Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SO/Gl 1/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. M. o wymierzenie grzywny Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w K. w związku z nieprzekazaniem sądowi akt sprawy wraz z odpowiedzią na skargę w sprawie ze skargi B. M. i H. M. w przedmiocie bezczynności Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. (sygn. akt II SAB/Gl 2/06) p o s t a n a w i a: 1) umorzyć postępowanie sądowe; 2) zasądzić od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. na rzecz skarżącego H. M. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem datowanym na dzień [...] r. skierowanym bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach B. i H. M. wnieśli skargę na bezczynność Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. w postępowaniu toczącym się w przedmiocie składowiska odpadów (kompostownika) usytuowanego na posesji w B. przy ul. [...].

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 września 2005 r. wydanym w oparciu o art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) skarga ta została przekazana Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w K. celem nadania jej właściwego biegu. Jednocześnie w oparciu o art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz 1270 ze zm. – dalej P.p.s.a.) Sąd zobowiązał organ do nadesłania w terminie 30 dni skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Pismo Sądu zawierające opisane wezwanie doręczono organowi w dniu [...]r.

W związku z niewywiązaniem się terminie przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z nałożonego na niego obowiązku, skarżący H. M. wnioskiem z dnia [...] r. (nadanym w dniu [...] r.) wystąpił o wymierzenie organowi grzywny. Pismem datowanym na dzień [...] r. (nadanym w dniu [...] r.) PWIS w K. udzielił odpowiedzi na złożoną skargę i przekazał akta sprawy wraz ze skargą. W odpowiedzi na skargę wyjaśniono, że niedotrzymanie ustawowego terminu wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a. było wynikiem nieprawidłowego obiegu pisma. Organ wskazał też, że niezależnie od wniesionej skargi na bezczynność przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach pod sygnaturą akt II SA/Gl 801/05 zawisła także sprawa ze skargi B. i H. M. na ostateczną decyzję tego organu z dnia [...] r., którą umorzono postępowanie w sprawie przedmiotowego kompostownika. Skarga ta wraz odpowiedzią i aktami sprawy została przekazana przez PWIS w K. do WSA w Gliwicach pismem z dnia [...] r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje:

Przepis art. 55 § 1 P.p.s.a. w oparciu o który został złożony przez skarżącego H. M. wniosek o ukaranie grzywną Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego stanowi regulację zmierzającą do dyscyplinowania organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 tej ustawy. Unormowanie to pozostaje niewątpliwie w związku z powrotem do pośredniego trybu wnoszenia skargi do sądu administracyjnego i ma zapobiec przetrzymywaniu skarg przez organy administracji publicznej (por. w tej kwestii B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 429- 430).

Niezastosowanie się do obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. wystąpi zarówno w wypadku niepodjęcia przez organ administracji publicznej w terminie czynności wymienionych w tym przepisie, jak i w wypadku ograniczenia się przez ten organ do wykonania jedynie niektórych z tych czynności, np. przekazania sądowi administracyjnemu skargi i odpowiedzi na skargę, ale bez akt sprawy. W opinii Sądu uznanie, że regulacja zawarta w wyjaśnianym przepisie zmierza do dyscyplinowania organów administracji publicznej oznacza, że wymierzenie grzywny jest środkiem służącym realizacji tego celu. W tej sytuacji należy przyjąć, że przekazanie Sądowi skargi po upływie terminu określonego w art. 54 § 2 oraz po złożeniu wniosku przez skarżącego o wymierzenie temu organowi grzywny, jednak przed podjęciem przez ten sąd postanowienia - co miało miejsce w niniejszej sprawie - powoduje, że postępowanie o wymierzenie grzywny staje się bezprzedmiotowe i należy je umorzyć. W takim bowiem wypadku grzywna nie byłaby środkiem zmierzającym do realizacji jej ustawowego celu, gdyż cel ten został już osiągnięty. Podobne stanowisko prezentowane jest w doktrynie ( por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 108 i A. Kabat Komentarz do art. 55 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005)

W tym stanie rzeczy Sąd na mocy art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 55 § 1 P.p.s.a. umorzył postępowanie. Sąd zasądził od organu administracji na rzecz skarżącego koszty postępowania obejmujące wpis sądowy, albowiem w chwili wniesienia przedmiotowego wniosku był on zasadny i zasługiwał na uwzględnienie. PWIS w K. przekazał bowiem sądowi skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę po upływie ustawowego terminu i po złożeniu przez skarżącego wniosku o wymierzenie grzywny, a zatem umorzenie postępowania nastąpiło z uwagi na to, że przed rozpatrzeniem wniosku prze sąd organ ostatecznie, co prawda uchybiając terminowi, ale wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku. Poniesione jednak w tej sytuacji przez skarżącego koszty postępowania uznać należało za niezbędne dla celowego dochodzenia jego praw, a zatem powinny być mu one zwrócone przez organ. Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach postępowania stanowi art. 201§1, art. 205 § 1 i art. 210 §2 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a.