Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1208/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Podatek od spadków i darowizn
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4a
journal: Dz.U. 2009 nr 93 poz 768
law: Ustawa z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędziowie: Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Protokolant: starszy referent sądowy Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 września 2015 r. sprawy ze skargi: K. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] stycznia

2015 r. nr [...] ustalającą K. F. (dalej: strona, skarżąca) zobowiązanie w podatku od spadków i darowizn w wysokości 150.153 zł. Z motywów decyzji wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. wszczął, wobec K. F., postanowieniem z dnia [...] 09.2014 r. nr [...] postępowanie podatkowe w zakresie podatku od spadków i darowizn w związku z darowizną prawa własności udziałów w kapitale zakładowym Spółki "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. otrzymaną w dniu 20.12.2010 r. od męża A. F., ujawnioną w dniu 22.07.2011 r. w toku czynności sprawdzających prowadzonych przez organ w zakresie rozliczeń podatkowych oraz źródeł finansowania wydatków. Z materiału zgromadzonego w toku postępowania oraz czynności sprawdzających wynika, że w dniu 20.12.2010 r. K. F. otrzymała od męża A. F. wszystkie posiadane przez niego udziały w Spółce "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. w ilości 7.604 szt. o wartości nominalnej 100 zł każdy. Łączna wartość darowizny wyniosła 760.400 zł. W dniu 20.12.2010 r. została spisana umowa darowizny udziałów z podpisami notarialnie poświadczonymi - Rep. A numer [...] z dnia 20.12.2010 r. Zgodnie z pismem K. F. z dnia 17.09.2014 r. oraz ze złożonymi przez stronę i jej męża A. F. w dniu 29.10.2014 r. zeznaniami, darczyńca i obdarowana są małżeństwem od 2008 r., nie posiadali oraz nie posiadają rozdzielności majątkowej oraz odrębnych majątków. Ustalono, że A. F. przekazał żonie wszystkie posiadane udziały, a czynność ta była nieodpłatna. Innych darowizn w 2010 r. i latach wcześniejszych na rzecz strony nie przekazywał. W dniu 9.12.2014 r. organ podatkowy wezwał A. F. do złożenie oświadczenia z jakiego majątku nabył udziały darowane następnie żonie, czy zakupu dokonał za jej zgodą, czy między małżonkami została zawarta umowa o przynależności udziałów do majątku wspólnego i czy zakupione udziały weszły do jego majątku odrębnego. W dniu 20.12.2014 r. A. F. złożył oświadczenie, z którego wynika, że przekazane stronie udziały nabył z majątku odrębnego, za zgodą żony, pomiędzy małżonkami nie została zawarta umowa o przynależności udziałów do majątku wspólnego, w konsekwencji weszły do majątku odrębnego darczyńcy.

Organ I instancji ustalił ponadto, że strona do dnia powołania się na darowiznę w toku czynności sprawdzających tj. do dnia 22 lipca 2011 r., nie złożyła stosownej deklaracji, ani nie zapłaciła należnego podatku od spadków i darowizn. W wyjaśnieniu z dnia 17.09.2014 r. skarżąca podała, że w dniu otrzymania darowizny, tj. 20.12.2010 r. mieszkała w K., a zgłoszenia otrzymania udziałów w darowiźnie dokonała w Urzędzie Skarbowym w K.. Z zeznań strony wynika, że deklarację SD-Z2 wysłała na adres ww. urzędu w dniu 19.04.2011 r. do akt sprawy dołączyła wypełniony długopisem druk SD-Z2 oraz potwierdzenie nadania w urzędzie pocztowym w K. na adres Urzędu Skarbowego w K. przesyłki poleconej nr [...]. Strona zeznała, że w przesyłce tej było zeznanie PIT-37 za 2010 r. i deklaracja SD-Z2.

Zdaniem organu podatkowego I instancji, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza, że strona złożyła w Urzędzie Skarbowym w K. zgłoszenia SD-Z2. Zarówna waga przesyłki nr [...], która w przypadku dołączenia druku SD-Z2 zamiast 10 g wynosiłaby 20 g oraz brak zaewidencjonowania zgłoszenia w bazach danych organu, dowodzą, że skarżąca takiej przesyłki nie wysłała. Zgłoszenie SD-Z2 nie wpłynęło także do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. –organie podatkowym właściwym dla załatwienia sprawy. Z tych względów nabycie darowizny organ opodatkował na zasadach ogólnych dla nabywców zaliczanych do I grupy podatkowej w oparciu o przepis art. 4a ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 1983 o podatku od spadków i darowizn (tekst jednolity Dz. U. z 2009 r. nr 93, poz. 768 ze zm.- dalej: u.p.s.d.). Do wyliczenia podatku organ podatkowy I instancji przyjął wartość darowizny tj. 760.400 zł, którą pomniejszył o wskazaną w art. 9 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. kwotę wolną od opodatkowania dla nabywcy zaliczonego do I grupy podatkowej w wysokości 9.637 zł i zastosował stawkę 20 % określoną w art. 15 ust. 4 u.p.s.d. W odwołaniu, strona zarzuciła rażące naruszenie prawa art. 122, art. 180, art. 187 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. Nr 749 ze zm.), dalej powoływana jako O.p., art. 4a ust. 1 pkt 2 u.p.s.d., błędne ustalenie stanu faktycznego i krzywdzący charakter rozstrzygnięcia. Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji podzielając ustalenia faktyczne organu oraz ich prawnopodatkową ocenę. W uzasadnieniu podkreślił, że przedmiotem sporu jest niedokonanie przez obdarowaną zgłoszenia nabycia przedmiotu darowizny. Organ odwoławczy zaznaczył, że ustawa o podatku od spadków i darowizn nie reguluje właściwości organów podatkowych w sprawach podatku od spadków i darowizn, z tym tylko, że stwierdza, iż uprawnionym do otrzymania zeznania podatkowego i zgłoszenia nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych jest właściwy naczelnik urzędu skarbowego (art. 4 a ust. 1 pkt 1 i ust 2, art. 17a ust. 1 u.p.s.d. ). Zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. (Dz. U. z 2005 r. nr 165 poz. 1371 ze zm.) w sprawie właściwości organów podatkowych, jeżeli przedmiotem nabycia nie jest nieruchomość, użytkowanie wieczyste, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nieodpłatne użytkowanie nieruchomości lub służebność; właściwość miejscową organów podatkowych w sprawach podatku od spadków i darowizn dotyczących darowizny ustala się według miejsca zamieszkania nabywcy w dniu powstania obowiązku podatkowego. Jak wynika z treści umowy zawartej w dniu 20.12.2010 r. K. F. zamieszkiwała w G. przy ul. S. [...]. Co prawda strona w trakcie postępowania podatkowego składała oświadczenia, iż w dniu 20 grudnia 2010 r. zamieszkiwała w K.(pismo z dnia 17.09.2014 r., protokół przesłuchania z dnia 29.10.2014 r.), jednakże odmienne oświadczenie zostało złożone w samym dniu dokonania czynności cywilnoprawnej przed Notariuszem B. R.-J., gdzie odnotowano, że podpis złożyła m.in. K. F., która zgodnie z oświadczeniem zamieszkała: [...] G., ul. S. [...]. Dlatego, w ocenie organu odwoławczego, wiarygodne są oświadczenia strony składane w dniu dokonania samej czynności, gdzie w sporządzonym i podpisanym przez notariuszem dokumencie - dwukrotnie wskazano jako adres zamieszkania strony – G. ul. S. [...]. Odmienne zaś twierdzenia o zamieszkiwaniu w dniu 20.12.2010 r. pod adresem w K., mają na celu jedynie uwiarygodnić twierdzenia strony o przesłaniu do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. zgłoszenia SD-Z2, który na dzień 20.12.2010 r. (tj. pierwotnego powstania obowiązku podatkowego) nie był organem podatkowym właściwym w sprawie podatku od spadków i darowizn. Zdaniem organu podatkowego II instancji Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. zasadnie także podjął czynności, mające na celu ustalenie, czy przedmiotowe zgłoszenie SD-Z2 zostało złożone w Urzędzie Skarbowym w G.. Przy czym odpowiedź organu podatkowego z dnia 21.10.2014 r. potwierdza, iż do Urzędu Skarbowego w G. nie wpłynęło zgłoszenie SD-Z2, ani żadne inne dokumenty dotyczące darowizny przedmiotowych udziałów. Okoliczności tej nie kwestionowała również strona. Zasadnie także organ podatkowy I instancji poddał ocenie okoliczności nadania przesyłki poleconej nr [...] do Urzędu Skarbowego w K.. Zdaniem organu odwoławczego - wbrew zarzutom odwołania - sam dowód nadania przesyłki poleconej zawierającej jedynie wskazanie adresata, nie może stanowić przekonywującego dowodu w sprawie i musi być skonfrontowany z całym materiałem dowodowym. Strona chcąc dochować należytej staranności, przy przesyłce pocztowej kilku dokumentów powinna zadbać o to, aby co najmniej na kopercie zaznaczono oznaczenie dokumentów znajdujących się w przesyłce. Koperta dołączona do zeznania PIT-37 za 2010 r., takiej adnotacji nie zawierała, wskazując jedynie nadawcę przesyłki. Zebrany w trakcie postępowania materiał dowodowy potwierdził, że strona nie złożyła wymaganego prawem zawiadomienia o dokonanej darowiźnie ani w Urzędzie Skarbowym w K. , ani w Urzędzie Skarbowym w G., co wykluczało jej zwolnienie od podatku. Darowizna ta nie została również zgłoszona do opodatkowania przed dniem 22.07.2011r. tj.: dniem powołania się przez stronę przed organem podatkowym, w toku czynności sprawdzających, na fakt nabycia darowizny. Zatem – w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej - w sprawie zaistniały bez wątpienia wszystkie przesłanki do zastosowania dyspozycji art. 15 ust. 4 u.p.s.d. Dyrektor Izby Skarbowej nie dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania. W przeprowadzonym postępowaniu zebrano w sposób pełny materiał dowodowy, pozwalający na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. W skardze skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego I instancji. Decyzji zarzuciła: naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady zupełności postępowania dowodowego tj.: art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, art.120, art. 121 i art. 191 O.p. poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz brak faktycznego uzasadnienia.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że związane z posiadanymi udziałami prawa i obowiązki o charakterze majątkowym stanowiły przedmiot majątku wspólnego. Prawnie niemożliwe więc było w sferze przysporzenia majątkowego, w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej, dokonanie darowizny pomiędzy małżonkami składnika majątkowego stanowiącego część tej wspólności majątkowej małżeńskiej, a z akt sprawy jednoznacznie wynika, że strona nie posiadała małżeńskiej umowy majątkowej jak i żadne z małżonków nie posiadało odrębnego majątku. Zatem w sprawie brak jest przedmiotu opodatkowania w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Istotą sporu jest ocena zawartej między małżonkami umowy darowizny udziałów w spółce z o.o. i wynikających stąd skutków prawno - podatkowych oraz kwestia dokonania przez stronę zgłoszenia nabycia przedmiotu darowizny poprzez złożenie w organie podatkowym zgłoszenia SD-Z2, dokumentującego otrzymanie ww. darowizny.

Na wstępie wskazać trzeba, że w sprawie niesporny jest fakt dokonania na rzecz skarżącej darowizny udziałów w sp. z o.o. przez jej męża, co potwierdza umowa z dnia 20.12.2010 r. Nie kwestionowana jest również wysokość darowizny.

Jednakże na etapie skargi strona podważa dopuszczalność zawarcia takiej umowy jeżeli pomiędzy małżonkami istnieje wspólność ustawową.

Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić trzeba, że kwestie stosunków majątkowych w małżeństwie reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. Nr 9, poz. 59 ze zm.), powoływana dalej jako Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Na podstawie art. 31 § 1 tej ustawy z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

Na podstawie art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym, który ma charakter łączny.

Z treści powołanych przepisów wynika, że małżonkowie pomiędzy, którymi istnieje majątkowa wspólność ustawowa mogą posiadać zarówno majątek wspólny jak i odrębny (osobisty) należący wyłącznie do jednego małżonka. Żaden przepis prawa nie wyklucza możliwości dokonania przesunięć pomiędzy tymi majątkami, Pogląd ten potwierdza orzecznictwo sądów powszechnych. W wyroku z dnia 20 lutego 1996 r. Sąd Najwyższy stwierdził: 1. Dopuszczalne jest dokonywanie przez małżonków w drodze odpowiednich czynności prawnych przesunięć z majątku wspólnego do odrębnego takich składników majątkowych, jak pieniądze, rzeczy ruchome, nieruchome i prawa majątkowe. 2. Zgodne przesunięcia składników majątkowych z masy wspólnej do odrębnej mieszczą się w służącym małżonkom prawie zarządu majątkiem wspólnym i nie można wykluczyć rozporządzeń powodujących takie przesunięcia między małżonkami, skoro wolno im rozporządzać wspólnymi przedmiotami na rzecz osób trzecich (art. 36 k.r.o.). 3. Wspólność majątkowa powinna służyć przede wszystkim samym małżonkom, a dysponowanie wchodzącymi do tej wspólności składnikami majątkowymi powinno stanowić ich wyłączne prawo. Z tym tylko zastrzeżeniem, by nie sprzeciwiał się temu wyraźny przepis prawa. 4. Skoro art. 35 k.r.o. nie zezwala w czasie trwania wspólności na rozporządzanie "przyszłym udziałem", to nie jest uprawnione rozszerzanie tego zakazu na współwłasność łączną bezudziałową, w obrębie której może dochodzić do rozporządzenia określonym przedmiotem (prawem do tego przedmiotu). (Sygn. akt I CRN 8/96; SIP LEX nr 607497).

Nie ulega zatem wątpliwości, że dopuszczalne jest rozporządzeniem majątkiem wspólnym na rzecz majątku odrębnego drugiego z małżonków, także odwrotna relacja nie może budzić zastrzeżeń, jak również przekazanie z majątku odrębnego jednego z małżonków na rzecz majątku współmałżonka.

W związku z tym bezzasadne są zarzuty skargi podnoszące niedopuszczalność zawarcia między małżonkami umowy mającej za przedmiot rozporządzenie majątkiem wspólnym na rzecz majątku odrębnego.

Niemniej na gruncie rozpoznawanego sporu taka sytuacja nie miała miejsca, co trafnie zauważył organ podatkowy I instancji, powołując się na oświadczenie męża skarżącej z dnia 20.12.2014 r. (darczyńcy) k. 25 akt administracyjnych złożone w toku postępowania. Z treści oświadczenia wynika, że podarowane stronie udziały nabył z majątku wspólnego za zgodą i wiedzą żony do majątku odrębnego. Między stronami nie zostało zawarte porozumienie o przynależności tych udziałów do majątku wspólnego. Wszelkie prawa korporacyjne wykonywał darczyńca jako jedyny wspólnik, w konsekwencji środki te weszły do majątku odrębnego. Zgodnie bowiem z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 5.10.2005 r. "udział w spółce z o.o., nabyty przez jednego z małżonków ze środków z majątku wspólnego, może stać się składnikiem tego majątku, jeżeli małżonkowie tak postanowili (art. 184 k.h. oraz art. 184 k.s.h.)". (sygn. akt IV CK 99/05; publ. OSNC 2006/7-8/127, Biul.SN 2006/3/10, M.Prawn. 2006/21/1159).

W niniejszej sprawie - jak wynika z oświadczenia darczyńcy - strony postanowiły inaczej, przekazując te środki do majątku odrębnego darczyńcy. Potwierdza to także późniejsza umowa darowizny wszystkich tych udziałów na rzecz skarżącej. Nie ulega też wątpliwości, że małżonkowie mogą dokonywać czynności rozporządzenia majątkiem odrębnym na rzecz drugiego z małżonków. A więc podnoszone na etapie skargi zarzuty w tym zakresie nie znajdują uzasadnienia, tym bardziej, że podnoszą niedopuszczalność rozporządzenia majątkiem wspólnym na rzecz odrębnego. Przechodząc do następnej kwestii spornej, na wstępie podkreślić, należy, że ustawa o podatku od spadków i darowizn nie reguluje właściwości organów podatkowych w sprawach podatku od spadków i darowizn. Uprawnionym do otrzymania zeznania podatkowego i zgłoszenia nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych jest właściwy naczelnik urzędu skarbowego (art. 4 a ust. 1 pkt 1 i ust 2, art. 17a ust. 1 u.p.s.d. ). Zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie właściwości organów podatkowych(Dz. U. z 2005 r. nr 165 poz. 1371 ze zm.), jeżeli przedmiotem nabycia nie jest nieruchomość, użytkowanie wieczyste, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nieodpłatne użytkowanie nieruchomości lub służebność; właściwość miejscową organów podatkowych w sprawach podatku od spadków i darowizn dotyczących darowizny ustala się według miejsca zamieszkania nabywcy w dniu powstania obowiązku podatkowego. Jak wynika z treści umowy darowizny skarżąca zamieszkiwała w G. przy ul. S. [...]. Co prawda w trakcie postępowania podatkowego składała oświadczenia, iż w dniu 20.12 2010 r. zamieszkiwała w K., jednakże odmienne oświadczenie zostało złożone w samym dniu dokonania czynności cywilnoprawnej - co zapisano dwukrotnie w akcie notarialnym. Zasadnie zatem organ odwoławczy przyjął miejsce zamieszkania strony w dniu dokonania czynności cywilnoprawnej - z aktu notarialnego, nie dając wiary późniejszym zeznaniom składanym przez stronę przed organem podatkowym. Nadto, jak słusznie wywodził organ podatkowy, strona była zainteresowana podaniem adresu w K., z uwagi na twierdzenie, że informację o otrzymanej darowiźnie wysłała wraz z deklaracją PIT-37 do Urzędu Skarbowego w K..

Z akt sprawy wynika, że organy podatkowe zgłoszenia SD-Z2 nie otrzymały, przy czym co istotne czynności mające na celu ustalenie, czy przedmiotowe zgłoszenie zostało złożone podjęto zarówno w Urzędzie Skarbowym w K. jak i w Urzędzie Skarbowym w G.. Oba urzędy przedstawiając obieg dokumentów nie potwierdziły, aby takie zgłoszenie do nich wpłynęło.

Zdaniem Sądu, nie przekonują wyjaśnienia strony dotyczące nadania ww. informacji wraz z deklaracją z tytułu podatku dochodowego PIT-37. Przeczy temu argumentacja organu podatkowego odwołująca się do wagi przesyłki, brak jakiegokolwiek dowodu na tę okoliczność (dowód nadania). Wreszcie brak przesyłki w Urzędzie Skarbowym w K., pomimo wpływu zeznania PIT-37. Argumentacja skarżącej w kwestii wysłania deklaracji podatkowej i zgłoszenia

SD-Z 2 nie jest wystarczająca. Zgromadzone dowody podlegają bowiem ocenie, co do ich wiarygodności. Sam dowód nadania przesyłki poleconej, zawierającej wskazanie jako adresata – urzędu skarbowego, nie może stanowić przekonywującego dowodu w sprawie i musi być skonfrontowany z całym materiałem dowodowym (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2010 r. sygn. akt II FSK 433/09, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego). Skarżąca poza negowaniem ustaleń organów podatkowych nie przedstawiła żadnych dowodów przeciwnych, mimo że na nadawcy przesyłki ciąży obowiązek wykazania jej zawartości.

Skoro strona nie złożyła w urzędzie zgłoszenia SD-Z 2, w związku z otrzymaną w dniu 20.12.2010 r. darowizną udziałów to, trafnie przyjęły organy podatkowe, że nie mogła skorzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 4a u.p.s.d.

W myśl art. 4a ust.1 pkt 1 u.p.s.d., zwalnia się od podatku nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych w drodze darowizny przez małżonka, jeżeli zostanie ono zgłoszone w terminie 6 miesięcy od dnia powstania obowiązku podatkowego.

Natomiast w świetle z art. 6 ust. 1 pkt 4 u.p.s.d., przy nabyciu w drodze darowizny obowiązek podatkowy powstaje z chwilą złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy - z chwilą spełnienia przyrzeczonego świadczenia, jeżeli ze względu na przedmiot darowizny przepisy wymagają szczególnej formy dla oświadczeń obu stron, obowiązek podatkowy powstaje z chwila złożenia takich oświadczeń. W sytuacji natomiast, gdy nabycie w drodze darowizny nie zostało zgłoszone do opodatkowania, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą powołania się przed organem podatkowym na okoliczność dokonania tej darowizny i zastosowanie ma stawka podatku określona w art. 15 ust. 4 u.p.s.d.

A zatem zasadnie przyjęły organy podatkowe, że w związku z niezłożeniem zeznania podatkowego o nabyciu majątku w drodze darowizny, przy jednoczesnym powołaniu się przez obdarowaną na fakt nabycia przed organem podatkowym w toku prowadzonych wobec niej czynności sprawdzających, obowiązek podatkowy, na mocy art.6 ust.4 u.p.s.d. powstał z chwilą powołania się na okoliczność dokonania darowizny, co uzasadniało zastosowania art. 15 ust. 4 u.p.s.d.

Sąd podziela również ocenę organów podatkowych, że skarżąca powołała się na fakt zawarcia umowy darowizny w związku z wdrożeniem wobec niej czynności sprawdzających. Miało to na celu ustalenie źródła pochodzenia majątku skarżącej, w związku z darowizną poczynioną przez nią na rzecz brata. Z danych będących w posiadaniu organów podatkowych wynikało, że skarżąca nie dysponowała kwotą, którą następnie podarowała bratu. Wyjaśniając te kwestie strona wskazała na będącą przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu darowiznę udziałów dokonaną przez jej męża. Nie ma zatem wątpliwości, że w sprawie zaistniały, o których mowa w art. 15 ust. 4 u.p.s.d.

Sąd nie dopatrzył się także wymienionych w skardze naruszeń przepisów postępowania. Organy podatkowe wyczerpująco zebrały materiał dowodowy, który został poddany szczegółowej analizie, zgodnie z postanowieniami art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O. p. oraz z poszanowaniem zasad wynikających z art. 120, art. 121 § 1 O.p., a prawidłowo przeprowadzone postępowanie poprzedziło prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego, dlatego też zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny po myśli art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.