Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2020/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 121 § 1, art. 162 § 1 i § 2, art. 187
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Honorata Łopianowska, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 marca 2018 r. sprawy ze skargi C. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Jak wynika z akt sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. (zwany dalej: "organem pierwszej instancji") wydał wobec C. M. (zwanego dalej: "Skarżącym") decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za: I, II, III i IV kwartał 2013 r. Organ pierwszej instancji biorąc pod uwagę adnotacje Poczty Polskiej S.A. umieszczone na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki poleconej nr [...] zawierającej powyższą decyzję, z których wynika, że była ona awizowana w dniach: 22 grudnia 2016 r. i 2 stycznia 2017 r., uznał wskazaną decyzję za doręczoną Skarżącemu z dniem 5 stycznia 2017 r. w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm.) – zwanej dalej: "O.p."

Następnie pismem z dnia 23 stycznia 2017 r., złożonym w Urzędzie Skarbowym w O. w dniu 24 stycznia 2017 r., Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji. Jednocześnie z przedmiotowym odwołaniem Skarżący złożył w dniu 24 stycznia 2017 r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tego odwołania. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku wskazał, że w czasie trwania prowadzonej u niego kontroli podatkowej znacznemu pogorszeniu uległo jego życie rodzinne, na skutek czego był on zmuszony ze względu na stres i problemy zdrowotne korzystać z terapii u [...]. Skarżący po odczuciu poprawy stanu swojego zdrowia udał się do siedziby organu podatkowego pierwszej instancji celem zapoznania się z materiałem dowodowym i odbioru wydanej przez ten organ decyzji. Skarżący powołując się poglądy wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 1783/14 wskazał też, że zły stan zdrowia psychicznego może być wystarczającą przesłanką do uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Zdaniem Skarżącego, obalenie prawdopodobieństwa wpływu choroby [...] na uchybienie terminu do wniesienia odwołania oraz ustalenie momentu, w którym owa przyczyna ustala w rozumieniu art. 162 § 2 O.p., wymaga wiedzy specjalistycznej biegłego [...]. Skarżący zauważył również, że korespondencja była mu doręczana przez organ pierwszej instancji w trybie zastępczym, poprzez podwójne awizowanie nieodebranej przesyłki. Skarżący wyjaśnił też, że nie mógł posłużyć się osobą trzecią w odebraniu decyzji, gdyż rzadko utrzymuje kontakt ze swoją rodziną. Jednakże po uzyskaniu informacji z urzędu skarbowego o uznaniu za doręczoną z dniem 5 stycznia 2017 r. decyzji organu pierwszej instancji, o czym Skarżący dowiedział się w dniu 20 stycznia 2017 r., niezwłocznie złożył swój wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji oraz samo odwołanie od tej decyzji. Skarżący celem uprawdopodobnienia swoich twierdzeń zawartych w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu złożył następujące dokumenty: zaświadczenie lekarskie z dnia 26 lutego 2016 r. o niezdolności do pracy w okresie od 26 lutego 2016 r. do 29 marca 2016 r., zaświadczenie lekarskie z dnia 16 maja 2016 r. o niezdolności do pracy w okresie od 30 marca 2016 r. do 30 maja 2016 r., zaświadczenie lekarskie z dnia 14 października 2016 r. o niezdolności do pracy w okresie od 1 września 2016 r. do 31 października 2016 r., zaświadczenie lekarskie z dnia 23 stycznia 2017 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (zwany dalej: "organem odwoławczym") po rozpatrzeniu powyższego wniosku postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. odmówił Skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując się na treść przepisów art. 162 § 1 i § 2 O.p., wyjaśnił przesłanki uwzględnienia wniosku strony o przywrócenie terminu do dokonania dokonania określonej czynności procesowej. Zdaniem organu odwoławczego, złożenie przez Skarżącego wniosku o przywrócenie terminu w dniu 24 stycznia 2017 r. wypełnia przesłankę, uregulowaną w art. 162 § 2 O.p., stanowiącą o konieczności złożenia tego wniosku w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. We wniosku o przywrócenie terminu Skarżący wskazał bowiem dzień 19 stycznia 2017 r. jako ten, w którym mógł zapoznać się z treścią zaskarżonej decyzji. Za niespełniony natomiast, w ocenie organu odwoławczego, należy uznać warunek braku zawinienia w uchybieniu terminowi, gdyż Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, co jest kluczową przesłanką zasadności wniosku o przywrócenie terminu, gdzie powinien być brany pod uwagę obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego dbającego należycie o swoje interesy. Zdaniem organu odwoławczego, załączone przez Skarżącego do jego wniosku o przywrócenie terminu dokumenty nie stanowią podstawy do przyjęcia zaistnienia przesłanki uprawdopodobnienia braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania. Z dokumentów tych nie wynika bowiem, czy wobec zaistnienia konkretnej okoliczności dotyczącej stanu zdrowia Skarżący dołożył należytej staranności, aby zapobiec skutkowi związanemu z nieterminowym złożeniem odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. W opinii tego organu, dokumenty te potwierdzają wyłącznie stan zdrowia Skarżącego. Niemniej jednak Skarżący nie przedstawił ani dokumentów, ani nie wskazał okoliczności faktycznie potwierdzających realną niemożność złożenia odwołania w dniach od 6 stycznia 2017 r. do 19 stycznia 2017 r. Przedstawione dokumenty potwierdzają jedynie fakt objęcia Skarżącego opieką poradni od dnia 26 lutego 2016 r. oraz niezdolność do pracy w okresie sprzed wydania i doręczania decyzji, w szczególności, sprzed okresu, kiedy to przypadał termin do złożenia przedmiotowego odwołania.

Organ odwoławczy uznał również, że argumentacja o braku winy Skarżącego nie może ograniczać się do twierdzenia o chorobie, albowiem zawarte w jego wniosku wyjaśnienia w żaden sposób nie uprawdopodabniają, że podejmował on działania mające na celu zapobieżenie uchybieniu terminowi, co następnie stanowiłoby punkt wyjścia do oceny staranności działania i uprawdopodobnienia braku winy. Zatem oceniając zachowanie Skarżącego i biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy, nie można zdaniem tego organu uznać, że w niniejszej sprawie wystąpiła przeszkoda, której strona nie mogła w żaden sposób usunąć, ani której nie mogła zapobiec w okresie od 6 stycznia 2017 r. do 19 stycznia 2017 r. Brak więc jest podstaw do przywrócenia terminu do złożenia odwołania.

Ponadto postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. organ odwoławczy stwierdził uchybienie przez Skarżącego terminowi wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2016 r.

Skarżący zaskarżył następnie postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] marca 2017 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, wnosząc skargę w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r., w której zarzucił naruszenie następujących przepisów:

1) art. 162 § 1 O.p., poprzez jego niezastosowanie i odmówienie Skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2016 r. określającej prawidłowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług za 2013 rok mimo, iż Skarżący uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez jego winy,

2) art. 122, art. 121 § 1 i art. 187 O.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne odmówienie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i pozbawienie Skarżącego prawa do instancyjnej kontroli zapadłego rozstrzygnięcia, co jest rażąco sprzeczne z obowiązkiem działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa, w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Wskazując na powyższy zarzut Skarżący wniósł w swojej skardze o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", a także o rozważenie uchylenia przez tut. Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. również postanowienia organu odwoławczego z dnia [...] marca 2017 r. stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, ewentualnie 2) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., a także o rozważenie uchylenia na podstawie art. 135 p.p.s.a. również postanowienia organu odwoławczego z dnia [...] marca 2017 r. stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, 3) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że w niniejszej sprawie nie do zaakceptowania jest zbyt arbitralne stanowisko organu odwoławczego, co do braku znaczenia dla dokonanej oceny kwestii braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, złożonych przez niego zaświadczeń lekarskich. Zdaniem Skarżącego, organ odwoławczy bezpodstawnie uznał też, że skoro Skarżący nie dysponuje dokumentem lekarskim potwierdzającym niemożność złożenia do dnia 19 stycznia 2017 r. odwołania, to oznacza to, że Skarżący był w pełni zdrowia. Skarżący podkreślił, że cierpi na stany depresyjne, które są jednostką chorobową charakteryzującą się długotrwałością oraz zmiennością natężenia, bowiem występują okresy zaostrzeń i remisji. Ponadto zdaniem Skarżącego, organ odwoławczy poznawszy na podstawie złożonych przez niego zaświadczeń lekarskich rodzaj jednostki chorobowej na jaką cierpi Skarżący i zdając sobie sprawę z tego czym mogą charakteryzować się jego problemy [...], powinien był w razie potrzeby wezwać Skarżącego aby okoliczności te wykazał, zwłaszcza, że organ ten w swoim rozstrzygnięciu uznał, iż Skarżący nie wykazał okoliczności potwierdzających niemożność złożenia odwołania.

Biorąc powyższe pod uwagę Skarżący uznał, że w sytuacji kiedy organ odwoławczy miał wiedzę o stanie [...] Skarżącego, to nadużyciem z jego strony, była odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zwłaszcza, że ta odmowa nastąpiła poprzez zaniechanie dokonania jakiejkolwiek weryfikacji stanu zdrowia Skarżącego i zaniechanie ustalenia, czy jego stan zdrowia uległ poprawie na tyle, że mógł on wnieść odwołanie do dnia 19 stycznia 2017 r. Skarżący zarzucił także, że organ odwoławczy niekonsekwentnie uznaje, iż z materiału dowodowego nie wynika, aby poprawa stanu zdrowia Skarżącego ustała w dniu 19 stycznia 2017 r., a następnie przyznaje za Skarżącym, że okoliczności umożliwiające złożenie odwołania ustały dopiero 19 stycznia 2017 r., dlatego Skarżący w ustawowym terminie złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie, uznając zarzuty skargi za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego, od dnia 15 sierpnia 2015 r., nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego oraz na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa.

Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznanej sprawie było postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] marca 2017 r. odmawiające Skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2016 r. Skarżący wnosząc w niniejszej sprawie skargę na wskazane powyżej postanowienie zarzucał organowi odwoławczemu, że dysponując na podstawie złożonych przez niego zaświadczeń lekarskich wiedzą na temat rodzaju choroby na jaką cierpi Skarżący oraz na temat charakterystyki tej choroby, która przejawia się zmiennością natężenia oraz występowaniem okresów zaostrzeń i remisji, nie podjął niezbędnych czynności celem weryfikacji stanu zdrowia Skarżącego dla ustalenia, czy jego stan zdrowia uległ poprawie na tyle, że mógł on wnieść odwołanie do dnia 19 stycznia 2017 r. Powyższe w opinii Skarżącego stanowiło naruszenie przepisów art. 122, art. 121 § 1 i art. 187 O.p., a w konsekwencji również art. 162 § 1 O.p., poprzez bezzasadne odmówienie Skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, mimo iż uprawdopodobnił on, że uchybienie temu terminowi nastąpiło bez jego winy.

Zgodnie z art. 162 § 1 i § 2 O.p., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Z powołanych przepisów wynika, że wniosek o przywrócenie terminu składa się w przypadku przekroczenia przez stronę terminu procesowego w ramach dokonywania określonych czynności procesowych. Natomiast przesłankami warunkującymi skuteczność takiego wniosku jest wniesienie go w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia, dopełnienie czynności, dla której zakreślony był termin oraz wykazanie braku winy wnioskodawcy w zaistniałym uchybieniu. Wyjaśnić również należy w tym miejscu, że przywracanie terminów nie jest przedmiotem uznania administracyjnego. W przypadku, gdy zostaną spełnione wszystkie przesłanki, organ podatkowy jest zobowiązany przywrócić uchybiony termin. Jednakże, niezaistnienie któregokolwiek z ww. warunków uniemożliwia przywrócenie uchybionego terminu. Obowiązkiem strony, która występuje z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu jest wykazanie, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna. O braku winy w niedopełnieniu czynności w terminie można mówić wyłącznie wtedy, gdy wywiązanie się z takiego obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zatem o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia takiej jak np. siły wyższej - powódź, ostry atak zimy, czy też niektórych zdarzeń losowych takich jak np. choroby, wypadku, przerwy w komunikacji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1716/99, z dnia 18 października 2012 r., sygn. akt I FSK 2179/11, z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 1407/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przewidziany w art. 162 § 1 O.p. warunek braku zawinienia w uchybieniu terminowi, jako konieczną przesłankę do ewentualnego przywrócenia terminu, należy oceniać w kategoriach zachowania przez zainteresowanego reguł starannego działania. Przy ocenie zasadności wniosku o przywrócenie terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy, aby nie wprowadzać do stosunków procesowych elementu niepewności, tak aby z jednej strony nie doprowadzić do pochopnego przywracania terminu, a z drugiej zaś, aby na skutek nadmiernej surowości nie zamknąć stronie drogi do obrony jej praw. Dodać też należy, że ocena braku winy ma się odbywać z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy. Należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie czynności w terminie, lecz również okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Kryterium braku winy wiąże się bowiem z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej i oznacza, że przywrócenie terminu jest niedopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Należy przy tym również wskazać, że przepis art. 162 § 1 O.p. wymaga nie tylko podania przyczyny uchybienia terminowi, ale i wykazania (uprawdopodobnienia), że przyczyna ta pozostawała niezależna od woli i wiedzy podatnika. Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swej winy, a więc powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

Odnosząc się do przedstawionego powyżej stanowiska Skarżącego należy wskazać, że zgodnie z utrwalonym poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych z treści art. 162 § 1 O.p. wynika jednoznacznie, iż uprawdopodobnienie braku winy należy do wnioskodawcy i nie można z treści tej normy wywodzić, że organ podatkowy powinien zgodnie z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. wykazać, że doszło do zawinienia bądź jego braku. To strona powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda, na którą się powołuje, była od niej niezależna i uniemożliwiła jej działanie nawet przy dołożeniu największego wysiłku możliwego w danych okolicznościach (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I FSK 2000/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc powyższe pod uwagę należy więc uznać za niezasadny zarzut Skarżącego dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 121 § 1 i art. 187 O.p.

Sąd zgadza się również w niniejszej sprawie ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż złożone przez Skarżącego dokumenty w postaci zaświadczeń lekarskich nie stanowią podstawy do przyjęcia zaistnienia przesłanki uprawdopodobnienia braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania. Z dokumentów tych nie wynika bowiem, czy wobec zaistnienia konkretnej okoliczności dotyczącej stanu swojego zdrowia Skarżący dołożył należytej staranności, aby zapobiec skutkowi związanemu z nieterminowym złożeniem odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Złożone przez Skarżącego zaświadczenia lekarskie potwierdzają wyłącznie stan jego zdrowia, jednakże Skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia okoliczności faktycznych wskazujących na brak niemożności złożenia odwołania w okresie od 6 do 19 stycznia 2017 r. Złożone przez Skarżącego dokumenty potwierdzają jedynie fakt objęcia go opieką poradni od dnia 26 lutego 2016 r. oraz niezdolność do pracy w okresie poprzedzającym wydanie i doręczanie decyzji organu pierwszej instancji, w tym w okresie kiedy przypadał termin do złożenia odwołania. Biorąc powyższe pod uwagę należy zdaniem Sądu uznać, że Skarżący nie uprawdopodobnił w niniejszej sprawie, iż podejmował działania mające na celu zapobieżenie uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem, że choroba uniemożliwiała mu jakąkolwiek aktywność, w tym zapobieżenie uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Biorąc zatem pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy, nie można uznać, że w niniejszej sprawie wystąpiła przeszkoda, której Skarżący nie mógł w żaden sposób usunąć, ani której nie mógł zapobiec w okresie od 6 do 19 stycznia 2017 r.

Z powyższych względów Sąd uznał też za niezasadny zarzut Skarżącego dotyczący naruszenia art. 162 § 1 O.p. Ponadto Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa pozwalających na uwzględnienie skargi.

Z tych powodów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.