Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 12/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 1a pkt 7, 12, art. 7 par. 1, art. 17 par. 1, art. 22 par. 1, art. 26 par. 5, art. 27 par. 1-2, art. 29 par. 1-2, art. 110 par. 1, 3, 7
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 59 par. 1 pkt 7, art. 134, art. 144
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 20 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , Protokolant specjalista Agnieszka Kowalik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2014 roku sprawy ze skargi Prezydenta Miasta Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie ; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz Prezydenta Miasta Z. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Z. złożył w dniu 9 października 2012r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. pismo zatytułowane "Wniosek o zajęcie nieruchomości", w którym wskazał, że jako wierzyciel wnosi o zajęcie nieruchomości dłużnika, tj. A S.A. z siedzibą w Z., położonych w Z. przy ul. B 74/76, ul. B 82, ul. B 84, ul. B 80b oraz w Z. przy ul. C 6, na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...]/od 1 do 11/2010, [...]/21/2010, [...]/od11do15/2012, [...]/24/2012, a także załączonych do przedmiotowego wniosku tytułów wykonawczych o numerach [...]/od 66 do 68/2010, [...]/91 i 92/2010 oraz [...]/3/2011.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z., działając w oparciu o treść art. 123 § 1, art. 124 k.p.a. oraz art. 17 § 1, art. 22 § 1 i 110 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 1015 ze zm.), zwrócił pismo Prezydentowi Miasta Z., wskazując, że nie zostały spełnione przesłanki do wszczęcia egzekucji z nieruchomości, o których mowa w art. 110 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto organ wskazał, że załączone przez Prezydenta Miasta Z. do wniosku tytuły egzekucyjne nie zostały opatrzone klauzulą o ich skierowaniu do egzekucji. Wraz z wnioskiem organ zwrócił tytuły wykonawcze.

Na powyższe postanowienie Prezydent Miasta Z. złożył zażalenie, w którym podniósł, że spółka nie posiada poza przedmiotowymi nieruchomościami innego majątku. Egzekucję z wyżej wymienionych nieruchomości prowadzi również Komornik sądowy w Z. w związku z tym dokonanie zajęcia nieruchomości przez administracyjny organ egzekucyjny doprowadzi do zbiegu egzekucji administracyjnej z egzekucją sądową. W ocenie strony istnieją przesłanki do podjęcia czynności egzekucyjnych w postaci zajęcia i sprzedaży nieruchomości.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. na podstawie art. 134 w związku z art. 144 K.p.a. stwierdził niedopuszczalność zażalenia.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ II instancji wyjaśnił, że postępowanie odwoławcze składa się z fazy wstępnej, fazy postępowania wyjaśniającego i fazy wydania decyzji. W fazie wstępnej, organ odwoławczy jest obowiązany zbadać z urzędu, czy zażalenie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. Obowiązek ten nakłada na organ art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. z uwagi na odesłanie wynikające z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Powyższe oznacza, że w postępowaniu wstępnym organ odwoławczy jest zobligowany do podjęcia czynności mających na celu ustalenie czy zażalenie jest dopuszczalne, i do analizy czy nie zachodzą powody wyłączające możliwość załatwienia sprawy co do istoty. Niedopuszczalność zażalenia może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym lub podmiotowym. Niedopuszczalność zażalenia z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawa możliwości zaskarżenia postanowienia w toku instancji.

Organ wskazał, że w zaskarżonym postanowieniu Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. rozstrzygając w sprawie zwrotu wniosku wierzyciela działał zgodnie z art. 17 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to przysługuje zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. W świetle powołanych przepisów organ egzekucyjny mógł w sprawie zwrotu przedmiotowego wniosku wierzycielowi rozstrzygnąć w formie postanowienia, to jednak nieprawidłowym było zamieszczenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. w postanowieniu pouczenia o prawie do wniesienia zażalenia na ww. rozstrzygnięcie, bowiem żaden przepis ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ani przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie dopuszczają możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju rozstrzygnięcia. Ustalenie zatem, że zażalenie wniesiono na postanowienie, na które przepisy ustawy nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia nakłada na organ odwoławczy obowiązek stwierdzenia jego niedopuszczalności.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Prezydent Miasta Z. wniósł o uchylenie postanowienia z dnia [...] i nakazanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego z nieruchomości dłużnika, tj. A S.A. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca opisując dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie podniosła, że wnosząc zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. zastosowała się do pouczenia zawartego w treści postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...], którym organ egzekucyjny zwróć pismo wierzyciela z dnia 9 października 2012r. zawierające wniosek o zajęcie nieruchomości należących do dłużnika.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] wydane w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] dotyczące zwrotu pisma Prezydenta Miasta Z. zawierającego wniosek o zajęcie nieruchomości dłużnika, tj. wszczęcie postępowania egzekucyjnego z nieruchomości.

Badając legalność zaskarżonego postanowienia sąd stwierdził naruszenie przez organ administracji przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. stanowił art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.Dz. U. z 2013, poz. 267) - dalej K.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Natomiast zgodnie z art. 144 K.p.a. do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Z powyższych przepisów wynika, że organ odwoławczy przed przystąpieniem do oceny żądań i zarzutów zawartych w odwołaniu (zażaleniu) jest zobowiązany do dokonania tzw. wstępnej kontroli wniesionego środka zaskarżenia. Kontrola ta polega na sprawdzeniu, czy odwołanie (zażalenie) jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. dokonując wstępnej kontroli wniesionego środka zaskarżenia uznał, że zażalenie Prezydenta Miasta Z. jest niedopuszczalne. Przypomnieć należy, że niedopuszczalność odwołania (zażalenia) może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również i podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji (patrz B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz" Wydawnictwo C.H. Beck, 11 wydanie, Warszawa 2011, str. 502). Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 k.p.a. (por. m.in. wyrok NSA z 16 listopada 2000 r., sygn. akt V SA 235/00, LEX nr 81351). Do przyczyn przedmiotowych należy więc zaliczyć, m.in. taką sytuację, gdy na wydane przez organ administracji postanowienie nie przysługuje zażalenie. Taką sytuację przyjął organ odwoławczy w rozpoznawanej sprawie.

Sporną kwestią w rozpoznawanej sprawie jest więc ocena, czy na postanowienie organu egzekucyjnego dotyczące zwrotu wniosku o zajęcie nieruchomości przysługuje zażalenie. Rozstrzygnięcie powyższego wymaga przeanalizowania przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2012, poz. 1015; dalej u.p.e.a).

Przede wszystkim przypomnieć należy, że ustalenie swojej właściwości powinno być pierwszą czynnością organu w stosunku do badania prawidłowości wystawionych tytułów wykonawczych. Wyłącznie bowiem organ właściwy do prowadzenia egzekucji jest uprawniony do badania zgodności tytułów wykonawczych z treścią przepisu art. 27 § 1 i 2 u.p.e.a. i wydawania stosownych postanowień w tym zakresie. Organem egzekucyjnym w rozumieniu ustawy jest organ uprawniony do stosowania w całości lub w części określonych w ustawie środków, służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub obowiązków o charakterze niepieniężnym oraz zabezpieczania wykonania tych obowiązków (art. 1a pkt 7). Z kolei art. 22 § 1 u.p.e.a. stanowi, że właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z nieruchomości ustala się według miejsca jej położenia. Jeżeli jednak nieruchomość położona jest na obszarze właściwości dwóch lub większej liczby organów - egzekucję prowadzi organ, na którego obszarze znajduje się większa część nieruchomości, a jeżeli nie można w powyższy sposób ustalić właściwości, egzekucję z nieruchomości prowadzi organ wyznaczony przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Zauważyć należy, że w sytuacji gdy organ stwierdzi swą niewłaściwość, to stosownie do treści art. 65 § 1 K.p.a. w związku z art.18 u.p.e.a., powinien przekazać tytuł wykonawczy właściwemu organowi. W rozpoznawanej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. uznał się za organ właściwy do egzekucji z nieruchomości, gdyż nie przesłał tytułów wykonawczych oraz wniosku skarżącego z dnia 2 listopada 2012 r. innemu organowi.

Przechodząc do dalszej analizy przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazać należy, że w toku postępowania egzekucyjnego stosowane są tzw. środki egzekucyjne wymienione w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Należy do nich przykładowo w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych, egzekucja: z pieniędzy, z wynagrodzenia za pracę, z rachunków bankowych, z weksla, z ruchomości i z nieruchomości. W celu zastosowania określonego środka egzekucyjnego podejmowanych jest szereg czynności egzekucyjnych, przewidzianych w przepisach regulujących tryb i zasady realizacji tego środka. Są to przy tym zarówno czynności o charakterze procesowym (wydawanie postanowień), jak i czynności faktyczne (np. odebranie zajętej ruchomości). Postępowanie egzekucyjne to zatem cały zespół czynności organów egzekucyjnych i innych podmiotów tego postępowania podejmowanych w celu bezpośredniego wykonania obowiązków wynikających z aktów poddanych egzekucji administracyjnej (art. 7 § 1 u.p.e.a.). Podmioty biorące udział w postępowaniu egzekucyjnym to przede wszystkim - organ egzekucyjny, wierzyciel i zobowiązany. Stosunek procesowy, w ramach którego organ orzeka o uprawnieniach i obowiązkach wierzyciela i zobowiązanego, powstaje z chwilą wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 cytowanej ustawy).

W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego dotyczył zastosowania przez organ egzekucyjny - na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych - środka egzekucyjnego i prowadzenia egzekucji z nieruchomości dłużnika. Jak wynika z treści wniosku i postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] (ostanie zdanie uzasadnienia) - do wniosku z dnia 9 października 2012 r. wierzyciel załączył 18 tytułów wykonawczych, które nie zostały opatrzone klauzulą o skierowaniu do egzekucji. Dodatkowo 6 tytułów wykonawczych zostało wcześniej przekazanych przez wierzyciela do organu egzekucyjnego.

Zgodnie z art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji u.p.e.a. - o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Wobec powyższego w postępowaniu egzekucyjnym obowiązuje zasada, że zaskarżeniu zażaleniem podlegają tylko i wyłącznie te postanowienia, co do których ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowią.

Stosownie do treści art. 110 § 1 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, z nieruchomości może być przeprowadzona egzekucja administracyjna, jeżeli zastosowanie środków egzekucyjnych, o których mowa w rozdziałach 2-6, nie było możliwe lub okazało się bezskuteczne. Organ egzekucyjny podejmuje czynności egzekucyjne związane z egzekucją z nieruchomości na wniosek wierzyciela (...) [§ 3 u.p.e.a.]. Zgodnie zaś z § 7 art. 110 w przypadku niewpłacenia zaliczki, o której mowa w § 4, organ egzekucyjny wzywa wierzyciela do jej wpłacenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, a po bezskutecznym upływie tego terminu umarza postępowanie egzekucyjne. Zatem dopiero w przypadku niewpłacenia zaliczki, organ egzekucyjny wzywa wierzyciela do jej wpłacenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, a po bezskutecznym upływie tego terminu umarza postępowanie egzekucyjne. Sąd podkreśla, że z powyższego wynika, że stosowanie środka egzekucyjnego w postaci egzekucji administracyjnej z nieruchomości zostało uzależnione od określonych w art. 110 u.p.e.a. szeregu przesłanek (w istocie zasad postępowania).

Rozstrzygając spór pomiędzy wierzycielem a organami wskazać przede wszystkim należy na to, że administracyjne postępowanie egzekucyjne winno - co do zasady - zakończyć się poprzez realizację tytułu wykonawczego. Tylko wyjątkowo zatem może zakończyć się ono z innego powodu, np. poprzez jego umorzenie.

Podkreślić należy, że w rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny nie przystąpił do egzekucji, zwracając wniosek i tytuły egzekucyjne. Przesłanki zwrotu tytułu wykonawczego zostały wyczerpująco wskazane w art. 29 § 2 u.p.e.a. Stosownie do treści art. 29 § 1 u.p.e.a. - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia - organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W wyroku z dnia z dnia 3 czerwca 2011 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 946/10, LEX nr 1083713 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że badanie, o którym mowa w art. 29 u.p.e.a., obejmuje ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie. Badanie to ma charakter formalny. Natomiast w myśl § 2 art. 29 u.p.e.a., jeżeli obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji administracyjnej lub tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2, organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wierzycielowi. Na postanowienie organu egzekucyjnego o zwrocie tytułu wykonawczego przysługuje wierzycielowi, niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym, zażalenie. Z powyższych przepisów wynika, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji regulując poszczególne etapy postępowania egzekucyjnego umożliwia zobowiązanemu oraz wierzycielowi kwestionowanie podejmowanych w jego toku rozstrzygnięć.

W ocenie sądu, mając powyższe na uwadze, jak również to, że organ egzekucyjny podejmuje czynności związane z egzekucją z nieruchomości na podstawie wniosku wierzyciela oraz na podstawie tytułu wykonawczego, a egzekucja z nieruchomości nie może być traktowana jako odrębne postępowanie egzekucyjne, stwierdzić należy, że wniosek i tytuł egzekucyjny w tym postępowaniu nie mogą funkcjonować oddzielnie. Skoro zatem postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. zwrócił tytuły egzekucyjne wraz z wnioskiem z dnia 9 października 2012 r. o wszczęcie postępowania egzekucyjnego z nieruchomości, to oznacza, że zastosował tryb z art. 29 § 2 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym na dzień jego wydania, mimo że nie powołał tego przepisu w podstawie prawnej wydanego postanowienia. Na postanowienie to przysługiwało więc wierzycielowi zażalenie.

Powołany natomiast w podstawie prawnej postanowienia organu I instancji art. 110 § 1 u.p.e.a. nie jest podstawą zwrotu wniosku o wszczęcie egzekucji z nieruchomości. Przepis ten określa przesłanki zastosowania środka egzekucyjnego z nieruchomości. Podstawą działania Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. nie był również art. 110 § 7 u.p.e.a. Ten ostatni przepis dotyczy bowiem umorzenia postępowania egzekucyjnego, w przypadku niewpłacenia zaliczki przez wierzyciela, pomimo wezwania tego wierzyciela przez organ egzekucyjny do jej wpłacenia. Z sentencji postanowienia organu I instancji z dnia [...] nie wynika, że umorzył postępowanie, również z uzasadnienia tego postanowienia nie wynika, że z powodu niewpłacenia przez wierzyciela zaliczki umorzył postępowanie egzekucyjne. Ponadto wskazać należy, że organ I instancji nie zastosował art. 59 § 1 pkt 7 K.p.a. i nie umorzył postępowania z powodu niedopuszczalności egzekucji lub środka egzekucyjnego.

Podkreślić przy tym należy, że sąd nie bada zgodności z prawem postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...]. Jak już wyżej wskazano, przedmiotem badania przez sąd jest wyłącznie postanowienie organu II instancji o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia, a co za tym idzie ocena, czy prawidłowo organ uznał, że wyłączona jest przez przepisy prawne możliwość zaskarżenia postanowienia organu I instancji. Z kolei rozstrzygnięcie powyższego wymaga ustalenia na jakiej podstawie działał organ I instancji, z wyłączeniem oceny legalności tego działania. Rozpoznając bowiem skargę na postanowienie wydane w trybie art. 134 k.p.a. sąd nie może badać legalności rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Postanowienie organu odwoławczego nie ma charakteru oceny merytorycznej, a jest jedynie formalnym stwierdzeniem, że zażalenie nie może zostać rozpatrzone. Tak więc kontrola sądowoadministracyjna ogranicza się do oceny, czy rzeczywiście zachodzi niedopuszczalność zażalenia (por. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1005/11, LEX nr 1223944).

Reasumując stwierdzić należy, że analiza przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym prowadzi do wniosku, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] wydane zostało w trybie art. 29 u.p.e.a., a więc przysługiwało na nie zażalenie. W konsekwencji więc stwierdzenie przez organ II instancji niedopuszczalności zażalenia w sposób istotny narusza prawo, tj. art. 134 K.p.a. Skoro istnieje norma prawa pozytywnego, która dopuszcza zaskarżenie postanowienia o zwrocie tytułu egzekucyjnego, to stanowisko organu odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność zażalenia skarżącego jest nieprawidłowe.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.

ds