Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 947/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 21 § 1, art. 68, art. 210 § 4
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędzia WSA Anna Rotter (spr.), Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Protokolant starszy specjalista Anna Oklecińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2022 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 4 lipca 2022 r. nr SKO.F/41.4/207/2022/5602 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 4.017 (cztery tysiące siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 4 lipca 2022r. nr SKO.F/41.4/207/2022.5602 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: SKO, organ odwoławczy) po rozpoznaniu odwołania P. J. (dalej: skarżący, podatnik) od decyzji Prezydenta Miasta R. (dalej: organ, organ I instancji) z dnia 21 września 2020r. nr [...] ustalającej wysokość podatku od nieruchomości na rok 2016 w kwocie 11.479 zł, uchyliło powyższą decyzję i ustaliło wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 rok w wysokości 11.219 zł.

Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 1540 ze zm., dalej: O.p.), art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 570 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925).

Stan sprawy.

Decyzją z dnia 21 września 2020r. nr [...] organ I instancji ustalił podatnikowi wysokość podatku od nieruchomości na rok 2015 w kwocie 11.479 zł, przyjmując do opodatkowania budowle o wartości 37.000 zł i grunty pozostałe o powierzchni 12.203 m2. W decyzji podano, iż nieruchomości objęte postępowaniem podatkowym, stanowiące własność podatnika, zgodnie z ewidencją gruntów i budynków obejmują:

- działkę nr [...] zapisaną w jednostce rejestrowej nr [...], a jej powierzchnia fizyczna wynosi 539 m2, zaś sklasyfikowana została jako "Ba" (tereny przemysłowe),

- działki nr: [...] i [...] zapisane w jednostce rejestrowej nr [...], ich łączna powierzchnia fizyczna wynosi 11.664 m2, zaś sklasyfikowane zostały jako "Ba" (tereny przemysłowe).

Powyższe działki znajdują się na ul. [...] w R.. Jak zaznaczono w decyzji, z protokołu oględzin nieruchomości położonej przy ul. [...] z dnia 7 września 2017r. oraz z dnia 3 czerwca 2015 roku wynika, iż na spornej nieruchomości znajdują się: wytwórnia mas bitumicznych wraz z instalacjami technologicznymi, zbiornik dystrybutor, stacja transformatorowa, zasieki i waga. Organ doszedł do przekonania, iż to skarżący jest właścicielem nieruchomości i to na nim ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości.

Jak ustalono, działalność gospodarcza prowadzona przez podatnika pod firmą J. P. "A." została przekształcona w A1. sp. z o.o. (dalej: spółka).

Według organu, pomimo przekształcenia jednoosobowej działalności w spółkę kapitałową, właścicielem nieruchomości położonej w R. przy ul. [...] wraz z budowlami trwale związanymi z tym gruntem, pozostawał nadal podatnik, a nieruchomość była wykorzystywana w związku z prowadzoną działalnością spółki.

Podkreślono, iż nie zaistniała okoliczność pozbawienia faktycznego władztwa nad nieruchomością przez inny podmiot tytułujący się posiadaczem samoistnym. Działki nr [...], [...], [...] stanowią własność skarżącego, oddaną mu w użytkowanie wieczystej i to on reguluje na bieżąco ustalone opłaty z tego tytułu. Zaznaczono, iż spółka jest jedynie posiadaczem zależnym, gdyż włada nieruchomością na podstawie umowy najmu z dnia 2 stycznia 2015r. W ocenie organu podatnik nie był pozbawiony faktycznego władztwa nad tym terenem, a sporne nieruchomości stanowią jego majątek osobisty. Z uwagi na treść umowy najmu (korzystanie z przedmiotu najmu w związku z prowadzoną na nich działalnością gospodarczą) organ wobec całej nieruchomości gruntowej zastosował stawkę właściwą dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą.

W ocenie organu, obiekt stacji transformatorowej z uwagi na brak trwałego związku z gruntem nie może być zakwalifikowany do kategorii budynków. W decyzji uznano, iż przedmioty opodatkowania stanowiące budowle to: waga samochodowa, fundament pod wagę samochodową, fundament pod instalację wytwórni mas bitumicznych. Organ podatkowy za podstawę opodatkowania tych obiektów przyjął wartość rynkową określoną przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego: waga samochodowa – 13.000 zł, fundament pod wagę samochodową – 6.000 zł, fundament pod instalację wytwórni mas bitumicznych – 18.000 zł.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym zarzucił naruszenie:

- prawa materialnego - art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2022r. poz. 145 dalej: u.p.o.l.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wynikiem czego wagę samochodową, fundament pod wagę i fundament pod wytwórnię mas bitumicznych objęto podatkiem od nieruchomości jako budowle związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,

- art. 122, 180, 187, 191 O.p. poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, skutkującego wydaniem decyzji opartej na niewłaściwie ustalonym stanie faktycznym,

- art. 198 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie oględzin przedmiotu opodatkowania, tylko ograniczenie się w tym zakresie do czynności dowodowych jakie miały miejsce kilka lat wcześniej w ramach innego postępowania podatkowego.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Decyzją z dnia 22 marca 2021r. nr SKO.F/41.4/957/2020/14162, SKO uchyliło decyzję organu I instancji i ustaliło wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 rok w kwocie 11/219 zł.

W wyniku złożonej skargi, WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 3 listopada 2021r. sygn. akt I SA/Gl 778/21 uchylił powyższą decyzję. Podstawą do uchylenia decyzji SKO były braki formalne odwołania.

Po uzupełnieniu braków formalnych odwołania, SKO decyzją z dnia 4 lipca 2022r. nr SKO.F/41.4/207/2022/5602 uchyliło zaskarżoną decyzję organu z dnia 21 września 2020r. i ustaliło wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 rok w wysokości 11.219 zł.

SKO stwierdziło, iż zasadne było uznanie za budowle i przyjęcie do opodatkowania fundamentu pod wagę oraz fundamentu pod wytwórnie mas bitumicznych. Wyjaśniono, iż stosownie do treści art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 2351 ze zm.) budowlę stanowią fundamenty pod maszyny i urządzenia jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. W odniesieniu do wagi samochodowej wskazano, że zarówno podatnik jak i organ traktują wagę samochodową jako budowlę odrębną od jej fundamentów i posiadającą osobną wartość. SKO uznało, iż organ I instancji dokonał błędnej kwalifikacji podatkowej wagi samochodowej przyjmując, że obiekt stanowi budowlę. W konsekwencji wyłączono wagę z opodatkowania pomniejszając wartość podstawy opodatkowania.

W rezultacie SKO uchyliło zaskarżoną decyzję i ustaliło wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 rok w wysokości 11.219 zł.

Według SKO niekwestionowane przez skarżącego ustalenia faktyczne wskazują, że zarówno nieruchomości o powierzchni 12.203 m2 będące w użytkowaniu wieczystym podatnika, jak i budowle, których właścicielem pozostaje podatnik, są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę. SKO zaznaczyło, że spółka powstała w wyniku przekształcenia działalności podatnika prowadzonej pod firmą A. i do chwili obecnej jest on jej udziałowcem oraz pełni funkcję prezesa zarządu spółki. Jednocześnie działalność gospodarcza skarżącego pod firmą T. nie została wykreślona z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, wskutek czego posiada on nadal status przedsiębiorcy.

Powołując się na treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 1990 ze zm.) podkreślono, iż z ewidencji gruntów i budynków wynika, że grunty o powierzchni 12.203 m2 będące podstawą opodatkowania, zaklasyfikowane zostały do symbolu Ba – tereny przemysłowe.

Powyższe okoliczności, cechy faktyczne i przeznaczenie tych nieruchomości pozwalają uznać, według SKO, że są one lub potencjalnie mogą być związane z działalnością gospodarczą skarżącego. Zdaniem SKO powyższej konstatacji nie przeczy, iż obecnie sporne nieruchomości i budowle są przedmiotem umowy najmu zawartej ze spółką, która korzysta z nich na potrzeby własnej działalności gospodarczej.

Na powyższą decyzję SKO, podatnik reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do tut. Sądu skargę, w której zarzucił naruszenie art. 70 § 1 O.p. poprzez wydanie decyzji w sprawie, pomimo przedawnienia.

Z ostrożności procesowej, gdyby Sąd nie uwzględnił powyższego zarzutu, podatnik zarzucił naruszenie art. 68 § 1 O.p. poprzez wydanie decyzji podatkowej w sprawie, która uległa przedawnieniu.

Podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Skarżący wniósł ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz kosztów zastępstwa procesowego.

Uzasadniając skargę podatnik podkreślił, że zobowiązanie podatkowe w sprawie określenia podatku od nieruchomości za 2015 rok przedawniło się z dniem 31 grudnia 2020r. i nie ma znaczenia, że w sprawie wydana została decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego za 2015 rok. Art. 70 O.p. nie wylicza doręczenia decyzji organu I instancji jako zdarzenia, które powodowałoby zawieszenie bądź przerwanie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Skarżący uznał, że nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 68 § 2 O.p. powodujące wydłużenie okresu przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe do lat 5 licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Zdaniem podatnika, nie był on zobowiązany do składania nowej informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, zgodnie z art. 6 ust. 6 u.p.o.l., gdyż postepowanie w sprawie określenia podatku od nieruchomości za 2014 rok zostało umorzone.

Skarżący stanął na stanowisku, że nie był on objęty obowiązkiem składania informacji, a więc przesłanka wymieniona w art. 68 § 2 O.p. nie może mieć zastosowania.

W skardze zaznaczono, że w przypadku podatników, którzy są osobami fizycznymi, ustawa nie nakłada obowiązku, jak to ma miejsce w odniesieniu do osób prawnych, corocznego składania deklaracji czy informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. W przekonaniu podatnika, zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2015 już się przedawniło, gdyż minął 3 letni okres z art. 68 § 1 O.p., licząc od końca okresu kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. SKO podkreśliło, że dla konieczności złożenia informacji dla podatku od nieruchomości nie ma znaczenia wynik postępowania podatkowego za 2014 rok. W przekonaniu SKO istotne jest to, co wynika z treści ksiąg wieczystych [...] i [...], a mianowicie że od momentu nabycia nieruchomości podlegających opodatkowaniu w czerwcu 2014r. podatnik nie złożył informacji na podatek od nieruchomości. W ocenie SKO doręczenie przez organ odwoławczy decyzji uchylającej w całości decyzję organu I instancji i orzekającej mniejszą kwotę zobowiązania, w sytuacji, gdy upłynął w trakcie tego postępowania termin przedawnienia prawa do wymiaru podatku, nie stanowi naruszenia art. 68 O.p. Wskazano, iż po doręczeniu decyzji ustalającej wysokość zobowiązania, istotne znaczenie ma ustalenie terminu przedawnienia powstania obowiązku podatkowego. Zobowiązanie podatkowe powstałe w dacie doręczenia decyzji ustalającej, przedawnia się w upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku wyznaczony datą doręczenia tej decyzji i treścią art. 47 § 1 O.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Spór w rozpoznanej sprawie dotyczy przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2015 rok oraz przedawnienie tego zobowiązania.

Zdaniem skarżącego, w momencie wydania decyzji organu I instancji zobowiązanie podatkowe uległo przedawnienia z uwagi na upływ terminu z art. 70 § 1 O.p. Podatnik zarzucił również naruszenie art. 68 § 1 O.p.

Według organu z uwagi na zaistnienie okoliczności wskazanych w art. 68 § 2 O.p. do przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej sporne zobowiązanie nie doszło, a zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2015 rok nie przedawniło się.

Zdaniem Sądu zagadnienie przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 rok nie zostało przez organ odwoławczy wyjaśnione.

Stosownie do postanowień art. 21 § 1 pkt 2 O.p. zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem:

1) zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania,

2) doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania.

W myśl art. 6 ust. 7 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2015 roku, podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych ustala w drodze decyzji właściwy organ podatkowy.

W konsekwencji w odniesieniu do podatku od nieruchomości od osób fizycznych zastosowanie znajdzie termin przedawnienia wskazany w art. 68 O.p. Według art. 68 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 O.p., nie powstaje jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Przyjmuje się, że ogólny, trzyletni termin na wydanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, przewidziany w art. 68 § 1 O.p. dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy pomiędzy podatnikiem i organem podatkowym nie ma sporu między innymi co do okoliczności objętych informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Informacja ta powinna zawierać wszystkie te dane co do budynków, gruntów i statusu podatnika, które w całości, bez potrzeby dodatkowych ustaleń i wyjaśnień mogą stanowić podstawę wydania decyzji z art. 21 § 1 pkt 2 O.p. (zob. wyrok NSA z 17 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 1840/12, dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podatnik powinien wykazać w stosownej informacji takie dane, które umożliwią organowi podatkowemu wydanie prawidłowej decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości. Nie czyniąc tego, podatnik uniemożliwia wydanie prawidłowej decyzji. Okoliczność, iż organ podatkowy może zweryfikować dane wykazane przez podatnika w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, nie zwalnia podatnika z obowiązku prawidłowego wypełnienia tej informacji. To właśnie konieczność weryfikacji błędnie wypełnionych deklaracji stanowi argument za przedłużeniem terminu przedawnienia do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe na podstawie art. 68 § 2 pkt 2 O.p. (zob. wyrok NSA z 15 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 2058/11, dostępny na: www.orzeczenia.gov.pl). Podatnik powinien wykazać w stosownej informacji takie dane, które będą umożliwiały organowi wydanie prawidłowej decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości. W przeciwnym wypadku, ujawnione dane uniemożliwiają wydanie prawidłowej decyzji. W szczególności uznanie, że podatnik ma wykazać jedynie budynki, obojętnie w jakiej ich kategorii prowadziłoby do uprzywilejowania podatników błędnie wypełniających deklaracje od tych, którzy prawidłowo wywiązują się ze swoich obowiązków. Fakt, że organ wykazane przez podatnika w deklaracji dane może zweryfikować nie prowadzi do wniosku, że podatnik nie ma obowiązku deklaracji wypełnić prawidłowo.

W rozpoznanej sprawie obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za 2015 rok dla osoby fizycznej powstał 1 stycznia 2015 roku. Tym samym według art. 68 § 1 O.p. organ miał czas do końca 2018 roku na wydanie i doręczenie decyzji wydanej w I instancji.

Decyzja organu I instancji wydana w dniu 21 września 2020r. została doręczona podatnikowi w dniu 5 października 2020r., a więc po upływie 3 – letniego terminu z art. 68 § 1 O.p.

Jeśli organ uznał, iż zaszły okoliczności wskazane w art. 68 § 2 O.p., a mianowicie:

1) podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego,

2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego,

winien był zaprezentować i szczegółowo wyjaśnić jakie konkretnie zdarzenie spowodowało wydłużenie terminu z art. 68 § 1 O.p. do lat 5 (art. 68 § 2 O.p.).

Nie odniesienie się przez organ do tak istotnej kwestii jaką jest przedawnienie narusza art. 210 § 4 O.p. Naruszenie to spowodowane jest brakiem wskazania faktów na podstawie których organ uznał, iż termin do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowego w podatku od nieruchomości w rozpoznanej sprawie wynosi nie 3 ale 5 lat.

Podnieść należy, iż zgodnie z brzmieniem art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3 (zaistnienie w ciągu roku podatkowego zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania).

Z powyższej normy wynika, iż w przypadku osób fizycznych nie ma obowiązku składania informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych każdego roku podatkowego, informacja składana jest wyłącznie w przypadku wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego.

W konsekwencji w rozpoznanej sprawie samo stwierdzenie, iż podatnik nie złożył informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych nie jest wystarczające.

Należy w szczególności ustalić kiedy powstały okoliczności uzasadniające powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego i na tej podstawie wskazać termin do złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Wykazanie przez organ, iż podatnik w ustawowym terminie nie złożył w/w informacji, stanowić będzie podstawę do przyjęcia, iż w rozpoznanej sprawie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 68 § 2 O.p.

Wydłużenie terminu do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości do lat 5 następuje również w przypadku, gdy podatnik w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Powyższej okoliczności organ również nie wykazał.

Sąd stwierdza, iż pełnomocnik skarżącego realizując zobowiązanie Sądu, przesłał w dniu 23 listopada 2022r. kopie informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych z dnia 30 stycznia 2015 roku oraz z dnia 25 września 2015 roku, a także kopie potwierdzenia nadania przesyłek poleconych zawierających powyższe informacje.

W konsekwencji SKO rozpoznając ponownie sprawę ustosunkuje się do przedłożonych przez pełnomocnika skarżącego dokumentów i wyjaśni kiedy wystąpiły okoliczności uzasadniające powstanie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości w odniesieniu do budowli i gruntów objętych zaskarżoną decyzją SKO. Następnie należy ustalić czy w terminie wynikającym z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. podatnik złożył wymaganą informację, ewentualnie czy w złożonej informacji ujawniono wszelkie dane niezbędne do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Dopiero poczynienie powyższych ustaleń pozwoli na udzielenie odpowiedzi czy w rozpoznanej sprawie zaistniały okoliczności wskazane w art. 68 § 2 O.p. skutkujące wydłużeniem terminu do lat 5.

Wyjaśnienie tej kwestii powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji stosownie do postanowień art. 210 § 4 O.p.

W okolicznościach niniejszej sprawy ponownej oceny wymaga czy doszło do przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 rok i wskazania przesłanek mających wpływ na bieg terminu przedawnienia za ten okres.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy zobowiązany będzie do uwzględnienia powyższej oceny prawnej i opartych na niej wywodów.

W konsekwencji Sąd uchylił zaskarżoną decyzję uznając, iż organ dopuścił się naruszenia art. 187 § 1 O.p., art. 191 O.p. w zw. z art. 68 § 2 O.p. i art. 68 § 1 O.p., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.).

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę obejmującą uiszczony wpis sądowy (400 zł) , kwotę 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwotę 3600 zł na podstawie § 2 pkt 1 lit. g rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r., poz. 1687).