Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1085/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 § 1 pkt 2, 3, 7
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi I. O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2011 r. utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego - Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, którym odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku I. O. na podstawie tytułów wykonawczych nr: [...], [...], od [...] do [...], [..], od [...] do [...], [...], [...].

W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku I. O. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzyciela ZUS Oddział Inspektorat w G. przytaczając numery tułów wykonawczych wraz z należnościami na jakie zostały one wystawione. Podano też, że organ egzekucyjny, na podstawie art. 80 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późno zm.) - dalej jako "u.p.e.a." dokonał zajęć wierzytelności pieniężnych u dłużników zajętych wierzytelności tj. w "A" S.A. i "B" S.A. na podstawie zawiadomień wskazanych i opisanych w uzasadnieniu postanowienia.

Odnotowano, że wszystkie zawiadomienia o zajęciu doręczone zostały dłużnikom zajętych wierzytelności, odpowiednio 27 stycznia 2011 r. "B" S.A. i 26 stycznia 2011 r. "B" S.A. W dniu 1 lutego 2011 r. zobowiązany potwierdził doręczenie odpisów przedmiotowych zawiadomień.

W dalszej kolejności wskazano, że I. O. wystąpił do Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o umorzenie wszystkich postępowań egzekucyjnych prowadzonych względem jego osoby, w szczególności postępowań prowadzonych na podstawie wskazanych we wniosku tytułów wykonawczych.

W ocenie zobowiązanego zachodzą przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego wymienione wart. 59 § 1 pkt 2, 3 i 7 u.p.e.a. Wyjaśnił zobowiązany, że obowiązki objęte wymienionymi we wniosku tytułami egzekucyjnymi nie istnieją, co jest oczywiste w świetle dokumentów złożonych do ZUS wraz z pismami z dnia 3 i 12 lipca 2010 r. i ponownie wraz pismem z dnia 15 września 2010 r. Zdaniem zobowiązanego wierzyciel bezzasadnie zwrócił złożone druki ZUS, ZUA, ZZA i ZWUA.

Ponadto, środki egzekucyjne zostały zastosowane po upływie terminu przedawnienia należności dotyczących poszczególnych okresów rozliczeniowych w latach 1999 2000. W ocenie zobowiązanego za umorzeniem postępowań egzekucyjnych przemawia również fakt nie doręczenia mu upomnień, o których mowa wart. 15 u.p.e.a., z których wynikałaby aktualna kwota spornego zadłużenia i odsetek. Zobowiązany podniósł także, że egzekucja administracyjna i zastosowane środki egzekucyjne są niedopuszczalne. Zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych nastąpiło bowiem z naruszeniem art. 80 § 1 - § 3 u.p.e.a. ponieważ do zawiadomień nie zostały załączone odpisy tytułów wykonawczych, co pozbawiło zobowiązanego możliwości wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowań egzekucyjnych stosownie do treści art. 33 u.p.e.a.

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 23 maja 2011 r. uchylił postanowienie organu egzekucyjnego - Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 11 marca 2011 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu postanowienia kasacyjnego wskazano, że konieczne w sprawie jest dobadanie i dokonanie oceny, czy ziściły się przesłanki z art. 59 § 1 pkt 2, 3 i 7 u.p.e.a. skutkujące umorzeniem postępowania egzekucyjnego prowadzonego również na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] oraz [...].

Organ egzekucyjny - Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, wskutek ponownego rozpatrzenia sprawy, postanowieniem z dnia 7 czerwca 2011 r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku I. O.F. Organ egzekucyjny zauważył, że I. O. złożył w dniach 3 lipca i 12 lipca 2010 r. do ZUS następujące dokumenty ZUS ZWA wyrejestrowanie z ubezpieczeń od 1 stycznia 2001 r. od 1 października 2005 r., od 1 lipca 2008 r., ZUS ZZA - zgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego od 1 stycznia 2005 r. od 1 kwietnia 2007 r., ZUS ZUA - zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych od 1 stycznia 2005 r. Rzeczone pisma zostały zobowiązanemu odesłane z uwagi na to, iż zobowiązany był już zgłoszony do ubezpieczeń z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w następującym okresie: od 1 stycznia 1999 r. do 14 grudnia 2002 r. ubezpieczenie zdrowotne, od 14 października 2003 r. do 31 grudnia 2005 r. ubezpieczenie zdrowotne i od 7 stycznia 2008 r. do 30 czerwca 2008 r. ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenia zdrowotne. Nie było zatem możliwe wprowadzenie wstecznego okresu ubezpieczenia na podstawie złożonych dokumentów. Pouczono zobowiązanego, że prawidłowym dokumentem służącym do wstecznego uporządkowania okresu ubezpieczenia jest wniosek ZUS KOA. Nie złożenie przez zobowiązanego ostatnio wymienionego dokumentu spowodowało, że ZUS wszczął postępowanie celem ustalenia okresu podlegania przez zobowiązanego ubezpieczeniom z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej; postępowaniem objęty został okres od stycznia 2001 r. do lipca 2008 r. Wskazano, że należności objęte postępowaniem egzekucyjnym dotyczą okresów bezspornych tj. czerwiec 1999 r. luty 2000 r., styczeń 2009 r. do luty 2009 r. zatem obowiązki określone w kwestionowanych tytułach wykonawczych istnieją.

Odnosząc się do zarzutu przedawnienia dochodzonych należności organ egzekucyjny wyjaśnił, że na podstawie art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Odnotowano też, że zgodnie z art. 24 ust. 5b wymienionej ostatnio ustawy bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został powiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Odnosząc ten zarzut do najstarszej zaległości tj. składki na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych za czerwiec 1999 r. ZUS stwierdził, że należność ta przedawniłaby się 16 lipca 2009 r. Jednakże wskutek podjętych czynności zmierzających do wyegzekwowania należności, opisanych w uzasadnieniu postanowienia, zobowiązanie nie przedawniło się a bieg terminu przedawnienia został zawieszony.

Organ egzekucyjny uznał za bezzasadny zarzut zobowiązanego, iż nie otrzymał on upomnień. Wskazując na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ stwierdził, że upomnienia jak i decyzja określająca wysokość należności zostały zobowiązanemu doręczone, w trybie art. 42 i 43 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zauważono też, że na mocy § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach, gdy należność pieniężna został określona w orzeczeniu.

W ocenie organu egzekucyjnego w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie doszło do naruszenia art. 80 § 3 u.p.e.a. Wyjaśniono, że skoro odpisy tytułów wykonawczych zostały doręczone zobowiązanemu wcześniej, to nie było potrzeby ich doręczania wraz z zawiadomieniem o zajęciu. Stwierdzono także, że egzekwowane obowiązki zostały określone zgodnie z obowiązkiem wynikającym Z decyzji jak i ze złożonych przez płatnika deklaracji rozliczeniowych.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I. O. zarzucił naruszenie art. 59 § 1 pkt 2, 3 i 7 u.p.e.a oraz art. 124 § 1 i § 2 Kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez błędne zastosowanie. Nadto zarzucił naruszenie art. 35 ust. 3 i 4 oraz art. 36 ustawy z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 1989 r. Nr 25, poz. 137 z późno zm.) oraz art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie. Przedstawiając powyższe zarzuty zobowiązany wnioskował o uchylenie w całości postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o wstrzymanie prowadzonego względem niego na podstawie kwestionowanych tytułów wykonawczych postępowania do czasu rozpatrzenia zażalenia.

Dyrektor Izby Skarbowej wymienionym na wstępie postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2011 r. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W ocenie organu odwoławczego prawidłowo organ egzekucyjny ocenił, że w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, o których mowa wart. 59 § 1 u.p.e.a. W szczególności ocenił i uznał za prawidłowe ustalenia dotyczące podstaw umorzenia postępowania wymienionych wart. 59 § 1 pkt 2, 3 i 7 u.p.e.a. Organ odwoławczy wyjaśnił też, że w rozpoznawanej sprawie nie było obowiązku zajmowania stanowiska przez wierzyciela w kwestii umorzenia postępowania egzekucyjnego, bowiem w sytuacji, gdy organ egzekucyjny jest tożsamy z wierzycielem wydawanie tego rodzaju postanowień jest bezprzedmiotowe. Odnosząc się do zarzutu i argumentu zażalenia wywodzonego z art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych Dyrektor Izby Skarbowej powołał wyrok Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2009 r. Sygn. akt II UZP 5/08, OSNP Nr 1-2/2009, w którym stwierdzono, że dziesięcioletni okres przedawnienia stosuje się do należności ze składek, które stały się wymagalne przed 1 stycznia 2003 r. jeżeli do tej daty nie przedawniły się według dotychczasowych przepisów. Nadto zauważono, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym zażaleniem postanowieniu obejmuje wszystkie tytuły wykonawcze, które zostały przytoczone we wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku I. O. zarzucił naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kpa, 2) art. 59 § 1 u.p.e.a., 3) art. 17 § 2 u.p.e.a., 4) art. 124 § 1 i § 2 Kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez błędne zastosowanie. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej i poprzedzającego je postanowienia Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę I. O. nadmienił, że wniósł zażalenie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 stycznia 2011 r. oddalające skargę na czynności egzekucyjne Dyrektora Oddziału ZUS polegające na zastosowaniu środków egzekucyjnych w postaci zajęć praw majątkowych stanowiących wierzytelności z rachunków bankowych w "A" S.A. i "B" S.A. Poinformował także o wniesieniu zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 maja 2005 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki.

W dalszej kolejności podniesiono, że organ odwoławczy naruszył art. 17 § 2 u.p.e.a., gdyż przed wydaniem zaskarżonego postanowienia nie rozpatrzył w formie odrębnego postanowienia wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia. Nadmienił skarżący, że w świetle podnoszonych w zażaleniu zarzutów wstrzymanie postępowania egzekucyjnego było w pełni zasadne. Ponadto skarżący powtórzył dotychczasową argumentację. Stwierdził, że wobec złożenia przez niego formularzy ZUS, ZUA, ZZA i ZWUA oczywistym jest, że egzekwowane obowiązki nie istnieją. Podkreślił, że Dyrektor Oddziału ZUS wadliwie dokonał zwrotu tychże formularzy zamiast przeprowadzić stosowane postępowanie wyjaśniające i wydać decyzję. W jego ocenie nawet gdyby przyjąć dłuższy, 10 letni okres przedawnienia należności z tytułu składek to należności za lata 1999 i 2000 uległy przedawnieniu.

Podtrzymał skarżący także zarzut, iż nie doręczono mu upomnień, o których mowa wart. 15 u.p.e.a. a także, że egzekwowane obowiązki zostały określone niezgodnie z treścią obowiązków wynikających z decyzji organów administracji albo bezpośrednio z przepisów prawa. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 80 § 1 i § 3 u.p.e.a. skarżący podniósł, że organ egzekucyjny nie dopełnił wynikającego z tego przepisu obowiązku doręczenia wraz z zawiadomieniem odpisów tytułów wykonawczych. Podniósł też, że zawiadomienia o zastosowaniu środków egzekucyjnych z 21 stycznia 2011 r. są nieprawidłowe i nie spełniają wymagań ustawowych.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do oceny zasadności odmowy umorzenia prowadzonego do majątku I. O. postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne umarza się w razie zaistnienia jednej z przesłanek wymienionych wart. 59 § 1 u.p.e.a. lub też może zostać umorzone w sytuacji, o której mowa wart. 59 § 2 u.p.e.a. Należy zatem stwierdzić na wstępie, iż Sąd

nie czynił przedmiotem swoich rozważań kwestii związanych ze skargą na zastosowane środki egzekucyjne w postaci zajęć praw majątkowych z rachunków bankowych (postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 stycznia 2011 r.) jak i zażaleniem na postanowienie tegoż organu z dnia 20 maja 2011 r. w sprawie sprostowania oczywistej omyłki. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późno zm.) - dalej jako "p.p.s.a." Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stan faktyczny niniejszej sprawy, ustalony i przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, nie budzi w ocenie Sądu wątpliwości. Zauważyć i podkreślić należy także, że skarżący przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia okoliczności faktycznych nie kwestionuje. Zarzuty i przedstawioną na ich poparcie argumentację wywodzi raczej z ignorowania tych okoliczności a nie ich kwestionowania.

Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że organ egzekucyjny prowadzi w stosunku do majątku I. O. postępowanie egzekucyjne. Postępowanie egzekucyjne prowadzone jest na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzyciela - Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział Inspektorat w G. i obejmuje:

- tytuły wykonawcze o nr od [...] do [...] z 19 czerwca 2009 r. wystawione na należności z tytułu składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych za okres od 06/1999 r. do 12/1999 r., - tytuły wykonawcze o nr od [...] do [...] z 19 czerwca 2009 r. wystawione na należności z tytułu składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od 09/1999 r. do 12/1999 r., - tytuły wykonawcze o nr od [...] do [...] z 19 czerwca 2009 r. wystawione na należności z tytułu składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych za okres od 01/2000 r. do 12/2000 r.,

- tytuły wykonawcze o nr od [...] do [...] z 19 czerwca 2009 r. wystawione na należności z tytułu składek na Fundusz Zdrowia za okres od [...] r. do [...], - tytuły wykonawcze o nr [...] i [...] z 10 czerwca 2009 r. wystawione na należności z tytułu składek na Fundusz Zdrowia za okres od [...] [....], Doręczenie odpisów tytułów wykonawczych nr: [...] i [...] z dnia 10 czerwca 2009 r. nastąpiło w dniu 12 czerwca 2009 r. wraz z zawiadomieniami o nr [...] z dnia 10 czerwca 2009 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w "C" S.A. Doręczenie nastąpiło w trybie art. 43 Kpa i w ocenie Sądu, biorąc pod uwagę dowody doręczenia znajdujące się w aktach sprawy, należy je uznać za prawidłowe.

Odpisy tytułów wykonawczych od nr [...] do [...] z dnia 19 czerwca 2009 r. doręczone zostały w dniu 1 lipca 2009 r. wraz z zawiadomieniami od nr [...] z dnia 19 czerwca 2009 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w "C" S.A. Doręczenie nastąpiło w trybie art. 44 Kpa i w ocenie Sądu, biorąc pod uwagę dowody doręczenia znajdujące się w aktach sprawy, należy je uznać za prawidłowe.

Organ egzekucyjny w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, na podstawie art. 80 § 1 u.p.e.a., dokonał zajęć wierzytelności pieniężnych u dłużników zajętych wierzytelności:

1. "A" S.A. na podstawie zawiadomień

- nr [...] z dnia 21 stycznia 2011 r. wystawionych w oparciu o tytułu wykonawcze

o nr od: [...], [...], [...],

- nr [...] z dnia 21 stycznia 2011 r. wystawione w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...],

- nr [...] z dnia 21 stycznia 2011 r. wystawione w oparciu o tytuły wykonawcze o nr od [...] do [...].

2. "B" S.A. na podstawie zawiadomień:

- [....] z dnia 21 stycznia 2011 r. wystawionego w oparciu o tytuły wykonawcze o nr [...] i [...],

- nr [...] z dnia 21 stycznia 2011 r. wystawionego w oparciu o tytuły wykonawcze o nr [...], [...], [...], [...],

- nr [...] z dnia 21 stycznia 2011 r. wystawionego w oparciu o tytuły wykonawcze o nr: od [...] do [....],

- nr [...] z dnia 21 czerwca 2011 r. wystawionego w oparciu o tytuły wykonawcze o nr od [...] z dnia 21 stycznia 2011 r. wystawionego w oparciu o tytuły wykonawcze o nr: od [...] do [...].

Z akt sprawy wynika, że wszystkie wymienione wyżej zawiadomienia o zajęciu z dnia 21 stycznia 2011 r. doręczone zostały dłużnikom zajętych wierzytelności odpowiednio, 26 stycznia 2011 r. "B" S.A. i 27 stycznia 2011 r. "A" S.A. W dniu 1 lutego 2011 r. zobowiązany potwierdził doręczenie odpisów zawiadomień z dnia 21 stycznia 2011 r.

Skarżący zarzuca naruszenie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., wedle którego postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Ta podstawa umorzenia postępowania egzekucyjnego według skarżącego zaistniała w sprawie z tego powodu, iż złożył on druki ZUS ZUA, ZZA i ZWUA. Należy wobec powyższego zauważyć, że okresy, w których istniał obowiązek opłacania składek na ubezpieczenie społeczne i z powodu niezapłacenia których toczy się niniejsze postępowanie egzekucyjne nie są tożsame z okresami wskazanymi w złożonych i powołanych we wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego drukach. Zobowiązany wskazuje na następujące druki i okresy: ZUS ZWUA wyrejestrowanie z ubezpieczeń od 01.01.2001 r. do 01.20.2005 r. od 01.07.2008 r.; ZUS ZZA zgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego od 01.01.2005 r. do 01.04.2007 r.; ZUS ZUA - zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych od 01.01.2005 r.

Należy także zwrócić uwagę, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych odsyłając

I. O. złożone druki poinformował go o: zarejestrowaniu na koncie ubezpieczonego okresu podlegania ubezpieczeniom z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, że nie jest możliwe wprowadzenie wstecznego okresu na podstawie złożonych dokumentów, oraz że prawidłowy okres podlegania ubezpieczeniom społecznym i/lub zdrowotnym z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej od 1 stycznia 1999 r. należy zgłosić na załączonym druku ZUS KOA. Ze wskazanej procedury skarżący nie skorzystał, wobec czego ZUS wszczął postępowanie mające na celu ustalenie okresu podlegania przez I. O. ubezpieczeniom z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.

Wobec powyższego nie znajduje w ocenie Sądu podstaw prawnych i faktycznych twierdzenie skarżącego jakoby złożenie wskazanych przezeń druków powodowało, że określone, będące przedmiotem postępowania egzekucyjnego obowiązki nie istniały.

Wskazanej wyżej podstawy prawnej umorzenia postępowania egzekucyjnego skarżący upatruje także w tym, że egzekwowane w prowadzonej egzekucji administracyjnej obowiązki uległy przedawnieniu. Stosownie do treści art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych należności z tytułu składek ulęgają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5 - 5d. W tym miejscu należy odnotować, że Sąd podziela pogląd prawny wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2009 r. Sygn. akt II UZP 5/08, OSNP Nr 1-2/2009, w którym stwierdzono, że dziesięcioletni okres przedawnienia stosuje się do należności ze składek, które stały się wymagalne przed 1 stycznia 2003 r. jeżeli do tej daty nie przedawniły się według dotychczasowych przepisów.

Zgodnie z kolei z art. 24 ust. 5d wskazanej wyżej ustawy, bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wyczerpująco opisanego i prawidłowo ocenionego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wynika, że organ egzekucyjny podjął czynności, których skutkiem było zawieszenie terminu przedawnienia, przy czym czynności te zostały skutecznie podjęte przed upływem okresu przedawnienia.

Odnosząc powyższą ocenę w szczególności do najstarszej dochodzonej przez organ egzekucyjny składki należy zauważyć, że jej przedawnienie nastąpiłoby w dniu 16 lipca 2009 r. Tymczasem czynność zmierzająca do jej wyegzekwowania została podjęta na podstawie zawiadomienia o zajęciu wierzytelności u dłużnika zajętej wierzytelności ("C" S.A.) z dnia 10 czerwca 2009 r. Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 czerwca 2009 r. W ocenie Sądu doręczenie pisma w trybie art. 43 Kpa należy uznać za prawidłowe i skuteczne.

Skarżący zarzuca naruszenie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a., wedle którego umarza się postępowanie egzekucyjne jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa. Zarzut ten nie został w uzasadnieniu skargi rozwinięty i przedstawiony w sposób pozwalający ocenić przesłanki, jakie legły u podstaw jego sformułowania. W ocenie Sądu analiza znajdujących się w aktach sprawy tytułów wykonawczych oraz dokumentów stanowiących podstawę ich wystawienia prowadzi do wniosku, że egzekwowany obowiązek, wbrew zarzutowi, został określony zgodnie z treścią decyzji ZUS Oddział Inspektorat w G. z dnia 16 kwietnia 2009 r. nr [...] oraz zgodnie ze złożonymi przez skarżącego dokumentami rozliczeniowymi ZUS DRA. Trafnie wskazano przy tym, że w treści druku ZUS DRA znajduje się pouczenie, zgodnie z którym w przypadku niewpłacenia kwot wykazanych w deklaracji lub wpłacenia ich w niepełnej wysokości, deklaracja stanowi podstawę wystawienia tytuły wykonawczego.

Skarżący zarzuca naruszenie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., wedle którego umarza się postępowanie egzekucyjne jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu. Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia należy wskazać, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że stosowne upomnienia zostały sporządzone i doręczone. W ocenie Sądu znajdujące się w aktach sprawy dowody pozwalają przyjąć, że dochowane zostały warunku wynikające z art. 44 Kpa niezbędne dla uznania, że wzmiankowane upomnienia zostały zobowiązanemu skutecznie doręczone. Odnośnie zaś egzekwowanych obowiązków określonych w decyzji ZUS z dnia 16 kwietnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej trafnie wskazał na treść § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowania egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu.

Bezpodstawny jest zarzut uchybienia przepisowi art. 80 § 3 u.p.e.a. poprzez brak doręczenia wraz z zawiadomieniami o zajęciu wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego odpisów tytułów wykonawczych. Przepis ten stanowi, że jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Z akt sprawy wynika, co prawidłowo dostrzegł i przedstawił Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu postanowienia, że tytuły wykonawcze zostały doręczone zobowiązanemu wcześniej, a zatem nie było prawnego obowiązku ich doręczania ponownie wraz z zawiadomieniami o zajęciu wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego. W ocenie Sądu zawiadomienia o zastosowaniu środków egzekucyjnych z 21 stycznia 2011 r., których kopie znajdują się w aktach administracyjnych sprawy są prawidłowe, w szczególności spełniają określone ustawą wymagania.

Zakres rozstrzygnięcia wskazany w postanowieniu organu egzekucyjnego

z dnia 7 czerwca 2011 r. pozwala przyjąć, że uwzględniono w toku postępowania

w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego pełny zakres żądania zawartego we wniosku I. O. z dnia 7 lutego 2011 r. tj. obejmuje ono wszystkie tytuły wykonawcze wskazane w tym wniosku.

Z treści art. 17 § 2 u.p.e.a wynika, że wniesienie zażalenia nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ odwoławczy może jednak w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne

do czasu rozpatrzenia zażalenia. Brak formalnego rozpatrzenia wniosku skarżącego

o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego uchybia treści tego przepisu. Organy

w nim wskazane miały obowiązek, w sposób formalny rozpoznać wniosek zobowiązanego, jednakże w ocenie Sądu uchybienie to nie ma żadnego wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Podsumowując, skoro nie zaistniały przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego zarówno te wskazane przez zobowiązanego jak i pozostałe wymienione wart. 59 § 1 u.p.e.a. co zostało zauważone i odnotowane

w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, zdaniem Sądu prawidłowe jest postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.