Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 747/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 72 ust. 3, aer. 2 pkt 39
journal: Dz.U. 2021 poz 450
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 listopada 2021 r. sprawy ze skargi R. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. W dniu [...] grudnia 2020 r. R. T. (dalej przywoływany jako: "Skarżący"), działając w imieniu swoim oraz T. G., złożył wniosek o rejestrację pojazdu marki V. oznaczonego numerem VIN:[...] oraz numerem rejestracyjnym [...] jako pojazdu zabytkowego. Do wniosku dołączono: kartę pojazdu seria [...], dowód rejestracyjny seria [...], umowę kupna-sprzedaży z dnia [...].11.2020 r., zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu wraz z protokołem, pismo potwierdzające, że pojazd został wpisany do księgi inwentarza muzealiów w Muzeum [...] - wpis pojazdu zabytkowego pod numerem [...], pełnomocnictwo udzielone przez T. G., dowód wpłaty za udzielenie ww. pełnomocnictwa oraz dowód wpłaty za rejestrację pojazdu.

2. Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. znak: [...] Prezydent Miasta [...] odmówił rejestracji powyższego pojazdu jako pojazdu zabytkowego.

W uzasadnieniu Organ wskazał, że strony przedstawiły wymagane przepisami prawa dokumenty. Jednak wątpliwość Organu I instancji budził fakt własności rzeczy ruchomej jaką jest samochód oraz spełnienia przesłanki zawartej w art. 21 ust. 1a ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach. Zdaniem Organu I instancji muzealiami są ruchomości lub nieruchomości, których muzeum jest jedynym właścicielem, gdyż tylko wtedy może ono w pełni wypełniać określone ustawowo zadania. Organ jednocześnie powołał się na stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 10 stycznia 2020 r. (sygn. akt II SA/GI 1298/19).

Organ I instancji wskazał, że współwłasność Muzeum [...]", którego założycielem jest R. T., w pojeździe stanowi jedynie 1 %, co wynika z przedłożonej umowy kupna-sprzedaży udziału w pojeździe z dnia [...] listopada 2020 r. W ocenie Organu I instancji współwłasność ta nie pozwala na realizację przez Muzeum [...] ustawowych celów odnośnie eksponatu w związku z czym nie można uznać, że wpis do inwentarza muzealiów został dokonany w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami. Pojazd, w ocenie Organu, nie stanowi własności podmiotu, który utworzył muzeum, a tym samym nie można mu przypisać przymiotu muzealium w rozumieniu przytoczonych wyżej przypisów.

Organ I instancji zwrócił również uwagę na fakt wynikający z art. 81 ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, że pojazd zabytkowy nie podlega okresowym badaniom technicznym. W związku z powyższym poruszanie się po drogach publicznych pojazdem zwolnionym z obowiązku posiadania okresowych badań technicznych może budzić pewne wątpliwości w sytuacji, w której ustawowe zwolnienie od standardowych wymogów bezpieczeństwa można uznać za formalnie dopuszczalne w odniesieniu do zaledwie 1% pojazdu. W pozostałym bowiem zakresie pojazd ten jako niespełniający - z przyczyn wyżej omówionych - ustawowego kryterium muzealium powinien być objęty w pełni nadzorem technicznym, w przeciwnym bowiem razie nie da się zapewnić bezpieczeństwa na drogach publicznych, oraz uniknąć poważnego zagrożenia dla życia i zdrowia pozostałych uczestników ruchu drogowego.

3. Odwołanie od opisanej wyżej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył Skarżący zaskarżając ją w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

art. 21 ust. la ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że muzealium stanowi jedynie przedmiot stanowiący własność podmiotu prowadzącego muzeum;

art. 83 § 1 k.c. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że przedmiotowa umowa została zawarta dla pozoru;

art. 77 w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez błędną ocenę dowodów i przyjęcie, że przedmiotowy pojazd stanowi zagrożenie dla życia i zdrowia pozostałych uczestników ruchu drogowego ze względu na fakt niepodlegania okresowym badaniom technicznym.

Wobec powyższego Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.

W uzasadnieniu Skarżący szeroko rozwinął powyższe zarzuty, wskazując przede wszystkim, że współwłasność stanowi szczególną formę własności. Dla zaistnienia współwłasności bez znaczenia pozostają wielkości udziałów przysługujące poszczególnym współwłaścicielom (niepodzielność przedmiotu objętego współwłasnością). Ustawa o muzeach nie przewiduje wyłączenia współwłasności w odniesieniu do art. 21 ust. 1a ustawy. Zdaniem Skarżącego, Organ I instancji nie był uprawniony do badania zasadności wpisu do inwentarza, a jedynie do weryfikacji samego faktu dokonania wpisu (pojazd został wpisany do inwentarza, został nadany mu numer). Przedmiotowa umowa nie została unieważniona przez sąd, nie toczy się postępowanie w sprawie o jej unieważnienie. Sam organ uznał, że w jego ocenie, zachodzi jedynie prawdopodobieństwo wystąpienia wady pozorności. Nadto Skarżący zwrócił uwagę, że norma wynikająca z art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo o ruchu drogowym (korzystanie z każdego pojazdu uczestniczącego w ruchu ma się odbywać w taki sposób, aby zapewnić bezpieczeństwo pozostałym uczestnikom ruchu) ma charakter ogólny i nie daje podstawy do odmowy rejestracji bez wskazania naruszenia normy szczegółowej, z której wynika konkretny warunek techniczny, a takiego w realiach rozpoznawanej sprawy organ nie wskazał.

4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2021 r. Nr [...], działając na podstawie:

art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.),

art. 72 ust. 3 w zw. z art. 2 pkt 39 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450, ze zm., dalej przywoływana jako; "P.r.d.") w zw. z art. 21 ust. 1a ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach (Dz. U. z 2020 r. poz. 902 ze zm., dalej przywoływana jako: "u.m.") orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Organu I instancji.

Kolegium, podobnie jak Organ I instancji, podzieliło w pełni stanowisko WSA w Gliwicach zaprezentowane w wyroku z dnia 10 stycznia 2020 r., (sygn. akt II SA/Gl 1298/19), wydanym na tle podobnej sprawy dotyczącej rejestracji pojazdu jako pojazdu zabytkowego, w którym udział dyrektora prywatnego muzeum we współwłasności pojazdu był niewielki, bowiem wynosił zaledwie 0,5% i wskazało, że gdy współwłasność założyciela muzeum w pojeździe stanowi jedynie 0,5%, to okoliczność ta nie pozwala na realizację przez muzeum ustawowych celów odnośnie eksponatu (co dotyczy perspektywy lat i konieczności dbałości o pojazd, wymogu dokonywania nakładów, zważywszy na możliwą kolizję interesów ze współwłaścicielem, itp.), a tym samym nie można uznać, że wpis do inwentarza muzealiów został dokonany w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami.

Wobec powyższego Kolegium stanęło na stanowisku, że w rozpoznawanej sprawie, w której udział założyciela prywatnego Muzeum [...] - Skarżącego w przedmiotowym pojeździe stanowi zaledwie 1 % to - to brak jest podstaw do zarejestrowania pojazdu jako zabytkowego, albowiem nie można uznać, że wpis do inwentarza muzealiów został dokonany prawidłowo i zgodnie z przepisami prawa.

5. Niezadowolony z treści rozstrzygnięcia Skarżący, działając przez pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, zarzucając decyzji naruszenie:

1) art. 7a K.p.a. w zw. z art. 21 ust. 1a ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że pojęcie własności nie obejmuje swym zakresem współwłasności;

2) art. 8 ust. 1 ustawy w zw. z §1 pkt 4 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. poprzez przyjęcie, że organ administracji publicznej dokonujący rejestracji pojazdu jest uprawniony do badania zasadności wpisu pojazdu do inwentarza muzealiów, mimo że brak jest podstawy prawnej upoważniającej organ do takiego działania.

W uzasadnieniu Skarżący szeroko rozwinął powyższe zarzuty, wskazując przede wszystkim, że współwłasność stanowi szczególną formę własności. Dla zaistnienia współwłasności bez znaczenia pozostają wielkości udziałów przysługujące poszczególnym współwłaścicielom (niepodzielność przedmiotu objętego współwłasnością). Wskazał także, że:

a) Organ II instancji nie zwrócił uwagi na fakt, że ustawa nie przewiduje wyłączenia współwłasności w odniesieniu do art. 21 ust. 1a ustawy.

b) Organ II instancji nie zwrócił uwagi na fakt, że osoba ubiegająca się o rejestrację pojazdu powinna przedłożyć wyłącznie potwierdzenie wpisu do inwentarza muzealiów. Z powyższych przepisów nie wynika konieczność uzasadnienia wpisu. Uzyskanie wpisu jest czynnością poprzedzającą rejestrację pojazdu.

c) Organ II instancji potwierdził za Organem I instancji, że warunki formalne zostały spełnione.

d) Organ II instancji przyjął podobnie jak Organ I instancji, że wyłączona jest możliwość współwłasności rzeczy ruchomej co do zasady. W związku z powyższym bez znaczenia powinna być wielkość udziału współwłaściciela muzeum.

e) Organ II instancji nie zastosował art. 7A § 1 K.p.a., gdyż powstałych wątpliwości interpretacyjnych w zakresie pojęcia własności na gruncie art. 21 ust. 1a ustawy nie rozstrzygnął na korzyść strony.

f) Organ II instancji niezasadnie przyjął, że Organ I instancji był uprawniony do badania zasadności wpisu do inwentarza, podczas gdy był uprawniony jedynie do weryfikacji samego faktu dokonania wpisu (pojazd został wpisany do inwentarza, został nadany mu numer) - brak jest przepisu ustawy, który upoważniałby organ do podjęcia takiego działania, Organ II instancji nie wskazał na podstawę prawną dokonania weryfikacji wpisu do inwentarza przez Organ I instancji. Takie działanie organu dokonującego rejestracji stanowiłoby nadużycie prawa.

g) Organ II instancji przyznał, że kwestia pozorności umowy nie stanowi przedmiotu badania organu administracji publicznej, co usiłował uczynić Organ I instancji.

h) Odmienne stanowisko od tego zaprezentowanego przez Organy II i I instancji

przedstawił WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 21 listopada 2019 r. (sygn. akt: II SA/G1 1269/19).

6. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

7. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.

z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

8. Przedmiotem sporu jest ustalenie, czy zasadne jest stanowisko Skarżącego, zgodnie z którym ustawowy wymóg, by rzecz stanowiła własność podmiotu, jest spełniony także wówczas, gdy zachodzi stosunek współwłasności i czy jest to podstawa do rejestracji pojazdu jako zabytkowy. Organy administracji w sprawie zajęły stanowisko przeciwne.

Rację w sporze, w ocenie Sądu, należy przyznać Organom i w tym zakresie Sąd w pełni podziela zarówno ich pogląd, jak i pogląd wyrażony przez WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 10 stycznia 2020 r. (sygn. akt II SA/Gl 1298/19; orzeczenie dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) – i uznaje go za swój.

9. W pierwszej kolejności należy nakreślić ramy prawne sprawy.

Zgodnie z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 §1 K.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 §1 K.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m. in. w art. 77 §1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; istotny jest także art. 80 K.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Art. 72 ust. 1 P.r.d. wymienia dokumenty stanowiące podstawę rejestracji pojazdu. Z kolei w świetle art. 72 ust. 3 P.r.d. dodatkowo wymaga się dokumentu potwierdzającego spełnienie wymagań, o których mowa w art. 2 pkt 39 - w stosunku do pojazdów zabytkowych. Art. 2 pkt 39 P.r.d. stanowi z kolei, że użyte w ustawie określenia oznaczają: "pojazd zabytkowy" - pojazd, który na podstawie odrębnych przepisów został wpisany do rejestru zabytków lub znajduje się w wojewódzkiej ewidencji zabytków, a także pojazd wpisany do inwentarza muzealiów, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Nadto stosownie do § 2 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych, w przypadku zgłoszenia do pierwszej rejestracji pojazdu zabytkowego, do wniosku o rejestrację właściciel pojazdu dołącza:

uwierzytelnioną kopię decyzji w sprawie wpisania pojazdu do rejestru zabytków lub dokument potwierdzający ujęcie pojazdu w wojewódzkiej ewidencji zabytków albo potwierdzający wpisanie pojazdu do inwentarza muzealiów, zgodnie z odrębnymi przepisami;

zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu co do zgodności z warunkami technicznymi pojazdu zabytkowego oraz protokół oceny stanu technicznego pojazdu zabytkowego, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ust. 16 ustawy.

Zgodnie z art. 21 u.m. muzealiami są rzeczy ruchome i nieruchomości stanowiące własność muzeum i wpisane do inwentarza muzealiów. Muzealia stanowią dobro narodowe. (ust. 1). W przypadku muzeum nieposiadającego osobowości prawnej, muzealiami są rzeczy ruchome i nieruchomości stanowiące własność podmiotu, który utworzył muzeum, oraz wpisane do inwentarza muzealiów (ust. 1a).

10. Jak przyjmuje się w piśmiennictwie oraz orzecznictwie "Wpis do inwentarza muzealiów jest (...) czynnością faktyczną (materialno-techniczną) konstytuującą domniemanie (domniemanie wynikające z dokumentu urzędowego), że objęte tym wpisem rzeczy ruchome lub nieruchomości stanowią własność muzeum (a w przypadku muzeum prywatnego - założyciela tego muzeum)" (tak P. Antoniak, Ustawa o muzeach. Komentarz, tezy do art. 21, LEX-el.; A. Jagielska-Burduk, D. Markowski, Wybrane zagadnienia dotyczące sposobów nabywania własności dzieł sztuki i zabytków przez muzea, Acta Universitatis Nicolai Copernici, Zabytkoznawstwo i Konserwatorstwo, XLIV, Toruń 2013, s. 534 i n. oraz podane tam orzecznictwo). Jest to zatem domniemanie "własności muzeum" (a w przypadku muzeum prywatnego - założyciela tego muzeum), a nie "współwłasności" i – tym bardziej – w zakresie konkretnego udziału, np. 0,5 %.

Co więcej, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Kultury z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie zakresu, form i sposobu ewidencjonowania zabytków w muzeach (Dz. U. z 2004 r., Nr 202, poz. 2073) i wg jego § 6 ust. 1 i 2 muzealium wpisane do księgi inwentarzowej otrzymuje zawsze, gdy to jest możliwe, nieusuwalne oznakowanie, składające się z oznaczenia właściciela (a nie "oznaczenia właścicieli" – przyp. Sądu) i numeru z księgi inwentarzowej. Oznakowania dokonuje się techniką zapewniającą jego trwałość, bezpośrednio na przedmiocie, w miejscu najmniej widocznym, nienaruszającym wizualnego kształtu muzealium. W szczególnych przypadkach oznakowanie może być przymocowane do muzealium w sposób możliwie trwały.

Ingerencja taka w muzealium jest więc obligatoryjna, chyba że nie będzie możliwa ze względu na charakter przedmiotu i zagrożenie jego zniszczenia, uszkodzenia (np. negatyw fotograficzny, bibuła z historycznymi zapiskami, itd.).

Zatem tak daleko idąca i trwała ingerencja w muzealium wymaga, w ocenie Sądu, posiadania pełnej własności rzeczy. Jeśli muzeum (a w przypadku muzeum prywatnego - założyciel tego muzeum) nie jest jej właścicielem, może ewentualnie uzyskać prawo do tzw. depozytu (zob. §1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie zakresu, form i sposobu ewidencjonowania zabytków w muzeach).

11. Z akt sprawy wynika, iż Skarżący działając w imieniu własnym oraz T. G., złożył wniosek o rejestrację pojazdu marki V. (nr VIN:[...] oraz nr rej. [...]) jako pojazdu zabytkowego. Z umowy kupna - sprzedaży udziału w w/w pojeździe z dnia [...] listopada 2020 r. wynika, że Skarżący nabył 1 % udziału w pojeździe, zaś pozostałe 99% udziałów posiada T. G.. Pojazd ten został wpisany do inwentarza muzealiów Muzeum [...], którego dyrektorem jest Skarżący.

Zatem - w tej sprawie współwłasność założyciela Muzeum w pojeździe stanowi jedynie 1%. Nie pozwala to na realizację przez Muzeum ustawowych celów odnośnie eksponatu (co dotyczy perspektywy lat i konieczności dbałości o pojazd, wymogu dokonywania nakładów, zważywszy na możliwą kolizję interesów ze współwłaścicielem, itp.), a tym samym nie można uznać, że wpis do inwentarza muzealiów został dokonany w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami.

Jednocześnie należy mieć na uwadze, że nie każdy przedmiot eksponowany w muzeum i tam ewidencjonowany stanowi jednocześnie zabytek. Mogą to być także inne przedmioty, np. współczesne repliki. Do zakwalifikowania przedmiotu jako zabytkowego konieczne jest spełnienie szczegółowych przesłanek (zob. m. in. art. 3 pkt 1 u.o.z.).

12. Należy również zwrócić uwagę na treść rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2130). W załączniku nr 2 zamieszczono "Instrukcję w sprawie czynności związanych z czasową rejestracją pojazdu z urzędu w okresie od dnia 13 listopada 2017 r. do dnia poprzedzającego dzień wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wyjaśnianie niezgodności na zasadach określonych w art. 80bd ustawy, określony w komunikacie, o którym mowa w art. 10c ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy - prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw." Zarówno załącznik ten, jak i docelowe rozwiązania przewidziane w ustawie – Prawo o ruchu drogowym, świadczą o konieczności weryfikowania danych zawartych w dokumentacji przedkładanej przez stronę w postępowaniach dotyczących rejestracji pojazdu.

I tak, w § 1 pkt 4 ww. załącznika nr 2 wskazano, że "Po dokonaniu czasowej rejestracji pojazdu z urzędu, a przed wystawieniem dowodu rejestracyjnego, organ rejestrujący stosuje odpowiednio przepis § 2a rozporządzenia i prowadzi, w razie konieczności, postępowanie wyjaśniające dotyczące własności pojazdu i jego cech identyfikacyjnych oraz, w razie konieczności, w przypadku pojazdu zabytkowego:

a) weryfikuje dane zawarte w kopii decyzji w sprawie wpisania pojazdu jako dobra kultury do rejestru zabytków lub w dokumencie potwierdzającym ujęcie pojazdu w centralnej ewidencji dóbr kultury lub w dokumencie potwierdzającym wpisanie pojazdu do inwentarza muzealiów,

b) weryfikuje dane zawarte w zaświadczeniu, o którym mowa w § 2 ust. 7 pkt 2 rozporządzenia o rejestracji pojazdów.

Podobne rozwiązania, służące weryfikacji danych podlegających wpisowi do centralnej ewidencji pojazdów, przewiduje m. in. 80bb ust. 2, art. 80bd P.r.d. Stąd tego rodzaju dane nie są przyjmowane przez organ bezkrytycznie i podlegają weryfikacji, w szczególności w kontekście obowiązujących przepisów prawa. Oczywiście samej pozorności umowy cywilnoprawnej nie może badać organ administracji publicznej, gdyż jest to domena sądów powszechnych. Musi jednak przeprowadzić weryfikację dokumentacji w kontekście obowiązujących przepisów, w tym odrębnych i dokonać ich wykładni. Taki pojazd musi również spełniać przesłanki bezpieczeństwa.

13. W tym stanie rzeczy, nie stwierdzając naruszeń przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, uznając stawiane zarzuty za bezzasadne.