Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 3095/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Zofia. Flasińska (spr.) Sędziowie Wojciech Mazur Anna Szymańska Protokolant Danuta Gorzelak - Maciak po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2004 r. sprawy ze skargi S. i C. K. oraz T. G. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania ternu. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz S. i C.K. kwotę 10 zł (dziesięć zł) oraz T. G. kwotę 10 zł (dziesięć zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 3. uchylona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Prezydent O. decyzją z dnia [...] maja 2002 r. ustalił dla T. P. warunki zabudowy zagospodarowania terenu na projektowaną budowę pawilonu handlowego branży przemysłowej na terenie działki nr. [...] w O. przy ul. [...]. Organ wskazał, iż powyższe zamierzenie inwestycyjne projektowane jest na terenie jednostki strukturalnej B 1 o funkcji techniczno - produkcyjnej w strefie istniejących obiektów uciążliwych w strefie ochrony konserwatorskiej. Na terenie tej jednostki dopuszcza się utrzymanie i lokalizowanie obiektów produkcyjnych, obsługi technicznej miasta, innych obiektów których usytuowanie nie może ograniczać funkcjonowania obiektów ustalonych planem. Na tym terenie wyklucza się : rolnicze wykorzystywanie terenu, lokalizowanie nowych budynków mieszkalnych oraz usług chronionych ( oświata i ochrona zdrowia) nie związanych z funkcją podstawową jednostki, lokalizowanie obiektów, których uciążliwości i szkodliwości dla środowiska wykraczałyby poza granice lokalizacji.

Odwołania od tej decyzji wnieśli S. i C. K. oraz T. G. Odwołujący się S. i C. K. stwierdzili, iż nie wyrażają zgody na wykonanie drogi dojazdowej przylegającej do ich działki nr. [...] w odległości 4 m od budynku mieszkalnego z otworami okiennymi, gdyż spowoduje to hałas oraz zaniczyszczenie powietrza. Natomiast T. G. wskazał, że od strony projektowanego obiektu w jego budynku znajduje się otwór drzwiowy przez który odbywają się codzienne dostawy towarów spożywczych. Nadto każdy obiekt handlowy winien mieć zabezpieczoną odpowiednią ilość miejsc parkingowych w granicach działki. Ta inwestycja pozbawi go możliwości dostawy towarów oraz miejsc postojowych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. po rozpatrzeniu powyższych odwołań decyzją z [...] czerwca 2002 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko oraz motywy zawarte w zaskarżonej decyzji. Nadto wskazał, iż projekt tej decyzji uzyskał uzgodnienie zarówno Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków jak i Powiatowego Inspektora Sanitarnego.

Skargę na tę decyzję wnieśli S. i C. K. wskazując, że lokalizacja pawilonu handlowego wraz z parkingiem oraz drogą dojazdową w tak bliskiej odległości od ich budynku mieszkalnego spowoduje wiele utrudnień i niedogodności związanych z ruchem pojazdów oraz zanieczyszczeniem powietrza. Nadto skarżący podnieśli, iż przez teren działki nr. [...] przebiega sieć wodociągową z której zasilany jest ich budynek.

Skargę wniósł również T. G. wskazując na to ,że budowa pawilonu handlowego pozbawi go możliwości dostawy towaru oraz zapewnienia miejsc parkingowych.

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o ich oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Nadto organ wskazał, iż kwestie ochrony interesów osób trzecich w zakresie uciążliwości nowego obiektu będą rozpatrywane na etapie pozwolenia na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr. 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż skargi są zasadne.

Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jedn. Dz. U. 1999 r. nr 15 poz. 139 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania ternu określa rodzaj inwestycji, warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w stosownej skali i okres ważności decyzji.

W zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ustalono, iż obiekt należy sytuować od ul. [...] w linii zabudowy istniejącego na działce kiosku, a od strony ul. [...] 4,00 m od linii rozgraniczającej ulicy z zachowaniem trójkąta widoczności. Znajdujący się w aktach sprawy wypis z miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta O. uchwalony przez Radę Miasta O. uchwałą nr. [...] z [...].06.1993 r. nie zawiera żadnych zapisów dotyczących sytuowania obiektów w stosunku do linii zabudowy. Nawet brak jest zapisów w zakresie dotyczącym istnienia linii zabudowy.

W tej sytuacji brak było podstaw prawnych do ustalenia takiego warunku w zaskarżonej decyzji. Kwestia usytuowania obiektu na działce należy do kompetencji organów architektoniczno budowlanych i jest określana w pozwoleniu na budowę. Na etapie decyzji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ustalenia w zakresie sytuowania obiektów na działce organ zamieszcza tylko wtedy, gdy wynika to z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli miejscowy plan takich zapisów określających sytuowania obiektów nie zawiera, to niedopuszczalne jest z/umieszczanie takich warunków w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zachodzi bowiem wtedy sprzeczność decyzji z ustaleniami planu.

Przepis art. 41 ust. 3 w/w ustawy wyraźnie zakazuje nakładania warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami a do takich przepisów należy również miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Usytuowanie obiektu na działce, określenie odległości od granic działek sąsiednich, oraz ustalenie linii zabudowy to kwestie ustalone w pozwoleniu na budowę przez organ architektoniczno — budowlany a nie przez organ samorządowy. Ma to istotne znaczenie, albowiem warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę.

Zatem naruszenie art. 42 ust. 1 pkt. 2 i 3 w/w ustawy miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w rozumieniu art. 145 § 1 ust. 1 a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr. 153 poz. 1270 ). Wobec tego sąd na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 ust. 1 a oraz art. 200 w/w ustawy orzekł jak w sentencji.