Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1100/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-04-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia
Powołane przepisy: article: art. 86 par.1, art. 87
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w następującym składzie : Przewodniczący sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w 15 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 1100/15 o odmowie dopuszczenia K. J. do udziału w charakterze uczestnika w sprawie ze skargi J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia


UZASADNIENIE

J.J. w dniu 3 sierpnia 2015r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 lipca 2015 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia wykonania nakazu rozbiórki, w wysokości [...] zł.

W dniu 2 marca 2016 r. J.J. złożył do akt sprawy pismo z dnia 29 lutego 2016 r. uzupełniające skargę, w którym wniósł o wezwanie do udziału w tej sprawie żony K.J., jako współwłaścicielki gruntu na którym położony jest obiekt objęty nakazem rozbiórki. Odrębnym pismem z dnia 29 lutego 2016 r. K.J. zgłosiła swój udział w tym postępowaniu jako strona, wnosząc o uchylenie nałożonej grzywny w postępowaniu egzekucyjnym i umorzenie postępowania, albowiem nie może być ono skutecznie prowadzone. Wnioskodawczyni podała, że nie wyraża zgody na rozbiórkę obiektu budowlanego konstrukcji drewnianej o wymiarach 13,70 m x 8,90 m i nie zgadza się na wejście kogokolwiek na jej grunt w celu rozbiórki tego obiektu.

Postanowieniem z dnia 2 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił dopuszczenia K.J. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania.

Odpis postanowienia został doręczony K.J. w dniu 21 marca 2016 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki sądowej zawierającej podpis "K.J." z datą 21 marca 2016 r. W opisie zwrotki doręczający zaznaczył, że przesyłkę poleconą doręczono adresatowi (vide: karta 87 akt).

W dniu 8 kwietnia 2016 r. wpłynęło do akt sprawy zażalenie K.J. na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku strona podała, że pismo sądowe wraz z postanowieniem odebrał jej mąż J.J. i przekazał jej dopiero w dniu 2 kwietnia 2016 r. Wcześniej nie informował jej, że odebrał takie postanowienie na poczcie, a gdyby znała treść tego postanowienia to złożyłaby na nie zażalenie w terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Przedmiotem rozpoznania Sądu stał się wniosek K.J. o przywrócenie jej terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 2 marca 2016 r. o odmowie dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu sądowym w sprawie ze skargi J.J. na postanowienie organu o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej jako P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

W myśl art. 87 § 1 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).

Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 87 P.p.s.a., tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu, dochowanie terminu do wniesienia wniosku oraz dopełnienie uchybionej czynności.

W ocenie Sądu, wniosek K.J. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem przedstawione w nim argumenty wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia nie są przekonujące, a w zasadzie mało wiarygodne w zestawieniu z dokumentami akt tej sprawy.

Wnioskodawczyni wskazała, że nie odebrała osobiście odpisu postanowienia z dnia 2 marca 2016 r., gdyż odebrał je mąż i przekazał jej dopiero w dniu 2 kwietnia

2016 r. i z tym dniem zapoznała się z jego treścią. Z tej przyczyny wniosła zażalenie

z uchybieniem terminu.

Tymczasem w aktach sądowych znajduje się zwrotne poświadczenie odbioru postanowienia z dnia 2 marca 2016 r., wysłanego do K.J. w dniu 16 marca 2016 r., na którym w rubryce "potwierdzam własnoręcznym podpisem, że w dniu dzisiejszym otrzymałem niniejszą przesyłkę" widnieje odręczny podpis "K.J." i data 21 marca 2016 r. Na odwrocie potwierdzenia doręczenia pracownik poczty zaznaczył informację, że przesyłkę doręczono adresatowi i potwierdził ten fakt datą 21 marca 2016 r. i podpisem w odpowiedniej rubryce.

Ponadto w aktach sądowych znajduje się drugie zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki poleconej sądowej (postanowienia z 2 marca 2016 r.), wystawione dla skarżącego J.J., na którym widnieje podpis "K.J." jako osoba odbierająca przesyłkę z datą 21 marca 2016 r. Na odwrocie tej zwrotki znajduje się adnotacja doręczającego, że przesyłkę doręczono osobie uprawnionej do odbioru K.J. – żonie. Okoliczność ta również została potwierdzona datą i podpisem pracownika poczty.

Zdaniem Sądu, podpisy "K.J." widniejące na obu poświadczeniach odbioru korespondencji sądowej w postaci odpisu postanowienia z dnia 2 marca 2016 r. są takie same, a poza tym z opisu zwrotek dokonanych przez osobę doręczającą obie przesyłki jednoznacznie wynika, ze odbiorcą spornego postanowienia, wysłanego osobno do wnioskodawczyni i do skarżącego, każdorazowo była K.J.

W zaistniałych okolicznościach Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia nie warunku określonego w art. 86 § 2 P.p.s.a. i z tej przyczyny nie jest możliwe przywrócenie wnioskodawczyni terminu do zaskarżenia postanowienia o odmowie dopuszczenia jej do udziału w tym postepowaniu.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak na wstępie.