Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 950/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 22,  art. 26,  art. 32  ust. 1  pkt 1-6,  art. 33 - 35,  art. 27  ust. 2  pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 101 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.
article: art. 134,  art. 268a
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145  par. 1  pkt 1  lit. c,  art 152.,  art. 132
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak Sędzia WSA – Sławomir Fularski Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. sprawy ze skargi Komendanta Głównego Policji na postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 12 pkt 2, art. 18 ust. 1 pkt 6, art. 22 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 2, art. 26 ust. 1 pkt 4, art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.) w zw. z art. 20 ust. 1, 2a i 2b ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), nakazał Komendantowi Głównemu Policji z siedzibą w W. przy ul. [...] usunięcie uchybień w procesie przetwarzania danych osobowych P. S. zam. w [...] przy ul. [...], poprzez usunięcie jego danych osobowych z Krajowego Systemu Informacyjnego Policji w zakresie danych wskazanych w art. 20 ust. 2b ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 ze zm.) wprowadzonych do zbioru w ramach postępowania karnego prowadzonego w sprawie popełnionego w 2005 r. przez wymienionego czynu wypełniającego znamiona przestępstwa określonego w art. 224 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 z późn. zm.).

Z kolei Naczelnik [...] KGP [...] J. S. – jak wynika ze złożonego podpisu – z upoważnienia Komendanta Głównego Policji, złożył do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wniosek z dnia [...] grudnia 2012 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy i który wpłynął do organu w dniu [...] grudnia 2012 r., zarzucając zaskarżonej decyzji wydanie jej z rażącym naruszeniem:

1) prawa materialnego – art. 20 ust. 2a i ust. 17 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) w związku z art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych poprzez: odstąpienie od zastosowania – jako przepisów szczególnych - art. 20 ust. 17 w zw. z ust. 2a ustawy o Policji i przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia art. 23 ust. 1 pkt 2 i art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie danych osobowych, w wyniku czego organ nakazał Komendantowi Głównemu Policji usunięcie uchybień w procesie przetwarzania danych osobowych P. S. poprzez usunięcie danych osobowych z KSIP w zakresie danych z art. 20 ust. 2b ustawy o Policji wprowadzonych do zbioru w ramach prowadzonego postępowania karnego prowadzonego w sprawie popełnionego w 2005 r. czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 224 § 2 K.k.,

2) prawa materialnego - art. 20 ust. 2a, 17, 17a ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię (niewłaściwe odczytanie treści normy prawnej) wykraczającą poza normy wynikające z tych przepisów i przyjęcie terminu siedmiu lat jako okresu, w którym policja może przetwarzać dane osobowe o osobach podejrzanych o popełnienie przestępstw, pomimo iż ustawa o Policji nie wiąże bezpośrednio tych okoliczności z obowiązkiem usuwania danych, nakładając na Policję obowiązek regularnej, okresowej weryfikacji, z częstotliwością nie rzadziej niż raz na 10 lat i dokonywania oceny niezbędności danych do realizacji ustawowych zadań Policji;

3) przepisów postępowania, określonych w art. 7, 8 i 11 Kodeksu postępowania administracyjnego, które miały wpływ na wynik sprawy - poprzez nieuwzględnienie w sprawie faktu dokonania weryfikacji informacji dotyczących wnioskodawcy przez Komendanta Głównego Policji pod kątem usunięcia danych uznanych za zbędne dla realizacji ustawowych zadań Policji w następstwie złożonego wniosku o usunięcie danych osobowych, jak również naruszenie tych przepisów poprzez niewyjaśnienie w toku postępowania faktu i sposobu naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych przez Komendanta Głównego Policji.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], mając za podstawę art. 134 K.p.a. w zw. z art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), stwierdził niedopuszczalność wniosku [...] J. S., Naczelnika [...] KGP, o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że z załączonej decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji, zmienionej decyzją nr [...], w § 1 zawarto upoważnienie dla Dyrektora Biura [...] Komendy Głównej Policji [...] M. S. do "załatwiania w imieniu Komendanta Głównego Policji spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym

Systemie Informacyjnym Policji (...), wynikających z art. 26, art. 32 ust. 1 pkt 1 - 6 oraz art. 33 - 35 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych" (§ 1 ust. 1 pkt 1 ww. decyzji nr [...]) oraz "reprezentowania Komendanta Głównego Policji w kontaktach z innymi organami, osobami prawnymi i fizycznymi oraz podmiotami niemającymi osobowości prawnej w sprawach określonych w pkt 1" (§ 1 ust. 1 pkt 2 ww. decyzji nr [...]). Z kolei, zgodnie z § 2 decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji, zmienionej decyzją nr [...], do występowania w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi w sprawach, o których mowa w jej § 1, upoważnia się Dyrektora Biura [...] Komendy Głównej Policji [...] M. S. oraz Naczelnika [...] Komendy Głównej Policji [...] J. S. W ocenie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych przedstawione decyzje nie zawierają upoważnienia dla J. S. do złożenia w imieniu Komendanta Głównego Policji wniosku o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy. Organ wskazał, że pełnomocnictwo dla J. S., wynikające z decyzji nr [...], zmienionej decyzją nr [...], zawiera umocowanie do występowania w imieniu Komendanta Głównego Policji w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi w sprawach, o których mowa w § 1 tej decyzji, a zatem m. in. w sprawach dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, wynikających z art. 26, art. 32 ust. 1 pkt 1 - 6 oraz art. 33 - 35 ustawy o ochronie danych osobowych (§ 1 ust. 1 pkt 1), czy reprezentowania Komendanta Głównego Policji w kontaktach z innymi organami, osobami prawnymi i fizycznymi oraz podmiotami niemającymi osobowości prawnej w sprawach określonych w pkt 1 (§ 1 ust. 1 pkt 2). Tymczasem wniesione przez J. S. pismo stanowi wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją administracyjną rozstrzygającą w przedmiocie legalności przetwarzania danych osobowych P. S. przez Komendanta Głównego Policji, tj. podstaw prawnych figurowania danych Pana P. S. w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji (KSIP). Jak wynika z przytoczonych powyżej zapisów decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji, zmienionej decyzją nr [...] tego podmiotu, sprawy dotyczące legalności przetwarzania danych osobowych, a w przedmiotowej sprawie legalności figurowania danych Pana P. S. pod kątem zgodności z art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych i wniosku o usunięcie tych danych, przetwarzanych z naruszeniem art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych, nie mieszczą się w katalogu spraw, w których to J. S. jest upoważniony do występowania w imieniu Komendanta Głównego Policji. Dalej zaznaczono, że J. S. jest upoważniony na mocy decyzji nr [...] do występowania w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi w sprawach, o których mowa w § 1 tej decyzji, a zatem w sprawach "dokonywania weryfikacji oraz decydowania o usunięciu danych osobowych z KSIP w przypadku stwierdzenia naruszeń w przetwarzaniu tych danych lub nieuprawnionego ich przetwarzania" (§ 1 ust. 1 pkt 5 ww. decyzji nr [...]), to jednak nie jest upoważniony w tym zakresie do reprezentowania Komendanta Głównego Policji przed Generalnym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych. Ponadto stwierdzono, że gdy ze złożonego odwołania wynika w sposób niebudzący wątpliwości, iż wnoszący nie ma w sprawie interesu prawnego, organ odwoławczy może w formie postanowienia stwierdzić niedopuszczalność odwołania. Zatem J. S. nie jest podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy, co czyni wniesiony przez niego wniosek niedopuszczalnym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Komendant Główny Policji wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o uznanie, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został wniesiony skutecznie przez działającego w imieniu strony, tj. w imieniu Komendanta Głównego Policji i upoważnionego w tym zakresie przedstawiciela (pełnomocnika) tego organu J. S., zarzucając naruszenie:

1) prawa procesowego - art. 138 § 1 w związku z art. 104, art. 105 § 1 oraz w związku z art. 28, art. 32, art. 33, a także art. 134 i art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) - mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:

- bezpodstawne uznanie iż [...] J. S., działający z upoważnienia Komendanta Głównego Policji i w jego imieniu, wnosząc wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy [...] nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 K.p.a., tj. nie ma interesu prawnego w postępowaniu toczącym się przed Generalnym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych, co stanowi rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy (GIODO) co do jej istoty - poza trybem decyzyjnym i pozaprocesowym, tj. poza trybem określonym w art. 138, art. 104 i art. 105 K.p.a.,

- błędne przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia art. 134 K.p.a., w wyniku czego Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, uznając niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] grudnia 2012 r. (I.dz. [...]) z tego powodu, iż [...] J. S. nie ma interesu prawnego w sprawie [...], orzekł co do istoty sprawy - na podstawie art. 134 K.p.a., a zatem bez właściwej podstawy prawnej. Stanowi to również rozstrzygnięcie sprawy w ramach tzw. zagadnienia wstępnego z wyłączeniem ustanowionych w postępowaniu administracyjnym gwarancji ochrony praw strony, w szczególności art. 10 § 1 K.p.a., a także naruszenie art. 15 K.p.a. poprzez odstąpienie przez GIODO od zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego;

2) prawa procesowego - art. 32, art. 33 § 2 i 3, art. 63 § 1 i 2 K.p.a. i art. 127 § 1 w zw. z art. 15 K.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieuwzględnienie pełnomocnictwa [...] J. S., działającego w imieniu Komendanta Głównego Policji w rozumieniu art. 32 K.p.a., złożonego wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] grudnia 2012 r. I.dz. [...] oraz nieuwzględnienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy [...], w wyniku czego GIODO bez podstawy prawnej odmówił Komendantowi Głównemu Policji prawa do wniesienia środka zaskarżenia i prawa do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty oraz bez podstawy prawnej odstąpił od dwuinstancyjnego trybu postępowania administracyjnego;

3) prawa procesowego - art. 28 K.p.a. oraz art. 30 § 3 K.p.a., a przez to naruszenie art. 6 i 7 K.p.a. poprzez:

- nieuwzględnienie prawa Komendanta Głównego Policji do działania przez wyznaczonego pełnomocnika;

- bezpodstawne pozbawienie Komendanta Głównego Policji udziału w postępowaniu z wniosku P. S. jako strony, naruszając wymóg praworządnego i sprawiedliwego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej;

- nieuwzględnienie działania Komendanta Głównego Policji, jako organu niebędącego osobą fizyczną, przez swoich przedstawicieli wyznaczonych w decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie upoważnienia do załatwiania niektórych spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, występowania w tych sprawach w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi oraz kontroli przetwarzania tych danych (niepubl.), a tym samym nieuwzględnienie bez podstawy prawnej żądań i twierdzeń oraz interesu prawnego Komendanta Głównego Policji jako strony w postępowaniu z wniosku P. S. o wydanie decyzji administracyjnej nakazującej usunięcie jego danych osobowych z KSIP, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. stanowi podstawę do wznowienia postępowania, gdyż Komendant Główny Policji nie ze swojej winy nie bierze udziału w postępowaniu przez to, że działający w jego imieniu przedstawiciel jest pozbawiony tego udziału;

4) prawa procesowego - art. 8 i 9 K.p.a. poprzez zmieszczenie w uzasadnieniu postanowienia [...] pozaustawowych ogólnikowych sformułowań, tj. "podstawy prawne figurowania danych P. S. w KSIP" oraz "legalność figurowania danych P. S. pod kątem zgodności z art. 27 ust. 2 pkt 2", podczas gdy przepisy art. 26 ust. 1 i art. 27 ust. 2 pkt 2, na które powołuje się GIODO w decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. [...] oraz w postanowieniu z dnia [...] marca 2013 r. [...], nie odnoszą się do ustalonych przez GIODO stanów faktycznych, nie wymieniają takich obowiązków oraz użyte wyrażenia "figurowanie" i "legalność figurowania pod kątem zgodności" w ogóle w przepisach ustawy o ochronie danych osobowych nie występują;

5) prawa materialnego oraz innych przepisów postępowania - tj. art. 26, art. 27 ust. 2 pkt 2 i art. 32 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. tj. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) oraz decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie upoważnienia do załatwiania niektórych spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, występowania w tych sprawach w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi oraz kontroli przetwarzania tych danych (niepubl.) w związku z art. 28, art. 30 § 3, art. 32, 33 i 268a K.p.a oraz art. 8, 9 i 10 K.p.a., mające wpływ na wynik sprawy, poprzez:

- błędną wykładnię (niewłaściwe odczytanie treści normy prawnej) lub niewłaściwe zastosowanie (dokonanie wadliwej subsumpcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, tj. przepisów art. 26 i art. 32 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, w zakresie, w jakim GIODO w postanowieniu [...] ustalił, iż sprawa z wniosku P. S. dotyczy podstaw prawnych figurowania danych P. S. w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji (KSIP), dotyczy zatem legalności figurowania danych pod katem zgodności z art. 27 ust. 2 pkt ustawy o ochronie danych osobowych, a nie dotyczy spraw wynikających z 26, art. 32, art. 33 - 35 objętych przepisami decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie upoważnienia do załatwiania niektórych spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, występowania w tych sprawach w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi oraz kontroli przetwarzania tych danych,

- błędne przywołanie w decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. [...] oraz w postanowieniu z dnia [...] marca 2013 r. [...] - art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych poprzez przyjęcie, iż przepis ten stanowi podstawę oceny zgodności przetwarzania danych P. S. w KSIP oraz, że dane wnioskodawcy są przetwarzane z naruszeniem tego przepisu, podczas gdy ten przepis odwołuje się do przepisów szczególnych innych ustaw jako zezwolenie do przetwarzania danych wymienionych w art. 27 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych bez zgody osoby, której dane dotyczą: przepis ten nie stanowi podstawy prawnej przetwarzania danych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji w zakresie danych P. S., co stwierdził GIODO w decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. [...], jak również postępowanie administracyjne prowadzone przez GIODO nie dotyczy istnienia podstaw prawnych do przetwarzania przez Policję danych sensytywnych, określonych w art. 27 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, gdyż takie zezwolenie wynika dla Policji z art. 20 ust. 2b pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, stanowiąc samoistną podstawę prawną do przetwarzania takich danych; ponadto GIODO nie ustalił, czy i w jakim zakresie dane sensytywne w odniesieniu do P. S. są przetwarzane przez Policję oraz jakie z tych danych i w jaki sposób są przetwarzane z naruszeniem przepisu art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych, a zatem GIODO bez podstawy prawnej ocenił brak pełnomocnictwa [...] J. S. do działania w sprawie w imieniu Komendanta Głównego Policji oraz rozstrzygnął sprawę co do meritum poza trybem administracyjnym, bez udziału strony - Komendanta Głównego Policji oraz wbrew ustaleniom wynikającym z decyzji [...], w której GIODO uznał, iż przetwarzanie danych odbywa się z naruszeniem art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych;

- niezastosowanie w sprawie przepisów decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie upoważnienia do załatwiania niektórych spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, występowania w tych sprawach w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi oraz kontroli przetwarzania tych danych, a tym samym bezpodstawne i nieuprawnione uznanie, iż [...] J. S. nie jest upoważniony do działania w imieniu Komendanta Głównego Policji w sprawie [...], z tego powodu, iż sprawa z wniosku P. S. o wydanie decyzji administracyjnej nakazującej usunięcie jego danych osobowych z Krajowego Systemu Informacyjnego Policji (KSIP) nie mieści się w katalogu spraw wynikających z art. 26, art. 32 ust. 1 pkt 1 - 6 oraz art. 33 - 35 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, pomimo, iż decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2012 r. [...] została wydana na podstawie art. 104 § 1 K.p.a., art. 12 pkt 2, art. 18 ust. 1 pkt 6, art. 22 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 2, art. 26 ust. 1 pkt 4, art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, w związku z art. 20 ust. 1, 2a i 2b ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

Natomiast w obszernym uzasadnieniu organ rozwinął powyższe zarzuty, powołując się na stanowisko judykatury.

W odpowiedzi na skargę, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1873/12 .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 134 K.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W rozpoznawanej sprawie organ uznał, że Naczelnik [...] Komendy Głównej Policji – J. S., wnoszący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], nie miał wystarczającego umocowania do działania w imieniu Komendanta Głównego Policji (strony postępowania administracyjnego), a zatem wystąpił w sprawie w imieniu własnym. To z kolei doprowadziło do stwierdzenia, że J. S. nie miał interesu prawnego w sprawie, dlatego też jego wniosek organ potraktował jako niedopuszczalny. Tymczasem skarżący wskazuje, że J. S. działał w imieniu Komendanta Głównego Policji na podstawie upoważnienia zawartego w decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie upoważnienia do załatwiania niektórych spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, występowania w tych sprawach w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi oraz kontroli przetwarzania tych danych oraz decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] września 2012 r., zmieniającej decyzję w sprawie upoważnienia do załatwienia niektórych spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, występowania w tych sprawach w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi oraz kontroli przetwarzania tych danych.

Zgodnie z art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), postępowanie w sprawach uregulowanych w niniejszej ustawie prowadzi się według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 268a K.p.a., organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń.

Przytoczony powyżej przepis oznacza, że organ może upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu, w tym do wydawania decyzji, postanowień i zaświadczeń. Upoważnienie takie winno mieć formę pisemną z określeniem daty, do której obowiązuje. Wywiera ono ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencję organu w prawnych formach, ale upoważniony pracownik nie staje się przez to organem administracyjnym – nosicielem kompetencji. Upoważnienie takie nie musi przy tym dotyczyć poszczególnych spraw, ale może odnosić się ogólnie do określonego rodzaju spraw. Może ono przyjmować postać zarówno osobnego dokumentu, jak i załącznika do określonych czynności czy regulaminu organizacyjnego. W piśmiennictwie powszechnie przyjmuje się, że upoważnienie musi być skierowane do konkretnego pracownika, a nie osoby zajmującej określone stanowisko (por. M. Jaśkowska, "Komentarz aktualizowany do art. 268(a) Kodeksu postępowania administracyjnego" [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, "Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071)", publ. LEX nr 149434). Podkreślenia wymaga również fakt, iż upoważnienie należy odróżnić od pełnomocnictwa do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Pierwsze z nich legitymuje do załatwiania spraw administracyjnych w imieniu organu, drugie zaś stanowi umocowanie do reprezentowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zróżnicowany jednak zakres upoważnienia oraz pełnomocnictwa sądowoadministracyjnego nie wyłącza możliwości umocowania przez organ w jednym dokumencie określonej osoby zarówno do podejmowania w jego imieniu czynności z zakresu postępowania administracyjnego, jak i do reprezentowania organu w postępowaniu sądowoadministracyjnym (tamże).

W rozpoznawanej sprawie – zdaniem Sądu – upoważnienie udzielone J. S. w decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] oraz decyzji z dnia [...] września 2012 r. nr [...] było wystarczające do działania tego pracownika w imieniu organu, a tym samym wystarczające do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W § 2 decyzji nr [...], zmienionej decyzją nr [...], Komendant Główny Policji upoważnił m.in. J. S., Naczelnika [...] Komendy Głównej Policji, do występowania w postępowaniach administracyjnych i przed sądami administracyjnymi w sprawach, o których mowa w § 1, tj. w sprawach:

1) załatwiania w imieniu Komendanta Głównego Policji spraw dotyczących przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, zwanym dalej "KSIP", wynikających z art. 26, art. 32 ust. 1 pkt 1 - 6 oraz art. 33 - 35 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych;

2) reprezentowania Komendanta Głównego Policji w kontaktach z innymi organami, osobami prawnymi i fizycznymi oraz podmiotami niemającymi osobowości prawnej w sprawach określonych w pkt 1;

3) udzielania w imieniu Komendanta Głównego Policji odpowiedzi na wnioski i wystąpienia osób, organów, podmiotów lub innych instytucji, dotyczące przetwarzania danych osobowych w KSIP;

4) sprawowania kontroli w zakresie przetwarzania danych osobowych w KSIP, obejmującej:

a) przeprowadzanie kontroli dostępu do danych osobowych przetwarzanych w KSIP - z własnej inicjatywy, na polecenie Komendanta Głównego Policji lub jego zastępców, albo na zlecenie uprawnionych kierowników jednostek organizacyjnych Policji lub ich komórek organizacyjnych, a także na wniosek sądu lub prokuratora,

b) udzielanie informacji o wynikach przeprowadzonej kontroli właściwym zleceniodawcom lub wnioskodawcom,

c) wgląd do wszelkich dokumentów związanych z wykonywaną kontrolą w kontrolowanych jednostkach organizacyjnych Policji lub ich komórkach organizacyjnych;

d) żądania pisemnych wyjaśnień, w szczególności w przypadku przypuszczenia nieuprawnionego przetwarzania danych lub stwierdzenia naruszeń w ich przetwarzaniu;

5) dokonywania weryfikacji oraz decydowania o usunięciu danych osobowych z KSIP w przypadku stwierdzenia naruszeń w przetwarzaniu tych danych lub nieuprawnionego ich przetwarzania;

6) wydawania w imieniu Komendanta Głównego Policji poleceń kierownikom komórek i jednostek organizacyjnych Policji w sprawach określonych w pkt 1.

Wskazane powyżej upoważnienie określa rodzaje spraw, w których J. S. jest upoważniony do występowania w imieniu Komendanta Głównego Policji w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym. Zostało ono bowiem wydane na potrzeby wszelkich postępowań mieszczących się we wskazanym zakresie i toczących się w określonym przedziale czasowym, a nie do konkretnej sprawy. Skoro zatem niniejsza sprawa dotyczy odmowy usunięcia danych osobowych z Krajowego Systemu Informacyjnego Policji, a w decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w podstawie rozstrzygnięcia wskazuje m.in. art. 22 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, to uznać należy, że przedstawione upoważnienie skutecznie umocowało J. S. do złożenia przedmiotowego wniosku w niniejszej sprawie. Sąd zgadza się z organem, że w decyzji I instancji organ rozważa prawidłowość działania administratora danych w kontekście art. 27 ust 2 pkt 2 w zw. z art. 26 ust 1 pkt 4 cytowanej ustawy, nie zmienia to jednak oceny Sądu, że przedstawione upoważnienie w dalszym ciągu obejmuje swoim zakresem umocowanie dla J. S. do działania w imieniu Komendanta Głównego Policji. W przeciwnym bowiem razie należałoby wymagać od udzielającego upoważnienie, przedstawiania w każdym stadium postępowania nowych umocowań z bardzo szczegółowo opisanym stanem faktycznym i prawnym danej sprawy. Takie zaś stanowisko w ocenie Sądu jest nie do zaakceptowania, bowiem przekreślałoby to możliwość udzielania upoważnień ogólnych i znacząco wpływałoby na długość trwającego postępowania.

Reasumując, w ocenie Sądu, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony przez działającego w imieniu Komendanta Głównego Policji J. S., zatem brak było podstaw do wydania w tej sprawie postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności przedmiotowego wniosku i organ, ponownie rozpoznając sprawę, weźmie pod uwagę powyższe wytyczne Sądu.

Na marginesie dodać należy, że powoływanie się przez organ na rozstrzygnięcie tutejszego Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1873/12 jest o tyle chybione, że było ono wydane w innym stanie faktycznym (ktoś inny wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy) i w innym stanie prawnym (nie było jeszcze decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2012 r.).

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) w zw. z art. 152 i w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku.