Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1858/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 234 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. S. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 października 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 2337/02 o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za sporządzenie kserokopii akt sprawy poświadczonych za zgodność z oryginałem w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w S. z dnia [...] września 2002 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przeprowadzenia ponownego egzaminu magisterskiego postanawia: oddalić zażalenie. 3


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 13 października 2017 r. R. S. wniósł o doręczenie mu kserokopii dokumentów z akt sprawy wraz z potwierdzeniem zgodności z oryginałem od strony 1 do 69 oraz kserokopię I i III strony okładki ww. akt sprawy.

Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarządzeniem z dnia 20 października 2017 r. wezwał R. S. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 694 zł za wydanie 69 kserokopii kart z akt sprawy potwierdzonych za zgodność z oryginałem oraz dwóch kserokopii stron okładki akt, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a to na podstawie art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: P.p.s.a.

Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł R. S. postulując uchylenie go w całości i zwolnienie od tej opłaty. W uzasadnieniu skarżący oświadczył, że nie stać go na uiszczenie opłaty kancelaryjnej z uwagi na niskie dochody.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Na zasadzie art. 234 § 1 P.p.s.a. za stwierdzenie prawomocności oraz wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt, pobiera się opłatę kancelaryjną. Z kolei stosownie do § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192 ze zm.) za każdą stronę odpisu, zaświadczenia, wyciągu lub innego dokumentu wydawanego na wniosek na podstawie akt sprawy sądowoadministracyjnej oraz za stwierdzenie prawomocności pobiera się opłatę kancelaryjną w kwocie 10 zł. Natomiast z ust. 2 tego przepisu wynika, iż za kopie i wydruki dokumentów z akt sprawy sądowoadministracyjnej wydawane na wniosek pobiera się opłatę kancelaryjną w kwocie 2 zł za każdą stronę kserokopii lub wydruku.

Zgodnie zaś z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania.

W świetle powyższych przepisów Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zasadnie wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za wydanie kserokopii kart akt sprawy potwierdzonych za zgodność z oryginałem oraz pouczył o skutkach niewywiązania się z nałożonego obowiązku. Jedynie ubocznie należy wskazać, iż do kserokopii poświadczanych za zgodność z oryginałem zastosowanie ma § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia odnoszący się do odpisów, czyli opłata kancelaryjna za wydanie jednej strony kserokopii poświadczonej za zgodność z oryginałem wynosi 10 zł. Zaskarżone zarządzenie jest więc trafne. Sytuacja finansowa skarżącego nie mogła uzasadniać jego uchylenia. Naczelny Sąd Administracyjny bada jedynie, czy zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu zarówno co do zasady, jak i co do wysokości opłat. Zatem kwestie związane z sytuacją finansową skarżącego mogą być rozważane jedynie w ramach prawa pomocy i nie tylko nie podlegają obecnie analizie ale też nie mogą usunąć przedmiotowego obowiązku.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.

-----------------------

3