Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1594/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi G. W. "V." [...] na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie określenia wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okres od stycznia 2003 r. do stycznia 2005 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r. Minister Pracy i Polityki Społecznej po rozpatrzeniu odwołania G. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "V." Doradztwo Personalne, Agencja Pracy Tymczasowej, utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] kwietnia 2009 r.

Powyższa decyzja została wydana na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy.

Decyzją z dnia [...] września 2008 r. organ pierwszej instancji określił Skarżącej wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okres od stycznia 2003 r. do stycznia 2005 r., od której strona nie złożyła odwołania.

Wnioskiem z dnia 3 grudnia 2008r. Skarżąca wniosła o wznowienie postępowania na podstawie przepisu art. 240 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. (Dz. U. z 2005r. nr 8 poz. 60 ze zm.) – dalej "O.p.", zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009r. Prezes PFRON powołując się na przepis art. 245 § 1 pkt 3 lit. a O.p. odmówił uchylenia decyzji Prezesa PFRON z dnia [...] września 2008r.

Minister Pracy i Polityki Społecznej w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2009r. wyjaśnił, że chociaż w sprawie wystąpiła przesłanka uzasadniająca uchylenie decyzji z dnia [...] września 2008 r., to w jego ocenie, w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania wydana zostałaby decyzja tej samej treści jak decyzja uchylona. Ponadto podkreślił, że z analizy materiału dowodowego wynika, iż organ pierwszej instancji naruszył przepis art. 145 § 2 O.p., co stanowi okoliczność uzasadniającą uchylenie skarżonej decyzji, to jednak w jego ocenie ponowne przeprowadzenie postępowania nie doprowadziłoby do zmiany rozstrzygnięcia w kwestii określenia wysokości zobowiązania strony z tytułu wpłat na PFRON.

Organ odwoławczy nie podzielił twierdzenia Skarżącej, iż Agencja Pracy Tymczasowej nie jest pracodawcą w rozumieniu przepisu art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21 poz. 94 ze zm.). Ponadto powołując się na przepisy art. 1 i art. 4 ustawy z dnia 9 lipca 2003 o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 166 poz. 1608 ze zm.), dalej u.z.p.t., wyjaśnił, iż agencja pracy tymczasowej jest pracodawcą.

Podkreślił, iż "V." Doradztwo Personalne Agencja Pracy Tymczasowej G. W. jako posiadające siedzibę na terytorium Polski jest podmiotem, który przy spełnieniu pozostałych przesłanek określonych w przepisie art. 21 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008r., Nr 14, poz. 92 ze zm.) – dalej jako "u.r.s", podlega obowiązkowi wpłat na Fundusz. Podstawą bowiem powstania obowiązku wpłat na Fundusz jest fakt zatrudnienia co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Organ nie podzielił również twierdzenia strony dotyczącego nie ustalenia liczby zatrudnionych pracowników i naruszenia tym samym przepisu art. 187 § 1 O.p. Powołując się bowiem na przepis art. 49c u.r.s. wyjaśnił, że organ pierwszej instancji może korzystać z danych zgromadzonych w Krajowej Ewidencji Podatników; krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON) prowadzonym przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz Centralnej Bazie RCIPESEL. Na tej podstawie ustalono obowiązek i wysokość zaległości strony z tytułu wpłat na PFRON.

Organ drugiej instancji nie zgodził się również z twierdzeniem Skarżącej, iż w uzasadnieniu decyzji brak jest uzasadnienia faktycznego i prawnego, ponieważ w uzasadnieniu decyzji motywy i przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego tj. art. 21 u.r.s. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że agencja pracy tymczasowej objęta jest przepisami oraz obowiązkami wynikającymi z u.r.s,

2) rażące naruszenie przepisów postępowania tj.: art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 O.p. poprzez:

a) naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych,

b) uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

c) naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego,

d) brak uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, które ma wyłącznie charakter sprawozdawczy, w szczególności poprzez pominięcie wyjaśnień strony oraz zastrzeżeń do protokołu pokontrolnego,

wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Według oceny Sądu wydana w oparciu o powyższy przepis decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, jak i utrzymująca ją w mocy zaskarżona decyzja, nie naruszają przepisów prawa procesowego i prawa materialnego, w sposób, który uzasadniałby ich uchylenie.

Zgodnie z art. 245 § 1 pkt 3 lit. a O.p. organ podatkowy, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2, wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarto wyczerpujące wyjaśnienia dotyczące podstawy prawnej rozstrzygnięcia odnosząc je do stanu faktycznego ustalonego w sprawie. W szczególności potwierdzono, że w sprawie wystąpiła przesłanka uzasadniająca uchylenie decyzji z dnia [...] września 2008r., określona w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. tj., że strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jednakże pomimo zaistnienia tej przesłanki, uznano, że decyzja ta była prawidłowa.

We wznowionym postępowaniu strona skarżąca nie kwestionowała ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie na podstawie danych wynikających ze szczegółowo wykazanych, zinstytucjonalizowanych źródeł (KEP, REGON, RCIPESEL itp. ). Z kolei ten sposób uzyskania niezbędnych danych dla ustalenia wysokości należnych wpłat wynikał z faktu, że skarżąca nie składała deklaracji o wysokości należnych składek i nie udzielała żadnych informacji w tym zakresie. . Uznała bowiem, że mając status Agencji Pracy Tymczasowej nie jest pracodawcą w rozumieniu kodeksu pracy w związku z czym nie ma obowiązku deklarowania i wpłacania składek z tytułu PFRON.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej nie podzielając stanowiska skarżącej, powołał się na przepisy u.z.p.t., u.r.s. i kodeksu pracy i obowiązek taki wykazał.

Według oceny Sądu stanowisko to jest uprawnione, wynika bowiem z obowiązujących przepisów prawa jak również kwestia ta w literaturze przedmiotu jak i orzecznictwie nie budzi wątpliwości. W szczególności ,jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z art.1 u.z.p.t. wynika, że ustawa ta reguluje zasady zatrudniania pracowników tymczasowych przez pracodawcę będącego agencją pracy tymczasowej oraz zasady kierowania tych pracowników i osób nie będących pracownikami agencji pracy tymczasowej do wykonywania pracy tymczasowej na rzecz pracodawcy użytkownika. Zatrudnianie przez agencje pracy tymczasowej osób w celu ich użyczenia jest zatem dopuszczalne, a stanowisko strony skarżącej o niemożności zatrudniania pracowników przez Agencję Pracy tymczasowej nie znajduje oparcia w obowiązującym stanie prawnym.

W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji należy uznać za prawidłowe.

Ze względu na powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.