Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 131/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1  w zw. z art. 48 ust. 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi R. D. i Z. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 18 grudnia 2017 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 12 października 2017r. nakazującą R. i Z. D. rozbiórkę obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej o wymiarach 3,80m x 6,00m, wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [..] położonej w obrębie ewidencyjnym K., gmina K.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego ustalił, m. in., że inwestorzy R. i Z. D. posadowili bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [..] położonej w obrębie ewidencyjnym K., gmina K., po 1 stycznia 2001 r. obiekt budowlany nietrwale związany z gruntem o konstrukcji drewnianej posadowiony "na osi i kołach" o nr rejestracyjnym [..] - przyczepa lekka SAM o wymiarach 3,80m x 6,00m.

Organ nadzoru budowlanego uznał, iż na terenie rzeczonej nieruchomości został posadowiony bez wymaganego pozwolenia na budowę obiekt budowlany, a nie przyczepa lekka SAM.

W związku z powyższymi ustaleniami Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał za konieczne przeprowadzenie w stosunku do przedmiotowego obiektu postępowania w oparciu o art. 48 ustawy Prawo budowlane z 1994 r.

W trakcie tego postępowania, zgodnie z procedurą przewidzianą w takich wypadkach, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał postanowienie z 25 maja 2016r., w oparciu o art. 48 ust. 2 i ust. 3 cyt. ustawy, którym to postanowieniem organ I instancji:

1. wstrzymał roboty budowlane przy budowie obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej o wymiarach 3,80m x 6,00m, wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [..] położonej w obrębie ewidencyjnym K. gmina K.

2. nałożył na R. i Z. D. obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 31 grudnia 2016r:

a. ostatecznej decyzji Wójta Gminy o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla w/w obiektu budowlanego, z uwagi na to, iż obecnie dla przedmiotowego terenu brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

b. egzemplarzy projektu budowlanego przedmiotowego obiektu budowlanego wraz niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, wykonanego przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane do wykonywania samodzielnych funkcje technicznych w budownictwie wpisaną na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego (zaświadczenie),

c. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

oraz nałożył obowiązek zabezpieczenia terenu budowy przed dostępem osób niepowołanych. W uzasadnieniu w/wym. postanowienia inwestorzy (zobowiązani) zostali poinformowani, że niewykonanie w/wym. obowiązków o których mowa w postanowieniu będzie skutkowało orzeczeniem rozbiórki przedmiotowego obiektu.

Zobowiązani nie przedłożyli żadnych dokumentów, stąd też Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 12 października 2017r. nakazał R. i Z. D. rozbiórkę obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej o wymiarach 3,80m x 6,00m, wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [..] położonej w obrębie ewidencyjnym K., gmina K.

Wskutek złożenia odwołania sprawa stała się przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji w zakresie kwalifikacji obiektu, jako obiektu budowlanego. Stwierdził bowiem, że przedmiotowa przyczepa nie może być zakwalifikowana jako rodzaj pojazdu, gdyż zgodnie z art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2017 r., poz. 1260) pojazd oznacza środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszynę i urządzenie do tego przystosowane, natomiast przedmiotowa przyczepa nie porusza się w ruchu drogowym - jest posadowiona na działce. Stwierdziły organy zatem, że całokształt okoliczności niniejszej sprawy wskazuje, iż głównym przeznaczeniem przedmiotowej przyczepy jest jej przeznaczenie jako obiektu letniskowego, co daje podstawy do stwierdzenia, że rzeczywistym (głównym) przeznaczeniem przyczepy pozostaje funkcja tzw. niemobilna. Dlatego w ocenie organu wojewódzkiego stanowi ona obiekt budowlany nietrwale związany z gruntem, którego budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami art. 28 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Organem kompetentnym do wydania decyzji pozwolenia na budowę jest organ architektoniczno - budowlany.

Zgodnie z przepisami art. 29 ust 1 pkt 2a Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolnostojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej, rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać jednego na każde 500 m2 powierzchni działki.

Zgodnie z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Jak wynika z akt sprawy obiekt budowlany będący przedmiotem niniejszego postępowania jest nietrwale związany z gruntem, zatem nie jest on budynkiem w świetle cytowanego powyżej przepisu.

Natomiast zgodnie z przepisami art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane obiekty niepołączone trwale z gruntem zaliczane są do tymczasowych obiektów budowlanych.

Zgodnie z art. 29 ust 1 pkt 12 pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.

Zauważył organ odwoławczy, że w 2017r. zmianie uległy definicje obiektu tymczasowego, w których dopuszczono jego istnienie do 180 dni (uprzednio do 120 dni). Ponieważ objęty niniejszym postępowaniem obiekt budowlany nietrwale związany z gruntem o konstrukcji drewnianej pełniący funkcję rekreacji indywidualnej o wymiarach 3,80m x 6,00m, wzniesiony na terenie działki nr [..] położonej w obrębie ewidencyjnym K., gmina K., powstał po dniu 1 stycznia 2001 r. nie jest budynkiem w rozumieniu ustawy Prawo budowlane i istnieje dłużej niż 180 dni, zatem na jego budowę wymagane było pozwolenie na budowę, którego właściciele działki nr [..] w K. nie posiadają.

W przypadku stwierdzenia naruszenie art. 28 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego zobligowany był do przeprowadzenia postępowania w oparciu o art. 48 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. W trakcie tego postępowania, zgodnie z procedurą przewidzianą w takich wypadkach, organ wydał postanowienie w oparciu o art. 48 ust. 2 i ust. 3 cyt. ustawy, wstrzymujące roboty budowlane i nakładające na inwestorów i właścicieli działki nr [..] położonej w obr. ewidencyjny K., gmina K., obowiązek dostarczenia w określonym terminie wymienionych w postanowieniu z 25 maja 2016r.dokumentów.

Jak wynika z akt sprawy zobowiązani R. i Z. D. nie wywiązali się z nałożonego obowiązku.

W ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego podjęte w przedmiotowej sprawie przez Powiatowego Inspektora rozstrzygnięcie jest prawnie uzasadnione.

Inwestorzy otrzymali wynikającą z art. 48 Prawa budowlanego możliwość legalizacji przedmiotowego obiektu, z której nie skorzystali nie wywiązując się z nałożonych zobowiązań - jak wynika z akt sprawy nie przedłożyli bowiem żadnych dokumentów. Dlatego wobec obligatoryjnych przepisów art. 48 ustawy Prawo budowlane, w sytuacji niewykonania nałożonych obowiązków, organy nadzoru budowlanego nie mają innej możliwości jak tylko nakazanie rozbiórki obiektu będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Zatem nakaz rozbiórki przedmiotowego obiektu jest zasadny.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli R. D. i Z.D.

Podnieśli, że przedmiot rozbiórki to lekka przyczepa marki SAM podrodzaj inny stojąca na kołach o nr rejestracyjnym [..]. Przyczepa przywieziona została przez skarżących ciągnikiem rolniczym i pozostawiona na działce. Przyczepa stoi na kołach i pełni funkcję jedynie przyczepy. Zaznaczyli skarżący, że z punktu widzenia organów administracji budowlanej ta sama przyczepa to "obiekt budowlany nietrwale związany z gruntem". Wobec takiego zdefiniowania przyczepy organy obu instancji używały w stosunku do przyczepy języka budowlanego i wedle organów przyczepa nie została zaparkowana, a posadowiona. W ocenie skarżących analiza orzecznictwa administracyjnego pozwala na wysnucie poglądu, że o trwałości związania z gruntem przesądza posadowienie obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. W stanie faktycznym sprawy przyczepa stojąca na kołach w żadnym stopniu nie odpowiada przywołanej definicji trwałości posadowienia.

W ocenie skarżących, organy obu instancji usiłując objąć swymi kompetencjami pojazd mechaniczny zdefiniowany przez prawo o ruchu drogowym, nadużywają prawa.

Podkreślili skarżący, że żaden z organów nie przyjął do wiadomości faktu, że pozostają rolnikami. W praktyce oznacza to, że przyczepa jest przez nich wykorzystywana przede wszystkim w działalności rolniczej. Działka posiada przeznaczenie rolne i tak jest przez skarżących traktowana i wykorzystywana. Skarżący zarzucili wadliwie ustalenie stanu faktycznego i w konsekwencji naruszenie przepisów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 18 grudnia 2017 r. nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2018r. poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W ocenie Sądu stwierdzony w toku wyczerpująco przeprowadzonego postępowania dowodowego opis istniejącej zabudowy na działce nr [..] w K., uprawniał rozstrzygające sprawę organy nadzoru budowlanego do zastosowania dyspozycji art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1202), zwanej dalej Prawem budowlanym, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie w dniu 29 czerwca 2015 r. ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane i niektórych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 443). Przepis art. 6 ustawy zmieniającej nakazywał bowiem stosować przepisy dotychczasowe do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie noweli, a niniejsze postępowanie administracyjne wszczęte zostało w kwietniu 2007r.

W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną jest kwalifikacja przyczepy umiejscowionej na działce jako obiektu budowlanego oraz to czy stanowi ona samowolę budowlaną. W ocenie bowiem skarżących przyczepa nie podlega przepisom prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W myśl przepisu art. 29 ust. 1 ustawy, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu (pkt 12) i wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki (pkt 2). Z kolei w myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. b-d, pkt 1a-2b, 3, 3a, 9, 11, 12, 14, 16, 19, 19a, 20b oraz 28, wymaga - z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4- zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w ocenie Sądu, organy prawidłowo zakwalifikowały znajdującą się na działce skarżących przyczepę jako tymczasowy obiekt budowlany. Definicję tymczasowego obiektu budowlanego zawiera art. 3 pkt 5 ustawy, stanowiąc, że pod tym pojęciem należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednoznacznie uznaje się ustawione na gruncie przyczepy turystyczne, niespełniające w danej chwili swojej pierwotnej funkcji transportowo-komunikacyjnej, za obiekty budowlane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 384/11, dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjmuje się także, że przystosowanie określonego przedmiotu do tego, aby przemieszczać go po drogach jako przyczepa nie przesądza, że nie może być uznany za obiekt budowlany, w szczególności tymczasowy obiekt budowlany, po ustawieniu go na gruncie (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 348/08, wyrok NSA z dnia 29 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 423/11, wyrok NSA z dnia 10 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 39/12, wyrok NSA z 20 października 2015 r. sygn. akt II OSK 925/15). Przyczepa kempingowa jest wprawdzie pojazdem drogowym bez silnika, ciągniętym przez inny pojazd, z przeznaczeniem do mieszkania w czasie przemieszczania się pojazdem, jednakże umieszczenie jej na dłuższy czas na nieruchomości i wykorzystywanie jej do celów mieszkalno-rekreacyjnych, powoduje, że przyczepa nie jest połączona z przemieszczającym się pojazdem silnikowym, nie pełni już zatem funkcji pojazdu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 49/16).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skoro analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż sporna przyczepa campingowa nie pełni swojej pierwotnej funkcji transportowo-komunikacyjnej, lecz funkcję rekreacji indywidualnej, organy miały podstawę do stwierdzenia, iż stanowi ona tymczasowy obiekt budowlany. Okoliczności te powodują, że ww. przyczepa jest obiektem w rozumieniu Prawa budowlanego, a zatem podlega reżimowi tego prawa, a nie ustawy Prawo o ruchu drogowym. Niewątpliwie dla realizacji takiego obiektu, ustawodawca wymaga pozwolenia na budowę, chyba że jest obiektem, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy (tj. posadowionym na czas określony nie dłuższy niż 180 dni), dla którego legalności wystarczające jest dokonanie zgłoszenia. Wprawdzie, organ I instancji nie ustalił, jak długo obiekt był posadowiony na działce - a tym samym czy w niniejszej sprawie konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę czy dokonanie zgłoszenia - tym nie mniej pozostaje to bez wpływu na wynik sprawy, skoro ustawodawca w obu przypadkach (tj. określonych w art. 48 i 49b ustawy Prawo budowlane) wymaga dla legalizacji obiektu zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który to warunek w przedmiotowej sprawie nie został spełniony. Ponadto z akt przedmiotowej sprawy wynika, że od wszczęcia postepowania, a więc od kwietnia 2007 r. przyczepa jest posadowiona na działce.

Prowadzi powyższe do wniosku, że trafnie uznały organy nadzoru budowlanego konieczność procedowanie w sprawie legalizacji ww. obiektów w trybie art. 48 Prawa budowlanego.

Z przyjętej przez organy obu instancji podstawy prawnej rozstrzygnięć wynika, że samowola budowlana polegająca na budowie albo wybudowaniu obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę, co do zasady skutkuje nakazem rozbiórki. Wskazać przy tym jednak trzeba, że w obowiązującym stanie prawnym nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie. Ustawodawca zobowiązał bowiem organy nadzoru budowlanego do badania, czy budowa zrealizowana bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna z przepisami, w szczególności o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i czy umożliwia doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Jeśli tak, to właściwy organ jest zobowiązany przeprowadzić postępowanie zmierzające do legalizacji obiektu budowlanego lub jego części. Dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych warunków do legalizacji samowoli, organ może orzec rozbiórkę.

Stosownie do treści art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez pozwolenia na budowę. Przesłanki legalizacji zostały szczegółowo określone w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, w brzmieniu właściwym dla niniejszej sprawy. Po wszczęciu postępowania w sprawie samowoli budowlanej organ administracji winien zatem ocenić, czy zaistniała samowola:

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

a w szczególności:

a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.

Dalej, kwalifikując stwierdzoną budowę jako samowolę budowlaną organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych i ustala wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie (art. 48 ust. 3):

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

Z kolei ustalenie, że inwestor w wyznaczonym terminie nie spełnił wskazanych w postanowieniu obowiązków, obliguje właściwy organ do orzeczenia rozbiórki (art. 48 ust. 4 ustawy).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu kwestionowana decyzja została wydana po prawidłowym przeprowadzeniu procedury legalizacyjnej, a orzeczona decyzją organu drugiej instancji rozbiórka jest skutkiem nieprzedłożenia przez inwestorów robót dokumentów niezbędnych do legalizacji stwierdzonej samowoli. W tym zakresie wskazać trzeba, że ustawa – Prawo budowlane jednoznacznie wskazuje w art. 48 ust. 3, jakie dokumenty są niezbędne do zalegalizowania dokonanej samowoli, zatem nie sposób zarzucać organowi niewłaściwe zastosowanie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Nie ulega też wątpliwości, że w toku postępowania, które toczy się od roku 2007 inwestorzy byli dwukrotnie wzywani do przedłożenia: zaświadczenia o zgodności obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, 4 egzemplarzy projektu budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz, że obowiązki określone postanowieniami Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 kwietnia 2008 r. i 25 maja 2016 r. nie zostały wykonane, ani w terminie zakreślonym przez organ pierwszej instancji, jak i do dnia wydania zaskarżonej decyzji.

Niewątpliwie więc inwestorom umożliwiono legalizację wybudowanego obiektu.

Zgodzić się trzeba z organem drugiej instancji, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym dokonano prawidłowych ustaleń w zakresie przesłanek nałożenia nakazu rozbiórki w stosunku do spornego obiektu nietrwale związanego z gruntem o charakterze rekreacyjnym.

Twierdzenia skarżących zawarte tak we wniesionym odwołaniu, jak również w skardze nie mogły odnieść skutku w postaci odstąpienia przez organy od orzeczenia rozbiórki. W istocie funkcja przyczepy nie ma znaczenia, czy jest wykorzystywana jako obiekt rekreacyjny czy na potrzeby działalności rolniczej, jak twierdząc skarżący, istotne jest to, że nie jest ona z całą pewnością mobilnym pojazdem i posadowiona jest na działce dłużej niż 180 dni.

Mając to wszystko na uwadze Sąd uznał zarzuty skargi na niezasadne. W kontrolowanym postępowaniu organy dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie przesłanek nałożenia nakazu rozbiórki w stosunku do spornego obiektu nietrwale związanego z gruntem o charakterze rekreacyjnym.

W ocenie Sądu organ nadzoru budowlanego drugiej instancji nie naruszył przy tym przepisów art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., bowiem prawidłowo oparł się na wyczerpująco zebranym przez organ pierwszej instancji materiale dowodowym, zaś jego ocena jest logiczna, niedowolna i w związku z tym zgodna z art. 80 k.p.a., czemu prawidłowo dano wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Natomiast sposób prowadzenia postępowania przez organ odwoławczy czynił w pełni zadość zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.).

W konsekwencji prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał właściwej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego i procedował w trybie art. 48 Prawa budowlanego w odniesieniu do całego przedmiotu postępowania, określonego na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.