Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 89/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 i art. 178
journal: Dz.U. 1997 nr 102 poz 643
law: Ustawa z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym.
article: art. 32 ust. 1, art. 3 pkt 1 i pkt 24, art. 5 ust. 4 lit. a
journal: Dz.U. 2003 nr 228 poz 2255
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Małgorzat Masternak – Kubiak (spr.) Protokolant Aneta Januszkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 28 maja 2008 r. sprawy ze skargi S. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Organ pierwszej instancji - pismem z dnia 24 lipca 2007 r. - zawiadomił S. R. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie przyznanych świadczeń rodzinnych. Następnie decyzją z dnia [...] r. ([...]) zmienił decyzję własną z dnia [...]r. ([...]) w ten sposób, że przyznał zasiłek rodzinny na J. R. od dnia 1 września 2006 r. do 31 marca 2007 r. Uzasadniając swoją decyzję organ wskazał, że w rodzinie S. R. zmieniła się sytuacja materialna, wynikająca z podjęcia zatrudnienia przez żonę J. R. od dnia 5 lutego 2007 r. W ocenie organu, wzrost dochodu rodziny spowodowało przekroczenie kryterium dochodowego, a w konsekwencji konieczność zmiany decyzji przyznającej świadczenia rodzinne. Zmiana ta, w efekcie pozbawiła rodzinę prawa do świadczeń rodzinnych od 1 kwietnia 2007 r., czyli po przepracowaniu przez J. R. pełnego pierwszego miesiąca, którym był marzec 2007 r. Decyzja organu pierwszej instancji prowadziła do zmiany - ze skutkiem ex tunc - decyzji własnej z dnia 1 września 2006 r.

W odwołaniu od tej decyzji S. R. wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji jest niezgodna ze staniem faktycznym i prawnym, albowiem narusza przepisy Konstytucji RP i ustawy o świadczeniach rodzinnych. Odwołujący się kwestionuje zasadność ustaleń zawartych w rozporządzeniu Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. nr 105, poz. 881 z późn. zm.). Strona uważa, iż do ustaleń należy przyjąć, zgodnie z ustawą o świadczeniach rodzinnych, wyłącznie dochód uzyskany w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy. Podjęcie zatrudnienia przez żonę w trakcie okresu zasiłkowego, nie może mieć – zdaniem odwołującego się – żadnego wpływu na uprawnienie do świadczeń rodzinnych.

Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. - decyzją z dnia [...] r. ([...]) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż w myśl art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.), organ właściwy oraz marszałek województwa mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do świadczeń rodzinnych, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, członek rodziny nabył prawo do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego albo osoba nienależnie pobrała świadczenie rodzinne.

Organ odwoławczy wskazuje, że wzruszenie decyzji na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych dokonuje się poprzez wydanie decyzji konstytutywnej. Ze względu na konstytutywny charakter decyzji, może ona wywierać skutek ex nunc. Brak jest więc jakichkolwiek podstaw, w trybie art. 32 ust. 1 uchylać lub zmieniać decyzję pierwotną z mocą wsteczną (ex tunc).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. R. podniósł zarzuty niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji Podtrzymał zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, których Kolegium nie uwzględniło.

W ocenie skarżącego rozporządzenie Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. nr 105, poz. 881 z późn. zm.), jest niezgodne z prawem, gdyż przekracza delegację ustawową zawartą w art. 23 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych i kreuje niekorzystne dla obywateli warunki nabywania prawa do tych świadczeń. W związku z powyższym, skarżący wniósł o dokonanie przez Sąd oceny zgodności z prawem wskazanego rozporządzenia. S. R. wskazał, że krzywdzące, niezgodne z prawem i zasadami sprawiedliwości społecznej jest przyjmowanie do ustalenia wysokości dochodu rodziny, w przypadku zaistnienia zmian w dochodach, wynagrodzenia tylko z jednego i to pierwszego przepracowanego miesiąca. Nie uwzględnia się zmiany wysokości wynagrodzenia w dłuższym przedziale czasowym. Taka sytuacja wystąpiła w przypadku żony skarżącego, która została zatrudniona w lutym 2007 r. i zarobiła 930,04 zł, w marcu 2007 r. otrzymała wynagrodzenie w wysokości 1.271,99 zł, a w sierpniu 2007 r. już tylko 1.109,20 zł, we wrześniu 2007 r. - 661,22 zł, a 15 września 2007 r. została zwolniona z pracy. Wobec tak zróżnicowanych warunków płacy, zastosowane przez organy obydwu instancji zasady ustalania dochodu są niezgodne z prawem oraz zasadami słuszności i sprawiedliwości.

Ponadto skarżący wskazał, że ustawa o świadczeniach rodzinnych i rozporządzenie Ministra Polityki Społecznej nie definiują pojęcia miesięcznego dochodu, zaś w art. 5 ust. 4a jest mowa o dochodzie rodziny rozumianym w myśl art. 3 pkt 1 i 2 - jako przeciętny miesięczny dochód członków rodziny uzyskany w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy. Według § 18 ust. 1 rozporządzenia, do dochodu rodziny dodaje się miesięczną kwotę dochodu uzyskanego przez członka rodziny, o ile ten dochód osoba otrzymuje w dniu ustalania prawa do świadczeń rodzinnych. Zgodnie z tym przepisem, na Kolegium spoczywał obowiązek ustalenia, czy w dniu wydania decyzji przez MOPS, tj. 3 września 2007 r. rodzina R. otrzymywała taki dochód, jak w marcu 2007 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli dochód na jedną osobę w rodzinie nie przekracza 504 zł lub 583 zł w przypadku, gdy członkiem rodziny jest dziecko niepełnosprawne. Ponadto Kolegium wskazało przepisy stanowiące podstawę ustalenia uprawnień do świadczeń rodzinnych, tj. art. 3 pkt 1, pkt 2, pkt 23, art. 5 ust. 4 i ust. 4a ustawy o świadczeniach rodzinny oraz przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. Nr 105, póz. 881 z późn. zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dacie ich wydania. Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest zgodna z zasadami słuszności lub współżycia społecznego, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli m.in. stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, póz. 992 z późn. zm.), zwana dalej ustawą. Ustawa ta określa warunki nabywania prawa do świadczeń rodzinnych oraz zasady ich ustalania, przyznawania i wypłacania.

Wojewódzki Sad Administracyjny uznał, że organ II instancji zasadnie uchylił decyzję organu I instancji ze względu na istotne uchybienie proceduralne.

Według przepisu art. 32 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, organ

właściwy oraz marszałek województwa mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić

ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do

świadczeń rodzinnych, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa

rodziny mająca wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, członek rodziny nabył

prawo do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem

przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego albo osoba

nienależnie pobrała świadczenia rodzinne.

Sąd podtrzymuje stanowisko organu administracji, że na gruncie ustawy o świadczeniach rodzinnych, wzruszenie decyzji na podstawie art. 32 ust. 1, dokonuje się poprzez wydanie decyzji konstytutywnej. Decyzja taka wpływa bowiem na dotychczasowy zakres uprawnień strony. Ze względu na ten konstytutywny charakter decyzji, może ona wywierać wyłącznie skutki ex nunc (od chwili obecnej). Brak jest więc jakichkolwiek podstaw, by w trybie art. 32 ust. 1 ustawy uchylać lub zmieniać decyzję pierwotną z mocą wsteczną (ex tunc). Konsekwentnie, nie jest dopuszczalne uchylanie lub zmiana decyzji z chwilą zaistnienia zmiany sytuacji uprawionego, jeśli zmiana ta nastąpiła przed wydaniem decyzji zmieniającej lub uchylającej, jak to miało miejsce w rozpatrywanym przypadku. Skutki uchylenia decyzji administracyjnej wstecz (ex tunc) doktryna i prawodawca wiąże wyłącznie z decyzjami o charakterze deklaratoryjnym. Oznacza to także, że wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 32 ust. 1 ustawy, legitymuje właściwy organ do wydania decyzji orzekającej o utracie lub zmianie wysokości świadczenia, czy też okresu, na jaki świadczenie zostało przyznane, jednak z zastrzeżeniem, że takie działanie możliwe jest jedynie ze skutkiem na przyszłość.

Powyższe stwierdzenie nie oznacza jednak, że w przypadku nienależnie pobranych świadczeń, o których organ dowiaduje się po pewnym czasie, nie jest możliwe dochodzenie ich zwrotu za okres miniony. W ocenie Sądu, prawnie dopuszczalne jest bowiem - po przeprowadzeniu odrębnego postępowania - wydanie decyzji stwierdzającej, że świadczenie zostało pobrane nienależnie, pomimo, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja przyznająca świadczenie. Stwierdzenie nienależnie pobranego świadczenia stanowi natomiast przesłankę do zmiany lub uchylenia decyzji pierwotnej w trybie art. 32 ust. 1, co należy traktować, jako wyjątek od - opisanego powyżej - konstytutywnego charakteru tej normy prawnej.

Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest jednak kwestia ustalenia przeciętnego miesięcznego dochodu rodziny uprawniającego do otrzymania świadczeń rodzinnych.

Przepis art. 5 ust. 1 ustawy stanowi, że zasiłek rodzinny przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę albo dochód osoby uczącej się nie przekracza kwoty 504,00 zł. lub 583 zł.

Zgodnie z jej art. 3 pkt 1 lit. a , ilekroć jest w niej mowa o dochodzie - oznacza to, po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób: przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne.

Odnosząc się zatem do zarzutu niewłaściwego ustalenia wysokości dochodu rodziny poprzez doliczenie do niego kwoty wynagrodzenia uzyskanego przez żonę skarżącego w 2007 r. w efekcie uzyskania zatrudnienia, to w ocenie sądu, organy prawidłowo przyjęły, że wysokość tego dochodu, o jaką należy powiększyć przeciętny miesięczny dochód rodziny uzyskany w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy tj. w 2006 r. (art. 5 ust. 4a ustawy o świadczeniach rodzinnych), ustala się - zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 6 lit. m powołanego rozporządzenie Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. nr 105, poz. 881 z późn. zm.) - na podstawie dokumentu lub oświadczenia określającego wysokość uzyskanego dochodu z pierwszego pełnego miesiąca przez członka rodziny. Zgodnie natomiast z § 18 ust. 1 rozporządzenia, w przypadku uzyskania przez członka rodziny dochodu po roku, z którego dochody stanowią podstawę ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych, do dochodu rodziny dodaje się miesięczną kwotę dochodu uzyskanego przez członka rodziny, o ile dochód ten osoba otrzymuje w dniu ustalania prawa do świadczeń rodzinnych.

Norma wynikająca z § 18 ust. 1 rozporządzenia wskazuje, że dodaje się kwotę miesięcznego dochodu, o ile dochód ten osoba otrzymuje w dniu ustalania prawa do świadczeń rodzinnych, jest mowa o dochodzie uzyskanym np. z zatrudnienia, o ile dochód ten (z zatrudnienia), osoba otrzymuje w dniu wydania decyzji o przyznaniu świadczeń. Kwestię wysokości dochodu uzyskanego precyzuje natomiast przepis § 2 ust. 2 pkt 6 lit. m (z pierwszego pełnego miesiąca).

W aktach sprawy znajduje się umowa o pracę zawarta w dniu 1 maja 2007 r. pomiędzy "[...]" sp. z o.o., a J. R. oraz zaświadczenie z dnia 29 czerwca 2007 r. o zarobkach uzyskiwanych z tytułu umowy na czas określony zawartej w dniu 5 lutego 2007 r. z tą samą spółką, z którego wynika, że w miesiącu marcu 2007 r., tj. w pierwszym, pełnym przepracowanym przez małżonkę skarżącego miesiącu, jej wynagrodzenie wyniosło 1.271,99 zł netto.

W związku z powyższym, biorąc pod uwagę treść przepisu art. 5 ust. 4a ustawy, który stanowi, że w przypadku uzyskania przez członka rodziny, osobę uczącą się lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego dochodu, o którym mowa w art. 3 pkt 24 (uzyskanie dochodu spowodowane uzyskaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, z wyłączeniem pracy wykonywanej na podstawie umowy o dzieło – lit. c pkt 24 art. 3), prawo do zasiłku rodzinnego ustala się na podstawie dochodu rodziny, osoby uczącej się lub dziecka powiększonego o uzyskany dochód, za podstawę do stwierdzenia, czy skarżący spełnia kryterium dochodowe pozwalające na przyznanie prawa do świadczeń rodzinnych we wnioskowanej postaci, należało przyjąć miesięczny dochód w wysokości 1815,31 zł, tzn. 543,32 zł + 1271,99 zł. Skoro zatem w przeliczeniu na jedną osobę w rodzinie daje to kwotę 605,10 zł, tym samym niewątpliwie przekroczone zostaje ustawowe kryterium dochodowe.

Jak trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji - w rozpoznawanej sprawie wystąpiła okoliczność uzyskania dochodu po roku, z którego dochody stanowiły podstawę do ustalania prawa do świadczeń rodzinnych. Wobec tego obliczając dochód rodziny, należało zsumować dochody członków rodziny uzyskane w 2006 r., następnie podzielić przez 12 miesięcy i do miesięcznego dochodu dodać uzyskany dochód z pierwszego miesiąca, w którym przysługiwało wynagrodzenie żonie skarżącego w pełnej wysokości, a następnie ustalić wysokość dochodu w przeliczeniu na osobę.

Podkreślić zatem należało, że wszystkie wymienione wyżej ustalenia kwot dochodu, w tym opisane czynności matematyczne, zostały przeprowadzone zgodnie z przepisami ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r.

Przeprowadzając kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, uznać należało, że decyzja została wydana w wyniku prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego i zastosowania trafnej wykładni przytoczonych wyżej przepisów prawa. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, interpretacji przedstawionej przez organ nie można zarzucić naruszenia prawa, gdyż uwzględnia ona reguły jego prawidłowej wykładni. Organ trafnie dokonał wyliczenia dochodu rodziny skarżącej, a jego wysokość nie dawała podstaw do wydania innego rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego legalności rozporządzenia, stanowiącego obok ustawy podstawę orzekania w niniejszej sprawie, Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z ukształtowanym w doktrynie i orzecznictwie poglądem z przepisu art. 8 ust. 2 i art. 178 ust. 1 Konstytucji RP wynika jednoznacznie, że sądy są uprawnione do samodzielnej oceny i ustalenia zgodności podustawowych aktów normatywnych z ustawami, a w razie stwierdzenia ich niezgodności z ustawami, odmowy ich zastosowania w konkretnej sprawie. Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 24 czerwca 2004 r. w/s FSK 177/04 (Lex nr 129891), jeśli rozporządzenie kształtuje obowiązki strony inaczej niż ustawa, to sąd ma prawo ocenić je jako niezgodne z Konstytucją i uchylić decyzję wydaną na podstawie takiego rozporządzenia.

Stosownie do art. 92 ust. 1 Konstytucji RP rozporządzenia wydawane są przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu wykonania postanowień ustawy. Upoważnienie określa organ właściwy do wydania rozporządzenia, zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu.

Norma kompetencyjna zawarta w art. 23 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych 5 wskazuje, iż: "Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb postępowania w sprawach o przyznanie świadczeń rodzinnych, wstrzymywania lub zawieszenia wypłaty tych świadczeń, a także sposób ustalania dochodu uprawniającego do świadczeń rodzinnych i wzory: 1) wniosków o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych, 2) zaświadczenia z urzędu skarbowego, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, 3) oświadczeń o dochodach rodziny, w tym oświadczeń osób rozliczających się na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, oraz innych oświadczeń i dowodów niezbędnych do ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych, 4) wywiadu, o którym mowa w ust. 4a, 5) oświadczenia o dochodach członków rodziny uzyskanych w poprzednim roku kalendarzowym, kierując się koniecznością zapewnienia stosownej dokumentacji niezbędnej do sprawnej realizacji świadczeń rodzinnych.

Rozporządzenie Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. nr 105, poz. 881 z późn. zm.), wydane na podstawie art. 23 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, mieści się w granicach upoważnienia ustawowego. Akt ten określa: 1) sposób i tryb postępowania w sprawach o przyznanie świadczeń rodzinnych; 2) sposób i tryb postępowania w sprawach wstrzymywania lub zawieszenia wypłaty tych świadczeń; 3) sposób ustalania dochodu uprawniającego do świadczeń rodzinnych; 4) wzory: a) wniosków o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych, b) zaświadczenia urzędu skarbowego o dochodzie osób podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych, c) oświadczeń o dochodach rodziny, w tym oświadczeń osób rozliczających się na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, d) innych oświadczeń i dowodów niezbędnych do ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych, f) wywiadu, o którym mowa w art. 23 ust. 4a ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Szczególny funkcjonalny związek między ustawą a aktem wykonawczym (rozporządzeniem) wyraża się w tym, że akty te łącznie tworzą całość zaprogramowaną i normującą daną dziedzinę spraw. O tym bowiem, czy ustawa wymaga unormowania uzupełniającego, decyduje ustawodawca. Akt wykonawczy ma swój przedmiot regulacji, chociaż składają się nań sprawy związane ściśle z treścią ustawy, którą wykonuje. Zawiera regulacje, które funkcjonalnie uzupełniają ustawę.

Rozporządzenie Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne, zawiera regulacje organizacyjne, proceduralne, techniczne, uzupełniające ustawę o świadczeniach rodzinnych, czyli określa sposób i tryb postępowania w sprawach o przyznanie świadczeń rodzinnych, wstrzymywania lub zawieszenia wypłaty tych świadczeń, a także sposób ustalania dochodu uprawniającego do świadczeń rodzinnych. Akt ten, konkretyzując normy ustawowe, zawiera konieczne regulacje do jej należytego funkcjonowania. W ocenie Sądu akt ten jest zgodny z ustawą o świadczeniach rodzinnych.

Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli odpowiada przepisom prawa materialnego i procesowego. W związku z tym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo powszechnie obowiązujące. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia. W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawny sprawy i wydały na tej podstawie prawidłowe rozstrzygnięcie.

Zgodnie z postanowieniami art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, co oznacza nakaz działania na podstawie przepisów prawa w dacie rozstrzygania sprawy indywidualnej. Takie też stanowisko ugruntowało się w orzecznictwie sądów i Trybunału Konstytucyjnego.

W tym stanie rzeczy Sąd stanął na stanowisku, iż wniesiona skarga nie zawiera uzasadnionych zarzutów i przy braku naruszeń prawa, które należałoby uwzględnić z urzędu, podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).