Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 546/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64f
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz,, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopada 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty kosztów postępowania egzekucyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

W ramach prowadzonych wobec p. G. Z. (dalej powoływany także jako skarżący) postępowań egzekucyjnych, powstały koszty egzekucyjne, w wysokości 18 042,34 zł.

Pismem z [...] maja 2019 r. skarżący złożył wniosek o rozłożenie na raty zapłaty kosztów postępowania egzekucyjnego w wysokości 18 042,34 zł. Wniósł o rozłożenie kosztów egzekucyjnych na 12 rat płatnych do 15 każdego miesiąca począwszy od czerwca 2019 r., w tym 11 rat w kwocie 250 zł i 12 rata w pozostałej kwocie. Skarżący wskazał, że z uwagi na sytuację majątkową, zarobkową i rodzinną nie jest w stanie jednorazowo uregulować przedmiotowych należności. Zauważył, iż dotychczas utrzymywał się z prowadzonej działalności gospodarczej, z której uzyskiwał dochód około 5 345,00 zł miesięcznie. W latach poprzednich jego sytuacja finansowa była znacznie gorsza, co spowodowało znaczne komplikacje w płynności finansowej. Od grudnia 2018 r. w stosunku do majątku skarżącego były prowadzone postępowania egzekucyjne celem wyegzekwowania należności z tytułu czynszu w Spółdzielni S., a także zobowiązań wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Naczelnika Urzędu Skarbowego w B., które zaspokojono w styczniu 2019 r. Zaznaczył, że obecnie wszelkie zobowiązania reguluje na bieżąco, jednakże w celu trzymania rodziny był zmuszony zaciągnąć zobowiązania kredytowe. Skarżący posiada linię kredytową w wysokości ok. 60 000,00 zł, którą spłaca po 1 500,00 zł miesięcznie, ponadto w grudniu 2018 r. zawarł układ restrukturyzacyjny z bankiem na kwotę 35 000,00 zł, który spłaca w ratach po 500,00 zł miesięcznie. W ramach prowadzonej działalności spłaca także pożyczkę udzieloną w 2015 r. w ratach po 290,00 zł. Skarżący wskazał również, że wspólnie z małżonką ma zobowiązanie z tytułu kredytu hipotecznego, którego miesięczna rata wynosi 1 400,00 zł.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem nr [...] z [...] czerwca 2019 r. odmówił rozłożenia na raty zapłaty należności z tytułu kosztów egzekucyjnych w kwocie 18 042,34 zł.

Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem, skarżący złożył zażalenie, w którym zarzucił błędną wykładnię art. 64f ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm., dalej powoływana jako u.p.e.a.). Zdaniem skarżącego, zaskarżone postanowienie jest dowolne i krótkowzroczne, gdyż organ egzekucyjny odrzucając możliwość ratalnej spłaty zobowiązania nie zauważa, że w ten sposób w rzeczywistości oddala w czasie spłatę zobowiązania w jakiejkolwiek części. Zdaniem skarżącego, umożliwienie zapłaty zaległości w ratach nie jest zależne tylko od woli organu, lecz musi także uwzględniać ważny interes zobowiązanego.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r., Nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wskazując na brzmienie art. 64f u.p.e.a. stwierdził, że w pojęciu ważnego interesu strony mieści się ochrona wartości powszechnie cenionych, wysoko usytuowanych w ich hierarchii typu: życie, zdrowie ludzkie, ochrona rodziny. W ramach ważnego interesu strony mieszczą się np. sytuacje nadzwyczajnej czy losowej utraty możliwości zarobkowania. Przesłankę tę należy oceniać w oparciu o kryteria zobiektywizowane albowiem z subiektywnego punktu widzenia praktycznie każdy obowiązek zapłaty jest dolegliwy dla zobowiązanego do jego wykonania. Podkreślenia wymaga, że ulga w postaci rozłożenia na raty kosztów postępowania egzekucyjnego ma charakter socjalny. Dlatego też ustawodawca nie uzależnił jej przyznania od interesu społecznego. Znajdujący się w art. 64f u.p.e.a. zwrot "może rozłożyć na raty" pozwala organowi egzekucyjnemu nawet w przypadku zaistnienia przesłanki "ważnego interesu" odmówić rozłożenia na raty kosztów egzekucyjnych. Uznaniowy charakter tego postanowienia oznacza, że wybór sposobu rozstrzygnięcia wniosku o zastosowaniu ulgi zależy jedynie od organu egzekucyjnego, który ma obowiązek przeprowadzić w sposób prawidłowy postępowanie w sprawie i wydać postanowienie.

Organ podkreślił, że skarżący z dniem [...] maja 2019 r. zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej w przedmiocie pozostałego doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania. Z oświadczenia o stanie majątkowym z [...] maja 2019 r. wynika, iż skarżący nie uzyskuje żadnego dochodu. Gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z żoną otrzymującą dochód ze stosunku pracy w wysokości około 1 800,00 zł miesięcznie, synem uzyskującym dochód z tytułu umowy zlecenia w wysokości około 800,00 zł miesięcznie oraz dwojgiem dzieci w wieku szkolnym. Skarżący ponosi następujące miesięczne wydatki: czynsz

1 000,00 zł, energia elektryczna 250,00 zł, ogrzewanie 100,00 zł, internet 80,00 zł, telefon 150,00 zł, ubezpieczenie 1 300,00 zł, wydatki na wyżywienie 4 000,00 zł, wydatki na edukację członków rodziny 700,00 zł. Koszty utrzymania środków transportu 750,00 zł, bieżące podatki 2 000,00 zł, dojazd do pracy 1 550,00 zł, rata kredytu 940,00 zł (kwota pozostała do spłaty 152 000,00 zł), rata pożyczek 2 500,00 zł (kwota pozostała do spłaty 152 000,00 zł), wydatki na lekarstwa i leczenia 100,00 zł. Ze złożonego oświadczenia wynika ponadto, że skarżący nie posiada nieruchomości, zaś samochód osobowy marki C., rok prod. 2009 ma wartość ok. 10 000 zł.

Z wykazanych w zeznaniach podatkowych PIT-36 danych wynika, że w latach 2016-2018 skarżący uzyskał:

- za rok 2016 r. dochód ze stosunku pracy w wysokości 12 448,07 zł oraz dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 63 362,15 zł;

- za rok 2017 r. dochód ze stosunku pracy w wysokości 69 300,45 zł, dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 19 535,92 zł oraz dochód z działalności wykonywanej osobiście w wysokości 2 000,00 zł;

- za rok 2018 r. dochód ze stosunku pracy w wysokości 30 247,99 zł oraz dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 17 197,72 zł.

Ponadto, z zestawienia danych wynikających z deklaracji VAT-7 za okresy rozliczeniowe od lutego 2018 r. do marca 2019 r. wynika, iż za luty, kwiecień, czerwiec, lipiec 2018 r. oraz styczeń i marzec 2019 r. skarżący wykazał kwotę podatku do zapłaty w łącznej wysokości 9 588,00 zł, natomiast w marcu i sierpniu 2018 r. oraz w lutym 2019 r. wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy kwocie odpowiednio 192,00 zł, 23,00 zł i 398,00 zł.

Zdaniem organu, powyższe okoliczności wskazują, że brak było podstaw do uwzględnienia żądania skarżącego rozłożenia kosztów egzekucyjnych na raty. Udzielana ulga powinna być realna, co oznacza, że organowi nie wolno udzielać ulgi, która byłaby pozorna, w przeciwnym razie dochodziłoby do udzielania ulg niemożliwych do zrealizowania. Organy powinny wydać rozstrzygniecie negatywne także wówczas, gdy sytuacja materialna strony nie stwarza możliwości wywiązywania się z decyzji ratalnej. Skoro skarżący zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej i nie osiąga obecnie żadnych dochodów, nie dysponuje żadnymi środkami finansowymi to istnieje duże ryzyko, iż udzielenie rat spowoduje kolejne odroczenie egzekucji z majątku podatnika. Należy przy tym zauważyć, że mimo, iż proponowane raty są bardzo niskie względem wysokości posiadanego przez skarżącego zadłużenia, w ocenie organu odwoławczego brak jest realnej możliwości spłaty kosztów egzekucyjnych.

Organ podkreślił, że spłata zobowiązań publicznoprawnych powinna być traktowana priorytetowo i realizowana w pierwszej kolejności. Spłata zobowiązań cywilnoprawnych nie powinna być przedkładana ponad spłatę zobowiązań z tytułu należności publicznoprawnych. Działanie takie nie może być uznane za właściwe i premiowane dogodnymi dla zobowiązanego ulgami w spłacie zobowiązań. Udzielenie wnioskowanej ulgi byłoby nadmiernym uprzywilejowaniem skarżącego względem innych podatników, którzy terminowo i rzetelnie rozliczają się ze swoich zobowiązań. Zdaniem organu, sytuacja ustalona na podstawie akt sprawy nie upoważnia do uznania, iż w rozpatrywanej sprawie występuje ważny interes zobowiązanego. Nie wystąpiły żadne nadzwyczajne zdarzenia czy też nieprzewidywalne przypadki losowe, z powodu których nagle pogorszyły się warunki bytowe czy nastąpiła utrata zdolności płatniczych skarżącego uniemożliwiająca regulowanie zobowiązań wobec Skarbu Państwa.

Na powyższe postanowienie, skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zaskarżając je w całości. Skarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej powoływana jako k.p.a.) polegające na przekroczeniu swobodnej oceny dowodów i ustaleniu w sposób sprzeczny z zebranym materiałem dowodowym, zasadami logiki, doświadczenia życiowego i wiedzy, że: a) w niniejszej sprawie nie zaistniała przesłanka "ważnego interesu zobowiązanego", b) skarżący nie byłby w stanie wywiązywać się z obowiązku ratalnej zapłaty kosztów postępowania egzekucyjnego;

- art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. w związku z art. 64f u.p.e.a. poprzez przekroczenie (niezachowanie) granic uznania administracyjnego;

- art. 64f u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie że: a) przesłanka "ważnego interesu zobowiązanego" ma zastosowanie wyłącznie w sytuacjach wyjątkowych, nadzwyczajnych, wskutek czego trudno sytuacja materialna i finansowa skarżącego nie została uznana jako przesłanka warunkująca możliwość rozłożenia przez organ egzekucyjny na raty zapłaty kosztów postępowania egzekucyjnego; b) w celu rozstrzygnięcia wniosku wszczętego przez skarżącego w zakresie rozłożenia na raty zapłaty kosztów postępowania egzekucyjnego niezbędne jest porównanie sytuacji majątkowej skarżącego do sytuacji podatników płacących swoje zobowiązania rzetelnie i terminowo.

Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w B. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r. poz. 1314 ze zm.), dalej u.p.e.a.

Zgodnie z treścią art. 64f u.p.e.a. organ egzekucyjny ze względu na ważny interes zobowiązanego może rozłożyć na raty zapłatę przypadających na jego rzecz kosztów egzekucyjnych. Na postanowienie w sprawie rozłożenia na raty spłaty kosztów egzekucyjnych przysługuje zażalenie.

Należy zaznaczyć, że rozłożenie na raty zapłaty kosztów egzekucyjnych oparte jest na konstrukcji uznania administracyjnego. Z przepisu art. 64f u.p.e.a. wynika, że przesłanką rozłożenia na raty kosztów egzekucyjnych jest wystąpienie "ważnego interesu" zobowiązanego. Ustawodawca nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważnego interesu" zobowiązanego. Jednakże na gruncie prawa podatkowego (Ordynacji podatkowej - art. 67a) ukształtowane jest orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego odnośnie pojęcia "ważnego interesu" podatnika. Wskazuje się, że w pojęciu ważnego interesu strony mieści się ochrona wartości powszechnie cenionych, wysoko usytuowanych w ich hierarchii typu: życie, zdrowie ludzkie, ochrona rodziny. W ramach ważnego interesu strony mieszczą się np. sytuacje nadzwyczajnej, czy losowej utraty możliwości zarobkowania. Przesłankę tę należy oceniać w oparciu o kryteria zobiektywizowane albowiem z subiektywnego punktu widzenia praktycznie każdy obowiązek zapłaty jest dolegliwy dla zobowiązanego do jego wykonania (por. wyrok WSA z dnia 7 czerwca 2006 r., I SA/Bk 150/06, wyrok WSA z dnia 22 marca 2006 r., III SA/Wa 53/06, wyrok WSA z dnia 2 marca 2006 r., III SA/Wa 1709/05, wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2006 r., II FSK 257/05, Lex nr 286924, wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2003 r., SA/Sz 945/01, wyrok NSA z dnia 12 lutego 2003 r., III SA 1838/01).

Należy podkreślić, że ulga w postaci rozłożenia na raty kosztów postępowania egzekucyjnego ma charakter socjalny. Dlatego też ustawodawca nie uzależnił jej przyznania od interesu społecznego. Istotny w tej konstrukcji i kluczowy dla niniejszego postępowania jest znajdujący się w art. 64f u.p.e.a. zwrot "może rozłożyć na raty". Pozwala on organowi egzekucyjnemu nawet w przypadku zaistnienia przesłanki "ważnego interesu" odmówić rozłożenia na raty kosztów egzekucyjnych. Uznaniowy charakter tego postanowienia oznacza, że wybór sposobu rozstrzygnięcia wniosku o zastosowaniu ulgi zależy jedynie od organu egzekucyjnego, który ma obowiązek przeprowadzić w sposób prawidłowy postępowanie w sprawie i wydać postanowienie. W związku z tym taki akt może podlegać sądowej kontroli wyłącznie w zakresie jego zgodności z przepisami o postępowaniu. Kontrola ta sprowadza się wyłącznie do zbadania, czy wydanie postanowienia przez organ egzekucyjny zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, wyczerpującym zebraniem materiału dowodowego oraz rozważeniem wszelkich okoliczności mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Sąd nie ocenia w takim przypadku słuszności, a jedynie poprawność postępowania.

W niniejszej sprawie organ administracji nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego. Organ prawidłowo wyjaśnił sytuację materialną i rodzinną skarżącego.

Z oświadczenia o stanie majątkowym wynika, że skarżący nie uzyskuje żadnego dochodu. Gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z żoną otrzymującą dochód ze stosunku pracy w wysokości około 1 800,00 zł miesięcznie, synem uzyskującym dochód z tytułu umowy zlecenia w wysokości około 800,00 zł miesięcznie oraz dwojgiem dzieci w wieku szkolnym. Skarżący podał, że ponosi wydatki na: czynsz 1 000,00 zł, energię elektryczną 250,00 zł, ogrzewanie 100,00 zł, internet 80,00 zł, telefon 150,00 zł, ubezpieczenie 1 300,00 zł, wydatki na wyżywienie 4 000,00 zł, wydatki na edukację członków rodziny 700,00 zł. Koszty utrzymania środków transportu wynoszą 750,00 zł, bieżące podatki 2 000,00 zł, dojazd do pracy 1 550,00 zł, rata kredytu 940,00 zł (kwota pozostała do spłaty 152 000,00 zł), rata pożyczek 2 500,00 zł (kwota pozostała do spłaty 152 000,00 zł), wydatki na lekarstwa i leczenie 100,00 zł.

Ze złożonego oświadczenia wynika ponadto, że skarżący nie posiada nieruchomości, ma natomiast samochód osobowy marki C. rok prod. 2009 o szacunkowej wartości około 10 000,00 zł oraz udział w spółce w wysokości 400,00 zł. Z oświadczenia wynika również, iż skarżący posiada rozdzielność majątkową od 18 grudnia 2018 r.

Z danych wykazanych w zeznaniach podatkowych PIT-36 wynika, że w latach 2016-2018 skarżący uzyskał: - za rok 2016 r. dochód ze stosunku pracy w wysokości 12 448,07 zł oraz dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 63 362,15 zł; - za rok 2017 r. dochód ze stosunku pracy w wysokości 69 300,45 zł, dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 19 535,92 oraz dochód z działalności wykonywanej osobiście w wysokości 2 000,00 zł; - za rok 2018 r. dochód ze stosunku pracy w wysokości 30 247,99 zł oraz dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 17 197,72 zł. Z zestawienia danych wynikających z deklaracji VAT-7 za okresy rozliczeniowe od lutego 2018 r. do marca 2019 r. wynika, iż za luty, kwiecień, czerwiec i lipiec 2018 r. oraz styczeń i marzec 2019 r. skarżący wykazał kwotę podatku do zapłaty w łącznej wysokości 9 588,00 zł, natomiast w marcu i sierpniu 2018 r. oraz w lutym 2019 r. wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy kwocie odpowiednio 192,00 zł, 23,00 zł i 398,00 zł. Z rozliczenia za okres od stycznia do marca 2019 r. wynika, że skarżący uzyskał łącznie dochód w wysokości 18 840,65 zł.

Złożony wniosek o rozłożenie na raty dotyczy kosztów postępowania egzekucyjnego w wysokości 18 042,34 zł. Skarżący wniósł o rozłożenie należności na 12 rat, z czego 11 płatnych po 250,00 zł, a pozostała część w 12 racie.

Organ zasadnie stwierdził, że skoro skarżący podał, iż zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej i nie osiąga obecnie żadnych dochodów, nie dysponuje żadnymi środkami finansowymi to istnieje duże ryzyko, iż udzielenie rat w żądanym kształcie w istocie spowoduje kolejne odroczenie egzekucji z majątku podatnika. Proponowane raty są bardzo niskie względem wysokości zadłużenia i przedłożona propozycja nie daje realnej możliwości spłaty kosztów egzekucyjnych. Udzielenie wnioskowanej ulgi, gdy zobowiązany nie ma możliwości spłacenia należności miałoby charakter pozorny. Należy przy tym zauważyć, że do wyegzekwowania poza należnymi kosztami egzekucyjnymi pozostają należności w łącznej kwocie należności głównej 230 901,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę. Rozkładanie na raty zapłaty kosztów egzekucyjnych w tej sytuacji jedynie nieskutecznie odroczyłoby termin przymusowego wyegzekwowania istniejących należności.

Należy podkreślić, iż na gruncie ulg, Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się niejednokrotnie, wskazując, że ulga musi być realna. Nie wolno organowi udzielać ulgi, która byłaby pozorna, w przeciwnym bowiem razie dochodziłoby do udzielania ulg fikcyjnych, niemożliwych do zrealizowania, niewykonalnych (por. wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 1999 r., III SA 8162/98, wyrok NSA z dnia 1 marca 2000 r., III SA 1546/99 oraz wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., III SA 202/00). Powyższe oznacza, iż organy powinny wydać decyzję negatywną, także wówczas gdy sytuacja materialna podatnika nie stwarza możliwości wywiązania się z decyzji ratalnej.

Trzeba też zgodzić się z organem, że deklarowana przez skarżącego spłata zobowiązań cywilnoprawnych w postaci kredytów i pożyczki nie powinna być przedkładana ponad spłatę zobowiązań z tytułu należności publicznoprawnych. Działanie takie nie może być uznane za właściwe i wspierane dogodnymi dla zobowiązanego ulgami w spłacie zobowiązań.

Organ stwierdził, że ustalona w sprawie sytuacja skarżącego nie upoważnia do uznania, że występuje ważny interes zobowiązanego. W przypadku skarżącego nie wystąpiły żadne nadzwyczajne zdarzenia, czy też nieprzewidywalne przypadki losowe, z powodu których nagle pogorszyły się warunki bytowe, czy nastąpiła utrata zdolności płatniczych uniemożliwiająca regulowanie zobowiązań wobec Skarbu Państwa. Trzeba przy tym zauważyć, że organ nie zawężał przesłanek zastosowania regulacji art. 64f u.p.e.a. wyłącznie do wskazanych wyżej okoliczności, a jedynie wskazał, że niniejszej sprawie takie okoliczności nie wystąpiły, a niewątpliwie mogłyby uzasadniać wniosek strony.

Analiza dochodów i wydatków skarżącego i jego rodziny wskazuje, iż ponoszone wydatki są kilkukrotnie większe niż dochody. Dodatkowo od [...] maja 2019 r. skarżący zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej. Sposób w jaki zobowiązany gospodaruje swoimi środkami finansowymi zależy od jego indywidualnych decyzji, natomiast skutki tej działalności nie mogą być przenoszone na Budżet Państwa. Zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej i pozbawienie się tym samym dochodu trudno jednak uznać za działanie mające na celu polepszenie sytuacji finansowej. Argument, iż działalności gospodarczej nie da się prowadzić pod ciężarem postępowań egzekucyjnych jest niezasadny. Fakt, iż wobec majątku skarżącego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne nie przesądza o obowiązku udzielenia mu ulgi w postaci rozłożenia na raty zapłaty kosztów egzekucyjnych. Konieczność zapewnienia środków na koszty prowadzonej działalności gospodarczej jest wliczona w ryzyko związane z jej prowadzeniem. Nieterminowe regulowanie należności budżetowych nie może być uznane za sposób finansowania działalności gospodarczej. Podatnik nie może uzależniać swojego bytu od pozytywnego rozstrzygnięcia organów podatkowych. Należy przy tym podkreślić, że udzielenie ulgi nie może stanowić ochrony przed egzekucją.

Odmowa rozłożenia na raty kosztów egzekucyjnych nie uniemożliwia spłaty zobowiązania zgodnie z możliwościami płatniczymi skarżącego. Dobrowolne, dostosowane do możliwości płatniczych zobowiązanego, wpłaty na poczet posiadanych zobowiązań są możliwe także bez ustanowienia układu ratalnego.

Skarżący zarzuca, że organ I instancji błędnie uznał, że w celu rozstrzygnięcia wniosku o rozłożenie na raty zapłaty kosztów postępowania egzekucyjnego niezbędne jest porównanie sytuacji majątkowej skarżącego do sytuacji podatników płacących swoje zobowiązania rzetelnie i terminowo. W decyzji wydanej w I instancji w podsumowaniu rozważań zawarto stwierdzenie, że udzielenie ulgi w stosunku do skarżącego byłoby nadmiernym uprzywilejowaniem względem innych podatników, którzy terminowo i rzetelnie rozliczają się ze swoich zobowiązań podatkowych, co naruszałoby interes publiczny, zasadę sprawiedliwości społecznej i równości wobec prawa. Powyższe stwierdzenie mieści się pojęciu oceny zebranego materiału dowodowego w kontekście przesłanek zastosowania wnioskowanej ulgi i nie uzasadnia zarzutu błędnej wykładni art. 64f u.p.e.a.

Skarżone postanowienie nie narusza zasad współżycia społecznego (art. 7 k.p.a.). Organy działały na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.). Postępowanie było prowadzone przy uwzględnieniu zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 k.p.a.). W toku prowadzonego postępowania podjęto wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.) z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Zaskarżone postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne ze wskazaniem przesłanek do udzielenia ulgi w postaci rozłożenia na raty zapłaty kosztów egzekucyjnych oraz przyczyn, dla których odmówiono rozłożenia na raty. Wydając zaskarżone postanowienie organ nie przekroczył przy tym granic uznania administracyjnego. Przy podejmowaniu rozstrzygnięcia organ dokonał analizy całego zgromadzonego w sprawie materiału oraz dokonał ustaleń w kierunku oceny występowania w sprawie przesłanki "ważnego interesu" zobowiązanego do zastosowania żądanej ulgi. Fakt, iż rozstrzygnięcie jest niezgodne z oczekiwaniami skarżącego nie oznacza, że jest ono nieprawidłowe.

Reasumując Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego i trafnie uznały, że wobec skarżącego nie zostały spełnione przesłanki uwzględnienia jego wniosku określone w art. 64f u.p.e.a. Mając to na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Sąd oddalił skargę.