Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 922/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art.58
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), , Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. K. kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia J. K., utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego odwołania.

Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), nakazał J. K. (dalej także jako: skarżący) rozbiórkę zabudowy, w skład której wchodzić mają: piwnica budynku na szerokości budynku ca 11 m i długości od ca 4 m do 6,5 m, zadaszenia tarasu okalającego budynek od strony południowej, zachodniej i północnej wraz z konstrukcją, taras o wymiarach 6,4 x 2,2 m (z przodu) + 5,5 x 2,75 m+ 4 x 2,4 m (z boku) + 17,5 x 4,7-9 m (z tyłu) ze schodami zewnętrznymi na nieruchomości przy ul. [...] w m. [...], gm. [...], na terenie działki oznaczonej nr ew. [...].

Pismem z dnia 2 września 2016 r. J. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji.

Mając na względzie, że odwołanie nie zostało podpisane przez J. K., pismem z dnia 10 października 2016 r., oraz pismem z dnia 18 października 2016 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwał J. K. do uzupełnienia braku formalnego ww. podania (odwołania) poprzez złożenie na nim własnoręcznego podpisu w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania do uzupełnienia braku formalnego.

Przedmiotowe wezwanie zostało skierowane do wnoszącego odwołanie na adres w nim wskazany (ul. [...],[...],[...]) i doręczone w dniu 8 listopada 2016 r. w drodze tzw. doręczenia zastępczego (art. 44 k.p.a.).

W związku z nieuzupełnieniem w wyznaczonym terminie braku formalnego odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., pismem z dnia 6 grudnia 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], poinformował odwołującego się o tym, że podanie pozostanie bez rozpatrzenia. Powyższe pismo z dnia 6 grudnia 2016 r. organ przesłał również do wiadomości T. K. jako pełnomocnikowi J. K.

Podaniem z dnia 29 grudnia 2016 r. J. K. wystąpił do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z prośbą o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego odwołania. Wnioskodawca wskazał, że od 4 miesięcy nie zamieszkuje przy ul. [...], gdyż zamieszkuje przy ul. [...]. Poinformował, że podając adres zamieszkania stanowiący jednocześnie adres do korespondencji z przyzwyczajenia wpisał poprzedni numer. O pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia dowiedział się w dniu 27 grudnia 2016 r. od swojego pełnomocnika (T. K.), który otrzymał pismo z dnia 6 grudnia 2016 r. do wiadomości. Występując o przywrócenie terminu, jednocześnie J. K. przedłożył podpisany egzemplarz odwołania.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r., działając na podstawie art. 59 § 1 i § 2 k.p.a., odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia przez wnioskodawcę braku formalnego podania stanowiącego odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. w zakresie uzupełnienia go o własnoręczny podpis. Zdaniem organu, wnioskodawca nie uprawdopodobnił braku swojej winy, albowiem omyłkowe wpisanie w odwołaniu starego adresu zamieszkania (adresu do korespondencji) nie wypełnia wskazanego kryterium niezawinienia, o którym mowa w art. 58 § 1 k.p.a.

Nie uwzględniając zażalenia J. K., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. ww. postanowienie organu I instancji utrzymał w mocy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że stosownie do art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zgodnie z art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Na osobie zainteresowanej ciąży obowiązek wskazania obiektywnej przeszkody, nie zaś subiektywnych przyczyn uniemożliwiających - w jej opinii - zachowanie terminu przewidzianego przepisami prawa. O braku zawinienia uchybienia terminowi, jak wskazał organ, można zatem mówić jedynie wtedy, gdy osoba zainteresowana nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego - w danych okolicznościach - wysiłku i dodatkowo przeszkoda ta istniała przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. Wnioskodawca we wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego odwołania podniósł, że omyłkowo podał niewłaściwy adres do korespondencji, niemniej w ocenie organu odwoławczego, podanie niewłaściwego adresu do korespondencji nie wypełnia kryterium braku winy, o którym mowa w art. 58 § 1 k.p.a., gdyż znajduje ono zastosowanie jedynie wtedy, gdy zainteresowanemu nie można przypisać choćby lekkiego niedbalstwa.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zgodził się z zarzutem związanym z tym, że skarżący nie został prawidłowo wezwany do usunięcia braku formalnego odwołania. Wezwanie J. K. do usunięcia braku formalnego było prawidłowe, natomiast fakt skierowania pisma na adres podany przez wnioskodawcę, jak się później okazało niewłaściwy, nie stanowił uchybienia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie z dnia [...] lutego 2017 r. złożył J. K., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia organu I instancji go poprzedzającego.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 42 k.p.a. poprzez doręczenie pisma na niewłaściwy adres, który nie jest adresem ani miejsca zamieszkania ani miejscem pracy;

- art. 41 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez organ zmiany adresu wskazywanego przez stronę, gdyż wraz z ustanowieniem pełnomocnika strona wskazała jako swój adres do doręczeń adres: [...] ul. [...], co konsekwentnie wskazuje pełnomocnik strony w kolejnych pismach;

- 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak pouczenia o możliwości zaskarżenia postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r. o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania;

- art. 7 i 77 k.p.a. poprzez odmowę przywrócenia terminu do podpisania odwołania, gdy tymczasem strona nie została prawidłowo wezwana do usunięcia tegoż braku formalnego;

- art. 64 § 2 i art. 58 § 1 i 2 k.p.a. poprzez odmowę przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych i błędną interpretację pisma strony z dnia 29 grudnia 2016 r. jako przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego podania, a nie jako przywrócenie terminu do wniesienia samego odwołania.

W uzasadnieniu skargi J. K. wskazał, że organ w ogóle nie odniósł się do tego, że skarżący w rozpoznawanej sprawie miał ustanowionych pełnomocników – T. i M. K. i nie byli oni informowani przez organ o poszczególnych czynnościach, w szczególności nie doręczono im spornego wezwania do uzupełnienia braków formalnych. Dodatkowo, zdaniem skarżącego, rozważania organu o rzekomo wskazanym adresie są nieuzasadnione, skoro organ posiada wiedzę, że skarżący jest osobą prowadzącą działalność gospodarczą i w związku z tym organ powinien ustalić ten adres we właściwych rejestrach. W ocenie skarżącego, fikcja prawna doręczenia zastępczego powinna być stosowana wyłącznie w wypadkach szczególnych i gdy już zostanie zastosowana, to musi to być czynione z całą ostrożnością i ściśle z przepisami.

Skarżący dodatkowo zauważył, że nadal nie doręczono mu wezwania do uzupełnienia braków odwołania, co powoduje, że skarżący nie wiedział, czego dokładnie dotyczy wezwanie, stąd też wniosek o przywrócenie terminu został sformułowany mało precyzyjnie, ale jego treść ewidentnie wskazywała na wolę uzupełnienia braków formalnych i była wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie jako nieposiadającej usprawiedliwionych podstaw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiot kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stanowiły wydane na podstawie art. 58 i art. 59 k.p.a. postanowienia organów administracji publicznej obu instancji w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. o nakazie rozbiórki. Odmowa przywrócenia terminu spowodowana była stwierdzeniem przez organy, że omyłkowe wskazanie przez stronę we wniesionym odwołaniu błędnego adresu do korespondencji, na który skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych odwołania nie stanowi uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nie było przez stronę zawinione (art. 58 § 1 k.p.a.).

Rozpoznawana sprawa dotyczy przypadku uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania wniesionego przez J. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. o nakazie rozbiórki. W ocenie organów, skarżący z uchybieniem terminu uzupełnił brak formalny odwołania, polegający na podpisaniu odwołania. Skutkowało to pozostawieniem podania bez rozpoznania pismem z dnia 6 grudnia 2016 r., co z kolei stanowiło przyczynę wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego odwołania. Należy zatem stwierdzić, że zdarzeniem, które zapoczątkowało bieg terminu, któremu w ocenie organów J. K. uchybił, było wezwanie skarżącego pismem z dnia 10 października 2016 r. oraz pismem z dnia 18 października 2016 r. przez organ I instancji do uzupełnienia braku formalnego odwołania poprzez złożenie na nim własnoręcznego podpisu w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowe wezwanie zostało skierowane do J. K. na adres w nim wskazany (ul. [...],[...],[...]) i doręczone w dniu 8 listopada 2016 r. w drodze tzw. doręczenia zastępczego (art. 44 k.p.a.).

Przy dokonywaniu oceny zgodności zaskarżonego postanowienia z art. 58 k.p.a. niezbędne staje się przypomnienie, że ustanowiona w tym przepisie instytucja przywrócenia terminu stwarza możliwość skutecznego dokonania czynności w sytuacji, gdy upłynął już termin do jej podjęcia. Przywrócenie terminu ma na celu usunięcie ujemnych dla strony następstw procesowych, powstałych wskutek uchybienia terminu. Skoro zatem warunkiem zastosowania tej instytucji jest stwierdzenie, że podmiot zainteresowany uchybił terminowi, to nie budzi wątpliwości że przepis art. 58 § 1 k.p.a. ma zastosowanie jedynie w przypadku ustalenia, że określony termin rozpoczął swój bieg. W piśmiennictwie trafnie zauważa się, że od uchybienia terminowi należy odróżnić sytuację, gdy termin bez winy strony lub innego podmiotu uprawnionego do dokonania czynności procesowej w ogóle nie zaczął biec, mimo pozorów nastąpienia takiego zdarzenia prawnego. W takim przypadku wniosek o przywrócenie terminu jest oczywiście zbędny. W związku z tym przy rozpatrywaniu celowości przywrócenia terminu istotnego znaczenia nabiera kwestia momentu przyjmowanego jako początek biegu terminu (Z.R. Kmiecik, Prawo żądania przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia [w:] Strona jako podmiot oświadczeń procesowych w postępowaniu administracyjnym, Oficyna 2008).

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie doręczone skarżącemu wezwanie do uzupełnienia braków formalnych odwołania nie wywołało skutku, z jakim można by łączyć zasadność złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Z akt sprawy wynika bowiem, że na mocy upoważnienia z dnia 19 czerwca 2013 r. skarżący J. K. udzielił M. K. oraz T. K. pełnomocnictwa do dokonywania umocowań i czynności prawnych na rzecz i w imieniu upoważniającego we wszystkich sprawach jakie okażą się niebłędne, a dotyczą inwestycji opracowanej wg projektu indywidualnego przez [...]. Z akt sprawy wynika, że mając na uwadze treść tego pełnomocnictwa, we wszczętym z urzędu postępowaniu w sprawie budowy budynku na nieruchomości w miejscowości [...] gm. [...] przy ul. [...], na terenie dz. Nr [...] w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu budowalnego oraz dobudowy zadaszonych tarasów, zakończonym decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. o nakazie rozbiórki, w imieniu skarżącego jako jego umocowany pełnomocnik działał T. K. Wskazanemu pełnomocnikowi doręczono w szczególności w dniu 19 sierpnia 2016 r. decyzję organu I instancji o nakazie rozbiórki.

W takich okolicznościach wniesienie przez J. K. obarczonego brakiem formalnym (brak podpisu) odwołania od decyzji o nakazie rozbiórki z [...] sierpnia 2016 r., w którym skarżący nie wskazał osoby pełnomocnika, nie zwalniało organu od ustalenia sposobu reprezentacji skarżącego w postępowaniu wywołanym wniesionym odwołaniem. Ze względu na treść pełnomocnictwa z [...] 2013 r., w ocenie Sądu, przyjąć należało, że udzielone T. K. pełnomocnictwo obejmuje swą treścią także uprawnienie do reprezentowania strony w postępowaniu odwoławczym od decyzji z [...] sierpnia 2016 r. Konstatacja powyższa wynika z uwzględnienia zasad reprezentacji stron w postępowaniu administracyjnym przyjętych w art. 32 i 33 § 1-4 k.p.a. Na gruncie art. 32 k.p.a., który uprawnia stronę do ustanowienia pełnomocnika, w orzecznictwie sądowym prezentowany jest bowiem jednolity pogląd, że doręczenie odpisu pisma (wezwania, zawiadomienia itp.) stronie osobiście w sytuacji, gdy ta ustanowiła pełnomocnika jest nieskuteczne, a w szczególnych okolicznościach stanowi kwalifikowaną wadę prawną, która mogłaby być podstawą do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Powyższe oznacza, że jeśli wolą strony było udzielenie pełnomocnictwa do jej reprezentowania przez inną osobę fizyczną, to organ administracji wolę tę zobligowany jest respektować. Strona postępowania ponosi natomiast odpowiedzialność za wszelkie działania i zaniechania osoby, której udzieliła pełnomocnictwa (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2017 r. II OSK 2774/15 i powołane tam stanowisko judykatury). Jeżeli strona działa przez pełnomocnika, to od chwili doręczenia organowi pełnomocnictwa zapewnienie stronie prawidłowego udziału w postępowaniu realizowane jest przez zawiadomienie pełnomocnika o wszystkich czynnościach i wzywania do udziału w nich. Zasada dokonywania doręczeń pism pełnomocnikowi – o ile co innego nie wynika z treści pełnomocnictwa, wyłączającego umocowanie pełnomocnika w określonym zakresie - ma zastosowanie uniwersalne i dotyczy każdego etapu postępowania oraz wszystkich terminów. Zasada ta wynika z art. 40 § 2 zd. pierwsze k.p.a., który stanowi, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa więc za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym, a wobec tego również wszystkie pisma doręcza się pełnomocnikowi, a nie stronie. Praktyczny wymiar realizacji tej zasady wyraża się tym, że wskazane w Kodeksie postępowania administracyjnego określone skutki prawne, do których zaliczyć należy rozpoczęcie biegu terminu wyznaczonego na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wiążą się tylko z doręczeniem pisma pełnomocnikowi. Przepis art. 40 § 2 k.p.a. nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w k.p.a. zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracji prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych, a w tym orzeczeń (decyzji i postanowień), pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Przepisy k.p.a. o doręczeniu mają charakter gwarancyjny. Doręczenie pisma (orzeczenia) stronie, jeżeli działa ona przez ustanowionego pełnomocnika, jest bezskuteczne. Doręczenie pisma (decyzji) stronie zamiast ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi ma w stosunku do tej strony wymiar wyłącznie informacyjny. Czynność ta wywołuje jedynie ten skutek, że strona zostaje poinformowana o treści pisma (orzeczenia).

Mając zatem na uwadze, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych odwołania organ nieprawidłowo skierował bezpośrednio do skarżącego, z pominięciem umocowanego w tym zakresie pełnomocnika, czynność tę należało uznać za nieskuteczną, a wobec tego za nieotwierającą biegu terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania. W konsekwencji stwierdzić należało, że na gruncie rozpoznawanej sprawy nie zaktualizował się podstawowy warunek zastosowania art. 58 k.p.a. Ustalenie, że w związku z nieprawidłowo dokonanym wezwaniem do uzupełnienia braku formalnego odwołania wyznaczony w tym wezwaniu termin procesowy nie rozpoczął biegu wskazuje, że wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania był niezasadny z przyczyn zupełnie innych, niż przyjęły organy obu instancji. Zaważywszy zaś na zidentyfikowaną przez Sąd niedopuszczalność wniosku o przywrócenie przedmiotowego terminu, uniemożliwiającą merytoryczne rozpoznanie tego wniosku, oraz to, że podstawę odmowy przywrócenia terminu stanowiło merytoryczne stanowisko organów, że w sprawie nie została spełniona przesłanka braku winy, o jakiej mowa w art. 58 § 1 k.p.a., Sąd uznał, że zarówno zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak również wykazujące tożsamą wadliwość co postanowienie GINB z dnia [...] lutego 2017 r. postanowienie organu I instancji, zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania – art. 7, art. 77 § 1, art. 40 § 2, art. 64 § 2, art. 58 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W ustalonych przez Sąd okolicznościach sprawy niezasadne ponadto było pozostawienie podania (odwołania) bez rozpatrzenia.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić jednocześnie należało, że pozostałe zarzuty skargi dotyczące: skierowania wezwania do usunięcia braków formalnych odwołania na nieprawidłowy adres skarżącego, nieuwzględnienia przez ograny wskazanych przez skarżącego powodów (stan zdrowia) rzekomego, jak się okazało w toku postępowania sądowego, uchybienia terminu czy też nieprecyzyjnego sformułowania wezwania do usunięcia braków formalnych odwołania, nie miały wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut błędnej interpretacji pisma skarżącego z dnia 29 grudnia 2016 r. jako wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego podania zamiast wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Akta sprawy wskazują bowiem, że w przedmiotowym piśmie w związku z "niedopełnieniem braku formalnego w postaci własnoręcznego podpisu na odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]" skarżący zawarł prośbę o "przywrócenie terminu uzupełnienia odwołania" w uzasadnieniu wskazując : "nie miałem żadnej wiedzy ani możliwości odebrania korespondencji w celu uzupełnienia braku formalnego". Taka treść pisma nie dawała organowi podstaw do uznania, że skarżący domaga się przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W nawiązaniu do tego zarzutu wskazać stronie dodatkowo należy, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że odwołanie od decyzji z [...] sierpnia 2016 r. zostało wniesione przez stronę w terminie, co potwierdził zresztą organ I instancji w piśmie z dnia 8 września 2016 r. przekazującym odwołanie (k. 22 akt II instancji).

W toku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji zobowiązany będzie podjąć czynności zmierzające do umożliwienia skarżącemu uzupełnienie braków formalnych odwołania uwzględniając sposób reprezentacji strony w tym postępowaniu, mając na uwadze, że skutki prawne związane z doręczeniem tego wezwania rozpoczynają się dopiero z datą skutecznego doręczenia pisma ustanowionemu przez stronę pełnomocnikowi.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

O zwrocie kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. Zasądzony w punkcie drugim niniejszego orzeczenia zwrot niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata obejmuje zwrot wpisu od skargi w wysokości 100 zł oraz wynagrodzenie adwokata ustalone w wysokości 480 zł na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 poz. 1800 ze zm.).