Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 202/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2, art. 15 ust. 6, art. 2 pkt 9 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 4. art. 28a
journal: Dz.U. 2021 poz 685
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
article: art. 146 § 1
journal: Dz.U. 2009 nr 40 poz 329
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania  pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach  gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Jacek Boratyn, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Protokolant Specjalista Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi Województwa [...] na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 7 stycznia 2022 r., nr 0113-KDIPT1-2.4012.617.2021.2.JSZ. w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego Województwa [...] kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Województwa Podkarpackiego (dalej: skarżący) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ) z 7 stycznia 2022 r. nr 0113-KDIPT1-2.4012.617.2021.2.JSZ w przedmiocie podatku od towarów i usług.

W nadanym 16 sierpnia 2021 r. wniosku o wydanie interpretacji i jego późniejszych uzupełnieniach, skarżący przedstawił następujący stan faktyczny. Skarżący podpisał umowę z Międzynarodowym Bankiem Odbudowy i Rozwoju (dalej: Bank) na realizowanie usług doradczych w zakresie zagospodarowania przestrzeni, identyfikacji strategicznych kierunków rozwoju oraz zaprojektowania ram zarządzania i monitorowania dla Rzeszowskiego Obszaru Funkcjonalnego. Realizacja tej umowy odbywa się w ramach projektu "Zintegrowany i uspołeczniony model planowania przestrzennego poprzez opracowanie Strategii Przestrzennej Rzeszowskiego Obszaru Funkcjonalnego". Celem projektu jest przetestowanie modelu podejmowania zintegrowanych decyzji w zakresie planowania przestrzennego w obszarze funkcjonalnym.

Projekt ma charakter partnerski i uczestniczy w nim 13 samorządów gminnych oraz skarżący jako Lider. Do praw i obowiązków skarżącego należy przede wszystkim: reprezentowanie Partnerów wobec osób trzecich w działaniach związanych z realizacją projektu, przygotowanie i złożenie Umowy o dofinansowanie projektu w ramach programu POWER 2014-2020 z wnioskiem o dofinansowanie wraz z kompletem niezbędnych załączników oraz późniejsze ich aktualizacje, reprezentowanie Partnerów przed Instytucją Zarządzającą (Ministerstwo Funduszy i Polityki Regionalnej), przeprowadzenie w imieniu i na rzecz Partnerów projektu zamówień publicznych mających na celu wyłonienie: dostawców i wykonawców usług w ramach realizacji projektu, koordynowanie (w tym monitorowanie i nadzorowanie) prawidłowości realizowania poszczególnych zadań objętych Projektem przez Partnerów projektu, terminowe przekazywanie odpowiedniej części dofinansowania na pokrycie wydatków Partnerów zgodnie z Umową partnerstwa, przedkładanie wniosków o płatność do Instytucji Zarządzającej celem otrzymania środków na dofinansowanie zadań Lidera Projektu i Partnerów oraz rozliczenia wydatków, dokonywanie zmian warunków realizacji projektu po uprzednim uzyskaniu ich akceptacji przez Partnerów, zarządzanie Projektem, prowadzenie wyodrębnionej ewidencji wydatków poniesionych w projekcie, ponoszenie wydatków w ramach Projektu w zakresie powierzonych mu obowiązków (zadań), podpisanie umowy w zakresie usług doradczych dotyczących Strategii Przestrzennej ROF. Do praw i obowiązków Partnerów należy przede wszystkim: realizacja projektu w oparciu o harmonogram realizacji projektu określony we Wniosku o dofinansowanie, współpraca z Liderem przy przeprowadzaniu procedur wyłonienia wykonawców dostaw i usług dla zadań Projektowych, przyjęcie Strategii Przestrzennej ROF w drodze uchwały Rady Gminy/Miasta, utrzymanie efektów realizacji Projektu w okresie jego trwałości, w tym w zakresie obowiązków finansowych, prowadzenie wyodrębnionej ewidencji wydatków poniesionych w projekcie, ponoszenie wydatków w ramach Projektu w zakresie powierzonych im obowiązków (zadań).

Projekt realizowany jest pomiędzy Liderem projektu a samorządami gminnymi, na podstawie Umowy Partnerskiej. Zgodnie z Umową o dofinansowanie projektu, w tym w szczególności harmonogramem realizacji projektu, realizacja zadania dot. Strategii Przestrzennej ROF, a więc zadanie/zakres, które jest przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (w zakresie przygotowania i podpisania warunków Umowy z Bankiem oraz zapłaty za świadczone usługi doradcze), przypisane jest wyłącznie Liderowi projektu. W związku z faktem, iż Strategia przestrzenna ROF obejmuje obszar gmin biorących udział w projekcie, Partnerzy projektu w tym zadaniu wnoszą jedynie wkład merytoryczny (udostępniają dane, dzielą się swoimi uwagami, propozycjami dotyczącymi planowania przestrzennego).

Projekt realizowany jest od 1 stycznia 2020 do 31 października 2023 r. Środki na realizację całego projektu, w tym na regulację należności dla Banku, pochodzą z Osi priorytetowej IV Innowacje społeczne i współpraca ponadnarodowa działania 4.1 Innowacje społeczne Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój na lata 2014-2020 POWER i budżetu państwa. Bank działa według obowiązujących go procedur. Za wykonane usługi będzie on wystawiał faktury częściowe. Płatność za udzielone doradztwo została podzielona na 3 raty. Końcem września 2021 r. skarżący otrzymał fakturę za pierwszą ratę.

Skarżący jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy o podatku od towarów i usług, a także zarejestrowanym podatnikiem VAT-UE.

Bank jest organizacją międzyrządową, działającą na podstawie międzynarodowego prawa publicznego, z siedzibą w Waszyngtonie w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Bank nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski i nie jest zidentyfikowany dla celów podatku od wartości dodanej.

Jednocześnie skarżący wskazał, że w sprawie zawartej z Bankiem umowy, została wydana interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, z dnia 23 września 2021 r. 0114-KDIP2-1.4010.2782021.1.MR dot. podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy w związku z podpisaną umową z Bankiem skarżący będzie zobowiązany do pobrania podatku u źródła od wynagrodzenia wypłaconego Bankowi z tytułu zawartej umowy. Dyrektor KIS podzielił stanowisko wnioskodawcy wykazując, że skarżący nie jest zobowiązany do pobrania podatku u źródła od wypłaconego wynagrodzenia.

Mając na uwadze powyższy opis stanu faktycznego, zadano następujące pytanie: Czy w związku z podpisaną umową z Międzynarodowym Bankiem Odbudowy i Rozwoju, Województwo Podkarpackie będzie zobowiązane do rozpoznania importu usług i odprowadzenia podatku VAT z tytułu zawartej umowy?

W ocenie skarżącego, odpowiedź na powyższe pytania powinna być negatywna. Zdaniem skarżącego, Bank realizuje przedmiotowe świadczenie w ramach jego zadań statutowych, określonych w umowie międzynarodowej o utworzeniu Banku, zatem w reżimie publicznoprawnym. W związku z powyższym Bank nie powinien być uznany za podatnika, co z kolei implikuje brak obowiązku odprowadzenia przez skarżącego podatku z tytułu zawartej umowy.

W zaskarżonej interpretacji organ uznał stanowisko skarżącego za nieprawidłowe. Organ uznał, że odpłatne świadczenie usług doradczych przez Bank należy uznać za działalność gospodarczą, zaś Bank za podatnika. W ocenie organu, na gospodarczy charakter działalności Banku w związku ze świadczeniem przez niego usług (za które otrzymuje stosowne wynagrodzenie) nie wpływa okoliczność, że jest on wielostronną instytucją finansową, wykonującą działalność publiczną (rozwojową) polegającą na wsparciu swoich członków (w tym Polski) w realizowaniu strukturalnych i sektorowych reform gospodarczych i wykonuje cele, o których mowa w umowie międzynarodowej o utworzeniu Banku. Jak stwierdził organ, okoliczność, że Bank nie jest zidentyfikowany dla celów podatku od wartości dodanej także nie oznacza automatycznie, że nie może zostać uznany za podatnika wykonującego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685, ze zm., dalej: ustawa o VAT). Status danego podmiotu jako podatnika VAT jest bowiem kategorią obiektywną, niezależną od dopełnienia obowiązku rejestracji dla potrzeb tego podatku.

Zdaniem organu, Bank jako instytucja utworzona na podstawie przepisów prawa międzynarodowego nie mieści się w kategorii "organów władzy publicznej", co jest warunkiem przewidzianego w art. 15 ust. 6 ustawy wyłączenia spod definicji podatnika. Jak zaznaczył organ, Bank nie jest w szczególności wyposażony na podstawie przepisów prawa krajowego w prerogatywy władztwa publicznego i choć pełni pewne funkcje publiczne, to nie sposób uznać, aby świadcząc odpłatne usługi doradcze działał jako organ władzy publicznej.

Organ zaznaczył także, że umowa o utworzeniu Międzynarodowego Banku Odbudowy i Rozwoju Gospodarczego, zawarta w Bretton Woods 22 lipca 1944 r. (Dz.U. z 1948 r., Nr 40, poz. 292, dalej: umowa o utworzeniu Banku) nie przewiduje szczególnego statusu tej organizacji dla celów podatku od wartości dodanej.

Wobec powyższego – jak skonstatował organ – usługi doradcze świadczone przez Bank podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT na ogólnych zasadach. Zatem mając na uwadze, że Bank nie posiada siedziby i stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, obowiązek rozliczenia podatku VAT z tytułu tzw. importu usług doradczych w ramach podjętej współpracy będzie ciążył na skarżącym, jako usługobiorcy.

W skardze na przedmiotową interpretację skarżący zarzucił naruszenie:

– art. 2 pkt 9 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 28a i art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, przez dowolną i błędną interpretację, w wyniku której uznano, że skarżący będzie zobowiązany do rozpoznania importu usługi i odprowadzenia podatku VAT,

– artykułu I umowy o utworzeniu Banku, przez błędną interpretację, że świadczone usługi nie mieszczą się działaniach statutowych Banku,

– artykułu VII § 9 umowy o utworzeniu Banku, przez nieuwzględnienie przedmiotowego immunitetu podatkowego.,

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że Bank jest agencją Narodów Zjednoczonych (instytucją międzyrządową), wchodzącą w skład tzw. Grupy Banku Światowego. Bank nie prowadzi działalności komercyjnej, lecz wyłącznie działalność publiczną (rozwojową) na rzecz swoich członków (którymi są państwa, a nie organizacje komercyjne) oraz państw rozwijających się, m.in. w zakresie udzielania pożyczek rozwojowych, jak również w zakresie wsparcia odbudowy i rozwoju organizmów państwowych, w tym utrzymania instytucji państwowych i mechanizmów stabilnego wzrostu gospodarczego. Zgodnie artykułem VII § 9 umowy o utworzeniu Banku, wszelkie aktywa, własność, dochody, operacje i transakcje Banku są wolne od wszelkich podatków i obciążeń celnych. Bank jest również wolny od poboru wszelkich podatków i opłat. Bank posiada zatem immunitet podatkowy. Skarżący podkreślił, że w świetle art. 91 Konstytucji, przepisy ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych są stosowane bezpośrednio i mają pierwszeństwo przed ustawami.

Skarżący zaznaczył, że nie zostały w niniejszej sprawie łącznie spełnione przesłanki z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, bowiem Banku nie można uznać za podatnika. Co więcej, jak podkreślił skarżący, nie można uznać, że Bank prowadzi działalność gospodarczą, jest to bowiem podmiot powołany przez środowisko międzynarodowe do niesienia pomocy państwom członkowskim i rozwijającym się, zaś wszelkie aktywa i zasoby przeznaczane są na pomoc rozwojową. W ocenie skarżącego, świadczenia polegające na doradztwie strategicznym będą realizowane przez Bank w reżimie publicznoprawnym i powinno się do nich zastosować art. 15 ust. 6 ustawy.

Końcowo skarżący powołał się na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. IPPP3/443- 363/14-5/S/SM, w której organ interpretacyjny w podobnym stanie faktycznym uznał, że Banku nie można uznać za podatnika, bowiem działa on w ramach reżimu publicznoprawnego, a usługobiorca nie będzie zobowiązany do rozliczenia podatku od towarów i usług w związku z importem usług.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując uprzednio wyrażone stanowisko. W szczególności, odnosząc się do podnoszonej w skardze kwestii immunitetu podatkowego, organ zaznaczył, że zaskarżona interpretacja nie nakłada na Bank żadnych podatków, a podmiotem zobowiązanym do rozliczenia VAT jest skarżący.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje.

Postępowanie o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego jest uregulowaniem szczególnym. Przedmiotem tego postępowania jest dokonanie wykładni zagadnienia prawnego przedstawionego uprawnionemu organowi do wyjaśnienia w trybie przepisów rozdziału 1a Działu I Ordynacji podatkowej. W postępowaniu interpretacyjnym przedstawiony we wniosku stan faktyczny, przyporządkowane mu pytanie oraz własne stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej zaistniałego/przyszłego stanu faktycznego wyznaczają organowi granice takiej interpretacji i w tych też granicach przeprowadzana jest kontrola sądu administracyjnego, co do zgodności z prawem wydanej interpretacji. Dodać przy tym należy, że stosownie do treści art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718), - dalej: P.p.s.a. - sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

W złożonej skardze Skarżący kwestionuje dokonaną przez organ wykładnię przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 9 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 28a i art. 15 ust. 6 ustawy o VAT oraz artykułu I i VII § 9 umowy o utworzeniu Banku.

Spór pomiędzy stronami dotyczy w istocie tego, czy Bank jest podatnikiem podatku od towarów i usług, nie jest bowiem kwestionowane to, że dla rozpoznania importu usług w rozumieniu art.17 ust.1 pkt 4 ustawy o VAT, zarówno usługodawca, jak i usługobiorca, powinni być podatnikami VAT. Wynika to z brzmienia art.2 pkt 9 ustawy o VAT, który stanowi, że ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o imporcie usług - rozumie się przez to świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 - czyli osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej oraz osoba fizyczna nabywająca usługi, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:

a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,

b) usługobiorcą jest:

– w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4,

– w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których miejscem świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju - podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15,

– w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4;`art.17 ust.1 pkt 4

. Ogólna definicja podatnika na gruncie ustawy o VAT zawarta jest w art.15 ust.1, który stanowi, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W myśl art.15 ust.6 nie uznaje się za podatników organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Stosownie do treści art. 28 a ustawy o VAT, na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału (czyli dotyczącego miejsca świadczenia usług), przez podatnika rozumie się:

a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,

b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej;

2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.

W ocenie Sądu, błędne jest stanowisko Dyrektora KIS, że Bank jest podatnikiem podatku od towarów i usług, bo nie dotyczy go wyłączenie z art.15 ust.6 ustawy o VAT, ponieważ wykonując przedmiotowe usługi nie działa jak organ władzy publicznej. Przepis art.15 ust.6 ustawy o VAT, stanowi implementację art.13 ust.1 Dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.

Jeżeli zatem podmiot prawa publicznego, niekoniecznie organ władzy publicznej, podejmuje czynności w reżimie publicznoprawnym, a nie działa jak prywatny przedsiębiorca, to podlega wykluczeniu z kategorii podatników podatku od wartości dodanej.

W stanie faktycznym przedstawionym przez skarżącego, poza sporem jest, że Bank posiada szczególną pozycję międzynarodową, tj. działa na podstawie umowy międzyrządowej i wykonuje wyłącznie czynności na rzecz swoich członków – państw, zgodne z celami, o których mowa w art. I Umowy o utworzeniu Banku. Jego działalność polega więc w szczególności na pomocy w odbudowie i rozwoju gospodarczym terytoriów członków, nie ma charakteru komercyjnego. Słusznie podnosi więc skarżący, że Bank działa w reżimie publicznoprawnym, choć sam nie jest organem władzy publicznej.

Powołana Umowa o utworzeniu Banku została przez Polskę ratyfikowana, stanowi więc źródło prawa stosownie do treści art.91 Konstytucji RP.

Na podstawie postanowień Umowy Bank korzysta z immunitetu podatkowego – ustanowionego w art. VII § 9 Umowy. Wskazany przepis w pkt (a) stanowi, że Bank, jego aktywa, własność, dochody oraz jego operacje i transakcje dozwolone umową niniejszą są wolne od wszelkich podatków i wszelkiego rodzaju opłat celnych. Bank jest również wolny od odpowiedzialności za ściąganie albo płacenie jakichkolwiek podatków bądź opłat.

Opisane zwolnienia uzależnione są jedynie od tego, aby operacje i transakcje były dozwolone niniejszą umową. Nie ulega wątpliwości, że świadczone przez Bank usługi doradcze na rzecz skarżącego zgodne są z umową w sprawie utworzenia Banku, bowiem wpisują się w określone w art. I cele Banku, w szczególności pomoc w odbudowie i rozwoju gospodarczym terytoriów członków oraz popieranie długofalowego, zrównoważonego wzrostu wymiany międzynarodowej i utrzymywanie równowagi bilansów płatniczych. Skoro zaś transakcje te zwolnione są z wszelkich podatków, to nie powstaje również obowiązek w podatku od towarów i usług (od wartości dodanej) z tytułu tych transakcji. W konsekwencji brak jest podstaw do obciążenia podatkiem drugiej strony transakcji – czyli nabywcy usług. Jego (nabywcy) obowiązek – jako nabywcy usług importowanych, ma charakter wtórny, tzn. powstaje wówczas, gdy świadczone są usługi podlegające opodatkowaniu, ale usługodawca ma siedzibę lub miejsce wykonywania działalności poza krajem.

Oznacza to, że Organ błędnie zinterpretował, że w opisanym stanie faktycznym zwolnienie transakcji z udziałem Banku nie wpływa na zniesienie obowiązku drugiej strony tej transakcji – skarżącego, w zakresie podatku od towarów i usług.

W ocenie Sądu, ewentualne kolizje przepisów ustaw i ratyfikowanych umów międzynarodowych - a taką jest umowa o utworzeniu Międzynarodowego Banku Odbudowy i Rozwoju Gospodarczego - należy, zgodnie z art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, rozstrzygać na korzyść postanowień umów międzynarodowych. Ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi bowiem część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy. Umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że dokonana przez organ interpretacja przepisów prawa podatkowego jest błędna.

Zasadny jest również podniesiony w skardze zarzut braku odniesienia się w interpretacji do kwestii immunitetu podatkowego Banku, o którym stanowi art. VII § 9 Umowy o utworzeniu Banku. Uchybienie w tym zakresie ma charakter istotny, bowiem stanowisko skarżącego w dużej mierze odwoływało się właśnie do zwolnienia z wszelkich podatków od transakcji, wywodzonego z tego przepisu. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ odniósł się do tego zagadnienia.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Działając na podstawie art.200 i art.205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust.1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018r., poz.265).Sąd zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego, na które składa się uiszczony od skargi wpis (200zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (480zł).