Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3029/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Wanda Zielińska - Baran, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, Protokolant st. sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2020 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącej [...] S.A. z siedzibą w [...] kwotę 2217 (dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją" albo "decyzją odwoławczą") Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej "GIOŚ"), po rozpatrzeniu odwołania spółki K. S.A. z siedzibą w [...] (dalej "Skarżącej" albo "Spółki") – następcy prawnego spółki K. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej "poprzedniczka Skarżącej") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej "WIOŚ") z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], wymierzającej Skarżącej karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów bez wymaganego zezwolenia – uchylił decyzję WIOŚ w części dotyczącej oznaczenia strony w ten sposób, że zastąpił wyrazy "K. Sp. z o.o., ul. [...], [...]" wyrazami "K. S.A., ul. [...], [...]", a w pozostałej części utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

II. Przebieg postępowania administracyjnego, poprzedzający wydanie przez GIOŚ zaskarżonej obecnie decyzji odwoławczej, przedstawia się następująco:

1. W dniach [...] - [...] lipca 2010 r. WIOŚ przeprowadził kontrolę w Spółce, w Zakładzie [...] przy ul. [...],[...].

Podczas kontroli ustalono, co następuje:

Skarżąca prowadzi działalność polegającą na wywozie odpadów komunalnych, z terenu miasta, sprzątaniu ulic oraz zarządzaniu cmentarzami.

Skarżąca posiada:

1) decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] zezwalającą na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów w procesie R3 (recykling lub regeneracja substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (włączając kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania) w [...]

2) decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2004 r. nr [...], zezwalającą na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów w procesie R14 (inne działania polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub części) w [...]

Posiadane przez Skarżącą zezwolenia na odzysk odpadów nie uwzględniają nowych linii do odzysku odpadów, powstałych po 2004 r.

W/w ustalenia zostały odnotowane w protokole kontroli, znak: [...], podpisanym w dniu [...] lipca 2010 r. przez kontrolującego i kontrolowanego bez zastrzeżeń.

2. Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...] WIOŚ zawiadomił Skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów bez wymaganego zezwolenia.

3. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. WIOŚ wymierzył poprzedniczce Skarżącej, na podstawie art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243, z późn. zm.), karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów bez wymaganego zezwolenia.

4. Skarżąca wniosła do GIOŚ odwołanie od decyzji WIOŚ.

III. Jak już wskazano, decyzją zaskarżoną obecnie GIOŚ rozpoznał odwołanie Skarżącej od decyzji WIOŚ, częściowo reformując tę decyzję, a częściowo utrzymując ją w mocy.

Uzasadniając w/w rozstrzygnięcie odwoławcze, GIOŚ wskazał w szczególności, co następuje:

(i) W sprawie wystąpiły przesłanki do wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art.79b ust.2 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.

Przepis ten stanowił, iż "jeżeli posiadacz odpadów lub transportujący odpady, prowadzi działalność w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów bez wymaganego zezwolenia lub z naruszeniem jego warunków, podlega karze pieniężnej w wysokości 10 000 zł". Karę tą, zgodnie z art. 79d ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, wymierzał w drodze decyzji właściwy wojewódzki inspektor ochrony środowiska.

Zgodnie z art. 3 ust.3 pkt 9 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach przez odzysk rozumie się "wszelkie działania, niestwarzające zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska, polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub w części, lub prowadzące do odzyskania z odpadów substancji, materiałów lub energii i ich wykorzystania, określone w załączniku nr 5 do ustawy.

Według art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach ,,posiadacz odpadów, który prowadzi odzysk lub unieszkodliwianie odpadów obowiązany jest do uzyskania zezwolenia na prowadzenie tej działalności, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1, art. 33 ust. 2, 4 i 4a oraz art. 43 ust. 5".

(ii) Z przeprowadzonej kontroli wynika, że Skarżąca posiadała uregulowany stan formalno-prawny w zakresie odzysku odpadów, jednakże posiadane zezwolenia dotyczyły prowadzenia działalności w zakresie odzysku odpadów w procesie R3 (recykling lub regeneracja substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (włączając kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania)) w [...] oraz w procesie R14 (inne działania polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub części) w [...].

(iii) Prowadzona przez stronę działalność polegająca na segregacji zmieszanych odpadów komunalnych o kodzie 20 03 01, a także frakcji suchej odpadów komunalnych o kodzie 20 01 99 stanowi odzysk odpadów, w rozumieniu przytoczonej powyżej definicji. Odzysk ten należy zaklasyfikować jako proces R15, tj. przetwarzanie odpadów, w celu ich przygotowania do odzysku, w tym do recyklingu. Skarżąca prowadziła więc działalność w zakresie odzysku w procesie R15, na co nie posiadała zezwolenia. Powyższe zostało stwierdzone podczas kontroli i udokumentowane w protokole kontroli, znak: [...], do którego strona nie wniosła zastrzeżeń.

Dokonując segregacji odpadów w celu ich przygotowania do produkcji paliwa alternatywnego, Skarżąca prowadziła działalność stanowiącą odzysk odpadów w procesie R15, nie posiadając uregulowanego stanu formalno - prawnego w tym zakresie. Argumenty strony, dotyczące nieprawidłowego zakwalifikowania w/w procesu jako odzysk są więc całkowicie chybione.

Odmowa wydania zezwolenia na prowadzenie odzysku odpadów w przedmiotowym zakresie przez Prezydenta Miasta [...] nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Nie posiadając zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów o kodach 20 03 01, i 20 01 99 w procesie R15, Skarżąca nie powinna rozpoczynać przedmiotowej działalności.

(iv) Z przekazanych przez stronę pismem z dnia [...] listopada 2015 r. kart ewidencji odpadów wynika, iż strona w okresie od kwietnia do czerwca 2010 r. prowadziła odzysk w procesie R3 odpadów o kodach 03 01 05 (trociny, wióry, ścinki, drewno, płyta wiórowa i fornir inne niż w 03 01 04), 02 03 80 (wytłoki, osady i inne odpady z przetwórstwa produktów roślinnych), niewymienionych w posiadanej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2003 r., zezwalającej na odzysk odpadów w procesie R3.

(v) Nieprawidłowo natomiast oznaczył WIOŚ adresata swojej decyzji, nakładając przedmiotową karę pieniężną na spółkę K. Sp. z o.o. w [...], która uległa przekształceniu w K. S.A. w [...]. K. S.A. z/s w [...], na zasadzie sukcesji uniwersalnej, przewidzianej w art. 494 § 1 i 2 k.s.h., stała się natomiast podmiotem wszystkich praw i obowiązków spółki przejętej. Uchybienie to pociągnęło za sobą konieczność zreformowania decyzji WIOŚ w stosownym zakresie.

IV. Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. Skarżąca, reprezentowana przez adwokata P. B., wniosła do tut. Sądu skargę na decyzję odwoławczą GIOŚ, zarzucając organowi naruszenie prawa materialnego w postaci szeregu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, a także licznych przepisów k.p.a.

V. W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

VI. Wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 697/17, tut. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję odwoławczą oraz decyzję utrzymaną nią w mocy.

VII. Wyrokiem z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3198/17, NSA uchylił wyrok tut. Sądu z dnia 30 sierpnia 2017 r. oraz przekazał tut. Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania, stwierdzając, co następuje:

(i) Wbrew stanowisku GIOŚ, dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie jest bez znaczenia fakt wydania przez Prezydenta Miasta [...] decyzji z dnia [...] października 2010 r. odmawiającej (w pkt 23) wydania zezwolenia na prowadzenie odzysku odpadów w procesie R15, tj. przetwarzania odpadów w celu ich przygotowania do odzysku, w tym do recyclingu. W tym bowiem zakresie Prezydent Miasta [...]przyjął, że przedstawiony sposób gospodarowania odpadami nie wypełnia określonych przez ustawodawcę przesłanek procesu odzysku. Sąd I instancji słusznie zatem uznał, iż ta okoliczność winna być należycie wyjaśniona i prawidłowo wywiódł, że w odniesieniu do tej kwestii organy naruszyły art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Trafnie przy tym podkreślił, że z punktu widzenia interesu strony i zasady zaufania do organów administracji publicznej niedopuszczalnym jest istnienie w obrocie prawnym dwóch przeciwstawnych stanowisk organów w odniesieniu do tego samego zagadnienia. Nie może być bowiem tak, że dany podmiot jest karany za działanie uznane za prowadzenie bez zezwolenia procesu odzysku R15, a kiedy zwraca się o wydanie zezwolenia na jego prowadzenie spotyka się z odmową, bowiem w ocenie właściwego do wydania stosownego zezwolenia organu takie działanie nie jest procesem R15.

(ii) Uzasadniony natomiast jest trzeci z podniesionych zarzutów, tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy z 2001 r. o odpadach, w powiązaniu z protokołem kontroli i kartami ewidencji odpadów. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji odniósł się w ogóle do tej kwestii, sygnalizując jedynie, że z przekazanych przez stronę pismem z dnia [...] listopada 2015 r. kart ewidencji odpadów wynika, iż strona w okresie od kwietnia do czerwca 2010 r. prowadziła odzysk w procesie odpadów o kodach niewymienionych w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2003 r. Pomimo dostrzeżenia tej kwestii, Sąd jej nie rozważył i nie ocenił, czy miała ona wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd ten winien rozważyć wspomnianą kwestię i ocenić, czy stanowisko organu w tym zakresie jest trafne, a jeżeli tak, to czy samo to naruszenie mogło być wystarczającą podstawą do wymierzenia kary pieniężnej. Z uwagi na powyższe stwierdzić trzeba, że istota niniejszej sprawy nie została wyjaśniona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VIII. Sąd rozpoznał skargę na decyzję GIOŚ z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j. Dz.U z 2019, poz. 2167). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325, zwanej dalej "p.p.s.a.").

W myśl art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei w myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Skargę należało uwzględnić, albowiem zaskarżona decyzja odwoławcza wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i 77 § 1 i 80 k.p.a. w związku z art. 79b ust.2 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach w związku z art.246 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tej racji zaskarżoną decyzję odwoławczą należało wyeliminować z obrotu prawnego.

IX. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji odwoławczej GIOŚ prowadzi do następujących wniosków:

1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, uregulowanym w art.79b ust.2 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach w związku z art.246 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach , było wymierzenie Skarżącej administracyjnej kary pieniężnej za prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów bez wymaganego zezwolenia.

Uznać należy, iż w postępowaniu odwoławczym nie wyjaśniono w sposób dostatecznie wyczerpujący, czy w sprawie istotnie doszło do nielegalnego prowadzenia przez Skarżącą odzysku odpadów w procesie R3 w zakresie nieujętym w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2003 r., stanowiącego delikt administracyjny, o którym mowa w art. 79b ust.2 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.

2. Tut. Sąd rozpoznaje wniesioną skargę ponownie, a to na skutek wspomnianego wcześniej uchylenia przez NSA, wyrokiem z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3198/17, poprzedniego wyroku tut. Sądu, wydanego w niniejszej sprawie, uchylającego obie decyzje organów.

Odnotować w tym kontekście należy, iż zgodnie z treścią art. 190 in principio p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. "Przepis art. 190 p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, iż dotyczy on po pierwsze, zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, po drugie, obejmuje zarówno ocenę prawną co do sposobu wykładni tych przepisów prawa, jak i co do sposobu ich zastosowania." – por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 3094/17, publ. CBOSA. "Przepis art. 190 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania sądu pierwszej instancji, który nie posiada już na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku sądu wyższej instancji." – por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt I FSK 765/16, publ. CBOSA.

W wydanym w niniejszej sprawie wyroku NSA sformułował następującą ocenę prawną:

1) co do zasady podzielił stanowisko zawarte w poprzednim wyroku tut. Sądu co do konieczności pogłębienia przez organy obu instancji postępowania wyjaśniającego w przedmiocie dopuszczalności przypisywania Skarżącej deliktu z art. 79b ust.2 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach w kontekście nielegalnego prowadzenia odzysku odpadów w procesie R15,

2) wskazał jednakże na konieczność dokonania przez tut. Sąd w pierwszej kolejności oceny, czy zarzucane Skarżącej (obok nielegalnego prowadzenia odzysku odpadów w procesie R15) także nielegalne prowadzenie odzysku odpadów w procesie R3 istotnie miało miejsce, a jeżeli miało, to czy stanowiło samo w sobie wystarczającą podstawę do wymierzenia Skarżącej przedmiotowej kary pieniężnej.

Jak trafnie podkreślono w wyroku NSA z dnia 3 października 2018 r., sygn. akt I FSK 1321/18, publ. CBOSA: "Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na Sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego.". Z racji tego, iż do żadnej tego rodzaju zmiany nie doszło po zapadnięciu w niniejszej sprawie wyroku NSA, na tut. Sądzie, rozpoznającym ponownie skargę na decyzję GIOŚ, ciąży powinność zastosowania się do w/w wyroku w całości.

3. Jak już zaznaczono, z orzeczenia NSA wynika konieczność ocenienia przez tut. Sąd, czy Skarżąca dopuściła się zarzucanego jej przez organy nielegalnego prowadzenia odzysku odpadów w procesie R3, a jeżeli fakt taki miał miejsce, to czy stanowił on samodzielną przesłankę do wymierzenia kary, z art. 79b ust.2 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (co przesądzałoby o konieczności oddalenia skargi na decyzji GIOŚ niezależnie od uchybień decyzji, związanych z wyjaśnieniem kwestii ewentualnego nielegalnego prowadzenia przez Spółkę odzysku odpadów w procesie R15).

Nie może bowiem ulegać wątpliwości, zważywszy na ustalenie przez ustawodawcę jednolitej, sztywnej stawki kary przewidzianej w art. 79b ust.2 pkt 5 ustawy (tj. 10 000 zł), abstrahującej od liczby czynów, składających się na stypizowany w tym przepisie delikt administracyjny, iż pozytywna weryfikacja tezy, o której mowa powyżej (dotyczącej nielegalnego prowadzenia odzysku odpadów w procesie R3), znosiłaby konieczność (stwierdzoną w wydanych w sprawie poprzednich wyrokach sądów obu instancji) zweryfikowania przez organy dotychczasowych ustaleń w zakresie nielegalnego prowadzenia przez Skarżącą odzysku odpadów w procesie R15. Co do zasady bowiem ewentualny brak przesłanek faktycznych do obciążania Skarżącej odpowiedzialnością z art. 79b ust.2 pkt 5 ustawy ściśle za wadliwe prowadzenie odpadów w procesie R15, nie wpływałby w żaden sposób na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej (wystarczającą przesłankę do ukarania Skarżącej stanowiłoby bowiem uchybienie w zakresie odzysku odpadów w procesie R3). Stosownie do powyższego:

Poza sporem jest to, iż Skarżąca posiadała zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów w procesie R3 (recykling lub regeneracja substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (włączając kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania) w [...] (decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2003 r., znak: [...]).

Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. Skarżąca przedłożyła organowi kopie karty ewidencji odpadów, z których wynika, iż w okresie objętym kontrolą poddawała odzyskowi w procesie R3 odpady o kodzie 03 01 05 (trociny, wióry, ścinki, drewno, płyta wiórowa i fornir inne niż w 03 01 04), 02 03 80 (wytłoki, osady i inne odpady z przetwórstwa produktów roślinnych), 02 03 82 (odpady tytoniowe), 20 02 01 (odpady ulegające biodegradacji) i 20 03 02 (odpady z targowisk). GIOŚ uznał, iż z przekazanych przy w/w kart ewidencji odpadów wynika, iż w okresie od kwietnia do czerwca 2010 r. Skarżąca prowadziła odzysk w procesie R3 odpadów o kodach 03 01 05 (trociny, wióry, ścinki, drewno, płyta wiórowa i fornir inne niż w 03 01 04), 02 03 80 (wytłoki, osady i inne odpady z przetwórstwa produktów roślinnych), niewymienionych w posiadanej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2003 r., zezwalającej na odzysk odpadów w procesie R3. Ustalenie to stanowiło przesłankę do przyjęcia, iż działania Skarżącej w zakresie poddawania odpadów odzyskowi w procesie R3 (w części wykraczającej poza uzyskane zezwolenie) spełniają znamiona wskazane w art. 79b ust.2 pkt 5 ustawy.

Skarżąca nie zgadza się z taką oceną stanu faktycznego sprawy, podnosząc, że istotą działań, jakie pomiędzy kwietniem a październikiem 2010 r. podejmowała w stosunku do takich odpadów, jak ścinki drewniane, czy też inne odpady z przetwórstwa produktów roślinnych, nie było poddawanie ich odzyskowi w procesie R3. Odpady te były bowiem odbierane i składowane wyłącznie w celu wzmocnienia struktury pryzmy kompostowni dynamicznej, która została uruchomiona w listopadzie 2010 r. na podstawie stosownego zezwolenia. Skarżąca zwraca przy tym uwagę, iż urzędowy wzór karty przyjęcia odpadów oraz karty ewidencji odpadów nie pozwalał na czytelne odzwierciedlenie tego rodzaju specyficznego stanu rzeczy.

Wprawdzie argumentację tę Skarżąca podniosła dopiero w postępowaniu sądowym, koncentrując się w odwołaniu na kwestionowaniu ustaleń WIOŚ co do poddawania odpadów odzyskowi w procesie R15 , niemniej uznać należy, mając na uwadze ciążący na organie administracji obowiązek wyświetlenia prawdy materialnej (atr.7 k.p.a), iż co do zasady kwestia ta winna być przedmiotem oceny organu odwoławczego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy GIOŚ winien zatem rozpoznać w/w zarzuty Skarżącej.

W wypadku ewentualnego uznania przez GIOŚ, iż Skarżącej nie można przypisać deliktu stypizowanego w art.79b ust.2 pkt 5 ustawy w odniesieniu do odzysku odpadów w procesie R3, organ ten będzie zobowiązany do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego (stosownie do wskazań wydanego w sprawie wyroku NSA) w przedmiocie zarzucanego Skarżącej nielegalnego prowadzenia odzysku odpadów w procesie R15.

4. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku GIOŚ ponownie rozpozna odwołanie Skarżącej od decyzji WIOŚ, stosując się do zaleceń sformułowanych powyżej.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c i art.200 p.p.s.a.