Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 679/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1,  art. 92a ust. 4, ust. 5, art 93 ust. 1, ust. 7, lp. 11.1 ust. 2 lit. a/ i c/ Załącznika
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8 art. 13, art. 15 ust. 8
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska, Protokolant Specjalista Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 24 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M. Ł. i J. Ł. "T." Spółka jawna na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania "T." M. Ł., J. Ł. Spółki jawnej w Ł., utrzymał w mocy decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w P. z dnia [...] kwietnia 2011 r., Nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000,00 zł.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), dalej: k.p.a., art. 92 ust. 1 pkt 7 i 8, ust. 2 oraz ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), dalej: u.t.d., oraz lp. 11.1 ust. 2 lit. a/ i c/ załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 13 i art. 15 ust. 8 oraz ust. 3 pkt a/ i b/ rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. UE L z dnia 31 grudnia 1985 r., Nr 370, str. 8 z późn. zm.), dalej: rozporządzenie nr 3821/85.

Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:

W dniu [...] lutego 2011 r. w miejscowości K., na autostradzie A2, przeprowadzono kontrolę pojazdu marki V. o nr rej. [...] wraz z naczepą marki B. o nr rej. [...]. Pojazdem tym wykonywano międzynarodowy transport drogowy rzeczy – rzepaku na trasie Niemcy – Polska. W trakcie kontroli sporządzona została dokumentacja fotograficzna i przesłuchano w charakterze świadka kierowcę K. S. Stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, do którego podłączone zostały niedozwolone urządzenia dodatkowe oraz samowolną ingerencję w pracę urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe, wskutek której nastąpiła zmiana wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy lub przebytej drogi. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r.

Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. W. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, przesyłając stronie kopię protokołu kontroli.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. W. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżących karę pieniężną za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, do którego podłączone zostały niedozwolone urządzenia dodatkowe (10.000,00 zł) oraz za samowolną ingerencję w pracę urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe, wskutek której nastąpiła zmiana wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy lub przebytej drogi (5.000,00 zł). W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że na okazanej podczas kontroli wykresówce z dnia [...] lutego 2011 r. od godziny 16.10 do godziny 17.00, tj. momentu zatrzymania, rejestrowany był odpoczynek. Stwierdzono ingerencję w urządzenie rejestrujące poprzez usunięcie plomby z gniazda diagnostycznego tachografu i użycia niedozwolonego urządzenia dodatkowego w postaci drucianego skobla, który podłączony w gniazdo diagnostyczne powodował zapis na wykresówce odpoczynku w trakcie jazdy. Ponadto, kontrola wykresówki z dnia [...] lutego 2011 r. wykazała ingerencję w urządzenie rejestrujące, w wyniku której nastąpiła zmiana wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. W wyniku użycia przez kierowcę niedozwolonego urządzenia nastąpiła zmiana wskazań urządzenia i rejestracja na wykresówce fałszywego odpoczynku od godziny 16.10 do godziny 17.00, zamiast faktycznej jazdy kierowcy. Stwierdzone działania prowadziły do stworzenia zagrożenia w ruchu drogowym, ponieważ przemęczony, niewypoczęty kierowca stanowi niebezpieczeństwo dla innych uczestników ruchu. Organ pierwszej instancji podkreślił, że odpowiedzialność za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy ponosi przedsiębiorstwo, reprezentowane przez osobę lub organy, które je prowadzą. To przedsiębiorca ma obmyślać takie organizacyjne rozwiązania, które będą dyscyplinować osoby wykonującego na jego rzecz usługi kierowania pojazdem.

Mając powyższe na względzie organ pierwszej instancji stwierdził naruszenie art. 15 ust. 8 rozporządzenia nr 3821/85 i na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 8, ust. 4 u.t.d. oraz lp. 11.1 ust. 2 lit. a/ i c/ załącznika do ustawy o transporcie drogowym nałożył na stronę karę pieniężną.

W odwołaniu skarżący M. Ł. i J. Ł. wnieśli o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o transporcie drogowym. Zarzucili nieudostępnienie materiału dowodowego oraz nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji dokumentacji pracowniczej kierowcy, z której wynikało, że kierowca był na bieżąco instruowany co do postawionych mu zadań i przepisów oraz konsekwencji ich nieprzestrzegania. Skarżący podkreślili, że nie mogli mieć wpływu na powstanie naruszeń. Ponadto, w ocenie skarżących, ukarani zostali podwójnie za ten sam czyn.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 8 rozporządzenia nr 3821/85 zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach. Stosownie do treści art. 13 rozporządzenia nr 3821/85 pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Z przepisu art. 92 ust. 1 pkt 7 i 8 u.t.d. wynika, że kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. W ocenie organu, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało bezspornie, że miały miejsce naruszenia polegające na samowolnej ingerencji w pracę urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe, wskutek której nastąpiła zmiana wskazań urządzenia w zakresie aktywności kierowcy oraz wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem, do którego podłączone zostały niedozwolone urządzenia dodatkowe.

Organ podkreślił, że sankcje zawarte w art. 92 ust. 1 u.t.d. odnoszą się do podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne; osobami takimi nie są kierowcy przedsiębiorcy – przewoźnika, lecz sam przedsiębiorca.

W ocenie organu odwoławczego, nie było podstaw do zastosowania przepisu art. 93 ust. 7 u.t.d., w myśl którego w przypadku naruszeń powstałych w wyniku zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć, postępowanie ulega umorzeniu. Organ podkreślił, że przeszkolenie kierowcy w zakresie obowiązujących przepisów o czasie pracy kierowców nie wyłącza odpowiedzialności strony za popełnione naruszenia. W myśl art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE L z dnia 11 kwietnia 2006 r., Nr 102, str. 1 z późn. zm.), do obowiązków przedsiębiorcy należy m.in. przeprowadzanie regularnych kontroli przestrzegania przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II ww. rozporządzenia.

Odnosząc się do zarzutu podwójnego ukarania za to samo naruszenie, organ odwoławczy wyjaśnił, że dla oceny, czy miało miejsce naruszenie określone w lp. 11.1 ust. 2 lit. a/ istotny był fakt posiadania w pojeździe urządzenia, które mogło mieć wpływ na prawidłową pracę tachografu. Przesłanki popełnienia omawianego naruszenia zostały spełnione, ponieważ stwierdzono zerwanie plomby i włożenie do tachografu kawałka drutu. Naruszenie z lp. 11.1 ust. 2 lit. c/ polega na ingerencji w pracę tachografu skutkującą zmianą wskazań urządzenia, co zostało stwierdzone na podstawie zeznań świadka K. S.

Główny Inspektor Transportu Drogowego nie uwzględnił również zarzutu nieudostępnienia akt sprawy w toku postępowania, podkreślając, że w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania (pismo z dnia [...] lutego 2011 r.) strona została poinformowana o prawie wglądu w akta sprawy, jednakże w toku postępowania pierwszej instancji z tego prawa nie skorzystała.

Organ odwoławczy uznał również, że wniosek skarżącej o przeprowadzenie dodatkowego dowodu z ponownego przesłuchania świadka – kierowcy nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ istotne dla sprawy okoliczności zostały udowodnione na podstawie oględzin pojazdu i zeznań kierowcy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. Ł. i J. Ł. wnieśli o uchylenie powyższej decyzji, zarzucając naruszenie art. 7, art. 9, art. 10, art. 73, art. 75, art. 77 k.p.a. oraz art. 92a ust. 4 i ust. 5 u.t.d.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że całą odpowiedzialnością obarczono przedsiębiorcę, nie przeprowadzając czynności dowodowych w celu ustalenia, czy przedsiębiorca mógł przeciwdziałać powstałym nieprawidłowościom i czy dochował należytej staranności by one nie powstały. W ocenie strony, zaniechanie to spowodowało naruszenie art. 92a ust. 4 u.t.d. Podkreślono, że w przedsiębiorstwie realizowano wszelkie wytyczne wskazane w rozporządzeniu nr 3821/85 oraz rozporządzeniu nr 561/2006. Przedsiębiorca posiada regulaminy, a pracownicy są informowani i pouczani o wszystkich obowiązkach i przepisach prawnych w zakresie transportu i czasu pracy. Strona realizuje i wymuszą taką pracę przedsiębiorstwa, aby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Jednorazowe wykroczenia kierowców są możliwe tylko i wyłącznie w przypadku gdy strona nie mogła przewidzieć. Strona podniosła, że organy obu instancji z założenia przyjęły, że art. 93 ust. 7 u.t.d. nie ma zastosowania w sprawie, ale nie przeprowadziły postępowania dowodowego, które w sposób jednoznaczny wskazywałoby, że strona mogła w jakikolwiek sposób przewidzieć naruszenie, którego kierowca dopuścił się samowolnie i jednorazowo.

Odnosząc się do zarzutu ukarania podwójnie za to samo naruszenie, skarżący podnieśli, że zamontowanie przez kierowcę kawałka drutu mogło spełnić jedynie przesłanki z lp. 11.1 ust. 2 lit. c/. W ocenie strony, trudno uznać, że kierowca posiadał w pojeździe niedozwolone urządzenie, ponieważ "kawałek drutu" nie spełnia definicji urządzenia, które może mieć wpływ na prawidłową pracę tachografu.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 92 ust. 1 u.t.d. w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2012 r., kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub wskazane w tym artykule podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15 000 złotych. Sankcje zawarte w omawianym artykule odnoszą się do podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, którymi nie są kierowcy, lecz sami przedsiębiorcy. W art. 92 ustawy posłużono się szerokim terminem "wykonujący przewóz drogowy", żeby sankcjami z tego przepisu objąć wszystkie podmioty, które wykonując gospodarczą działalność transportową, naruszają prawo. Stosownie do art. 93 ust. 1 u.t.d. uprawnieni do kontroli mają prawo nałożyć karę pieniężną na wykonującego przewozy drogowe, a nie na kierowcę, który w ramach tego przewozu lub transportu kieruje pojazdem.

Zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, pracodawca oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i odpowiednie stosowanie urządzeń rejestrujących.

Z art. 15 ust. 8 rozporządzenia nr 3821/85 wynika, że zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych.

Konsekwencją wykonywania przewozu drogowego z naruszeniem przepisów dotyczących stosowania urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju jest kara pieniężna. Wykaz naruszeń obowiązków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy (art. 92 ust. 4 u.t.d.). Zgodnie z lp. 11.1 pkt 2 lit. a/ załącznika do ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, do którego podłączone zostały niedozwolone urządzenia dodatkowe sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 10.000,00 złotych. Natomiast samowolna ingerencja w pracę urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe, wskutek której nastąpiła zamiana wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy lub przebytej drogi podlega karze pieniężnej w wysokości 5.000,00 złotych (lp. 11.1 pkt 2 lit. c/ załącznika do ustawy).

Jak wynika z protokołu kontroli z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], na wyjętej z zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe urządzenia rejestrującego wykresówce z dnia [...] lutego 2011 r. od godziny 16:10 do godziny 17:00, tj. do momentu zatrzymania pojazdu rejestrowany był odpoczynek kierowcy. Powyższe spowodowane było usunięciem plomby z gniazda diagnostycznego tachografu i użyciem niedozwolonego urządzenia rejestrującego w postaci drucianego skobla, który podłączony do gniazda diagnostycznego powodował rejestrowanie na wykresówce odpoczynku w trakcie jazdy. W konsekwencji, w wyniku użycia przez kierowcę opisanego wyżej niedozwolonego urządzenia nastąpiła zmiana wskazań urządzenia i rejestracja na wykresówce fałszywego odpoczynku zamiast faktycznej jazdy.

W trakcie postępowania skarżący nie kwestionowali samego faktu zastosowania w pojeździe niedozwolonego urządzenia wpływającego na prawidłową pracę tachografu, podnosili jedynie, iż nie mieli wpływu na działanie kierowcy i nie byli w stanie podjąć stosownych kroków w celu zapobieżenia powstałym nieprawidłowościom.

Zgodnie z art. 92a ust. 4 u.t.d., postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, nie wszczyna się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Ograniczenie odpowiedzialności przedsiębiorcy za winę kierowcy nie ma jednak zastosowania, jeżeli uchybienie przepisom przez kierowcę miało charakter rażący, a w szczególności zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub zostało popełnione wielokrotnie (art. 92a ust. 5.

Zgodnie natomiast z art. 93 ust. 7 u.t.d. (w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2012 r.) powyższego przepisu nie stosuje się, jeżeli zostanie stwierdzone, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzonej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Norma prawna wyrażona we wspomnianym art. 93 ust. 7 u.t.d. odnosi się do wyjątkowych sytuacji, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że braku wiedzy o samowolnej ingerencji kierowcy w pracę urządzenia rejestrującego, o którym mowa w rozporządzeniu nr 3821/85, nie można kwalifikować ani w kategoriach tzw. braku wpływu przedsiębiorcy, jak i okoliczności których nie można przewidzieć. Przedsiębiorca ma obowiązek nadzorowania kierowców w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń w powyższym zakresie. Brak stosowania przez przedsiębiorcę właściwych rozwiązań obciąża pracodawcę, który powinien wykazać się dbałością o osiągnięcie zamierzonego celu prowadzonej działalności. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie pracy kierowców, aby transport drogowy wykonywany był zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Profesjonalny przewoźnik nie może skutecznie bronić się argumentem, że tego typu zdarzeń czy okoliczności nie mógł przewidzieć.

W dyspozycji art. 92a ust. 4 oraz 93 ust. 7 u.t.d. nie mieszczą się sytuacje, które są wynikiem zachowania kierowcy, ale które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych w zakresie dyscyplinowania osób wykonujących na rzecz przedsiębiorcy usługi kierowania pojazdem. Także kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieści się w zakresie regulacji art. 92a ust. 4 oraz 93 ust. 7 u.t.d. Rzeczą przedsiębiorcy jest właściwy dobór osób współpracujących. Przy zachowaniu należytej staranności, właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących nie dochodziłoby do naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym.

W przepisie art. 92a ust. 4 oraz 93 ust. 7 u.t.d. chodzi tylko i wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane, nie dające się przewidzieć, a nie związane z doborem pracowników. Przepis art. 92 ust. 1 ustawy wyraźnie statuuje odpowiedzialność obiektywną. Nie wystarczy zatem wykazanie braku winy, lecz wymagane jest pozytywnie udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa.

Powyższa, argumentacja znajduje także oparcie w poglądach orzecznictwa, w tym Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt SK 75/06, wypowiadał się w przedmiocie obowiązków przewoźnika określonych w art. 5 u.t.d., podkreślając, iż regulacje te zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem, czy to na zasadzie stosunku pracy, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia. W powyższym wyroku Trybunał wskazał także, że "sankcje administracyjne - stosowane automatycznie, z mocy ustawy - mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne (vide: wyrok z 24 stycznia 2006 r., sygn. akt SK 52/04). Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Proces wymierzania kar pieniężnych należy zatem postrzegać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej (sygn. akt P 19/06)".

Z powyższych przyczyn, niedopuszczalne jest przyjęcie stanowiska skarżących, że nie mogą odpowiadać za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym z tego wyłącznie powodu, że to pracownik dopuścił się naruszeń, na powstanie których nie mieli wpływu, bowiem to skarżący są odpowiedzialni za działania tej osoby i ponoszą z tego tytułu ryzyko w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Jeszcze raz w tym miejscu należy podkreślić, że powinnością przedsiębiorcy jest przede wszystkim zorganizowanie pracy kierowców w taki sposób, aby mogli przestrzegać obowiązujących przepisów prawa. Rejestrowanie rzeczywistej aktywności kierowcy jest podstawowym i zamierzonym celem regulacji prawnych dotyczących czasu pracy kierowców. Dlatego jakiekolwiek ingerowanie we wspomniane dane ma rażący charakter i zagraża bezpieczeństwu ruchu, gdyż czas pracy kierowcy i okresy przerw w kierowaniu pojazdem mają bardzo istotne znaczenie dla pozostałych uczestników ruchu drogowego.

Samowolna ingerencja w urządzenie rejestrujące, zainstalowane w pojeździe, w następstwie której dopuszczono się fałszowania czasu pracy kierowcy, mogła mieć bezpośredni wpływ na zdolności percepcyjne kierowcy i niewątpliwie stanowiła bardzo duże zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Odnosząc się do zarzutu skarżących, iż za to samo naruszenie ukarani zostali podwójnie, wyjaśnić należy, że samowolna ingerencja w pracę urządzenia rejestrującego oraz wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, do którego podłączone zostały niedozwolone urządzenia stanowią - zgodnie z pkt.11.1 podpunkt 2 załącznika do ustawy - dwa odrębne naruszenia, podlegające odrębnym karom pieniężnym. Organ miał zatem podstawy do wymierzenia skarżącym dwóch kar, stosownie do punktu 11.1 podpunkt 2 litera a/ i c/ załącznika do ustawy.

Bezpodstawny jest także zarzut, iż podłączenie do tachografu kawałka drutu nie może być uznane za podłączenie niedozwolonego urządzenia w rozumieniu ustawy. Naruszeniem przepisów o transporcie drogowym jest wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, do którego podłączone zostały niedozwolone urządzenia dodatkowe, bez względu na wielkość, konstrukcję i stopień skomplikowania tych urządzeń. Każde zatem, nawet najprostsze w konstrukcji rozwiązanie, polegające na podłączeniu do tachografu dodatkowego elementu jest podłączeniem niedozwolonego urządzenia dodatkowego. Należy bowiem zauważyć, że nawet podłączenie tak nieskomplikowanego elementu jak odpowiednio wygięty drut prowadzi do bardzo istotnego zakłócenia pracy całego urządzenia rejestrującego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie.

Organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Ponadto organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 k.p.a.). Powyższe zasady zostały dochowane w ramach kontrolowanego postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy, skarżący mieli zapewnioną możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz mogli zgłosić swoje żądania. O przysługującym prawie zostali pouczeni w piśmie z dnia z [...] lutego 2011 r. oraz w piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, organy administracji oparły się na prawidłowo zebranym w sprawie materiale dowodowym, wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i na podstawie lp. 11.1 ust. 2 lit. a/ i c/ załącznika do ustawy o transporcie drogowym nałożyły na skarżącą karę pieniężną w dopuszczonej przez art. 92 ust. 2 pkt 1 u.t.d. wysokości 15.000,00 złotych.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.