Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 705/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 147, art. 145 par. 1  pkt 4, art. 148 par. 1,2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 października 2016 r. sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją nakazującą rozbiórkę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nakazał inwestorom – D. O. i K. W. rozbiórkę budynku wczasowego nr [...] w miejscowości C., ul. [...], działka nr [...]. Powyższa decyzja została doręczona K. W. w dniu 3 grudnia 2015 r., a D. O. w dniu 8 grudnia 2015 r.

Wnioskiem z dnia 17 lutego 2016 r. K. W. zwrócił się do organu powiatowego o wznowienie postępowania zakończonego wskazaną wyżej decyzją wywodząc, że w postępowaniu tym pomięto D. O. Nadto wskazał, iż wystąpił do Wójta Gminy M. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla budynku wczasowego nr [...].

W wyniku rozpoznania powyższego wniosku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] wydanym na podstawie art. 149 § 3 i 4 w związku z art. 148 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23) dalej: K.p.a. odmówił wznowienia postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją PINB w K. Nr [...] z dnia [...] r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że we wstępnej fazie badania wniosku o wznowienie postępowania, oprócz ustalenia, czy nie zachodzi jedna

z przesłanek przedmiotowych lub podmiotowych niedopuszczalności wznowienia, organ ma prawo i obowiązek badać tylko kwestię zachowania jednomiesięcznego terminu do złożenia wniosku. Nie może natomiast oceniać, czy przyczyny wznowienia wskazane przez stronę faktycznie wystąpiły. Badając złożony wniosek organ stwierdził, że został on złożony po terminie.

W zażaleniu na wydane postanowienie K. W., reprezentowany przez radcę prawnego E. C. zarzucił naruszenie art. 149 § 3 K.p.a.

w związku z art. 145 § 1 pkt 7 K.p.a. i na tej podstawie wniósł o jego uchylenie

i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Zdaniem skarżącego organ zaniechał przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego dotyczącego podstaw wniosku o wznowienie postępowania, nie wzywając strony do wyjaśnienia jego podstaw i tym samym uznając, że podstawą taką jest niewydanie decyzji w stosunku do współinwestora, chociaż decyzja taka była wydana. Pomimo wydania decyzji rozbiórkowej, czynności egzekucyjne organ I instancji prowadzi tylko wobec jednego współinwestora, co uniemożliwia wykonanie obowiązku. Ponadto skarżący wskazał, iż złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla budynku wczasowego nr [...], budowanego z istotnym odstępstwem od udzielonego pozwolenia na budowę.

W wyniku rozpoznania zażalenia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. postanowieniem z dnia [...] r., [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja PINB

w K. z dnia [...] r. nakazująca D. O. i K. W. rozbiórkę spornego budynku została doręczona K. W. w dniu 3 grudnia 2015 r. i tę datę uznać należy za dzień w którym skarżący dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Prawidłowo zatem organ powiatowy stwierdził, że miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia

[...] r. upłynął z dniem 3 stycznia 2016 r. W związku z powyższym wniosek złożony do organu w dniu 18 lutego 2016 r. nie mógł zostać rozpoznany merytorycznie, dlatego PINB prawidłowo odmówił wznowienia postępowania z przyczyn formalnych, na postawie art. 149 § 3 K.p.a. Odmawiając wznowienia postępowania organ nie może wypowiadać się co wskazywanych przyczyn faktycznych wznowienia, ponieważ kwestie te mogą być rozważane wyłącznie po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania.

Na powyższe postanowienie K. W., reprezentowany przez radcę prawnego E. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S.

Wnosząc o uchylenie skarżonego postanowienia zarzucił mu naruszenie przepisu art. 149 § 3 K.p.a. w związku z art. 148 § 2 K.p.a. poprzez uznanie, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu oraz art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienie udziału w sprawie w charakterze strony współinwestora – D. O.

W ocenie skarżącego organ niewłaściwie zinterpretował treść art. 148 § 2 K.p.a. utożsamiając początek biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z dowiedzeniem się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania przez podmiot, który brał udział w postępowaniu. Natomiast organ nie poczynił żadnych ustaleń co do faktu powzięcia wiedzy o wydanej decyzji przez współinwestora, który w prawomocnie zakończonym postępowaniu winien występować obok skarżącego jako strona. Skarżący dodał, że wg jego wiedzy D. O. wiedzę o wydanej przez organ decyzji z dnia [...] r. powzięła na początku lutego 2016 r. w związku z czym złożony przez niego wniosek o wznowienie postępowania został złożony

w terminie i winien być w całości uwzględniony.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. podtrzymał stanowisko zajęte w sprawie i wniósł

o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej "P.p.s.a.".

Zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle powołanego przepisu, Sąd nie ma obowiązku, badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (wyrok NSA z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Biorąc pod uwagę wskazane wyżej przepisy, a także kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego, Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie uznał, że postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. [...] r. oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją PINB w K. z dnia [...] r. nakazującą inwestorom – D. O. i K. W. rozbiórkę budynku wczasowego nr [...] usytuowanego w m. C., gm. M., ul. [...], działka nr [...] są zgodne

z prawem, wobec czego brak jest podstaw do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

We wniosku o wznowienie postępowania, który dnia 17 lutego 2016 r. złożyła

w imieniu K. W. r. pr. E. C., jednoznacznie stwierdzono,

że "postępowanie prowadzone w sprawie zakończonej decyzją z dni [...] r. winno być prowadzone z obojgiem inwestorami i wobec obojga winna być wydana decyzja nakazująca rozbiórkę". Z powyższego wynika, iż podstawą wniosku jest niebranie udziału w postępowaniu zakończonym ww. decyzją z dnia [...]r. przez współwłaściciela nieruchomości i współinwestora – D. O.

Przed przystąpieniem do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania, organ administracji jest obowiązany z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia takiego wniosku, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2043/14).

Zasadniczą zatem kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie jest to, czy strona zachowała ustawowy termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zgodnie bowiem z art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Stosownie do § 2 tego artykułu termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., która to przyczyna była w rozpoznawanej sprawie podana jako uzasadnienie wystąpienia o wznowienie postępowania – biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

W świetle art. 148 § 2 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie budzi wątpliwości, że za dzień dowiedzenia się przez skarżącego, który w niniejszej sprawie złożył w dniu 18 lutego 2016 r. wniosek o wznowienie postępowania, o decyzji z dnia [...] r. jest dzień 3 grudnia 2015 r. kiedy ta decyzja została mu doręczona i mógł zapoznać się z jej treścią. Faktu tego, zresztą skarżący nie kwestionuje. Nie podnosił zresztą i nie wykazał, że o fakcie wydania decyzji z dnia [...]r. dowiedział się w innej dacie, niż przyjęta przez organ.

Skoro, jak prawidłowo ustaliły organy, skarżący o przedmiotowej decyzji dowiedział się w dniu 3 grudnia 2015 r. to termin złożenia do organu przez niego wniosku o wznowienie postępowania upłynął z dniem 3 stycznia 2016 r. Wniosek złożony w dniu 18 lutego 2016 r. organy prawidłowo zatem uznały za złożony po terminie, skutkiem czego nie mógł on być rozpoznany merytorycznie a formą rozstrzygnięcia sprawy w takim przypadku jest wydanie na podstawie art. 149 § 3 i 4

w zw. z art. 148 § 1 K.p.a. postanowienia o odmowie wznowienia danego postępowania administracyjnego.

Zauważyć nadto należy, iż skarżący składając wniosek o wznowienie postępowania powoływał się na przesłankę, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) podając jednak,

iż powyższa przesłanka odnosi sią nie do niego lecz do D. O. W związku z tym wyjaśnić należy, iż wyżej wskazana przesłanka wznowieniowa wiąże się ściśle z art. 147 K.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny możliwe jest tylko na żądanie strony, to znaczy tego podmiotu, który nie brał udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z instytucji wznowienia postępowania administracyjnego, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, w nim uczestniczyły.

Zatem argument strony skarżącej, iż organ winien wziąć pod uwagę termin,

w którym informację o decyzji powzięła współwłaścicielka nieruchomości D. O., jest całkowicie chybiony, skoro to nie ona wnosiła o wznowienie tego postępowania. Wobec wnioskodawcy termin ten organ ustalił prawidłowo. Ponieważ jednak na tym etapie organ nie był uprawniony do badania podstaw wznowienia, należało uznać, iż zawarte w zaskarżonym postanowieniu rozstrzygnięcie jest prawidłowe mimo niepełnego jego uzasadnienia.

Mając na uwadze powyższe sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł

o oddaleniu skargi.