Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2138/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Skarżony organ: Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania postanawia: odmówić skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 10 października 2015 r. A. Ł. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wskazując, jest osobą chorą neurologicznie, ortopedycznie, po wypadku i ma głęboką depresję. W okresach pogłębiania się depresji skarżąca zażywa silne leki, nie jest w stanie normalnie funkcjonować, nie pamięta o żadnych płatnościach, zobowiązaniach czy terminach. Skarżąca wskazała, że taki stan miała w okresie, gdy należało złożyć skargę. Podniosła, że wysyłając skargę korzystała z uprzejmości osób trzecich.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie zaś do art. 87 § 2 ustawy, w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć.

W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. A. Ł. składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazała na zły stan zdrowia, a zwłaszcza na stany depresyjne, które powodują, że nie jest w stanie normalnie funkcjonować, nie pamięta o płatnościach, zobowiązaniach czy terminach.

Zauważyć wobec tego należy, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż przewlekła choroba, czy też długotrwała niedyspozycja nie wyklucza dokonania w terminie konkretnej czynności procesowej osobiście lub przez inną osobę, a przesłanką przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej może być jedynie choroba nagła, która powoduje niespodziewane pogorszenie stanu zdrowia strony i nie pozwala na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 maja 2010 r. sygn. I OZ 298/10 Lex nr 658643, z dnia 17 marca 2009 r. sygn. I OZ 211/09 Lex nr 564225). Do przywrócenia terminu może dojść, jeśli strona nie dokonała czynności procesowej z uwagi na okoliczności nie do przezwyciężenia, nagłe i niespodziewane. Do okoliczności takich nie zalicza się długotrwałej choroby, bowiem osoba chora od długiego czasu i świadoma swojego stanu zdrowia, powinna zadbać o odpowiednią reprezentację w prowadzonym postępowaniu, tak aby uniknąć negatywnych konsekwencji ewentualnego uchybienia terminu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2011 r. II OZ 985/11 LEX nr 1152340, z dnia 22 maja 2012 r. I OZ 321/12 LEX nr 1336479).

Ponadto należy wskazać, że z nadesłanego przez A. Ł. zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia z dnia 22 stycznia 2015 r. nie wynika, aby cierpiała na depresję, przy czym skarżąca nie nadesłała żadnych innych dokumentów, które by to potwierdzały. A. Ł. nie przedstawiła dokumentacji wskazującej, że w okresie przewidzianym na wniesienie skargi stan zdrowia uniemożliwiał jej złożenie skargi w terminie.

W ocenie Sądu brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku, bowiem A. Ł. nie wykazała, iż złożenie skargi w terminie było niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć.

Biorąc pod uwagę powyższe należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 cytowanej ustawy.