Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1487/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 24 września 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Jolanta Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA: Joanna Sekunda-Lenczewska, p.o. Sędziego WSA: Arkadiusz Blewązka, , , Protokolant Referendarz sądowy : Leszek Foryś, po rozpoznaniu w dniu 24 września 2004 roku na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zniszczenie trawnika 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], znak: [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz A, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. kwotę 144 (sto czterdzieści cztery) zł tytułem zwrotu kosztów wpisu sądowego , 3. stwierdza , że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie wymierzenia A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kary pieniężnej w wysokości 3.600 zł za zniszczenie 120 m2 trawnika na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy A 2.

W toku postępowania administracyjnego organ I instancji, po stwierdzeniu realizacji ogródka gastronomicznego na terenie podanej nieruchomości niezgodnie z planem zagospodarowania terenu uzgodnionym z Delegaturą Urzędu Miasta Ł. ustalił, iż zostało zniszczone 120 m2 trawnika. Lokalizacja ogródka miała dotyczyć powierzchni utwardzonej. Obszar zniszczonego trawnika wyliczono na podstawie posiadanego planu sytuacyjnego nieruchomości z obrysem trawnika i kontroli w terenie, która wykazała, że utwardzono 120 m2 trawnika. W związku z tym karę za zniszczenie trawnika wyliczono w sposób następujący: 120 m2 x 30,00 zł/1 m2 = 3.600 zł. W celu zrekompensowania straty powstałej w środowisku w decyzji z dnia [...] zalecono również posadzenie krzewów ozdobnych wzdłuż istniejącego murku w terminie do dnia 31 lipca 2002 r.

W odwołaniu strona podniosła, iż w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego - art. 47 k ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079 ze zm.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Sprzeczne są ustalenia przyjęte jako podstawa rozstrzygnięcia, bowiem uprawniony organ nie zgłosił sprzeciwu do zamiaru przystąpienia do robót budowlanych. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 47 k usunięcie trawnika nie wymaga zezwolenia, natomiast art. 47 c ustala taki obowiązek dla drzew i krzewów. Przepis art. 47 przewiduje, że ochronę walorów krajobrazowych zapewnia się w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Przy czym w stanie faktycznym sprawy, plan zagospodarowania przedmiotowy teren przeznaczał pod budowę wielofunkcyjnego budynku usługowego. Teren trawnika nie spełniał walorów krajobrazowych, gdyż rosła na nim nierówna trawa, był on zaśmiecony. Uwzględniając sposób zagospodarowania części zielonej nieruchomości dokonany przez stronę, nastąpiło znaczne polepszenie stanu zieleni zarówno pod względem estetycznym, jak i jakościowym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania utrzymało w mocy wcześniejsze rozstrzygnięcie w sprawie. Uzupełniając rozważania organu I instancji podano, iż brzmienie przepisu art. 47 k ustawy o ochronie przyrody dopuszcza możliwość wymierzenia przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta administracyjnej kary pieniężnej za m. in. zniszczenie terenów zieleni, drzew lub krzewów spowodowane niewłaściwą pielęgnacją. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego stwierdzono, że realizacja ogródka gastronomicznego nastąpiła niezgodnie z projektem, ponieważ w trakcie jego realizacji zniszczono trawniki, krzewy, naruszono systemy korzeniowe drzew. Bezspornym jest fakt zniszczenia trawnika, co wynika z przedstawionych w aktach administracyjnych dokumentach, a konsekwencją tego jest naliczenie kary.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. wniosła o uchylenie decyzji organu II, jak i I instancji zarzucając naruszenie treści art. 47 k i art. 2 a pkt 14 a ustawy o ochronie przyrody. W motywach skargi strona podała, iż organ odwoławczy całkowicie pominął zarzuty odwołania. Ustalenia przyjęte jako podstawa rozstrzygnięcia są niezgodne z prawdą, gdyż nie jest prawdą, że zniszczono krzewy oraz naruszono systemy korzeniowe drzew. Strona skarżąca nie wycięła żadnego krzewu, a wręcz przeciwnie - posadziła 50 nowych sztuk. Na terenie nieruchomości nie były prowadzone roboty, które mogłyby naruszać systemy korzeniowe drzew. Przede wszystkim jednak przepis art. 47 k odnosi się do pojęcia "terenu zielonego", który został zdefiniowany w art. 2 a pkt 14 a, który stanowi, iż teren zieleni to znajdujące się na terenie miast i wsi o zwartej zabudowie tereny przeznaczone na cele rekreacyjno - wypoczynkowe, zdrowotne, dydaktyczno - wychowawcze i estetyczne, a w szczególności: parki, zieleńce, bulwary, promenady, ogrody botaniczne i zoologiczne i inne. Teren na nieruchomości przy A był pierwotnie użytkowany jako stacja benzynowa, parking samochodowy i nie może być uznany za teren zieleni w rozumieniu art. 2 a pkt 14 a ustawy. W planie zagospodarowania przestrzennego teren nieruchomości przeznaczony jest pod realizację budynku wielokondygnacyjnego.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu kontestowanego aktu.

W trakcie postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi postanowieniem z dnia 10 grudnia 2002 r. wstrzymał z wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu rozpatrzenia skargi przez sąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu.

Postępowanie w niniejszej sprawie, pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, nie zostało przez ten Sąd zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 roku, a zatem sprawa ta podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. (art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.))

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W myśl zaś z art. 145 § 1 ust.1 p.s.a. decyzja podlega uchyleniu w całości lub w części, jeżeli sąd administracyjny stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy;

Zgodnie z powołanym przez organy obu instancji przepisem art. 47 k ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (tekst jednolity – Dz. U. Nr 99 z 2001 r., poz. 1079 ze zmian.) przesłanką wymierzenia kary pieniężnej jest zniszczenie terenów zieleni albo drzew lub krzewów, powodowane niewłaściwym wykonywaniem robót ziemnych lub wykorzystaniem sprzętu mechanicznego albo urządzeń technicznych oraz zastosowaniem środków chemicznych w sposób szkodliwy dla roślinności oraz za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia, a także zniszczenie spowodowane niewłaściwą pielęgnacją terenów zieleni, zadrzewień, drzew lub krzewów.

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji powoływały się na zniszczenie trawnika przez skarżącą spółkę, jako przesłankę zastosowania wskazanego przepisu art. 47 k z tym, że Prezydent Miasta Ł. stwierdził, że zniszczenie to nastąpiło w związku nieprawidłową, niezgodną z planem zagospodarowania terenu lokalizacją obiektu, natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako przyczynę zniszczenia trawnika wskazało niewłaściwą pielęgnację terenów zieleni.

Należy zgodzić się ze skarżącą, że zasadnicze znaczenie dla zastosowania powołanego przepisu prawa miało ustalenie, czy przedmiotowy trawnik stanowił "teren zieleni" w rozumieniu przepisów ustawy. Art. 2a pkt 14a ustawy o ochronie przyrody zawiera wszak definicję terenów zieleni zaliczając do nich znajdujące się na terenach miast i wsi o zwartej zabudowie tereny przeznaczone na cele rekreacyjno – wypoczynkowe, zdrowotne, dydaktyczno – wychowawcze i estetyczne, a w szczególności: parki. zieleńce, bulwary, promenady, ogrody jordanowskie, ogrody botaniczne i zoologiczne, ogrody etnograficzne, wystawy ogrodnicze i rolne, ogrody zabytkowe, cmentarze grzebalne i niegrzebalne, grzebowiska zwierząt, grodziska, kurhany, zabytkowe fortyfikacje, ogrody przydomowe i zieleń osiedlową.

Organy obu instancji nie poczyniły jednak jakichkolwiek ustaleń, czy przedmiotowy trawnik był terenem zieleni w rozumieniu art. 2a pkt 14 a ustawy, a w konsekwencji czy zachodzi przesłanka do zastosowania sankcji przewidzianej w art. 47 k. Było to tym bardziej uzasadnione, że skarżąca w toku postępowania administracyjnego podnosiła, że sporny trawnik był w rzeczywistości pasem gruntu zarośniętym częściowo trawą.

Dokumenty znajdujące się w aktach sprawy nie pozwalają także na jednoznaczne ustalenie, czy strona skarżąca dokonała lokalizacji tymczasowego obiektu budowlanego - ogródka gastronomicznego niezgodnie z dokumentacją załączoną do zgłoszenia, o którym mowa w piśmie z dnia 26.04.2002 r.

Organ administracji winien również w sposób jednoznaczny i nie budzący jakichkolwiek wątpliwości ustalić przesłankę zastosowania art. 47 k ustawy polegającą na określonym zachowaniu skarżącej umożliwiającym w myśl wskazanego przepisu wymierzenie kary pieniężnej. Znamienne jest to, że organ I instancji wskazał zupełnie inną przesłankę zastosowania przepisu art. 47 k, niż Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyjęło, że przesłankę faktyczną wymierzenia kary stanowi niewłaściwa pielęgnacja terenów zieleni. Ustalenie to nie znajduje jednak potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym, a co więcej jest kwestionowane przez skarżącą.

W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że decyzje organów obu instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego (art. 47k ustawy o ochronie przyrody) oraz przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik postępowania (art. 7, 77 i 80 kpa).

Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zmianami ) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

O zwrocie poniesionych przez skarżącą kosztów wpisu sądowego orzeczono zgodnie z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm. ) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zmianami ).

W oparciu o art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonani do daty uprawomocnienia się zaskarżonego wyroku.