Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 60/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 4, art. 37
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi M.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 7 listopada 2016 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. na rzecz M.C. 1141 zł (słownie: jeden tysiąc sto czterdzieści jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

Decyzją z dnia 10 czerwca 2016 r. ([...]) na podstawie art. 36 ust. 4, 37 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. 778) oraz uchwały Rady Miasta Zakopane nr LIX/950/2010 z dnia 9 września 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Szkolna, Kamieniec, Szpitalna" dla miejscowości Zakopane (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego nr 505, poz. 3767) Burmistrz Miasta Zakopane ustalił opłatę w wysokości 57 042,60 z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w Zakopanem, oznaczonej jako działka ewid. nr [...] obręb [...] o pow. 0.0442 ha, którą zbył M. C..

Organ wskazał, że w/w uchwałą ustalono stawkę procentową opłaty na 30 % wzrostu wartości nieruchomości dla terenów oznaczonych w planie MN, MN/U, M/U, U. Zgodnie z art. 36 ust. 4 zd. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel zbywa tą nieruchomość wójt, burmistrz albo Prezydent Miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości, przy czym zbycie nieruchomości musi nastąpić przed upływem 5 lat od dnia wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] czerwca 2014 r. Rep .A Nr [...], organ ustalił, że po wejściu w życie planu miejscowego M. C. zbył działkę nr [...], obręb [...] o powierzchni 0.0442 ha, dlatego na podstawie art. 37 ust. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zlecono wykonanie operatu szacunkowego określającego wartość rynkową przedmiotowej nieruchomości. Operat został sporządzony w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2015.1774) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. 2004. 207. 2109 ze zm.) z uwzględnieniem art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz zgodnie ze standardami zawodowymi rzeczoznawców majątkowych.

W nieobowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta Zakopane zatwierdzonym Uchwałą VII/42/94 Rady Gminy Tatrzańskiej z dnia 17 listopada 1994 r. działka nr [...] znajdowała się w terenie oznaczonym symbolem IZP - teren zieleni urządzonej, dla którego przeznaczeniem podstawowym były skwery, parki z niekubaturowymi urządzeniami sportu, turystyki i rekreacji oraz częściowo w terenie oznaczonym symbolem IKT/G - terenie ulic głównych: obejmującym ulice główne jednojezdniowe o dwóch pasach. Natomiast według zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 9 września 2010 r., działka [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem 7.U - tereny zabudowy usługowej, podstawowe przeznaczenie terenu - usługi komercyjne. Przeznaczenie dopuszczalne realizowane w ramach przeznaczenia podstawowego: mieszkania w budynkach usługowych, miejsca postojowe, zieleń urządzona, obiekty budowlane infrastruktury technicznej itp.

Przy uwzględnieniu przeznaczenia w poprzednio obowiązującym planie miejscowym jak i wg faktycznego sposobu użytkowania wartość działki wynosiła: 54 059,00 zł., zaś przy uwzględnieniu przeznaczenia tej nieruchomości w aktualnie obowiązującym planie miejscowym wartość tej nieruchomości wynosi 244 201,00 zł. Różnica między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia tej nieruchomości w aktualnie obowiązującym planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego, a wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia w poprzednio obowiązującym planie miejscowym wynosi 190 142,00 zł., z czego 30 % stanowi kwotę 57 042,60 zł.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył J. C.

Podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co winno skutkować jej uchyleniem i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Według odwołującego się operat szacunkowy oparto na "chybionych ustaleniach", bowiem mimo, że nie zostały ustalone warunki zabudowy dla w/w terenu to jednak zachodziły podstawy prawne i faktyczne do ich ustalenia.

Wskazując na obowiązujące zasady zagospodarowania terenu wynikające z aktualnego planu miejscowego oraz z norm technicznych, M. C. podniósł, że nie jest możliwym zaprojektowanie jakiegokolwiek budynku na dz. nr [...], który byłby zgodny zarówno w ustaleniami planu miejscowego jak i przepisami technicznymi. Na poparcie swojego stanowiska dołączył opinię architekta w zakresie oceny możliwości zabudowy w/w działki w poszczególnych okresach, z której wynika, że najkorzystniejsze warunki zabudowy przedmiotowej działki istniały w okresie braku planów miejscowych (możliwość uzyskania decyzji o warunkach zabudowy), zaś obecnie obowiązujący plan miejscowy praktycznie uniemożliwia zabudowę przedmiotowej działki zgodnie z zasadami sztuki budowlanej i warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania.

Decyzją z dnia 7 listopada 2016 r. ([...]) na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa oraz art. 36 ust. 4 w zw. z art. 37 ust. 1, 6 i 11 oraz art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.) w zw. z Uchwałą Rady Miasta Zakopane nr. LIX/950/2010 z dnia 9 września 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Szkolna, Kamieniec, Szpitalna" dla miejscowości Zakopane (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 505, poz. 3767) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy zaakceptował w całości ustalenia i oceny organu I instancji i wskazał , co następuje:

Przesłankami uzasadniającymi ustalenie opłaty planistycznej jest wzrost wartości nieruchomości spowodowany uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zbycie tej nieruchomości przez właściciela lub użytkownika wieczystego w terminie 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące (art. 37 ust. 4 ustawy planistycznej).

Bezspornym jest, że w następstwie Uchwały Rady Miasta Zakopane z dnia 9 września 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Szkolna, Kamieniec, Szpitalna" dla miejscowości Zakopane doszło do zmiany przeznaczenia gruntów, organ I instancji słusznie więc stwierdził, że zachodzą przesłanki do zastosowania art. 36 ust. 4 ustawy, ponieważ wskutek dokonanej zmiany przeznaczenia gruntów w planie miejscowym, uległa zwiększeniu wartość przedmiotowej nieruchomości, a nieruchomość ta została zbyta przez d upływem 5 lat od dnia uchwalenia obowiązującego planu.

Wzrost wartości nieruchomości stanowi różnicę pomiędzy wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego przed zmianą tego planu lub faktycznego sposobu wykorzystania nieruchomości przed jego uchwaleniem. W niniejszej sprawie wzrost wartości w/w nieruchomości wyniósł 190.142,00 zł, co przy zastosowaniu stawki opłaty planistycznej w wysokości 30% daje kwotę w wysokości 57.042,60 zł

W operacie szacunkowym z dnia [...] grudnia 2015 r. biegły wyjaśnił, iż przed dniem wejścia w życie nowego planu zagospodarowania przestrzennego nie obowiązywał żaden plan zagospodarowania przestrzennego, wobec tego przyjął przeznaczenie zgodnie z art. 87 ust. 3 i 3 a w/w ustawy, tj. faktyczny sposób użytkowania wycenianej nieruchomości. Z kolei zgodnie z art. 87 ust. 3 a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli uchwalenie planu miejscowego nastąpiło po dniu 31 grudnia 2003 r. w związku z utratą mocy przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przed dniem 1 stycznia 1995 r., przepisu art. 37 ust. 1 zdanie drugie niniejszej ustawy, w odniesieniu do wzrostu wartości nieruchomości, nie stosuje się, o ile wartość nieruchomości określona przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r. jest większa, niż wartość nieruchomości określona przy uwzględnieniu faktycznego sposobu jej wykorzystywania po utracie mocy tego planu. W takim przypadku wzrost wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 36 ust. 4, stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu planu miejscowego a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w planie miejscowym uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r.

Zgodnie z art. art. 154 ust. 1 ww. ustawy wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych, przy czym - jak stanowi ust. 2 i 3 - przeznaczenie nieruchomości w przypadku braku planu miejscowego ustala się na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy lub decyzji o warunkach zabudowy, a w przypadku braku studium lub decyzji o warunkach zabudowy, uwzględnia się faktyczny sposób użytkowania nieruchomości.

Skoro w okresie bezplanowym strona nie dysponowała decyzją o warunkach zabudowy dla przedmiotowej działki, to nie ma podstaw do doszukiwania się innego przeznaczenie terenu niż rzeczywisty sposób jej wykorzystania, czyli potraktowanie tego terenu jako terenu zieleni publicznej oraz dróg. Faktycznie teren ten stanowi działkę niezbudowaną i niezagospodarowaną. Treść przepisu art. 37 nie pozostawia wątpliwości co do braku podstaw przyjmowania potencjalnej możliwości uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla określenia przeznaczenia terenu.

Z opisu wycenianej nieruchomości wynika, że działka nr [...] jest niezabudowana, płaska, o nieco nieregularnym kształcie zbliżonym do trapezu, dojazd do nieruchomości jest zapewniony drogą utwardzoną oraz, że w okolicy znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz jednorodzinna z usługami oraz usługowa, a w zasięgu wycenianej działki znajduje się pełna sieć uzbrojenia. Nieruchomości porównawcze biegły dobrał starannie, przyjmując transakcje z terenu miasta Zakopane, które jest największym ośrodkiem miejskim w bezpośrednim otoczeniu Tatr. W operacie uzasadniono też wybór przyjętych metod szacowania i kryteria doboru nieruchomości porównywalnych. Określono cechy mające wpływ na wartość nieruchomości i opisano stopnie tych cech.

Operat jest rzetelny i zgodny z przepisami ustawy oraz rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Skoro zaś odwołujący się kwestionuje poprawność sporządzenia operatu, winien przedstawić na tą okoliczność przeciwdowód z opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych – zgodnie z art. 157 ustawy o gospodarce nieruchomościami (por. I OSK 611/13).

Na powyższe rozstrzygnięcie M. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zrzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:

- art. 36 ust. 4 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na przyjęciu, że w związku z uchwaleniem przez Radę Miasta Zakopane miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ,,Szkolna, Kamieniec, Szpitalna" dla miejscowości Zakopane wzrosła wartość położonej w Zakopanem w obrębie [...] działki ewid. nr [...] z kwoty 54.059,- zł do kwoty 244.201,- zł oraz, że M. C. po owym wzroście wartości zbył tę nieruchomość;

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 kpa poprzez brak poddania ocenie operatu szacunkowego z dnia [...] grudnia 2015 r. i niewyjaśnienia stanu własności działki ewid. nr [...] w przedziałach czasowych istotnych dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy a przede wszystkim w chwili wejścia w życie uchwały Rady Miasta Zakopane nr LIX/650/2010 z dnia 9 września 2010 r.;

- art. 9 kpa poprzez niepoinformowanie skarżącego co do uprawnienia w zakresie przedłożenia oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonanego przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych;

- art. 75 § 1 i art. 107 § 3 kpa poprzez pominięcia jako dowodu opinii mgr inż. arch. J. S. z dnia [...] lipca 2016 r. wskazującego na istotne błędy operatu szacunkowego z dnia[...] grudnia 2015 r.

Wedle skarżącego sporna jest kwestia wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia planu miejscowego. Skarżący wskazał, że działka nr [...] spełniała wszystkie warunki wymienione w art. 61 ust. 1 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez co możliwe było dla niej ustalenie warunków zabudowy i wybudowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wielorodzinnego albo usługowego o wysokości 13 m i szerokości elewacji frontowej 15 m, przy czym na całym obszarze nadawała się pod zabudowę. Natomiast w wyniku uchwalenia planu działka znalazła się w terenie oznaczonym symbolem 7.U.W, przy czym po wprowadzeniu planu budynek może być wzniesiony tylko na jej części o pow. 100m ² (por. § 9 ust. 4 planu). Co więcej na owych 100 m ² nie sposób wybudować budynku, który odpowiadałby przepisom technicznym wynikającym z rozporządzenia ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Dodał, że autorka opinii na str. 13 przedstawiła fragment rysunku planu z naniesioną nieprzekraczalną linią zabudowy, nie wyjaśniając jednak znaczenia tej linii. Tymczasem organ administracji w sposób bezkrytyczny przyjął taki operat, zaś organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do zarzutów skarżącego odnośnie operatu. Tymczasem w takiej sytuacji organ winien był zażądać wyjaśnień lub uzupełnienia wyceny.

Nadto wedle skarżącego organ odwoławczy nie dostrzegł, że opinia architekta nie miała wykazać, że wartość szacowanej nieruchomości jest inna, a jedynie, że w operacie szacunkowym z dnia [...] grudnia 2015 r. tkwi błędne założenie, że działka ewid. [...] nadaje się pod zabudowę, a to jest okolicznością, która ma wpływ na jej wartość.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ.U. 2016/1066) oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. 2016/718). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu.

Wynik tak przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji jest negatywny. Regulowana przepisem art. 15 kpa zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oznacza, że wskutek wniesienia odwołania sprawa administracyjna rozpoznawana jest ponownie w całości – tym razem przez organ odwoławczy. Rozpoznanie to nie ogranicza się tylko do oceny poprawności argumentacji decyzji zaskarżonej, ale obejmuje także, a nawet przede wszystkim, ocenę prawidłowości ustaleń faktycznych sprawy i ew. ich uzupełnienie. Dopiero kompletnie ustalone fakty pozwalają na prawidłowe zastosowanie przepisu prawa materialnego. Jest oczywiste, że chodzi tu o fakty istotne dla rozstrzygnięcia, a takimi nie muszą być wszystkie przywoływane przez strony. Nie może być jednak tak, że co do okoliczności przez stronę wyraźnie eksponowanej i w jej przekonaniu mającej dla rozstrzygnięcia szczególne znaczenie, organ odwoławczy w ogóle się nie wypowiada.

W rozpoznawanej sprawie, w postępowaniu odwoławczym M. C. podniósł, że – jakkolwiek nowy plan określił "budowlane" przeznaczenie jego działki, to faktyczne wykorzystanie tej działki na taki cel nie jest możliwe, a to z uwagi na inne zapisy planu, w szczególności zaś na wyznaczoną w planie nieprzekraczalną linię zabudowy, ograniczającą powierzchnię możliwą do zabudowy do ok. 100 m2 . Ta okoliczność nie była przedmiotem rozważań w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, nie uwzględnił jej też rzeczoznawca w operacie szacunkowym, choć w rysunku planu linia zabudowy została wyraźnie wykreślona. Nie wypowiedział się w tej mierze organ odwoławczy, a to jego decyzję czyni nieweryfikowalną. Nie wiadomo bowiem, czy podnoszona okoliczność mogła mieć i ewentualnie jaki wpływ na wartość nieruchomości.

Zgodnie z art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie doszło do zmiany przeznaczenia nieruchomości stanowiącej działkę [...], ale bez odpowiedzi pozostaje pytanie czy wzrost wartości byłby stwierdzony (bądź ustalony na innym poziomie) przy uwzględnianiu nie tylko samego przeznaczenia terenu w nowym planie, lecz także innych jego uwarunkowań. Dokładne ustalenie przeznaczenia terenu w planie i jego uwarunkowań nie jest kwestią oceny ani nie wymaga wiadomości specjalnych. Ustalenia w tym zakresie winien poczynić organ, a działanie to w żadnej mierze nie może stanowić niedozwolonej ingerencji w treść operatu sporządzonego z pominięciem owych ustaleń. W podanych okolicznościach konieczne jest zatem uzupełnienie postępowania wyjaśniającego w opisanym zakresie.

Sąd nie podziela natomiast poglądu skarżącego, jakoby punktem wyjścia dla stwierdzenia wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miałby być szacunek uwzględniający potencjalne, możliwe wykorzystanie nieruchomości w okresie pomiędzy utratą mocy "starego" planu a uchwaleniem planu "nowego". Przepis art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie pozostawia wątpliwości, że znaczenie ma wartość określona przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem. Hipotetyczna tylko, bo nieusankcjonowana decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, możliwość zabudowy działki skarżącego nie jest "obowiązującym przeznaczeniem", ani "faktycznym sposobem korzystania z nieruchomości".

Nie jest także uzasadniony zarzut odnoszący się do "stanu własności nieruchomości w istotnych przedziałach czasowych". W piśmie z dnia 20 marca skarżący zarzut ten rozwinął wskazując, że w dacie wejścia w życie nowego planu zagospodarowania nie był właścicielem działki nr [...], nie mogą zatem dotknąć go sankcje wynikające ze wzrostu wartości działki. Ze znajdującej się w aktach umowy sprzedaży m/in. działki nr [...] (akt notarialny z dnia [...] czerwca 2014 r. nr rep. A Nr [...]) wynika wprost, że skarżący nabył własność w/w nieruchomości w drodze dziedziczenia - na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] listopada 2012 r. sygn.[...]. Dziedziczenie stanowi sukcesję generalną: na skutek jednego zdarzenia, jakim jest śmierć, przechodzą na spadkobierców wszystkie prawa majątkowe należące w chwili zgonu do spadkodawcy. Spadek stanowi ogół cywilnoprawnych, majątkowych praw i obowiązków zmarłego. Z chwilą nabycia spadku, a więc z chwila nabycia własności działki nr [...] skarżący stał się niejako "kontynuatorem" praw i obowiązków swych poprzedników. W tej sytuacji fakt, że w dacie wejścia w życie planu zagospodarowania przestrzennego skarżący jeszcze właścicielem nieruchomości nie był, nie ma w sprawie żadnego znaczenia. Istotne jest to, że to on zbył tę nieruchomość w ciągu 5 lat od wejścia w życie planu.

Ostatecznie stwierdzić trzeba, że zaskarżona decyzja wydana została bez należytego wyjaśnienia sprawy (w zakresie powyżej omówionym), a więc z istotnym naruszeniem art. 7 i art. 77 kpa. Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2c ppsa decyzje tę należało uchylić.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.