Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 3525/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie NSA Maria Lorych - Olszanowska WSA Barbara Koś (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Teresa Matuszewska po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2004r. sprawy ze skargi H.S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej o d d a l a s k a r g ę /-/ B. Koś /-/ W. Zygmont /-/ M. Lorych-Olszanowska EW


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. decyzją z dnia [...] Nr [...], działając na podstawie § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm. ), art. 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji sanitarnej ( Dz. U. Nr 90 z 1998 r., poz. 575 ze zm. ) i art. 104 kpa uznał brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u H.S. W uzasadnieniu podał, iż H.S. została zbadana w m Centrum Medycyny Pracy w P. oraz w trybie odwoławczym w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. pod kątem istnienia choroby zawodowej narządu głosu. W badaniu laryngologicznym nie ujawniono żadnych zmian organicznych odpowiadających skutkom przewlekłego nadmiernego obciążenia narządu głosu, takich jak: przerost więzadeł głosowych, guzki śpiewacze lub utrwalony niedowład więzadeł głosowych ( pkt 7 wykazu chorób zawodowych.).

W odwołaniu H.S. podała że dwukrotnie była hospitalizowana w Klinice Foniatrii i Audiologii Akademii Medycznej w P. i przedłożyła kartę informacyjną leczenia szpitalnego z dnia 14.10.2000 r. Ponadto podała, że już w 1985 r. podczas badań okresowych dowiedziała się że ma niedomkniętą głośnię i guz, jak też dwukrotnie przebywała na urlopie zdrowotnym, a następnie orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia z 1994 r. została odsunięta od wykonywania zawodu nauczycielki.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia podał, że jakkolwiek H.S. pracowała w latach 1962-1992 na stanowisku nauczyciela w pełnym wymiarze godzin, w narażeniu na wzmożony wysiłek głosowy, jednak wyniki badań lekarskich i dodatkowych przeprowadzonych w Wojewódzkim Centrum Medycyny Pracy w P. i w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. oraz rozpoznane zmiany chorobowe nie wykazały cech choroby zawodowej narządu głosu. W badaniach klinicznych nie ujawniono żadnych zmian organicznych odpowiadających skutkom przewlekłego nadmiernego obciążenia narządu głosu, wymienionego w wykazie chorób zawodowych (pkt. 7). Wyjaśniono również, że jednostki medyczne zapoznały się z kartą informacyjną leczenia szpitalnego z 14.10.2000r. oraz orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej do spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia, jednakże treść tych dokumentów nie ma charakteru wiążącego, gdyż do rozpoznawania chorób zawodowych uprawnione są jedynie jednostki medyczne wskazane w rozporządzeniu.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego H.S. zarzuciła, że decyzja Powiatowego Inspektora Sanitarnego nie została przez niego podpisana w myśl przepisów kpa. Wskazywała również że w jej przypadku zostały spełnione przesłanki do orzeczenia choroby zawodowej, ponieważ choroba została zamieszczona w wykazie chorób zawodowych i istnieje związek przyczynowy między chorobą, a warunkami pracy .

Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga jest nieuzasadniona.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że sprawa niniejsza, zainicjowana wniesieniem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 29.09.2001 r. podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ), stosownie do postanowień art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ). W myśl art. 3 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd ten kontroluje zaskarżone akty tylko w zakresie ich zgodności z prawem, nie jest natomiast uprawniony do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy.

Zgodnie z treścią § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm. ) o uznaniu schorzenia za chorobę zawodową decydują dwa czynniki: 1) zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, 2) ustalenie, ze schorzenie zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Przy ocenie działania czynnika szkodliwego należy uwzględnić okoliczności wymienione w ust. 2 § 1 rozporządzenia. W § 7 ust. 1 cyt. rozporządzenia wskazano jednostki organizacyjne właściwe do rozpoznania chorób zawodowych, których orzeczenia w myśl ust. 4 § 7 winny być oparte na informacjach o zagrożeniach zawodowych, wynikach dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz wynikach badań klinicznych i dokumentacji lekarskiej. Na podstawie orzeczenia lekarskiego w sprawie choroby zawodowej oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego właściwy powiatowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia (§ 10 rozporządzenia ). W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego akceptowany jest pogląd, że inspektor sanitarny przy wdawaniu decyzji jest związany orzeczeniem lekarskim wydanym w tej sprawie i nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia ( np. wyroki NSA z 09.07.1998 r., II S.A. 634/98, z 11.12.2001 r., I S.A. 746/99 - nie publ. ).

Z zaskarżonej decyzji wynika, iż w sprawie niesporne jest, że skarżąca H.S. wykonując przez wiele lat pracę nauczyciela była narażona na nadmierny wysiłek głosowy. W orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia 26 marca 2001 r. stwierdzono jednoznacznie iż u badanej pacjentki nie ujawniono żadnych zmian organicznych odpowiadających skutkom przewlekłego nadmiernego obciążenia narządu głosu takich jak: przerost więzadeł głosowych, guzki śpiewacze lub utrwalony niedowład więzadeł głosowych. Obserwowana natomiast tendencja do fonacji fałdami przedsionkowymi ma charakter jedynie zaburzeń czynnościowych w technice emisji głosu i nie jest związana z organiczną patologią typową dla nadmiernego wysiłku głosowego.

Zauważyć tu należy, że zdiagnozowane zaburzenie czynnościowe nie znajduje się w Wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm. ). W pozycji 7 Wykazu wymienia się trzy zupełnie inne postacie chorób narządu głosu, które mogą być uznane za choroby zawodowe. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażony w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 20 maja 2002 r., sygn. akt OPS 3/02, że za chorobę zawodową może zostać uznana wyłącznie choroba wymieniona w wykazie, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy. Zatem zachorowanie na chorobę nawet w następstwie wykonywania pracy w warunkach szkodliwych dla zdrowia, która nie została wymieniona w wykazie chorób zawodowych, nie daje podstaw do wydania pozytywnej decyzji. Wobec powyższego organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie nie miały podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej i trafnie wskazały, że tylko orzeczenia uprawnionych jednostek medycznych dają podstawę do uznania choroby zawodowej. Również ewentualne ( bo tylko według oświadczenia skarżącej ) zdiagnozowanie w przeszłości w czasie badań okresowych istnienia guzków nie daje podstaw do podważenia decyzji administracyjnych, gdyż występowanie takiego schorzenia u skarżącej nie znajduje potwierdzenia w aktualnych szczegółowych badaniach przeprowadzonych w IMP. Zauważyć też należy, że dokumenty na które powoływała się strona skarżąca w odwołaniu ( karta informacyjna leczenia szpitalnego i orzeczenie WKL ds. IZ ) nie stwierdzają istnienia żadnej z chorób określonych w Wykazie, a zaliczenie strony do trzeciej grupy inwalidztwa nastąpiło z ogólnego stanu zdrowia.

Nieuzasadniony okazał się również zarzut dotyczący wad formalnych decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji., bowiem w aktach postępowania administracyjnego znajduje się prawidłowo podpisana decyzja Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. ( k. 8 ).

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) orzekł jak w sentencji wyroku.

/-/ B. Koś /-/ W. Zygmont /-/ M. Lorych-Olszanowska

EW