Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 596/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 97 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński, Sędziowie Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawiozdawca), Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk, Protokolant Ewa Bogulak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 4 września 2008 r. sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie choroby zawodowej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] nr [...]; II. określa, że postanowienia wymienione w punkcie I nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W., po rozpatrzeniu zażalenia R. P. na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] znak [...] o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie choroby zawodowej u żalącego się, postanowieniem z dnia [...] Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił przebieg postępowania. Mianowicie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W., w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt III SA/Wr 254/06, uchylającym zaskarżoną decyzję Nr [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli (poz. 5 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 132 poz. 1115) u R. P. pismem z dnia [...] zwrócił się do D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. Oddział w W., o wydanie orzeczenia lekarskiego zgodnie ze wskazaniami zawartymi w powołanym wyroku. Do czasu otrzymania ostatecznego orzeczenia lekarskiego z D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. Oddział w W., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. postanowieniem z dnia [...] zawiesił postępowanie administracyjne. Na postanowienie to R. P. złożył zażalenie podnosząc, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. winien wydać decyzję w sprawie choroby zawodowej na podstawie posiadanych orzeczeń lekarskich z dnia [...] [...] i [...]., wydanych przez D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. Oddział w W. oraz orzeczenia lekarskiego z dnia [...], wydanego przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. stwierdził, że postępowanie organu I instancji było prawidłowe. Należało bowiem zbadać zainteresowanego i wydać aktualne orzeczenie lekarskie zgodne z wyrokiem Sądu. Orzeczenie lekarskie z dnia [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej: przewlekłego zawodowego nieżytu oskrzeli u R. P., wydane przez W. Ośrodek Medycyny Pracy, na które wskazał w swoim wyroku Sąd, opiera się bowiem na błędnym stwierdzeniu, że ekspozycja zawodowa ustała w 1984 r. Inspektor Sanitarny w W. w wyniku prowadzonego dochodzenia ustalił natomiast, że zainteresowany był narażony na pyły i substancje toksyczne do 2000 r. w Zakładach Koksowniczych "A." S.A. w W.

Biorąc to pod uwagę, organ II instancji stwierdził, iż zarzuty podniesione w zażaleniu są nieuzasadnione. Rozstrzygnięcie organu I instancji powinno być oparte na aktualnym orzeczeniu lekarskim wydanym zgodnie z przepisami i rzeczywistym narażeniu zawodowym, co jest zgodne z procedurą postępowania administracyjnego oraz ze wskazaniami zawartymi w wyroku Sądu.

W skardze na postanowienie z dnia [...] R. P. stwierdził, że został wezwany przez Ośrodek Medycyny Pracy celem przeprowadzenia badania lekarskiego, przedstawienia dokumentacji medycznej z dotychczasowego leczenia oraz własnoręcznie napisanego przebiegu pracy zawodowej z podaniem okresu zatrudnienia i stanowiska pracy mimo, że powinien posiadać to w dokumentacji, czyli zaczyna sprawę jakby po raz pierwszy. Skarżący nie zgadza się z uzasadnieniem tego postanowienia i z koniecznością wykonywania ponownych badań lekarskich. Wynikami badań dysponuje bowiem Ośrodek Medycyny Pracy w W. od 1996 r. Wykazano to w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] przedstawiającym analizę niewydolności oddechowej w kolejnych latach: w 1996 r. - 65,90 %, w 2000 r. -54,50% i 57,20%, a w 2004 r. - 68,00%. Skarżący stwierdził, że posiada też orzeczenie lekarskie z dnia [...], dołączone do akt sprawy, które powinien posiadać również Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy, stwierdzające u niego przewlekłe zapalenie oskrzeli oraz niewydolność oddechową występującą częściowo.

Zatem zdaniem skarżącego, organ I instancji przesyłając wyrok D. Wojewódzkiemu Ośrodkowi Medycyny Pracy Oddział w W. powinien wskazać, że winien wydać orzeczenie lekarskie w sprawie choroby zawodowej na podstawie rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie choroby zawodowej bez udziału skarżącego, w oparciu o posiadane badania i przesłać to orzeczenie do organu I instancji celem wydania decyzji w sprawie choroby zawodowej, zgodnie ze wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Rozporządzenie z 1983 r. nie określało procentowej wysokości zaburzeń wentylacji płuc pod postacią obniżenia FEV 1 poniżej 50%, lecz tylko występowanie niewydolności oddechowej. Zostało to także stwierdzone słownie, a nie procentowo, w orzeczeniu lekarskim już w 1999 r. Niezrozumiałe dla skarżącego jest to, że w orzeczeniu lekarskim z 2000 r. stwierdzone u niego przewlekłe zapalenie oskrzeli było wyłącznie wynikiem infekcji bakteryjnej mimo uznania, że przez 36 lat pracy w zakładach koksowniczych był narażony na szkodliwe oddziaływanie zapylenia, fenolu, amoniaku, benzenu, substancji smolistych i surowego gazu koksowniczego. Orzeczenie to byłoby dla niego bardziej zrozumiałe, gdyby był osobą bezdomną i pierwszy raz zgłosił się na badanie do Ośrodka Medycyny Pracy. Skarżący uważa, że go skrzywdzono, dlatego wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej czy stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługiwała na uwzględnienie.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia jest art. 97 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, według którego organ administracji publicznej zawiesza postępowanie:

1) w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105),

2) w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony,

3) w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych,

4) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Sąd stwierdza, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w powołanym przepisie. Postępowanie administracyjne prowadzone jest w niniejszej sprawie w wyniku powołanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt III SA/Wr 254/06, uchylającego decyzję Nr [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli (poz. 5 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., Dz. U. Nr 132 poz. 1115). Sąd stwierdza, że organy orzekające błędnie przyjęły, że Sąd w wyroku z dnia 13 lutego 2007 r. nakazał przeprowadzenie nowych badań lekarskich. Takie badania, jak słusznie stwierdza skarżący, zostały już bowiem przeprowadzone. Błędne przyjęcie w orzeczeniu lekarskim z dnia [...]., wydanym przez W. Ośrodek Medycyny Pracy, o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, że ekspozycja zawodowa ustała w 1984 r., podczas gdy skarżący był narażony na pyły i substancje toksyczne do 2000 r., także nie uzasadnia przeprowadzenia ponownych badań lekarskich.

Sąd podkreśla, że zaskarżona decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] oraz poprzedzająca ja decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]. zostały uchylone wyrokiem z dnia 13 lutego 2007 r. z uwagi na to, że organy orzekające wydały te decyzje na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., podczas gdy należało zastosować przepisy rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić przedstawione uwagi, a także ocenę prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 lutego 2007 r., która wiąże sądy i organy orzekające.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest uzasadniona i podlega uwzględnieniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.