Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1317/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 169 ust. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 572
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Piotr Chybicki Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Komisji Rekrutacyjnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przyjęcia na studia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z akt przekazanych do sądu wraz ze skargą wynika, że Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna Wydziału Nauk Medycznych Uniwersytetu A ( dalej jako organ I instancji ) decyzją z dnia "[...]" odmówiła przyjęcia M. L. na I rok stacjonarnych studiów jednolitych magisterskich na kierunku lekarskim Uniwersytetu, w roku akademickim 2016/2017.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że rekrutacja przeprowadzona została zgodnie z zasadami określonymi w Uchwale Nr 743 Senatu z dnia 22 maja 2015 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania rekrutacyjnego obejmującego konkurs sumy % punktów uzyskanych ze wskazanych przez wnioskodawczynię przedmiotów ze świadectwa dojrzałości ustalono, że uzyskała ona 390 punktów, zaś liczba punktów uprawniająca do przyjęcia na I rok studiów o kierunku lekarskim wynosiła 446.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła M. L. zarzucając naruszenie :

1/ art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zawiadomienia jej o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów;

2/ art. 169 ust. 3 Prawa o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 44zzk ustawy o systemie oświaty poprzez pominięcie części wyniku egzaminu maturalnego, co skutkowało dyskryminacją grupy maturzystów, w tym kandydatki i tym samym błędnym ustaleniem wyniku kwalifikacji;

3/ art. 169 ust. 2 Prawa o szkolnictwie wyższym poprzez oparcie rozstrzygnięcia na uchwale rekrutacyjnej zmienionej po 31 maja roku tam wskazanego;

4/ art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak składu komisji rekrutacyjnej podejmującej decyzję w sprawie, a poprzestanie jedynie na wskazaniu nazwisk trzech osób, co nie pozwala stwierdzić jaką część komisji stanowią i czy decyzja ma przymiot ważności;

5/ art. 6 i 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji pozostającej w sprzeczności z prawem;

6/ art. 68 § 2 k.p.a. poprzez niezachowanie wymogu w nim przewidzianego;

7/ art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie w decyzji wymaganego przytoczenia przepisów prawa w ramach uzasadnienia prawnego uchwały rekrutacyjnej, wyjaśnienia w jaki sposób uzyskano wynik 390 punktów, w jaki sposób i na jakiej podstawie przyjęto próg 446 punktów, zindywidualizowania rozstrzygnięcia do danego stanu faktycznego zamiast czego w uzasadnieniu decyzji przywołano trzy opcje, z których dwie nie dotyczą kandydatki.

W oparciu o powyższe zarzuty odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o przyjęciu kandydatki na I rok stacjonarnych studiów jednolitych magisterskich na kierunek lekarski UWM w roku akademickim 2016/2017, a w przypadku nie uwzględnienia tego wniosku o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, że warunki przyjęcia na studia, określone przez uczelnię nie mogą naruszać zasady wskazanej w art. 169 ust. 3 Prawa o szkolnictwie wyższym, a ten przepis podobnie jak ustęp 2 powyższego artykułu zostały naruszone. Porównywanie jedynie częściowego wyniku matur dyskryminuje wszystkich zdających maturę w 2016 r., z uwagi na wysoki poziom trudności matury i tym samym pozbawia równych szans wobec osób zdających maturę w latach wcześniejszych. Ustawy i Konstytucja gwarantują równy dostęp do nauki, a stopień trudności matur w poszczególnych latach jest różny. Dlatego też do świadectwa maturalnego wprowadzona została skala centylowa pozwalająca rozróżnić w jakim przedziale znajduje się maturzysta ze swoim wynikiem na tle maturzystów z danego rocznika w Polsce w skali od 0-100 %. Komisja nie uwzględniła skali centylowej ze świadectwa maturalnego, uchwała Senatu uczelni została zmieniona po 31 maja 2015 r., bo w dniu 3 czerwca 2015 r., a w uzasadnieniu decyzji pominięto analizę i sposób wyliczenia punktacji, co skutkowało niemożnością dokonania oceny wydanej decyzji.

Po rozpatrzeniu odwołania Uczelniana Komisja Rekrutacyjna Uniwersytetu ( dalej organ odwoławczy lub II instancji ) decyzją z dnia "[...]" utrzymała w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że zasady rekrutacji określiła uchwała Senatu, która w dniu 28 maja 2015 r. została podana do publicznej wiadomości i po tym dniu nie była zmieniana. Kandydatce według zasad określonych w uchwale naliczono liczbę punktów z przedmiotów przez nią wskazanych, przy czym liczba punktów za zdanie przedmiotu rozszerzonego była zwiększona. W oparciu o tak ustalone zasady kandydatka uzyskała 390 punktów i została sklasyfikowana na 820 miejscu wśród kandydatów ubiegających się o przyjęcie na studia, natomiast w procesie rekrutacyjnym zakwalifikowano osoby do 335 pozycji na liście rankingowej, a najniższy wynik kwalifikujący do przyjęcia wynosił 446 punktów.

Organ odwoławczy zawiadomił skarżącą o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy, jednak z tej możliwości skarżąca nie skorzystała, natomiast organ I instancji rozpoznawał sprawę na podstawie dokumentów przesłanych przez kandydatkę.

Skarżącej nie odebrano konstytucyjnego prawa do nauki, bo nieprzyjęcie na studia wynikało z uzyskania zbyt małej liczby punktów na egzaminach maturalnych.

Skargę na tę decyzję wywiodła M. L. podnosząc zarzuty identyczne jak w odwołaniu, w oparciu o tak postawione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji.

Również w uzasadnieniu skargi powołano się na argumenty zbliżone do tych zawartych w uzasadnieniu odwołania. Skarżąca wyliczyła ile osób w 2016 r. zdało lepiej od niej maturę z biologii i chemii w skali centylowej. Uniwersytet prowadził rekrutację aż do października 2016 r., a osoby przyjęte na studia nie uzyskały 446 punktów. Zawężenie pojęcia wyników w uchwale rekrutacyjnej do skali procentowej i pominięcie skali centylowej narusza art. 169 ust. 3 ustawy o szkolnictwie wyższym oraz art. 44 zzf ustawy o systemie oświaty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu odnosząc się do każdego z zarzutów postawionych przez skarżącą, w tym do przedłużenia terminu rekrutacji, z uwagi na to, że kandydaci przyjęci na studia zrezygnowali z podjęcia nauki na UWM.

W piśmie z dnia 1 grudnia 2016 r. skarżąca odniosła się do udzielnej odpowiedzi na skargę uwypuklając przedstawiony wcześniej pogląd dotyczący błędnego pominięcia skali centylowej i zmiany uchwały rekrutacyjnej w dniu 3 czerwca 2015 r. Zarzuciła również naruszenie zapisu § 3 ust.1 i ust.6-9 tejże uchwały poprzez nieuwzględnienie całościowych wyników egzaminu maturalnego wyrażonego w procentach na skali centylowej tzw. nowej matury.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył , co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności szeroko rozumianej administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r., poz. – 718 zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł

do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Z uwagi na wielość postawionych w skardze zarzutów w pierwszej kolejności należy się odnieść do tych dotyczących naruszenia przepisów postępowania, choć z uwagi na powiązanie części zarzutów ze sobą możliwe jest łączne odniesienie się do nich.

Rację należy przyznać skarżącej, że organ I instancji nie zawiadomił jej o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i tym samym nie umożliwił jej wypowiedzenia się co do tego materiału. Równocześnie przyznać należy jednak rację organowi odwoławczemu, który stwierdził, ze uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, bo dla organu I instancji istotne były dokumenty przesłane przez skarżącą, gdyż obliczenie ilości punktów nastąpiło na podstawie wyników egzaminu maturalnego z przedmiotów wskazanych przez nią. Skarżąca z resztą nie wskazała jakich czynności nie mogła dokonać czy jakich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy podnieść na skutek stwierdzonego uchybienia organu I instancji. Wydaje się, że okoliczności takich nie było, bo chociaż skarżąca zarówno w odwołaniu, jak i skardze podnosiła zarzut naruszenia art.10 § 1 k.p.a. to nie wskazała żadnej negatywnej konsekwencji wynikłej z tego faktu wobec niej. Sąd również nie dostrzega takich okoliczności, zwłaszcza że skarżąca została zawiadomiona pismem z dnia 30 sierpnia 2016 r., przez organ odwoławczy o prawie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego i zgłoszenia żądań, jednak z możliwości tej nie skorzystała.

Uzasadnienie decyzji organu I instancji określić można jako lakoniczne, jednak z treści w nim zawartej, jak i samego rozstrzygnięcia bez najmniejszych problemów można stwierdzić, że skarżąca nie została przyjęta na studia na Uniwersytecie z powodu zbyt małej liczby punktów uzyskanych podczas egzaminów maturalnych.

Jeżeli uzasadnienie organu I instancji można było określić mianem lakonicznego, to uzasadnienie organu odwoławczego, rozpatrującego sprawę raz jeszcze od początku, jest zrozumiałe i szczegółowe wręcz drobiazgowe i wyjaśniające wszelkie możliwe wątpliwości. W uzasadnieniu tym nie tylko odniesiono się do zarzutów skarżącej, ale w sposób logiczny opisano sposób rekrutacji i ilości przyznawanych punktów za poszczególne egzaminy maturalne również w zależności od tego czy egzamin był zdawany na poziomie podstawowym czy rozszerzonym, tym samym wyjaśniono w jaki sposób ustalono wynik skarżącej i dlaczego na studia zostały przyjęte osoby, które uzyskały lepszy od niej procentowy wynik egzaminu maturalnego. W decyzjach organów obu instancji przytoczono również przepisy prawa na podstawie, których decyzje zostały wydane.

Nie do końca zrozumiały jest zarzut dotyczący braku pełnego składu komisji rekrutacyjnej. Zarówno pod decyzją organu I instancji, jak i decyzją organu odwoławczego widnieją imiona i nazwiska osób wchodzących w skład komisji i ich podpisy. Obie komisje powołane zostały stosownymi decyzjami. Komisja będąca organem I instancji została powołana decyzją nr "[...]" Dziekana Wydziału Nauk Medycznych z dnia "[...]", natomiast komisja będąca organem odwoławczym powołana została decyzją Nr "[...]" Rektora Uniwersytetu z dnia "[...]". W obu przypadkach skład powołanych komisji jest zgodny ze składem osobowym wydającym decyzje w sprawie skarżącej.

Zrozumiały natomiast, ale nie zasługujący na aprobatę jest zarzut dotyczący zmiany Uchwały Senatu Uniwersytetu z dnia "[...]" w sprawie zasad i trybu przyjmowania kandydatów na I rok studiów stacjonarnych w 2016 roku. Przede wszystkim zauważyć należy, że skarżąca poza twierdzeniem o zmianie uchwały po dniu 1 czerwca 2015 r. nie przytoczyła żadnego racjonalnego argumentu przekonującego o tym, że uchwała Senatu była zmieniana. W tej sytuacji rzeczą oczywistą jest, że skarżąca nie wskazała tego jaki przepis uchwały Senatu miał być zmieniony ani przez kogo. Dowodem na słuszność twierdzenia skarżącej nie może być to, że w dniu 3 czerwca 2015 r. miało miejsce logowanie do systemu, ponieważ nie powodowało ono modyfikacji uchwały. Zauważyć należy, że organ odwoławczy w wydanej decyzji, a następnie w odpowiedzi na skargę jak również pełnomocnik tego organu na rozprawie konsekwentnie twierdzili, iż uchwała Senat po dniu 22 maja 2015 r. nie była zmieniana, a strona BIP rejestruje każde wejście administratora biuletynu na stronę, nie oznacza to jednak wprowadzenia zmian w tekście uchwały Senatu, do czego jest upoważniony jedynie Senat Uczelni - nie ma żadnych podstaw by odmówić wiarygodności tym twierdzeniom.

Decyzja odmawiająca przyjęcia skarżącej na studia została jej doręczona, czyli nie została ogłoszona w trybie art. 67 § 1 k.p.a. a jeżeli ustnego ogłoszenia decyzji nie było to nie zachodziła również konieczność sporządzania i odczytywania protokołu, o którym mowa w art. 68 § 2 k.p.a., którego naruszenie skarżąca zarzuca.

Ostatni z przedstawionych zarzutów jest błędny z prawnego punktu widzenia, pozostałe jednak zarzuty podniesione przez skarżącą są błędne również z typowo racjonalnego punktu rozumowania. Powyższe stwierdzenie dotyczy przede wszystkim zarzutu wydłużenia, poza sierpień 2016 r. rekrutacji na kierunek lekarski w A i w związku z tym przyjęcie na Uniwersytet osób z mniejszą liczbą punktów niż 446. Z logicznego punktu rozumowania całkowicie zrozumiałym jest to, że jeżeli z chęci studiowania na danym uniwersytecie rezygnują osoby, które uzyskały największą liczbę punktów w ramach prowadzonego postępowania kwalifikacyjnego, to w na miejsce tych osób wstępują kolejni kandydaci, którzy uzyskali od tych osób mniej punktów, ale jednocześnie byli najbliżej granicy punktowej warunkującej przyjęcie ich na studia.

W związku z powyższym całkowicie zrozumiałym jest to, że czas rekrutacji na studia musiał ulec wydłużeniu, a liczba punktów warunkująca przyjęcie na dany wydział powinna ulec obniżeniu. Powyższe stwierdzenie nie może być zaskoczeniem dla skarżącej, która zgodnie z twierdzeniami jej matki zawartymi w piśmie z dnia 9 listopada 2016 r. ( k – 65 akt sądowych ) ubiegała się o przyjęcie na kierunek lekarski na 11 uczelniach. Przecież gdyby skarżąca została przyjęta na 11 uczelni, w których ubiegała się o przyjęcie to i tak mogłaby studiować tylko na jednej uczelni, innymi słowy 10 miejsc na dziesięciu różnych uczelniach byłoby zwolnione, które mogliby i powinni w takim przypadku zająć kandydaci z mniejszą ilością zdobytych punktów przyznanych na podstawie wcześniejszego egzaminu maturalnego.

Dlatego też żadnego zdziwienia nie powinno budzić to, że rekrutacja na studia trwała dłużej, a w konsekwencji liczba punktów uprawniających do przyjęcia na kierunek lekarski wynosiła 424, a nie jak pierwotnie przyjmowano 446. W obu jednak przypadkach liczba punktów uprawniających do przyjęcia na kierunek lekarski Uniwersytetu w A była znacznie większa niż liczba punktów które uzyskała skarżąca w wielkości 390.

Okoliczności dotyczące zarzutu zmiany uchwały rekrutacyjnej zostały omówione we wcześniejszej części uzasadnienia wyroku, dlatego też obecnie powtórzyć jedynie można, że uchwała ta podana została do publicznej wiadomości przed 31 maja roku poprzedzającego rok akademicki, którego dotyczy i nie była w czasie późniejszym zmieniana tym samym nie miało miejsca naruszenie przepisu art. 169 ust. 2 Prawa o szkolnictwie wyższym. Skarżąca nie może też skutecznie zarzucać naruszenia przepisów Uchwały Senatu ( § 3 ust.1 i ust. 3-6 ), tylko dlatego, że proces naliczenia punktów przebiegał zgodnie z zapisami tej uchwały.

W ocenie Sądu zarzut, do którego skarżąca przywiązuje największe znacznie to, zarzut naruszenia art. 169 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym w powiązaniu z art. 44 zzk ( prawdopodobnie ustęp 1 punkt 2 ) ustawy o systemie oświaty.

Przypomnieć należy, ust. 3 art. 169 Prawa o szkolnictwie wyższym stanowi, że podstawę przyjęcia na studia stanowią wyniki egzaminu maturalnego. Senat uczelni ustala w trybie określonym na podstawie ust. 2, jakie wyniki egzaminu maturalnego stanowią podstawę przyjęcia na studia. Równocześnie art. 44 zzk ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty stwierdza, że wyniki egzaminu maturalnego są przedstawiane w części pisemnej – w procentach i na skali centylowej, z tym że wyniki z egzaminu maturalnego z dodatkowych zadań egzaminacyjnych, o których mowa w art. 44zzf ust. 2 i 3, są przedstawiane wyłącznie w procentach.

Regulamin przyjęcia na studia zawarty w uchwale Senatu Un. powinien być znany skarżącej jeszcze przed przystąpieniem jej do egzaminu maturalnego, a jednak pomimo tego nie uczyniła ona niczego aby dążyć do zmiany tych zapisów. Co więcej na podstawie uchwały, której zapisy skarżąca błędnie uważała za sprzeczne z prawem aplikowała o przyjęcie na studia w myśl zasad ustalonych w tejże uchwale, tak więc wydaje się, że myśl o błędnym zapisie uchwały powstała dopiero po decyzji o odmowie przyjęcia na kierunek lekarski Uniwersytetu.

Przedstawiona wyżej kwestia jest jednak uboczna, gdyż uchwale Senatu, ani późniejszemu systemowi rekrutacji na studia nie można przypisać naruszenia prawa, zwłaszcza art. 169 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym w związku z art. 44zzk ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty.

System przyjęcia na studia na Uniwersytecie oparty został na wynikach procentowych uzyskanych z danego przedmiotu z pomnożeniem razy dwa uzyskanej liczby punktów w przypadku zdania egzaminu maturalnego na poziomie rozszerzonym. Skala ta w każdym roku stanowi odzwierciedlenie stosunku uzyskanych punktów na egzaminie maturalnym do punktów, które możliwe były do uzyskania.

Rację należy przyznać skarżącej, że stopień trudności egzaminów maturalnych w poszczególnych latach może się różnić, jednak należy uznać, że zasada oceny procentowego ustalenia uzyskanej liczby punktów jest nie tylko dopuszczalna, ale również najwłaściwsza, zwłaszcza że to co dla jednej osoby jest trudne dla innej może być łatwe.

Po pierwsze skala centylowa, do której skarżąca przywiązuje tak wielką wagę porównuje jedynie poziom osób zdających maturę w danym roku, i tak jak różny może być poziom trudności zagadnień maturalnych w poszczególnych latach tak samo różny może być poziom wiedzy osób zdających maturę w danym roku. Tym samym skala centylowa nie może stanowić płaszczyzny porównawczej dla ustalenia poziomu wiedzy maturzystów z poszczególnych lat. Taki tok rozumowania wydaje się być słuszny i zbieżny z twierdzeniem pełnomocnika organu, że żadna uczelnia w Polsce nie stosuje centylowego przeliczania ocen.

Skarżąca w sposób błędny stara się wykazać, że przyjęcie skali centylowej pozwoliłoby jej na dostanie się na kierunek lekarski Un., czyli na jedną z jedenastu uczelni do przyjęcia, w których aplikowała. Jest to stwierdzenie całkowicie oderwane od rzeczywistości, gdyż skarżąca starając się o przyjęcie na studia w Olsztynie musiała wiedzieć jakie obowiązują na tym Uniwersytecie zasady rekrutacji. Nie można zaprzeczyć temu, że egzamin maturalny z biologii i chemii skarżąca zdała na wysokim poziomie, ale powyższego stwierdzenia nie można już odnieść do wyniku uzyskanego z matematyki i to zdawanej na poziomie podstawowym. Dlatego też nie są znaczące twierdzenia skarżącej o jej wynikach, jeżeli pomija ona jeden z trzech egzaminów, który ma taki sam wpływ na przyjęcie na studia jak dwa poprzednie.

W świetle udzielonej odpowiedzi na skargę w ocenie Sądu przesadzone są również twierdzenia skarżącej o stopniu trudności matur w roku 2016. Przecież z pośród 384 osób zakwalifikowanych na kierunek lekarski Un. osób zdało maturę w 2016 roku, a od początku istnienia kierunku lekarskiego na Uniwersytecie nie została tam przyjęta żadna osoba, która uzyskała mniej niż 400 punktów niezależnie od stopnia trudności matur.

Żaden przepis Prawa o szkolnictwie wyższym, ani ustawy o systemie oświaty nie nakazuje uwzględnia skali centylowej i jest to rozwiązanie słuszne gdyż prowadziłoby do krzywdzących rozstrzygnięć i to nie tylko z przyczyn wskazanych wyżej. Skala centylowa istnieje od dwóch lat tak więc jej wprowadzenie eliminowałoby możliwość ubiegania się o przyjęcia na studia osób zdających wcześniej maturę. Nadto zgodnie z zapisem art. 44zzk ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty w szkołach wyszczególnionych w art. 44zzf czyli szkołach dwujęzycznych wyniki egzaminu maturalnego z dodatkowych zadań przedstawiane są wyłącznie w procentach. Podzielenie toku rozumowania skarżącej prowadziłoby do wyeliminowania uczniów takich szkół ze skutecznego ubiegania się o przyjęcie na wybrany kierunek studiów.

Skarżąca decyzją odmawiająca przyjęcia jej na studia nie została pozbawiona żadnego konstytucyjnego prawa, a przyjęcie na wybrany kierunek studiów i uczelnię może sobie zapewnić poprzez uzyskanie lepszego wyniku maturalnego zwłaszcza z trzeciego przedmiotu tj. matematyki.

W tym stanie rzeczy w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił