Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1824/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inne~Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. oraz Okręgowej [...] Izby Inżynierów Budownictwa w [...] na uchwałę Krajowego Zjazdu Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie regulaminu Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa postanawia I. odrzucić skargę A. B. oraz Okręgowej [...] Izby Inżynierów Budownictwa w [...] na uchwałę Krajowego Zjazdu Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...]. II. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącym A. B. oraz Okręgowej [...] Izbie Inżynierów Budownictwa w [...] kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

A. B. oraz Okręgowa [...] Izba Inżynierów Budownictwa w [...] złożyli do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Krajowego Zjazdu Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie regulaminu Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) stanowi, iż przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których przepisy powołanej ustawy stosuje się z mocy ustaw szczególnych.

Zakres tych spraw precyzuje przepis art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W art. 3 § 2 powołanej ustawy wymienione są akty prawne, które mogą być poddawane kontroli w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Są to decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego, akty jednostek samorządu terytorialnego, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.

Natomiast art. 3 § 3 powołanej ustawy stanowi, iż sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i że w tych przypadkach sądy te stosują środki określone w przepisach szczególnych.

Mając powyższe na względzie trzeba stwierdzić, iż w sprawach, które nie należą do zakresu działalności administracji publicznej możliwa będzie kontrola sądowoadministracyjna, lecz tylko w przypadkach, gdy przepisy szczególne wprost wskazują możliwość rozstrzygania spraw określonego rodzaju przez sądy administracyjne - co wynika z powołanego art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.).

Ustawą szczególną, o której mowa w art. 3 § 3 w/w ustawy jest ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz.U. z 2001 r. Nr 5 poz. 42 ze zm.). W ustawie tej zostały wskazane wprost rodzaje spraw, które mogą zakończyć się wniesieniem skargi do sądu administracyjnego np. art. 19 ust. 5 - dotyczy wpisu na listę członków lub skreślenia z listy - art. 24 ust. 2 dotyczy decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych. Ponadto trzeba zauważyć, iż art. 11 w/w ustawy stanowi, iż Kodeks postępowania administracyjnego ma zastosowanie tylko w sprawach indywidualnych - z wyłączeniem spraw dyscyplinarnych - uregulowanych w tej ustawie.

Skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie dotyczy uchwały Krajowego Zjazdu Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w sprawie zmiany uchwały w sprawie uchwalenia regulaminu Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa. Zakres regulowany zaskarżoną uchwałą nie mieści się w katalogu spraw rozpatrywanych przez sądy administracyjne, jak również nie dotyczy spraw indywidualnych, do których miałyby zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaskarżona uchwała nie dotyczy uprawnień lub obowiązków konkretnego podmiotu, jest to jedynie sprawa czysto organizacyjna samorządu zawodowego. Z tego względu wniesienie skargi w tym przypadku jest niedopuszczalne.

Uprawnienie do wniesienia skargi na przedmiotową uchwalę nie znajdzie także oparcia w przepisie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Przyjmuje się bowiem, że wniesienie skargi na powyższej podstawie jest możliwe, jeżeli akt lub czynność mają charakter zewnętrzny tj. skierowane są do podmiotu niepodporzadkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność (wyrok NSA z dnia 4 lutego 1998 r. II SA 1367/97, ONSA 1998, Nr 4 poz. 139). W niniejszej sprawie natomiast zaskarżona uchwała Krajowego Zjazdu Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa zapadła wewnątrz struktury organizacyjnej samorządu zawodowego. Tym samym nie przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2006 r. II OSK 1458/05)

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę, gdy z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Z uwagi na dyspozycję art. 58 § 1 pkt 6 w/w ustawy orzeczono jak w pkt 1 sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 w/w ustawy jak w pkt 2 sentencji.