Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 177/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 38 ust. 1, art. 135o ust. 4
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Tadeusz Wołek Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2015 r. sprawy ze skargi G. J. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 17 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko skargę oddala.


UZASADNIENIE

Komendant Miejski Policji w K. rozkazem personalnym nr [.....] z dnia [....] 2014 r. znak: [.....] zwolnił z dniem 30 listopada 2014 r sierżanta sztabowego G. J. - zawieszonego w czynnościach służbowych referenta Zespołu [....] Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [....] w K. - z zajmowanego stanowiska i z dniem 1 grudnia 2014 r. mianował go na stanowisko policjanta Zespołu [....] Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [....] w K. w 2 grupie zaszeregowania z mnożnikiem - 1,30 (jeden, trzydzieści) setnych kwoty bazowej dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy z uposażeniem zasadniczym w wysokości - 1.980,00 złotych miesięcznie. Jednocześnie dodatek służbowy, przyznany na stałe w kwocie 250 zł miesięcznie, obniżony został do kwoty 200 zł miesięcznie.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 32 ust.1 i 2, art. 38 ust. 1, art. 134d ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz § 9 ust. 5 związku z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych d otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. nr 52 poz. 1732 ze zm.).

W uzasadnieniu Komendant wskazał, że sierż. szt. G. J. orzeczeniem nr [.....] Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [.....] 2014 r. utrzymanym w mocy orzeczeniem nr [.....] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [.....] 2014 r. został uznany winnym naruszenia dyscypliny służbowej, za co została mu wymierzona mu kara dyscyplinarna - wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Komendant wyjaśnił, że zgodnie z art. 134d ustawy o Policji kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oznacza zwolnienie policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowanie na stanowisko służbowe niższe od dotychczas zajmowanego. Natomiast § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji obligował w takiej sytuacji do obniżenia G. J. dodatku służbowego o 20 %.

Odwołanie od powyższego rozkazu personalnego wniósł G. J., który zarzucił, że zaskarżony rozkaz był przedwczesny, ponieważ nałożona na niego kara za naruszenie dyscypliny służbowej został zaskarżona do sadu administracyjnego, który jeszcze nie wydał rozstrzygnięcia.

Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym nr [......] z dnia 17 grudnia 2014 r. znak: [.....], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 127 § 2 kpa, uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty mianowania na niższe stanowisko służbowe oraz daty obniżenia dodatku służbowego i ustalił datę mianowania funkcjonariusza G. J. na niższe stanowisko służbowe policjanta Zespołu [....] Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [....] w K. KMP w K. na dzień 1 stycznia 2015 roku, w 2 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,30 kwoty bazowej dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy wynoszącej 1.523,29 - złotych, z uposażeniem zasadniczym w wysokości - 1.980,- złotych i dodatkiem służbowym obniżonym do wysokości 200 zł miesięcznie. W pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymano w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że Komendant Miejski Policji w K., postanowieniem z dnia [.....] 2014 roku wszczął przeciwko sierż. szt G. J. postępowanie dyscyplinarne o naruszenie dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku ż § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 roku w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Orzeczeniem nr [.....] z dnia [.....] 2014 roku, Komendant Miejski Policji w K. uznał policjanta winnym zarzucanego czynu i wymierzył mu karę dyscyplinarną wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe. Od powyższego orzeczenia wymieniony wniósł odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji, który orzeczeniem nr [.....] z dnia [.....] 2014 roku utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Następnie, wykonując treść orzeczenia dyscyplinarnego, rozkazem personalnym nr [.....] Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [.....] 2014 roku, zwolniono sierż. szt. G. J. z zajmowanego stanowiska referenta Zespołu [.....] Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [....] w K. KMP w K. z dniem 30 listopada 2014 roku i z dniem 1 grudnia 2014 roku mianowano na stanowisko policjanta Zespołu [.....] Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [....] w K. KMP w K. Jednocześnie policjantowi obniżono dodatek służbowy z kwoty 250 złotych miesięcznie do kwoty 200 złotych miesięcznie.

Organ odwoławczy podkreślił, że art. 38 ust. 1 ustawy o Policji zobowiązuje organ do przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia mu kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe". Ponadto art. 135o ust 4 stanowi, że przełożony właściwy w sprawach osobowych po uprawomocnieniu się orzeczenia niezwłocznie wykonuje karę wyznaczenia na niższe stanowisko: służbowe przez wydanie rozkazu personalnego, zaś kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oznacza odwołanie lub zwolnienie z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i powołanie lub mianowanie na stanowisko służbowe niższe od dotychczas zajmowanego. Zatem, w ocenie organu odwoławczego, Komendant Miejski Policji w K. podjął prawidłową decyzję o mianowaniu sierż. szt. G. J. na niższe stanowisko służbowe. Zdaniem organu odwoławczego orzeczenie dyscyplinarne stało się prawomocne 10 września 2014 r., a więc zaistniała podstawa do niezwłocznego wykonania kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, a zaskarżony rozkaz personalny prawidłowo określił nową wysokość dodatku służbowego. Organ odwoławczy stwierdził, że zasadnym było jedynie przesunięcie mianowania G. J. na niższe stanowisko służbowe.

Skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji złożył G. J., domagając się uchylenia kary dyscyplinarnej w związku z bezpodstawnym oskarżeniem o naruszenie dyscypliny służbowej. Skarżący podał, że w dniu 4 marca 2014 r. w Sądzie Okręgowym w K. [.....] Wydział Karny odbyła się rozprawa sądowa do sygn. akt [.....]. Rozprawa ta, zgodnie z informacją na wokandzie, przewidziana była w godzinach 9.00 - 15:00. Sąd Okręgowy wezwał skarżącego na tę rozprawę w charakterze świadka. Skarżący powołał się na § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwiana nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy i podkreślił, że dnia 4 marca 2014 r. na rozprawie sądowej był w charakterze świadka, jako obywatel państwa polskiego, a nie jak to przedstawia pracodawca, podczas czynności służbowych. Dlatego, zdaniem skarżącego, tego dnia przysługiwał mu dzień wolny z uwagi na wezwanie sądowe, o czym z wyprzedzeniem poinformował swojego pracodawcę. Skarżący zarzucił, że pracodawca łamie przepisy Kodeksu pracy.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonym rozkazie personalnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Jeżeli zaś sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszeń prawa, oddala skargę.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami Sąd uznał, że skarga nie zasługują na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 38 ust. 1 i ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. 2011.1687 t.j.). Przepis ten stanowi : "Policjanta przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe".

Stan faktyczny sprawy ustalony przez organy jest niesporny. Skarżący w dniu 4 marca 2014r. miał zaplanowaną służbę w godzinach 14.00-22.00 i nie stawił się do niej, jak i nie usprawiedliwił swojej nieobecności. Tego samego dnia w godzinach 9.00-10.00 był przesłuchiwany w charakterze świadka na rozprawie przed Sądem Okręgowym w K. Przesłuchanie w Sądzie Okręgowym zakończyło się o godz. 10.00. Następnego dnia na żądanie przełożonego skarżący przedstawił kopię wezwania sądowego, na którym zamieścił własną adnotację, że Sąd rozpatrywał sprawę w godz. 9.00-15.00. Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem nr [.....] z dnia [.....] 2014 r. utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w K. nr [.....] z dnia [.....] 2014 r. o uznaniu G. J. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu - naruszenia dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt. 2 ustawy o Policji w zw. z § 15 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. G. J. zaskarżył powyższe orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji do Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1875/14 WSA oddalił skargę G. J. Wyrok ten jest prawomocny. Sąd zważył, co następuje :

Z art. 38 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe jest obligatoryjne. Nadto, przepis art. 135o ust. 4 ustawy o Policji stanowi: "Przełożony, o którym mowa w ust. 3, (tj. właściwy w sprawach osobowych), po uprawomocnieniu się orzeczenia niezwłocznie wykonuje karę : wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, obniżenia stopnia lub wydalenia ze służby przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o : zwolnieniu lub odwołaniu ukaranego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i powołaniu lub mianowaniu na niższe stanowisko służbowe, obniżeniu stopnia lub zwolnieniu ukaranego policjanta ze służby. Art. 134e ust. 2 stosuje się odpowiednio". Regulacja powyższa oznacza, że orzeczenie wydawane na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy o Policji jest orzeczeniem o charakterze związanym i organy nie mają podstawy prawnej do rozważania zasadności, czy słuszności przeniesienia policjanta na niższe stanowisko w sytuacji objętej tym przepisem. Konieczną i wystarczającą przesłanką wydania orzeczenia na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy jest istnienie prawomocnego rozstrzygnięcia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Organy podejmujące rozstrzygnięcie na podstawie tego przepisu nie mają także podstaw do powtórnego rozpatrywania i rozważania okoliczności, które doprowadziły do wydania orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, ani do rozważania jego zasadności. Wydane na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy o Policji orzeczenie jest konsekwencją uprzedniego wymierzenia kary dyscyplinarnej i stanowi wykonanie tego orzeczenia.

Nie zasługiwały więc na uwzględnienie zarzuty zawarte w skardze, ponieważ nie dotyczą one przedmiotu kontrolowanego w niniejszej sprawie postępowania. Okoliczności te i zarzuty były przedmiotem rozpoznania w sprawie III SA/Kr 1875/14, w której Sąd badał legalność wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Kontrolując natomiast legalność orzeczenia zaskarżonego w niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że organy nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego – ustawy o Policji i orzekły zgodnie z art. 38 ust. 1 tej ustawy. Prawidłowo organ odwoławczy uchylił rozkaz personalny w zakresie daty mianowania na niższe stanowisko służbowe i stosownie do daty orzekania ustalił tę datę na dzień 1 stycznia 2015 r.

Wobec treści zarzutów skargi należy jednak przypomnieć i podkreślić, że zgodnie z art. 28 ust. 5 ustawy o Policji, skarżącego łączy z Policja stosunek służbowy, który powstaje w drodze mianowania. Stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, policjant nie jest więc pracownikiem a zwierzchnik nie jest pracodawcą. Warunki pełnienia służby w Policji, w tym prawa i obowiązku policjanta określają przepisy ustawy o Policji oraz aktów wykonawczych wydawanych na podstawie tej ustawy. Bezprzedmiotowe jest więc odwoływanie się przez skarżącego na regulacje wynikające z przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1994 r. Kodeks pracy (Dz.U. 2014.1502 j.t.), ponieważ akt ten – jak stanowi jego art. 1 - określa prawa i obowiązki pracowników i pracodawców.

Przepis art. 151 ppsa stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. W związku z powyższym, na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji.