Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 598/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-12-01 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: utrzymano w mocy postanowienie referendarza sądowego
Powołane przepisy: article: art. 244 par 1, art. 245 par 3, art. 246 par 1 pkt 2 w zw z art. 260 par 1, par 2, par 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Ra’eda Bashira od postanowienia Starszego Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 października 2017r., sygn. akt I SA/Kr 598/17 w przedmiocie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Ra’eda Bashira na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 27 marca 2017r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2010r., odsetki za zwłokę oraz koszty postępowania egzekucyjnego postanawia: utrzymać w mocy postanowienie Starszego Referendarza Sądowego z dnia 12 października 2017r., sygn. akt I SA/Kr 598/17, oddalające wniosek Ra’eda Bashira o zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

R. B., zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych. Z oświadczenia zawartego w formularzu "PPF" wynika, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną M. B. oraz córką N. B.. Źródłem utrzymania rodziny jest zasiłek pielęgnacyjny skarżącego w wysokości 153 zł oraz wynagrodzenie za pracę jego żony w wysokości 2.500 zł. Wnioskodawcy przysługuje prawo użytkowania domu o powierzchni 220 m˛, stanowiącego własność jego małżonki. Nie posiada on zasobów pieniężnych, papierów wartościowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, iż od kwietnia 2015r. cierpi na przewlekłą chorobę twardzinę układową i od tamtej pory nie może podjąć żadnej pracy zarobkowej. Od ponad roku jest poddawany comiesięcznej chemioterapii w szpitalu w K.. Wnioskodawca podał, że od stycznia bieżącego roku legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Na dzień składania wniosku jego jedynym źródłem dochodu jest zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł. Zobowiązania i stałe wydatki rodziny przedstawiają się następująco: prąd 500 zł, woda + wywóz śmieci 100 zł, telefon + internet 100 zł, 3 telefony komórkowe 150 zł, paliwo 400 zł, wyżywienie 2.100 zł, leki + wyjazdy do szpitala 300 zł miesięcznie. Umową z dnia 28 maja 2001r. małżonkowie B. wyłączyli wspólność majątkową małżeńską, a nieruchomość wskazana w pkt 7.1 wniosku, jako współużytkowanie stanowi wyłączną własność M. B.. W takiej sytuacji skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania w jakimkolwiek stopniu, a jego stan zdrowia wymaga by uzyskiwane skromne środki były w całości przeznaczone na leczenie przewlekłej choroby. Brak środków nie jest chwilowy, gdyż skarżący nie jest w stanie podjąć pracy i uzyskać finanse wymagane w dającej się przewidzieć przyszłości.

Zarządzeniem z dnia 22 sierpnia 2017r. wezwano skarżącego do uzupełnienia ww. wniosku w terminie 7 dni, poprzez przedłożenie odpowiednich oświadczeń i dokumentów źródłowych na okoliczność wykazania stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych.

W odpowiedzi na wezwanie podano, że ze względu na stan zdrowia mocodawcy nie było możliwe uzyskanie w tak krótkim czasie wyciągów z rachunku bankowego skarżącego. Wskazano ponadto, że rachunki bankowe strony zostały zajęte przez Urząd Skarbowy [...]. Do pisma załączone zostały kopie następujących dokumentów: zeznania podatkowego skarżącego [...] za 2015r. (przychód 0 zł), informacji [...] o dochodach M. B. za 2016r. (przychód 64.970,88 zł, koszty jego uzyskania 1.335 zł), zawiadomienia z dnia 26 lipca 2017r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, według którego suma dochodzonych należności wraz z odsetkami wynosi 880.880,08 zł, faktury z dnia 13 marca 2017r., stanowiącej rozliczenie sprzedaży energii elektrycznej za okres od września 2016r. do marca 2017r., faktury z 14 sierpnia 2017r. za usługi telekomunikacyjne na kwotę 119,78 zł, faktury z 12 czerwca 2017r. za gaz na kwotę 40,67 zł, dwóch faktur za leki: z dnia 22 czerwca 2017r. na kwotę 333,50 EUR i z dnia 25 lipca 2017r. na kwotę 632 EUR, dwóch recept, umowy z dnia 28 maja 2001r. o wyłączeniu wspólności ustawowej majątkowej w małżeństwie skarżącego oraz wydruku księgi wieczystej nr [...] Za pismem z dnia 2 października 2017r. uzupełniono wniosek o przyznanie prawa pomocy, kopią zeznania podatkowego R. B. za 2016r., w którym wykazano przychód 0 zł oraz wydrukiem z rachunku bankowego strony w ING Banku Ś. S.A. za okres od 1 lipca do 26 września 2017r.

Postanowieniem z dnia 12 października 2017r. Starszy Referendarz Sądowy WSA w Krakowie, działając na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., oddalił wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazano na rozbieżności w argumentacji skarżącego, wskazano też na nieprzesłanie wszystkich dokumentów, o które wnioskował Sąd i uznano jego wniosek za bezzasadny.

W sprzeciwie, zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., poprzez stwierdzenie, że skarżący nie wykazał przesłanek, iż nie posiada żadnych środków na poniesienie kosztów postępowania, ani że nie ma dostatecznych środków na poniesienie kosztów procesu, które byłby w stanie ponieść bez uszczerbku dla swojego utrzymania a w szczególności bez uszczerbku dla swojego zdrowia. W uzasadnieniu sprzeciwu powielono dotychczasową argumentację o stanie majątkowym skarżącego oraz jego chorobie i przedstawiono polemikę ze stwierdzeniami, zawartymi z zaskarżonym postanowieniu. Na tej podstawie, wniesiono o przeprowadzenie dowodu z dokumentów z wyciągów z rachunków bankowych skarżącego za okres od 1 sierpnia 2017r. do 31 października 2017r. oraz wyciągów z rachunków żony skarżącego za okres od 1 sierpnia 2017r. do 31 października 2017r., które przedłożono w formie załączników do przedmiotowego sprzeciwu i wniesiono o zmianę postanowienia, poprzez przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Treść art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") wskazuje, że rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).

Stosownie do treści art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3).

W przypadku osób fizycznych prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), a w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zawarta w przepisach Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, regulacja prawa pomocy, stanowi odstępstwo od zasady ustanowionej w art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania, związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W konsekwencji przytoczone we wniosku okoliczności, jak i przedstawione przez wnioskodawcę dokumenty, powinny uzasadniać jego żądanie. Oznacza to, iż na wnioskodawcy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji, uprawniającej do skorzystania z tego prawa, przy czym do Sądu należy ocena tych dowodów w świetle spełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy.

Inicjatywa dowodowa, zmierzająca do uprawdopodobnienia, iż zachodzą uwarunkowania przemawiające na rzecz przyznania prawa pomocy, ciąży na stronie, (por. postanowienie NSA z dnia 26.09.2013r., sygn. akt II OZ 792/13, postanowienie NSA z dnia 16.02.2012r., sygn. akt I FZ 26/12, postanowienie NSA z dnia 28.01.2013r., sygn. akt II FZ 29/13, postanowienie NSA z dnia 16.05.2013r., sygn. akt I FZ 101/13, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 23.10.2009r. , sygn. III SA/GL 823/09). Wnioskodawca ma też obowiązek współdziałania z Sądem w zakresie gromadzenia dowodów źródłowych i wyjaśnienia wszystkich okoliczności w celu ustalenia jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. Umożliwia to konstrukcja art. 255 p.p.s.a., a zastosowanie tej normy, poprzez wezwanie strony o przedłożenie dodatkowych oświadczeń lub dokumentów, stanowi rodzaj uzupełniającego postępowania dowodowego, dzięki któremu wydane orzeczenie opierać się będzie o zasadę prawdy materialnej. Brak tej współpracy przez niedostarczenie dokumentów, bądź nieskładnie wyczerpujących oświadczeń, musi mieć natomiast wpływ na dokonywaną przez sąd ocenę wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 21.05.2014r., sygn. akt II FZ 654/14, postanowienie NSA z dnia 11.02.2014r., sygn. akt II FZ 1474/13, postanowienie NSA z dnia 15.03.2012r., sygn. akt II FZ 175/12, postanowienie NSA z dnia 04.04.2011r., sygn. akt II FZ 103/11, postanowienie NSA z dnia 15.06.2010r., sygn. akt II OZ 530/10, postanowienie NSA z dnia 19.10.2010r., sygn. akt II GZ 296/10, postanowienie NSA z dnia 05.12.2006r., sygn. akt II FZ 703/06).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że słusznie ocenił Referendarz Sądowy tut. Sądu, iż wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych należało oddalić. Sąd w pełni podziela jego ocenę, dokonaną w sprawie.

W pierwszej kolejności Sąd uznaje, że zasadnie Referendarz sądowy, wezwał skarżącego w trybie art. 255 p.p.s.a. do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez przedłożenie odpowiednich dokumentów na okoliczność wykazania stanu majątkowego oraz jego możliwości płatniczych, szczegółowo wymienionych w wezwaniu z dnia 23 sierpnia 2017r.

W kontekście powyższego wskazać trzeba, że we wniosku skarżący podał, iż źródłem utrzymania jego rodziny jest pobierany przez niego zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł oraz wynagrodzenie za pracę żony w wysokości 2.500 zł miesięcznie (łącznie 2.653 zł). Zadeklarowane przez stronę wydatki zamykały się natomiast kwotą 3.650 zł (500 zł prąd, 100 zł woda + wywóz śmieci, 100 zł telefon + internet, 150 zł telefony komórkowe, 400 zł paliwo, 2.100 zł wyżywienie, 300 zł leki + wyjazdy do szpitala).

Prawidłowo zatem zauważył Referendarza sądowy, że powyższe wskazywało na brak bilansowania się dochodów i wydatków skarżącego. Zasadnie zatem wezwał go do uzupełnienia wniosku, poprzez przedłożenie odpowiednich dokumentów, potwierdzających wysokość uzyskiwanych w miesiącu dochodów, jak i ponoszonych kosztów. W ocenie Sądu dane, których zażądał Referendarz są istotne z punktu widzenia rzeczywistej oceny sytuacji finansowej skarżącego.

Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że orzekający, aby rzetelnie ocenić zdolności płatnicze skarżącego musi dysponować dokładnymi i obszernymi informacjami na temat jego sytuacji majątkowej i finansowej. Informacje te powinien dostarczyć wnioskodawca tak, aby orzekający mógł przeprowadzić pewnego rodzaju symulację finansową, określającą relację wszystkich wydatków gospodarstwa domowego do jego dochodów, z uwzględnieniem posiadanych nieruchomości, oszczędności i przedmiotów wartościowych. Stąd też, brak dokładnych danych, popartych stosowną dokumentacją, skutecznie uniemożliwia wspomnianą analizę. To z kolei, wyklucza przyznanie prawa pomocy.

W świetle powyższych uwag podać trzeba, że na gruncie przedmiotowej sprawy, skarżący nie wykazał, pomimo wyraźnego wezwania, stanu majątkowego swojej żony, M. B., zasłaniając się zawartą między małżonkami umową, wprowadzającą ustrój rozdzielności majątkowej. Sąd zauważa, że skarżący przedłożył powyższe dopiero na etapie sprzeciwu, jednakże dane zawarte w wyciągach z rachunków bankowych, potwierdzają tylko właściwą ocenę, dokonaną przez Referendarza sądowego w tym zakresie. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że "wpłaty własne", "wpłaty gotówki posiadacza" nie są wpłatami kształtującymi się na niskim poziomie. Z wyciągu transakcji bankowych żony skarżącego wynikają bowiem wpłaty na znaczne kwoty. Na wyciągach skarżącego także odnotowano wpłaty własne, co przeczy jego twierdzeniom, że nie dysponuje on żadnymi środkami pieniężnymi, poza zasiłkiem pielęgnacyjnym. Nie należy jednak pominąć faktu, że skarżący nie udzielił odpowiedzi, czy ww. konto bankowe jest jedynym, które posiada jego żona, czy też dysponuje ona innymi rachunkami bankowymi. Wykazu takiego skarżący nie przedłożył, nie dołączył też żadnego oświadczenia na tę okoliczność. Podkreślenia wymaga bowiem, że sporządzenie stosownego oświadczenia – nie wymagało żadnych dodatkowych kosztów (poza ceną przesyłki, którą skarżący uiścił), a doprecyzowałoby sytuację finansową pod kątem badania przesłanek prawa pomocy. Nawet w przypadku, kiedy zdobycie żądanych dokumentów, pociągałyby zbyt duże koszty dla skarżącego, mógł on poprzestać na złożeniu stosownych oświadczeń wiedzy na wskazane wymaganych okoliczności. Tego rodzaju oświadczenia byłyby również pomocne w zbadaniu jego sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych.

W odniesieniu do kwestii rozdzielności majątkowej małżeńskiej, tut. Sąd aprobuje uwagę Referendarza sądowego, że okoliczność, iż skarżący zawarł umowę wyłączającą wspólność majątkową w jego małżeństwie nie ma znaczenia z punktu widzenia przesłanek przyznania prawa pomocy. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest bowiem pogląd, że w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim, oceny aktualnego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy dokonuje się z uwzględnieniem sytuacji majątkowej współmałżonka, niezależnie od panującego między nimi ustroju majątkowego. W postanowieniu z dnia 6 października 2004r. sygn. akt GZ 71/04 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż przy badaniu przesłanek z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy wziąć pod uwagę, że zgodnie z art. 23 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, małżonkowie są zobowiązani do wzajemnej pomocy i z tego obowiązku nie zwalnia pozostawanie w rozdzielności majątkowej. Rozdzielność majątkowa, odnosi się przecież do majątków małżonków, regulując kwestie zobowiązań każdego z małżonków wobec osób trzecich oraz rozporządzania i zarządzania tymi majątkami, nie zaś do ich wzajemnych obowiązków, w tym, polegających na udzielaniu współmałżonkowi pomocy finansowej w zakresie prowadzonego postępowania sądowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2009r., sygn. akt I FZ 230/09). Prawa pomocy nie można też przyznać jednemu z małżonków, jeśli okazałoby się, że dochody drugiego, pozwalają na pokrycie kosztów postępowania (por. postanowienie SN z dnia 05.05.1967r., sygn. akt I Cz 37/67), zwłaszcza, gdy - jak w rozpatrywanym przypadku - faktycznie prowadzą oni wspólne gospodarstwo domowe.

Zatem słusznie uznał Referendarz sądowy, że informacje o stanie majątkowym żony, do których udzielenia zobowiązano skarżącego, a które pozostały niewyjaśnione, miały istotny wpływ na merytoryczne rozpoznanie, złożonego przez niego wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Dodatkowo, do chwili obecnej orzekający Sąd, nadal nie dysponuje danymi, czy oprócz nieruchomości, położonej przy ul. [...] w K. , M. B. posiada inne składniki majątku nieruchomego, czy dysponuje przedmiotami wartościowymi, których spieniężenie, pozwoliłoby na pokrycie należnych w sprawie kosztów sądowych. Skarżący nie przedłożył zaświadczenia o wysokości wynagrodzenia małżonki za ostatnie trzy miesiące, ani jej zeznania podatkowego za 2016 rok (informacja [...] o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy nie jest dokumentem, o którego przedłożenie skarżący był wzywany).

Tut. Sąd zwraca także uwagę, że we wniosku o przyznanie pomocy R. B. oświadczył, że jedynym źródłem jego dochodu jest zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł. Tymczasem, słusznie podał Referendarz sądowy, że przesłane dokumenty w postaci wydruku transakcji, przeprowadzonych na rachunku bankowym skarżącego w I. S.A. w okresie od 1 lipca do 26 września 2017r., potwierdzają transakcje zaksięgowane, jako wpłaty własne dokonywane przez skarżącego w znacznych wysokościach. I tak w lipcu 2017r. R. B. dokonał dwóch wpłat środków w łącznej wysokości 13.000 zł (8.800 zł i 4.200 zł), w sierpniu dwóch wpłat w łącznej wysokości 2.400 zł (1.000 zł i 1.400 zł) i we wrześniu jednej wpłaty 500 zł.

W ocenie Sądu, okoliczności te potwierdzają, że wnioskodawca przedstawił swoją sytuację w sposób wybiórczy i nie ujawnił wszystkich źródeł swoich dochodów.

Na pełną aprobatę tut. Sądu zasługuje również ocena Referendarza sądowego, że argumentem, przemawiającym przeciwko przyznaniu skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych jest także fakt, iż skarżący – mimo podnoszonych przez niego trudności finansowych – regulował zobowiązania prywatnoprawne dokonując spłaty zadłużenia na karcie kredytowej. Przedłożony wydruk z rachunku bankowego strony potwierdza dokonywanie przez stronę tego rodzaju transakcji w okresie od lipca do września 2017r. na łączną kwotę 10.995,47 zł (5.400 zł, 2.000 zł, 595,47 zł, 1.400 zł i 1.600 zł).

W ocenie Sądu brak jest podstaw, aby zobowiązania prywatnoprawne traktować priorytetowo, kosztem zobowiązań wobec Skarbu Państwa. Koszty sądowe nie mogą być stawiane na ostatnim miejscu pod względem kolejności ich zaspokajania.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że zobowiązania cywilnoprawne nie mogą mieć pierwszeństwa przed kosztami postępowania sądowego (zob. postanowienie NSA z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt I OZ 1036/14, CBOSA). Podziela go również orzekający w niniejszej sprawie Sąd, zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżący dokonywał spłat karty kredytowej już po złożeniu wniosku o zwolnienie go od kosztów sądowych, a wysokość kosztów sądowych na obecnym etapie postępowania, sprowadza się do wpisu od złożonej skargi w wysokości 500 zł, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) i jest ponad dwudziestokrotnie niższa, niż suma dokonanych przez skarżącego wpłat na poczet zadłużenia na karcie kredytowej.

Na aprobatę tut. Sądu zasługuje również ocena Referendarza sądowego, że nieprzesłanie wszystkich dokumentów źródłowych, skutkowało niekompletnością materiału, do którego przedłożenia zobowiązany był skarżący. Podkreślenia nadto wymaga, że ocena taka nie może opierać się na niekompletnych faktach, na co szeroko wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 03.04.2014r., sygn. akt II GZ 151/14, postanowienie NSA z dnia 24.01.2011r., sygn. akt II FZ 733/10, postanowienie NSA z dnia 06.02.2013r., sygn. akt I GZ 12/13, postanowienie NSA z dnia 11.12.2008r., sygn. akt I FZ 394/08, postanowienie NSA z dnia 15.09.2010r., sygn. akt II FZ 400/10, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 23.10.2009r. sygn. akt. III SA/Gl 823/09, postanowienie NSA z dnia 18.06.2010r., sygn. akt II FZ 253/2010, postanowienie NSA z dnia 08.11.2006r. sygn. akt II OZ 1112/2006, ONSAiWSA 2007/4, poz. 79). Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, że niedopełnienie, nawet w części – obowiązku złożenia przez stronę dodatkowego oświadczenia, dokumentu – uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy (postanowienie NSA z dnia 09.07.2014r., sygn. akt I OZ 539/14, por. też postanowienie NSA z dnia 29.01.2015r., sygn. akt II OZ 58/15, postanowienie NSA z dnia 02.09.2016r., sygn. akt II GZ 822/16, postanowienie NSA z dnia 03.04.2014r., sygn. akt II GZ 151/14).

Nie należy tracić z pola widzenia, że skarżący korzystał z profesjonalnej pomocy prawnej już na etapie postępowania administracyjnego, a aktualnie także na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Pełnomocnik skarżącego nie został stronie przyznany z urzędu, co niewątpliwie także generowało i generuje koszty oraz uszczupla budżet skarżącego. Co więcej, biorąc pod uwagę realia i koszty usług prawniczych na rynku, wydatki związane z wynagrodzeniem profesjonalnego pełnomocnika na wszystkich etapach postępowania, a nie tylko tam, gdzie wymagany jest tzw. przymus adwokacko-radcowski, stanowi duże koszty i niewątpliwie są one większe, niż wynosi wpis od skargi w przedmiotowej sprawie.

Wedle powyższej argumentacji oraz okoliczności faktycznych i prawnych, zasadnie Referendarz tut. Sądu nie uwzględnił wniosku skarżącego i orzekł o jego oddaleniu, bowiem nielogiczne i niespójne dane, przedstawione przez skarżącego, nie przyczyniły się do oceny, aby wniosek o przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, uznać za zasadny. Analiza akt sprawy w konfrontacji z twierdzeniami strony oraz kontrola postanowienia, od którego został wniesiony sprzeciw – przesądza zdaniem Sądu o prawidłowości wydanego w przedmiotowej sprawie postanowienia Referendarza Sądowego WSA w Krakowie.

W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie Referendarza sądowego jest adekwatne do okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy. Wobec tego, zaskarżone postanowienie, oddalające wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, należy uznać za prawidłowe, a sprzeciw skarżącego za niezasadny.

W związku z powyższym, na podstawie art. 244 § 1, art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. w zw. z art. 260 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.