Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 4/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa

SENTENCJA

Dnia 28 maja 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 maja 2021 roku sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I.zobowiązuje Wójta Gminy do rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2019 r. w sposób i w formie zgodny z wnioskiem, w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II.stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie nierozpoznania wniosku z dnia [...] października 2019 roku, III.stwierdza, że bezczynność w zakresie nierozpoznania wniosku z dnia [...] października 2019 roku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV.zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącego kwotę [...]- zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest bezczynność w zakresie udostępnienia K. J. informacji publicznej przez Wójta Gminy.

Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Pismem z [...] października 2019 r. K. J. złożył, za pośrednictwem platformy e-PUAP, wniosek skierowany do Wójta Gminy o udostępnienie informacji publicznej, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.; dalej: "u.d.i.p."), poprzez udzielenie informacji, czy w tutejszym urzędzie istnieje etatowe stanowisko urzędnicze "radca prawny", a także o udzielenie odpowiedzi na pytania:

- czy urząd/jednostka samorządu terytorialnego ma podpisaną aktualnie umowę na stałą obsługę prawną z podmiotem zewnętrznym, która to umowa jest w tym momencie realizowana, a jeżeli tak to:

- kiedy odbył się ostatni przetarg/wybór oferty w trybie przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1843, z późn. zm. zwanej dalej u. P.z.p.) oraz gdzie można zapoznać się z ogłoszeniem w sprawie ostatniej oferty tego rodzaju, a to wszystko celem poznania stawianych potencjalnym Wykonawcom wymagań;

- kto jest stroną tejże umowy oraz gdzie można zapoznać się z informacjami o tym, jaką ofertę ów podmiot złożył, ile zdobył punktów, że została ona uznana za najkorzystniejszą;

- kiedy nastąpi - orientacyjnie - kolejne ogłoszenie w sprawie możliwości składania ofert w reakcji na przetarg/zapytanie ofertowe w przedmiocie wyłonienia Wykonawcy na stałą obsługę prawną na kolejne lata funkcjonowania tutejszej jednostki.

Jednocześnie K. J. złożył oświadczenie, że rezygnuje z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej zgodnie z art. 39ą Kodeksu postępowania administracyjnego (obecny Dz. U. 2020 r. poz. 695 z późn. zm. zwanej dalej K.p.a.).

W skardze na bezczynność, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, K. J. zarzucił Wójtowi Gminy naruszenie przepisu art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez brak rozpoznania wniosku z [...] października 2019 r. i udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni, względnie wypełnienia dyspozycji przepisu art. 13 ust.2, art. 15 lub art. 15 ustawy oraz naruszenie przepisu art. 14 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 39 oraz 39ą § 1d K.p.a. poprzez brak doręczenia skarżącemu odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w formie pisemnej listem poleconym z wykorzystaniem usług operatora pocztowego.

Wobec powyższego skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności Wójta Gminy oraz o zobowiązanie organu do udzielenia odpowiedzi na wniosek z [...] października 2019 r. w terminie 14 dni albo umorzenie postępowania w zakresie ww. wniosku w sytuacji, gdy organ rozpozna wniosek po wniesieniu skargi do sądu, jak również o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że do dnia wniesienia skargi nie uzyskał odpowiedzi na wniosek z [...] października 2019 r. Wskazał, że ze skargą wystąpił dopiero rok po złożeniu przez niego wniosku, gdyż dopiero teraz zauważył brak odpowiedzi organu, jak również fakt ten uzasadnił trwającym stanem pandemii COVID -19.

W odpowiedzi na skargę z [...] stycznia 2021 r. Wójt Gminy wniósł o umorzenie postępowania ze względu na to, że stało się ono bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu [...] października 2019 r. za pośrednictwem platformy e-PUAP otrzymał wniosek K. J. o udzielenie informacji publicznej. Wskazano, że odpowiedź została wysłana do wnioskodawcy w dniu [...] listopada 2019 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej, jednakże przez pomyłkę pracownika urzędu nastąpiło to listem zwykłym, a nie poleconym. W ocenie organu 14 - dniowy ustawowy termin na odpowiedź został zachowany, a wysłanie odpowiedzi listem zwykłym nie nosiło znamion celowego działania, gdyż intencją organu było działanie zgodne z prawem. Organ podkreślił, że jego zdaniem wniesienie skargi po 13 miesiącach od złożenia wniosku oraz rezygnacja z elektronicznego trybu doręczeń wskazuje, że celem skarżącego było uzyskanie kosztów zastępstwa procesowego. Gdyby bowiem wnioskodawcy faktycznie zależało na poznaniu merytorycznej odpowiedzi na wniosek, to monitorowałby brak wpływu odpowiedzi poprzez kontakt z urzędem, a ewentualną skargę wywiódłby wcześniej. W ocenie Wójta nadużyciem prawa jest wykorzystanie instytucji prawnej wbrew jej celowi i funkcji, dla osiągnięcia innego celu niż dobro publiczne. Wójt wskazał również, że u.d.i.p. oprócz wyjątków wyłącza stosowanie K.p.a. w tym art. 39ą.

W replice odpowiedzi na skargę z [...] stycznia 2021 r. K. J. zaprzeczył, że kiedykolwiek otrzymał list zwykły zawierający odpowiedź na wniosek o informację publiczną. Wskazał, że nadal nie uzyskał odpowiedzi na wniosek z [...] października 2019 r. na adres wskazany we wniosku tj. ul. [...], a przesyłka wysłana na adres w D. podany wyłącznie na potrzeby postępowania sądowoadministracyjnego nie została mu doręczona. Z daleko posuniętej ostrożności skarżący podniósł, że nie uzyskał odpowiedzi na wszystkie pytania zadane we wniosku, gdyż rzekoma ponowna odpowiedź z [...] grudnia 2020 r. nie odnosi się do wszystkich zagadnień. Jednocześnie skarżący zaprzeczył, że celem złożenia skargi było uzyskanie kosztów zastępstwa procesowego.

W piśmie z [...] lutego 2021 r. Wójt wskazał, że ponownie przekazał pismo z [...] listopada 2019 r. stanowiące odpowiedź w zakresie udzielenia informacji publicznej, które zostało wysłane wcześniej w dniu [...] listopada 2019 r. listem zwykłym oraz ponownie, za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu [...] grudnia 2020 r. przekazał odpowiedź skarżącemu na adres wskazany w skardze tj. D.. Wyjaśnił, że skoro K. J. podał w skardze swój adres w D. to oznacza to, że jest to jego aktualny adres zważywszy na to, że wniosek został złożony rok wcześniej, a zatem adres mógł ulec zmianie. Wobec zarzutu udzielenia niepełnej informacji Wójt wskazał, że w uzupełnieniu informuje, iż na dzień udzielenia informacji publicznej była przewidziana kontynuacja współpracy w zakresie obsługi prawnej urzędu z dotychczasowym wykonawcą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") w zw. z art. 1 ustawy z dnia [...] lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność.

Skarga na bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U.2019.2325 z późn. zm.) ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie nie jest zatem akt lub czynność organu, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym terminie.

W kontrolowanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (zwanej dalej u.d.i.p. publ. jak wcześniej wskazano). Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").

Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną.

Na wstępie koniecznym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było ustalenie, czy żądane dokumenty są informacją publiczną oraz czy organ jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia takiej informacji.

W sprawie niekwestionowanym jest to, że żądane przez skarżącego informacje stanowią informacje publiczne w rozumieniu przepisu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie bowiem z ww. przepisem każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w tejże ustawie. Udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, a zwłaszcza aktów administracyjnych oraz innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze powołanej powyżej ustawy).

Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż ogólne informacje, których uzyskania domagał się skarżący we wniosku z [...] października 2019 r. dotyczące obsługi prawnej podmiotu publicznego stanowią informacje publiczne. Nadto nie kwestionowano również, że Wójt Gminy jest w myśl przepisu art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. organem zobowiązanym do udostępnienia informacji mających charakter informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu, bądź też do wydania decyzji odmownej w tym zakresie.

Mając na względzie powyższe należało uznać, że żądane informacje miały charakter informacji publicznej, a organ był podmiotem zobowiązanym do ich udostępnienia.

Przystępując do merytorycznego rozpoznania skargi na wstępie należy rozstrzygnąć spór dotyczący skuteczności doręczenia odpowiedzi na wniosek, gdyż skarżący twierdzi, że do dnia dzisiejszego nie uzyskał odpowiedzi. Powyższe ma z kolei wpływ na ustalenie czy organ dochował 14- dniowego terminu przewidzianego w u.d.i.p. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W wyroku z 7 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 39/15 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że stan bezczynności oznacza sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji, gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy, bądź nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy.

Skarżący zarzucił organowi bezczynność polegającą na niewywiązaniu się z obowiązku udostępnienia informacji publicznej wskazanej we wniosku z dnia z [...] października 2019 r. Z kolei organ stał na stanowisku, że udzielił wskazanej informacji w dniu [...] listopada 2019 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej, jednakże przez pomyłkę pracownika urzędu, nadano przesyłkę listem zwykłym. Zdaniem organu nie może być jednak mowy o przekroczeniu czternastodniowego terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Na potwierdzenie powyższego Wójt przedłożył wydruk z elektronicznego obiegu dokumentów oraz rejestru przesyłek wychodzących.

Po pierwsze wskazać należy, że kwestia doręczania pism uregulowana została w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego w art. 39 k.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Jednocześnie wskazać należy, że poza wyjątkami ściśle wskazanymi w u.d.i.p., K.p.a. nie ma do tej ustawy zastosowania. Kwestia doręczenia odpowiedzi na wniosek została natomiast uregulowana szczegółowo w art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p. zgodnie z którym udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonym we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Sposób udostępnienia należy odnosić do tego, w jaki sposób uzyska się informację, a zatem oznacza on tryb, w jakim wnioskodawca domaga się, aby udzielono mu informacji. Sposobem jest więc doręczenie na wskazany adres, wysłanie pocztą elektroniczną, wysłanie przy pomocy e-PUAP czy odebranie na miejscu w siedzibie podmiotu zobowiązanego lub wgląd do dokumentów na miejscu w organie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 czerwca 2020 r. IV SAB/Po 47/20, LEX nr 3028816).

Mając na uwadze treść przepisu art. 14 ust. 1 u.d.i.p. należy podkreślić, że to wnioskodawca określa w jaki sposób i w jakiej formie chce otrzymać informację publiczną, w tym zakresie decydująca jest zatem jego wola, a podmiot zobowiązany nie może odmówić udostępnienia informacji publicznej w sposób wskazany we wniosku, jeżeli dysponuje środkami technicznymi umożliwiającymi udostępnienie informacji w żądanej formie i żądany sposób (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2018 r. I OSK 681/18, LEX nr 2616870, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 marca 2020 r. II SAB/Ol 5/20, LEX nr 2917907). Wskazać przy tym należy, że dla pewności nadania i skutecznego doręczenia stronie pisma w określonej dacie, korespondencja winna zostać wysłana przesyłką rejestrowaną za zwrotnym potwierdzeniem odbioru pisma przez adresata, co ma znaczenie w sytuacji, która nastąpiła w niniejszej sprawie, kiedy adresat kwestionuje odbiór przesyłki. Pocztowy dowód doręczenia jest natomiast dokumentem urzędowym, co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Skutki natomiast niedoręczenia lub wadliwego doręczenia pisma spoczywały na organie administracji wobec kwestionowania przez skarżącego skuteczności doręczenia pisma (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 lutego 2018 r. II SAB/Bd 98/17 LEX nr 2466738).

W realiach niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący we wniosku wyraźnie oświadczył, iż rezygnuje z trybu doręczeń elektronicznych, co należy rozumieć w ten sposób, że oczekiwał załatwienia wniosku przez przesłanie pisma za pośrednictwem operatora pocztowego przesyłką rejestrowaną. W aktach sprawy brak jest natomiast dowodu nadania odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w terminie wskazanym w przepisach u.i.d.p., jak również dowodu doręczenia. Przesyłki przesyłane listami zwykłymi nie są rejestrowane, wobec czego nie ma możliwości ustalenia daty nadania. Wewnętrzne dokumenty organu nie mogą natomiast zastąpić dokumentu nadania przesyłki z datą i pieczęcią Urzędu Pocztowego. Dokumenty załączone do akt przez organ świadczą jedynie o tym, że organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek nie wykazano jednak, że odpowiedź ta została nadana w urzędzie pocztowym w 14-dniowym terminie. Skutki wadliwego działania pracownika ponosi w tym wypadku organ, strona nie może być obciążona negatywnymi konsekwencjami niewłaściwego działania organu.

Wobec kwestionowania przez skarżącego, iż otrzymał wnioskowaną informację, organ przesłał ponownie, tym razem prawidłowo, za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu [...] grudnia 2020 r. odpowiedź na wniosek skarżącego na adres wskazany w skardze tj. ul. [...], [...]. Tym razem skarżący także zakwestionował skuteczność doręczenia, powołując się na wysłanie pisma na niewłaściwy adres. Wskazał, że adres w D. został przez niego podany jedynie na potrzeby postępowania sądowoadministracyjnego, a we wniosku o udostępnienie informacji publicznej podał inny adres. Organ bronił się natomiast twierdzeniem, że wniosek o udzielenie informacji publicznej został złożony przeszło rok temu, a zatem uznał, że skoro skarżący podał w skardze nowy adres to jest to jego aktualny adres. Rozstrzygając tę kwestię należy podkreślić, że rację w ocenie Sądu, ma skarżący, gdyż zgodnie z przywoływanym już wcześniej art. 14 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodny z wnioskiem. Tymczasem we wniosku skarżący podał inny adres, aniżeli w skardze.

W przedstawionym stanie faktycznym należy uznać, że organ nie udzielił zatem odpowiedzi na wniosek skarżącego, co spowodowało konieczność zobowiązania go do udzielenia informacji, o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku.

Niewątpliwie w sprawie, o czym już była mowa powyżej, doszło do bezczynności organu, który przekroczył 14-dniowy ustawowy termin przewidziany na udzielenie odpowiedzi w trybie u.d.i.p. Jednocześnie Sąd uznał, że z uwagi na to, że organ był przekonany o skuteczności pierwotnego doręczenia odpowiedzi, bezczynność jakiej się dopuścił nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa, w ocenie Sądu, oznacza wadliwość kwalifikowaną, a zatem gdy wyraźnie, ewidentnie, naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie. Wspomniane przekroczenie nie jest natomiast znaczne, mając na uwadze przekonanie organu, że udostępnił skarżącemu wnioskowaną informację oraz okoliczność, że organ zareagował na wniosek.

Wobec powyższego w pkt II sentencji wyroku, Sąd stwierdził zatem, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II i III sentencji wyroku).

Odnosząc się z kolei do zarzutu organu dotyczącego nadużycia prawa przez skarżącego, że wniesienie skargi po 13 miesiącach od złożenia wniosku oraz rezygnacja z elektronicznego trybu doręczeń wskazuje, że celem skarżącego było uzyskanie kosztów zastępstwa procesowego to wskazać należy, że nadużywanie publicznego prawa podmiotowego ma miejsce wówczas, gdy jakiś podmiot podejmuje prawnie dozwolone działania dla osiągnięcia celów innych niż przewidziane przez ustawodawcę. Takie działanie lub zaniechanie jest wprawdzie zachowaniem podmiotu "mającego prawo", ale nie służy społecznie uzasadnionym interesom tego podmiotu (H. Knysiak-Molczyk, Granice prawa do informacji w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym). Nadużycie prawa definiowane jest więc jako wykorzystywanie tego prawa w sposób, który nie jest zgodny z założeniami aksjologicznymi leżącym u jego podstaw [A. Piskorz-Ryń (w:) G. Szpor, A. Piskorz-Ryń (red.), Jawność i jej ograniczenia. Dostęp i wykorzystywanie. Tom V, 2015, wyd. el./Legalis]. W kontekście prawa dostępu do informacji publicznej nadużycie prawa definiuje się jako próbę korzystania z instytucji dostępu do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest w szczególności prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawności funkcjonowania administracji i innych organów (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2015 r., sygn. akt I OSK 1992/14; wyrok NSA z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1601/15; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2642/16 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc powyższe na grunt sprawy wskazać należy, że rezygnacja przez skarżącego z trybu elektronicznych doręczeń w trakcie postępowania o udzielenie informacji publicznej, czy też wniesienie skargi po 13 miesiącach od złożenia wniosku nie świadczy jeszcze o tym, że skarżący próbuje wykorzystać instytucję prawa do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego niż troska o dobro publiczne. Zarzut ten zatem nie zasługiwał, w ocenie Sądu na uwzględnienie i należy go uznać jako zbyt daleko idący.

W punkcie IV sentencji wyroku Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego koszty postępowania, działając na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 i art. 206 P.p.s.a. Na zasądzone koszty składają się: wpis od skargi, opłata skarbowa od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie pełnomocnika na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a.