Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1238/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Zwrócić uiszczony wpis
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
article: art. 52 par. 3 i 4, art. 53 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 2, art. 232 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Szaniecka po rozpoznaniu w dniu 05 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na uchwałę Rady Miasta z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę (...) zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi. /-/ J. Szaniecka


UZASADNIENIE

Nadaną w dniu (...) października 2014 r. skargą (k. 40 akt sądowych) P. B., reprezentowany przez radcę prawnego D. C. – K., zaskarżył uchwałę Rady Miasta z dnia (...) sierpnia 2014 r. Nr (...), w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę uchwały Nr (...) Rady Miasta z dnia (...) czerwca 2009 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. w rejonie (...). Wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej uchwały i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania (pełny tekst wniesionej skargi – k. 54 akt sądowych).

Uzasadniając skargę podniesiono, że skarżący nabył w 2012 r. nieruchomość znajdującą się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przez Rady Miasta z dnia (...) czerwca 2009 r.. Restrykcyjne zapisy powołanego powyżej planu, sprzeczne w ocenie skarżącego, z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.), uniemożliwiają skarżącemu, pomimo braku możliwość przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, realizację własnej przydomowej oczyszczalni z bezodpływowym zbiornikiem. Mając powyższe na względzie skarżący wystosował do Rady Miasta wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wskazując na konieczność zmiany przedmiotowej uchwały.

W dalszej części skargi zakwestionowano stanowisko zajęte w uchwale z dnia (...) sierpnia 2014 r. Nr (...), stanowiącej odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wyjaśniając, że korespondencja prowadzona między skarżącym a Wójtem Gminy S. oraz Spółką "A" jasno wskazuje, że skarżący nie posiada obecnie żadnej możliwości podłączenia się do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej. Konkludując tą część rozważań skarżący podniósł, że zmiana uchwały nr (...) jest niezbędna i w pełni uzasadniona. W planie miejscowym występuje bowiem dysproporcja pomiędzy ochroną interesu publicznego, związanego z ochroną środowiska, a ochroną interesu indywidualnego, co w ocenie skarżącego przesądza o naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej jako "K.p.a.".

W odpowiedzi na skargę (k. 28 akt sądowych) Prezydent Miasta wniósł w pierwszej kolejności o jej odrzucenie, argumentując, że uchwała w przedmiocie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, mająca jedynie charakter formalny związany bezpośrednio z możliwością zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwał jednostek samorządu terytorialnego, nie podlega sądowej kontroli. Równocześnie Prezydent odniósł się do zarzutów związanych z naruszeniem prawa przez uchwałę Nr (...) Rady Miasta z dnia (...) czerwca 2009 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. w rejonie Drogi (...) wskazując m.in., że skarżący w dacie zakupu nieruchomości położonej na obszarze objętym planem powinien znać ograniczenia, jakie zostały ustanowione powyższym aktem prawa miejscowego. Sam plan miejscowy uchwalony w dniu (...) czerwca 2009 r. został poprzedzony staranną procedurą planistyczną, w ramach której wyważono interes publiczny i prywatny, uwzględniając w szczególności uwarunkowania ekofizjograficzne. Podniesiono, że w ramach prac nad planem miejscowym nie stosuje się przepisów K.p.a. oraz wskazano, że obowiązujący zakaz stosowania indywidualnych rozwiązań w zakresie odprowadzania ścieków jest zgodny z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zarządzeniem z dnia (...) stycznia 2015 r. (k. 72 akt sądowych) zwrócono się do pełnomocnika skarżącego – radcy prawnego D. C. – K. o wskazanie, w terminie 7 dniu od dnia otrzymania wezwania, czy wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarga dotyczy uchwały Rady Miasta z dnia (...) sierpnia 2014 r., Nr (...), czy też dotyczy w istocie uchwały Rady Miasta z dnia (...) czerwca 2009 r., Nr (...) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. w rejonie (...), pod rygorem uznania, że skarga dotyczy uchwały Rady Miasta P. z dnia (...) czerwca 2009 r., Nr (...).

W odpowiedzi, pismem z dnia (...) stycznia 2015 r. (k. 75 akt sądowych) pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że przedmiotem skargi jest uchwała Rady Miasta P. z dnia (...) czerwca 2009 r., Nr (...) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. w rejonie (...).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Rozpoznając przedmiotową skargę wskazać należy w pierwszej kolejności, że choć skarżący jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego D. C. – K., to jednak sposób redakcji skargi, a w szczególności postawione w niej zarzuty spowodowały wątpliwości Sądu, co do przedmiotu zaskarżenia. Z jednej strony pismo procesowe inicjującej postępowanie sądowoadministracyjne zostało nazwane "Skarga na uchwałę Nr (...) Rady Miasta z dnia (...) sierpnia 2014 r.", co zdawało się sugerować, że wniesiona skarga dotyczy uchwały w przedmiocie rozpoznania wniosku o wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Skarga na powyższy akt, mający na celu jedynie umożliwienie radzie gminy załatwienia sprawy bez konieczności wnoszenia skargi do sądu, byłaby niedopuszczalna i podlegałaby odrzuceniu w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Z drugiej zaś strony analiza pisma wskazywała, że w istocie skarżący kwestionuje zapisy uchwały Nr (...) Rady Miasta z dnia (...) czerwca 2009 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. w rejonie Drogi (...), czego wyrazem jest zawarty w uzasadnieniu skargi wniosek, że zmiana uchwały nr (...) jest niezbędna i w pełni uzasadniona. Mając na względzie, iż prawidłowe określenie przedmiotu zaskarżenia ma podstawowy wpływ na zakres sądowej kontroli, Sąd zobowiązał pełnomocnika skarżącego o wskazanie, czy wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarga dotyczy uchwały Rady Miasta z dnia (...) sierpnia 2014 r., Nr (...), czy też dotyczy uchwały Rady Miasta z dnia (...) czerwca 2009 r., Nr (...) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. w rejonie Drogi (...). W odpowiedzi, pismem z dnia (...) stycznia 2015 r. (k. 75 akt sądowych) pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że przedmiotem skargi jest uchwała Rady Miasta z dnia (...) czerwca 2009 r., Nr (...) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. w rejonie Drogi (...).

Uznając, wraz za pełnomocnikiem skarżącego, że przedmiotem wniesionej skargi jest uchwała Nr (...) Rady Miasta P. z dnia (...) czerwca 2009 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. rejonie Drogi (...), obowiązkiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu było w pierwszej kolejności ustalenie, czy spełnia ona warunki formalne, umożliwiające jej merytoryczne rozpoznanie. O ile w sprawie spełniony został warunek poprzedzenia skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, to jednak sama skarga została wniesiona z naruszeniem terminu, co skutkuje koniecznością jej odrzucenia.

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl § 2 powołanego przepisu, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

W przedmiotowej sprawie podstawą prawną skargi był przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594, ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Termin do wniesienia skargi, o której mowa w art. 101 ust. 1 powołanej ustawy wynosi trzydzieści dni, a jego bieg rozpoczyna się następnego dnia po dniu, w którym skarżącemu została doręczona przez właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego, odmowa usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego albo też po upływie sześćdziesięciu dni, w sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na złożone wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 166/12, Baza NSA, już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

W przedmiotowej sprawie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło do organu w dniu (...) czerwca 2014 r. (poniedziałek). Tego też dnia rozpoczął swój bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi. Rada Miasta P. prawda odniosła się do wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jednakże uchwała w powyższym przedmiocie została podjęta w dniu (...) sierpnia 2014 r. (wtorek), a wiec już upływie terminu sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Uchwała z dnia (...) sierpnia 2014 r. została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu (...) września 2014 r. Pełnomocnik w sposób wadliwy uznał, że tego dnia rozpoczął swój bieg trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, co powoduje, że nadana w dniu (...) października 2014 r. skarga była skargą spóźnioną, złożoną z uchybieniem terminu do jej wniesienia.

W tym stanie rzeczy skarga, jako spóźniona, podlega odrzuceniu zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

/-/ J. Szaniecka