mogących (zawsze lub potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko zostały precyzyjnie ustalone w przepisach powyższego rozporządzenia tj. są to równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny (z wyłączeniem radiolinii) - prawodawca jednoznacznie przesądził, że nie kumuluje się mocy anten; posadowienie środka elektrycznego anteny; wysokość i azymut anten (uwzględniając kąt tiltu); stan zagospodarowania otoczenia w aspekcie występowania tam miejsc dostępnych dla ludności. Zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.) miejsca dostępne dla ludności są to wszelkie miejsca z wyjątkiem takich miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub nie możliwy bez użycia sprzętu technicznego. Środek elektryczny anteny to miejsce będące środkiem układu współrzędnych, względem którego wyznaczono charakterystykę promieniowania anteny, a odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego to odcinek prostej, którą wyznacza się w osi głównej wiązki promieniowania anteny, czyli wiązki zawierającej kierunek maksymalnego promieniowania. Przy wyznaczaniu odległości miejsc dostępnych dla ludności uwzględnić należy zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny, jak i jej pochylenie (tilt).

Ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynika, że planowana inwestycja jak i modernizacja stacji bazowej na etapie realizacji i eksploatacji nie będzie oddziaływać na jakiekolwiek obszary chronione Natura 2000 i na obiekty ochrony, dla których zostały one utworzone. W tabeli nr 1 załączonej przez Inwestora "analizie występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2 przedstawiono wykaz, parametry techniczne, minimalne i maksymalne wartości pochylenia wiązek (tilty) oraz sumaryczne moce EIRP promieniowane izotropowo dla każdej z anten. Tabela zawiera również maksymalne sumaryczne zasięgi obszarów pól elektromagnetycznych poziomach wyższych od dopuszczalnych. Wyniki obliczeń zostały przedstawione w formie graficznej. Przewidywany zasięg występowania elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalna wartość (0,lW/m2) wyznaczony wokół zespołu anten projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P4 nr KON3022 pokazano na rysunku KON3022/Z-2 projektu budowlanego (str. 57) oraz w opracowaniu stanowiącym "analizę występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2 . W zasięgu strefy oprócz działki, na której inwestycja będzie zrealizowana (dz. nr [...]), znajdą się fragmenty działek nr [...]. Z obliczeń wynika, że obszar, dla którego przekroczony będzie dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego (gęstość mocy większa od 0,1 W/m2) koncentrować się będzie przed antenami nadawczymi, na kierunkach ich promieniowania oraz na znacznych wysokościach, tj. nie niżej niż 43/5m nad poziomem terenu (npt) przy maksymalnym dopuszczalnym pochyleniu anten wynoszącym 12° (załącznik do projektu rysunek KON3022/Z-2).

Ponadto, z przedłożonych akt sprawy wynika, że równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny, co do anten sektorowych skierowanych na azymuty 30 stopni, 110 stopni i 290 stopni wynosi 2819 W (tabela nr 1).

Zważyć należy, iż nie określa się kumulatywnego oddziaływania całego przedsięwzięcia lecz zgodnie z rozporządzeniem z dnia 9 listopada 2010r. analizie podlega równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny nawet, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Wynika to wprost z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Znaczy to, że skoro odległość środka elektrycznego od miejsc dostępnych dla ludności zależy do mocy każdej anteny osobno (pojedynczej), to oznacza, że będzie ona taka sama nawet w sytuacji, gdy na jednym obiekcie znajdzie się kilka anten. Przepisy stanowią o mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny, a więc należy badać, czy miejsca dostępne dla ludności znajdują się w osi wiązek konkretnych nadajników w odległości zależnej od ich mocy (dla pojedynczego nadajnika) co organ uczynił, jak wynika z uzasadnienia skarżonej decyzji.

Natomiast należy mieć również na uwadze, iż do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1 jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1 (§ 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia). Zważyć należy, iż skoro za parametry realizowanego przedsięwzięcia uznać równoważną moc promieniowaną izotropowo, wyznaczoną dla pojedynczej anteny, to parametry te pozwalają na zaliczenie przedsięwzięcia do potencjalnie znacząco negatywnie oddziałujące na środowisko, jeżeli po ich zsumowaniu osiągną progi określone w § 2 ust. 1.

Stosownie do przepisów ww. ustaw w sytuacji budowy wieży, na której zostaną umieszczone anteny radioliniowe i sektorowe o mocy EIRP zawartej w przedziale 500- 10000W (jak to mam miejsce w niniejszej sprawie), jako kryterium uznania inwestycji za przedsięwzięcie objęte obowiązkiem uzyskania decyzji środowiskowej jest stwierdzenie w odległości do 200 m wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania, od środka elektrycznego każdej z anten sektorowych, przy jej maksymalnym pochyleniu, znajdują się obecnie lub mogą znajdować się miejsca dostępne dla ludności. Zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 200lr. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.) miejsca dostępne dla ludności są to wszelkie miejsca z wyjątkiem takich miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub nie możliwy bez użycia sprzętu technicznego.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy Wojewoda zauważył, że ze znajdującego się w aktach sprawy opracowania pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" rysunku przedstawiającego przekroje pionowe wzdłuż głównej osi promieniowana anten sektorowych głównej wiązki przy maksymalnym ich nachyleniu azymutów 30°, 290° w odległości 200 m od środka elektrycznego każdej z anten sektorowych wynika, iż znajdować się będą na wysokości 2,4 natomiast w odległości 150 m od środka elektrycznego każdej z anten sektorowych znajdować się będą na wysokości 3,7 m tzn. powyżej miejsc dostępnych dla ludności, bowiem w osi głównej promieniowania anten zabudowa nie występuje. Natomiast dla azymutu 110° przy maksymalnym zakładanym pochyleniu wiązki w odległości 200 m od środka elektrycznego 4,3 od maksymalnej wysokości zabudowań, a w odległości 150 m od środka elektrycznego 3,7 m od maksymalnej wysokości zabudowań. Zatem zasadnie organ I instancji ustalił, że przedsięwzięcie to nie należy do kategorii "mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko) lub "mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko" (§ 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia).

Przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania projektowe gwarantują brak przekroczeń dopuszczalnej gęstości strumienia energii pola elektromagnetycznego (nie więcej mz 0,1 W/m2) w miejscach dostępnych dla ludzi, za które zgodnie zał. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003, nr 192, poz. 1883) uznaje się przestrzenie do wysokości 2.0 m nad powierzchnią ziemi albo innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie, przy czym zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232) za miejsca dostępne dla ludności traktuje się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Ludność nie będzie miała fizycznego dostępu do obszaru, dla którego przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego. Dopuszcza się bez ograniczeń przebywanie ludzi na poziomie terenu oraz w okolicznych budynkach. Należy mieć na uwadze, iż z pisma Wójta Gminy z dnia 18 lutego 2016r. dla działek znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu nie zostały wydane decyzję o warunkach zabudowy. Wbrew twierdzeniom odwołującego nie można odwoływać się do nieskonkretyzowanych, potencjalnych projektów właścicieli w zakresie zagospodarowania działek. Wojewoda wskazał, iż naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich może opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, w szczególności wymagań techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Natomiast jeśli inwestycja w żaden sposób nie narusza tych przepisów i norm, nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów. Tak więc ochrona uzasadnionych interesów musi wynikać z przepisów prawa, które takiej ochrony danym podmiotom udzielają. Zgodnie z ustaloną linią orzecznictwa ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w Prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek.

Bezsporną w niniejszej sprawie jest okoliczność, iż Starosta uznał, iż obszar oddziaływania projektowanego obiektu obejmuje działki odwołujących nr [...]. Jednak sama potencjalna, teoretyczna możliwość ograniczeń w sposobie zagospodarowania działki wskutek nadbudowy i przebudowy obiektu budowlanego w sąsiedztwie nie wystarcza do ograniczenia możliwości realizacji takiej inwestycji. Należy mieć przy tym na uwadze, iż zgodnie ze znowelizowaną ustawą Prawo budowlane do podstawowych obowiązków projektanta należy określanie obszaru oddziaływania obiektu (art. 20.ust. 1 pkt. lc) oraz zamieszczanie w projekcie budowlanym informacji o obszarze oddziaływania obiektu (art. 34. ust. 3 pkt. 5). Co zostało w niniejszej sprawie spełnione.

W związku z powyższym, Wojewoda podzielił stanowisko Starosty o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej Play nr KON3022 na działce oznaczonej nr ewid. [...], w obrębie O. P., gmina R. Organ I instancji prawidłowo ustalił obszar oddziaływania inwestycji, a co za tym idzie krąg stron. Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z decyzją Wójta Gminy o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] listopada 2012r. oraz wymaganiami ochrony środowiska. Ponadto inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożył stosowne załączniki, wynikające z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, w tym m. in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W odniesieniu do zarzutu odwołującego dotyczącego art. 61 § 3 k.p.a. oraz braku możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wyjaśnia się, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Bezspornym jest, iż strony miały gwarantowaną możliwość zapoznania się z całością akt sprawy przedmiotowego postępowania administracyjnego. Ponadto, również na etapie postępowania odwoławczego umożliwiono stronie zapoznanie się z aktami sprawy i wypowiedzenie się co do ich treści.

Mając na uwadze zarzut podnoszony w piśmie z dnia 17 lutego 2016r. dotyczący rzekomej samowoli ze strony Inwestora na działce objętej planowaną inwestycją Wojewoda wyjaśnił, że inwestor zainstalował mobilną stację bazową telefonii komórkowej zamontowaną na podwoziu. Jednocześnie z przyłącza elektroenergetycznego znajdującego się w istniejącej szafce pomiarowej przy działce nr [...] inwestor wykonał zalicznikową kablową instalację elektryczną zasilającą ww. mobilną stację bazową telefonii komórkowej. Ponadto, inwestor w piśmie z dnia 24 lutego 2016r. poinformował, iż przyłącze energetyczne realizowane jest na podstawie przyjętego zgłoszenia.

W kwestii dotyczącej ewentualnego zawieszenia postępowania w związku ze złożonym wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, wydaną przez Wójta Gminy z dnia [...] listopada 2012 r. Wojewoda uznał, że sama możliwość wznowienia postępowania nie stanowi przesłanki zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 4 KPA, niezależnie od tego na jakim etapie znajduje się postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją. Organ administracji publicznej oceniając wystąpienie przesłanek skutkujących zawieszeniem postępowania nie może się kierować przewidywaniami jaki będzie wynik merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa, jest możliwe rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji.

Skargę na ostateczną decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2016r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...] grudnia 2015 r., wniósł K. M. domagając się stwierdzenia ich nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 7 Kodeksu postępowania administracyjnego albo uchylenia decyzji Wojewody w celu umożliwienia wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wojewody. Skarżący powyższym decyzjom zarzucił naruszenie przepisów Kpa, w szczególności art. 7 i art. 77.

W uzasadnieniu skarżący wskazywał na naruszenie jego praw oraz innych osób trzecich oraz ich interesów prawnych, co spowodowało bardzo prawdopodobne zagrożenia wywołane przez inwestycję dla jej otoczenia, której oddziaływanie w sposób istotny i nieodwracalny może wpłynąć na możliwość zagospodarowania i użytkowania terenów sąsiednich, w tym skarżącego. Podkreślił, że zrealizowanie planowanej inwestycji udaremni i zablokuje możliwość wykorzystania terenów skarżącego zgodnie z ich przeznaczeniem i zamierzeniami inwestycyjnymi oraz życiowymi. Zaś skutki społeczne i gospodarcze budowy kolejnej stacji bazowej telefonii komórkowej w bliskim sąsiedztwie działek skarżącego, przy jednoczesnym naruszeniu jego interesów prawnych w połączeniu z mającym miejsce jednoczesnym naruszeniem przepisów szczegółowych związanych z brakiem przeprowadzenia rzetelnej analizy, nieuwzględniającej interesów skarżącego w toku prowadzonego dotychczas postępowania administracyjnego, będą dla skarżącego zdecydowanie negatywne i niesprawiedliwe.

Skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja Starosty o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem prawa tj.:

1. art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 6 ust.2 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez brak poszanowania występującego na obszarze oddziaływania obiektu (gęśnik) uzasadnionych interesów osób trzecich i na skutek tego zablokowanie mi możliwości wykorzystania nowego terenu przeznaczonego pod agroturystykę i usługi, co stanowi naruszenia praw oraz znacznie utrudnienie w korzystaniu z sąsiednich nieruchomości oraz udaremnienie planowanych inwestycji na własnym terenie zgodnie z prawem i jego przeznaczeniem;

2. § 3 ust. 2 pkt 3 obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z 2010 r., zgodnie z którym parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia sumuje się, co powoduje, iż załączona we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę kwalifikacja przedsięwzięcia winna uwzględnić w wyniku analiz, wyliczeń i wniosków dokonanych na podstawie parametrów istniejących pojedynczych anten - że zamierzone przedsięwzięcie stanowi, w myśl rozporządzenia Rady Ministrów, przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, i że w powyższej sprawie winna być dokonana ocena środowiskowa (oddziaływania na środowisko); ale mimo takiego obowiązku nie została sporządzona.

3. z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki i ich sytuowanie, poprzez wydanie przez Starostę decyzji nr [...] w dniu [...] grudnia 2015 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę i utrzymanej w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] marca 2016.

Zagadnieniem podstawowym w sprawie lokalizacji i budowy anten nadawczych telefonii komórkowej jest sprawa oddziaływania na środowisko, która dokonywana jest przez ocenę zamierzonego przedsięwzięcia celem ustalenia kategorii sytuacji:

- czy stanowi ona przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko,

- czy też przedsięwzięcie mogące potencjalne znacząco oddziaływać środowisko, albo

- czy przedsięwzięcie które się nie mieści w powyższych kategoriach.

Jako kryterium uznania inwestycji za przedsięwzięcie objęte obowiązkiem uzyskania decyzji środowiskowej jest stwierdzenie czy w odległości do 200 m wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania, od środka elektrycznego każdej z anten sektorowych, przy jej maksymalnym pochyleniu, znajdują się obecnie lub mogą znajdować się miejsca dostępne dla ludności. Anteny nadawcze wieży telefonicznej na działce nr [...] znajdują się w odległości ok. 50 m od działki nr [...], i ok. 60 m od działki [...] i ok. 150 m w linii prostej od działek nr [...].

Działka o nr. ewid. [...] przewidziana jest m.in. pod usługi agroturystyczne, na której skarżący zamierza wznieść budynek agroturystyczny z funkcją mieszkalną i usługową o wysokości budynków min. 3-kondygnacji (dla 2 kondygnacji wysokość budynku wynosi zwykle 7-8 m ponad terenem). Czyli zachodzi tutaj sytuacja, że ludzie mogą przebywać w przestrzeni ww. działek na wysokości i do 2 m i powyżej 2 m ponad terenem np. na wysokości 5 m. W ocenie skarżącego w analizie należy uwzględnić istniejąca zabudowę, jak również i przyszłą. Ponadto poinformował, że w zasięgu 200 m od inwestycji znajduje się obiekt gęśnika, w którym przebywają również ludzie w wymiarze 4-8 godzin na dobę. Nadto w odległości ok. 150 m od planowanej wieży znajduje się wybieg dla gęsi reprodukcyjnej, gdzie w okresie letnim są wypasane. Stwierdził, że po posadowieniu mobilnej wieży telefonii komórkowej, wyżej wymienione stado miało ok. 10% niższe zapłodnienie w stosunku do stada znajdującego się ok. 700 m od wieży.

Z powyższego już wynika obowiązek sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji środowiskowej przez inwestora dla budowy wieży telefonii komórkowej. Ponadto fakt istnienia już w okolicy inwestycji dwóch innych masztów telefonii komórkowej w obrębie hotelu dla ludzi, restauracji, stacji paliw i parkingów powinien zostać uwzględniony w Analizie środowiskowej. Dlatego okoliczności sprawy wskazują, że organy orzekające nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego, czym naruszyły art. 77 Kpa.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnianiu decyzji odwoławczej.

Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi w całości przez wzgląd na jej bezzasadność.

W piśmie procesowym z 10 października 2016r. skarżący ponownie odniósł się do okoliczności, że w strefie oddziaływania wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania, od środka elektrycznego stacji bazowej, tj. w odległości mniejszej niż 150 metrów, w chwili obecnej lub w przyszłości mogą znajdować się miejsca dostępne dla ludności. Skarżący wskazał, że w toku prowadzonego postępowania, decyzją Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2016 roku, uzyskał pozytywną decyzje o warunkach zabudowy w gminie R., obręb O. P., dz. [...] dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego z usługami agroturystycznymi (z salą jadalną, zapleczem kuchennym, pięcioma pokojami noclegowymi) oraz niezbędną infrastrukturą towarzysząca agroturystyce w gospodarstwie rolnym. Zaznaczył, że maksymalna wysokość budynku mieszkalnego z usługami agroturystycznymi wynosi 12 metrów, a więc z całą pewnością przyjąć trzeba, że w strefie oddziaływania osi głównej wiązki promieniowania będą znajdować się ludzie. Powyższa Decyzja Wójta Gminy stała się ostateczna z dniem 7 lipca 2016 roku. W konsekwencji powstaje obowiązek uzyskania decyzji środowiskowej dla przedmiotowej inwestycji w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Skarżący dołączył kopię decyzji z [...] czerwca 2016r. o ustaleniu warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego z usługami agroturystycznymi oraz niezbędną infrastrukturą towarzyszącą w gospodarstwie rolnym dla działki o numerze geodezyjnym [...].

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżący wnosił i wywodził jak w skardze i sformułował wniosek o sprostowanie, że skarżący wnioskuje nie o stwierdzenie nieważności, ale o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji.

Pełnomocnik uczestnika postępowania wnosił o oddalenie skargi. Zaznaczył, że decyzja o warunkach zabudowy na jaką powołuje się skarżący została wydana już po uzyskaniu przez inwestora ostatecznego pozwolenia na budowę i co za tym idzie nie można czynić organom zarzutu, że nie odniosły się do hipotetycznych zamierzeń inwestycyjnym skarżącego. Wskazał, że przedmiotowa inwestycja została już zrealizowana i uczestnik postępowania uzyskał pozwolenie na użytkowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, ż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji I instancji, Sąd nie dopatrzył się przy ich wydaniu naruszeń prawa skutkujących koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w przedmiotowej sprawie stała się decyzja Wojewody Wielkopolskiego utrzymująca w mocy decyzję Starosty zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej Play nr KON3022 na działce o numerze ewidencyjnym [...] obręb O. P., gm. R.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań.

Zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U.2016, poz. 290, zwanej dalej "Prawem budowlanym"), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m.in. 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie była konieczność przeprowadzenia postępowania środowiskowego i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, związana z parametrami i kwalifikacją inwestycji. W myśl art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016, poz. 353 ze zm.), dalej "u.u.i.ś." decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 71 ust. 2 u.u.i.ś. uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W świetle art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś., w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obligatoryjnie przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (dalej: "ocena oddziaływania") w przypadku: (1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; (2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś.

W świetle przytoczonych przepisów u.u.i.ś. oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71, dalej "rozporządzenie") przyjmując za kryterium podziału istnienie i charakter (obligatoryjny bądź fakultatywny) obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej oraz przeprowadzenia oceny oddziaływania, można wyróżnić trzy kategorie planowanych przedsięwzięć:

1) przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko – wyszczególnione w § 2 rozporządzenia – dla których w każdym przypadku obligatoryjne jest zarówno uzyskanie decyzji środowiskowej, jak i przeprowadzenie oceny oddziaływania;

2) przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – wyszczególnione w § 3 rozporządzenia – dla których w każdym przypadku obligatoryjne jest tylko uzyskanie decyzji środowiskowej, natomiast obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania może zostać nałożony w konkretnym przypadku przez właściwy organ;

3) tzw. przedsięwzięcia podprogowe – tj. przedsięwzięcia rodzajowo tożsame z tymi, o których mowa w pkt (2), ale nie osiągające wartości progowych (dolnego progu) określonych w § 3 rozporządzenia – dla których nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania, ani uzyskanie decyzji środowiskowej (por. G. Dobrowolski, Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, Toruń 2011, s. 112).

W myśl § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zostały zaliczone instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 20 000 W,

– przy czym prawodawca zastrzegł, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczone zostały instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

– przy czym również w tym przypadku prawodawca zastrzegł, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Kwalifikacji stacji bazowych telefonii komórkowej, jako instalacji radiokomunikacyjnych, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia dokonuje się w oparciu o dwa kryteria: równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny i odległość od miejsc dostępnych dla ludności. Jeżeli chodzi o pierwsze kryterium, to wyłączona jest emisja radiolii, o czym prawodawca wprost w przepisach postanowił, zaś moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna. Dla kwalifikacji tej nie ma znaczenia obecność w pobliżu innych anten, a co za tym idzie – możliwość wystąpienia ewentualnej kumulacji oddziaływań. Natomiast powiązanie planowanej inwestycji z innymi przedsięwzięciami znajdującymi się na analizowanym obszarze, przejawiające się zwłaszcza w kumulowaniu się ich oddziaływań, stosownie do art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.ś. podlega uwzględnieniu dopiero po uprzednim przesądzeniu, że dane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (por. wyr. WSA w Poznaniu z 10 sierpnia 2011r., sygn. akt IV SA/Po 174/11, dostępne www.cebois.nsa.gov.pl).

Aktualnie w ocenie Sądu brak jest podstaw, na etapie kwalifikacji przedsięwzięcia, zarówno do sumowania mocy anten sektorowych i anten radiolinii, jaki i sumowania mocy poszczególnych anten sektorowych działających na jednym azymucie i uwzględniania "kumulacji pola elektromagnetycznego".

Drugim kryterium kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych do przeprowadzenia postępowania środowiskowego jest odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania. Co należy rozumieć przez miejsca dostępne dla ludności nie było w sprawie kwestionowane, a stanowisko organów jest w tym zakresie prawidłowe. Jeżeli chodzi o zasięg wiązki promieniowania w osi głównej anteny, od środka elektrycznego anteny, to wyliczenia w tym zakresie zawiera przedłożona kwalifikacja przedsięwzięcia. Zasięg ten przedstawiono także graficznie. Dla poszczególnych anten o określonych azymutach został on wyliczony i wykreślony z uwzględnieniem minimalnego i maksymalnego projektowanego pochylenia wiązki anteny (k. 41-44 akt adm. I inst.).

W tym miejscu Sąd podkreśla, że pozwolenie na budowę jest udzielane dla konkretnego przedsięwzięcia, o parametrach opisanych w projekcie. Żaden przepis nie wskazuje wprost na obowiązek przeprowadzenia kwalifikacji przedsięwzięcia z uwzględnieniem teoretycznie możliwych, a nie faktycznie planowanych cech przedsięwzięcia. Kwalifikacja przedsięwzięcia dotyczy przedsięwzięcia planowanego, a zatem o określonych cechach i parametrach, dla takiego przedsięwzięcia jest też udzielane pozwolenie na budowę. Pozwolenie uprawnia do realizacji zindywidualizowanej inwestycji, zaś jej późniejsze funkcjonowanie zgodnie z przepisami i zatwierdzonymi parametrami jest kwestią odrębną, podlegającą weryfikacji i kontroli. Nadto sprawy ochrony przed polami elektromagnetycznymi i środki stosowane w tej ochronie regulują przepisy działu VI tytułu II ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.) i wydanej na jego podstawie przepisy wykonawcze. Inną jest sprawą, gdy organ udzielający pozwolenia na budowę zaniechał oceny materiału dowodowego lub materiał ten nie określa wystarczająco parametrów inwestycji, co może uzasadniać uchylenie w takich przypadkach decyzji przez Sąd. W niniejszej sprawie parametry inwestycji zostały jednak sprecyzowane, materiał złożony przez inwestora oceniony przez organ, a pozwolenie wydane dla określonego przedsięwzięcia, jakim jest budowa konkretnej stacji bazowej sieci komórkowej P4 nr KON30.22.

Przy ustalonych parametrach przedmiotowej inwestycji miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległościach mniejszych, niż normatywnie wyznaczone, co uzasadnia wniosek organów, że stacja nie wymagała wydania decyzji środowiskowej. Kwestia odległości od miejsc dostępnych dla ludności łączy się przy tym z zagadnieniem zgodności inwestycji z warunkami decyzji lokalizacyjnej inwestycji celu publicznego wydanej w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji [...] listopada 2012r. Z decyzji tej wynika, że projektowana baza posadowiona będzie na niezabudowanej działce rolniczej nr [...] (grunty orne R VI i łąki Ł V), swym zasięgiem obejmuje niezabudowane tereny rolnicze oraz tereny przeznaczone pod drogi (dr - Autostradę A2) wraz z jej infrastrukturą stanowiąca stację benzynową (Bi - inne tereny zabudowane). Z uwagi na fakt, że obszar projektowany nie przekracza 0,5 ha inwestycja nie wymagała uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze.

Karta kwalifikacyjna przedsięwzięcia zawiera informacje dotyczące zasięgu występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalna wartość (o,1 W/m²) wyznaczona wokół anten przedmiotowej stacji. Zasięg ten sięga odległości 67 m od źródła emisji zawieszonego na wysokości 57,5 m na wszystkich przewidzianych azymutach 30°, 110° i 290° oraz nachylenia wiązki od 0° do 12°. Najniżej położony zasięg występowania promieniowania anten rozsiewczych sięga wysokości 43,5 m, zatem miejsc niedostępnych dla przebywania ludzi i zwierząt w rozumieniu przepisów ochrony środowiska (k.36 akt adm. I inst.).

Następnie karta kwalifikacyjna obrazuje zasięg osi głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych w azymucie 30° i 290° dla odległości 40m, 70m, 150m i 200 m od miejsca zawieszenia: dla anten A1 i A4 oraz A3 i A6 promieniowanie sięgać będzie wysokości 2,3 m na ziemią w odległości 70m, 3,7 m nad ziemią dla odległości 150m i 2,4 m dla odległości 200 m, zatem na wysokości niedostępnej dla ludzi. Przy czym osie wiązek promieniowania dla tych anten rozsiewczych przebiegać będą jedynie nad terenami przeznaczonymi pod grunty rolne, na których aktualnie nie ma żadnych zabudowań przeznaczonych do przebywania dla ludzi i zwierząt i takie zabudowania nie są planowane.

Natomiast zasięg osi głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych dla wszystkich dopuszczalnych pochyleń w azymucie 110° dla odległości 40m, 70m, 150m i 200 m od miejsca zawieszenia - dla anten A2 i A5, promieniowanie sięgać będzie wysokości 2,3 m na ziemią w odległości 70m, 3,7 m nad maksymalną wysokością zabudowań (5m) dla odległości 150m i 4,3 m nad maksymalną wysokością zabudowań (15m) dla odległości 200 m od źródła. Wynika z tego, że osie wiązek także i tych anten przebiegać będą na wysokościach, w miejscach niedostępnych dla ludzi. Słusznie zatem stwierdził organ I instancji, a za nim organ odwoławczy, że przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w rozporządzeniu (§2 ust. 1 pkt 7 i §3 ust. 1 pkt 8), nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji słusznie uznały organy administracji, że przedmiotowa stacja bazowa nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Nie można także w ocenie Sądu zgodzić się z zarzutem skargi, że uzasadnienia decyzji nie wyjaśniają motywów podjętych rozstrzygnięć, nie pozwalając na weryfikację stanowiska organów. W ocenie Sądu zawierają wszystkie wymagane w art. 107 § 3 K.p.a. elementy, pozwalające zarówno na rekonstrukcję stanu faktycznego przyjętego przez organy, jak i wyjaśnienie zastosowanej podstawy prawnej.

W świetle powyższego niezasadny okazał się zarzut skarżącego, że w odległości 200m wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten znajdują się obecnie miejsca dostępna dla ludności. Jak wskazano powyżej tereny, gdzie oddziaływać będą anteny sektorowe A1, A4, A3, A6 stanowią aktualnie grunty orne, brak na nich zabudowań i miejsca dostępne dla ludzi na wysokości niższej niż 2,3 m pozbawione są przewidzianego rozporządzeniem oddziaływania wymagającego wydania decyzji środowiskowej. Kwestia ewentualnej przyszłej zabudowy na terenach objętych oddziaływaniem anten A1, A4, A3, A6 nie może być przedmiotem analizy na gruncie niniejszej prawy z uwagi na fakt, że taka przyszła zabudowa nie została w żaden sposób skonkretyzowana. Organy administracji, działają bowiem na podstawie przepisów obowiązującego prawa w dniu wydania decyzji i w oparciu o ustalony na ten dzień rzeczywisty stan faktyczny sprawy, a nie wszystkie przyszłe, możliwe okoliczności sprawy.

Odnosząc się natomiast do podnoszonych przez skarżącego zarzutów, że konieczna jest ocena oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji także w odniesieniu to przyszłej planowanej przez skażanego inwestycji polegającej na budowie budynku mieszalnego z usługami agroturystycznymi zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy z [...] czerwca 2016r., to w pierwszej kolejności zauważyć należy, że okoliczność ta została podniesiona dopiero na etapie postępowania sądowego, po wydaniu zaskarżonej decyzji Wojewody z [...] marca 2016r., zatem organy administracji nie miały możliwości ustosunkowania się do ustaleń tej decyzji. Niezasadny jest zatem zarzut nienależytego ustalenia przez organy stanu faktycznego sprawy i dokonanie w związku z tym błędnego jej rozstrzygnięcia.

Jakkolwiek, marginalnie Sąd wyjaśnia, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest wiążąca i przesądzająca, że określona w niej taka zabudowa i o maksymalnych parametrach, realnie powstanie. Decyzja o warunkach zabudowy ze swej istoty określa tylko jaka zabudowa jest możliwa do wzniesienia na terenie konkretnej działki w przyszłości, w granicach działki, nawet nie określając konkretnie położenia zabudowy na tej działce. Skutek prawny wynikający z decyzji o warunkach zabudowy polega na ustaleniu konieczności zaakceptowania przez osoby trzecie prawnie dopuszczalnej zmiany sposobu korzystania z działki objętej decyzją o warunkach zabudowy. Decyzja w przedmiocie warunków zabudowy samodzielnie nie uprawnia do podjęcia jakichkolwiek robót budowlanych, nie może stanowić podstawy do podjęcia działań inwestycyjnych i nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Uprawnia jedynie inwestora do wystąpienia do właściwego organu o wydanie zgody na wzniesienie danego obiektu budowanego lub na podjęcie robót budowanych w oparciu o przepisy prawa budowlanego, a dopiero ostateczna decyzja wydana w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę lub brak sprzeciwu w stosunku do zgłoszenia zamiaru wykonania danego obiektu lub wykonania robót budowlanych jest podstawą dla inwestora do rozpoczęcia prac budowlanych i realizacji planowanej inwestycji. Celem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest wskazanie, czy inwestycja danego rodzaju może w ogóle być zlokalizowana na konkretnej działce. Wobec powyższego decyzja o warunkach zabudowy wydana dla skarżącego i dotycząca działki [...] nie przesądza, że ewentualny obiekt przeznaczony do pobytu dla ludzi będzie miał 12 metrów wysokości i że będzie ogóle umiejscowiony w obszarze oddziaływania anten sektorowych przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej KON30.22.

Sąd zauważa przy tym, że z karty kwalifikacyjnej przedsięwzięcia wynika, iż w obszarze oddziaływania przedmiotowej stacji, dokładnie anten A2 i A5, znajduje się tylko część działki skarżącego nr [...] (k. 35 i 35 v akt adm. I inst.). Nadto przez działkę skarżącego wiązki promieniowania anten A2 i A5 przebiegają w odległości około 100 m od źródła emisji, zatem przy kącie nachylenia 21° i 16°, co oznacza, że oddziaływanie będzie na wysokości znacznie przekraczającej dopuszczalną wysokość planowanego budynku, nie niżej niż około 26 m nad powierzchnią ziemi, podczas gdy skarżący przewiduje ewentualna maksymalną wysokość budynku od gruntu do kalenicy na 12 m. Zatem nie jest tak, jak twierdzi skarżący, że anteny będą oddziaływać w rozumieniu ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku skutkującym wydaniem decyzji środowiskowej, na możliwe w przyszłości miejsca dostępne dla ludności, które skarżący planuje na maksymalnej wysokości 12 m, tym bardziej na zwierzęta hodowane w gęśniku.

Gołosłowne są przy tym i niepoparte żadną konkretna argumentacją, twierdzenia skarżącego, że inwestycja będzie oddziaływać negatywnie na nośność gęsi i narusza interesy i prawa skarżącego oraz osób trzecich.

W tym stanie rzeczy, w niniejszej sprawie argumentacja skarżącego dotycząca oddziaływania inwestycji na środowisko w stopniu wymagającym wydanie decyzji środowiskowej nie znalazła uzasadnienia.

Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowanego w razie spełnienia przesłanek określonych w ust. 1, w tym zgodność projektu budowlanego także z wymaganiami ochrony środowiska, oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowanego, Starosta nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Mając na względzie powyższe rozważania, Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a." - zarzutami i wnioskami skargi uznał, że decyzje organów obu instancji odpowiadają prawu. Sąd, nie dopatrzył się również żadnych innych uchybień organów w postępowaniu w tej sprawie, w szczególności organy nie naruszyły przepisów postępowania, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji (art. 7 - 8 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 104 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a.).

Wobec wskazanych okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skargę należy oddalić. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w wyroku.