Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 249/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne: Lasy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 13 ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Z. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie zmiany lasu na użytek rolny oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Gd.249/15

UZASADNIENIE

Skarżący Z. H. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 lutego 2015r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 25 października 2013r. Skarżący wraz z żoną A. H. jest właścicielem działki nr [...] w mieście S. Działka ta zgodnie z ewidencją gruntów stanowi obszar lasu (LsVI).

Wyżej powołaną decyzją z dnia 25 października 2013r. nr [...] Starosta nie zezwolił A. i Z. H. na zmianę sposobu użytkowania gruntów leśnych na powierzchni 2,22ha znajdujących się na działce nr [...] w mieście S., w obrębie ewidencyjnym 3, na użytek rolny.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepisy art. 13 ust.2 i 3 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz. U. z 2005r., nr 45, poz. 435 ze zm.) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że pismem z dnia 2 kwietnia 2007r. Nadleśnictwo poinformowało Starostę o konieczności wydania decyzji nakazującej odnowienie lasu o powierzchni 2,12 ha położonego na działce nr [...]. Skarżący został powiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nakazania wykonania obowiązku odnowienia lasu. Organ wskazał, że przeprowadzone w dniu 20 kwietnia 2007r. oględziny wykazały zasadność wydania decyzji nakazującej ponowne wprowadzenie upraw leśnych na powierzchni ok. 2,12 ha.

W dniu 11 maja 2007r. do Starosty wpłynął wniosek skarżącego o wyrażenie zgody i wydanie decyzji w sprawie zmiany przeznaczenia działki nr [...] obręb S. z lasu na teren użytku rolnego. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że wraz z żoną jest właścicielem gospodarstwa rolnego położonego we wsi B. i zamierza zróżnicować produkcję rolną o produkcję roślin ozdobnych, a dalszy wzrost powierzchni gospodarstwa ogranicza im brak wolnej ziemi. Działka nr [...] została nabyta w 2005r. i w ewidencji gruntów oznaczona jest jako las. Na ponad 40% powierzchni działki brak jest drzewostanu, a stan taki jest spowodowany bliskością S. i pożarami, które wypaliły większość drzewostanu. Podniesiono, że dalsze nakłady na dolesianie i prowadzenie upraw leśnych nie zapewnią celów gospodarki leśnej określonej w ustawie o lasach. Działka jest położona blisko miasta, użytki rolne powstałe po zmianie jej przeznaczenia są bardzo potrzebne dla rozwoju gospodarstwa o nowy kierunek działalności rolniczej. W piśmie z dnia 18 lipca 2007r. skarżący ponownie wskazał, że na skutek wielu podpaleń i dewastacji związanej z bliskością S. na około 40% działki nie ma już żadnych drzewostanów i dalsze nakłady na zalesianie mijają się z celem gospodarczym, natomiast użytek rolny jest niezbędny skarżącemu do rozszerzenia działalności rolniczej.

Uzupełniając swoje uzasadnienie dla wnioskowanej zmiany lasu na użytek rolny w toku postepowania administracyjnego skarżący wskazywał, że przedmiotowa działka jest położona w pobliżu głównych ciągów komunikacyjnych i wykorzystywanie jej dla produkcji roślin ozdobnych i użytkowych daje nadzieję na osiągniecie celów gospodarczych. Co do sposobu zagospodarowania działki skarżący podał, że w części przyległej bezpośrednio do ul. D. planuje założenie szkółki na której planuje produkcję trawy rolowanej, na gruntach od strony zachodniej o największym nachyleniu stoku produkcję krzewów ozdobnych i roślin energetycznych (wierzba, ślazowiec, miskantus), natomiast w części północnej na powierzchni 0,51 ha produkcję bylin i roślin cebulkowatych

W toku postępowania skarżący uzupełnił swój wniosek składając wymaganą przepisem art. 46 ust. 4 pkt 7 oraz art. 46 ust. 3b ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006r, nr 129, poz. 902 ze zm.) decyzję Wojewody z dnia 19 listopada 2007r. określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na zmianie lasu o powierzchni 2,22ha na użytek rolny na części działki nr [...],obręb 3 w S. Decyzję poprzedziło postanowienie Wojewody z dnia 17 października 2007r. stwierdzające brak obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia. Postępowanie wznowieniowe mające na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego ww. decyzji Wojewody ostatecznie zakończyło się jego umorzeniem.

W zakresie dotyczącym stanu faktycznego istniejącego na działce działki nr [...] i jej położenia organ I instancji poczynił następujące ustalenia:

Działka ta w całości stanowi grunt leśny(użytek "LsVI") i zgodnie z obowiązującym uproszczonym planem urządzenia lasu sporządzonym na lata 2011-2020 wyszczególniono w niej 4 pododziały- dwie halizny (grunt leśny okresowo pozbawiony drzewostanu co najmniej dwa lata)-wydzielenie 1"a" o powierzchni 0,71ha i 1"c" o powierzchni 0,71ha ze wskazaniami gospodarczymi odnowienie powierzchni halizny czyli ponowne wprowadzenie upraw leśnych na tym obszarze. Pozostała część działki stanowi drzewostan sosnowy - wydzielenie 1"b" o powierzchni 1,67ha oraz wydzielenie 1"d" o powierzchni o,92ha), oba z drzewostananem w wieku 37 lat. Łączna powierzchnia czasowo pozbawiona drzewostanu w trakcie ostatnich prac urządzeniowych została ustalona na 2,44ha.

W trakcie oględzin ustalono, że nieruchomość ta jest położona wzdłuż drogi asfaltowej ul. D. w S. oraz w bardzo bliskim sąsiedztwie drogi wojewódzkiej nr [...] T. – K. Na powierzchni 2,44 ha według pomiarów urządzeniowych z 2010r. brak jest drzewostanu, który w części strawił ogień a niewielką jej część stanowi grunt leśny pozbawiony drzewostanu z innych przyczyn. Cała działka położona jest na wodonoścu wód podziemnych zasilających ujęcie wody przy ul. D., średni spadek terenu wynosi powyżej 8% a około 2/3 terenu, którego dotyczył wniosek o zmianę terenu lasu na użytek rolny jest położona na stoku o pochyleniu wynoszącym do 30%. W oparciu o mapę sytuacyjno-wysokościową organ ustalił, że najwyższa rzędna terenu na działce w części wschodniej nieruchomości wynosi 135,2m n.p.m., natomiast od strony zachodniej znajduje się zagłębienie terenu o różnicy wysokości 13,4m- ukształtowanie od strony zachodniej w postaci zagłębienia terenu wskazuje, że miejsce to jest typowe dla zmrozowisk-lokalnych zagłębień z tendencją do lokalnego gromadzenia się zimnych mas powietrza wynosi.

Organ I instancji ustalił nadto, że wnioskodawca na terenie gminy S. posiada 24 działki ewidencyjne o łącznej powierzchni 137,4453ha w tym w szczególności działki rolne położone w sąsiedztwie przedmiotowego lasu: nr [...] w mieście S. obręb ewidencyjny nr 3 o powierzchni 4,6167ha, nr [...] w mieście S. obręb ewidencyjny nr 3 o powierzchni 1,1615ha, nr [...] w obrębie ewidencyjnym W. o powierzchni 13,12ha, nr [...] w obrębie ewidencyjnym W. o powierzchni 1,6862ha i nr [...] w obrębie ewidencyjnym W. o powierzchni 4,28ha. Działki te są położone w odległości od 250m do 500m od działki leśnej będącej przedmiotem sprawy, a jedna z nich bezpośrednio do niej przylega. Dodatkowo działki te mają bezpośredni dostęp do drogi wojewódzkiej T.-K. nr [...].

Dokonując oceny wniosku organ I instancji w uzasadnieniu decyzji przedstawił stanowisko Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z dnia 15 maja 2006r. (OP32/2005) i powołał art. 5 Konstytucji RP, w myśl którego Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę środowiska, w myśl art. 86 każdy jest obowiązany do dbałości o stan środowiska i ponosi odpowiedzialność za spowodowane przez siebie pogorszenie, zasady tej odpowiedzialności określa ustawa. Szczególnie cennym składnikiem środowiska są lasy, a ustawa o lasach wprowadza ograniczenia praw właścicieli lasów podyktowane potrzebami ochrony środowiska stanowiącego szczególną wartość konstytucyjną oraz przedstawił stanowisko autora Komentarza "Zmiana lasu na użytek rolny autorstwa Pawła Grzeszczaka (ABC/el.2008) dotyczącego wykładni przepisu art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. Starosta stwierdził, że planowane przedsięwzięcie znajduje się na wodonoścu wód podziemnych zasilających ujęcie wody komunalnej dla miasta i gminy S. i w tej sytuacji projektowana szkółka jako teren intensywnej produkcji rolnej będzie negatywnie oddziaływała na jakość wód podziemnych. Takie położenie działki zostało udokumentowane w "Projekcie prac geologicznych na wykonanie dwóch piezometrów do monitoringu ujęcia wody podziemnej na ujęciu komunalnym w S. ( opracowanym przez L. Fijałkowska, H. Cerekwicka-Gdańsk grudzień 2001r, zał. Mapa Dokumentacyjna w skali 1:250000 w oparciu o tezy zawarte w "Raporcie o stanie środowiska w województwie pomorskim roku 2011"). Negatywne oddziaływanie szkółki, która miałaby powstać na tym terenie znajduje także potwierdzenie w opracowaniu Firmy Geologicznej-[...] "Ekspertyza wpływu projektowanej szkółki drzew i krzewów na jakość wody podziemnej ujęcia zlokalizowanego przy ul. D. w S.". Starosta w uzasadnieniu decyzji wskazywał, że las winien być zachowany celem ochrony środowiska i istniejących w tym miejscu zasobów wód od podziemnych.

Dokonując oceny wniosku organ I instancji powołując się na poczynione ustalenia faktyczne stwierdził, że skarżący jest właścicielem wyżej opisanych działek, co podważa wiarygodność jego oświadczenia, że jedyną działką będącą w posiadaniu skarżącego tak dobrze skomunikowaną, z bezpośrednim dostępem do drogi publicznej, jest działka nr [...]. Poczynione ustalenia podważają również wiarygodność oświadczenia, że wnioskodawca nie posiada innych alternatywnych działek spełniających niezbędne warunki do produkcji szkółkarskiej. Nie można zatem mówić w tej konkretnej sprawie o szczególnie uzasadnionej potrzebie właściciela lasu skoro wnioskodawca posiada, w ocenie organu, lepiej położone pod względem komunikacyjnym, ukształtowania terenu i gleby grunty mające bezpośredni dostęp do drogi wojewódzkiej. Ponadto organ powołując się na swoje ustalenia stwierdził, że ukształtowanie terenu oraz bonitacja gleby praktycznie dyskwalifikują przedmiotowy grunt jako lokalizację pod szkółkę zadrzewieniową. Nadto zmiana lasu na rolę miałaby z pewnością, jak to potwierdzają przytaczane przez organ opracowania, negatywny skutek dla zasobów wód podziemnych. Ponadto, jak to stwierdził organ, w sposób oczywisty wiadomym jest, że zmiana sposobu użytkowania gruntu leśnego na stoku o pochyleniu ok. 30% pod uprawę roli przyczyni się do uruchomienia erozji gleby. Powołując się na ww. opracowanie autorstwa L.Fijałkowskiej i H. Cerekwickiej podniesiono, że w opracowaniu tym podano, że koniecznym jest naniesienie w planie zagospodarowania terenu gminy obszaru dopływu wód podziemnych do ujęcia komunalnego w S. z adnotacją o pozostawieniu dotychczasowego sposobu użytkowania gruntów.

Starosta ostatecznie uznał, że wnioskodawca ma możliwość realizacji planowanego przedsięwzięcia na innych, lepiej skomunikowanych gruntach będących jego własnością, które mają dużo korzystniejsze warunki do założenia szkółki drzew i krzewów ozdobnych. Zatem, w ocenie Starosty nie można uznać aby potrzeby wnioskodawcy w analizowanej sytuacji były ważniejsze od wodochronnych i glebochronnych funkcji lasu oraz szerzej rozumianej ochrony środowiska.

Z. H. złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego i rzeczowego:

1. Art. 16 § 1 kpa poprzez ponowne prowadzenie postępowania w zakresie rozstrzygniętym już decyzjami ostatecznymi;

2. Art. 76 i art. 97 § 1 kpa przez pominiecie jako dowodu rozstrzygnięć prejudycjalnych RDOŚ;

3. Art. 8 kpa poprzez przyznanie przy rozstrzygnięciu pierwszeństwa tylko interesowi społecznemu;

4. Art.13 ust. 2 pkt 2 ustawy o lasach w związku z art. 140 kc poprzez całkowite pominięcie interesu właściciela gruntów w jego prawach do czerpania pożytków z posiadanego gruntu;

5. Art. 107 § 3 kpa i art. 77 kpa poprzez brak uzasadnienia logicznego i merytorycznego decyzji, przekroczenie dopuszczalnego zakresu domniemania faktycznego i prawnego w postępowaniu dowodowym i nie przyjęcia jako dowodu faktów powszechnie znanych;

6. Art. 77 kpa poprzez zastosowanie domniemań faktycznych i prawnych niezgodnych z prawdą obiektywną i doświadczeniem życiowym;

7. Art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela.

W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, że w dniu 12 kwietnia 2007r. na mocy art. 24 i art. 15 ust. 2 ustawy o lasach (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) Starosta wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nakazania obowiązku odnowienia lasu, położonego na działce skarżącego nr [...]. Oględziny wykonane przez leśniczego lasów niepaństwowych potwierdziły trwałą utratę drzewostanu spowodowaną dewastacją i podpaleniami (z uwagi na bliskość miasta S.) na pow. 2,22ha. Znając historię powtarzających się podpaleń skarżący uznał, że dalsze prowadzenie gospodarki leśnej na tym obszarze będzie jedynie źródłem kosztów i nie zapewni pożytków z lasu i celów wynikających z ustawy o lasach. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.). Skarżący wyjaśnił, że wraz żoną posiadają duże gospodarstwo rolne w obrębie wsi B. i w obrębie ewidencyjnym wsi P. Gospodarstwo jest nastawione na produkcję roślinną i trzody chlewnej. Posiadane grunty są oddalone od ciągów komunikacyjnych i przez wiele miesięcy w roku trudno przejezdne. Z uwagi na ogromne wahania opłacalności tej produkcji dla zapewnienia dochodów z innych źródeł produkcji rolnej postanowili rozszerzyć działalność o produkcję gotowych trawników, krzewów i roślin ozdobnych. Dla realizacji tego zamierzenia i osiągniecia powodzenia potrzebny jest grunt rolny mający bezwzględnie następujące cechy: będzie dobrze usytuowany(z dojazdem drogą asfaltową), zelektryfikowany, podłączony do wodociągu, najlepiej w otulinie starszego drzewostanu, tak jak większość szkółek leśnych. Wszystkie te warunki spełnia, będąca obecnie nieużytkiem, zdewastowana i wypalona część działki nr [...] o pow. 2,22ha. Z uwagi na fakt, że działka ta widnieje w ewidencji gruntów jako obszar leśny oznaczony symbolem "Ls", na podstawie art. 13 ust. 2 pkt 2 ustawy o lasach skarżący wystąpił w dniu 8 maja 2007r. z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na zmianę niezalesionego użytku leśnego na użytek rolny.

Skarżący przedstawił przebieg postępowania w sprawie rozpoznania swojego wniosku. Skarżący podał, że na jego wniosek Wojewoda wydał decyzję z dnia 19 listopada 2007r. o środowiskowych uwarunkowaniach zmiany sposobu użytkowania lasu o pow. 2,22ha na użytek rolny, określając tym samym przewidziane prawem uwarunkowania środowiskowe zamierzenia, które są w pełni do spełnienia. Decyzja w tej sprawie była kontrolowana pod względem jej poprawności zarówno pod względem stosowania prawa procesowego, jak i materialnego. W sprawie decyzji z dnia 19 listopada 2007r. toczyło się postępowanie na skutek odwołania wniesionego przez Starostę a następnie na skutek wniosku o wznowienie postepowania złożonego przez Gminne Wodociągi i Kanalizację. Ostatecznie postępowania te zostały umorzone, w wydanych decyzjach organy ochrony środowiska potwierdziły prawidłowość decyzji środowiskowej i dopuszczalność realizacji planowanego przedsięwzięcia. Tym samym przewidziane prawem uwarunkowania środowiskowe dla zamierzenia są w pełni do spełnienia. Starosta całkowicie pominął rozstrzygnięcia jakie zapadły we wznowionym postępowaniu, choć miał taki obowiązek, co wynika z art. 76 i art. 97 § 1 pkt 4 kpa, a nadto pominął fakt, że ostateczna decyzja Wojewody z dnia 19 listopada 2007r. wydana została zgodnie z prawem i jej realizacja nie zagraża ani środowisku ani wodom gruntowym. Skarżący podniósł, że Starosta w sposób rażący naruszył art. 16 § 1 kpa, poprzez ponowne prowadzenie postępowania w zakresie rozstrzygniętym już decyzjami ostatecznymi w dwóch poprzednich postępowaniach odwoławczych prowadzonych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (tj. w decyzji z dnia 2 marca 2009r. sygn. akt [...] i z dnia 30 września 2009r., sygn. akt [...]).

Skarżący wskazał, że wprawdzie istnieją ograniczenia dotyczące rozporządzenia własnością, jednakże są one możliwe gdy uprawnione organy państwa na podstawie obowiązujących ustaw i uprawnień uprawdopodobnią, że korzystanie z prawa własności nieruchomości w określony sposób zagraża środowisku i bezpieczeństwu ludzi. Starosta winien stosować decyzje dotyczące ustalenia wpływu na środowisko zmiany gruntów leśnych na użytki rolne wydawane przez uprawnione do tego organy i jest nimi związany. Skarżący podkreślił, że skoro prawomocna decyzja środowiskowa, która dopuszcza realizację planowanego przedsięwzięcia na tej działce i w tym miejscu, została wydana zgodnie z obowiązującym prawem, to skarżący nie widzi powodu czynienia nakładów w innym miejscu wskazanym przez Starostę. Skarżący oświadczył, że nigdy nie twierdził, że posiada zbyt mało ziemi do produkcji rolnej, natomiast nie posiada równie dobrej lokalizacji i to on jako rolnik będzie ponosił nakłady związane z przedsięwzięciem i poniesie całe ryzyko z tym związane.

Skarżący podniósł, ze art. 13 ust. 2 ustawy o lasach pozostawia pewną uznaniowość przy podejmowaniu decyzji, co jednak nie oznacza dowolności. Odmowa skorzystania z prawa zawartego w tym przepisie musi mieć uzasadnienie spójne i logiczne oraz musi szanować zasadę zawartą w art. 8 kpa i art. 140 kc. Wszystkie podmioty są równe wobec prawa, zatem nie jest dopuszczalne dawanie prymatu interesowi społecznemu. Odmawiając zezwolenia, o które wystąpił skarżący organ winien wskazać, jaki przepis prawa stoi na przeszkodzie wydaniu decyzji pozytywnej. W ocenie skarżącego każdy podmiot spełniający wymagania ustawowe (właściciel gruntu leśnego), któremu wydano już decyzję odrębną wymaganą prawem (decyzję środowiskową ) zasługuje na akceptację swojego prawa z art. 140kc, a więc na udzielenie mu zezwolenia na zmianę gruntu leśnego na użytek rolny. W prowadzonym postępowaniu organ wykazał się niezrozumieniem uprawnień wynikających z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwości postępowania i oceny, że grunt nie jest potrzebny do realizacji zamierzenia, bo skarżący ma wiele innych gruntów. Organ naruszył przepis art. 7 kpa, gdyż nie uwzględnił ważnego interesu właściciela i nie udowodnił, że zmiana gruntu-będącego tylko w ewidencji gruntem leśnym- na grunt użytkowany rolniczo jest sprzeczna z interesem społecznym.

Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia 129 lutego 2015r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy.

Organ II instancji w pierwszej kolejności przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie zmiany lasu na użytek rolny wszczętej na wniosek skarżącego z dnia 11 maja 2007r., wskazując m.in., że w sprawie tej decyzja wydana przez organ I instancji, była dwukrotnie uchylana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia 2 marca 2009r. (sygn. akt [...]) oraz z dnia 30 września 2009r. (sygn. akt [...]) i sprawa była przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Nadto organ II instancji przedstawił w sposób szczegółowy stan faktyczny sprawy ( wyżej opisany) ustalony w trakcie prowadzonego postępowania oraz przebieg postępowania dotyczącego uzyskania przez skarżącego decyzji z dnia 19 listopada 2007r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla zmiany lasu na użytek rolny. Organ II instancji opisał wniosek skarżącego dotyczący wnioskowanej zmiany z dnia 11 maja 2007r. oraz jego uzasadnienie oraz wyjaśnienia skarżącego przedstawiane w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego w celu uzasadnienia wniosku. Organ II instancji wskazał, że w wyjaśnieniach tych skarżący wskazywał, że uprawa na obszarze 2,22ha na działce nr [...] trwale straciła swój leśny charakter, że jest to w istocie teren zdewastowany na skutek podpaleń i wywożenia na jego obszar śmieci, natomiast produkcja roślin ozdobnych na ponad 2ha działki spowoduje uporządkowanie terenu. Skarżący wskazywał, że wprawdzie posiada gospodarstwo rolne o pow. ponad 200ha produkujące trzodę chlewną i zboża, to chciałby poszerzyć działalność rolniczą o produkcję roślin ozdobnych, warzyw gruntowych, gotowych trawników sprzedawanych w rolkach. Pomimo posiadania dość dużego areału gruntów rolnych, pozostałe grunty są źle skomunikowane, znajdują się daleko od ciągów komunikacyjnych. Skarżący wskazywał również, że nie posiada alternatywnych działek spełniających niezbędne warunki dla takiej produkcji ( pisma skarżącego z dnia 2 czerwca 2008r., z dnia 22 kwietnia 2009r.).

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ odwoławczy w pierwszej kolejności przytoczył treść przepisu art. 13 ust. 1 ustawy o lasach wskazując, że uprawnienia i obowiązki właścicieli lasów, określa ustawa z dnia 28 września 1991r. o lasach, która w przytoczonym art. 13 nakłada na właściciela lasu obowiązek trwałego utrzymania lasu.

Natomiast art. 13 ust. 2 tej ustawy stanowi, że zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów.

W stosunku do lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa decyzję wydaje Starosta na wniosek właściciela lasu.

Organ II instancji wskazał, że ustawodawca w pierwszej kolejności nakazuje właścicielowi lasu zachowanie w lasach roślinności leśnej, a w razie wylesienia –ponowne wprowadzenie roślinności leśnej i to w okresie 5 lat od usunięcia drzewostanu, nakazuje również pielęgnację i ochronę lasu, a w razie potrzeby przebudowę drzewostanu, kolejnym elementem ochrony lasu jest użytkowanie go w sposób racjonalny, trwale zapewniający optymalizację wszystkich jego funkcji. Jedyną przesłanką zmiany jego funkcji na użytek rolny jest szczególnie uzasadniona potrzeba właściciela lasu, przy czym jak to wskazał organ chodzi tu o przesłankę kwalifikowaną, gdyż potrzeba ta musi być szczególnie uzasadniona, nie jest więc wystarczającym aby potrzeba ta była uzasadniona, a zatem racjonalna. Ciężar wykazania zaistnienia przesłanki zmiany lasu na użytek rolny spoczywa na właścicielu lasu. Wystąpienie tej przesłanki każdorazowo podlega ocenie organu administracji publicznej. Organ II instancji dokonał wykładni językowej pojęcia "potrzeba", podając że pojęcie to nosi w sobie element pewnego przymusu sytuacyjnego, który może wynikać dla strony z różnych okoliczności. W języku polskim termin ten jest rozumiany m.in. jako konieczność, mus, niezbędność. Zmiana lasu na użytek rolny musi być dla właściciela lasu czymś niezbędnym w danej sytuacji, przy czym potrzeba ta powinna być uzasadniona nie tylko z jego subiektywnego punktu widzenia, ale przede wszystkim przy zastosowaniu obiektywnych kryteriów oceny. Jednak nawet wystąpienie po stronie właściciela lasu uzasadnionych potrzeb zmiany lasu na użytek rolny nie jest wystarczające, bowiem konieczne jest wykazanie ich szczególnego charakteru. Organ II instancji powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 9 stycznia 2014r. (sygn.akt II SA/Op 509/13, lex nr 1435321), który stwierdził, że "zmiana przeznaczenia lasu na użytek rolny musi być dla właściciela lasu czymś absolutnie niezbędnym w danej sytuacji. Dla ustalenia istnienia szczególnie uzasadnionych potrzeb nie wystarcza bowiem wystąpienie po stronie właściciela jakichkolwiek potrzeb, tj. potrzeb zwykłych, choćby nawet uzasadnionych, ale konieczne jest jeszcze aby te uzasadnione potrzeby miały charakter kwalifikowany, czyli nadzwyczajny, a zatem w sposób wyraźny odbiegający od potrzeb typowych". Organ powołał również szereg innych orzeczeń Wojewódzkich Sądów Administracyjnych.

W ocenie Kolegium uzasadnienie wniosku skarżącego nie stanowi szczególnie uzasadnionej potrzeby właściciela. Wskazane potrzeby takie jak zamiar rozwijania gospodarstwa rolnego, uruchomienie nowego profilu produkcji roślin, choć stanowi uzasadnioną i racjonalną potrzebę gospodarczą, to nie stanowi owej szczególnie uzasadnionej potrzeby właściciela lasu z cyt. art. 13 ust. 2. Wnioskodawca nie jest w sytuacji pewnego przymusu ekonomicznego, rodzinnego, czy gospodarczego, który uzasadniałby zmianę lasu na użytek rolny. Z. i A. H. mają zapewnione środki utrzymania, siedlisko, ponad 200ha gruntów rolnych. Nadto organ II instancji wskazał, że pożar lasu na działce nr [...] miał miejsce w 2004r. Z. i A. H. nabyli ww. działkę w 2005r. Powyższe zdaniem organu oznacza, że nabywając nieruchomość stanowiącą zgodnie z ewidencją gruntów las nie zamierzali realizować obowiązków wynikających z art. 13 ust. 1 ustawy o lasach jakie spoczywają na właścicielach lasu, nie podjęli bowiem działań w celu odnowienia lasu i przywrócenia roślinności leśnej. Nadto w dniu 12 kwietnia 2007r. zostali zawiadomieni przez Starostę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie nakazania wykonania obowiązku odnowienia lasu, a konsekwencją tego zawiadomienia było złożenie w dniu 11 maja 2007r. wniosku o zmianę lasu na użytek rolny. Kolegium podkreśliło, że w świetle orzecznictwa sądów, pożar lasu i wylesienie gruntów leśnych nie są przesłankami zmiany lasu na użytek rolny.

W konsekwencji powyższych ustaleń organ II instancji uznał, że skoro obowiązkiem właściciela lasu jest jego trwałe utrzymanie, w tym zachowanie roślinności leśnej to należy podzielić argumentację organu I instancji, iż w sprawie nie występuje przypadek szczególny uzasadniający zmianę lasu na użytek rolny na podstawie ustawy o lasach.

Nadto Kolegium wskazało, że w okolicznościach sprawy uzasadnienie organu I instancji w części dotyczącej ochrony interesu publicznego(ochrony ujęcia wody pitnej miasta S. przed zagrożeniem skażenia wód gruntowych) nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, skoro nie została spełniona przesłanka z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. Dopiero jej spełnienie otwierałoby drogę do rozważenia, czy w okolicznościach danej sprawy zasadna jest odmowa zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny z uwagi na potrzebę ochrony interesu publicznego. W tym zakresie zatem zarzuty odwołania są niezasadne.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 16 § 1 kpa, Kolegium wskazało, że zarzut ten jest bezpodstawny. Powołanymi wyżej decyzjami wydanymi w niniejszej sprawie Kolegium uchyliło kolejne decyzje Starosty i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania wskazując m.in. na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie zaistnienia szczególnych potrzeb właściciela lasu na zmianę na użytek rolny. Zgromadzony obecnie materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, iż wnioskodawcy nie posiadają innych przyczyn (potrzeb) uzasadniających w ich ocenie zmianę lasu na użytek rolny. Zatem możliwe było rozstrzygnięcie sprawy.

Odnosząc się do wydanej przez Wojewodę decyzji środowiskowej, Kolegium wyjaśniło, że stosownie do art. 46 i 46a ustawy Prawo ochrony środowiska, a od 15 listopada 2009r. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, konieczne było uzyskanie decyzji środowiskowej, która jednak nie przesądzała o zmianie lasu na użytek rolny. Natomiast odmowa ustalenia warunków środowiskowych przesądzałaby o odmowie zmiany lasu na użytek rolny, nawet w przypadku istnienia szczególnie uzasadnionej potrzeby właściciela lasu na zmianę lasu na użytek rolny.

Kolegium uznało też za niezasadny zarzut naruszenia art. 140kc, wskazując że przepis art. 13 ust. 2 ustawy o lasach stanowi jedno z ograniczeń ustawowych swobody wykonywania przez właściciela lasu jego prawa własności.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. H. zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. Naruszenie prawa procesowego w postaci:

a) art. 77 § 1 kpa poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego, przejawiający się dokonaniem oddzielnie oceny poszczególnych okoliczności pod kątem spełnienia przesłanki z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, zamiast prawidłowej kompleksowej i jednoczesnej oceny wszystkich okoliczności sprawy, wynikających z całego materiału dowodowego,

b) art. 28 kpa w zw. Z art. 13 ust. 3 ustawy o lasach i art. 6 ust. 1 pkt 3 tejże ustawy poprzez nieuzasadnione przyznanie statusu strony postępowania podmiotom innym niż właściciel przedmiotowego lasu.

2. Naruszenie prawa materialnego w postaci art.13 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz.U. z 2014r., poz. 1153 j.t.) poprzez jego nieprawidłową wykładnię opartą o błędne przyjęcie przez organ II instancji, iż "szczególnie uzasadnioną potrzebą właściciela" w rozumieniu tego artykułu jest jedynie potrzebą wynikającą z przymusu ekonomicznego, rodzinnego lub gospodarczego, nie jest nią zaś sytuacja, w której ze wszystkich gruntów właściciela, jedynie grunt planowany pod odlesianie nadaje się do prowadzenia zamierzonej przez niego działalności gospodarczej i w której grunt ten nie spełnia swojej pierwotnej funkcji leśnej z przyczyn niezależnych od tego właściciela.

Powołując się na powyższe skarżący Z. H. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał w pierwszej kolejności, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze zbyt szeroko określiło krąg stron postępowania. W postępowaniu o zmianę lasu na użytek rolny prowadzonym na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach w związku z art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy, definiującym pojęcie właściciela lasu, legitymację procesową posiada właściciel lasu, użytkownik wieczysty, posiadacz samoistny, użytkownik lub dzierżawca lasu. Zatem stroną postępowania powinien być tylko Z.H. - właściciel lasu.

Odnośnie do pozostałych zarzutów skarżący podniósł, że organ II instancji nie ustalił w sposób zgodny z zasadami postępowania administracyjnego istnienia przesłanki z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, tj. zaistnienia w sprawie szczególnie uzasadnionej potrzeby. Skarżący wskazał, że organ prawidłowo ustalił w oparciu o przeprowadzone oględziny i wyjaśnienia skarżącego, że przedmiotowy grunt trwale nie spełnia swojego przeznaczenia, jakim jest produkcja leśna, gdyż jego teren stanowi śmietnisko dla okolicznych mieszkańców, jest zdewastowany i częściowo wypalony, położony jest w idealnym miejscu do prowadzenia działalności zamierzonej przez skarżącego (komunikacja i infrastruktura, niezbędne do ekologicznej produkcji roślin ozdobnych), działalność, którą zamierza prowadzić skarżący ma uzasadnione podstawy ekonomiczne a skarżący nie posiada innego gruntu, który nadawałby się do prowadzenia omawianej działalności. Ocena tych okoliczności została dokonana oddzielnie, zamiast dokonania oceny ich wspólnego oddziaływania na potrzebę właściciela lasu.

Zarzucono, że organ II instancji, wykładając art. 13 ust. 2 ustawy o lasach dokonał jej nieuprawnionej wykładni rozszerzającej w postaci konieczności wystąpienia po stronie właściciela lasu przymusu ekonomicznego, rodzinnego lub gospodarczego. Wskazano, że przepis ten jest wyjątkiem od zasady swobodnego rozporządzania swoim prawem własności, zatem zgodnie z ogólną dyrektywą wykładni wyjątki należy interpretować zawężająco, nie zaś rozszerzająco.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zmiana lasu na użytek rolny uzależniona jest od woli właściciela ( w rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że wolą właściciela jest dokonanie takiej zmiany) i jego uzasadnionych potrzeb. W ocenie skarżącego prawidłowo rozpatrzony materiał dowodowy powinien prowadzić do ustalenia, że po stronie skarżącego wystąpiła szczególne uzasadniona potrzeba przekształcenia gruntu z lasu na użytek rolny. Wskazano, że same plany rozwoju gospodarstwa poprzez dywersyfikację jego produkcji (uzupełnienie, podatnej na wahania cen, produkcji tuczników wieprzowych, o produkcję w zupełnie innej branży- produkcję roślin ozdobnych) stanowią uzasadnioną potrzebę omawianego przekształcenia. O jej szczególnym charakterze przesądza zaś sytuacja ekonomiczna skarżącego, który nie dysponuje żadnym innym gruntem, który nadawałby się do prowadzenia na nim działalności rolniczej w postaci ekologicznej produkcji roślin ozdobnych. Skarżący podjął szereg przygotowań do prowadzenia ww. nowej działalności oglądając tego typu produkcje w krajach Unii Europejskiej, nadto zdarzenia na rynku wieprzowym potwierdzają słuszność jego założeń o konieczności dywersyfikacji produkcji. Obecnie całe gospodarstwo rolne skarżącego jest zależne od ceny jednego produktu –wieprzowiny. Jej produkcja polega na tym, że kupuje on małe warchlaki, tuczy je i sprzedaje jako tuczniki. W 2014r. nastąpił dramatyczny spadek cen tuczników wieprzowych, jako efekt wystąpienia na P. afrykańskiego pomoru świń i związanych z tym sankcji nałożonych na polską wieprzowinę. Prognozy długoterminowe wskazują na utrzymanie się niskich cen. Natomiast cena warchlaków utrzymuje się na niezmienionym wysokim poziomie. Z tych powodów gospodarstwo rolne skarżącego poniosło w 2014r. stratę. Jest to szczególnie dotkliwe, gdyż w 2013r. poczynił on kredyt na inwestycje w mechanizację chlewni. Obecnie z powodu strat ma problemy z uregulowaniem zobowiązań wobec banków.

Skarżący podniósł, że powyższe okoliczności potwierdzają argumentację o jego szczególnie uzasadnionej potrzebie przeznaczenia omawianego gruntu na użytek rolny dzięki czemu mógłby przy niskich kosztach (własny grunt-brak kosztów zakupu), położony w pobliżu głównej drogi(brak kosztów dojazdu dla klientów) oraz w pobliżu sieci wodociągowej i linii elektrycznych (brak bardzo dużych kosztów budowy infrastruktury technicznej) rozpocząć na nim nową działalność-produkcję roślin ozdobnych itp. Dzięki temu znacznie słabiej odczuwałby skutki drastycznego kryzysu na rynku wieprzowym.

Powołując się na powyższe skarżący zarzucił, że organ II instancji dowolnie ocenił okoliczności faktyczne sprawy i z tej oceny wyprowadził wadliwe wnioski. W konsekwencji błędnie przyjął, że skarżący nie posiada szczególnie uzasadnionej potrzeby zamienienia omawianego gruntu leśnego ( w rzeczywistości będącego zdewastowanym, zaśmieconym terenem po pożarze) w użytek rolny, który pomógłby mu, przy bardzo niskich nakładach, wydostać się z ekonomicznej pułapki, jaką stworzyło dla niego zaciągniecie kredytów na rozbudowę chlewni i jednoczesny drastyczny spadek cen produkowanego w nich towaru-tucznika wieprzowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola, o której mowa w tym przepisie sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 cyt. przepisu). Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.).

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, w tym prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 lutego 2015r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji odmawiającej zmiany użytkowania gruntów leśnych na powierzchni 2,22ha, znajdujących się na działce nr [...] w S., na użytek rolny.

Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji stanowił przepis art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach ( tekst jednolity Dz. U. z 2014r., poz. 1153 ze zm.) stanowiący, że zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów.

W pierwszej kolejności Sąd rozpoznał jednakże podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 28 kpa w związku z art.13 ust. 3 i art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o lasach, poprzez nieuzasadnione przyznanie statusu strony postępowania podmiotom innym niż właściciel przedmiotowego lasu. Sąd podziela stanowisko skarżącego, że w postepowaniu administracyjnym w sprawie, której przedmiotem jest zmiana lasu na użytek rolny legitymację procesową posiada właściciel, użytkownik wieczysty, posiadacz samoistny, użytkownik, zarządca lub dzierżawca lasu. Zatem w rozpoznawanej sprawie stroną postępowania winien być tylko skarżący jako właściciel lasu. Natomiast decyzje w sprawie o tak oznaczonym przedmiocie zostały doręczone również innym osobom fizycznym i prawnym, którym organy przyznały status strony na podstawie art. 28 kpa. W postępowaniu sądowo administracyjnym zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik spraw, a zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 Sąd stwierdza nieważność decyzji w całości albo w części jeżeli stwierdzi wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub w innych przepisach. W rozpoznawanej sprawie powyższe naruszenie art. 28 kpa nie ma wpływu na wynik sprawy i na ocenę zasadności skargi. Wprawdzie zgodnie z art. 156§ 1 pkt 4 kpa organ stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, jednakże z wadliwością przewidzianą w tym przepisie mamy do czynienia tylko wówczas, gdy nastąpiło określenie praw lub obowiązków podmiotu innego niż strona postępowania. W żadnym razie doręczenia decyzji nie należy utożsamiać ze skierowaniem decyzji w rozumieniu ww. przepisu. Skierowanie decyzji w rozumieniu ww. przepisu oznacza rozstrzygniecie w tej decyzji o prawach i obowiązkach tej osoby, czyli ukształtowania nią w sposób wiążący jej sytuacji prawnej. W rozpoznawanej sprawie doręczenie decyzji innym osobom, poza skarżącemu oraz jego żonie w żaden sposób nie rozstrzygnęło o prawach i obowiązkach tych osób. Tym samym naruszenie art. 28 kpa w niniejszej sprawie nie ma wpływu na wynik sprawy ( por. cyt. przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.).

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd uznał, że są one niezasadne. Wbrew zarzutom skargi Sąd uznał, że organ przeprowadził postępowanie zgodnie z zasadami postepowania administracyjnego określonymi w art. 7 i 77 kpa oraz w wyniku prawidłowo i wszechstronnie ustalonego stanu faktycznego zastosował przepis art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, dokonując jego prawidłowej wykładni.

Jak wynika z prawidłowych ustaleń faktycznych skarżący wraz z żoną w 2005r. zakupili działkę nr [...] w S. o łącznej powierzchni 5.0232ha. Zgodnie z zapisami w ewidencji gruntów działka ta stanowiła las (symbol LsVI).

W dniu 12 kwietnia 2007r. Starosta wszczął postępowanie w sprawie nakazania wykonania obowiązku odnowienia lasu położonego na działce nr [...] w S. Wszczęcie powyższego postępowania poprzedziło pismo Nadleśnictwa z dnia 2 kwietnia 2007r. W trakcie oględzin działki z dnia 20 kwietnia 2007r., dokonanych z udziałem skarżącego ustalono, że pow. leśne oddziału 1A"a", oddziału 1A"f" i oddziału 1A"c" stanowią haliznę, czyli grunt leśny pozbawiony roślinności leśnej powyżej 2lat, zalecono odnowienie halizny w możliwie najkrótszym terminie.

Aktualnie dla obszaru, na którym znajduje się ww. działka obowiązuje uproszczony plan urządzenia lasu miasta S. na lata 1.01.2011-31.12.2020r., określający zadania stosownie do art. 18 ust. 1 ustawy o lasach m.in. dla działki nr [...]na ww. obszarach. W planie tym jako wskazanie gospodarcze podano odnowienie halizny na podanych w planie oddziałach działki nr [...].

Wnioskiem z dnia 11 maja 2007r. skarżący wystąpił o zmianę części lasu na użytek rolny na powierzchni 2,22ha działki nr [...], podnosząc, że na tym obszarze brak jest drzewostanu a teren jest zdewastowany pożarami. Skarżący wskazał, że dalsze nakłady na zalesianie i prowadzenie upraw leśnych nie zapewnią celów gospodarki leśnej

Z oględzin działki i informacji udzielonych przez Nadleśnictwo wynika, że na obszarze 2,22ha działki nr [...] występuje halizna o pow. łącznej 0,92ha (wydzielenie 1A"a" i 1A"f") oraz na powierzchni 1,30 ha ( oddział 1A"c" halizna zrąb zupełny sanitarny po pożarze lasu). Jednocześnie Nadleśnictwo wskazało, że powierzchnie te wymagają pilnego przygotowania gleby i odnowienia gatunkami lasotwórczymi. Powierzchnie oznaczono na kopii mapy zasadniczej obejmującej m.in. działkę [...] z oznaczeniem opisanych powierzchni, zgodnie z wnioskiem mających służyć produkcji rolnej.

Prawidłowo organ ustalił, że wykazanie przesłanki umożliwiającej zmianę lasu na użytek rolny zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, a mianowicie szczególnie uzasadnionej potrzeby spoczywa na wnioskodawcy.

W trakcie postępowania administracyjnego skarżący wskazywał, że wraz z żoną prowadzi gospodarstwo rolne ponad 200ha, produkujące trzodę chlewną i zboża, w celu zróżnicowania dochodów i poprawienia stabilności dochodów zamierza poszerzyć działalność rolniczą o produkcję roślin ozdobnych, warzyw gruntowych, gotowych trawników sprzedawanych w rolkach. Usytuowanie takiej działalności na działce nr [...] na obszarze 2,22ha daje możliwość osiągniecia celów gospodarczych z uwagi na jej położenie blisko miasta S., z bezpośrednim dojazdem do drogi powiatowej S. –K. Pozostałe grunty są źle skomunikowane, znajdują się daleko od ciągów komunikacyjnych i nie spełniają niezbędnych warunków do takiej produkcji rolniczej. Nowa działalność nie będzie wiązała się z wycinką drzew, gdyż wnioskowana powierzchnia jest wolna od zalesień.

We wniosku w sprawie uzyskania środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia z dnia 27 sierpnia 2007r. skarżący podał, że na obszarze 40% działki nr [...] brak jest drzewostanu, użytki rolne powstałe po zamianie lasu są potrzebne skarżącemu dla rozwoju gospodarstwa o nową dziedzinę działalności rolniczej. Produkcja roślin ozdobnych byłaby alternatywnym źródłem dochodów gospodarstwie, poza produkcją rolną, która nie zawsze jest opłacalna.

Organ kilkakrotnie wzywał skarżącego do uzupełnienia swojego wniosku wezwaniami z dnia 18 kwietnia 2008r.,15 kwietnia 2009r.i 15 października 2009r. Skarżący złożył wyjaśnienia w pismach z dnia 30 maja 2008r., 22 kwietnia 2009r. i 22 października 2009r. Skarżący podtrzymywał swoje stanowisko, że teren którego wniosek dotyczy jest zdewastowany, notorycznie zaśmiecany i dalsze nakłady na dolesianie i prowadzenie upraw leśnych nie zapewnią osiągniecia celów ustawy o lasach, natomiast użytki rolnicze powstałe po zamianie lasu na użytki rolne są potrzebne skarżącemu do rozwoju gospodarstwa rolnego o nową dziedzinę działalności rolniczej. Skarżący podkreślał, że prowadzone przez niego gospodarstwo z produkcją trzody chlewnej i zboża wykazuje się dużą niestabilnością dochodową. Skarżący akcentował szczególnie korzystne położenie działki nr [...] dla wnioskowanego celu podkreślając, że pozostałe 200ha gruntów rolnych z uwagi na lokalizacje nie nadają się na planowaną działalność. Nadto w skardze skarżący powołał się na nieopłacalność hodowli trzody chlewnej w 2014r. i poczynione na jej rozwój inwestycje oraz zaciągnięty w 2013r. kredyt.

Nadto ze złożonego do akt administracyjnych informacji uproszczonej z rejestru gruntów wynika, że skarżący posiada szereg działek również w S. oraz B., W. i W. o przeznaczeniu rolniczym .

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że pojęcie użyte w przepisie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach wskazuje, ze ustawodawca zezwala na zmianę przeznaczenia lasu jedynie w sytuacjach wyjątkowych, a mianowicie w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. Użycie przez ustawodawcę zwrotu "szczególnie" oznacza, że nie wystarczy ustalenie wystąpienia po stronie właściciela lasu jakiejkolwiek potrzeby przekształcenia terenu leśnego na użytek rolny, ale musi to być potrzeba wyjątkowa, kwalifikowana, uzasadniona szczególnymi okolicznościami. Za szczególne potrzeby mogą być uznane tylko takie wyjątkowe, kwalifikowane przesłanki, które w sytuacji konkretnego właściciela przeważają nad zasadą ochrony i trwałości utrzymania lasu ( II OSK 1448/10 z 20 października 2010, II SA/Bk 1184/13 orzeczenia dostępne w Centralnej bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępne na stronie http://www. Orzeczenia.nsa.gov.pl-zw. Cboisa)

Takiej oceny szczególnie uzasadnionej potrzeby właściciela lasu dokonał organ w tej sprawie i Sąd tę ocenę podziela.

W szczególności organ trafnie przytoczył treść przepisu art. 13 ust. 1 ustawy o lasach nakładający na właściciela lasu obowiązki trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania. Prawidłowo organ ustalił, że priorytetem jest zapewnienie powszechnej ochrony lasów. W konsekwencji możliwość zmiany lasu na użytek rolny jest sytuacją wyjątkową . Taka zmiana wymaga od właściciela lasu wykazania szczególnej potrzeby dokonania takiej zmiany, a na organie spoczywa obowiązek zbadania tej przesłanki i dokonania oceny okoliczności wskazywanych przez stronę.

Sąd podziela ocenę dokonaną w trakcie postępowania administracyjnego, że w przypadku skarżącego wskazywany zamiar użytkowania gruntu nie może być uznany za szczególnie istotny interes właściciela dla zmiany lasu na użytek rolny. Podkreślić bowiem należy, że pojęcia uzasadnionej potrzeby nie można utożsamiać ze szczególnym interesem skarżącego. Chęć zagospodarowania działki nr [...] w ten sposób, że na obszarze 2,22ha będzie prowadzona uprawa roślin ozdobnych, trawników w rolkach, oznacza, że skarżący ma uzasadniony interes w żądaniu zmiany przeznaczenia działki, ale to nie oznacza wbrew zarzutom skargi, aby wystąpiła szczególnie uzasadniona potrzeba, aby takiej zmiany dokonać. W tym wypadku, na co wskazały organy, ustawa wprowadza ograniczenia w wykonywaniu prawa własności. Skarżący posiada grunty rolne o powierzchni ponad 200ha W tej sytuacji zmiana lasu na użytek rolny w celu prowadzenia wskazanej wyżej działalności, z przyczyn wyżej opisanych na obszarze 2,22ha, nie spełnia przesłanki z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, nie jest bowiem wynikiem istnienia szczególnie uzasadnionej potrzeby, a więc potrzeby wyjątkowej, kwalifikowanej, co trafnie ustaliły ograny. Powoływane przez skarżącego na trudności związane z hodowlą trzody chlewnej nie zostały w żaden sposób udokumentowane. W składanych wyjaśnieniach, jak i w skardze skarżący nie podał żądnych danych dotyczących prowadzonego przez siebie gospodarstwa na ww. obszarach gruntów rolnych. Skarżący nie twierdził też, że na posiadanych gruntach nie jest możliwe prowadzenie wnioskowanej działalności, lecz podnosił, że prowadzenie takich upraw na innych gruntach, niż działka nr [...] wiązałoby się wyższymi nakładami finansowymi. Żadne wyliczenia na tę okoliczność nie zostały przedłożone. Niezależnie od powyższego wprowadzenie nowej działalności z zamiarem zwiększenia dochodowości gospodarstwa rolnego nie jest szczególnie uzasadnioną przesłanką z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. Takiej oceny nie zmienia korzystne dla wnioskowanej działalności położenie działki i brak konieczności ponoszenia dodatkowych nakładów Ze znajdującego się w aktach sprawy uproszczonego wypisu z rejestru gruntów i załączonych map wynika, że skarżący w sąsiedztwie działki nr [...] posiada grunt rolny działkę nr [...], jak również szereg innych.

W rozpoznawanej sprawie w oparciu o zebrany materiał dowodowy można stwierdzić, że w sytuacji skarżącego posiadającego ponad 200ha gruntów produkcja drzew ozdobnych zmierza do powiększenia ilości posiadanych gruntów rolnych, powiększenia, zróżnicowania zakresu działalności i ma na celu zwiększenie dochodów gospodarstwa rolnego. Jak wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24 lipca 2012r. sygn.. akt II SA/Bk 374/12 dążenie do rozwijania prowadzonej działalności jest naturalnym procesem, natomiast nie spełnia przesłanki szczególnie uzasadnionych potrzeb właściciela lasu z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. Tej oceny nie zmienia powoływana przez skarżącego charakterystyka działki nr [...], w tym jej korzystne dla uprawy położenie, dobre połączenie z drogą powiatową.

W składanych w trakcie postępowania wnioskach i wyżej przytoczonych wyjaśnieniach dotyczących zgłoszonego zamiaru zmiany lasu na użytek rolny skarżący akcentował potrzebę rozwoju gospodarstwa, a produkcję drzew ozdobnych jako alternatywne źródło dochodów. Taki interes skarżącego choć uzasadniony gospodarczo co do zasady koniecznością zwiększenia dochodów i rozwoju gospodarstwa, dywersyfikacją produkcji (co podniesiono w skardze), nie może wypełniać przesłanki szczególnie uzasadnionej potrzeby wymaganej art. 13 ust. 2 ustawy o lasach.

Nadto wskazać należy, że skarżący zakupując działkę nr [...] wiedział, że nabywa działkę leśną, a nie działkę rolną niezabudowaną. Podkreślić należy, na co wskazał organ w zaskarżonej decyzji, że dewastacja drzewostanu nie skutkuje utratą przez działkę jej przymiotu gruntu leśnego, skoro obowiązujące przepisy wprowadzają obowiązek ciągłości użytkowania lasów.

W konsekwencji stwierdzić należy, że wskazane okoliczności nie pozwalają na uznanie, ze zmiana przeznaczenia działki leśnej stanowi potrzebę szczególnie uzasadnioną skarżącego oraz, że zmiana ta w sytuacji skarżącego jest dla niego niezbędna.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organy zasadnie, wbrew zarzutom skargi, odmówiły na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach zmiany lasu na użytek rolny. W konsekwencji nie doszło w sprawie do naruszenia przepisu art. 13 ust. 2 ustawy o lasach. Organy wyjaśniły wszystkie istotne dla sprawy okoliczności a przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, wbrew zarzutom skargi, odpowiada przepisom art. 7 i 77 § 1 kpa.

Mając powyższe na uwadze i działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.