Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 686/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 247
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Asesor WSA Marta Pawłowska (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 lutego 2023 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 15 czerwca 2022 r. nr SKO/PP-412/59/2021 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Sprawa była już przedmiotem rozpoznania przed tutejszym Sądem. Wyrokiem z dnia 23 marca 2021 r. wydanym w sprawie II SA/Wr 40/21 Sąd uchylił decyzję kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 30 listopada 2020 r. i nakazał Kolegium rozpoznanie merytoryczne sprawy.

Sąd wyjaśnił wówczas, że wnioskiem z dnia 13 lipca 2018 r. P. sp. z o.o. w W. zwróciła się do Burmistrza W.(1) o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia pod nazwą: "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] o nazwie [...] wraz z przyłączem energetycznym", planowanego do realizacji na terenie części działek nr [...], [...] obręb C.

Burmistrz W.(1), po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z dnia 23 października 2018 r. ustalił na rzecz spółki warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wnioskowanego przedsięwzięcia. W wyniku rozpoznania złożonych odwołań SKO w Legnicy decyzją z 21 marca. 2019 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponownie rozpatrując sprawę Burmistrza W.(1) decyzją z 29 października 2019 r. odmówił ustalenia na rzecz spółki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla objętej wnioskiem inwestycji.

Po rozpatrzeniu odwołania spółki, SKO decyzją z dnia 17 grudnia 2019 r. ponownie uchyliło decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ostatecznie czterokrotnie Burmistrz W.(1) wydawał decyzje, wskazując w uzasadnieniach decyzji odmownych m.in. na silne protesty mieszkańców.

Rozpatrując odwołanie Spółki od czwartej decyzji odmownej, SKO po raz piąty uchyliło decyzję pierwszoinstancyjną, wskazując w uzasadnieniu decyzji, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 56 u.p.z.p.). Organ odwoławczy wskazał, że powodem odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może być brak zgody innych niż inwestor stron postępowania. Organ odwoławczy nakazał Burmistrzowi przy rozpoznaniu sprawy ustalić, czy dla wnioskowanej inwestycji jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, poprzez m.in. analizę złożonych przez wnioskodawczynię dokumentów w aspekcie tego, czy projektowane zamierzenie należy do któregoś z przedsięwzięć, określonych w § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 lub § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz czy w związku z tym wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto Kolegium zwróciło uwagę, że organ I instancji zlecił wykonanie opinii dotyczącej kwalifikacji wnioskowanego przedsięwzięcia. Kolegium stwierdziło, że dokument ten nie uwzględnił późniejszych informacji przekazanych przez pełnomocnika inwestora. Dalej Kolegium przyznało, że w sprawie znane są podstawowe parametry planowanej inwestycji, takie jak wysokość wieży kratowej, na której będą zainstalowane cztery anteny sektorowe oraz podano pasma i EIRP, jak również azymuty poszczególnych anten oraz maksymalny i minimalny tilt dla poszczególnych anten. Niewątpliwie na podstawie tych danych można ustalić moc anten, a następnie określić, czy w odległości wskazanej w rozporządzeniu od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Ponadto, powołując się na wybrane tezy orzeczeń sądów administracyjnych, Kolegium zwróciło uwagę na problematykę dotyczącą oddziaływania pola elektromagnetycznego w aspekcie uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. W ten sam sposób zasygnalizowało kwestię dotyczącą nakładania lub nachodzenia się wiązek w aspekcie możliwości przekroczenia dopuszczalnych poziomów mocy promieniowania anten i w tym zakresie wskazało na zasadność sumowania parametrów danego przedsięwzięcia.

Za wymagające wyjaśnia Kolegium uznało również sprawdzenie, czy planowana inwestycja, ze względu na wysokość wieży kratowej, będzie stanowić negatywną dominantę w terenie i tym samym nie zastanie naruszony przepis art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Nadto Kolegium stwierdziło, że prowadząc ponownie postępowanie organ winien przesłać nowy projekt decyzji do organów uzgadniających, w myśl art. 53 ust. 4 u.p.z.p.

Od decyzji tej sprzeciw do sądu administracyjnego wniósł K. K., a efektem skargi był wskazany wcześniej wyrok tutejszego Sądu w sprawie II SA/wr 40/21.

Uchylając decyzję kasacyjną organu odwoławczego Sąd wskazał, że wszystkie kwestie związane z oddziaływaniem stacji bazowej, wskazane w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej, pomijając ocenę merytorycznej ich trafności (np. w aspekcie konieczności sumowania parametrów przedsięwzięcia), powinny być ocenione na etapie postępowania odwoławczego. Brak jest podstaw do przeprowadzenia kolejnego postępowania na etapie pierwszej instancji w celu zweryfikowania parametrów planowanego przedsięwzięcia w aspekcie kwalifikacji inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie Sądu, argumenty wskazane w decyzji SKO są chybione i stanowią ucieczkę przed samodzielnym rozwiązaniem, jeżeli w ogóle w realiach tej sprawy istnieje taka potrzeba, zagadnień dostrzeżonych przez ten organ. W ten sam sposób należy potraktować kwestię sprawdzenia, czy planowana inwestycja nie będzie stanowić dominanty.

Sąd podkreślił, że w sytuacji, gdy zdaniem SKO organ I instancji po raz kolejny uchyla się od realizacji wytycznych wskazanych w decyzjach kasacyjnych, zarówno co do określonych uzupełniających czynności procesowych, jak i interpretacji prawa materialnego, Kolegium winno dążyć do załatwienia sprawy i wydania decyzji merytorycznej, stosując środki przewidziane w art. 136 k.p.a. W tym trybie powinno zwrócić się do powołanego w sprawie biegłego aby ten ustosunkował się do informacji przekazanych przez inwestora w lipcu 2020 r. Brak jest także prawnych przeszkód aby projekt decyzji nie mógł być zaopiniowany na etapie postępowania odwoławczego.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, stosując się do wskazań sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze przeanalizowało złożone wraz z wnioskiem dokumenty oraz opinie biegłego i wyjaśniło, że dla wnioskowanej inwestycji nie jest potrzebna uprzednia decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazano, że dokonane przez biegłego obliczenia wykazały, że os wiązki z planowanego masztu nie będzie przechodziła przez miejsca dostępne dla ludności, ani nie będzie wchodziła w zabudowania w których mogą przebywać ludzie. Każda z wiązek planowanego przedsięwzięcia będzie przechodziła wyłącznie nad polami rolniczymi. Kolegium przedstawioną opinię oceniła jako spójną, logiczną i kompletną.

Dodatkowo Kolegium wspomniało, ze w dniu 4 czerwca 2022 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, którym uchylono pkt 7 § 1 ust. 1 oraz pkt 8 w § 3 ust. 1 Rozporządzenia, co oznacza, że dla stacji bazowych telefonii komórkowych nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepis ten ma zastosowanie do niniejszej sprawy.

Kolegium dokonało również analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu i stwierdziło, że obszar objęty wnioskiem oznaczony jest w ewidencji gruntów jako PsIV i Bi i nie wymaga uzyskania zgody na przeznaczenie terenu na cele nierolnicze i nieleśne. Decyzja uzgodniona została z Dolnośląskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie, Starostwem G., Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska i Burmistrzem W.(1).

Kolegium odmówiło przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez stronę w zakresie kolejnej opinii biegłego, przesłuchania mieszkańców wsi, dokonania oględzin miejsca planowanej inwestycji, rozprawy administracyjnej i mediacji. Kolegium wskazało w tym zakresie, że sprawa została już dostatecznie wyjaśniona, a we wniosku nie wyjaśniono nawet na jakie okoliczności mieliby zostać przesłuchani świadkowie. Przy czym Kolegium kolejny raz podkreśliło, że sprzeciw mieszkańców nie jest przesłanką do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem K. K. – za pośrednictwem zawodowego pełnomocnika – wniósł na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się uchylenia decyzji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 51 ust. 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez uznanie, że dla planowanej inwestycji nie jest wymagane sporządzenie raportu odziaływania inwestycji na środowisko, pomimo że zgodnie z zasadą przezorności wynikająca z art. 174 pkt 2 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotą Gospodarczą Państwa Członkowskie Unii Europejskiej zobowiązane są do zapewniania odpowiedniego dla bezpieczeństwo i zdrowia ludzkiego poziomie ochrony środowiska, naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska, w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej w powiązaniu z § 2 ust. 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust. 8 pkt 1 a-g Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich błędna interpretację z uwagi na nieuwzględnienie maksymalnych mocy sumarycznych oraz maksymalnych tiltów anten, naruszenie art. 72 ust. 1 pkt ustawy środowiskowej poprzez przyjęcie, iż ocena oddziaływania na środowisko czyli raport jest uznawana obligatoryjnie lub fakultatywnie dla pojedynczego elementu, a nie dla jego całości. Dodatkowo zarzucił naruszenie art. 8, art. 11 i art. 107 k.p.a. poprzez przyjęcie, że kwestia czy inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach rozstrzygana jest w oparciu o wielokrotnie zaniżoną moc anten, a nie rzeczywiste parametry techniczne przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ ustalając lokalizację inwestycji nie wyjaśnił kwestii odziaływania pola elektromagnetycznego, w szczególności nie ustalił, czy w pobliżu inwestycji nie istnieje już infrastruktura telekomunikacyjna, a jeżeli tak, to czy promieniowania się nie nakładają. Zarzucono również, że w poprzedniej decyzji kasacyjnej SKO nałożyło na organ pierwszej instancji szereg obowiązków, których samo nie wykonało wydając decyzję merytoryczną.

Wskazano również, że niewątpliwym naruszeniem prawa jest brak wydania przez Burmistrza W.(1) postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Uczestnik postępowania – Spółka P., w piśmie procesowym z dnia 13 stycznia 2023 r. wniosła o oddalenie skargi, szeroko uzasadniając bezzasadność argumentów skargi.

Na rozprawie w dniu 9 lutego 2022 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 50 ust. 1 u.p.z.p. zgodnie z którym, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nadto po myśli art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Orzecznictwo sądowoadministracyjne wykreowało stanowisko, w myśl którego decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 maja 2021 r. sygn. akt. II SA/Rz 35/21, wyrok WSA we Wrocławiu w sprawie II SA/WR 619/21, publikowane w CBOSA). Natomiast odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. Aby norma ogólna mogła oddziaływać na rozstrzygnięcie musi być skonkretyzowana przez taki przepis, tym samym niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie na podstawie oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, w tym chroniącymi ład przestrzenny, czy też ze sprzeciwem mieszkańców okolicznych obszarów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 marca 2021 r. sygn. akt. II SA/Gd 774/20, CBOSA).

W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku inwestora była budowa stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z przyłączem energetycznym. Ja wynika z akt sprawy dla objętego zamierzeniem inwestycyjnym terenu nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatem ziściła się przesłanka wynikająca z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. do orzeczenia w sprawie w formie decyzji administracyjnej. Nadto dokumentacja aktowa oraz rozważania organów zamieszczone w uzasadnieniach zapadłych aktów administracyjnych potwierdzają istnienie warunków do akceptacji wniosku inicjatora postępowania po myśli art. 56 u.p.z.p.

Zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie ustaliło lokalizację inwestycji celu publicznego. Postępowanie przeprowadzone przez Kolegium przed podjęciem decyzji merytorycznej przeprowadzone zostało natomiast zgodnie z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu orzeczenia tutejszego sądu z dnia 23 marca 2021 r., sygnatura akt II SA/Wr 40/21. Co należy podkreślić, pomimo że wyrok ten jako uwzględniający sprzeciw nie był zaskarżalny, to zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postepowania wiążą organ, a także sądy, chyba że zmianie uległy przepisy prawa. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym, zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Związanie oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu orzeczenia oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por.: wyrok NSA z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt: , z dnia 23 września 2009 r" sygn. akt: I FSK 494/09, z dnia 13 lipca 2010 r" sygn. akt: I GSK 940/09, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt: I SA/Wr 1591/09- CBOSA). Dlatego w razie wnoszenia kolejnych skarg, sąd administracyjny weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt: II FSK 2129/08).

Ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego traci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to powoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (por. wyr. NSA z dnia 22 września 1999 r. sygn. akt: ONSA 2000, Nr 3, poz. 129). Podobny skutek (tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny), może spowodować zmiana (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia (tj. zawierającego ocenę prawną) w przewidzianym do tego trybie (por. B. Adamiak, glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r" sygn. akt: III RN 130/97, publ. OSP 1999, z. 5, poz. 101, s. 263 i n.).

Ponieważ w rozstrzyganej sprawie nie nastąpiła żadna zmiana okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko wyrażone w przywołanym wyroku z dnia 23 marca 2021 r., a obecnie kontrola wydanych aktów sprowadzała się do badania, czy przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie przekroczyło oceny prawnej dokonanej przez Sąd oraz czy wykonało zalecenia co do prowadzenia postępowania.

Sąd uznał, że Kolegium prawidłowo i zgodnie z przywołanym wyrokiem przeprowadziło postępowanie i wydało decyzję merytoryczną. W tym kontekście za całkowicie bezzasadne należy uznać zarzuty skargi, że Kolegium nie wykonało własnych zaleceń, formułowanych wcześniej pod adresem organu pierwszej instancji w wydawanych decyzjach kasacyjnych. Sąd wyrokiem w sprawie II SA/Wr 40/21 wyraźnie bowiem rozstrzygnął, że Kolegium ma samodzielnie przeanalizować złożoną w sprawie opinie biegłego, w tym zwrócić się do biegłego o dalsze wyjaśnienia oraz przekazać wniosek do uzgodnień. Należy wyraźnie wskazać, że decyzja kasacyjna został uchylona, a wskazywane w niej zalecenia co do postępowania organu pierwszej instancji sąd uznał za bezcelowe i przedłużające postępowanie, wskazując w uzasadnieniu wprost, że materiał zgromadzony w sprawie jest wystarczający do podjęcia decyzji merytorycznej. Z tego samego powodu jako prawidłowe Sąd uznał niedopuszczenie przez Kolegium kolejnych wniosków dowodowych, w tym wniosków o przesłuchanie mieszkańców wsi.

Odnośnie do zarzutu skargi, że bezzasadnie przyjęto iż planowana inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji, wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Jednocześnie pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy u.p.z.p., o ile nakładają one w sposób wyraźny określone ograniczenia. Dotyczy to także obowiązku uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej, oczywiście jeżeli ta wymagana jest dla planowanego przedsięwzięcia.

Stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 247 ze zm. – dalej jako "u.u.i.ś.") uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach postępowania poprzedzającego wydanie takiej decyzji przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, która ma przede wszystkim na celu zweryfikowanie, czy przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (albo o warunkach zabudowy), czy pozwolenia na budowę, obowiązany jest uzależnić wydanie zgody na lokalizację bądź realizację inwestycji od przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zawierają przepisy obowiązującego w sprawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839, dalej "rozporządzenie"). W świetle przytoczonych przepisów u.u.i.ś. oraz obowiązującego rozporządzenia, przyjmując za kryterium podziału istnienie i charakter (obligatoryjny bądź fakultatywny) obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej oraz przeprowadzenia oceny oddziaływania, można wyróżnić trzy kategorie planowanych przedsięwzięć:

- przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko – wyszczególnione w § 2 rozporządzenia – dla których w każdym przypadku obligatoryjne jest zarówno uzyskanie decyzji środowiskowej, jak i przeprowadzenie oceny oddziaływania;

- przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – wyszczególnione w § 3 rozporządzenia– dla których w każdym przypadku obligatoryjne jest tylko uzyskanie decyzji środowiskowej, natomiast obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania może zostać nałożony w konkretnym przypadku przez właściwy organ;

- tzw. przedsięwzięcia podprogowe – tj. przedsięwzięcia rodzajowo tożsame z przedsięwzięciami mogącymi potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ale nie osiągające wartości progowych (dolnego progu) określonych w § 3 rozporządzenia – dla których nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania, ani uzyskanie decyzji środowiskowej (por. G. Dobrowolski, Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, Toruń 2011, s. 112).

Aktualnie, zgodnie ze zmianą ww przepisów która weszła w życie od dnia 4 czerwca 2022 r., instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne, zostały z tego katalogu usunięte, co oznacza, że nie jest dla nich wymagane wcześniejsze uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (a tym samym Raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, albowiem w skardze zarzut odnoszony jest zamiennie do decyzji do raportu). Zgodnie z treścią § 2. Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem.

Skoro zatem zaskarżona decyzja wydana została w dniu 15 czerwca 2022 r., to zgodnie z przytoczonymi przepisami, kwestia ewentualnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji nie musiała być nawet przez organ wydający decyzje lokalizacyjną rozważana.

Niemniej godzi się zauważyć, że Kolegium wyjaśniło szczegółowo ocenę tej kwestii w odniesieniu do obowiązujących wcześniej, w dacie składania wniosku, przepisów i wskazało, że po analizie sporządzonej w sprawie opinii biegłego wynika, że planowane zamierzenie nie będzie wymagało uzyskania decyzji środowiskowej. W świetle zmiany przepisów rozporządzenia, kwestia wymaganej decyzji o środowiskowych uwarunkowań została rozstrzygnięta prawidłowo.

W tym kontekście jako bezzasadny oczywiście należy ocenić wniosek o przeprowadzenie dowodu z kolejnej opinii biegłego, na okoliczność czy inwestycja nie wymaga takiej decyzji. Kwestię tę uregulował już bowiem ustawodawca.

Wyjaśniając natomiast podnoszone przez skarżącego zarzuty w zakresie sumowania i siły ewentualnego skumulowanego promieniowania, Sąd wyjaśnia, że kwestie te z kolei rozstrzygnął w sposób jednoznaczny Naczelny Sąd Administracyjny, podejmując w dniu 7 listopada 2022 r. uchwałę w sprawie III OPS 1/22 o treści: "Przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten." Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela to stanowisko.

Na ocenę zasadności skargi nie mogły również – zdaniem Sądu – wpływać dalsze jej zarzuty.

Odnośnie do nieprawidłowego w ocenie skarżącej uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków należy wyjaśnić, że organ wydający decyzję – w niniejszym przypadku jest to Samorządowe Kolegium Odwoławcze – jest związane uzgodnieniem, również milczącym i w tym kontekście nie jest uprawnione do oceny wcześniejszych stanowisk organów uzgadniających. Prawidłowo zatem Kolegium uznało w tym przedmiocie decyzję za uzgodnioną.

W zakresie zarzutu braku postanowienia Burmistrza W.(1) o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, Sąd wyjaśnia, że postanowienie takie byłoby wymagane w przypadku złożenia wniosku, a z akt sprawy nie wynika, aby Spółka z takowym występowania, co istotniejsze jednak, postępowanie zainicjowane takim wnioskiem byłoby odrębnym postępowaniem administracyjnym, które pozostawałoby poza granicami niniejszej sprawy. Z pewnością więc nie mogło mieć wpływu na treść decyzji Kolegium.

Mając powyższe na uwadze, nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.