Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1211/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 30 poz 16  art. 2 lit. c
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla  rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr  1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003
journal: Dz.U.UE.L 2011 nr 25 poz 8  art. 4 ust. 8
law: Rozporządzenie Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr  1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju  obszarów wiejskich.
journal: Dz.U.UE.L 1995 nr 312 poz 1  art. 4 ust. 3
law: Rozporządzenie Rady (WE, EURATOM) NR 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot  Europejskich.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością J. Spółka komandytowa z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 6 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2014 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatu B. ARiMR z siedzibą w B. (dalej zwanego: "organem

I instancji") z dnia [...] r. nr [...] , którą odmówiono A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością J. [...] Spółka Komandytowa (zwanej dalej: "Spółką", "Skarżącą") przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na 2014 rok.

Z powyższych decyzji oraz akt sprawy wynika, że decyzje te zostały podjęte

w następującym stanie faktycznym.

2. W dniu 17 marca 2014 r. wpłynął do organu I instancji wniosek Spółki

o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014.

3. W dniu 31 marca 2015 r., powołując się na art. 7 ust. 1 ustawy z dnia

26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego

(Dz. U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm. - zwanej dalej: "ustawą o płatnościach"), art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich

z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173 - zwanej dalej: "ustawą o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich"), art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U.UE.L.1995.312.1) zwanego dalej: "rozporządzeniem Rady (WE) EURATOM nr 2988/95", art. 30 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE)

nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U.UE.L.30 z 31 stycznia 2009 r. - zwanego dalej: "rozporządzeniem Rady (WE) nr 73/2009"), art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji

(UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.UE.L.25 z 28 stycznia 2011 r., s. 16 - zwanego dalej: "rozporządzeniem Komisji (UE) nr 65/2011") i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – zwanego dalej: "k.p.a."), organ I wydał decyzję o odmowie przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na 2014 rok, z uwagi na stworzenie sztucznych warunków do uzyskania płatności, sprzecznych z celami systemów wsparcia.

4. W dniu 174kwietnia 2015 r. Spółka wniosła odwołanie od decyzji

organu I instancji, domagając się uchylenia jej w całości i orzeczenia co do istoty sprawy. Decyzji tej Spółka zarzuciła:

– błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, że Spółka sztucznie stworzyła warunki do otrzymania płatności, co w konsekwencji doprowadziło

do błędnego zastosowania art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011;

– błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, że celem Spółki było uzyskanie korzyści sprzecznych z celami poszczególnych systemów wsparcia,

w szczególności określonych w art. 33 (obecnie 39) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE) i że w przypadku Spółki nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego;

– naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie oraz poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez nieżądanie od Spółki złożenia wyjaśnień i przedstawienia dowodów w kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, poprzez pominięcie i nieprzeprowadzenie oględzin gospodarstwa rolnego prowadzonego i należącego do Spółki oraz niezebranie odpowiedniej dokumentacji dotyczącej Spółki, jej sytuacji majątkowej i kondycji finansowej jej gospodarstwa w Polsce, której analiza potwierdziłaby autonomiczny charakter prowadzonej działalności rolniczej przez Spółkę, a także pozwoliłaby ustalić, czy przyznanie Spółce dopłat realizuje cele poszczególnych systemów wsparcia.

5. Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2016 r. Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego ARiMR w S. (zwany dalej: "organem odwoławczym") włączył do materiału dowodowego sprawy dokumenty z akt postępowań w sprawie uchylenia czynności materialno-technicznej i odmowy dokonania wpisu do ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków

o przyznanie płatności, a także dokumentację fotograficzną stanowiącą załącznik

do raportów z kontroli na miejscu dla G. oraz członków G. A.P. U. Sp. z o.o.: A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością M. [...] Sp. k., A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością W. [...] Sp. k., A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Ż. [..] Sp. k., A. Spółka z o.o., J. [...] Sp. k., A. Spółka z o.o. K. 2 Sp. k., A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k., V. C., R. G. A. P. Sp. z o.o., O. A., B. C., A. Sp. z o.o. P. Sp. k.

6. Organ odwoławczy po rozpoznaniu sprawy zainicjowanej odwołaniem Spółki, decyzją z dnia 6 października 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, nie znajdując podstaw do jej uchylenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy jako kluczową w sprawie wskazał kwestię ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa (z uwzględnieniem orzecznictwa wspólnotowego i krajowego) Spółkę należy traktować jako niezależny podmiot, który prowadzi działalność rolniczą w rozumieniu przepisów art. 2 lit. c rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 jako odrębny podmiot, czy występujące powiązania kapitałowo-osobowe wskazują na sztuczny podział jednego "Gospodarstwa" na wiele mniejszych jednostek produkcyjnych, dyskwalifikując stronę z możliwości ubiegania się o płatności. W tym kontekście za punkt wyjścia organ przyjął przepis art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011, który stanowi,

że nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, odnośnie do których stwierdzono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Organ zaznaczył, że jedno z przejawów nadużycia prawa stanowi stworzenie sztucznych warunków, poprzez spełnienie wymogów formalnych w celu uzyskania płatności z ominięciem celów przyznania tej płatności, tj. wykreowanie takiego stanu faktycznego, który pozwala na czerpanie korzyści finansowych sprzecznych z celem regulacji, które je przewidziały.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia przepisów

art. 7 i 77 § 1 kpa, organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 3 ustawy z dnia

26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego

(Dz. U. z 2012 r., poz. 1164, ze zm.), na gruncie postępowań w zakresie przyznania płatności bezpośrednich, modyfikuje zasady ogólne określone przepisami kpa.

Jak wskazał organ odwoławczy, rozstrzygając niniejszą sprawę organ I instancji w decyzji, oparł się o materiał dowodowy zebrany w trakcie postępowania dotyczącego uchylenia czynności materialno-technicznej, polegającej na wpisaniu do ewidencji producentów (...)" oraz dokumenty i dowody, które Spółka przedłożyła w tym postępowaniu. Nadto, w ramach prowadzonego postępowania, organ wezwał Spółkę do złożenia wyjaśnień w trybie art. 50 § kpa i wykazania, że na dzień złożenia wniosku o wpis do ewidencji producentów, tj. 21 sierpnia 2008 r. oraz w okresie późniejszym, spełniała warunki określone w ustawie z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów to znaczy podmiot spełniał warunki określone w definicji producenta rolnego, jest jedynym i niezależnym posiadaczem gospodarstwa rolnego, prowadzi działalność rolniczą w rozumieniu przepisów art. 2 lit c rozporządzenia nr 73/2009, jako odrębny podmiot na gruntach zarządzanych przez siebie oraz w zakresie samodzielności technicznej i ekonomicznej gospodarstwa prowadzonego przez spółkę. Wezwano także Spółę do dostarczenia aktów utworzenia Spółki i ew. zmian, dostarczenia dokumentów potwierdzających prawo użytkowania wnioskowanych gruntów, dokumentów potwierdzających zakup środków do produkcji, sprzedaży płodów rolnych jak również posiadanego parku maszynowego.

Zdaniem organu odwoławczego, nie jest usprawiedliwione twierdzenie Spółki,

że organ nie zebrał odpowiedniej dokumentacji jej dotyczącej, w tym jej sytuacji majątkowej i kondycji finansowej jej gospodarstwa. Jak wskazał organ II instancji, dokumentację taką mogła przedłożyć Spółka, ponieważ jest ona w jej posiadaniu

a biorąc pod uwagę przepis art. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach

w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164, ze zm.),

to na Spółce ciążył obowiązek wykazania określonych faktów, z których wywodzi skutki prawne.

Organ odwoławczy wskazał, że dokonując oceny samodzielności funkcjonalnej Spółki ustalono, iż posiada ona siedzibę w miejscowości P. W., pod adresem: P. W. [...] , [...] K., oraz że pod tym adresem działa także 14 spółek prawa handlowego (zarządzanych lub kontrolowanych przez A. N.) oraz 3 osoby fizyczne, wskazujące ten adres jako adres zamieszkania, tj.:

1) A. Sp. z o.o.,

2) E. E. P. Sp. z o.o.,

3) R. G. A. P. Sp. z o.o.,

4) A. spółka z o.o. Sp. komandytowa,

5) A. Sp. z o.o. P. spółka komandytowa,

6) A. Sp. z o.o.

7) A. Sp. z o.o. M. [...] Sp. komandytowa,

8) A. Sp. z o.o. K. [...] Sp. komandytowa,

9) A. Sp. z o.o. J. [...] Sp. komandytowa,

10) A. Sp. z o.o. Ż. [...] Sp. komandytowa,

11) A. Sp. z o.o. K. [...] Sp. komandytowa,

12) A. Sp. z o.o. W. [...] Sp. komandytowa

13) A. P. sp. z o.o.,

14) "A. P. U." Sp. z o.o.,

15) C. V.

16) C. B.

17) A. H. O..

Organ odwoławczy przedstawił także stan prawny i faktyczny ww. podmiotów, wskazując odpowiednio na - wspólników spółek, skład osobowy ich zarządu, datę utworzenia i wpisania do KRS, a także składane przez ww. podmioty wnioski

do uzyskania płatności i działki ewidencyjne zgłaszane w tych wnioskach (w tym podał przypadki wycofywania wniosków z uwagi na jednoczesne zgłaszanie do płatności tych samych działek przez kilka z ww. podmiotów). Organ wskazał, że na bazie dokumentów posiadanych przez organ ustalono, iż z "Gospodarstwa" wydzielono w 2012 r., ze spółki "A. P. U." Sp. z o.o., jednostki produkcyjne poprzez wydzierżawienie gruntów.

Proces wydzielania odrębnych jednostek organizacyjnych i podziałów gruntów

na poszczególne jednostki w poszczególnych latach organ przedstawił w ujęciu tabelarycznym na s. 10 zaskarżonej decyzji, wskazując, że od 2012 r. mamy

do czynienia z 11 dodatkowymi jednostkami produkcyjnymi, wydzielonymi w obrębie jednego gospodarstwa. Ponadto Spółka (jak i inne podmioty – ww. spółki komandytowe oraz osoby fizyczne, działające pod adresem P. W. [...] łączy z A. P. U. Sp. z o.o. (pierwotna spółka "A. P. U." Sp. z o.o. na podstawie uchwały z 8 grudnia 2014 r. została przejęta przez grupę producentów rolnych w kategorii ziarna zbóż i nasion oleistych - G. P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, która to spółka po dokonaniu przejęcia zmieniła nazwę na A. P. U. Sp. z o.o.) umowa o Gospodarowaniu Gruntem Rolnym z dnia 1 marca 2012 r., w ramach której podmioty zlecają wykonanie usług rolniczych obejmujących kompleksową uprawę roślin na terenie działek ewidencyjnych będących we władaniu Zleceniodawców, przy czym kompleksowa uprawa roślin obejmuje m.in.: wykonanie usługi uprawy roli, siewu, oprysku, rozsiewania nawozów, usług na użytkach zielonych oraz zbioru plonów, dostawę na działkę rolną środków do produkcji rolnej takich jak materiał siewny, nawozy, ośrodki ochrony roślin. Zgodnie zaś z § 4 zawartych umów o gospodarowanie gruntem, w celu zabezpieczenia należności z tytułu wykonywanych usług, płody rolne pochodzące z pól, które są przedmiotem umowy, pod warunkiem ich zebrania przez zleceniobiorcę, zostają z tym dniem przywłaszczone na zabezpieczenie roszczeń do czasu zapłaty wynagrodzenia z umowy; strony dopuszczają możliwość rozliczenia wzajemnych zobowiązań i należności w formie kompensaty wzajemnych rozrachunków.

W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, że poszczególne jednostki gospodarują na gruntach dzierżawionych od spółki A. P. U.

Sp. z o.o., przy czym wszelkie zabiegi wykonywane są przez Spółkę A. P. U. Sp. z o.o. Zapłata za usługi zabezpieczona jest płodami rolnymi i jednostki

te jako zrzeszone w grupie obowiązane są sprzedawać płody do spółki A. P. U., która jest jednocześnie grupą producentów. Organ zwrócił także uwagę na sposób, w jaki kształtuje się struktura własnościowa tej spółki,

tj.: A. P. Sp. z o.o., N. A., A. Sp. z o.o., V. C., R. G. A. P. Sp. z o.o., O. A., B. C., A. Sp. z o.o. M. [...] Sp. k., A. Sp. z o.o. P. Sp. k., A. Sp. z o.o. W. [...] Sp. k., A. Sp. z o.o. Ż. [...] Sp. k., A. Sp. z o.o. J. [...] Sp. k., A. Sp. z o.o. K. [...] Sp. k., A. Sp. z o.o. Sp. k.

W ocenie organu odwoławczego powyższe wskazuje na istnienie istotnych więzi między ww. podmiotami. Stąd organ nie uznał twierdzeń Spółki, że dokonanie takiego wyodrębnienia kilkunastu spółek miało na celu wyłącznie decentralizację produkcji, aby nie dopuszczać do zwiększania tzw. strat stałych. Organ wskazał, że choć z jednej strony dokonano podziału gospodarstwa, to z drugiej – koncentruje się produkcję i obrót towarem w celu maksymalizowania zysku ze sprzedaży płodów w ramach grupy producentów. Zdaniem organu, oznacza to, że doszło do podziału gospodarstwa wyłącznie w celu uzyskania jak największego poziomu finansowania z funduszy unijnych a także z budżetu krajowego.

Organ odwoławczy wskazał także, że analiza powiązań osobowych w ramach ww. kilkunastu spółek kapitałowych prowadzi do wniosku, że mamy do czynienia

z grupą osób fizycznych (A. N., C. V., A. O.

i C. B.), które poprzez ukształtowanie struktury własnościowo- zarządczej w spółkach prawa handlowego (w tym spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością i spółkach komandytowych oraz spółkach prawa handlowego utworzonych na gruncie prawa niemieckiego) mają rzeczywisty wpływ na kształtowanie przez te podmioty stosunków cywilnoprawnych. Korzystając z tego, w wyniku zawartych umów dzierżawy podzieliły istniejące wcześniej gospodarstwo rolne, poprzez wydzielenie gruntów, na mniejsze jednostki produkcyjne. Biorąc pod uwagę sposób organizacji przedsięwzięcia gospodarczego przez A. N., C. V., C. B. oraz A. O. umiejscowionych pod adresem P. W. [...] , trzeba przyjąć, że wszystkie te podmioty stanowią spójny element jednorodnej masy majątkowej zarządzanej przez te same osoby w sposób zorganizowany, które realizują za ich pomocą wspólny cel gospodarczy. Podmioty

te są jednym gospodarstwem, w ramach którego, wyodrębnione zostały mniejsze jednostki produkcyjne działające w formie spółek prawa handlowego, lub wykazywane jako zarządzane przez osoby fizyczne (A. N., C. B., C. V., A. O.).

Odwołując się do brzmienia art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych, tj. przepisów stawiających jako warunek przyznania płatności - posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych, polegające na rolniczym użytkowaniu tych działek, oraz definicji "rolnika", "gospodarstwa" czy "prowadzenia działalności rolniczej" wynikających z przepisów unijnych, w tym rozporządzenia nr 73/2009, punktu I i II załącznika do rozporządzenia Komisji WE nr 1444/2002 z dnia 24 lipca 2002 r. zmieniającego decyzję Komisji 2000/115/WE odnoszącą się do definicji charakterystyk, wyjątków od definicji oraz regionów i okręgów, dotyczących przeglądów struktur gospodarstw rolnych (Dz.Urz.UE.L.2002.216.1), rozporządzenia Komisji (WE)

nr 1200/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. wdrażającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1166/2008 w sprawie badań struktury gospodarstw rolnych i badania metod produkcji rolnej w odniesieniu do współczynników dotyczących sztuk dużych oraz definicji cech objętych badaniem (Dz.Urz.L.2009.329.1 s. 1), art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE nr 1166/2008 z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie badań struktury gospodarstw rolnych i badania metod produkcji rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 571/88 (Dz.Urz.UE.L.2008.321.14), organ odwoławczy stwierdził, że na gruncie rozpoznawanej sprawy stosunki cywilnoprawne, jakie łączą Spółkę z A. P. U.

Sp. z o.o. wskazują na to, że faktycznym posiadaczem i użytkownikiem (jako podmiotem mającym realny wpływ na prowadzoną działalność rolniczą) jest właśnie A. P. U. Sp. z o.o. Mamy tu do czynienia z jednym gospodarstwem

i jednym podmiotem spełniającym definicję rolnika - w postaci zmultiplikowanych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością i komandytowych i osób fizycznych z P. W. [..].

Organ odwoławczy przedstawił także analizę celu ukształtowania podmiotów

i struktury gospodarstwa. W ślad za organem I instancji, odwołując się do odpowiednich regulacji prawa krajowego i unijnego, wskazał na wprowadzenie w 2012 r. mechanizmu tzw. modulacji płatności bezpośrednich. W 2012 roku zmniejszeniu ulegały uzupełniające krajowe płatności bezpośrednie, których beneficjentami była Strona, jak i inne spółki powiązane, mające siedzibę pod adresem P. W. [...]. Zgodnie z przepisami obowiązującymi w roku 2014, czyli dotyczącym niniejszego postępowania na podstawie art. 11 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 oraz zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji w sprawie ustalenia współczynnika korygującego do płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2014, w przypadku, gdy łączna kwota płatności bezpośrednich finansowanych z budżetu wspólnotowego (jednolita płatność obszarowa, płatność do krów i owiec, specjalna płatność obszarowa do powierzchni upraw roślin strączkowych motylkowatych drobnonasiennych uprawianych w plonie głównym, płatność do tytoniu, płaty, cukrowa, płatność do pomidorów oraz oddzielna płatność z tytułu owoców miękkich), w danym roku jest wyższa od równowartości [...] E., kwotę płatności bezpośrednich przekraczającą [....] E. zmniejsza się, w wyniku zastosowania w 2014 r. współczynnika korygującego o [...] %.

Dodatkowo w obecnym stanie prawnym kształtowanym przez przepisy z 2013 roku (art. 11 i art. 61 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 608) również zostały ustalone zasady odnośnie nie przyznawania płatności czy nie zapewniania korzyści polegającej na uniknięciu zmniejszenia płatności rolnikom, w przypadku których stwierdzono, że w sztuczny sposób stworzyli - po dniu 18 października 2011 r. warunki, które pozwalają im uniknąć skutków wynikających z przepisów. W dacie tej już kształtowały się przepisy dotyczące nowego programowania, w ramach którego większe korzyści zapewniono mniejszym gospodarstwom.

Organ powołując się na preambułę Rozporządzenia Komisji Rady (WE) 73/2009, wskazał, że w sprawie, z formalnego punktu widzenia, w oparciu tylko o przepisy krajowe (w szczególności przepisy kodeksu spółek handlowych), można by uznać że Spółka spełnia definicje dotyczące rolnika, a jej gospodarstwo definicje gospodarstwa wynikające z przepisów art. 2 rozporządzenia nr 73/2009. Jednakże, jak wynika z materiału dowodowego, w szczególności umów cywilnoprawnych łączących poszczególne podmioty mające siedzibę pod adresem P. W. [....] z A. P. U. sp. z o.o., strona i jej gospodarstwo stanowią jedynie jednostkę produkcyjną wyodrębnioną z większego gospodarstwa. W przypadku tak ukształtowanego podmiotu, nie można mówić o osiągnięciu celu w postaci zapewnienia odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej.

W ocenie organu warunki do przyznania pomocy zostały te stworzone sztucznie celem tylko pozyskania środków, niezgodnie z założeniami i zasadami udzielania wsparcia w ramach systemu wsparcia bezpośredniego. Organ zauważył,

że zorganizowanie wielu spółek przez tych samych udziałowców jest zdarzeniem nienaruszającym żadnych przepisów krajowych czy unijnych, jednakże, ustalony

i wykazany związek pomiędzy poszczególnymi spółkami wynikający z ich struktury własnościowej i osobowej, pozwala na przyjęcie stwierdzenia, że nastąpiło sztuczne tworzenie warunków w celu uzyskania korzyści finansowej, co pozostaje

w sprzeczności z celami prawa wspólnotowego i ma na celu ominięcie przepisów dotyczących modulacji lub stawek degresywnych lub limitu powierzchni, do której można uzyskać płatności. Na poparcie swojego stanowiska organ powołała się

na orzecznictwo sądów.

Organ wskazał także, że płatności w ramach programu rolnośrodowiskowego (płatności PRŚ) oraz płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (płatności ONW), mają istotne znaczenie, gdyż ujmuje się je w jednym

wniosku wraz płatnościami w ramach systemu wsparcia bezpośredniego a dodatkowo degresywność kwot jak i modulacja występująca w tych postępowaniach stanowi dodatkowe uzasadnienie dla postępującego podziału gospodarstwa pomiędzy nowo utworzone podmioty (tak w wyroku NSA sygn. akt II GSK 646/11, zgodnie z którym tworzenie przez dane osoby (fizyczne lub prawne), wielu spółek cywilnych, które następnie odrębnie zgłaszałyby działki rolne, które gdyby musiały zostać zgłoszone łącznie nigdy nie zakwalifikowałyby się do przyznania pomocy (przekraczałyby bowiem powierzchnię [...] hektarów), może być uznane za działanie obchodzące prawo i w związku z tym nie zasługujące na uwzględnienie). W obowiązującym stanie prawnym podział dużego gospodarstwa na mniejsze części, przekazane w posiadanie różnym podmiotom, zarejestrowanym w ewidencji producentów, przekładałby się na przyznanie płatności z ominięciem przepisów modulujących.

W podsumowaniu organ odwoławczy stwierdził, że analiza powiązań kapitałowych i personalnych pomiędzy podmiotami, wyodrębnienia znacznej części gospodarstw w 2012 r. (w momencie objęcia modulacja płatności bezpośrednich, oraz zastosowaniem współczynnika korygującego), sposobu prowadzenia przez

nie działalności, wspólnego adresu oraz łączących je stosunków cywilnoprawne, pozwalała na ustalenie zamierzonej koordynacji działań tych podmiotów, polegających na zgłaszaniu gruntów do płatności, w celu uzyskania korzyści wynikających z uregulowań systemu wsparcia. Korzyści te wynikają z uzyskania większych płatności w związku ze zgłoszeniem przez wiele podmiotów podzielonych pomiędzy nie gruntów, aniżeli byłoby to w przypadku zgłoszenia całości gruntów przez jeden podmiot. Tworzenie tak wielu podmiotów prowadzących działalność o tym samym profilu rolniczym, zarządzanych przez tą samą grupę osób, które wymieniały się między sobą posiadanymi gruntami, wskazuje, że sensem ekonomicznym utworzenia wielu powiązanych podmiotów i wykreowania posiadania przez te podmioty gruntów zawierał się wyłącznie w tym, aby w taki sposób zwiększyć rozmiar płatności przez obejście przepisów wprowadzających modulacje i degresywność płatności.

7. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu odwoławczego zwrotu kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej

od pełnomocnictwa.

Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci naruszenia przepisu art. 21 ust. 1 i art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, poprzez dokonanie jednostronnego, a nie wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego wniosku jakoby Skarżąca nie była faktycznym posiadaczem i użytkownikiem gruntów rolnych objętych wnioskiem oraz błędnej subsumcji stanu faktycznego pod hipotezę normy prawnej zawartą w przepisie art. 30 rozporządzenia nr 73/2009;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

w postaci naruszenia art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011, poprzez:

a) błędną wykładnię rozszerzającą, a w konsekwencji błędne zastosowanie przejawiające się uznaniem, że Skarżąca stworzyła sztuczne warunki w celu otrzymania płatności, w tym poprzez niedostrzeżenie różnicy pomiędzy jakościowymi "warunkami wymaganymi do otrzymania płatności" a ilościowymi przesłankami uzyskania wsparcia w określonej wysokości;

b) niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy organ pod pozorem stosowania tego przepisu, w istocie uzależnił przyznanie wnioskowanego wsparcia od spełnienia dodatkowych, niewynikających z przepisów prawa przesłanek.

W uzasadnieniu Skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie stawianych zarzutów.

8. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

9. Na rozprawie w dniu 1 lutego 2017 r., na podstawie art. 111 § 2 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej: "p.p.s.a."), Sąd połączył sprawy o sygn. akt I SA/Sz 1210/16, I SA/Sz 1211/16

i I SA/Sz 1212/16 do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

10. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), wynika, iż sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kpa lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Jak wynika z akt sprawy Skarżąca zadeklarowała

do płatności rolnośrodowiskowej [...] ha. Skarżąca została utworzona w 2011 r., wspólnicy A. Sp. z o.o., N. A.. O. & V. A. V. & C.K, B. A.

K. - reprezentacja komplementariusz A. sp. z o.o. reprezentowany przez zarząd w osobie A. N.

Usługi gospodarowania gruntem rolnym świadczone były na rzecz Skarżącej przez A. P. U. spółka z o.o. (wcześniej Z. G. A. P. spółka z o.o., G. P. spółka z o.o.), której wspólnikami byli A. spółka z o.o., A. N., członkami zarządu A. N.

i C. B. A. P. U. spółka z o.o. świadczyła usługi, które obejmowały kompleksową uprawę roślin oraz skup plonów, była także grupą producentów rolnych, wydzierżawiała grunty. Takie umowy o gospodarowanie zawarły również inne podmioty mające wspólną siedzibę i adres tj. P. W. [...] , K.

Osoba A. N., C. B., A. O., C. V. pojawia się w 14 utworzonych spółkach, których siedziba mieści się pod tym samym adresem P. W. [...] , K. Adres ten jest także adresem osób fizycznych A. N., C. B., A. O., C. V. Jako producenci rolni od 2004 r. pod adresem P. W. [...] , K., funkcjonowała A. P. spółka z o.o., A. N., A. spółka z o.o., której wspólnikami i osobami zarządzającymi byli odpowiednio C. B., A. H. O., A. N..

11. Sporna w niniejszej sprawie jest ocena ustalonego stanu faktycznego poprzez dokonanie – jak wywodzi Skarżąca - jednostronnego, a nie wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, co doprowadziło zdaniem Skarżącej do błędnego wniosku jakoby Skarżąca nie była faktycznym posiadaczem i użytkownikiem gruntów rolnych objętych wnioskiem oraz błędnej subsumcji stanu faktycznego pod hipotezę normy prawnej zawartą w przepisie art. 4 ust. 8 Rozporządzenia Komisji nr 65/2011 i jego rozszerzającą wykładnię poprzez uznanie, że Skarżąca stworzyła sztuczne warunki w celu otrzymania płatności, w tym poprzez niedostrzeżenie różnicy pomiędzy jakościowymi "warunkami wymaganymi do otrzymania płatności" a ilościowymi przesłankami uzyskania wsparcia w określonej wysokości.

12. Dla potrzeb rozpatrywanego przypadku istotne znaczenie ma regulacja zawarta w art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 wprowadzająca klauzulę generalną przeciwdziałającą obejściu prawa przez podmioty chcące uzyskać korzyści wbrew intencjom ustawodawcy unijnego. Przepis ten stanowi, że nie naruszając szczególnych przepisów odnoszących się do poszczególnych systemów wsparcia, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Identyczna klauzula wprowadzona została w art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011. Interpretacja wskazanej regulacji rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 była przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości UE, który w wyroku z dnia

12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 wskazał, że dowód w zakresie praktyki stanowiącej nadużycie ze strony potencjalnego beneficjenta takiego wsparcia wymaga, po pierwsze: zaistnienia ogółu obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w stosownych uregulowaniach cel realizowany przez te uregulowania nie został osiągnięty, a po drugie: wystąpienia subiektywnego elementu w postaci woli uzyskania korzyści wynikającej z uregulowań Unii poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek. Trybunał stwierdził, że do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z sytemu wsparcia EFRROW ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd odsyłający może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więź prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami. Ze względu na tożsamość obu regulacji, wskazówki zawarte w przywołanym orzeczeniu Trybunału należy w pełni odnieść do znajdującego w tej sprawie zastosowanie art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009.

13. W rozpatrywanej sprawie organy uznały, że zostały stworzone w sposób sztuczny i pozorny warunki do przyznania pomocy, a otrzymanie w takiej sytuacji przez Skarżącą pomocy finansowej oznaczałoby uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia i doprowadziłoby do naruszenia celów i istoty działania, wynikających z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r., Nr 33, poz. 262 ze zm.), art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173 ze zm.).

14. Odnosząc poczynione ustalenia do regulacji prawnych przedmiotu słusznie organ wskazał, że w związku z art. 11 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 oraz zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym w sprawie ustalenia współczynnika korygującego do płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2014, w przypadku, gdy łączna kwota płatności bezpośrednich finansowanych z budżetu wspólnotowego, w danym roku jest wyższa od równowartości [...] E., przeliczonej na złote według kursu E. ustalonego zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania Agromonetarnego systemu dla E. w rolnictwie i zmieniającego niektóre rozporządzenia (Dz.Urz. UE L 365 z 21 grudnia 2006 r., str. 52, z późn. zm.) kwotę płatności bezpośrednich przekraczającą [...] E. zmniejsza się w wyniku zastosowania współczynnika korygującego o [....] %. Zgodnie z art. 79 ust 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 współczynnik korygujący stosuje się do sumy płatności bezpośrednich przysługujących rolnikowi w danym roku po uwzględnieniu zmniejszeń płatności, o których mowa w art. 78 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, czyli po uwzględnieniu zmniejszeń z tytułu przedeklarowania powierzchni, złożenia wniosku lub zmiany do wniosku po terminie oraz zmniejszenia z tytułu niezgłoszenia wszystkich gruntów rolnych będących w posiadaniu rolnika na dzień 31 maja roku składania wniosku. Zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 marca 2014 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 302 ze zm.) w przypadku stosowania współczynnika korygującego, każda płatność bezpośrednia (finansowana z budżetu wspólnotowego) jest zmniejszana proporcjonalnie do udziału tej płatności w całkowitej kwocie wszystkich płatności bezpośrednich.

Przy czym zauważyć należy, że poczynając od 2012 r. wprowadzono modulację płatności bezpośrednich – odpowiednio Rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 listopada 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Poza tym wskazanym zmniejszeniem, w przypadku, gdy łączna kwota płatności, która ma być przyznana rolnikowi za dany rok, jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość [...] E., płatność uzupełniająca podlegała dodatkowemu zmniejszeniu. Ponadto zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, zmniejszenia przewidziane w ust. 1 podlega dalszemu zwiększeniu. W przypadku, dokonywania zmniejszeń płatności wynikających z zastosowania modulacji zgodnie z art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, każda płatność w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z wyłączeniem płatności uzupełniającej, która ma być przyznana rolnikowi za dany rok, jest pomniejszana proporcjonalnie do udziału tej płatności w całkowitej kwocie wszystkich płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z wyłączeniem płatności uzupełniającej. W odniesieniu do uzupełniających krajowych płatności bezpośrednich, zgodnie z art. 132 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 (uzupełniająca płatność podstawowa, płatność uzupełniająca do powierzchni uprawy chmielu niezwiązana z produkcją, płatności zwierzęce, płatność niezwiązana do tytoniu i płatność niezwiązana do skrobi), zastosowanie będzie miało zmniejszenie.

Bezspornie podział dużego gospodarstwa między podmioty deklarujące

do płatności mniejsze powierzchnie prowadzi do uzyskania sumarycznej płatności większej niż wynika to z przepisów o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej. Bezspornie degresywność kwot płatności w sytuacji występującego podziału gruntów

i deklarowania [...] ha będzie niższa niż gdyby grunt ten został zgłoszony

do płatności w całości przez użytkującego ten grunt poprzednika łącznie z innymi gruntami w wysokości [...]ha.

Zebrany materiał wskazuje, że poczynając od 2012 r. wydzielone zostało

12 jednostek produkcyjnych a podział gruntów dotyczy łącznie 18 podmiotów (spółek

i osób fizycznych) – powiązanych kapitałowo i osobowo poprzez osoby A. N., C. B., C. V., A. H. O.. A. N. występuje jako współudziałowiec w 12 spółkach, pełniąc w 14 funkcje reprezentacyjne, C. B., A. H. O., C. V. odpowiednio jako wspólnicy i zarządzający 8 spółkami. Osoby te również występują jako wspólnicy i reprezentujący w A. spółka z ograniczona odpowiedzialnością J. [...] Spółka Komandytowa (Skarżąca).

Z powyższych ustaleń wynika, że mamy do czynienia z grupą osób fizycznych (A. N., C. V., A. H. O. i C. B.), które poprzez ukształtowanie struktury własnościowo - zarządczej w spółkach prawa handlowego (w tym spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością i spółkach komandytowych oraz spółkach prawa handlowego utworzonych na gruncie prawa niemieckiego) mają rzeczywisty wpływ na kształtowanie przez te podmioty stosunków cywilnoprawnych. Korzystając z tego, w wyniku zawartych umów dzierżawy podzieliły istniejące wcześniej gospodarstwo rolne, poprzez wydzielenie gruntów, na mniejsze jednostki produkcyjne. Biorąc pod uwagę sposób organizacji przedsięwzięcia gospodarczego przez A. N., C. V., C. B. oraz A. O. umiejscowionych pod adresem P. W. [...] , K., trzeba przyjąć, że wszystkie te podmioty stanowią spójny element jednorodnej masy majątkowej zarządzanej przez te same osoby w sposób zorganizowany, które realizują za ich pomocą wspólny cel gospodarczy. Podmioty te są jednym gospodarstwem, w ramach którego, wyodrębnione zostały mniejsze jednostki produkcyjne działające w formie spółek prawa handlowego lub wykazywane jako zarządzane przez osoby fizyczne - A. N., C. B., C. V., A. H. O.

Skarżąca wskazała, że celem tworzenia kolejnych spółek, w tym Skarżącej jest unikanie koncentracji produkcji, powołując stanowisko Banku Światowego

w przedmiocie megafarm zawarte w pracy K. D., D. N.

i S. K. S. Zauważyć zatem w tym miejscu należy, że stosownie

do obowiązujących przepisów - w przypadku grupy producentów rolnych - celem jest dostosowanie do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, wspólne wprowadzanie towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych; ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności, nie sposób zatem nie dostrzec, że więzi grupy to więzi strategiczne i służą koncentracji. Zatem skoro jak wskazał organ odwoławczy - a czego nie zakwestionowała Skarżąca - indywidualizując jedynie czynności usług, A. P. U. spółka z o.o. świadczyła usługi, które de facto obejmowały wszystkie czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego i to na rzecz innych podmiotów pod adresem P. W. [...] , K., przeczy to wskazywanej intencji tworzenia kolejnych spółek w tym spółki Skarżącej, która miała służyć unikaniu koncentracji. Skoro z jednej strony dokonano podziału gospodarstwa w celu decentralizacji produkcji (zysku, strat), a z drugiej strony koncentruje się produkcję

i obrót towarem w ramach grupy producentów, to zasadnie organ uznał, że doszło

do podziału gospodarstwa wyłącznie w celu uzyskania jak największego poziomu finansowania z funduszy unijnych, a także z budżetu krajowego. Rozumowanie przeciwne w tym stanie sprawy, ale przede wszystkim w świetle wyjaśnień Skarżącej byłoby sprzeczne z zasadami logiki.

Aplikowanie o pomoc przez te same osoby w ramach kilkunastu spółek kapitałowych, jak przez pojedyncze osoby fizyczne (reprezentowane przez tego samego pełnomocnika, który również reprezentuje jako członek zarządu spółki) należy postrzegać jako skierowane na ominięcie limitu dofinansowania przysługującego jednemu beneficjentowi. Nie bez znaczenia jest również przy ocenie stanu faktycznego w niniejszej sprawie, fakt zmiany przepisów w zakresie przyznania płatności, który miał miejsce w 2012 r. Stąd uznanie, że wyodrębnienie Skarżącej miało na celu obejście przepisów prawa związanych z ograniczeniami dotyczącymi maksymalnych kwot wsparcia i że powyższe działanie wyczerpało przesłanki z art. 4 ust. 8 Rozporządzenia 65/2011, art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 uznać należy za zasadne.

W oparciu o ustalenia poczynione w toku postępowania zasadnie przyjęto

w zaskarżonej decyzji, że Skarżąca ubiegająca się o płatności rolne, nie posiada odrębnego kierownictwa, nie jest wyodrębnionym pod względem technicznym ani ekonomicznym gospodarstwem, a z pozostałymi podmiotami jest ściśle powiązana osobowo, kapitałowo, nie prowadzi działalności rolniczej we własnym imieniu i na swoją rzecz.

W niniejszej sprawie Skarżąca wnioskowała o płatności bezpośrednie, stosownie zatem do art. 7 ust 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164, ze zm.), rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009.

Z powyższego wynika, że koniecznymi warunkami uzyskania płatności bezpośrednich jest bycie "rolnikiem", posiadania działek rolnych zgłoszonych do płatności na dzień 31 maja roku którego dotyczy wniosek o przyznanie płatności i prowadzenie na tych działkach "działalności rolniczej". "Rolnikiem" w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009 określa się osobę fizyczną lub prawną lub grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, których gospodarstwo znajduje się na terytorium Wspólnoty, określonym w art. 299 Traktatu, oraz która prowadzi działalność rolniczą. "Działalność rolnicza" w myśl art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009 oznacza produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, włączając w to zbiory, dojenie, chów zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich, lub utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska. "Gospodarstwo" zgodnie z art. 2 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, oznacza wszystkie jednostki produkcyjne zarządzane przez rolnika znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego.

Nie bez znaczenia dla poparcia rozstrzygnięcia, mają powołane przez organ odwoławczy przepisy Rozporządzenia Komisji WE nr 1444/2002 z 24 lipca 2002 r. zmieniającego decyzję Komisji 2000/115/WE dotyczących przeglądów struktur gospodarstw rolnych (Dz. Urz. UE L 2002.216.1), Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1200/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. wdrażające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1166/2008 w sprawie badań struktury gospodarstw rolnych i badania metod produkcji rolnej w odniesieniu do współczynników dotyczących sztuk dużych oraz definicji cech objętych badaniem (Dz. Urz. L z dnia 15 grudnia 2009 r. nr 329, s. 1 i n.), art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE nr 1166/2008 z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie badań struktury gospodarstw rolnych i badania metod produkcji rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 571/88 (Dz. Urz. UE. L. 2008.321.14) odnośnie wyodrębnienia jednostki pod względem technicznym, ekonomicznym i skutków zarządzania przez to samo kierownictwo.

15. Godzi się zauważyć, iż organ nie kwestionuje formalnoprawnego wyodrębnienia podmiotów ubiegających się o płatności rolne. Przedmiot sporu sądowego trzeba jednak w tej sprawie umieścić na innej płaszczyźnie i tak też

– słusznie – uczyniły organy obu instancji. Chodzi mianowicie o to – co wymaga ponownego, silnego zaakcentowania – czy materiał dowodowy sprawy pozwalał przyjąć, że owo formalnoprawne wyodrębnienie podmiotowe strony (na bazie gruntów, którymi wcześniej dysponował jeden podmiot, i przy wskazanych wieloaspektowych powiązaniach) mogło być uznane za wyodrębnienie sztuczne, dokonane w celu uzyskania płatności nienależnych w świetle postanowień art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 2988/95, art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011.

16. Organy, w tym organ I instancji oparły rozstrzygnięcie o zapisy Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli, akta rejestracji producenta i zawarte tam dokumenty, dane z KRS, dokumenty złożone przez Skarżącą na wezwanie organu, a organ odwoławczy w związku z powołaniem się przez Skarżącą w odwołaniu na toczące się postępowanie w sprawie wpisu do ewidencji producentów dodatkowo o dokumenty z akt postępowań w sprawie uchylenia czynności materialno-technicznej i odmowie dokonania wpisu do ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, a także dokumentacji fotograficznej stanowiącej załącznik do raportów z kontroli na miejscu dla G. oraz członków G. A.P. U. sp. z o.o.: A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością M. [...] Sp. k., A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością W. [...] Sp. k., A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Ż. [...] Sp. k., A. Spółka z o. o., J. [...] sp. k., A. Spółka z o. o. K. [...] Sp. k., A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k., V. C., R. G. A. P. Sp. z o.o., O. A., B. C., A. Sp. z o.o. P. Sp. k.

Organy zebrały, zdaniem Sądu, oceniły materiał dowodowy, i na jego podstawie poczyniły niezbędne ustalenia faktyczne dotyczące czasu, w którym powstały podmioty w tym Skarżąca, składu osobowego podmiotów powiązanych, przeanalizowały szczegółowo istniejące powiązania osobowe, pełnione funkcje, powiązania kapitałowe, ustaliły brak samodzielności technicznej, brak sprzętu rolniczego, przeanalizowały deklarowanie działek do płatności - skąd wywiedziono trafną konkluzję, że Skarżąca, nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej (rolniczej). Nie jest bowiem jednostką wyodrębnioną pod względem technicznym (tożsama siedziba i brak zaplecza sprzętu), cechuje ją ta sama działalność (rolnicza), jedność ekonomiczna, czyli powiązania osobowe i kapitałowe, nie posiada odrębnego kierownictwa, wszak w rzeczywistości zarządzana jest przez te same osoby, co pozostałe podmioty.

Wreszcie organy ustaliły cel jaki zamierzano w wyniku tych praktyk osiągnąć. Argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia odnośnie tego, że Skarżąca utworzona w 2013 r., została utworzona tylko i wyłącznie w celu pobierania zwiększonych dopłat do gruntów rolnych, poprzez sztuczny podział gospodarstwa rolnego stwarzający pozory prowadzenia działalności rolniczej,

na gruntach tworzących w rzeczywistości jedno gospodarstwo rolne, Sąd podziela

w całej rozciągłości.

Spółka nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów potwierdzających,

że była odrębną jednostką. Skarżąca pomimo znanej argumentacji organu I instancji

co do braku możliwości zakończenia postępowania w sprawie jej wniosku o płatności (zawiadomienie z dnia 27 luty 2015 r.), istotnych wątpliwości organu w toczącym się równolegle postępowaniu w sprawie wpisu do ewidencji producentów, zawiadomieniu o załatwieniu sprawy po rozstrzygnięciu sprawy z wpisu do ewidencji (zawiadomienie z dnia 5 sierpnia 2015 r.) nie wykazała więc, iż istotne wątpliwości organu co do prowadzenia na nich we własnym imieniu i na własny rachunek działalności rolniczej są nieuzasadnione, a posiadanie i prowadzenie działalności rolniczej rzeczywiście miało miejsce. Skarżąca nie wykazała, że posiada odrębne zaplecze techniczne, co uzasadniałoby odrębne gospodarowanie, ze zgromadzonego materiału nie wynika także, aby powstała spółka wymagała wyodrębnienia ze względu na szczególny tego wymóg np. odmienny profil działalności czy konieczność zapewnienia odmiennego rynku zbytu, nie wynika także powód – jak wskazała Skarżąca w odwołaniu – podziału działek na mniejsze części.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 21 ustawy wskazać należy, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Według ust. 2 art. 21 tej ustawy w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Poza tym stosownie do regulacji ust. 3 art. 21 strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

W świetle przytoczonych regulacji stwierdzić należy, że ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich zawiera szczególną, w stosunku do przepisów Kpa, regulację dotyczącą prowadzenia przez organ postępowania dowodowego, ograniczającą jego obowiązki w tym zakresie. Na gruncie powołanej regulacji ustawodawca zdecydował się bowiem na odejście od zasady prawdy obiektywnej - wyrażonej w części drugiej art. 7 oraz art. 77 § 1 Kpa - nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz zrezygnował z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 § 1 Kpa. Obowiązek organów na tle tej ustawy został ograniczony jedynie do rozpatrzenia materiału dowodowego (całego), wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę. Oznacza to w konsekwencji, iż nie ciąży na organach ARiMR obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc organ prowadzący postępowanie nie jest obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania wnioskodawcy (tj. jego uprawnienia do otrzymania wnioskowanej płatności). Jest jedynie obowiązany do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Skoro zatem działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania takiej korzyści (co wcześniej wykazano), prowadzą do nieprzyznania korzyści (wedle art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 oraz art. 30 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31 stycznia 2009 r., str. 16), przeto jest oczywiste, że organy działały zgodnie z przywołanymi przepisami prawa wspólnotowego, co w zupełności, bez odwoływania się do pozostałych argumentów, w pełni uzasadniało odmowę przyznania skarżącej spółce wsparcia, o które wnioskowała.

Sztuczny podział gospodarstwa poprzez utworzenie spółki Skarżącej miał

na celu zwiększenie maksymalnego limitu pomocy przysługującego jednemu beneficjentowi. Zadaniem organów jest każdorazowe badanie, czy stosunki pomiędzy powiązanymi podmiotowo i przedmiotowo osobami są układane w sposób sztuczny w celu uzyskania korzyści finansowej. W wypadku stwierdzenia takiego faktu, organ zobowiązany jest odmówić przyznania dofinansowania.

17. Zdaniem Sądu organy wyjaśniły dlaczego, pomimo poprawności formalnej wniosku o płatność, stworzone zostały warunki umożliwiające uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia. Zweryfikowały, czy wnioskująca o płatność Spółka pomimo zarządzania przez kierownictwo, które zarządza 14 spółkami jest samodzielną, odrębną jednostką, spełniającą kryteria odrębnego gospodarstwa prowadzącego działalność rolniczą. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Organy w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy.

W tej materii trzeba przyznać, że organy w rozpatrywanej sprawie rozważyły wszechstronnie spełnienie przesłanek omawianej klauzuli obejścia prawa – zarówno

w części istnienia elementów obiektywnych jak i subiektywnych. Nie doszło zatem

do naruszenia omawianych przepisów prawa materialnego, tj. art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95 i art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011. W konsekwencji nie można mówić

o naruszeniu przepisów regulujących przyznawanie przedmiotowych płatności.

18. W sprawie nie znajdują zasadności zarzuty naruszenia - mającego istotny wpływ na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia - przepisów prawa procesowego. Jak już wskazano organ w sposób prawidłowy poczynił ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący. Analiza okoliczności faktycznych znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które w pełni spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 kpa. Tym samym w sprawie nie doszło do jednostronnej oceny ustalonego stanu faktycznego. Strona skarżąca zarzucając jego jednostronne rozważenie nie przedstawiła żadnych dowodów, które w jakikolwiek sposób potwierdzałyby jej twierdzenia, a negowały stanowisko organu Agencji.

Jednocześnie słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, że nie można pominąć faktu, iż złożony wniosek o przyznanie płatności na rok 2014 przez Skarżącą wykazuje oprócz wnioskowania Spółki o jednolitą płatność obszarową także o pomoc z tytułu płatności rolnośrodowiskowej (PRS). W przypadku płatności PRŚ występują również przesłanki opłacalności podziału jednego dużego gospodarstwa na kilka mniejszych. Przesłanki te wynikają z przepisów prawa a mianowicie z § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2013 r., poz. 361 ze zm.).

Bezspornie zadaniem organów jest każdorazowe badanie przy wnioskowaniu

o płatności na dany rok, czy stosunki pomiędzy powiązanymi podmiotowo

i przedmiotowo osobami są układane w sposób sztuczny w celu uzyskania korzyści finansowej. W wypadku stwierdzenia takiego faktu, organ zobowiązany jest odmówić przyznania dofinansowania. Bezspornie zaś organy ustaliły, że podmioty ze wspólną siedzibą/adresem stanowią spójny element jednorodnej masy majątkowej zarządzanej przez te same osoby w sposób zorganizowany, które realizują za ich pomocą wspólny cel gospodarczy. Podmioty te są jednym gospodarstwem, w ramach którego, wyodrębnione zostały mniejsze jednostki produkcyjne działające w formie spółek prawa handlowego, wykazywane jako zarządzane przez osoby fizyczne (A. N., C. B., C. V., A. O.).

Wbrew zarzutom skargi podjęte rozstrzygnięcie opiera się na istniejących wielorakich więziach pomiędzy kilkunastoma podmiotami ubiegającymi się o takie same płatności, przejawiające się również w zbieżności ich adresów, a także w "wymianie" między nimi działek zgłaszanych do płatności, które to okoliczności świadczą o koordynacji tych działań podejmowanych w ramach powiązanych ze sobą podmiotów, ich zmowie w dążeniu do uzyskania korzyści wynikających z obejścia kwotowych i obszarowych ograniczeń dopłat wskutek zadeklarowania do dopłat wielu podzielonych gospodarstw o mniejszej powierzchni. Z okoliczności sprawy nie wynika bowiem, aby istniały jakieś inne racjonalne powody przemawiające za tworzeniem przez wąską grupę osób powiązanych ze sobą tak dużej liczby spółek prowadzących działalność gospodarczą tego samego rodzaju i ubiegających się o takie same płatności.

Stworzenie sztucznych warunków, brak odrębności gospodarstwa jest wystarczające do odmowy przyznania płatności.

19. Z przedstawionych względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzec jak w sentencji wyroku.