Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 648/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2006 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2006 r. cofającą A. Sp. z o.o., skarżącej w niniejszej sprawie, licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób.

Decyzja została wydana w poniższym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] grudnia 2004 r. przedsiębiorca A. Sp. z o.o. otrzymał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzieloną przez Prezydenta W.

W dniu [...] listopada 2005 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia ww. licencji.

Decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] K. K. p.o. zastępcy Dyrektora Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń działając z upoważnienia Prezydenta W. nr [...] z [...] lutego 2006 r. działając na podstawie art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.) i art. 104 § 1 k.p.a. cofnął przedsiębiorcy A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. ww. licencję.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że w czasie działalności skarżącego wielokrotnie naruszał przepisy prawa.

Na podstawie dokumentów kontroli pojazdów ww. przedsiębiorcy przeprowadzonych przez funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Policji oraz funkcjonariuszy z Komisariatu Policji Portu Lotniczego W. organ stwierdził następujące nieprawidłowości:

W dniu [...] marca 2005 r. funkcjonariusze Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Policji przeprowadzili kontrolę marki M., nr rej. [...], jak stwierdzono - kierowca nie posiadał wymaganego wypisu z licencji, o którym mowa w art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - o transporcie drogowym. W związku z powyższym w dniu [...] marca 2005 r. Prezydent W. zgodnie z art. 15 ust. 2 ww. ustawy udzielił przedsiębiorcy pisemnego ostrzeżenia wzywającego do dostosowania działalności przedsiębiorstwa do warunków ww. ustawy.

W dniu [...] sierpnia 2005 r. funkcjonariusze KP PL [...] przeprowadzili kontrolę pojazdu marki M., nr rej. [...], jak stwierdzono – kierowca nie posiadał wymaganego zaświadczenia, o którym mowa w art. 39e, ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ww. ustawy Prezydent W. udzielił w dniu [...] września 2005 r. pisemnego ostrzeżenia.

W dniu [...] września 2005 r. funkcjonariusze KP PL [...] przeprowadzili kontrolę pojazdu marki M., nr rej. [...] jak stwierdzono - kierowca nie posiadał wymaganego wypisu, o którym mowa w art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Ponadto stwierdzono, że pojazd nie został zgłoszony do licencji nr [...].

W dniu [...] października 2005 r. do BDGiZ Urzędu W. wpłynęły wyjaśnienia firmy A. Sp. z o .o. Przedsiębiorca wyjaśnił, iż pojazd wskazany w ostrzeżeniu jest zgłoszony, lecz pod nr rej. [...]. Zgodnie jednak z art. 14 ust. 1 ww. ustawy przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie wszelkie zmiany nie później niż w terminie 14 dni od ich powstania. W tym przypadku, zdaniem organu, termin ten nie został zachowany. Dodatkowo przedsiębiorca poinformował, że pojazd figurujący w wykazie pod nr rej. [...] ma wyrobiony nowy nr rej. [...]. W tym przypadku termin 14 dniowy również został naruszony.

Pomimo udzielonych ostrzeżeń ww. przedsiębiorcy nadal wpływały, jak ustalił organ, dokumenty z kontroli przeprowadzanych przez funkcjonariuszy WRD [...], świadczące o naruszaniu przepisów ustawy o transporcie drogowym.

W dniu [...] listopada 2005 r. funkcjonariusze KPPL W. przeprowadzili kontrolę pojazdu marki M. nr rej. [...], w wyniku której stwierdzono w pojeździe zamontowany taksometr, na dachu pojazdu dodatkowe światło z napisem [...], co stanowi naruszenie art. 18 ust. 5 ww. ustawy.

W dniu [...] listopada 2005 r. funkcjonariusze WRD [...] przeprowadzili kontrolę pojazdu marki M., nr rej. [...], w wyniku kontroli stwierdzono zamontowany i gotowy do użycia taksometr, na dachu podświetlane urządzenie techniczne.

W związku ze stwierdzanymi nieprawidłowościami i brakiem reakcji przedsiębiorcy na udzielone ostrzeżenia w dniu [...] listopada 2005 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, udzielonej w dniu [...] grudnia 2004 r. przez Prezydenta W. firmie A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przy ul. A..

W dniu [...] listopada do Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu W. wpłynęły kolejne protokoły kontroli przeprowadzonych przez funkcjonariuszy KPPL W., w wyniku których stwierdzono:

a) w dniu [...] października 2005 r. kierujący pojazdem marki M., nr rej. [...] nie posiadał zaświadczenia, o którym mowa w art. 39e ust. 1 pkt 6 ww. ustawy. Kontrolę przeprowadzono o godz. 7.40 rano i następną o godz. 9.40 - kierowca nadal wykonywał usługi zarobkowego przewozu osób bez wymaganego przepisami prawa zaświadczenia. Ww. został pouczony o nowelizacji ustawy o transporcie drogowym.

b) w dniu [...] listopada 2005 r. pojazd marki M., nr rej. [...], posiadał zamontowany taksometr, a na dachu pojazdu przymocowane urządzenie techniczne - podświetlany plafon z reklamą [...], co stanowi naruszenie art. 18 ust. 5 ww. ustawy. Kierowca został pouczony o nowelizacji ustawy o transporcie drogowym.

c) w dniu [...] listopada 2005 r. pojazd marki M., nr rej. [...], posiadał zamontowane na dachu podświetlane urządzenie techniczne, oraz sprawny taksometr, co stanowi naruszenie art. 18 ust. 5 ww. ustawy.

d) w dniu [...] listopada 2005 r. pojazdy marki M. nr o rej. [...] oraz [...] posiadały zainstalowane taksometry, co stanowi naruszenie art. 18 ust. 5 ww. ustawy. Kierowcy obu pojazdów zostali pouczeni o nowelizacji ustawy o transporcie drogowym.

W dniu [...] listopada 2005 r. wpłynęły kolejne protokoły kontroli przeprowadzonych przez funkcjonariuszy KPPL W. w wyniku których stwierdzono:

a) w dniu [...] listopada 2005 r. pojazdy marki M., nr rej. [...],[...] oraz [...], posiadały zamontowane taksometry oraz na dachu pojazdu urządzenia techniczne - podświetlane transparenty reklamowe. Ponadto w przypadku pojazdu, nr rej. [...], przedsiębiorca nie dochował obowiązku wynikającego z art. 39e ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, ponieważ kierowca nie posiadał wymaganego zaświadczenia.

Pojazdy marki [...], nr rej. [...] oraz [...], posiadały zamontowane i sprawne taksometry.

b) w dniu [...] listopada 2005 r. pojazd marki M., nr rej. [...], posiadał zamontowany taksometr, a na dachu pojazdu znajdowało się urządzenie techniczne - podświetlana reklama [...]. Kierujący pojazdem został poddany kontroli również w dniu [...] listopada 2005 r. W wyniku kontroli stwierdzono ww. nieprawidłowości. Jak widać z powyższego, kierowca, chociaż został pouczony w dniu [...] listopada 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym, to w dniu następnym, czyli [...] listopada 2005 r. w dalszym ciągu wykonywał zarobkowy przewóz osób niezgodnie z przepisami ww. ustawy.

c) w dniu [...] listopada 2005 r. kontroli drogowej został poddany pojazd marki M., nr rej. [...], w wyniku której stwierdzono ponowne naruszenie przepisów prawa przez tego samego kierowcę, mimo pouczenia go w dniu [...] listopada o nowelizacji ustawy o transporcie drogowym.

Ponadto kontroli został poddany pojazd marki M., nr rej. [...], w wyniku której stwierdzono zamontowany w pojeździe taksometr.

d) w dniu [...] listopada 2005 r. pojazd marki M., nr rej. [...], posiadał zamontowane urządzenie techniczne - podświetlany panel reklamowy na dachu oraz taksometr,

e) w dniu [...] listopada 2005 r. pojazd marki M., nr rej. [...], posiadał zamontowane urządzenie techniczne na dachu (podświetlana reklama) oraz sprawny taksometr,

f) w dniu [...] listopada 2005 r. pojazdy marki M., nr rej. [...],[...] oraz [...] - posiadały zamontowane i sprawne taksometry, a na dachu pojazdów znajdowały się panele reklamowe.

Wszyscy kierujący z ww. pojazdów zostali pouczeni przez funkcjonariuszy KPPL W. o nowelizacji ustawy o transporcie drogowym.

W dniu [...] grudnia 2005 r. wpłynął protokół kontroli z dnia [...] grudnia 2005 r. pojazdu marki M., nr rej. [...], przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Policji, w wyniku której stwierdzono na dachu pojazdu zamontowane urządzenie techniczne - transparent reklamowy z napisem [...], ponadto pojazd wyposażony był w taksometr.

Kierowca ww. pojazdu został poddany kontroli w dniu [...] listopada przez funkcjonariuszy KPPL W. jednak mimo udzielonej informacji o nowelizacji ustawy o transporcie drogowym w dalszym ciągu wykonywał zarobkowe przewozy osób na rzecz przedsiębiorcy A. Sp. z o.o. niezgodnie z przepisami ww. ustawy. Kierowcy polecono usunięcie ww. nieprawidłowości.

Powyższe przypadki świadczą, zdaniem organu, o rażacym naruszeniu art. 18 ust. 5 lit. a i lit. c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przez ww. przedsiębiorcę.

W dniu [...] grudnia 2005 r. wpłynęły protokoły kontroli przeprowadzanych przez funkcjonariuszy KPPL W., również świadczące o wykonywaniu usług przewozu osób przez przedsiębiorcę A. Sp. z o.o. w sposób rażąco naruszający przepisy ustawy o transporcie drogowym:

a) kontrola pojazdu marki M., nr rej. [...], dokonana w dniu [...] listopada 2005 r., wykazała zamontowane na dachu urządzenie techniczne - podświetlany plafon reklamowy, a w pojeździe zamontowany taksometr,

b) kontrola pojazdu marki M., nr rej. [...], dokonana w dniu [...] listopada 2005 r., wykazała zamontowane na dachu pojazdu urządzenie techniczne – podświetlaną reklamę, a w pojeździe zamontowany taksometr,

c) kontrola pojazdów marki M., nr rej. [...],[...] oraz [...], dokonana w dniu [...] listopada 2005 r., wykazała umieszczenie na dachach pojazdów urządzenia techniczne - podświetlane panele reklamowe, ponadto w pojazdach zamontowane były taksometry,

d) kontrola pojazdów marki M., nr rej. [...] oraz [...], dokonana w dniu [...] listopada 2005 r. wykazała zamontowane w pojazdach taksometry, a na dachu urządzenia techniczne - podświetlany panel reklamowy,

e) kontrola pojazdu marki M., nr rej. [...], dokonana w dniu [...] października 2005 r. wykazała brak u kierującego zaświadczenia, o którym mowa w art. 39e ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym.

W przypadkach pojazdów, nr rej. [...] oraz [...], stwierdzone nieprawidłowości wykazane były już podczas wcześniejszych kontroli.

W dniach [...] oraz [...] grudnia 2005 r. wpłynęły, co podniesiono w uzasadnieniu ww. decyzji, kolejne protokoły kontroli przeprowadzonych przez funkcjonariuszy WRD świadczące o wykonywaniu usług przewozu osób przez przedsiębiorcę A. rażąco naruszający przepisy ustawy o transporcie drogowym:

a) kontrola pojazdów marki M., nr rej. [...] oraz [...], dokonana w dniu [...] grudnia 2005 r. wykazała zamontowane w pojazdach taksometry, na dachu pojazdów zamontowane były urządzenie techniczne - podświetlane transparenty. Kierowca został pouczony o konieczności usunięcia nieprawidłowości.

b) kontrola pojazdów marki M. nr rej. [...],[...] oraz [...] dokonana w dniu [...] grudnia 2005 r. wykazała zamontowane w pojazdach taksometry, na dachu pojazdów zamontowane były urządzenia techniczne – podświetlane transparenty reklamowe. W przypadku pojazdu, nr rej. [...] oraz [...], stwierdzone nieprawidłowości były już wykazane podczas wcześniejszych kontroli.

Z powyższego, zdaniem organu wynika, że przedsiębiorstwo A. Sp. z o.o. w sposób rażący i ciągły narusza przepisy ustawy o transporcie drogowym, a zwłaszcza art. 18 ust. 5 lit. a i lit. b.

W dniu [...] stycznia 2006 r., jak stwierdził organ, wpłynęły kolejne protokoły kontroli przeprowadzanych przez funkcjonariuszy KPPL W. świadczące o wykonywaniu usług przewozu osób przez przedsiębiorcę A. Sp. z o.o. w sposób rażąco naruszający przepisy ustawy o transporcie drogowym:

W dniach od [...] do [...] grudnia 2005 r. zostały przeprowadzone kontrole pojazdów marki M., nr rej. [...],[...],[...],[...] oraz [...]. We wszystkich przypadkach stwierdzono zamontowane w pojazdach taksometry oraz na dachach pojazdów urządzenia techniczne – podświetlane transparenty reklamowe. W przypadku pojazdów, nr rej. [...] oraz [...],

wykazane nieprawidłowości stwierdzone były już wcześniej.

Ponadto organ ustalił, w wyniku, jak podał, analizy dokumentów, że pojazd nr rej. [...], kontrolowany w dniu [...] grudnia 2005 r., został wycofany w dniu [...] grudnia 2005 r., co oznacza, że przedsiębiorca wykonywał usługi zarobkowego przewozu osób pojazdem wycofanym z listy pojazdów zgłoszonych do licencji, co stanowi naruszenie art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

W dniach od [...] do [...] stycznia 2006 r. wpłynęły następne protokoły kontroli przeprowadzonych przez funkcjonariuszy WRD [...] świadczące o świadczeniu usług przewozu osób przez przedsiębiorcę A. Sp. z o.o. w sposób rażąco naruszający przepisy ustawy o transporcie drogowym:

W dniach od [...] do [...] stycznia 2006 r. zostały przeprowadzone kontrole pojazdów marki M., nr rej. [...],[...],[...] oraz [...]. We wszystkich przypadkach stwierdzono zamontowane w pojazdach taksometry oraz na dachach pojazdów urządzenia techniczne - podświetlane transparenty reklamowe.

Ponadto pojazd, nr rej. [...], kontrolowany w dniu [...] stycznia 2006 r. został wycofany w dniu [...] grudnia 2005 r., co świadczy o tym, że przedsiębiorca wykonywał zarobkowe przewozy osób pojazdem wycofanym z listy pojazdów zgłoszonych do licencji, co stanowi naruszenie art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Również pojazd nr rej. [...], kontrolowany w dniu [...] stycznia 2006 r. został wycofany przez przedsiębiorcę w dniu [...] grudnia 2005 r., a jednak przedsiębiorca nadal wykonywał nim przewóz osób. Ponadto kierowca ww. pojazdu nie posiadał zaświadczenia, o którym mowa w art. 39e ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym.

W kolejnych dniach wpływały protokoły kontroli przeprowadzonych przez funkcjonariuszy WRD [...] oraz KPPL W., w których stwierdzono:

a) pojazd marki M., nr rej. [...], posiadał zamontowany taksometr, na dachu pojazdu zamontowany był transparent reklamowy,

b) pojazd marki M., nr rej. [...], posiadał zamontowany taksometr, na dachu pojazdu zamontowany był transparent reklamowy, owa nieprawidłowość wykazana była już podczas wcześniejszych kontroli,

c) pojazd marki M., nr rej. [...], posiadał zamontowany taksometr, na dachu pojazdu zamontowany był transparent reklamowy. Ponadto pojazd był wycofany przez przedsiębiorcę z wykazu pojazdów wykonujących usługi przewozu osób w dniu [...] grudnia 2005 r. Kontrolę przeprowadzono w dniu [...] stycznia 2006 r.,

d) pojazd marki M., nr rej. [...], posiadał zamontowany taksometr, na dachu pojazdu znajdowało się urządzenie techniczne, kierowca nie posiadał zaświadczenia o którym mowa w art. 39e ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, stwierdzono również brak uwidocznionej ceny jednostkowej, co stanowi naruszenie art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2001 r. o cenach (Dz. U. z 2001 r. Nr 97, poz. 1050 z późn. zm.). Ponadto pojazd był wycofany z wykazu pojazdów wykonujących usługi przewozu osób przez przedsiębiorcę w dniu [...] grudnia 2005 r. Kontrolę przeprowadzono w dniu [...] stycznia 2006 r.,

e) pojazd marki M., nr rej. [...], posiadał zamontowany taksometr, na dachu pojazdu znajdowało się podświetlane urządzenie techniczne. Stwierdzone nieprawidłowości wykazane były już podczas wcześniejszej kontroli,

f) pojazd marki M., nr rej. [...], posiadał zamontowany taksometr, na dachu pojazdu znajdowało się podświetlane urządzenie techniczne. Stwierdzone nieprawidłowości wykazane były już podczas wcześniejszej kontroli,

g) pojazd marki M., nr rej. [...], posiadał zamontowany taksometr, na dachu pojazdu znajdowało się urządzenie techniczne. Ponadto pojazd był wycofany przez przedsiębiorcę z wykazu pojazdów wykonujących usługi przewozu osób w dniu [...] grudnia 2005 r. Kontrolę przeprowadzono w dniu [...] stycznia 2006 r. Przedsiębiorca rażąco naruszył art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, ponieważ wykonuje usługi przewozu osób, pojazdem wycofanym. W tym przypadku wykonywanie przewozu osób ww. pojazdem stwierdzono po raz kolejny.

W dniu [...] luty 2006 r. wpłynęły następne protokoły kontroli przeprowadzonych przez funkcjonariuszy WRD [...] pojazdów marki M., nr rej. [...] oraz [...], w wyniku których stwierdzono na dachu pojazdów urządzenie techniczne - transparent reklamowy oraz zamontowane taksometry.

W toku postępowania administracyjnego ww. przedsiębiorca miał, zdaniem organu, zapewnioną możliwość zapoznania się z aktami sprawy oraz wnoszenia uwag i z uprawnienia tego korzystał.

W dniu [...] listopada 2005 r. A. O. - prezes zarządu firmy A. Sp. z o.o. – pobrał bowiem z dokumentacji znajdującej się w BDGiZ, kserokopie protokołów kontroli drogowych przeprowadzanych przez funkcjonariuszy WRD [...] oraz KPPL W., jednak nie skorzystał z prawa do zapoznania się z całością zebranego materiału.

W dniu [...] listopada 2005 r. pełnomocnik strony złożył pismo, w którym ustosunkował się m.in. do treści art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym i wniósł o umorzenie przedmiotowego postępowania administracyjnego.

W dniu [...] grudnia 2005 r. skierowane zostało pismo do pełnomocnika ww. przedsiębiorcy odmawiające umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia licencji nr [...] ze względu na fakt wykonywania przewozu osób niezgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym, ujawniany podczas kolejnych kontroli drogowych pojazdów zgłoszonych do licencji przez ww. przedsiębiorcę.

Dodatkowo poinformowano pełnomocnika o możliwości zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją w przedmiotowej sprawie.

W dniu [...] stycznia 2006 r. zostało skierowane wezwanie do pełnomocnika przedsiębiorcy A. Sp. z o.o. do złożenia na piśmie wyjaśnień. Pełnomocnik odmówił składania wyjaśnień (pismo z dnia [...] stycznia 2006 r.).

W związku z powyższym pismem z dnia [...] lutego 2006 r. wezwano A. O. - prezesa zarządu firmy A. Sp. z o.o. za pośrednictwem pełnomocnika, jednak pełnomocnik w imieniu ww. przedsiębiorcy również odmówił składania wyjaśnień.

Napływające nieustannie do BDGiZ Urzędu W. protokoły kontroli przeprowadzanych przez Policję świadczą, zdaniem organu, o prowadzeniu przez ww. przedsiębiorcę działalności gospodarczej w zakresie transportu osób niezgodnie z przepisami prawa, a brak reakcji przedsiębiorcy na udzielone ostrzeżenia, jak również odrzucanie w całości zarzutów o nieprzestrzeganiu ustawy o transporcie drogowym oraz odmowa ustosunkowania się do zarzutów i złożenia wyjaśnień świadczą o tym, że przedsiębiorca zamierza nadal prowadzić działalność niezgodnie z przepisami prawa.

W związku, jak podał organ, z wyczerpaniem procedury administracyjnej, po przeanalizowaniu zgromadzonych w sprawie dokumentów uznano za udowodniony fakt wielokrotnego naruszenia przepisów prawa w zakresie przewozu osób przez przedsiębiorcę A. Sp. z o.o. tj. art. 18 ust. 5 lit. a i lit. c, art. 39e ust. 1 pkt 6, art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2001 r. o cenach.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji nr [...] cofającej licencję nr [...] i umorzenie postępowania pierwszej instancji.

Zdaniem strony organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych w sprawie, podejmując działania z naruszeniem procedury administracyjnej i błędnie interpretując przepisy ustawy o transporcie drogowym.

W toku postępowania jak i przy wydaniu decyzji doszło do naruszenia art. 6 k.p.a. przez działania niemające podstaw w przepisach prawa. Brak jest bowiem upoważnienia do działania od dnia [...] grudnia 2005 r. W związku z wygaśnięciem mandatu prezydenta W. L. K., upoważnienia do prowadzenia postępowań administracyjnych w jego imieniu również wygasły.

Organ nie rozpatrzył nadto materiału dowodowego, na co wyraźnie wskazuje brak w uzasadnieniu do decyzji jakiegokolwiek odniesienia się do opinii i wyjaśnień prezentowanych przez Stronę. Jest to rażące naruszenie art. 80 k.p.a., który nakazuje organowi oceniać całokształt dowodów.

Organ w postępowaniu administracyjnym naruszał też art. 50 § 1 k.p.a. Wezwanie do złożenia pisemnych wyjaśnień z dnia [...] grudnia 2005 r., skierowane zostało do pełnomocnika A. Sp. z o.o.. Pełnomocnik występuje w postępowaniu administracyjnym w imieniu strony więc do podejmowania czynności w ramach postępowania administracyjnego nie może być wzywany tak jak strona. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, wezwanie osoby do złożenia wyjaśnień przez pełnomocnika ma inne znaczenie niż wynikające z wezwania z dnia [...] stycznia 2006 r. Zgodnie z wykładnią przepisu art. 50 § 1 k.p.a. wezwanie adresowane do pełnomocnika strony zmierza do tego, by strona mogła skorzystać z jego pośrednictwa w występowaniu przed organem. Nie może zatem pełnomocnik, w rozumieniu powyższego przepisu, być wzywany do złożenia wyjaśnień w sprawie swojego mocodawcy. Z kolei wezwanie A. O. dokonane pismem z dnia [...] lutego 2006 r., wydane na podstawie art. 50 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego zostało dokonane bez podania podstawy prawnej. Wezwania, jako działania władcze, jednostronne i wywołujące skutki prawne, muszą mieć podstawę prawną w przepisach aktów normatywnych normujących dany rodzaj postępowania. Przepisem takim nie może być więc ogólny art. 50 § 1 k.p.a. wyznaczający granicę działania administracji. Wezwanie nie zawiera okoliczności, jakie miałaby wykazać strona w wykonaniu czynności procesowej organu i określenia charakteru w jakim miałaby się stawić wezwana osoba. Jeżeli byłby to charakter strony postępowania, to powinno ono być dokonane na podstawie art. 10 k.p.a.

Organ administracji pominął w wezwaniach okoliczność, że stroną postępowania jest A. Sp. z o.o., czyli osoba prawna. Wezwanie innej osoby, powinno wyjaśniać, w jakim charakterze ta osoba jest wzywana. Takiego wyjaśnienia w wezwaniach nie ma.

Organ I instancji zarzucając stronie naruszenie art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, opiera swoje ustalenia na ustaleniach kontroli funkcjonariuszy WRD [...]. Ustalenia przedstawionych kontroli nie mogą być dowodem w sprawie, ponieważ kontroli podlegały inne podmioty gospodarcze niż licencjobiorca, w związku z czym zarzucenie mu naruszenia prawa, jest bezpodstawne i oznacza, że organ nie ustalił naruszenia prawa przez A. Sp. z o.o.

Strona zarzuciła również naruszenie art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, stwierdzając, że zakazy w tym przepisie zawarte nie dotyczą przewoźników - przedsiębiorców wykonujących przewozy okazjonalne w krajowym transporcie drogowym profesjonalnie, jako działalność podstawową, zgodnie z uzyskaną licencją, nie naruszają licencji wydanych przed datą ich wprowadzenia, a tym samym nie zmieniają warunków wykonywania przewozów okazjonalnych przez licencjonowanych przewoźników.

Powołany przepis może być, zdaniem skarżącej, uznany za sprzeczny z Konstytucją, w szczególności z przepisami art. 2, 20 i 22 i pozostaje w kolizji z zasadami wynikającymi z ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz przyjętymi w prawie Unii Europejskiej zakazami podejmowania działań ograniczających podaż usług transportowych oraz różnicowania warunków działania przewoźników świadczących usługi równoważne. Skarżąca zarzuciła przy tym brak przesłanek rażącego naruszenia prawa.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Odnosząc się, jak podał organ w uzasadnieniu decyzji, do poszczególnych argumentów przedstawionych w odwołaniu stwierdził:

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie upoważnienia udzielonego przez Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. Od dnia [...] lutego do [...] lipca 2006 r. M. K. pełnił obowiązki Prezydenta W., na mocy powołania go przez Prezesa Rady Ministrów zgodnie z art. 28f ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. W okresie tym przysługiwały mu wszystkie uprawnienia jakie przysługują Prezydentowi W., w tym uprawnienie do upoważnień do wydawania określonych decyzji. Oznacza to, że zaskarżona decyzja wydana została przez organ do tego upoważniony.

Zgodnie z art. 50 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może wzywać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie. A. sp. z o.o. w toku postępowania administracyjnego ustanowiła pełnomocnika, w związku z czym organ wydający decyzje mógł wezwać go do złożenia wyjaśnień w trybie art. 50 § 1 k.p.a.

Zarzut Odwołującego naruszenia przez organ art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. jest bezzasadny. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji w sposób szczegółowy wymienił, na jakich dowodach się oparł wydając decyzję. Organ odwoławczy uznał, iż zebrany w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy jest wystarczający a dokonana przez organ wydający decyzję ocena całokształtu materiału dowodowego prawidłowa.

W zakresie naruszenia przez Odwołującego art. 14 ust. 1 powołanej ustawy organ I instancji powołał się na wyjaśnienia A. sp. z o.o., które otrzymał w dniu [...] października 2005 r. Z wyjaśnień tych wynika, że pojazd figurujący w wykazie pod nr rej. [...] ma wyrobiony nowy nr rej. [...] oraz, że pojazd wskazany w ostrzeżeniu jest zgłoszony, lecz pod nr rej. [...]. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Organ wydający decyzję zasadnie zatem, zdaniem SKO stwierdził, iż Odwołujący naruszył ten przepis nie zgłaszając odpowiednich zmian w terminie 14 dni.

Zdaniem organu I instancji nie doszło do naruszenia art. 18 ust. 5 powołanej ustawy.

Zgodnie z art. 18 ust. 5 ustawy przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru,

b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy,

c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Ustawa w art. 4 pkt 1 definiuje krajowy transport drogowy jako podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Należy zatem uznać, stosując przy tym zasady wykładni systemowej i celowościowej, iż przepis art. 18 ust. 5 dotyczy przedsiębiorców, którzy profesjonalnie, na podstawie licencji, prowadzą działalność gospodarczą w zakresie przewozu drogowego osób (przewóz okazjonalny) z wyłączeniem przewozu taksówkowego. Ustawa w zakresie przewozu taksówkowego nakłada na przedsiębiorców inny zakres obowiązków niż na przedsiębiorców, którzy świadczą usługi jedynie w zakresie przewozu okazjonalnego. To w celu wyeliminowania praktyki przedsiębiorców, którzy uzyskując licencję na krajowy transport drogowy świadczyli de facto usługi przewozu taksówkowego został, zdaniem organu, wprowadzony przepis art. 18 ust. 5 ustawy. Przepis ten miał zapobiec wprowadzaniu w błąd klientów, którzy korzystając z usług przedsiębiorców posługujących się pojazdami wyposażonymi w taksometry i lampy na dachu byli w mylnym przekonaniu, że korzystają z usług taksówkarza.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że ustawa wprost odróżnia przewóz taksówkowy od przewozu okazjonalnego, a co za tym idzie przepis art. 18 ust. 5 nie będzie miał zastosowania do przewozów taksówkowych a jedynie do przewozów okazjonalnych świadczonych przez przedsiębiorców posiadających licencję na krajowy transport drogowy. Przepis art. 18 ust. 5 posługuje się pojęciem "przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych" oznacza to, że przepis ten ma zastosowanie do wszystkich, którzy świadczą ten charakter usług, bez względu na to kiedy uzyskali licencję na prowadzenie przewozu drogowego. Przepis ten nie wpływa bowiem na ważność licencji a jedynie określa w jaki sposób przewóz okazjonalny nie może być dokonywany.

Zdaniem SKO w uzasadnieniu decyzji organ I instancji w sposób precyzyjny wykazał przy tym, iż charakter naruszeń przez Odwołującego przepisów ustawy ma charakter rażący, a co za tym idzie zaistniała przesłanka z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy do cofnięcia Odwołującemu licencji.

W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji nr [...] cofającej licencję nr [...] i obciążenie organu kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, zarzucając rażące naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, rażące naruszenie zasad Rozporządzenia Rady Europy Nr 1017/68 z dnia 19 lipca 1968 r. w sprawie stosowania zasad konkurencji do transportu kolejowego, drogowego i żeglugi śródlądowej oraz naruszenie zasad postępowania prowadzących do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego i nie wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności stanowiących podstawę wydania decyzji (art. 77 i 80,107 k.p.a. oraz art. 6 k.p.a.). Zarzuty podniesione w stosunku do decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego znajdują, zdaniem strony, pełne podstawy i uzasadnienie do decyzji organu I instancji i w zakresie zaskarżenia.

W uzasadnieniu ponowiono argumentację przedstawioną w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi.

Postanowieniem z dnia 20 lutego 2007 r. WSA w Warszawie zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 125 § 1 p.p.s.a.

Postanowieniem WSA z dnia 4 września 2007 r. postępowanie w sprawie zostało podjęte na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a.

Postępowanie zawieszone ponownie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowieniem z dnia 9 listopada 2007 r. zostało postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2008 r. podjęte na zasadzie art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a.

Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2008 r. WSA, po rozpoznaniu kolejnego wniosku strony o zawieszenie postępowania, odmówił zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, a następnie postanowieniem z dnia 8 lipca 2008 r. odmówił sporządzenia uzasadnienia ww. postanowienia zaś postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2008 r. odrzucił zażalenie na to postanowienie.

Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2008 r. sygn. akt II GZ 300/08 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie na postanowienie z dnia 8 lipca 2008 r., a postanowieniem z dnia 13 stycznia 2009 r. sygn. akt GZ 301/08 oddalił zażalenie na postanowienie z dnia 28 sierpnia 2008 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Badając skargę wg powyższych zasad Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem mimo niezasadności części zarzutów zaskarżone decyzje naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Z decyzji organu I instancji wynika, iż została wydana przez K. K. p.o. zastępcy Dyrektora Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń działającego z upoważnienia Prezydenta W.. Na żądanie Sądu zostało złożone do akt upoważnienie nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. udzielone przez Prezydenta W. osoby pełniącą funkcję Prezydenta W. M. K. K. K.. Z jego treści wynika, iż upoważnienie obejmuje wydawanie decyzji w przedmiocie cofnięcia licencji. Organ nadesłał również pismo z dnia [...] lutego 2006 r., w którym Prezes Rady Ministrów działając na podstawie art. 28f ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wyznaczył z dniem [...] lutego 2006 r. M. K. do pełnienia funkcji Prezydenta W. do czasu objęcia obowiązków przez nowo wybranego Prezydenta W.. W okresie pełnienia tej funkcji M. K. przysługiwały wszystkie uprawnienia, jakie przysługują, stosownie do przepisów obowiązującego prawa Prezydentowi W., a więc także uprawnienie do udzielania upoważnień do wydawania decyzji.

Upoważnienie udzielone K. K. z dnia [...] lutego 2006 r. jest zatem upoważnieniem udzielonym prawidłowo i skutecznie i wywołuje skutki, jakie przepisy prawa wiążą z udzieleniem upoważnienia. Zarzut skargi i wątpliwości strony w tym względzie nie znajdują zatem uzasadnienia.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 50 k.p.a. Stosownie do powołanego przepisu organ administracji publicznej może wzywać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub wykonania czynności.

Z powołanego przepisu wynika zatem w sposób nie budzący wątpliwości, że osoba wezwana może być wezwana do złożenia wyjaśnień nie tylko osobiście lub na piśmie ale również do złożenia wyjaśnień przez pełnomocnika. Nie ma przy tym obowiązku wskazywania przez organ okoliczności, jakie miałaby osoba wzywana do złożenia wyjaśnień wykazać. W tym przypadku nie jest uchybieniem mogącym mieć wpływ na wynik sprawy brak wskazania, w jakim charakterze A. O. – Prezes Zarządu, powołany do reprezentowania skarżącej został pismem z dnia [...] lutego 2006 r. wezwany, ani też okoliczność, iż wezwanie to zostało dokonane za pośrednictwem pełnomocnika.

Należy mieć jednak na uwadze, iż podstawę materialnoprawną obu decyzji stanowi art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem licencję cofa się w przypadku, gdy jej posiadacz rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa. Cofnięcie licencji w takim przypadku poprzedza się, stosownie do art. 15 ust. 2 tej ustawy pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji. W takim stanie rzeczy organ winien wyczerpać tryb określony w powołanym przepisie w odniesieniu do każdego rodzaju stwierdzonych naruszeń oraz wykazać w sposób odpowiadający regułom procedury administracyjnej (art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a.) iż zachodzi przesłanka cofnięcia licencji, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy. W rozpoznawanej sprawie tak się jednak nie stało.

Wprawdzie Prezydent W. udzielił pisemnego ostrzeżenia, ale tylko w zw. ze stwierdzeniem naruszenia art. 87 i art. 39a powołanej ustawy. Natomiast w odniesieniu do naruszeń art. 18 ust. 5 ustawy takiego ostrzeżenia nie ma, a co należy podkreślić na tych naruszeniach organy w istocie się koncentrowały stwierdzając ich wielokrotność. Taki stan rzeczy oznacza, że przewidziany tryb postępowania nie został wykorzystany i skutkuje stwierdzeniem naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Nadto podnieść należy, że uzasadnienie organu I instancji sprowadza się w istocie do przedstawienia ustaleń co do stwierdzonych naruszeń i stwierdzenia ich wielokrotności, a organ II instancji stwierdził jedynie, że organ wykazał, że charakter naruszeń jest rażący. Takie uzasadnienie w świetle zasad postępowania administracyjnego nie jest jednak wystarczające. Skoro powołane przepisy przewidują cofnięcie licencji, gdy doszło do naruszenia jej warunków lub innych warunków wykonywania działalności licencją objętej to w motywach decyzji winno, stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. być podane nie tylko uzasadnienie faktyczne rozstrzygnięcia ale również uzasadnienie prawne obejmujące w tych przypadku ocenę prawną i analizę jej celem wykazania, że zaszły przesłanki, które pozwoliły uznać naruszenie warunków licencji za rażące. W tym zakresie uzasadnienie żadnej z decyzji tym wymogom w pełni nie odpowiada.

W tym stanie rzeczy Sąd stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji, w pkt 2 na podstawie art. 152 p.p.s.a. zaś o kosztach po myśli art. 200 p.p.s.a.