Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1975/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Dariusz Pirogowicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia przyznać prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w W.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2009 r., nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego.

W tym stanie rzeczy skarżąca wnioskiem z dnia 14 stycznia 2010 r. wystąpiła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie w sprawie adwokata.

Z uzasadnienia zawartego w formularzu wniosku oraz akt sprawy wynika, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem. Obydwoje są osobami w podeszłym wieku i schorowanymi. Mąż skarżącej przeszedł [...], zaś skarżąca jest inwalidą [...] grupy. Źródłem utrzymania rodziny są emerytury w łącznej kwocie ok. [..] złotych netto. Skarżąca korzysta ponadto ze świadczeń uzyskiwanych w ramach pomocy społecznej. Zgodnie z oświadczeniem nie posiadają oni oszczędności, ani przedmiotów wartościowych. Nie zatrudniają i nie pozostają w innym stosunku prawnym z adwokatem lub radcą prawnym.

W tym stanie rzeczy stwierdzono co następuje.

Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.

W myśl art. 245 § 1 - 3 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 1 i 2).

W świetle przedstawionej przez wnioskodawczynię sytuacji materialnej i rodzinnej stwierdzić należy, że znajduje się ona w sytuacji kwalifikującej do przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie w sprawie adwokata, którego udział w sprawie na obecnym etapie postępowania jest konieczny w związku z ustanowionym w art. 175 § 1 powołanej wyżej ustawy przymusem adwokackim przy sporządzaniu skargi kasacyjnej.

Niewątpliwie skarżąca i jej małżonek będąc osobami ciężko chorymi (co wiąże się ze zwiększonymi wydatkami na leczenie), utrzymujący się wyłącznie z emerytur w łącznej kwocie [...] złote oraz świadczeń z Pomocy Społecznej należą do osób ubogich. W związku z czym nie są oni w stanie zabezpieczyć w ramach uzyskiwanych dochodów środków finansowych niezbędnych do ustanowienie w sprawie adwokata z wyboru, bez uszczerbku koniecznego własnego utrzymania. Tym samym spełniona została przesłanka przyznania prawa pomocy określona w art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy.

Jednocześnie wskazać należy, że podejmując niniejsze rozstrzygnięcie nie orzekano w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych, bowiem skarżący zwolniony jest z obowiązku ich uiszczania z mocy ustawy. Zwolnienie to wynika z przepisu art. 239 pkt 1 lit. "a" powołanej wyżej ustawy, w myśl którego strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej (a taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie) nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.

W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.