Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 968/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6292 Przymusowy zarząd państwowy
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.) Sędziowie WSA Emilia Lewandowska WSA Przemysław Żmich Protokolant referent Joanna Kicińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2016 r. sprawy ze skargi L. L. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta K. decyzją z dnia [...] października 1985 r., orzekł o przejściu na własność Państwa, z dniem [...] marca 1958 r. gruntu położonego w [...], obj. [...], o powierzchni [...] ha [...] m2, obręb nr [...], stanowiącego własność hipoteczną B. L.

Pismem z dnia [...] maja 1992 r. J. R. jako spadkobierca B. L. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji wydanej bez podstawy prawnej i z naruszeniem art. 34 k.p.a. Następstwo prawne po dawnym właścicielu nieruchomości zostało wykazane postanowieniami Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] maja 1990 r., sygn. akt [...] i Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] lipca 1991 r., sygn. akt [...].

Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa decyzją z dnia [...] czerwca 1993 r., stwierdził, że decyzja z dnia [...] października 1985 r. została wydana z naruszeniem prawa.

Na skutek złożonej skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez J. R., doszło do wydania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 181/09 odrzucającego skargę. Sąd jako powód odrzucenia skargi wskazał na jej przedwczesność, z uwagi na błędne pouczenie zawarte w decyzji z dnia [...] czerwca 1993 r., a dotyczące sposobu zaskarżenia, do którego zastosował się J. R. Przy czym, zdaniem Sądu, błędne pouczenie nie powinno powodować negatywnych skutków prawnych dla skarżącego, dlatego też strony takiego postępowania mogą stosownie do treści art. 58 k.p.a. zwrócić się do organu z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

L. L. (spadkobierca B. L. na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. sygn. akt [...] ) pismem z dnia [...] kwietnia 2009 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej powołaną decyzją z dnia [...] czerwca 1993 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia ww. wniosku. W uzasadnieniu podniosła, że decyzja z dnia [...] czerwca 1993 r. zawierała błędne pouczenie, iż przysługuje na nią skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podczas gdy przysługiwał stronom środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r, przywrócił, na wniosek L. L. (Skarżąca), termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] czerwca 1993 r.

Następnie, decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju (Minister) umorzył postępowanie z wniosku Skarżącej o ponowne rozpoznanie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] czerwca 1993 r.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożony przez Skarżącą jest niedopuszczalny z uwagi na fakt, iż złożony został od decyzji ostatecznej.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżąca wniosła do tutejszego sądu skargę zarzucając kwestionowanej decyzji :

1. naruszenie art. 8 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. oraz w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 105 § k.p.a. poprzez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, która w swojej treści zawiera diametralnie odmienną ocenę stanu faktycznego i prawnego (bez pojawienia się jakichkolwiek uzasadnionych przyczyn takiej zmiany) sprawy prowadzonej z wniosku skarżącej z porównaniem do oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy wyrażonego przez Ministra Infrastruktury w postanowieniu z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w którym to postanowieniu organ administracji publicznej przywrócił skarżącej termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] czerwca 1993 r., podczas gdy w zaskarżonej niniejsza skarga decyzji Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, że przywrócenie skarżącej terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy było niewłaściwe, czego konsekwencje ponosi wyłącznie Skarżąca, której pomimo tego, że działała w dobrej wierze oraz w całkowitym zaufaniu do organów administracji publicznej zamyka się drogę do ochrony jej słusznego interesu prawnego;

2. naruszenie art. 8 k.p.a w zw. z art. 6 k.p.a. oraz w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 105 § k.p.a. w zw. z. art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie decyzji, która w swojej treści zawiera diametralnie odmienną ocenę stanu faktycznego i prawnego bez zważenia na fakt, że postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2011 r., przywracające skarżącej termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] czerwca 1993 r. pozostawało w ścisłej korelacji z postanowieniem Ministra Infrastruktury wydanym w tym samym dniu tj. w dniu [...] lipca 2011 r., w którym to postanowieniu Minister odmówił skarżącej wznowienia postępowania w sprawie decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] czerwca 1993 r. właśnie ze względu na przywrócenie skarżącej w tym samym dniu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co skutkowało to tym, że na dzień [...] lipca 2011 r. decyzja Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] czerwca 1993 r. nie była ostateczna (co uniemożliwiło wznowienie postępowania);.

3. naruszenie art. 8 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. oraz w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie decyzji, która zawiera całkowicie odmienną ocenę prawną stanu faktycznego, od tej która była wyrażana przez organ administracji wcześniej tj. uznanie, że tryb który powinna była obrać skarżąca w ramach niniejszej sprawy to procedura wznowienia postępowania, podczas gdy organ administracji publicznej sam wcześniej zamknął skarżącej tę drogę uznając ją za niewłaściwą, co znalazło odzwierciedlenie w postanowieniu z dnia [...] lipca 2011 r., odmawiającym skarżącej wznowienia postępowania w sprawie decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] czerwca 1993 r. jak i w postanowieniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2012 r., utrzymującym w mocy postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2011 r.

4. naruszenie art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez całkowicie błędne uznanie, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] czerwca 1993 r. posługiwał jedynie spadkobiercom J. R., któremu doręczono kwestionowaną decyzję, podczas gdy:

a) zgodnie z treścią art. 58 § 1 k.p.a. legitymacja do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu przysługuje nie "stronie" lecz "zainteresowanemu" — co oznacza, że ustawodawca do kręgu osób uprawnionych do złożenia wniosku o przywrócenie terminu zaliczył w istocie rzeczy szerszy krąg podmiotów niż do kategorii "strony" postępowania zdefiniowanej w art. 28 k.p.a.;

b) Minister Infrastruktury wydając postanowienie w dniu [...] lipca 2011 r., w którym przywrócił skarżącej termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] czerwca 1993 r. sam uznał, że L. L. jest odpowiednio legitymowana do tego, aby przywrócić jej terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy;

c) nawet odwołując się do definicji "strony" postępowania zawartej w art. 28 k.p.a – L. L. należy bezsprzecznie uznać za stronę postępowania gdyż "stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek" – L. L. (następczyni prawna B. L. zmarłego w 1999 r.) składając wniosek o przywrócenie terminu miała do tego legitymację. Potwierdza to również Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 9 marca 1982 roku SA/Wr 48/82 stwierdził, że: "ograniczenie pojęcia "interesu prawnego" tylko do interesu chronionego przez normy prawa materialnego — nie znajduje oparcia w doktrynie prawa administracyjnego."

5. naruszenie art. 6 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie niezgodnie z obowiazującymi przepisami oraz błędne zastosowanie reguł wykładni w procesie stosowania prawa, a także nieuwzględnienie słusznego interesu strony postępowania administracyjnego poprzez niesłuszne zamknięcie stronie skarżącej drogi ochrony jej interesu prawnego;

6. naruszenie art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a, art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób wszechstronny sprawy polegające przede wszystkim na pominięciu konsekwencji jakie dla strony skarżącej wiążą się z umorzeniem postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] czerwca 1993 r.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 stycznia 2015 r. I SA/Wa 1719/14 uchylił decyzję Ministra uznając, że organ ten związany jest swoim postanowieniem o przywróceniu Skarżącej terminu do wniesienia odwołania. Sąd pierwszej instancji uznał również, że postanowieniem z [...] lipca 2011 r. organ przesądził kwestię dopuszczalności wystąpienia przez Skarżącą z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy.

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez Ministra Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2016 r. sygn. akt. I OSK 1707/15 uchylił wyrok tutejszego sądu i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania, nie podzielając stanowiska wyrażonego przez Sąd pierwszej instancji co do zakresu związania organu postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Skarga jest niezasadna, zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Sprawa niniejsza rozpoznawana była na skutek uchylenia wyroku tutejszego sądu przez Naczelny Sąd Administracyjny. W związku z tym, stosownie do art. 190 p.p.s.a. sąd obecnie rozpoznający sprawę związany jest wykładnią dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W uzasadnieniu powyższego wyroku wskazane zostało, że wydanie postanowienia o przywróceniu terminu do dokonania czynności procesowej nie implikuje zatem w żaden sposób określonego rozstrzygnięcia merytorycznego, co następuje z reguły dopiero w decyzji administracyjnej. W przeciwnym wypadku wydanie postanowienia o przywróceniu terminu wyłączyłoby kompetencje organu odwoławczego (w tym wypadku Ministra jako organu właściwego do ponownego rozpoznania sprawy) do rozpoznania wniosku w tym przedmiocie.

NSA wskazał że w sytuacji, gdy na skutek przywrócenia terminu osobie uznanej na tym etapie postępowania przez organ za stronę, dochodzi do rozpoznania jej odwołania (wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy), to nadal obowiązkiem organu jest weryfikacja takiego środka odwoławczego pod kątem jego dopuszczalności. W piśmiennictwie i orzecznictwie podkreśla się, że organ odwoławczy zobligowany jest odrębnie ustalić, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. Niedopuszczalność odwołania i uchybienie terminowi są odrębnymi instytucjami proceduralnymi (zob. K. Glibowski [w:] R. Hauser., M Wierzbowski - op. cit. str. 561 oraz przywołane w nim wyroki NSA z 10 listopada 1998 r. , sygn. akt III SA 898/97 oraz WSA w Opolu z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Op 275/08).

Sąd kasacyjny wyjaśnił również, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Zatem odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub, gdy czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną, niedopuszczalne jest odwołanie od decyzji wydanej w postępowaniu jednoinstancyjnym w trybach szczególnych przewidzianych przepisami prawa. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia, albo przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnych przewidzianych art. 30 § 2 K.p.a.

Sąd kasacyjny wskazał również, że "odpowiednie" stosowanie art. 110 K.p.a. do postanowień o przywróceniu terminu musi uwzględniać specyfikę tego aktu administracyjnego oraz przy uwzględnieniu wykładni funkcjonalnej i systemowej prowadzić do odmowy jego stosowania w sytuacji konieczności rozpoznania, w wyniku przywrócenia terminu, środka odwoławczego. W takim wypadku organ nie jest związany stanowiskiem wyrażonym w postanowieniu i może, kierując się nadrzędną zasadą praworządności (art. 6 K.p.a.), przystąpić do merytorycznej oceny odwołania, także pod kątem jego dopuszczalności.

W realiach niniejszej sprawy okolicznością niesporną jest fakt, że decyzja z dnia [...] czerwca 1993 r. weszła do obrotu prawnego, została bowiem doręczona osobie uznanej na ówczesnym etapie postępowania za następcę prawnego B. L.

Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym doręczenie decyzji podmiotowi uznanemu przez organ za stronę i zaniechanie wniesienia przez ten podmiot odwołania powoduje, iż decyzja staje się ostateczna w administracyjnym toku instancji.

Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela i przyjmuje za własny pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2296/14, zgodnie z którym ustanowiony w art. 129 § 2 k.p.a. prekluzyjny termin do wniesienia odwołania dotyczy tylko tych osób, którym decyzja została doręczona. Termin ten nie dotyczy stron, które nie brały udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji i którym decyzja zapadła w tym postępowaniu nie została doręczona. W tym przypadku termin do wniesienia odwołania dla strony, która została pozbawiona udziału w postępowaniu w pierwszej instancji, liczy się od dnia doręczenia (ogłoszenia) decyzji stronie, która brała udział w postępowaniu. Po upływie ustawowego terminu do wniesienia odwołania i po uprawomocnieniu się decyzji, osoba, która w postępowaniu w pierwszej instancji nie brała udziału, a jest stroną, nie ma prawa do wniesienia odwołania. Przysługuje jej natomiast prawo żądania wznowienia postępowania przewidziane w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Analogiczny pogląd wyrażony został w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W ocenie sądu rozpoznającego sprawę, rozważania powyższe znajdują również zastosowanie w sytuacji, w której od decyzji przysługuje wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.

W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że Skarżąca mogła wnieść wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy od decyzji z dnia [...] czerwca 1993 r. w terminie 14 dni licząc od momentu doręczenia decyzji J. R. Skarżąca, co jest okolicznością niesporną, nie złożyła wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w terminie otwartym dla J. R., to jest w terminie 14 dni licząc od dnia doręczenia mu decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w niniejszej sprawie wyroku przesądził, że wydanie przez organ postanowienia o przywrócenie terminu nie zwalnia go z konieczności zbadania, czy odwołanie jest dopuszczalne. Innymi słowy mówiąc, fakt wydania przez organ postanowienia z dnia [...] lipca 2011 r. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania nie przesądził o dopuszczalności wniesionego przez Skarżącą wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Obowiązek wyjaśnienia tej kwestii spoczywał na organie rozpoznającym odwołanie.

W ocenie sądu rozpoznającego sprawę, organ postąpił prawidłowo uznając postępowanie wywołane wnioskiem Skarżącej o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] czerwca 1993 r. za bezprzedmiotowe a w konsekwencji, umarzając je.

Skarżąca złożyła bowiem wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy od decyzji ostatecznej – a środek odwoławczy od decyzji ostatecznej uznać należało za niedopuszczalny.

Sąd wskazuje w tym miejscu, że rzeczywiście, można by rozważać, czy organ nie powinien był wydać postanowienia o niedopuszczalności odwołania w trybie art. 134 k.p.a. a nie decyzję o umorzeniu postępowania w trybie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. Jednak w ocenie sądu pogląd organu, iż w przypadku złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej już decyzją ostateczną – a więc wniosku niedopuszczalnego - postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe i podlegać winno umorzeniu, może zostać uznany za mieszczący się w granicach prawidłowej wykładni.

Zarzuty objęte punktami 1-3 skargi zmierzały do wykazania, że na skutek poglądu wyrażonego przez Ministra w zaskarżonej decyzji, odmiennego od poglądu wyrażonego w postanowieniu o przywróceniu terminu z dnia [...] lipca 2011 r, oraz od postanowienia z tego samego dnia odmawiającego Skarżącej wznowienia postępowania zamyka się jej drogę do ochrony jej słusznego interesu.

Ustosunkowując się do powyższego zarzutu sąd wskazuje, że w uzasadnieniu wydanego w niniejszej sprawie wyroku NSA wskazał, że nie podziela poglądu zaprezentowanego w uzasadnieniu wyroku tutejszego sądu z dnia 26 stycznia 2015 r. , że zmienność ocen i niekompatybilność wydawanych przez ten sam organ aktów administracyjnych pozwala na pominięcie zasady praworządności i wydanie rozstrzygnięcia wyłącznie w oparciu o jedną z tych ocen, bez względu na to, czy ocena ta znajduje oparcie w przepisach prawa. NSA wskazał, że w piśmiennictwie podkreśla się, że zasada legalności (praworządności) jest podstawową zasadą ogólną postępowania administracyjnego w państwie prawa, a chociaż inne zasady ogólne mają również dla państwa prawa niezaprzeczalne znaczenie, to jednak, jeżeli stan faktyczny sprawy ustawi ktorąś z tych zasad w opozycji do zasady legalności, ta ostatnia powinna mieć pierwszeństwo (zob. W Sawczyn [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski op. cit. str. 35). Podkreśla się też, że zasada ta doprecyzowuje wynikającą z art. 7 Konstytucji RP zasadę demokratycznego państwa prawnego, która bardziej ogólnie wskazuje, że wszelkie organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa (zob. W Saczyn op. cit. str. 35).

W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że fakt uznania przez organ w zaskarżonej decyzji, iż decyzja z dnia [...] czerwca 1993 r. jest decyzją ostateczną, zatem Skarżącej nie przysługiwał w stosunku do niej wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy a jedynie wniosek o wznowienie postępowania, podczas gdy uprzednio Minister odmówił wznowienia postępowania w sprawie uznając, że decyzja ta nie jest jeszcze ostateczna, nie może przesądzić o konieczności uchylenia rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania.

Sąd wskazuje również, że fakt wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania a następnie decyzji o umorzeniu postępowania wywołanego wnioskiem Skarżącej o ponowne rozpoznanie sprawy nie pozbawia Skarżącej możliwości dochodzenia ochrony jej praw, np. w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. W tym miejscu zaznaczyć należy, że sądowi znany jest fakt, że organ z urzędu wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 1993 r. Postępowanie to zawieszone zostało do czasu prawomocnego zakończenia niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego (por. wyrok tutejszego sądu z dnia 3 lutego 2016 r. I SA/WA 1805/15).

Z uwagi na powyższe, za nieuzasadniony uznać należy również zarzut z punktu 5 i 6 skargi, bowiem umorzenie postępowania wywołanego wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy jak również odmowa wznowienia postępowania nie zamykają Skarżącej drogi do wyeliminowania z obrotu decyzji z dnia [...] czerwca 1993 r. poprzez stwierdzenie jej nieważności.

Zarzut z punktu 4 skargi również jest niezasadny.

Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie kwestionował istnienia po stronie Skarżącej przymiotu strony. Przyczyną dla której postępowanie zostało umorzone było złożenie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy od decyzji ostatecznej.

Z uwagi na powyższe, uznając że zaskarżona decyzja nie narusza prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.