Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 766/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 105 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 42 ust. 1, art. 43 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 243
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne - tekst jednolity
article: art. 1 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2016 r. sprawy ze skargi K. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia w części postępowania administracyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez K. z siedzibą w W. (dalej: "K.", "I." "Skarżący") jest decyzja Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: "Prezes UKE") z [...] lutego 2016 r. nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 oraz w związku z art. 105 § 1 i art. 104 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej: "K.p.a.") oraz z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2014 r., poz. 243 z późn. zm., dalej: "P.t."), po rozpoznaniu wniosku K. z [...] listopada 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymująca w mocy decyzję Prezesa UKE z [...] października 2015 r. nr [...].

W powyższej decyzji z [...] października 2015 r. Prezes UKE, na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 104 § 1 i § 2 K.p.a. oraz z art. 206 ust. 1 P.t., po rozpoznaniu wniosków O. S.A. z siedzibą w W. (dawniej: T. S.A., dalej: "O."):

- z [...] lipca 2011 r. w przedmiocie zatwierdzenia zmiany "Oferty ramowej określającej ramowe warunki dostępu telekomunikacyjnego w zakresie rozpoczynania i zakańczania połączeń, hurtowego dostępu do sieci T., dostępu do łączy abonenckich w sposób zapewniający dostęp pełny lub współdzielony oraz dostępu do łączy abonenckich poprzez węzły sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży usług szerokopasmowej transmisji danych" zatwierdzonej decyzją Prezesa UKE z [...] września 2010 r. nr [...], zmienionej następnie wieloma decyzjami Prezesa UKE (dalej: "Oferta SOR"),

- z [...] września 2011 r., zmodyfikowanego pismem O. z [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie zatwierdzenia zmiany Oferty SOR w zakresie wprowadzenia nowej opcji Usługi BSA "do 10 Mb/s",

- z [...] października 2011 r., w przedmiocie zatwierdzenia zmiany Oferty SOR w zakresie dostępu do Internetu - DSL w opcji "do 10 Mb/s" w klasie VBR-nrt,

- z [...] października 2012 r., w przedmiocie zatwierdzenia zmiany Oferty SOR w zakresie usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu w opcji "do 10 Mb/s" w klasie UBR z dwoma maksymalnymi szybkościami od/do abonenta tj. 512/10240 kb/s oraz 1024/10240 kb/s, zmodyfikowanych następnie pismem O. z [...] października 2013 r. (łącznie dalej: "Wnioski O."),

w zakresie, w jakim powyższe usługi dotyczą obszaru [...] gmin wyłączonych spod regulacji w decyzji Prezesa UKE z [...] kwietnia 2011 r. nr [...] (dalej: "Decyzja [...]"), w której O. została wyznaczona, jako przedsiębiorca telekomunikacyjny o znaczącej pozycji rynkowej na krajowym rynku świadczenia hurtowych usług dostępu szerokopasmowego, a uregulowanych decyzją Prezesa UKE z [...] lutego 2007 r. nr [...] (dalej: "Decyzja [...]") wyznaczającą O. jako przedsiębiorcę telekomunikacyjnego zajmującego znaczącą pozycję na rynku świadczenia usługi dostępu szerokopasmowego, w tym usługi szerokopasmowej transmisji danych (dalej: "Rynek 5")

I. umorzył postępowanie w części dotyczącej zmiany Oferty SOR zgodnie z Wnioskami O. w zakresie warunków świadczenia Usługi BSA realizowanej na obszarze gmin:

- L. (powiat L., województwo [...]);

- Z.(powiat Z., województwo [...]);

- W. (powiat W., województwo [...]);

- B. (powiat B., województwo [...]);

- L. (powiat L., województwo [...]);

- E.(powiat E., województwo [...]);

- O. (powiat O., województwo [...]).

II. stwierdził, że w pozostałym zakresie Wniosków O., Prezes UKE rozstrzygnie w osobnej decyzji.

W zaskarżonej decyzji Prezes UKE dokładnie opisał przebieg postępowania w I instancji, do udziału w którym została dopuszczana m.in. I., oraz wskazał na zakończone inne postępowania mające znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Przechodząc następnie do rozpatrzenia wniosku K. o ponowne rozpatrzenie sprawy z [...] listopada 2015 r., Prezes UKE wyjaśnił, że przedmiotem wniosków O. była regulacja warunków świadczenia przez O. - na obszarze całego kraju - Usługi BSA na rynku właściwym określonym zgodnie z Decyzją [...] oraz na obszarze [...] gmin wyłączonych spod regulacji w Decyzji [...], a uregulowanych Decyzją [...]. Rozpatrzenie Wniosków O. opiera się na przesłankach opisanych w treści art. 43 ust. 1 P.t., tj. zgodności Wniosków O. z przepisami prawa oraz potrzebami rynku wskazanymi w decyzji nakładającej obowiązek przedłożenia oferty ramowej, o którym mowa w art. 42 ust. 1 P.t. Prezes UKE wskazał następnie, że w oparciu o zebrany materiał dowodowy, stosując się do zasady szybkości i ekonomiki procesowej, o której mowa w art. 12 K.p.a., uznał, że możliwe było pełne kompleksowe rozstrzygnięcie Wniosków O. jedynie w części dotyczącej obszaru wynikającego z Decyzji [...], co nastąpiło mocą Decyzji [...] (decyzja Prezesa UKE z [...] czerwca 2014 r.). Natomiast rozstrzygnięcie Wniosków O. w pozostałym zakresie, tj. w zakresie dotyczącym warunków świadczenia Usługi BSA na obszarze [...] gmin uregulowanych w Decyzji [...], wymagało, w ocenie Prezesa UKE, dalszego zebrania materiału dowodowego, z uwagi np. na konieczność uwzględnienia obowiązków regulacyjnych wynikających z Decyzji [...]. Przedmiotem niniejszego postępowania, po wydaniu Decyzji [...]., pozostała zatem kwestia zmiany Oferty SOR w zakresie warunków świadczenia Usługi BSA na obszarze [...] gmin uregulowanych w Decyzji [...]. W toku prowadzenia postępowania w sprawie zmiany Oferty SOR w zakresie świadczenia Usługi BSA na warunkach określonych we Wnioskach O., realizowanej na obszarze gmin uregulowanych Decyzją [...], nastąpiła jednak zmiana stanu faktycznego sprawy, mająca wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej kwestii. Mianowicie, [...] października 2014 r. Prezes UKE określił rynek właściwy jako rynek świadczenia hurtowych usług dostępu szerokopasmowego, na obszarach gminnych określonych w pkt 1 Załącznika nr 1 do Postanowienia 2014 i ustalił, że na obszarze [...] gmin w Polsce (wskazanym w Załączniku nr 1 do Postanowienia 2014), nie występuje przedsiębiorca telekomunikacyjny o znaczącej pozycji rynkowej ani przedsiębiorcy telekomunikacyjni zajmujący kolektywną pozycję znaczącą, stwierdzając jednocześnie, że na ww. obszarach gminnych, występuje skuteczna konkurencja. Wśród ww. [...] gmin, znalazło się [...] gmin, na których dotychczas obowiązywała Decyzja [...] i które zostały objęte niniejszym postępowaniem, tj. gmina L., gmina Z., gmina W., gmina B., gmina L., gmina E., gmina O. Wobec tego, decyzją z [...] października 2014 r., nr [...] (dalej: "Decyzja wygaszająca – 2014"), Prezes UKE stwierdził wygaśnięcie Decyzji [...].

Jak wskazał Prezes UKE, opisany stan faktyczny i prawny sprawy nie uległ zmianie od dnia wydania decyzji I instancji do dnia złożenia wniosku K. Z opisanych okoliczności wprost wynika, że wobec stwierdzenia wygaśnięcia Decyzji [...] oraz z uwagi na stwierdzenie w Postanowieniu 2014 stanu skutecznej konkurencji, na obszarze [...] gmin, o których mowa w pkt I sentencji decyzji I instancji, O. z [...] października 2014 r., nie funkcjonuje już w obrocie prawnym na tym obszarze, jako podmiot podlegający regulacjom Prezesa UKE w zakresie usług szerokopasmowej transmisji danych, tj. Rynku 5 i nie podlega już obowiązkowi wskazanemu w art. 42 ust. 1 P.t., odnośnie uregulowania kwestii dostępu operatorów alternatywnych do Usługi BSA na warunkach opisanych w Ofercie SOR. W konsekwencji w tym zakresie O. nie ma obowiązku przedstawienia projektu zmiany Oferty SOR, co do którego Prezes UKE mógłby wydać jedno z rozstrzygnięć wskazanych w art. 43 ust. 1 P.t. Oznacza to, zdaniem Prezesa UKE, że w części dotyczącej 7 gmin wymienionych w pkt I sentencji decyzji I instancji, odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, jakim jest sfera faktów mających znaczenie dla możliwości konkretyzacji stosunku prawnego. Prezes UKE nie może już, stosownie do brzmienia art. 43 ust. 1 P.t., zatwierdzić projektu zmiany oferty ramowej albo zmienić i zatwierdzić przedłożonego projektu, w sytuacji, gdy na O. nie ciąży już obowiązek jego przygotowania i przedłożenia. Wobec stwierdzonego braku podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego zakończenia niniejszej sprawy w zakresie wskazanym we wnioskach O. na obszarze [...] gmin wymienionych w pkt I sentencji decyzji I instancji, Prezes UKE uznał postępowanie w tym zakresie za bezprzedmiotowe, co zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a., skutkuje koniecznością jego umorzenia.

Prezes UKE stwierdził następnie, że przeprowadzone dotychczas postępowanie dowodowe wyjaśniło w pełni tylko kwestię bezprzedmiotowości postępowania w części dotyczącej [...] gmin wymienionych w pkt I sentencji decyzji I instancji. Natomiast w odniesieniu do pozostałych [...] gmin, tj.: B., N., P., B., na których dotychczas obowiązywała Decyzja [...], a które nie zostały objęte Postanowieniem 2014 i na terenie których, w związku z tym, obowiązują określone obowiązki regulacyjne, m.in. obowiązek przedłożenia do zatwierdzenia projektu oferty ramowej, organ wskazał, że konieczne jest dalsze zbieranie i całościowa wszechstronna analiza materiału dowodowego. W świetle tych okoliczności zasadne jest, jak wskazał Prezes UKE, dalsze prowadzenie postępowania w zakresie, o którym mowa w pkt II sentencji decyzji I instancji.

Odnosząc się do argumentacji K., podniesionej we wniosku, w którym I. wniosła o uchylenie decyzji I instancji jako przedwczesnej w danym stanie faktycznym i prawnym, Prezesa UKE wskazał, że zgodnie z art. 15 K.p.a., postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, w konsekwencji czego każda decyzja organu odwoławczego, w tym tzw. decyzja kasacyjna, jest decyzją ostateczną i podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Prezes UKE zauważył, że w postępowaniu zakończonym wydaniem Decyzji wygaszającej - 2014 w wymaganym przez przepisy prawa 14 – dniowym terminie na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, żaden podmiot uprawniony do złożenia takiego wniosku nie zakwestionował Decyzji wygaszającej - 2014. Tym samym decyzja ta stała się ostateczna. Prezes UKE wyjaśnił następnie, że toczące się postępowanie sądowoadministracyjne przed NSA w przedmiocie niedopuszczalności złożenia przez K. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem Decyzji wygaszającej – 2014, o czym organ rozstrzygnął postanowieniem z [...] listopada 2014 r. nr [...], nie dotyczy prawidłowości rozstrzygnięcia podjętego Decyzją wygaszającą – 2014, która nadal pozostaje decyzją ostateczną. Dlatego też, Prezes UKE uwzględniając powyższą okoliczność, uznał niezasadność wniosku K. uchylenia decyzji I instancji, jako przedwczesnej.

W skardze z [...] marca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając decyzję Prezesa UKE z [...] lutego 2016 r., w całości, Skarżący wniósł o jej uchylenie oraz przyznanie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., poprzez brak wszechstronnego rozważania wszystkich okoliczności sprawy w kontekście oceny, czy zachodzi konieczność umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego,

2) art. 105 § 1 K.p.a., poprzez przyjęcie w zaskarżonej decyzji, że zachodzą przesłanki uprawniające Prezesa UKE do umorzenia postępowania, pomimo, iż obecnie toczy się postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące postępowania, w którym została wydana Decyzja wygaszająca – 2014, w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia Decyzji [...].

Skarżący nie zgodził się z tezą, że Decyzja wygaszająca - 2014 jest decyzją ostateczną i nie zostanie uchylona, ze względu na fakt, że postępowanie dotyczące wygaśnięcia Decyzji [...] jest obecnie przedmiotem postępowania sądowo administracyjnego pod sygnaturą VI SA/Wa 204/15.

Skarżący wyjaśnił, że po wydaniu przez Prezesa UKE Decyzji wygaszającej – 2014, K. złożyła [...] października 2014 r, do Prezesa UKE wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu dotyczącym wydanej Decyzji wygaszającej – 2014, w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia Decyzji [...] oraz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem Decyzji wygaszającej – 2014, stwierdzającej wygaśnięcie Decyzji [...].

Postanowieniem z [...] listopada 2014 r. nr [...] Prezes UKE odmówił dopuszczenia K. do udziału w postępowaniu w ww. sprawie uznając, iż K. nie jest i nie była stroną postępowania zakończonego wydaniem Decyzji wygaszającej – 2014, jak również nie jest podmiotem, który nie brał udziału w postępowaniu, niemniej interes prawny tego podmiotu nie budzi żadnych wątpliwości oraz nie przysługują jej uprawnienia podmiotu na prawach strony z uwagi na brak pozytywnego rozstrzygnięcia w zakresie wniosku K. o dopuszczenie do ww. postępowania.

Na powyższe postanowienie K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 6 sierpnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 204/15, oddalił skargę. K. [...] października 2015 r. złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Warszawie, wobec czego, zdaniem Skarżącego, postępowanie dotyczące stwierdzenia wygaśnięcia Decyzji [...] jest obecnie w dalszym ciągu przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarżący następnie opisał zarzuty jakie podniósł we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej Decyzją wygaszającą – 2014 i stwierdził, że ewentualne uwzględnienie przez Naczelny Sąd Administracyjny nawet tylko w części powyższych zarzutów, może doprowadzić w rezultacie do uchylenia Decyzji wygaszającej – 2014. Zdaniem Skarżącego, nie sposób zatem zgodzić się z tezą Prezesa UKE, że w przedmiotowej sprawie na jej obecnym etapie należało wydać decyzję administracyjną o umorzeniu postępowania, ponieważ brak jest podstaw do zastosowania art. 105 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Badając legalność zaskarżonego postanowienia, Sąd doszedł do wniosku, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie oraz postanowienie I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Podstawą prawną umorzenia w niniejszej sprawie postępowania w części dotyczącej zmiany Oferty SOR zgodnie z wnioskami O. w zakresie warunków świadczenia Usługi BSA realizowanej na obszarze gmin [...] gmin wymienionych w pkt I sentencji decyzji I instancji, był art. 105 § 1 K.p.a.

Zgodnie z tym przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek wniesionych do Prezesa UKE, wniosków O., których przedmiotem była regulacja warunków świadczenia przez O. - na obszarze całego kraju - Usługi BSA na rynku właściwym określonym zgodnie z Decyzją [...] oraz na obszarze [...] gmin wyłączonych spod regulacji w Decyzji [...], a uregulowanych Decyzją [...]. Rozpatrzenie wniosków O. opiera się na przesłankach opisanych w treści art. 43 ust. 1 P.t., tj. zgodności Wniosków O. z przepisami prawa oraz potrzebami rynku wskazanymi w decyzji nakładającej obowiązek przedłożenia oferty ramowej, o którym mowa w art. 42 ust. 1 P.t.

W toku prowadzonego postępowania w niniejszej sprawie, Prezes UKE w Postanowieniu 2014 ustalił, że na obszarze [...] gmin w Polsce, wskazanych w załączniku nr 1 do tego postanowienia, nie występuje przedsiębiorca telekomunikacyjny o znaczącej pozycji rynkowej ani przedsiębiorcy telekomunikacyjni zajmujący kolektywną pozycję znaczącą, stwierdzając jednocześnie, że na ww. obszarach gminnych, występuje skuteczna konkurencja. Wśród tych [...] gmin, znalazło się [...] gmin, na których dotychczas obowiązywała Decyzja [...], w związku z czym Prezes UKE, Decyzją wygaszającą – 2014, stwierdził wygaśnięcie Decyzji [...]. Wspomniane [...] gmin, są to gminy objęte przedmiotowym postępowaniem, wymienione w pkt I sentencji decyzji I instancji. W efekcie stwierdzenia wygaśnięcia Decyzji [...] na obszarze przedmiotowych [...] gmin, O. nie jest już przedsiębiorcą o znaczącej pozycji rynkowej i nie ciąży na niej obowiązek przygotowania i przedłożenia projektu oferty ramowej. Ponieważ Decyzja wygaszająca – 2014 stała się decyzja ostateczną, Prezes UKE nie mógł w zakresie przedmiotowych [...] gmin, zakończyć toczącego się wobec O. postępowania, stosownie do brzmienia art. 43 ust. 1 P.t., zatwierdzając projektu zmiany oferty ramowej albo zmieniając i zatwierdzając przedłożonego przez O. projektu.

Powyższe oznacza, że sporne w niniejszej sprawie postępowanie, wszczęte wnioskami O., stało się w zakresie wymienionych w pkt I decyzji I instancji, [...] gmin, bezprzedmiotowe ze względu na brak przedmiotu postępowania. Prezes UKE nie mógł bowiem w tym zakresie załatwić sprawy przez jej rozstrzygniecie co do istoty.

Skarżący zarzucił naruszenie przez Prezesa UKE art. 105 § 1 K.p.a., uznając że Decyzja wygaszająca – 2014, nie jest decyzją ostateczną. Skarżący podniósł, że przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczy się postępowanie dotyczące wygaśnięcia Decyzji [...], co zdaniem Skarżącego oznacza, że zapadła w I instancji Decyzja wygaszająca – 2014, nie stała się ostateczna. Skarżący, w nieuwzględnieniu przez Prezesa UKE wspomnianego postępowania sądowoadministracyjnego, dopatruje się naruszenia przez organ przepisów postępowania (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.).

Odnosząc się do powyższych zarzutów skargi należy wyjaśnić, że sprawa, w której przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie zapadł 6 sierpnia 2015 r. wyrok o sygn. akt VI SA/Wa 204/15, zaskarżony następnie przez K. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie dotyczyła, wbrew stanowisku Skarżącego, wygaśnięcia Decyzji [...]. Przedmiotem zaskarżenia nie była bowiem Decyzja wygaszająca – 2014, lecz postanowienie z [...] listopada 2014 r. Prezesa UKE, stwierdzające niedopuszczalność wniosku K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej Decyzją wygaszającą – 2014. W świetle powyższego, okoliczności przedmiotowej sprawy w chwili wydania w niniejszej sprawie decyzji I instancji z [...] października 2015 r., jak zresztą i w chwili obecnej, przedstawiają się w ten sposób, że Decyzja wygaszająca – 2014 wydana przez Prezesa UKE w I instancji, nie została skutecznie zaskarżona wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzja natomiast wydana w I instancji, która nie zostanie zaskarżona w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia stronie, jak słusznie wskazał Prezes UKE, staje się ostateczna. W obrocie prawnym zatem, w dniu wydania w niniejszej sprawie decyzji I instancji z [...] października 2015 r., funkcjonowała ostateczna Decyzja wygaszająca – 2014, w wyniku której sporne w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne, w zakresie wymienionych w pkt I decyzji I instancji [...] gmin, stało się bezprzedmiotowe. Powyższej sytuacji prawnej, nie zmienił fakt zaskarżenia przez K., do sądu administracyjnego ww. postanowienia Prezesa UKE z [...] listopada 2014 r., stwierdzającego niedopuszczalność wniosku K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej Decyzją wygaszającą – 2014. Samo bowiem wniesienie skargi do sądu administracyjnego na dany akt administracyjny nie wpływa na zmianę sytuacji prawnej skarżącego ukształtowanej zaskarżonym aktem. Nawet w przypadku aktów prawnych, których przedmiot pozwala na wstrzymanie ich wykonania, jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu.

W związku z powyższym, dopiero uwzględnienie skargi i uchylenie przez sąd administracyjny postanowienia z [...] listopada 2014 r., Prezesa UKE, stwierdzającego niedopuszczalność wniosku K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej Decyzją wygaszającą – 2014, oznaczałoby zmianę okoliczności faktycznych, które skutkowałyby nową sytuacją prawną w niniejszej sprawie. W obrocie prawnym pojawiłby się bowiem skutecznie wniesiony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej Decyzją wygaszającą – 2014, który Prezes UKE byłby zobligowany rozpatrzyć merytorycznie i który spowodowałby, że Decyzja wygaszająca – 2014 nie byłaby ostateczna. W przypadku następnie, uwzględnienia przez organ tego wniosku i uchylenia bądź zmiany Decyzji wygaszającej – 2014, w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sadowoadministracyjnego, miałby zastosowanie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., dający podstawę do wznowienia postępowania zakończonego decyzja ostateczną (w tym przypadku zaskarżoną decyzją Prezesa UKE z [...] lutego 2016 r.), która została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

W chwili obecnej jednak, jak wskazano wcześniej, w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna Decyzja wygaszająca – 2014, co oznacza, że Prezes UKE prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie art. 105 § 1 K.p.a., umarzając w części sporne postępowanie administracyjne, po prawidłowym ustaleniu okoliczności stanu faktycznego w niniejszej sprawie, uzasadniających takie rozstrzygnięcie sprawy. Niezasadne są zatem, zdaniem Sądu, zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Prezesa UKE art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 105 § 1 K.p.a.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji odpowiadają prawu i na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.