Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 82/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 67a § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art.111§ 2, art.135 § 1 pkt 1 lit.c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędziowie WSA Piotr Popek WSA Kazimierz Włoch / spr./ Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2018 r. spraw ze skarg J. M. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 r. - nr [...] - nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w łącznym zobowiązaniu pieniężnym tj. III i IV raty podatku za rok 2013 1) uchyla zaskarżone decyzje, 2) przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wynagrodzenie radcy prawnemu W. S. – Kancelaria Radcy Prawnego w kwocie 648,90 (sześćset czterdzieści osiem i 90/100) w tym opłatę za pomoc prawną udzieloną z urzędu w wysokości 590,40 (pięćset dziewięćdziesiąt i 40/100) złotych, obejmującą podatek od towarów i usług w kwocie 110,40 (sto dziesięć i 40/100) złotych i koszty przejazdu w wysokości 58,50 (pięćdziesiąt osiem i 50/100).


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] oraz SKO [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, Kolegium), po rozpatrzeniu odwołań J. M., utrzymało w mocy odpowiednio decyzje Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] października nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w łącznym zobowiązaniu pieniężnym tj. III raty za 2013 r oraz z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w łącznym zobowiązaniu pieniężnym tj. IV raty za 2013 r.

Jak wynika z akt sprawy decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r., Burmistrz Miasta i Gminy S. ustalił dla J. M. (dalej: podatnik, skarżący, wnioskodawca) wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013 w kwocie 905 zł, płatnej w 4 ratach (trzy raty po 226,00 zł i jedna - 227,00 zł). Decyzja ta stała się ostateczna.

J. M. w dniu 17 września 2013 r. złożył do Burmistrza Miasta i Gminy S. podanie o umorzenie III raty podatku w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2013 r., zaś 18 listopada 2013 r, działając przez pełnomocnika T. S., złożył podanie o umorzenie IV raty podatku w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2013 r.

W uzasadnieniu wniosków podkreślił, że nie ma pieniędzy na spłatę zobowiązania, gdyż znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej.

Burmistrz Miasta i Gminy S. decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] odmówił wnioskodawcy umorzenia zaległości podatkowej w łącznym zobowiązaniu pieniężnym tj. III raty za 2013 r zaś decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] odmówił umorzenia zaległości podatkowej w łącznym zobowiązaniu pieniężnym tj. IV raty za 2013 r.

W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że sytuacja materialna podatnika nie kwalifikuje się do udzielenia pomocy w postaci umorzenia zaległości, gdyż wnioskodawca nie przedstawił żadnych dowodów, które wskazywałyby wprost na bardzo trudną sytuacją materialną.

Organ wskazał, że gospodarstwo rolne, jakie posiada J. M. składa się z działek będących własnością o łącznej pow. 6,56 ha położonych na terenie miejscowości C., dodatkowo wydzierżawia od Agenci Nieruchomości Rolnych działki o łącznej pow. 1,66 ha, jak również od Gminy S. dzierżawi działki o łącznej pow. 0,64 ha. Ponadto organ ustalił i wskazał, że miesięczny dochód z posiadanego gospodarstwa rolnego to kwota 1.076,13 zł, natomiast roczny mieści się na poziomie 12.913,54 zł.

W ocenie organu dolegliwości zdrowotne podatnika, wynikające z zaświadczenia lekarskiego nie mają przewlekłego charakteru, które wiązałyby się z niemożliwością zarobienia na swoje utrzymanie. Organ podkreślił, że wnioskodawca nie przedstawił również jakichkolwiek rachunków obrazujących wydatki ponoszone na zakupy lekarstw. W związku z powyższym organ podatkowy nie był w stanie ocenić, czy i w jakim stopniu koszty związane z kupowaniem leków obciążają budżet domowy strony.

Zdaniem organu prowadzone postępowanie dowodowe nie wykazało także, aby wnioskodawca zmuszony był do ponoszenia wydatków szczególnego rodzaju, które uniemożliwiłyby spłatę zaległości, która w ocenie organu podatkowego nie jest stosunkowo wysoka.

Organ uznał, że w sprawie nie wystąpiły żadne nadzwyczajne okoliczności, osłabiające sytuację materialną podatnika i warunkujące możliwość przyznania pomocy.

Wnioskodawca wniósł odwołania od powyższych rozstrzygnięć zarzucając, że organ I instancji niewłaściwie ocenił stan faktyczny sprawy (nienależyta staranność w gromadzeniu środków dowodowych) oraz nie uwzględnił wszystkich okoliczności sprawy. W uzasadnieniu odwołań ponownie powołał się trudną sytuację zdrowotną oraz majątkowo-finansową.

Po rozpatrzeniu odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia [...] grudnia 2017 r., opisanymi na wstępie, utrzymało w mocy decyzje organu I Instancji.

W uzasadnieniu decyzji SKO wyjaśniło, iż instytucje umorzenia zaległości podatkowej, czy rozłożenia na raty stanowią szczególnego rodzaju ulgi, których zastosowanie uzależnione jest od ważnego interesu podatnika, bądź ważnego interesu publicznego.

Organ podkreślił, że instytucja umorzenia zaległości podatkowej stanowi formę finansowej pomocy państwa, która może być stosowana w wyjątkowych okolicznościach, gdy ochrony wymagają podstawy egzystencji podatnika. W przypadku spraw dotyczących przyznania ulgi podatkowej to podatnik powinien starać się wykazać, że znajduje się w takiej sytuacji, która uzasadnia przyznanie mu wnioskowanej ulgi.

W ocenie organu stosunek wysokości zaległości podatkowej objętej żądaniem podatnika do wysokości miesięcznego dochodu nie wskazuje, aby w sprawie były zagrożone podstawy egzystencji podatnika

Zdaniem organu nie zaistniały również okoliczności, które mogłyby oznaczać, że ze względu na stan zdrowia skarżący nie jest w stanie podejmować pracy zarobkowej.

W ocenie organu dolegliwości zdrowotne skarżącego nie mają przewlekłego charakteru, które wiązałoby się z niemożnością zarobienia na swoje utrzymanie (nie przedstawiono zaświadczeń od lekarzy specjalistów).

Organ podkreślił, że podatnik nie przedstawił również jakichkolwiek rachunków obrazujących wydatki ponoszone na zakup lekarstw i związku z tym organy podatkowe nie były w stanie ocenić, czy i w jakim stopniu koszty związane z kupnem lekarstw obciążają budżet domowy.

Organ podniósł, że podatnik wskazywał na ciężką sytuację życiową, która przejawiała się m.in. w braku środków na zakup żywności jednak jego twierdzenia nie znajdują odzwierciedlenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.

Organ wskazał, że odwołujący prowadzi gospodarstwo rolne o łącznej pow. 6,56 ha położonych na terenie miejscowości C. Dodatkowo dzierżawi od Agencji Nieruchomości Rolnych działki o łącznej pow. 1,66 ha, jak również od Gminy S. dzierżawi działki o łącznej pow. 0,64 ha. Miesięczny dochód z posiadanego gospodarstwa rolnego to kwota 1.076,13zł, natomiast roczny mieści się na poziomie 12.913,54 zł. W związku ze złożonymi wnioskami o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego za I półrocze 2017 r. przedłożonymi w UMiG S. wnioskodawca otrzymał zwrot tego podatku w kwocie 257,86 zł, natomiast za II półrocze 2017r. otrzyma 370,10 zł, co łącznie za rok 2017 daje kwotę 627,96 zł. Ponadto jak wynika z wyjaśnień Koła Łowieckiego "[...]" w S. wypłacono stronie kwoty pieniężne za szkody powstałe przez zwierzynę łowną: w roku 2013 – 797 zł; w roku 2014 - 363,00 zł i w roku 2015 - 2.169 zł. Ponadto KRUS wypłacał skarżącemu zasiłek chorobowy (w roku 2017 - 1800 zł). Skarżący nie korzystał z Ośrodka Pomocy Społecznej w S.

Mając na uwadze powyższe organ uznał, że skarżący nie jest osoba ubogą, która potrzebuje pomocy by zapewnić sobie codzienne utrzymanie a zatem zapłata zaległości podatkowej nie będzie stanowić dla skarżącego uszczerbku uniemożliwiającego zaspokajanie podstawowych potrzeb i decyzjami z dnia [...] grudnia 2017 r., opisanymi na wstępie, utrzymał w mocy decyzje organu I instancji w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za III i IV kwartał 2013 r.

Wnioskodawca nie zgodził się z ww. decyzjami SKO i wniósł na nie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W uzasadnieniu skarg opisał swoją trudną sytuację materialną i zdrowotną.

W odpowiedzi na skargi SKO wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji.

Ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego - radca prawny w piśmie procesowym z dnia 5 kwietnia 2018 r., które wpłynęło do Sądu 11 kwietnia 2018 r. doprecyzował skargę podatnika zarzucając, że organ podatkowy nie zbadał przesłanek będących podstawą do umorzenia zaległości podatkowych, nie przeprowadził analizy dowodów i nie wskazał przekonywujących powodów dla których odmówił umorzenia zaległości podatkowych.

Pełnomocnik zarzucił, że organ podatkowy nie skoncentrował się na ustaleniu stanu faktycznego i jego oceny w chwili wydania decyzji, nie ocenił prawidłowo sytuacji materialnej podatnika, nie ustalił i nie ocenił potencjału ekonomicznego gospodarstwa tj. rzeczywistych możliwości dochodowych podatnika, nie ocenił w kontekście przesłanek prawnych przewlekłych schorzeń na jakie cierpi skarżący.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosują środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.

Skargi są zasadne.

Przedmiotem kontroli Sądu są decyzje odmawiające umorzenia zaległości podatkowej w łącznym zobowiązaniu podatkowym z tytułu III i IV raty za 2013 r.

Podstawę prawną zaskarżonych decyzji stanowi art. 67a § 1 pkt 3 Ord. Pod. Stosownie do tego przepisu organ podatkowy na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b Ord. Pod., w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Rozpatrując wniosek podatnika o przyznanie jednej z wyżej opisanych ulg, organ podatkowy jest zobowiązany do dokonania oceny dwóch przesłanek, a mianowicie: "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny".

Należy stwierdzić, że decyzje takie podlegają kontroli sądu administracyjnego

w ograniczonym zakresie. Sąd nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ wybór jest słuszny, nie może zatem badać w sposób merytoryczny zasadności celowości decyzji administracyjnej, to należy bowiem do kompetencji wyłącznej organów administracyjnych.

Ustawodawca nie pozostawił organom, których decyzje mają charakter uznaniowy jednak całkowitej swobody co do wyboru rozstrzygnięcia, ani też nie zezwolił na dowolność. Swoboda wyboru rozstrzygnięcia zawarta jest w granicach ściśle określonych przepisami prawa, które precyzują przesłanki umorzenia. Decyzja taka podlega jednak w pełnym zakresie kontroli sądu co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi, czy organ prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnął właściwe wnioski w zakresie merytorycznej decyzji o odmowie umorzenia, czy dokonana ocenia mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne.

Podstawową przesłanką dopuszczającą umorzenie jest uzasadniony ważny interes zainteresowanego, która musi być badana w kontekście możliwości płatniczych wnioskodawcy oraz stanu finansów jednostek samorządu terytorialnego. Niewątpliwie ważny interes zainteresowanego to zwrot, pojęcie niedookreślone, nieostre, co oznacza konieczność dokonania jego wykładni przez organ w konkretnej indywidualnej sprawie, w świetle całokształtu okoliczności sprawy. Ważny interes zazwyczaj występuje

w sytuacjach szczególnych, w których niemożność uregulowania należności spowodowana jest przypadkami losowymi, np. klęski żywiołowe powodujące utratę majątku, trwałą niezdolność do pracy, choroba, niepełnosprawność. Chodzi zatem

o sytuacje, które charakteryzują się nieprzewidywalnością i niezależnością od sposobu postępowania zobowiązanego.

Za przyjęciem wystąpienia ważnego interesu skarżącego może przemawiać niemożność zapłacenia podatku rozumiana jako absolutny brak środków na jej realizację albo też jako brak środków na zapłatę bez uszczuplenia podstawowych potrzeb życiowych. Ważny interes zobowiązanego może zachodzić również wówczas, gdy wskutek niskich dochodów, sytuujących się na granicy minimum socjalnego, wnioskodawca nie jest w stanie pogodzić obowiązku spłaty należności z koniecznością zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.

W świetle wskazanych wyżej okoliczności organ rozpoznający wniosek

o umorzenie zaległych podatków powinien w dokonać w uzasadnieniu decyzji szczegółowej analizy finansowej wnioskodawcy, wskazać źródła jego dochodów, wysokości otrzymywanych świadczeń, a przede wszystkim określić relacje pomiędzy jego dochodami a wydatkami koniecznymi dla egzystencji zobowiązanego i jego rodziny. Tylko taka analiza może skutkować jednoznacznym ustaleniem, jaki

w rzeczywistości jest dochód zobowiązanego i czy umożliwia mu on zapłatę zaległości.

W art. 67a § 1 pkt 3 normodawca wprowadza dwie przesłanki, przy zaistnieniu których organ podatkowy może w drodze decyzji zastosować ulgę podatkową,

a mianowicie: ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Użyty w przepisie spójnik "lub" wskazuje, że przesłanki te nie są wobec siebie konkurencyjne, ani że żadna z nich nie może w państwie prawa być uznana z definicji za ważniejszą.

Podkreślić ponadto należy, że ulgi podatkowe, ustanowione w art. 67a § 1 O.p., nie stanowią przywileju samego w sobie. Jest to bowiem świadoma, przemyślana forma pomocy, udzielona przez państwo po to, by poprzez stosowanie zasady egzekwowania podatku, nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia tak społecznego, jak też indywidualnego, odnoszącego się do osoby podatnika. Chodzi zatem o to, by wskutek dochodzenia zaległości podatkowych, państwo nie ponosiło

w efekcie kosztów większych niż w wypadku zaniechania korzystania z tego uprawnienia.

Wprowadzenie przez ustawodawcę do omawianego przepisu prawa przesłanki interesu publicznego świadczy, że przewidział on sytuację, w których odstąpienie od dochodzenia należności podatkowych będzie zbieżne z tym interesem. Wobec tego organ podatkowy, rozpoznając wniosek podatnika, winien dokonać ważenia skutków społecznych egzekucji zaległości podatkowej, ocenić konsekwencje po stronie podatnika i jego rodziny, jakie przyniesie taka egzekucja świadczenia (por. wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 2 lutego 2017 r. sygn. akt II FSK 4018/14).

Rozważając istnienie przesłanki interesu publicznego nie można się ograniczać do konieczności rozpatrzenia zasady równości i powszechności opodatkowania. Umorzenie zaległości podatkowej, przewidziane jako jedna z ulg, stanowi jeden ze sposobów nieefektywnego wygaśnięcia zobowiązania podatkowego (art. 59 § 1 pkt 8 O.p.). Ustawodawca uznał zatem, że dopuszczalne jest w pewnych wyjątkowych okolicznościach danie pierwszeństwa przed zasadą powszechności opodatkowania innym konstytucyjnym zasadom, jak zasada zaufania obywatela do państwa (wynikająca z art. 2 Konstytucji RP), zasada uwzględnienia dobra rodziny, nakazująca państwu szczególną pomoc i opiekę dla rodzin niepełnych czy wielodzietnych, znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej (art. 71 ust.1 Konstytucji RP), zasada zabezpieczenia społecznego dla osób, które pozostają bez pracy i bez środków utrzymania bez własnej winy (art. 67 ust.2 Konstytucji RP). W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że zasady te winny być uwzględnione przez organy podatkowe przy badaniu istnienia przesłanki interesu publicznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 689/09).

Pomimo pozostawienia organom podatkowym przez normodawcę luzu decyzyjnego, rozstrzygnięcie organu nie może pozostawać w kolizji z porządkiem konstytucyjnym. Organ, nie będąc na poziomie ustawy związany wyraźną regułą prawną, podlega zawsze normom o charakterze zasad prawa, kształtującym aksjologię porządku ponadustawowego. Przyznanie innej koncepcji uznania, stanowiłoby

w demokratycznym państwie prawa naruszenie zasady legalizmu, której nie można sprowadzać do formalistycznie pojętej zgodności z prawem. Jej pełna realizacja wymaga wyważenia wartości i zasad prawnych, przewidzianych przez ustawę zasadniczą (por. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. akt II FSK 620/17). W rozpoznawanej sprawie organ nie rozważył należycie zarówno ważnego interesu podatnika, jak też interesu publicznego.

Odnośnie umorzenia trzeciej raty podatku w łącznym zobowiązaniu podatkowym za 2013 r., to już w decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy S. wydał decyzję negatywną dla skarżącego. W wyniku wniesionego odwołania decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...]

SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W wyniku wniesionej skargi WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2014 r. sygn. I SA/Rz 78/14 oddalił skargę. Od powyższego wyroku wniesiona została skarga kasacyjna do NSA

w Warszawie, który wyrokiem z dnia 10 listopada 2016 r. sygn. Akt II FSK 2986/14 uchylił wyrok sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Następnie WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 21 marca 2017 r. sygn. Akt I SA/Rz 101/17 uchylił wyżej opisaną decyzję organu II instancji z dnia 26 listopada 2013 r. W konsekwencji powyższego SKO decyzja z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] uchyliło decyzje organu I instancji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...].

Stwierdzić należy, że zarówno organ I instancji wydając wyżej opisaną decyzję

z dnia [...] października 2017 r. jak i SKO wydając zaskarżoną decyzję

z [...] grudnia 2017 r., nie wykonały wytycznych zawartych w wyroku WSA w Rzeszowie

z dnia 21 marca 2017 r. przez co naruszyły art. 153 p.p.s.a. Uwzględniając wytyczne zawarte w wyroku NSA z dnia 10 listopada 2016 r., WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 21 marca 2017 r. zawarł ocenę prawną i wskazania odnośnie dalszego postępowania. Mianowicie Sąd stwierdził, że ocena organu iż w sprawie nie występuje określona w art. 67a § 1 pkt 3 Ord. Pod. Przesłanka ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego została dokonana z naruszeniem przepisów postepowania tj. art. 122, 187 § 1 i 191 Ord. pod. Ponadto w ślad za stanowiskiem NSA, Sąd I instancji podniósł, że dochód statystyczny nie może być podstawą ustalenia sytuacji materialnej skarżącego w postepowaniu o umorzenie zaległości podatkowej. Ponadto Sąd I instancji zarzucił, że organ nie uwzględnił twierdzeń skarżącego iż jego plony zostały zniszczone przez dzikie zwierzęta. Nie poczyniono też właściwych ustaleń odnośnie stanu zdrowia skarżącego, automatycznie przyjmując jakoby skarżący w okresie pobierania zasiłku chorobowego stał się zdolny do pracy. Zauważyć należy, że w dalszym ciągu organy nie przeprowadziły żadnego postępowania w kierunku ustalenia faktycznego stanu zdrowia skarżącego, a w związku z tym i jego zdolności do pracy, a także wydatków poczynionych na zakup lekarstw. Jeżeli skarżący nie przedstawił w tym względzie należytych dokumentów to należy rozważyć przeprowadzenie innych dowodów choćby z przesłuchania skarżącego w charakterze strony. Nie przeprowadzono też postępowania dowodowego w zakresie rozmiaru szkód poczynionych w gospodarstwie skarżącego przez dzikie zwierzęta. Należało by w tym względzie zwrócić się do odpowiednich organów w tym do Koła Łowieckiego "[...]" o odpowiednie protokoły szkodowe. W dalszym ciągu jako podstawę dochodów skarżącego przyjęto dane statystyczne. Skarżący jest już w podeszłym wieku, z określonymi schorzeniami, wobec czego istotne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego dla ustalenia czy sam wykonuje niezbędne prace w gospodarstwie czy też korzysta z wynajmu sprzętu rolniczego i osób do pracy a przez to ponosi określone wydatki. Miarodajny w tym względzie mógł by być dowód z przesłuchania w charakterze świadka sołtysa.

Powyższe uchybienia w postępowaniu dowodowym odnoszą się również do postępowania w przedmiocie umorzenia IV raty podatku w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2013 r., które aczkolwiek dotychczas nie zostały wyartykułowane to wymagały naprawy, a więc wyżej wskazane wytyczne będą miały zastosowanie w tym przedmiocie.

W oparciu o art. 111 § 2 p.p.s.a. Sąd połączył do łącznego rozpoznania

i rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie umorzenia III i IV raty podatku w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2013 r. W postępowaniu odnoście umorzenia IV raty podatku, skarżący przedstawił nową okoliczność, a mianowicie że latem 2017 r. padła mu jedna krowa. Organ nie należycie odniósł się do tej okoliczności i nie dokonał analizy jak wpłynęła ona na sytuację majątkową skarżącego. Ocenę, że nie ma ona większego znaczenia ponieważ skarżącemu pozostała druga krowa i ciele, zdaniem Sądu należy uznać za zbyt pobieżną i dowolną. Ocenę powyższą przeprowadzoną bez żadnej analizy jak wpłynęła ona na sytuację finansową skarżącego i jego gospodarstwa.

Z uwagi na powyższe naruszenia prawa procesowego w postaci art. 153 p.p.s.a. oraz art. 122, 187 § 1 i 191 Ord. pod. Zaskarżone decyzje podlegały uchyleniu

w oparciu o art. 135 § 1 pkt 1 lit. C p.p.s.a.

Na podst. Art. 250 p.p.s.a. § 2 pkt 1 oraz § 4 i § 21ust. 1 pkt 1 lit. C – rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715), Sąd przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie za udzieloną pomoc prawną z urzędu powiększoną na podst. § 4 ust. 3 rozporządzenia o kwotę podatku od towarów i usług na podst. § 2 pkt 2 rozporządzenia przyznano koszty przejazdu w wysokości 58,50 (pięćdziesiąt osiem

i 50/100) złotych.