Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1326/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art 147
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 15 ust 2 pkt 6 , art 28
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Nr LVI/380/2018 Rady Miejskiej w Szczawnicy z dnia 14 listopada 2018 r. w sprawie zmiany "miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Szczawnica w obrębie obszaru i terenu górniczego Szczawnica I, z poszerzeniem o przyległe tereny zainwestowania", przyjętego Uchwałą Nr XVII/100/2004 Rady Miejskiej w Szczawnicy z dnia 26 lipca 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 289 poz. 3146 2004 r. z późniejszymi zmianami). I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie § 3 ust. 7 oraz § 4 ust. 6; II. zasądza od Gminy Szczawnica na rzecz skarżącego Wojewody Małopolskiego kwotę 480,00 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewoda Małopolski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Nr LVI/380/2018 Rady Miejskiej w Szczawnicy z dnia 14 listopada 2018 r. w sprawie zmiany "miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Szczawnica w obrębie obszaru i terenu górniczego Szczawnica l, z poszerzeniem o przyległe tereny zainwestowania", przyjętego Uchwałą Nr XVII/100/2004 Rady Miejskiej w Szczawnicy z dnia 26 lipca 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 289 poz. 3146 z 2004 r. z późniejszymi zmianami). Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części tj. w zakresie § 3 ust. 7 oraz § 4 ust. 6, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego - w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że uchwała w § 3 ust. 7 oraz § 4 ust. 6 narusza obowiązujące przepisy prawa. Wobec faktu, że Burmistrz Miasta i Gminy Szczawnica (w piśmie z 27 maja 2019 r., znak: NPOŚ.6722.1.2018.KJ) stwierdził, że nie zamierza podejmować działań, zmierzających do zmiany kwestionowanych przez organ nadzoru zapisów, uznając, że "uchylenie zapisów dotyczących definicji intensywności zabudowy oraz obowiązku przeprowadzenia badania zawartości CO2 w powietrzu glebowym nie spowoduje dezintegracji planu i będzie mógł funkcjonować w obrocie prawnych" wystąpienie w tym stanie sprawy ze skargą do Sądu stało się konieczne.

Uzasadniając zarzut naruszenia prawa przez § 3 ust. 7 uchwały podniesiono, że Rada Miejska w Szczawnicy naruszyła art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.) poprzez modyfikację sposobu mierzenia intensywności zabudowy, określonego w akcie prawnym wyższego rzędu.

W ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - w art. 15 ust. 2 pkt 6 - zdefiniowano w sposób opisowy pojęcie intensywności zabudowy. Poprzez to pojęcie na gruncie ustawy rozumie się wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej.

Tymczasem w przedmiotowym planie (będącym w hierarchii aktów prawnych na najniższym szczeblu niż ustawa) w § 3 ust. 7 ustalono, że intensywność zabudowy mierzy się w odniesieniu do maksymalnej powierzchni zabudowy określonej w planie, czym zmodyfikowano znaczenie pojęcia, które zostało już zdefiniowane w akcie wyższego rzędu, czyli w ustawie.

Podnosząc zarzut naruszenia prawa przez § 4 ust. 6 uchwały Wojewoda Małopolski wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się obowiązkowo: szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy.

Powołany § 4 ust. 6 uchwały stanowi "Na całym obszarze objętym ustaleniami planu obowiązuje realizacja obiektów na zasadach określonych w badaniu o zawartości CO2 w powietrzu glebowym ("zdjęcie gazowe"). Badanie to nie dotyczy obiektów budowlanych, których realizacja nie wymaga robót ziemnych o głębokości większej niż 1,5 m od istniejącego poziomu terenu.".

Szczegółowe zasady ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, uwzględniając przydatność gruntu na potrzeby projektowanego obiektu i jego charakteru oraz zakwalifikowania go do odpowiedniej kategorii geotechnicznej reguluje rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych. Warunki gruntowe, zgodnie z zapisami rozporządzenia, dzieli się na proste, złożone i skomplikowane. Warunki gruntowe złożone i skomplikowane kwalifikują obiekt budowlany do drugiej lub trzeciej kategorii geotechnicznej. W przypadku obiektów budowlanych drugiej i trzeciej kategorii geotechnicznej opracowuje się dodatkowo dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny. W przypadku obiektów budowlanych trzeciej kategorii geotechnicznej oraz w złożonych warunkach gruntowych drugiej kategorii wykonuje się dodatkowo dokumentację geologiczno-inżynierską, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze.

W zakresie nakładania na inwestorów zapisami planu obowiązku wykonania dokumentacji geologiczno-inżynierskiej wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w orzeczeniu z dnia 31 maja 2012 r. - sygn. akt. II SA/GI 363/12, stwierdzając, że to gmina jest zobowiązana na etapie uchwalania planu miejscowego rozeznać teren pod kątem przydatności do zabudowy. W efekcie takiego rozpoznania terenu gmina, na mocy art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy zobligowana jest do ustalenia szczegółowych warunków zagospodarowania terenów, w tym wprowadzenia stosownych ograniczeń w ich użytkowaniu, a w razie konieczności również zakazu zabudowy.

We wskazanych powyżej przypadkach organy planistyczne zobligowały potencjalnych inwestorów do wykonania dokumentacji badań podłoża gruntowego, projektu geotechnicznego lub/oraz dokumentacji geologiczno-inżynierskiej (specjalistycznego opracowania, wskazującego możliwości i warunki posadowienia obiektów budowlanych). Zaznaczyć trzeba, iż nałożenie na inwestora tego obowiązku, o którym mowa w cyt. zapisach zmiany planu, nie wynika wprost z art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z ww. artykułem, do projektu budowlanego załącza się "w zależności od potrzeb wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych". O sporządzeniu i dołączeniu do wniosku o pozwolenie na budowę ww. geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych oraz ewentualnie dokumentacji geologiczno-inżynierskiej (w zależności od ustalonej kategorii geotechnicznej gruntu), decyduje uprawniony projektant (wykonujący projekt budowlany), zobligowany przepisami odrębnymi do wykonania stosownych analiz, badań i opracowań w zakresie przydatności gruntu pod zabudowę. Ewentualnie wzywa do przedłożenia dokumentów w tym zakresie właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, który wydaje decyzję o pozwoleniu na budowę, nie zaś rada gminy w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym stwierdza się, iż organy planistyczne w wyżej cytowanych ustaleniach uchwały, potencjalnie nie tylko wykroczyły poza zakres wynikający z art. 15 ustawy, ale również mogły zmodyfikować przepisy rangi ustawowej, a także niejako wejść w kompetencje projektanta odpowiedzialnego za projekt budowlany oraz organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę.

Gmina nie ma prawa zmuszać inwestora do jakichkolwiek dodatkowych badań terenu (nieprzewidzianych powszechnie obowiązującymi przepisami), na którym będzie przeprowadzana inwestycja - zadanie to należy do uprawnionego projektanta (wykonującego projekt budowlany) zobligowanego przepisami odrębnymi do wykonania stosownych analiz, badań i opracowań w zakresie przydatności gruntu pod zabudowę. Ewentualnie do przedłożenia dokumentów w tym zakresie wzywa właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, który wydaje decyzję o pozwoleniu na budowę, nie zaś rada gminy w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania. Ponadto to do zadań gminy należy - już na etapie uchwalania planu miejscowego - rozpoznanie terenu pod kątem możliwej przydatności do zabudowy. W efekcie takiego rozpoznania terenu to właśnie gmina, zobligowana jest do ustalenia szczegółowych warunków zagospodarowania terenów, w tym wprowadzenia stosownych ograniczeń w ich użytkowaniu, a w razie konieczności również zakazu zabudowy (art.15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p.).

Zdaniem Wojewody zapis znajdujący się w § 4 ust. 6 uchwały narusza art. 15 ust. 2 pkt 6 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Szczawnicy wniósł o jej oddalenie.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa w § 3 ust. 7 uchwały, a dotyczącego zamieszczenia definicji intensywności zabudowy tut. Organ stoi na stanowisku, że zamieszczona w ustaleniach planu definicja intensywności zabudowy odbiega od definicji zamieszczonej w ustawie.

Z kolei w odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa w § 4 ust. 6 uchwały, a dotyczącego wprowadzenia obowiązku przeprowadzenia badania zawartości CO2 w powietrzu glebowym wskazał, że obszar objęty planem "Miasto Szczawnica - Wanda" zlokalizowany jest w obszarze i terenie górniczym "Szczawnica l", ustalonym Decyzją Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa znak GOWp/3439/92 z dnia 15.01.1993 r., w tym w obszarach występowania wysokiej zawartości CO2 w powietrzu glebowym. Dlatego też w ustaleniach planu, w części ogólnej zawarto ww. kwestionowany zapis o obowiązku realizacji obiektów na zasadach określonych w badaniu o zawartości CO2 w powietrzu glebowym. Zapis powyższy uzyskał akceptację właściwych organów uzgadniających i opiniujących plan tj. Urzędu Górniczego w Krakowie oraz przedsiębiorcy górniczego "Uzdrowisko Szczawnica" SA. Badanie stężenia zawartości CO2 w powietrzu glebowym związane jest bezpośrednio z ochroną eksploatowanych na terenie uzdrowiska szczaw, dla eksploatacji których utworzony został ww. obszar i teren górniczy, a miasto Szczawnica uzyskało statut uzdrowiska. Zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in. szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz sposoby zagospodarowania terenów podlegających ochronie. Ponadto badanie o zawartości CO2 w powietrzu glebowym nie jest elementem dokumentacji geologiczno - inżynierskiej ani też geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, w związku z czym przytoczona w pkt 4 pisma argumentacja oraz wyrok WSA nie ma w omawianym wypadku zastosowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) –określanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt. 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 506 z późn. zm.), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia mu uchwały lub zarządzenia (ust. 1). W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwała lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4). Po upływie wskazanego wyżej 30 dniowego terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 93). Zgodnie zaś z art. 94 ust. 1 tej ustawy, nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia po upływie roku od ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego.

Skarga organu nadzoru tj. Wojewody Małopolskiego została złożona w trybie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wojewoda jako organ nadzoru, w przeciwieństwie do osób o których mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, nie jest obowiązany wykazywać swojej legitymacji skargowej poprzez wskazanie interesu prawnego i jego naruszenia.

Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu podlega uchwała Nr LVI/380/2018 Rady Miejskiej w Szczawnicy z dnia 14 listopada 2018 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Szczawnica w obrębie obszaru i terenu górniczego Szczawnica l, z poszerzeniem o przyległe tereny zainwestowania" – w zakresie § 3 ust. 7 oraz § 4 ust. 6.

Pierwszy z zarzutów, dotyczy sformułowania w § 3 ust. 7 zaskarżonej uchwały, definicji "intensywności zabudowy", która jest odmienna od definicji zawartej w art. 15 ust.2 pkt. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293). Rada Gminy Szczawnica w kwestionowanej definicji przez "intensywność zabudowy" każe rozumieć "wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy kondygnacji naziemnych, w odniesieniu do maksymalnej powierzchni zabudowy określonej w planie." Tymczasem ustawodawca w art. 15 ustawy o planowaniu przez intensywność zabudowy rozumie "wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej".

Nie ulega zatem żadnej wątpliwości, że pojęcie intensywności zabudowy zdefiniowane w akcie prawa miejscowego odbiega od definicji tego pojęcia zawartej w akcie prawnym rangi ustawowej. Wskazaną wyżej zakwestionowaną definicję uznać należy za niedopuszczalną modyfikację pojęć ustawowych i trafnie skarżący Wojewoda podnosi, że rada gminy nie została upoważniona do normowania aktem prawa miejscowego pojęć, które zdefiniował ustawodawca. Lokalny prawodawca działając na podstawie upoważnienia ustawowego ma prawo do stanowienia w uchwale definicji pojęć którymi będzie się w tejże uchwale posługiwał, pod warunkiem że nie będzie powtarzał definicji zawartych w ustawie, ani ich modyfikował. Rada gminy nie jest prawodawcą samoistnym, takim jak ustawodawca, wobec czego stanowienie przez nią aktów prawa miejscowego wymaga oparcia o upoważnienie ustawowe, bądź to ogólne, zawarte w ustawie o samorządzie gminnym, bądź to szczegółowe, zawarte w innej ustawie (por. art. 94 Konstytucji RP, art. 40 ust. 1 u.s.g.). Realizacja tego upoważnienia musi uwzględniać zasady prawidłowej legislacji, które szczególnie dotyczą aktów prawa miejscowego, zaliczanych do źródeł prawa powszechnie obowiązującego.

Drugi z zarzutów dotyczy zawartego w § 4 ust. 6 zaskarżonej uchwały wymogu, dotyczącego całego obszaru planu, zgodnie z którym "obowiązuje realizacja obiektów na zasadach określonych w badaniu o zawartości CO2 w powietrzu glebowym ("zdjęcie gazowe"). Badanie to nie dotyczy obiektów budowlanych, których realizacja nie wymaga robót ziemnych o głębokości większej niż 1,5 m od istniejącego poziomu terenu." Postanowienie to znajduje się w rozdziale pt." Ustalenia w zakresie ochrony środowiska, przyrody, krajobrazu, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz kształtowania ładu przestrzennego." Wprowadzenie tego wymogu organ tłumaczy w odpowiedzi na skargę koniecznością ochrony eksploatowanych na terenie uzdrowiska szczaw, dla eksploatacji których utworzony został obszar i teren górniczy, a miasto Szczawnica uzyskało statut uzdrowiska.

Jednak jak wynika z § 2 ust. 1 zaskarżonej uchwały, kontrolowany plan miejscowy obejmuje obszar o powierzchni 0,70 ha, czyli obszar niewielki. Nadto z dokumentacji planistycznej wynika, że asumptem dla sporządzenia planu dla tego niedużego terenu był wniosek spółki [...] z siedzibą w Warszawie, która w dniu 23 marca 2018 r. złożyła wniosek o zmianę planu dla wskazanych w piśmie kilku działek ewidencyjnych z przeznaczeniem na budynki stanowiące obsługę pacjenta lub turysty, realizowane jako pensjonat z apartamentami lub inne obiekty zbiorowego zakwaterowania. Z kolei jak wynika z § 7 zaskarżonej uchwały, zasadniczy obszar zmiany planu tj. 0,61 ha przeznaczony został na tereny usług – tereny zabudowy usługowej i mieszkaniowej oznaczone symbolem U/M, z przeznaczeniem podstawowym na usługi komercyjne związane z obsługą turystyki, w tym usługi hotelarskie realizowane jako pensjonaty oraz zabudowę mieszkaniową, realizowaną jako apartamenty na wynajem. Teren objęty zaskarżonym planem miejscowym leży w strefie ochrony uzdrowiskowej "B" Uzdrowiska Szczawnica oraz Obszarze Natura 2000 "Podkowce w Szczawnicy".

Zgodnie z art. 14 ust. 1 i ust. 5 ustawy o planowaniu, uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rada gminy podejmuje w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy. Przed podjęciem tej uchwały wójt, burmistrz albo prezydent miasta wykonuje (miedzy innymi) analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzenia planu.

Innymi słowy, w świetle powyższego stanu faktycznego i prawnego, organy planistyczne – zarówno Burmistrz Miasta Szczawnica jak i Rada Gminy Szczawnica – podejmując prace planistyczne zmierzające do uchwalenia kontrolowanej uchwały, mając przecież pełną świadomość uwarunkowań przyrodniczych i uzdrowiskowych dla terenu objętego planem, doszły do przekonania, że przyjęcie ustaleń planistycznych (obszary zabudowy usługowej i mieszkaniowej) jest uzasadnione i dopuszczalne. Obszar objęty ustaleniami planu jest niewielki, zatem rację ma wojewoda, że rzeczą organu planistycznego było ustalenie czy teren, który przeznacza na budownictwo jest do tego celu przydatny. Przeznaczenie to zresztą uzgodniły lub pozytywnie zaopiniowały wszystkie właściwe organy: Ministra Zdrowia, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w Krakowie oraz Uzdrowisko Szczawnica S.A. Żaden z przywołanych organów w korespondencji znajdującej się w aktach planistycznych nie domagał się wprowadzenia do ustaleń planu tego rodzaju postanowienia, jak zakwestionowane przez wojewodę.

Uzdrowisko Szczawnica w swoim piśmie z dnia 24 kwietnia 2018 r. (w aktach planistycznych) zawnioskowało wprowadzenie do ustaleń planu określonych zakazów celem ochrony płytkich ujęć wód leczniczych, jednak nie dotyczą one kwestionowanego zapisu. Oczekiwania uzdrowiska zostały zresztą zrealizowane i wprowadzone do ustaleń planu (§ 4 ust. 2 pkt.2-5 uchwały).

Kwestionowany zapis wprowadzony został prawdopodobnie ze względu na treść opracowania pt. "Prognoza oddziaływania na środowisko dla projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Szczawnica –Wanda" (str. 4), w którym autor zawarł różne wskazania dotyczące realizacji nowych obiektów. Nie oznacza to jednak, że organ planistyczny wskazania z Prognozy oddziaływania na środowisko może dowolnie przenosić do ustaleń planu miejscowego, bez rozważenia czy są to treści, które mogą zostać zamieszczone w akcie prawa miejscowego . Dodać też należy, że na str. 18 tego opracowania znalazł się zapis, dotyczący wód powierzchniowych i podziemnych, z którego wynika, że realizacja inwestycji może wpłynąć na zmianę przepływów wód czwartorzędowego poziomu wodonośnego, ale zmiany te nie wpłyną negatywnie na wody horyzontu trzeciorzędowego, stanowiącego poziom użytkowy i w obrębie którego występują wody mineralne. Nie znajduje zatem uzasadnienia stanowisko organu, że wymóg ten związany z koniecznością ochrony złóż wód mineralnych.

Wskazać wreszcie należy na najważniejszą okoliczność. Zasady i warunki wydawania decyzji o pozwoleniach na budowę określa ustawa Prawo budowlane. Art. 34 określa wymagania które spełniać ma projekt budowlany oraz stanowi, że jego zakres i treść powinna być dostosowana do specyfiki i charakteru obiektu, stopnia skomplikowania robót budowlanych. Projekt budowlany powinien zawierać między innymi część architektoniczno-budowlaną określającą funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia (...) oraz w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Natomiast zgodnie z art. 35 ustawy prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

W razie spełnienia wszystkich ustawowych wymagań, po myśli art. 35 ust. 4 ustawy prawo budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Przywołane postanowienia ustawy prawo budowlane jasno wskazują, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną w tym znaczeniu, że jeżeli inwestor spełni warunki opisane w przepisach to organ administracji architektoniczno – budowlanej nie może odmówić jej wydania. Natomiast o stopniu szczegółowości projektu w dużym stopniu decyduje projektant, który odpowiada za jego sporządzenia zgodnie z wymaganiami ustawy, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego, obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Lokalny ustawodawca nie ma kompetencji ani do modyfikowania przepisów ustawy prawo budowlane ani do wkraczania w kompetencje uprawnionych projektantów, którzy ponoszą odpowiedzialność za prawidłowość rozwiązań przyjętych w sporządzanych projektach budowlanych. Zakwestionowany przez Wojewodę obowiązek nałożony planem miejscowym na inwestorów nakłada zatem wymagania dodatkowe, nie przewidziane bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm.), istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zasady sporządzenia planu miejscowego określane są przez przepisy wyznaczające treść aktu prawa miejscowego. Niewątpliwie zamieszczenie w treści aktu prawa miejscowego postanowień sprzecznych z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa wyższego rzędu (ustawą) powoduje naruszenie zasad sporządzania planu i jest to naruszenie istotne, powodujące stwierdzenie nieważności uchwały w części zaskarżonej przez Wojewodę Małopolskiego. Dlatego na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I wyroku. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty składa się kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.)