Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2218/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie : AWSA Beata Cieloch / spr. / NSA Anna Szkodzińska Protokolant : Dorota Solarz rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2006 r. sprawy ze skargi J. R. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lipca 2002r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2002 roku znak : [...] wydaną na podstawie art.48 i art. 80 ust.2 pkt 1 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane( Dz.U. z 2000r. nr 106 poz. 126 z późn.zm) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał J. R. J. rozbiórkę samowolnie wybudowanego wschodniego ogrodzenia działki nr [...] w M. od strony ulicy [...], z jednoczesnym określeniem ,iż jest to ogrodzenie z przęseł metalowych o wysokości 1,0 m na cokole betonowym o długości 58,5 m.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał ,iż po ponownie przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym i stosownie do zaleceń zawartych w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 11 października 2000 roku sygn. akt . II SA Kr 1950/97 dokonano ustalenia ,czy ulica [...] ,do której przylega przedmiotowe ogrodzenie jest drogą publiczną w rozumieniu ustawy z dnia o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985roku ( Dz .U. nr 14 poz.60 z późn. zm.).

Organ I instancji stwierdził, iż droga oznaczona nr ewid. [...] - część ulicy [...] nie jest drogą publiczną w rozumieniu przepisów w/w ustawy . Jednakże ulica Spokojna składająca się z działek nr [...] i v odpowiada definicji drogi ujętej w ustawie o drogach publicznych, stanowiąc jedyny dojazd do budynków położonych po jej wschodniej stronie i w tym celu została wydzielona w 1986 roku jako droga. Organ I instancji stwierdził także, iż ul. [...] wydzielona jest liniami rozgraniczającymi, których przebieg wynika z poszerzonego planu realizacyjnego zatwierdzonego decyzją z dnia [...].10.1986 roku i jest to wewnętrzna ulica osiedlowa w rozumieniu art.8 ustawy o drogach publicznych.

Ponadto organ I instancji ustalił ,że :

- w dacie budowy ogrodzenia będącego przedmiotem niniejszej decyzji tj. w roku 1996 działka nr [...] nie była zabudowana ,

- od momentu zakupu w 1993 r powyższej działki do maja 1996 roku Z. i R. J. nie występowali o wydanie pozwolenia na budowę jakiegokolwiek obiektu budowlanego na zakupionej działce

- działka nr [...] jest odrębną działką budowlaną .posiadającą własną księgę wieczystą , odrębną niż nieruchomość o nr [...], na której to nieruchomości zamieszkują Z. i J. R. J.

Biorąc powyższe pod uwagę organ I instancji stwierdził także ,że wybudowanego w 1996 roku ogrodzenia działki nr [...] od strony ulicy [...] nie można potraktować jako urządzenie budowlane , gdyż jest to samodzielny obiekt budowlany i zgodnie z definicją art.3 pkt.3 prawa budowlanego ,samowolnie wybudowane ogrodzenie podlega rozbiórce na podstawie art.48 prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 roku.

Ponadto organ I instancji wskazał ,iż w dacie budowy ogrodzenia zgodnie z treścią arl.29 ust. 1 pkt.7 prawa budowlanego wymagane było pozwolenie na budowę ogrodzenia przylegającego do dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych.

Zdaniem organu I instancji ulica [...],do której przylega ogrodzenie jest innym miejscem publicznym w rozumieniu powyższego przepisu ,dlatego też na budowę ogrodzenia wymagane było pozwolenie na budowę . W dacie zaś wydania decyzji przez organ I instancji budowa ogrodzenia wymagała zgłoszenia zgodnie z treścią art.30 prawa budowlanego, którego również J. R. J. nie dokonał.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. R. J. W uzasadnieniu między innymi podniósł, iż aktem notarialnym z dnia [...].09.1993 roku nabył wspólnie z żoną niezabudowaną działkę o nr [...] celem poszerzenia działki nr [...], na której to działce zamieszkuje . W przeddzień spisania umowy geodeta gminny inż. Z. J. dokonała stabilizacji granic działki betonowym słupkiem granicznym i według tego wskazania odwołujący zbudował ogrodzenie. Ponadto podniósł ,iż na przedmiotowym osiedlu istnieją trzy różne pomiary i związane z tym ciągłe problemy graniczne od początku istnienia osiedla. Dalej stwierdził, że działka nr [...], która graniczy z działką [...] od strony wschodniej nie może wchodzić w skład ulicy nazwanej "ulicą [...]". Wskazał bowiem , że działką drogową jest działka nr [...] "wydzielona starym planem", a pomiędzy działką nr [...] a działką [...] istnieje mała działka nr [...], która jest własnością małżonków M. i J. Ł. Ponadto podniósł, że w roku 1986 zostały podjęte działania zmierzające do opracowania poszerzenia terenu budowlanego osiedla zabudowy jednorodzinnej w M. i na tą okoliczność sporządzono dwie wersje rozszerzonego planu realizacyjnego . Na dowód odwołujący załączył oświadczenie C. S. autora obydwu tych wersji planu stwierdzające, że w Wojewódzkim Biurze Planowania Przestrzennego w 1986 roku obydwie koncepcje zagospodarowania działek nr [...], [...] oraz wersja poszerzona o działkę nr [...] nie zostały zatwierdzone.

Odwołujący zakwestionował, że rozszerzony plan realizacyjny został zatwierdzony decyzją administracyjną- wobec oświadczenia Gminy o braku tej decyzji ze względu na kategorię archiwalną B-10 .

Ponadto odwołujący stwierdził, iż bez zachowania procedury administracyjnej odstąpiono od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania i prawa ustawowego ,a właściciel nieruchomości nie może ponosić negatywnych skutków wynikających z działań organów administracji sprzecznych z obowiązującym ważnym planem. Reasumując odwołujący podniósł ,iż w obecnym stanie faktycznym jak i prawnym utrzymanie zaskarżonej decyzji byłoby dla niego niekorzystne i stanowiłoby zagrożenie dla utrwalonych stanów faktycznych jak i prawnych.

Decyzją z dnia 25 lipca 2002 roku znak [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydaną na podstawie art. 83 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - prawo budowlane ( Dz.U.2000r nr 106 poz.1126 z późn. zm.) oraz na podstawie art.138 &1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że na skutek ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji stwierdził ,iż ulica [...] składa się z dwóch działek o numerze [...] i [...]. Działka nr [...] została wydzielona z przeznaczeniem pod drogę o szerokości 10 ,0 m w planie realizacyjnym ,. starej" części osiedla mieszkaniowego w M. opracowanym w 1982 r., natomiast w 1986 roku zostały podjęte działania zmierzające do poszerzenia terenu osiedla zabudowy jednorodzinnej i na tę okoliczność sporządzono dwie wersje planów realizacyjnych , przy czym wersja planu realizacyjnego ,w której budynki mieszkalne ustawione są w jednej linii zabudowy została zatwierdzona decyzją administracyjną, przy czym był (o rozszerzony plan realizacyjny zagospodarowania terenu osiedla mieszkaniowego jednorodzinnego o działkę W. i J. Ł. sporządzony przez zespół usług projektowych w K. W piśmie z dnia [...].05.2001 roku znak [...] Wójt Gminy wyjaśnił, że poszerzony plan realizacyjny zagospodarowania terenu osiedla mieszkaniowego jednorodzinnego został zatwierdzony decyzją administracyjną Urzędu Gminy z dnia [...].10.1986r znak [...], która przechowywana była w archiwum przez 10 lat, a do chwili obecnej zachował się jedynie załącznik graficzny do decyzji - poszerzony plan realizacyjny z 1986 roku. ( karta k1 - 27 akt adm)

Na podstawie zatwierdzonego planu realizacyjnego geodeta dokonał podziału działek nr [...] i [...] na działki przeznaczone pod budownictwo jednorodzinne przy czym w ramach tego podziału wydzielono dalszą część ulicy [...] czyli działkę nr [...] jako przedłużenie działki [...].

Organ I instancji przytoczył opinię urbanistyczną T. H. znajdującą się w aktach sprawy, z której wynika, że plan realizacyjny zatwierdzony decyzją administracyjną z dnia [...].10.1986r. zatwierdził między innymi granice terenu inwestycji z podziałem na tereny o różnym przeznaczeniu, a więc także zatwierdził przeznaczenie działki nr [...] jako drogi o liniach rozgraniczających 1 m. Dodatkowo stwierdzono, że na podstawie poszerzonego planu realizacyjnego udzielono kilku pozwoleń na budowę , na wydzielonych planem działkach z dojazdem do nich drogą oznaczoną jako działka [...], przy czym autorem projektów do dwóch z tych pozwoleń na budowę był właśnie J. R. J., który w projektach sam określał działkę nr [...] jako drogę osiedlową. Ponadto organ II instancji podniósł, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że droga oznaczona nr [...], część ulicy [...], nie jest drogą publiczną w rozumieniu ustawy o drogach publicznych ,bowiem nie znajduje się w ewidencji dróg gminnych i nie podjęto uchwały o wpisaniu tej drogi do dróg publicznych. Jednakże ulica [...] składająca się z działek nr [...] i [...] odpowiada definicji drogi ujętej w ustawie o drogach, stanowiąc jedyny dojazd do budynków położonych po jej wschodniej stronie i w tym celu wydzielona została w 1986 r. jako droga działka nr [...] i od 1987r. służy jako jedyny dojazd do wybudowanych wzdłuż niej budynków.

Analizując dodatkowo akta sprawy w kwestiach własnościowych organ II instancji stwierdził, że Państwo Z. i J. R. J. zamieszkują w budynku mieszkalnym znajdującym się na działce nr [...] w M., przy czym działkę nr [...] nabył od Skarbu Państwa Pan J. R. J. wraz z małżonką Z. aktem notarialnym z dnia [...].10.1981 r. rep. [...].

Odnośnie działki nr [...] stwierdzono, że działkę tę Państwo K. i D. M. nabyli od Skarbu Państwa umową sprzedaży z dnia [...].06.1989r. rep [...], a następnie w akcie notarialnym rep. [...] z dnia [...].08.1993r. została zawarta warunkowa umowa sprzedaży, w myśl której Państwo D. i K. M. sprzedali Z. i J. R. J. przedmiotową działkę pod warunkiem, że Zarząd Gminy nie skorzysta z prawa pierwokupu, a ponieważ Zarząd nie skorzystał z tego prawa - aktem notarialnym z dnia [...].09.1993r. rep. [...] własność działki nr [...] została przeniesiona na Państwo Z. i J. R. J.

Działka nr [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym i gospodarczym i graniczy od swojej wschodniej strony z działką niezabudowaną nr [...].

Ponadto organ II instancji stwierdził, iż odnośnie stanu władania działką nr [...] stanowiącą - jak wcześniej wspominano - południowy odcinek ulicy Spokojnej z akt sprawy wynika ,iż Naczelnik Gminy wydał w dniu [...].11.1979 roku .; Zarządzenie nr [...] w sprawie ustalenia granic terenów budowlanych podlegających przejęciu na własność Państwa położonych we wsi M. W wyżej wymienionym Zarządzeniu powołano między innymi numery działek [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], które zostały przejęte na własność Państwa ,i które są częściami składowymi działki [...]. Informację tej treści przekazał organowi nadzoru budowlanego w piśmie z dnia [...].10.2001 r. znak [...] Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego. Działka nr [...] stanowi własność Skarbu Państwa ,a władającym jest Gmina M. Według mapy - w ciągu ulicy [...] - pomiędzy działką [...] a działką [...] istnieje niewielka trójkątna działka [...], która nie zajmuje jednak całej szerokości ulicy w liniach rozgraniczających i istnieje na części szerokości ulicy połączenie bezpośrednie działki nr [...] i działki [...]. Organ II instancji ustalił, że według ewidencji gruntów prowadzonej dla Gminy przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego działka nr [...] jest własnością Skarbu Państwa i jest to poprawny stan prawny.

Organ II instancji podniósł także, że w toku postępowania odwoławczego przeprowadził w dniu [...].06.2002 roku oględziny przedmiotowego ogrodzenia i ulicy [...]. Podczas oględzin potwierdzono wcześniejsze ustalenia organu I instancji dotyczące konstrukcji i wymiarów ogrodzenia, potwierdzono, że działka nr [...] jest niezabudowana i stwierdzono, że odległość ogrodzenia działki Państwa J. od ogrodzenia działki Państwa M. po drugiej stronie ulicy wynosi 7,70m, odległość północnego narożnika ogrodzenia działki Państwa J. od budowanego właśnie ogrodzenia działki Państwa Z. po drugiej stronie ulicy wynosi 5,20 m, a w miejscu końcowego słupka ogrodzenia działki Państwa Z. odległość między ogrodzeniami wynosi 6,0 m.

Reasumując całe postępowanie organ II instancji stwierdził , że organ nadzoru budowlanego I instancji starał się udowodnić, że teren leżący poza ogrodzeniem wykonanym przez J. R. J. jest drogą osiedlową natomiast odwołujący starał się dowieść, że teren ten nie jest drogą, gdyż procedura wprowadzenia planu realizacyjnego wydzielającego tę drogę nie spełniła wszystkich wymogów planu zagospodarowania przestrzennego, a poza tym zdaniem odwołującego droga nie ma ciągłości ze względu na działkę Nr [...].

Oceniając sprawę w trybie odwoławczym organ II instancji stwierdził, że działka nr [...] czyli tak zwana ulica [...] - w części przylegającej do ogrodzenia wybudowanego przez J. R. J. - położona była w momencie budowy ogrodzenia i obecnie położona jest na gruncie Skarbu Państwa ,a władającym jest Urząd Gminy, przy czym po działce tej możliwy jest jedynie i faktycznie odbywa się dojazd do budynków położonych po wschodniej stronie tej ulicy, które istniały w czasie budowy ogrodzenia. Zatem teren działki Nr [...] był w dniu budowy ogrodzenia i obecnie jest w sposób nieograniczony dostępny dla każdego. Z powyższego wynika, że teren działki Nr [...] był w momencie budowy ogrodzenia i obecnie jest miejscem publicznym.

Organ II instancji dokonując oceny prawnej przytoczył przepis art. 28 ustawy prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. w brzmieniu obowiązującym w czasie budowy przedmiotowego ogrodzenia i w dacie wydania decyzji stanowiący , iż roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30 tej ustawy. W czasie budowy ogrodzenia w 1996r. przepis art. 29 ust. 1 pkt. 7 prawa budowlanego z 7.07.1994r., w wersji wówczas obowiązującej stanowił, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa ogrodzeń, z wyjątkiem ogrodzeń przylegających do dróg ,placów i innych miejsc publicznych. Przepis art. 29 ust. 1 pkt. 7 prawa budowlanego z 1994r. w wersji obowiązującej w dacie wydania decyzji stanowił , iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa ogrodzeń, natomiast art. 30 ust. 1 pkt. 2 wymienionej ustawy przesądzał, że budowa ogrodzeń od strony dróg ulic placów i innych miejsc publicznych wymaga zgłoszenia właściwemu organowi.

Przepis art. 30 ust. 2 stanowił, iż zgłoszenia należy dokonać przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót budowlanych, przy czym z brzmienia dalszej części przepisu wynika, że od dnia doręczenia zgłoszenia do dnia rozpoczęcia robót musi upłynąć co najmniej 30 dni.

Przy określaniu definicji "miejsca publicznego" organ II instancji odwołał się do powszechnego znaczenia językowego tego terminu. Zdaniem organu status takiego miejsca wynika z nieograniczonej możliwości dostępu osób trzecich, zatem nie można zidentyfikować z góry ani liczby ani też osób ,które będą miały do niego potencjalny dostęp.

Skargę na powyższą decyzję złożył J. R. J., który wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i uchylenie decyzji I instancji jako niezgodnych z prawem oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podniósł ,iż zaskarżona decyzja nie uwzględnia słusznego interesu strony. Wskazał także ,iż nieruchomość na której wybudował ogrodzenie nabył na podstawie umowy z dnia [...].09.1993 roku , której integralną częścią była mapa sytuacyjna wpisana do ewidencji Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej z dnia [...].01.1988roku . Z powyższych dokumentów wynikało ,że nieruchomość od strony południowej i wschodniej - w miejscu wybudowania ogrodzenia graniczy z gruntem rolnym oznaczonym nr ewidencji [...] i nie przylega bezpośrednio do drogi oznaczonej nr [...]. Powyższa okoliczność została potwierdzona planem zagospodarowania przestrzennego opracowanym w latach 1980-1981, z którego wynika ,że realizacja zabudowy przedmiotowego terenu wymagała szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Uchwała Gminnej Rady Narodowej z [...].11.1987roku nałożyła na Naczelnika Gminy obowiązek podjęcia czynności związanych z opracowaniem projektu zmian przy zachowaniu obowiązującej procedury . Jednakże odstąpiono od ustaleń planu ogólnego, a stan faktyczny jaki zaistniał był wynikiem bezprawnego odstąpienia organów administracji od realizacji planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego. I z tych względów nie mógł być podstawą ważnych decyzji administracyjnych ,a skarżący nie może ponosić skutków wynikających z działań organów administracji sprzecznych z obowiązującym ważnym planem. Zgodnie ze stanem prawnym, w chwili budowy ogrodzenia nieruchomość skarżącego graniczyła z gruntem rolnym i znajdowała się w znacznej odległości od drogi.

Skarżący podniósł ,iż przedmiotowe ogrodzenie wybudował w oparciu o punkty graniczne wytyczone przez geodetę gminnego.

Ponadto skarżący podniósł, iż organ II instancji w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie jest przekonany co do charakteru działki nr [...] w części przylegającej do ogrodzenia. Bowiem w uzasadnieniu na str. 5 zamieścił określenie co do działki [...] " tak zwana ulica [...]". Zdaniem skarżącego zastosowanie tego zwrotu oznacza wątpliwości organu II instancji co do określenia charakteru nieruchomości przylegającej od strony wschodniej do ogrodzenia wybudowanego przez skarżącego. Skarżący ponadto zarzucił, iż droga wewnętrzna osiedlowa nie jest drogą publiczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych . ( Dz.U nr 14 poz. 60 z późn.zm)

Zdaniem skarżącego skoro to nie była droga publiczna to nie istniały podstawy prawne do nadania tej drodze przez Radę Gminy nazwy - ulica [...].

Zdaniem skarżącego nie znajduje również uzasadnienia przyjęcie przez organ II instancji ,iż teren działki nr [...] był w momencie budowy ogrodzenia jak i obecnie jest miejscem publicznym. Z wyciągu z księgi wieczystej wynika, iż sposób korzystania z działki nr [...] został określony jedynie jako teren budowlany. Zatem nadanie statusu takiego miejsca w/w działce nie znajduje uzasadnienia w treści jakiegokolwiek dokumentu, dowodu zgromadzonego w sprawie. Błędnie zdaniem skarżącego organ II instancji przyjął ,iż przy określaniu miejsca publicznego należy odwołać się do powszechnego znaczenia językowego terminu " miejsce publiczne". Ponadto z ostrożności procesowej skarżący podniósł zarzut ,iż obowiązek orzeczenia przymusowej rozbiórki nie jest bezwzględnie trwały w czasie . Wyłączenie orzekania bowiem następuje z upływem 5 lat od daty zakończenia budowy zgodnie z treścią art. 49 prawa budowlanego .

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271 oznaczoną dalej p.p.s.a.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W ramach swej kognicji sąd bada ,czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134p.p.s.a.)

Sądowa kontrola obejmuje zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej w dacie jej wydania. W niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lipca 2002 roku i poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2002 roku zostały wydane w oparciu o obowiązujące , w dacie ich wydania, przepisy prawa materialnego - ustawę z dnia 7 lipca 1994 roku prawo budowlane (Dz.U. nr 106 z 2000r poz. 1126 z późn. zm.).

Także postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone bardzo wnikliwie i na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ I jak i II instancji poczynił prawidłowe ustalenia.

Bezspornym w sprawie było, iż skarżący J. R. J. wybudował ogrodzenie na działce nr [...] bez zezwolenia i zgłoszenia .

Zgodnie z zaleceniami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2000roku sygn. akt II SA /Kr 1950/97 podstawowym dla sprawy zagadnieniem było wyjaśnienie , czy przedmiotowe ogrodzenie zostało postawione w miejscu przylegającym do dróg, placów i innych miejsc publicznych. Tej okoliczności dotyczył bowiem spór.

Skarżący jak słusznie wskazał organ II instancji starał się dowieść, że przedmiotowe ogrodzenie nie przylega go drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych.

Organ I i II instancji na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego prawidłowo zdaniem Sądu ustalił ,iż ogrodzenie przylega do drogi wewnętrznej osiedlowej- ulicy Spokojnej , która służy jako jedyny dojazd do działek budowlanych usytuowanych po jej wschodniej granicy. Status prawny dróg wewnętrznych osiedlowych określa art.8 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. ( Dz.U. nr 14 poz.60 z późn. zm ) i nie jest to jak słusznie twierdził skarżący droga publiczna w rozumieniu w/w ustawy.

Sąd dokonując oceny prawnej zaskarżonej decyzji uznał ,iż prawidłowo organy administracyjne przyjęły ,że droga wewnętrzna osiedlowa jest innym miejscem publicznym w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt.7 ustawy prawo budowlane z dnia 7 .07.1994r.( Dz. U. nr 89 poz.414 z późn. zm). Definicji, co należy rozumieć przez " inne miejsce publiczne" nie zawiera ani ustawa z dnia 7.07.1994 r prawo budowlane , ani ustawa z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych. W tym przypadku jak słusznie uczynił organ II instancji należy odwołać się do powszechnego rozumienia terminu "miejsce publiczne" - to jest miejsce dostępne dla nieograniczonego kręgu adresatów. Droga osiedlowa wewnętrzna jest zdaniem Sądu typowym przykładem " innego miejsca publicznego". Dlatego, też w tym zakresie zarzuty skarżącego należało uznać za nieuzasadnione. Sam bowiem brak definicji w przepisach prawa materialnego nie stanowi zakazu dokonania wykładni znaczenia powyższego terminu. W związku z powyższym należało uznać ,iż zgodnie z obowiązującym brzmieniem art. 29ust 1 pkt. 7 ustawy prawo budowlane , w czasie budowy ( maj 1996 rok) wymagane było pozwolenie na budowę . W czasie zaś wydania zaskarżonej decyzji wymagane było zgodnie z treścią art.30 ust 1 pkt.2 prawa budowlanego z dnia 7.07.1994 roku zgłoszenie . Zgłoszenia takiego skarżący nie dokonał.

W powyższym stanie faktycznym organy administracyjne były zobligowane do wydania decyzji na podstawie art.48 prawa budowlanego z dnia 7.07.1994 roku i orzeczenia o nakazie rozbiórki.

Dodatkowo należy podnieść ,iż nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego ,iż przedmiotowe, ogrodzenie przylegało nie do drogi ,tylko do gruntu rolnego. Charakter gruntu ( klasa gruntu ) nie przesądza zdaniem Sądu o funkcji jaka została przeznaczona dla przedmiotowej nieruchomości w zatwierdzonym rozszerzonym planie realizacyjnym z dnia [...].10.1986 roku. Jak wynika bowiem z załącznika graficznego działka nr [...] została przeznaczona pod drogę osiedlową (dowód: plan realizacyjny k. K-I 27 akt adm.) .Tę wiedzę posiadał również sam skarżący ,skoro przygotowując w roku 1987 projekty zagospodarowania dla R. A. i K. P. sam oznaczał działkę nr [...] jako drogę osiedlową ( dowód: plan zagospodarowania k. I K-29,30 akt adm.). Jak wynika również z protokołu oględzin z dnia [...].08.1996 r i załączonych do niego fotografii od strony ulicy Spokojnej skarżący zamontował w ogrodzeniu bramę wjazdową i furtkę.( dowód : protokół oględzin k. KI -7akt adm.)

Należy wobec powyższego stwierdzić ,że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja I instancji nie naruszaj ą prawa. Mając to na uwadze Sąd, na podstawie art.151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.