Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3185/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant ref. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2016 r. sprawy ze skarg R. z siedzibą w P. i K. z siedzibą w S. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia zarządcy komisarycznego oddala skargi w całości


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] Komisja Nadzoru Finansowego, stosując art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) w związku z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (t. j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 614) oraz art. 74k ust. 1 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1450 ze zm.), w punkcie pierwszym ustanowiła z dniem [...] października 2015 r. w Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo-Kredytowej "[...] " w [...] (dalej: SKOK "[...]", Kasa) zarządcę komisarycznego do czasu wykonania zadań określonych w pkt 5 decyzji; w punkcie drugim powołała na zarządcę komisarycznego K.S.; w punkcie trzecim ustaliła wynagrodzenie zarządcy komisarycznego w wysokości [...] zł miesięcznie brutto, wskazując, że zgodnie z art. 73 ust. 8 ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych, koszty związane z wykonywaniem funkcji zarządcy komisarycznego obciążają koszty działalności Kasy, a wynagrodzenie będzie płacone z dołu do 25 dnia każdego miesiąca; w punkcie czwartym zobowiązała zarządcę komisarycznego do: 1) zgłoszenia wniosku do Krajowego Rejestru Sądowego o rejestrację ustanowionego zarządcy komisarycznego w SKOK "[...]"; 2) przekazania Komisji Nadzoru Finansowego informacji o objęciu funkcji w SKOK "[...]", w tym informacji o podjętych działaniach prawno-organizacyjnych, jak również o zaistniałych w SKOK "[...]" istotnych zdarzeniach w terminie 7 dni od daty powzięcia wiadomości o tych zdarzeniach; 3)sporządzenia historycznej informacji finansowej SKOK "[...]" na koniec dnia poprzedzającego dzień ustanowienia zarządcy komisarycznego oraz poddania tego sprawozdania badaniu przez biegłego rewidenta wskazanego przez Komisję Nadzoru Finansowego;

4) opracowania, na podstawie ustaleń w zakresie sytuacji finansowej Kasy (o których mowa w pkt. 3) i uzgodnienia z Komisją Nadzoru Finansowego programu postępowania naprawczego lub wypracowania koncepcji restrukturyzacji SKOK "[...]" w uzgodnieniu z Komisją i skutecznego jej przeprowadzenia;

5) przedkładania Komisji Nadzoru Finansowego oraz Kasie Krajowej miesięcznych sprawozdań z podejmowanych działań;

6) informowania rady nadzorczej SKOK "[...]", nie rzadziej niż co trzy miesiące, o wynikach prowadzonych działań.

W punkcie piątym sentencji decyzji, na podstawie art. 39 k.p.a. upoważniono zarządcę komisarycznego do doręczenia niniejszej decyzji Radzie Nadzorczej oraz SKOK "[...]", a także zobowiązano zarządcę do przekazania Komisji dowodu doręczenia.

Wskazano, że z dniem [...] października 2015 r. stosownie do art. 73 ust. 3 w związku z art. 74k ust. 1 in fine ustawy o skok członkowie zarządu SKOK "[...]" zostają odwołani z mocy prawa a udzielone wcześniej prokury i pełnomocnictwa wygasają. Kompetencje innych organów SKOK "[...]", ulegają zawieszeniu. Na zarządcę komisarycznego przechodzi prawo podejmowania decyzji we wszystkich sprawach, z wyjątkiem wprowadzania zmian w statucie Kasy.

W obszernym uzasadnieniu ww. decyzji z dnia [...] października 2015 r. KNF podała, że stwierdzenie przez organ nadzoru groźby zaprzestania spłacania zobowiązań, przy jednoczesnym ustaleniu, że aktywa Kasy nie wystarczają na ich zaspokojenie, obliguje do zastosowania art. 74k ust. 1 ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych. Zdaniem organu nadzoru, ustanowienie zarządcy komisarycznego jest w takiej sytuacji środkiem adekwatnym do poczynionych ustaleń, zważywszy na bardzo trudną sytuację SKOK "[...]".

W uzasadnieniu decyzji przytoczono wyniki kontroli, które przeprowadzano w SKOK "[...]" ze wskazaniem na konkretne straty, które ponosiła Kasa oraz przedstawiając złą sytuację finansową SKOK "[...]" uzasadniającą konieczność ustanowienia zarządu komisarycznego.

Rada Nadzorcza Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo – Kredytowej "[...]" w [...] i Krajowa Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo - Kredytowa z siedzibą w [...] powyższą decyzję uczyniły przedmiotem skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Rada Nadzorcza SKOK "[...]", wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Decyzji zarzucono zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, w tym: art. 74k ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych, poprzez przedwczesne skorzystanie z przyznanego KNF w tym przepisie trybu ustanowienia zarządcy komisarycznego, pomimo że KNF pozytywnie oceniła Fundusz Stabilizacyjny Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej z siedzibą w [...], co umożliwiłoby przeprowadzenie postępowania naprawczego; wskazano także na naruszenie art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 kpa, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, nieuwzględnienie wniosków dowodowych złożonych przez Kasę, a w szczególności nieprzesłuchanie świadków wskazanych przez Kasę, nieprzeprowadzenie dowodu z programu postępowania naprawczego, z umowy kredytu stabilizacyjnego; art. 89 § 1 kpa, poprzez niewyznaczenie rozprawy administracyjnej, co skutkowało brakiem rzetelnego ustalenia aktualnej sytuacji Kasy oraz uniemożliwiło bezpośrednie udzielenie przez przedstawicieli Kasy wszelkich odpowiedzi i wyjaśnień niezbędnych do ustalenia przez KNF stanu faktycznego sprawy.

Krajowa Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa z siedzibą w [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarga Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej z siedzibą w [...] jest tożsama ze skargą Rady Nadzorczej SKOK "[...]"

Wskazano, że organ nie wziął pod uwagę kwestii pomocy stabilizacyjnej, przyznanej na rzecz SKOK "[...]" co mogło zapewnić wypełniania przez Kasę wyrażonego procentowo wskaźnika stosunku funduszy własnych do aktywów, o którym mowa w art. 74c ust. 1 ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo – kredytowych.

Zdaniem obu podmiotów skarżących w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie zachodziła sytuacja opisana w art. 74k ust. 1 przedmiotowej ustawy, a zatem niezasadne było ustanowienie zarządcy komisarycznego. Podkreślono, że Zarząd Kasy Krajowej przyznał Kasie pomoc stabilizacyjną, zapewniającą osiągnięcie wymaganego przepisami minimalnego stosunku funduszy własnych do aktywów Kasy, co oznacza wydanie decyzji w sytuacji, gdy Kasa nie była zagrożona, a Zarząd Kasy sporządził program postępowania naprawczego, tym samym KNF dokonała błędnej interpretacji powyższego przepisu, przyjmując, że obliguje on Komisję do wydania decyzji o ustanowieniu zarządcy komisarycznego, niezależnie od tego, czy na dzień orzekania o takim ustanowieniu niedopasowanie aktywów i zobowiązań zostało już usunięte, a więc stan opisany w art. 74k ust. 1 ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych już nie istniał, co w konsekwencji świadczy o rażącym naruszeniu prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, dającym podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji; art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 81 i art. 89 kpa, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych przedstawionych w trakcie prowadzonego postępowania, które miały zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem wpływały na ocenę, czy w dniu orzekania istniały przesłanki do ustanowienia zarządcy komisarycznego na podstawie art. 74k ust. 1 przedmiotowej ustawy, zważywszy na udzieloną przez Kasę Krajową pomoc stabilizacyjną, a ponadto organ zaniechał przeprowadzenia rozprawy, a udział w rozprawie przyczyniłby się do ustalenia stanu faktycznego sprawy, co niewątpliwie zapobiegłoby wydaniu decyzji o ustanowieniu zarządcy komisarycznego.

W odpowiedzi na skargę SKOK "[...]" - Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o jej oddalenie wskazując, że skarga jest niezasadna.

W odpowiedzi na skargę Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej z siedzibą w [...] - Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o jej odrzucenie, podnosząc, że skarga winna zostać odrzucona z uwagi na brak legitymacji skargowej po stronie Kasy Krajowej, jako że jedynym podmiotem legitymowanym do wniesienia skargi w tej sprawie jest Rada Nadzorcza Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo – Kredytowej "[...]". Wprawdzie Kasa Krajowa została dopuszczona do udziału w postępowaniu jako podmiot na prawach strony, ale z uwagi na uregulowania zawarte w ww. ustawie o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych, uprawnioną do wniesienia skargi jest tylko Rada Nadzorcza Kasy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Z uwagi na wniosek organu nadzoru o odrzucenie skargi Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej z siedzibą w [...] w pierwszej kolejności koniecznym jest przeprowadzenie oceny pod kątem jej dopuszczalności.

Wniosek organu nadzoru o odrzucenie skargi Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej z siedzibą w [...] jest nieuzasadniony. Zgodnie z brzmieniem art. 73 ust. 6 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych (t. j.: Dz. U z 2013 r., poz. 1450 ze zm.), od decyzji o ustanowieniu zarządcy komisarycznego rada nadzorcza kasy lub Kasy Krajowej może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia decyzji. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Przepisu art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) nie stosuje się. Fakt, iż od decyzji o ustanowieniu zarządcy komisarycznego nie przysługuje środek zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, nie oznacza, że dopuszczona do udziału w tym postępowaniu Kasa Krajowa nie ma legitymacji skargowej. Wprawdzie powołany przepis art. 73 ust. 6 ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych wskazuje, że skargę może wnieść Rada Nadzorcza Kasy, jak to uczyniła w niniejszej sprawie, i Rada Nadzorcza Kasy Krajowej, niemniej jednak takie uregulowanie prawne wynika jedynie z tego, że z dniem ustanowienia zarządcy komisarycznego członkowie Zarządu Kasy lub Kasy Krajowej zostają odwołani z mocy prawa, a udzielone wcześniej prokury i pełnomocnictwa wygasają. Kompetencje innych organów Kasy lub Kasy Krajowej ulegają zawieszeniu. Na zarządcę komisarycznego przechodzi prawo podejmowania decyzji we wszystkich sprawach Kasy lub Kasy Krajowej, z wyjątkiem wprowadzania zmian w ich statutach (art. 73 ust. 3). Z tego też względu ustawodawca wprost wskazał, który z organów danej Kasy (w zależności od tego, czy postępowanie o ustanowienie zarządcy komisarycznego dotyczy Kasy czy Kasy Krajowej) może wnieść skargę do sądu administracyjnego w sytuacji ustanowienia w niej zarządcy komisarycznego. Jest to zatem regulacja szczególna. Jeśli więc postępowanie takie dotyczyłoby Kasy Krajowej, wówczas legitymowaną do wniesienia skargi byłaby Rada Nadzorcza Kasy Krajowej. Natomiast w przypadku, gdy postępowanie o ustanowienie zarządcy komisarycznego dotyczy Kasy, jak w rozpoznawanej sprawie, legitymacja skargowa przysługuje Radzie Nadzorczej Kasy, ale nie przysługuje Radzie Nadzorczej Kasy Krajowej. Nie oznacza to jednak, że będąca uczestnikiem takiego postępowania Kasa Krajowa traci przez to uprawnienie do wniesienia skargi. Jako uczestnik takiego postępowania jest ona bowiem legitymowaną do jej wniesienia na podstawie art. 50 § 1 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl tego przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W świetle art. 5 § 2 pkt 5 kpa, organizacje społeczne to organizacje zawodowe, samorządowe, spółdzielcze i inne. Z kolei zgodnie z art. 2 ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych, kasa jest spółdzielnią, do której w zakresie nieuregulowanym ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1443). Skoro zatem Kasa Krajowa spełnia kryterium organizacji społecznej i brała udział w prowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniu, to nie powinno budzić wątpliwości, że jest legitymowaną do wniesienia skargi w trybie art. 50 § 1 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Nie ma więc racji Komisja Nadzoru Finansowego, twierdząc, że skarga Kasy Krajowej jest niedopuszczalna i z tego powodu powinna zostać odrzucona.

Ponieważ obie skargi dotyczyły tej samej decyzji Sąd połączył sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Przechodząc do merytorycznych rozważań, należy wskazać, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skargi analizowane pod tym kątem nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 73 ust. 1 ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo – kredytowych w przypadku powstania groźby zaprzestania spłacania zobowiązań przez kasę lub Kasę Krajową lub jeżeli zarząd kasy lub Kasy Krajowej nie przekaże programu postępowania naprawczego zgodnie z art. 72a i art. 72b albo gdy realizacja tego programu okaże się nieskuteczna, Komisja Nadzoru Finansowego może podjąć decyzję o ustanowieniu zarządcy komisarycznego. Ustanowienie zarządcy komisarycznego w kasie lub w Kasie Krajowej nie wpływa na organizację i sposób działania odpowiednio kasy lub Kasy Krajowej, z wyjątkiem zmian przewidzianych ustawą.

Ustanowienie zarządcy komisarycznego, o którym mowa w powyższym przepisie, ma służyć wprowadzeniu skutecznych działań naprawczych przede wszystkim w celu usunięcia realnego zagrożenia dla bezpieczeństwa złożonych w Kasie depozytów. Toteż działania, jakie podejmowane są w ramach programów naprawczych, przed ustanowieniem zarządcy komisarycznego, muszą wykazywać taką skuteczność, by nie tylko eliminowały w całości zagrożenie dla bezpieczeństwa złożonych depozytów, ale przede wszystkim, by usuwały na stałe ryzyko niedoboru aktywów Kasy w stosunku do jej zobowiązań. Zatem skuteczność realizowanych programów naprawczych winna być mierzona nie tyle ich założeniami, ale realnymi efektami, które eliminują zarówno ryzyko zagrożeń, jak i wprowadzają bezpieczeństwo dla złożonych w Kasie depozytów. Ryzyko zagrożeń zostaje wyeliminowane skutecznie dopiero wówczas, gdy aktywa Kasy nie wykazują niedoboru w stosunku do jej zobowiązań. Plany i programy naprawcze muszą więc w praktyce wykazywać swą skuteczność, aby w następstwie ich realizacji nie doszło do podjęcia przez Komisję Nadzoru Finansowego decyzji o ustanowieniu w Kasie zarządcy komisarycznego.

Tymczasem z akt sprawy wynika, że począwszy od grudnia 2014 r. Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo - Kredytowa "[...]" wykazywała straty i ujemne fundusze własne we wszystkich okresach sprawozdawczych.

W toku postępowania Komisja Nadzoru Finansowego ustaliła istnienie przesłanki określonej w art. 74k ust. 1 ustawy o skok.

KNF stwierdziła, że na dzień sprawozdawczy określony w przepisach wydanych na podstawie art. 62c ust. 4 ustawy o skok aktywa kasy nie wystarczają na zaspokojenie jej zobowiązań. W związku z powyższym konieczne stało się ustalenie, czy zobowiązania Kasy przekraczają wielkość wykazywanych aktywów według danych sprawozdawczych przekazywanych do KNF na podstawie Rozporządzenia o sprawozdawczości z dnia 21 lutego 2014 r. wydanego na podstawie art. 62c ust. 4 ustawy o skok (dalej: Dane sprawozdawcze).

Podstawą oceny sytuacji ekonomiczno-finansowej SKOK "[...]" z punktu widzenia zaistnienia przesłanki określonej w art. 74k ust. 1 ustawy o skok, dokonywanej w toku postępowania, były Dane sprawozdawcze SKOK "[...]" za kolejne okresy sprawozdawcze, począwszy od grudnia 2014 r.

W badanym 2014 roku poniesiona została strata netto w wysokości - [...] zł. Pomimo wzrostu funduszu udziałowego ze względu na rozmiar poniesionej straty zwiększył się ujemny stan funduszu własnego, który wynosi -[...]zł. Aktywa kasy nie wystarczają zatem na pokrycie jej zobowiązań.

Organ stwierdził jednocześnie, że pomoc Kasy Krajowej nie została fizycznie przekazana na rzecz SKOK "[...]", a zatem sytuacja finansowa Kasy nie uległa poprawie, co mogłoby uczynić nieaktualną potrzebę ustanowienia zarządcy komisarycznego.

Sąd stwierdza, że zasadnie KNF uznała, że Kasa nie przedstawiła projekcji danych ekonomiczno - finansowych, które w sposób wiarygodny wskazywałyby, iż wypracowywane przez Kasę wyniki pozwolą na prawidłowe funkcjonowanie Kasy bez ryzyka niemożności spłaty zobowiązań.

Powołując się na udzieloną pomoc stabilizacyjną, strony skarżące niejako potwierdzają prawidłowość wydanej decyzji, wszak nie wykazują, by pomoc ta została fizycznie przekazana i aby eliminowała na stałe istniejące ryzyko zagrożeń, a tylko wtedy należałoby uznać, że wydana decyzja jest przedwczesna i narusza prawo.

Przedstawione powyżej okoliczności faktyczne niewątpliwie świadczą o wystąpieniu realnej groźby zaprzestania spłacania zobowiązań przez Kasę i spełnieniu przesłanki wynikającej z art. 73 ust. 1 ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych. Istotnym potwierdzeniem zaistnienia w Kasie groźby zaprzestania spłacania zobowiązań jest fakt występowania niedoboru aktywów Kasy w stosunku do jej zobowiązań.

W myśl art. 74k ust. 1 ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo - kredytowych, jeżeli na dzień sprawozdawczy określony w przepisach wydanych na podstawie art. 62c ust. 4 aktywa kasy nie wystarczają na zaspokojenie jej zobowiązań, zarząd kasy, zarządca komisaryczny lub likwidator powiadamia o tym niezwłocznie Komisję Nadzoru Finansowego, która podejmuje decyzję o ustanowieniu zarządcy komisarycznego, o ile nie został ustanowiony wcześniej, i może podjąć decyzję o zawieszeniu działalności kasy oraz wystąpić do właściwego sądu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości kasy lub z wnioskiem o otwarcie postępowania układowego, a także Kasę Krajową. O podjętej decyzji Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie zawiadamia Bankowy Fundusz Gwarancyjny oraz Kasę Krajową. Przepisy art. 73 ust. 3-6b i 8 stosuje się odpowiednio.

Należy zgodzić się z Komisją Nadzoru Finansowego, że kondycja finansowa Kasy jest odzwierciedleniem braku właściwej strategii ze strony Zarządu Kasy, a brak właściwego planu działania zarówno w perspektywie krótko-, jak i długoterminowej, nie pozwalał na wypracowanie dodatnich wyników finansowych opartych o stabilne źródła przychodów. Powyższe okoliczności świadczą także, że Zarząd Kasy nie był w stanie przedstawić programu postępowania naprawczego, który zawierałby możliwe do realizacji założenia i w przewidywalnej perspektywie czasowej gwarantowałby Kasie stabilność i pewność finansową. Kasa powinna być w stanie nie tylko pokryć wszystkie poniesione straty, lecz również być w stanie odbudować fundusze własne do poziomu adekwatnego, przy uwzględnieniu skali prowadzonej działalności. Istniejąca w momencie podejmowania zaskarżonej decyzji sytuacja ekonomiczno - finansowa Kasy pozwalała stwierdzić, że zachodziła podstawa do ustanowienia zarządcy komisarycznego. Nie można wobec tego zgodzić się z zarzutami skarg, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego i to w stopniu rażącym.

Sąd nie podziela zarzutu skarżących, że KNF nie miała podstaw do stosowania art. 74k ust. 1 ww. ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo – kredytowych.

Podejmując rozstrzygnięcie, organ nadzoru prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Podstawa prawna rozstrzygnięcia wynika z obowiązującego prawa materialnego, nie została więc naruszona zasada praworządności, określona w art. 6 kpa. Nie można też organowi zarzucić nierespektowania wyrażonej w art. 7 kpa zasady prawdy obiektywnej. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 77, art. 75, art. 78 i art. 80 kpa). Stan faktyczny sprawy, opisany w decyzji, nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń, w tym przeprowadzania rozprawy administracyjnej (art. 89 § 1 kpa). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 kpa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona przez organ nadzoru argumentacja jest wyczerpująca. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 kpa, w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 kpa. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji, która de facto zabezpiecza zarówno działalność samej Kasy, jak i bezpieczeństwo złożonych w niej depozytów, co ma doniosłe znaczenie prawne z punktu widzenia ochrony i stabilności rynku finansowego. Z kolei sam fakt, że strony skarżące nie zgadzają się ze stanowiskiem KNF, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów.

Odnosząc się także do wniosków dowodowych zawartych w skargach, Sąd uznał je za nieuzasadnione, biorąc pod uwagę prawidłowe ustalenia organu nadzoru, dające podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. W trybie art. 106 § 3 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, co oznacza, że jedynie w przypadku istniejących wątpliwości zachodziłaby podstawa do uzupełnienia materiału dowodowego. Sąd uznał jednak, że stan faktyczny sprawy został wyjaśniony przez KNF w sposób prawidłowy i zupełny.

W takim stanie rzeczy, podjętą w sprawie decyzję o ustanowieniu zarządcy komisarycznego w SKOK "[...]" należy uznać za prawidłową, zaś zarzuty podniesione w skargach za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu nadzoru uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle obowiązującego prawa, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich jego naruszeń, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skarg.

Uznając zatem skargi za nieuzasadnione, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.