Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 449/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 124 k ust. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 147 poz 1230
law: Obwieszczenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Państwowej Straży Pożarnej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie NSA Izabella Kulig-Maciszewska del. WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1597/05 w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania dyscyplinarnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1597/05 oddalił skargę J. K. na postanowienie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej wydane w przedmiocie wznowienia postępowania dyscyplinarnego.

Przedstawiając w uzasadnieniu stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] marca 1995 r. Komendant Szkoły Głównej Służby Pożarniczej, działając w oparciu o art. 117 pkt 9 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1230 ze zm.), wymierzył J. K. karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Orzeczeniem tym, na podstawie § 20 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 czerwca 1992 r. w sprawie postępowania dyscyplinarnego w stosunku do strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 52, poz. 243), uznano go winnym rażącego naruszenia dyscypliny służbowej, które polegało na:

- niewykonaniu polecenia służbowego, w szczególności niesporządzeniu sprawozdania z przeprowadzonych badań związanych z testowaniem kamery termowizyjnej typu Talizman - JRG 18 w związku z wyjazdem służbowym na zlecenie Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej,

- samowolnym dopuszczeniu do badań prowadzonych w obiekcie uznanym za mający szczególnie ważne znaczenie dla obronności kraju - kopalni miedzi "[...]" w L. - osób trzecich wyposażonych w urządzenia rejestrujące,

- nieprzestrzeganiu drogi służbowej,

- niedopełnieniu formalności związanych z wyjazdem w delegację służbową do L. w dniach [...] - [...] grudnia 1994 r.

Po rozpatrzeniu odwołania strony orzeczeniem dyscyplinarnym Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] marca 1995 r. utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu niższej instancji.

W dniu [...] grudnia 2002 r. J. K. złożył do Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. We wniosku podał, że wystąpiły nowe okoliczności oraz nowe dowody z dokumentów w procesie w sprawie sygn. akt [...]. W sprawie tej C. K. prowadzący postępowanie dyscyplinarne zeznał, że nie prowadził żadnego postępowania dowodowego, lecz oparł się wyłącznie na pismach J. W. Ponadto w pismach uzupełniających wniosek o wznowienie powoływał się na zeznania J. Ś. złożone przed Sądem Okręgowym w dniu [...] października 2003 r. w sprawie o sygn. akt [...], na wadliwość postępowania odwoławczego w postępowaniu dyscyplinarnym, oraz na okoliczności, które miały miejsce przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego.

Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r. oddaliła wniosek o wznowienie postępowania. W podstawie prawnej wskazała na art. 121 ust. 1 pkt 3 lit. b i art. 122 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej w związku z art. 124 k ust. 3 tej ustawy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że wskazywane przez wnioskodawcę dokumenty, a także akta toczącej się sprawy cywilnej z wniosku skarżącego w Sądzie Okręgowym w Warszawie sygn. akt [...] nie mogą być uznane za nowe dowody, fakty i okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania dyscyplinarnego, o których mowa w art. 124 k ust. 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. K. zakwestionował zaskarżone postanowienie i wniósł o jego uchylenie. Twierdził, że postępowanie dyscyplinarne było prowadzone niezgodnie z obowiązującymi przepisami w szczególności z § 30 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 11 czerwca 1992 r. w sprawie postępowania dyscyplinarnego w stosunku do strażaków Państwowej Straży Pożarnej oraz art. 124 k pkt 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej.

Podał, że przedstawione mu w tym postępowaniu zarzuty są nieprawdziwe. Nigdy nie otrzymał i nie testował kamery Talizman IRG 18. Natomiast badania przeprowadził za pomocą kamery termograficznej Agema, z której testowania sprawozdanie złożył w dniu [...] stycznia 1995 r. Na tę okoliczność powołał zeznania J. Ś. złożone przed Sądem Okręgowym w sprawie o sygn. akt [...]. Uczestniczący w eksperymencie przedstawiciel firmy Agema zaproponował sprawdzenie kamery przed jej zakupem przez Szkołę Główną Służby Pożarniczej w ramach realizacji tematu badawczo - wdrożeniowego "Zastosowanie techniki podczerwieni w ochronie przeciwpożarowej", którego autorem był skarżący. Temat ten był zatwierdzony i finansowany przez Komitet Badań Naukowych oraz MSW i w ramach tego tematu był delegowany. Przedstawiciel firmy Agema został wpuszczony na teren kopalni za zgodą i w obecności Dyrektora Okręgowej Stacji Ratownictwa Górniczego. Skarżący kwestionował, że kopalnia była na liście obiektów mających znaczenie dla obronności. Sprawozdanie złożył do Komendanta Szkoły, podobnie jak J. Ś. realizujący testowanie kamery Talizman, a także przekazał Dyrektorowi Stacji Ratownictwa Górniczego jako zainteresowanemu. O wyjeździe służbowym został powiadomiony w dniu wyjazdu i na ten wyjazd się zgłosił, a następnie pobyt rozliczył.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie o wznowienie postępowania dyscyplinarnego nie mogły mieć zastosowania przepisy o wznowieniu zawarte w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 czerwca 1992 r. w sprawie postępowania dyscyplinarnego w stosunku do strażaków Państwowej Straży Pożarnej, ponieważ zostały one uchylone z dniem 2 grudnia 1997 r. ustawą z dnia 8 listopada 1996 r. o zmianie ustawy o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 152, poz. 723).

Przechodząc do rozważań Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, że przesłanki wznowieniowe prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego określają przepisy obowiązujące w dacie rozstrzygania wniosku złożonego w tym przedmiocie, a nie regulacje prawne obowiązujące w dacie wydania orzeczenia dyscyplinarnego, w tym wypadku rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 czerwca 1992 r. w sprawie postępowania dyscyplinarnego w stosunku do strażaków Państwowej Straży Pożarnej, które utraciły moc z dniem 2 grudnia 1997 r.

Zgodnie z art. 124 k ustawy o Państwowej Straży Pożarnej w przypadku wznowienia postępowania dyscyplinarnego na korzyść ukaranego wznowienie może nastąpić, jeżeli wyjdą na jaw nowe okoliczności lub dowody, które mogą uzasadniać uniewinnienie lub wymierzenie kary łagodniejszej.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji organ właściwie przyjął, że wnioskodawca nie wykazał faktu ujawnienia nowych okoliczności lub dowodów, mogących uzasadniać uniewinnienie lub wymierzenie kary łagodniejszej Akta przedmiotowej sprawy potwierdzają ustalenia organu, że skarżący nie przedstawił nowych okoliczności czy dowodów, które by podważyły zarzut niewykonania polecenia służbowego przełożonego polegającego na niewykonaniu sprawozdania z przeprowadzonych badań związanych z testowaniem kamery termowizyjnej typu Talizman - JRG 18 w związku z delegacją służbową do L. w dniach [...] - [...] grudnia 1994 r. Nie wykazano również ujawnienia takich nowych okoliczności i dowodów, które by wskazywały, że osoby trzecie, z którymi skarżący udał się w ramach delegacji służbowej na badania do kopali miedzi "[...]" uczestniczyły w tych badaniach w ramach uzgodnień z przełożonym, który na ten wyjazd delegował skarżącego. W końcu nie podano przesłanek wznowienia, co do postawionego skarżącemu zarzutu nieprzestrzegania drogi służbowej.

Skarżący nie wskazał również, jakie nowe okoliczności i dowody uzasadniające uniewinnienie lub wymierzenie kary łagodniejszej wyszły na jaw w związku z zarzutem niedopełnienia formalności związanych z wyjazdem w delegację służbową do L. Skarżący nie dopełnił wówczas obowiązku rejestracji faktu tego wyjazdu służbowego.

Powoływane przez skarżącego akta sprawy cywilnej, a w szczególności zeznania świadków w tym postępowaniu, nie mają wpływu na ustalenia dokonane przez organ w postępowaniu dyscyplinarnym. Zeznania J. Ś. złożone w dniu [...] października 2003 r. w sprawie o sygn. akt [...], że to wymieniony dysponował kamerą Talizman IRG 18 i wykonywał za jej pomocą badania i miał napisać i napisał sprawozdanie z tych badań nie podważa faktu ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym, że takie zadanie otrzymał również skarżący, co wynika z wydanego w dniu [...] grudnia 1994 r. polecenia służbowego delegującego do wyjazdu zarówno J. Ś. jak i skarżącego. Z zeznania tego nie można wywieść wniosku, że skarżący w ramach polecenia wyjazdu służbowego w dniach [...] - [...] grudnia 1994 r. otrzymał zadanie przeprowadzenia badań za pomocą kamery termograficznej Agema, z której testowania sprawozdanie złożył w dniu [...] stycznia 1995 r.

Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do podnoszonych przez skarżącego przesłanek, które były już przedmiotem oceny w postępowaniu z wniosku skarżącego o wznowienie z dnia [...] kwietnia 1995 r. Sprawa ta została bowiem zakończona prawomocnym orzeczeniem Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] kwietnia 1995 r. o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego.

Z uwagi na treść art. 124 k ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, brak jest podstaw prawnych do odniesienia się przez Sąd do tych zarzutów skarżącego, które dotyczą kwestii sprzed daty wydania orzeczenia dyscyplinarnego. Również z tych powodów nie mogą być brane pod uwagę zarzuty skarżącego podniesione w piśmie z dnia [...] czerwca 2003 r. dotyczące wadliwości postępowania odwoławczego w postępowaniu dyscyplinarnym.

Sąd jako podstawę prawną wyroku wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - w skrócie p.p.s.a.

J. K., reprezentowany przez adwokata M. W., zaskarżył opisany wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem wznowienia postępowania dyscyplinarnego, a także o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego z urzędu.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego:

1) naruszenie art. 124 k ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Służbie Pożarnej;

2) naruszenie przepisów, obowiązującego w dacie postępowania dyscyplinarnego, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 czerwca 1992 r. (Dz. U. Nr 52, poz. 243) , tj. § 7 ust. 2 pkt 2 dot. wszechstronnego wyjaśnienia przyczyn i okoliczności naruszenia, § 8 ust. 2 dot. podjęcia czynności wyjaśniających przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego, § 12 ust. 1 dot. m. in. przesłuchania świadków, § 22 dot. wymierzenia kary dyscyplinarnej, która powinna być współmierna do czynu popełnionego przez obwinionego;

3) naruszenie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. Nr 55, poz. 234 ze zm.) w zw. z art. 106 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a., w zw, z art. 145 § 1 ust. 6 k.p.a.;

4) naruszenie art. 2, art. 7, art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie powtórzył, że ustalenia organu w postępowaniu dyscyplinarnym nie były prawidłowe. Potwierdzają to zaznania C. K., w sprawie o sygn. akt [...], w których przyznaje, że w ramach postępowania dyscyplinarnego nie prowadził postępowania dowodowego, a jedynie oparł się na dokumentach swojego przełożonego. Nadto organ orzekając wydalenie ze służby nie wskazał jakie były następstwa popełnionego czynu.

Podobnie zeznania J. Ś. w sprawie o sygn. akt [...] świadczą o nieprawidłowościach postępowania.

Skarżący kasacyjnie podniósł, że w swoim wniosku o wznowienie postępowania wskazał, jako podstawę wznowienia oświadczenie C. K. odnośnie nie przeprowadzenia postępowania dowodowego. Komisja Odwoławcza odmawiając wznowienia, powoływała się na protokoły zeznań świadków J. Ś. i J. K., tymczasem te twierdzenia są sprzeczne z zeznaniami C. K. Sprzeczności tych nie wyjaśnił Sąd orzekający. Zdaniem skarżącego powyższe należy uznać za nowe okoliczności, które uzasadniają uniewinnienie lub wymierzenie kary łagodniejszej zgodnie z art. 124 k powołanej ustawy.

Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że akta spraw cywilnych nie mają wpływu na ustalenia dokonane w postępowaniu dyscyplinarnym. Organ orzekający dyscyplinarnie, mając wiedzę o nowych istotnych dla sprawy zeznaniach, winien wznowić postępowanie celem przeprowadzania rzetelnego postępowania.

Skarżący kasacyjnie podał, że nie można zgodzić się z oceną Sądu pierwszej instancji, iż ustalenia dokonane przez organ w postępowaniu dyscyplinarnym były prawidłowe. Zdaniem skarżącego postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone niezgodnie z § 7 ust. 2 pkt 2, § 8 ust. 2, § 12 ust. 1, § 22 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 czerwca 1992 r., co stanowi naruszenie art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji.

Wadliwe w sprawie było również to, że organ wszczynając postępowanie dyscyplinarne nie skonsultował tego ze związkami zawodowymi, do czego był zobligowany na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych. Skarżący był Prezesem Rady Zakładowej ZNP w Szkole Głównej Służby Pożarniczej.

Następnie skarżący kasacyjnie podkreślił, że był pomysłodawcą oraz kierownikiem projektu "Zastosowanie techniki podczerwieni w ochronie przeciwpożarowej". W jego ramach przewidywano zakup kamery firmy Agema. W tym czasie Szkoła Główna Służby Pożarniczej została wyposażona w kamerę termowizyjną Talisman. To właśnie za pomocą tej ostatniej J. Ś. wykonywał obserwację w kopalni "[...]" w ramach innego projektu i to on sporządzał sprawozdanie z tych badań.

Jeżeli chodzi o osoby trzecie to skarżący kasacyjnie zauważył, że pojechały one na badania w kopalni poza delegacją służbową, z własnej inicjatywy, na swój koszt i na własne ryzyko. Nastąpiło to w ramach promocji i sprawdzenia kamery firmy Agema.

Co do trzeciego z zarzutów dyscyplinarnych to zauważył, że wynikł on po złożeniu przez skarżącego raportu z dnia [...] stycznia 1995 r. z badań za pomocą kamery Agema. W raporcie zawarte były wnioski, że kamery typu Talizman nie nadają się do stosowania w akcjach ratowniczo-gaśniczych. Sprawozdanie to zostało celowo ukryte, projekt, którym kierował nie został zrealizowany, mimo przyznania funduszy na ten cel.

Zdaniem skarżącego, Sąd dokonał błędnej wykładni art. 124 k ustawy o Państwowej Straży Pożarnej przez uznanie, że brzmienie tego przepisu nie daje prawnych podstaw do odniesienia się przez Sąd do tych zarzutów, które dotyczą kwestii sprzed daty wydania orzeczenia dyscyplinarnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i wyłącznie w granicach wyżej określonych może rozpoznawać wniesioną skargę kasacyjną.

Konsekwencją związania NSA podstawami skargi kasacyjnej jest wymóg prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymogom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Nadto związanie podstawami skargi kasacyjnej oznacza, że NSA dokonuje oceny zaskarżonego wyroku wyłącznie w granicach zakreślonych postawionym i zarzutami.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można o przeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Autor skargi kasacyjnej wskazał, że podstawą jej jest zarzut naruszenia prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Jednakże zarówno przepis art. 124k ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (błędnie określonej przez autora skargi kasacyjnej jako ustawa o Państwowej Służbie Pożarnej) oraz powołane w zarzucie przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 czerwca 1992 r. w sprawie postępowania dyscyplinarnego w stosunku do strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 52, poz. 243 ze zm.), jako przepisy regulujące postępowanie dyscyplinarne, są przepisami postępowania. Wobec tego kwestia naruszenia tych przepisów nie może być rozpatrywana w kategoriach naruszenia prawa materialnego.

Naruszenie przepisów postępowania, tak jak naruszenie prawa materialnego, może przybrać postać błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania, z tym, że w przypadku zarzutu naruszenia przepisów postępowania należy dodatkowo wykazać, iż zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego zarzut naruszenia przepisów postępowania również wymaga, poza powołaniem konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, określenia jaką postać miało konkretne zarzucane naruszenie.

Autor skargi kasacyjnej formułując zarzut naruszenia art. 124k ustawy o Państwowej Straży Pożarnej po pierwsze nie wskazał w sposób prawidłowy przepisu, którego naruszenie zarzuca. Przepis art. 124k cytowanej ustawy składa się bowiem z czterech ustępów, z których każdy zawiera odmienne normy procesowe. Zatem brak precyzyjnego określenia przepisu, którego naruszenie jest zarzucane czyni zarzut wadliwym w sposób uniemożliwiający uznanie, iż może on stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej. Dlatego też kwestia braku precyzyjnego wskazania postaci naruszenia wskazanego przepisu jawi się jako drugorzędna.

Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 czerwca 1992 r. w sprawie postępowania dyscyplinarnego w stosunku do strażaków Państwowej Straży Pożarnej (nazwy aktu prawnego autor skargi kasacyjnej nie podaje, jednakże wskazanie publikatora można było uznać za wystarczające do jego zidentyfikowania) przede wszystkim należy wskazać, że w sprawie przepisy tego rozporządzenia nie miały zastosowania. Jak wynika z zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji decyzji przedmiot sprawy stanowiła kwestia wznowienia postępowania dyscyplinarnego w oparciu o art. 124k ust. 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. W tym postępowaniu nie miały zastosowania przepisy nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 czerwca 1992 r. Już z tego względu brak jest podstaw pozwalających uznać niniejszy zarzut za zasadny.

Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów (3 i 4), czyli naruszenia art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych w zw. z art. 106 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 ust. 6 k.p.a. oraz naruszenia art. 2, art. 7, art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że autor skargi kasacyjnej również w tym przypadku nie określił postaci naruszenia. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej także nie wynika, o jaką formę naruszenia przepisów stronie chodzi.

Niezależnie od powyższego należy zwrócić uwagę na fakt, że zarzuty te, tak jak i w istocie rzeczy cała skarga kasacyjna kwestionują prawidłowość zakończonego w 1995 r. postępowania dyscyplinarnego. Tymczasem, jak już wyżej wskazano, przedmiotem sprawy było wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Właściwy organ dyscyplinarny odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego, opierając swoje rozstrzygnięcie na art. 124k ust. 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Przedmiotem sprawy o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, jak wynika z art. 124k ust. 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, jest kwestia istnienia podstaw do wznowienia postępowania, a nie kwestia odpowiedzialności dyscyplinarnej. W postępowaniu tym nie jest dopuszczalne badanie prawidłowości oceny materiału dowodowego dokonanego przez organ dyscyplinarny. Postępowanie to nie służy też weryfikacji prawidłowości przebiegu postępowania dyscyplinarnego charakterystycznej dla zwykłego postępowania instancyjnego. Rzeczą organu jest ustalenie i rozstrzygnięcie czy wyszły na jaw nowe okoliczności lub dowody, które mogą uzasadniać uniewinnienie lub wymierzenie kary łagodniejszej.

Zatem zarzuty 3 i 4 skargi kasacyjnej, jako niedotyczące postępowania stanowiącego przedmiot kontroli Sądu pierwszej instancji oraz z uwagi na brak wskazania formy naruszenia przepisów należało uznać za niezasadne.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego - adwokatowi M. W. - wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 p.p.s.a. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) pełnomocnik skarżących powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.