Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 973/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 40 par 1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński ( spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska –Śpiewak, Protokolant St. sekr. sąd. Agnieszka Foks - Skopińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2011 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zw. dalej WINB, po rozpoznaniu wniosku K. G. reprezentowanego przez pełnomocnika adwokat N. O.-Z., stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 1994 r., znak: [...], w części dotyczącej określenia terminu wykonania rozbiórki budynku drewnianego usytuowanego na działce nr ewid. [...], obręb L., gm. D., natomiast w pozostałym zakresie odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...].

Decyzja ta została doręczona stronom postępowania, tj. .K. G. na ręce ww. pełnomocnika w dniu [...] grudnia 2010 r. oraz działającej osobiście w sprawie M. G. w dniu [...] grudnia 2010 r. Odwołanie od ww. decyzji wnieśli w dniu [...] grudnia 2010 r. w jednym piśmie M. G. i K. G., oboje reprezentowani przez pełnomocnika - adwokat N. O.-Z..

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zw. dalej GINB, na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania M. G. od ww. decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że organ odwoławczy obowiązany jest przed merytorycznym rozpatrzeniem odwołania przeprowadzić postępowanie wstępne, podczas którego bada m.in., czy zostało ono złożone w ustawowo przewidzianym dla tej czynności terminie.

W ocenie GINB, objęta odwołaniem decyzja [...] WINB została doręczona M. G. w dniu [...] grudnia 2010 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach organu wojewódzkiego. W chwili wydania przedmiotowej decyzji N. O. nie była umocowana przez skarżącą do reprezentowania w przedmiotowej sprawie. Umocowanie dotyczyło tylko K. G. (pełnomocnictwo w aktach). Pełnomocnictwo do reprezentowania M. G. przez adwokat N. O.-Z. zostało dołączone do sprawy na etapie postępowania odwoławczego przy piśmie z dnia 26 stycznia 2011 r.

Odwołanie M. G. i K. G., reprezentowanych przez adwokata N. O.-Z., na podstawie udzielonej substytucji wniósł adwokat C. M.. Zostało ono nadane w dniu 27 grudnia 2010 r., co poświadcza pieczątka-datownik na kopercie, w której nadano ww. odwołanie.

Mając na względzie powyższe GINB stwierdził, że odwołanie M. G., wobec braku pełnomocnictwa do reprezentowania przed [...] WINB od decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...], zostało złożone z uchybieniem ustawowego 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. Termin do wniesienia odwołania upłynął w niniejszej sprawie w dniu 24 grudnia 2010 r.

Jednocześnie GINB poinformował, że odwołanie wniesione przez K. G. na decyzję [...] WINB z dnia z dnia [...] grudnia 2010 r. będzie przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła M. G., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa procesowego, a mianowicie: - art. 7 k.p.a. oraz art. 64 § 2 w związku z art. 63 § 2 k.p.a. przez zaniechanie wezwania pełnomocnika skarżącej M. G. do usunięcia braków formalnych pisma z dnia 26 października 2010 r. poprzez złożenie stosownego pełnomocnictwa, w sytuacji gdy z pisma tego jednoznacznie wynikało, iż pełnomocnik działa w imieniu zarówno K. G., jak i M. G.; - art. 134 k.p.a. przez błędne zastosowanie polegające na liczeniu biegu terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] WINB z dnia [...] grudnia 2010 r. od dnia jej doręczenia stronie, tj. M. G. a nie pełnomocnikowi strony; - art. 40 k.p.a. przez zaniechanie doręczenia decyzji [...] WINB z dnia [...] grudnia 2010 r. pełnomocnikowi M. G..

W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny, sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w okolicznościach niniejszej sprawy GINB prawidłowo zastosował art. 134 k.p.a.

W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że strona skarżąca nie kwestionuje doręczenia M. G. decyzji organu I instancji w dniu [...] grudnia 2010 r. oraz tego, że w dniu 27 grudnia 2010 r. M. G. reprezentowana przez adwokat N. O.-Z. wniosła odwołanie od decyzji [...] WINB. Natomiast zarzut skargi sprowadza się do zakwestionowania prawidłowości doręczenia przez organ I instancji jego decyzji M. G., zamiast jej pełnomocnikowi adwokat N. O.-Z..

Wbrew twierdzeniom skargi z wniesionego w niniejszej sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 1994 r., znak: [...]., nie wynika, że adwokat N. O.-Z. była pełnomocnikiem M. G., ponieważ w tekście tego pisma brak jest jakiejkolwiek informacji, która pozwalałaby przyjąć, iż M. G. reprezentowana jest przez ww. pełnomocnika lub że pełnomocnik działa w imieniu M. G.. Ponadto do wniosku dołączono wyłącznie pełnomocnictwo udzielone przez K. G., a w trakcie postępowania toczącego się przed organ I instancji ani M. G., ani adwokat N. O.-Z. nie podnosiły kwestii reprezentacji. Strona skarżąca winna mieć na względzie, że zgodnie z art. 33 § 2 k.p.a. pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone ustnie do protokołu. Pełnomocnictwo, aby mogło wywrzeć skutki w postępowaniu, musi bowiem zostać uzewnętrznione, informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu.

Jak wynika z powyższego, brak było podstaw w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy do wyjaśniania przez organ I instancji kwestii ewentualnej reprezentacji M. G. przez adwokat N. O.-Z.. Na uwagę zasługuje fakt, że we wniosku dowodowym z dnia 6 grudnia 2010 r. skierowanym do organu I instancji adwokat N. O.-Z. nie podjęła próby wyjaśnienia tych kwestii, jak również nie złożyła stosownego pełnomocnictwa udzielonego przez M. Z..

Z tych względów nie można dopatrzeć się w działaniu organu I instancji naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7, art. 64 § 2 w zw. z art. 63 § 2 k.p.a. poprzez zaniechania wyjaśnienia od kogo pochodzi wniosek, ponieważ pod wnioskiem tym podpisała się adwokat N. O.-Z., do którego dołączone zostało pełnomocnictwo udzielone przez K. G.. Ponadto z powyższych okoliczności faktycznych nie można wywieść, że doręczenie decyzji M. G. odbyło się z naruszeniem art. 40 k.p.a. Skoro organ I instancji nie posiadał żadnej informacji w przedmiocie reprezentacji M. G. przez adwokat N. O.-Z. to [...] WINB, działając zgodnie z art. 40 § 1 k.p.a., decyzję doręczył stronie, tj. M. G.. A zatem w stosunku do M. G. organ I instancji nie mógł więc dokonać doręczenia zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. Dlatego bieg terminu do wniesienia odwołania winien być liczony od dnia doręczenia skarżącej decyzji I instancji, a nie jak wskazano w skardze od dnia jej doręczenia stronie, ale na ręce pełnomocnika strony.

Na powyższą ocenę nie ma wpływu okoliczność, że stosowne pełnomocnictwo zostało złożone do organu II instancji przez adwokat N. O.-Z. przy piśmie z dnia 26 stycznia 2011 r. w trakcie toczącego się postępowania odwoławczego.

Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu, GINB prawidłowo zastosował art. 134 k.p.a., stwierdzając, że odwołanie M. G. zostało wniesione po terminie, o jakim mowa w art. 129 § 2 k.p.a.

Niezależnie od powyższego zauważyć trzeba, że decyzja organu I instancji została doręczona skutecznie M. G. w dniu 10 grudnia 2010 r., a odwołanie w jej imieniu, sporządzone jako jedno pismo wraz z odwołaniem K. G. zostało wniesione w dniu 27 grudnia 2010 r. Decyzję doręczono pełnomocnikowi K. G. w dniu 13 grudnia 2010 r., a zatem termin do złożenia odwołania dla K. G. biegł od 13 grudnia, dla M. G. od 10 grudnia 2010 r. Nawet zatem gdyby pełnomocnictwo udzielone przez M. G. pełnomocnikowi w dniu 10 stycznia 2011 r. do reprezentowania jej w postępowaniu odwoławczym uznać za sanujące wcześniejszy brak procesowy, to i tak nie można byłoby przyjąć, że dochowano terminu złożenia odwołania, skoro, jak już powiedziano wcześniej, decyzję doręczono tej stronie 10 grudnia 2010 r., a odwołanie złożono 27 grudnia 2010 r.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd skargę oddalił.