Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 61/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub podjęcia czynności
stwierdzono że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 i 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędziowie WSA Mariusz Kotulski WSA Jacek Bursa Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2015 r. sprawy ze skargi H. P. na bezczynność "T" S.A. w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I zobowiązuje "T" S.A. w K. do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności w sprawie z wniosku H. P. z dnia 25 lutego 2015r; II. stwierdza, że bezczynność "T" S.A. w K. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od "T" S.A. w K. na rzecz skarżącej H. P. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

H. P. wniosła skargę na bezczynność "T" S.A. w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na jej wniosek z dnia 25 lutego 2015 r., dotyczący udostępnienia m.in. dokumentów stwierdzających prawo dysponowania nieruchomością składającą się z działki [...] w K. przy ul. M., gmina [...], o pow. 7,5a objętej księgą wieczystą [...] na cele budowlane w związku z budową i przebudową napowietrznych linii energetycznych. W skardze wniesiono o zobowiązanie spółki "T" S.A. do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności w sprawie z wniosku skarżącej H. P. z dnia 25 lutego 2015 roku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego orzeczenia, a także o zasądzenie od spółki na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 złotych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżąca jest właścicielką nieruchomości składającej się z działki [...] w K. przy ul. M., gmina [...] o pow. 7,5a, objętej księgą wieczystą [...], na której znajduje się słup wysokiego napięcia oraz napowietrzna linia energetyczna biegnąca przez całą szerokość działki. W dniu 25 lutego 2015 r. H. P. wystąpiła do spółki "T" S.A. z siedzibą w K. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci m.in. dokumentów stwierdzających prawo dysponowania ww. nieruchomością na cele budowlane w związku z budową i przebudową napowietrznych linii energetycznych oraz wszystkich decyzji administracyjnych i innych dokumentów stanowiących podstawę lokalizacji i przebudowy oraz oddania do użytku linii energetycznych na tej działce.

W odpowiedzi na wniosek spółka pismem z dnia 11 marca 2015 r. nie udzieliła odpowiedzi w przedmiocie udostępnienia żądanej informacji, zarazem wzywając wnioskodawczynię do przesłania planu sytuacyjnego z oznaczoną na nim strukturą elektroenergetyczną celem identyfikacji przedmiotowej linii.

W odpowiedzi na powyższe w piśmie z dnia 25 marca 2015 r. H. P. przesłała do spółki "T" S.A. dokumentację fotograficzną wskazującą na dokładną lokalizację słupa na jej działce. Wskazała zarazem, iż spółka nie może domagać się od wnioskodawczyni planu sytuacyjnego z oznaczoną na nim strukturą elektroenergetyczną ponieważ jest to jeden z dokumentów, których to właśnie wnioskodawczyni domagała się udostępnienia przez spółkę (pkt 2 wniosku z 25 lutego 2015 r.).

Skarżąca wskazała, iż z treści art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Nie budzi wątpliwości, że na przedsiębiorstwie energetycznym ciążył obowiązek rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w przewidzianej prawem formie. W ocenie skarżącej udostępnienie dokumentów stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji. Ugruntowany jest również pogląd, że dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej, jeżeli znajdują się one w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację.

Spółka nie udostępniła informacji publicznej w terminie wskazanym w przepisie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z przepisem art. 17 ust. 1 ustawy.

Jednocześnie zwrócono uwagę, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem skarga na bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia.

W odpowiedzi na skargę "T" S.A. w K. wniosła o:

1. odrzucenie skargi, względnie o oddalenie skargi,

2. zasądzenie od skarżącego na rzecz uczestnika kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pisma podano, że zgodnie z treścią art. 52 § 4 ppsa warunkiem wniesienia skargi jest uprzednie pisemne wezwanie uczestnika do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, dlatego też skarga winna ulec odrzuceniu jako przedwczesna na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Niezależnie od powyższego Spółka stwierdza, że skarga jest nieuzasadniona z przyczyn merytorycznych. Zarówno przebieg linii, jak również rozmieszczenie słupów na nieruchomości skarżącego oraz pozostałe dane dotyczące odwzorowania na mapie istniejących urządzeń energetycznych są zawarte w geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu prowadzonej przez właściwego starostę. Dostęp do tych danych skarżący może uzyskać na podstawie przepisów k.p.a. Zgodnie zaś z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt l OSK 2984/12 - "niedopuszczalne jest stosowanie przepisów u.d.i.p. wówczas, gdy żądane informacje, mające charakter informacji publicznych, dostępne są w innym trybie, bowiem o ile prawo do informacji jest zasadą, to jednak wyjątki od niej powinny być ściśle przestrzegane. Nie tylko bowiem sama u.d.i.p. zawiera ograniczenia w jej stosowaniu, ale również nie może uchybiać w tym względzie przepisom innych ustaw odmiennie regulującym te kwestie". Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zawarł również w postanowieniu z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt l OSK 2154/11 oraz postanowieniu z dnia 19 października 2011 r., sygn. akt l OSK 1987/11. We wskazanym wyżej postanowieniu z dnia 19 października 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny dodatkowo wyjaśnił, iż "samo powoływanie się na ustawę o dostępie do informacji publicznej nie implikuje konieczności jej stosowania, jeśli z całokształtu okoliczności wynika, że skarżący ma zapewniony dostęp do żądanych informacji w innym trybie i jeżeli jest to wniosek w indywidualnej sprawie. W takim przypadku skarga na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej jako niedopuszczalna winna podlegać odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a".

W niniejszej sprawie uczestnik zwrócił się do skarżącego (w piśmie z dnia 11 marca 2015 r.) o przesłanie wyłącznie szkicu sytuacyjnego wskazującego ogólne położenie urządzeń przesyłowych na działce nr [...]. Przy rozpoznawaniu wniosku uczestnik powziął bowiem uzasadnione wątpliwości, czy na przedmiotowej działce są zlokalizowane jakiegokolwiek urządzenia przesyłowe należące do uczestnika. Skarżący odmówił przesłania takiego odręcznego szkicu, co uniemożliwia rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

W tej sytuacji niezrozumiałym jest twierdzenie wnioskodawcy o bezczynności po stronie uczestnika. Zgodnie bowiem z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 63/04 - "bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Od «milczenia» organu trzeba odróżnić sytuację, w której organ odpowiada na wniosek o udzielenie informacji publicznej, lecz nie może podać precyzyjnych informacji, bo ich po prostu nie ma. W takiej sytuacji odpowiedź organu na wniosek zainteresowanego podmiotu trzeba potraktować jako udzielenie informacji, choć oczywiście takie stanowisko organu może nie satysfakcjonować zainteresowanego. W przeciwnym razie w sytuacji, gdy organ nie ma żądanej informacji, ewentualne orzeczenie sądu zobowiązujące do udzielenia informacji byłoby w ogóle niewykonalne. Nie można bowiem zobowiązać kogoś do udzielenia informacji, której nie ma".

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę między innymi w zakresie orzekania w sprawach skarg na bezczynność.

Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność.

Zgodnie z utrwalonym i jednolitym poglądem orzecznictwa i doktryny dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 LEX nr 236545; baza orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną.

Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ.

Jak wynika z akt sprawy skarżąca H. P. wnioskiem z dnia 25 lutego 2015 r. domagała się udostępnienia konkretnych dokumentów stwierdzających prawo dysponowania nieruchomością składająca się z działki [...] w K. w związku z budową i przebudową napowietrznych linii energetycznych, wykazu ówczesnych właścicieli, wszystkich decyzji administracyjnych i innych dokumentów stanowiących podstawę lokalizacji i przebudowy i oddania do użytku linii energetycznych. Ponadto domagała się wskazania jakiego rodzaju linie elektroenergetyczne zlokalizowane są na działce, o jakich parametrach, wskazania ich numerów ewidencyjnych, poziomu napięcia, ilości oraz rozmieszczenia słupów, długości linii, odległości przewodów, powierzchni zajmowanej przez słupy, informacji o poprzednikach prawnych, wskazanie ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości.

W odpowiedzi udzielonej skarżącej pismem z dnia 11 marca 2015 r. "T" S.A. zwróciła się o przesłanie planu sytuacyjnego z oznaczoną na nim infrastrukturą elektroenergetyczną, której dotyczy wniosek, pozwalającego na dokładną identyfikację sieci elektroenergetycznej. Do żądania udostępnienia informacji publicznej spółka się nie odniosła, natomiast wskazała, że bez podania danych nie będzie możliwe zrealizowanie procesu obsługi roszczeń.

Takie stanowisko jest błędne, bowiem położenie działki zostało precyzyjnie określone we wniosku skarżącej, a konkretne posadowienie urządzeń na działce zna najlepiej ich dysponent.

Kwestia, czy żądane przez skarżącą informacje mają charakter informacji publicznej, jak również, czy skarżona spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznych - była już wielokrotnie przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i została przesądzona w wyroku tego Sądu dnia 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 115/13. Stanowisko wyrażone w uzasadnieniu tego wyroku pozostaje nadal aktualne i w całości zyskuje aprobatę składu orzekającego w przedmiotowej sprawie. Nadto znajduje także potwierdzenie w licznym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, jak również Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z 17 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 642/13).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". W orzecznictwie sądowowadministracyjnym podkreśla się, że wymienione w tym przepisie pojęcie "zadania publiczne" jest szersze od zakresu pojęcia "zadania władzy publicznej". Pierwsze z tych pojęć abstrahuje bowiem od elementu podmiotowego, co implikuje wniosek, że zadania publiczne mogą być wykonywane także przez podmioty niemające statusu władzy publicznej. Zadania publiczne są przy tym realizowane powszechnie i są użytecznie dla ogółu, służąc zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/2010).

Z uwagi na powyższe uznać należy, że przedsiębiorstwo, któremu w kontrolowanej sprawie zarzucono bezczynność (przedsiębiorstwo energetyczne) realizuje (wykonuje) także określone zadania publiczne, w rozumieniu przedstawionym, gdyż zarówno dystrybucja energii elektrycznej, jak również inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistnianie dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP - są zadaniami publicznymi, o których mówi powołany wyżej przepis. Ta zaś okoliczność nakłada na przedsiębiorstwo energetyczne obowiązek udzielenia informacji dotyczącej sfery związanej z wykonywaniem przez to przedsiębiorstwo zadań publicznych.

"T" S.A. z siedzibą w K., jako podmiot wykonujący zadania publiczne - podlega regulacjom ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Następnie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy i podlega udostępnieniu na określonych w tej ustawie zasadach. Udostępnieniu podlegają zwłaszcza informacje wymienione w art. 6 ustawy. Udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.). Zaznaczyć należy, że katalog informacji wymienionych w art. 6 nie ma charakteru katalogu zamkniętego, lecz stanowi jedynie przykładowe wyliczenie źródeł i rodzajów informacji. Ponadto zgodnie z art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 ustawy, prawo dostępu do informacji publicznej (ust. 1). Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu faktycznego lub prawnego (ust. 2).

Za utrwalony w orzecznictwie uznaje się pogląd, w myśl którego informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt l OSK 123/06). Dla traktowania danej informacji jako informacji publicznej decydujące jest nie samo jej wytworzenie, lecz fakt, że została pozyskana i przetworzona w celu realizacji zadań publicznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt l OSK 638/11).

Nie ulega wątpliwości, że decyzje i dokumenty dotyczące budowy infrastruktury elektroenergetycznej są dokumentami, w posiadaniu których pozostaje inwestor, a jeżeli inwestorem jest podmiot realizujący zadania publiczne, to i decyzje te i dokumenty służą realizowaniu zadań publicznych przez taki podmiot. Dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi w tym decyzje administracyjne, dokumenty stwierdzające prawo do dysponowania nieruchomością, lokalizacje, przebudowę i inwestycji i inne dokumenty, są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej, jeżeli znajdują się one w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 545/07, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt. II SA/Go 595/07, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SAB/Wr 20/2011).

"T" S.A. z siedzibą w K. jako podmiot wykonujący zadania publiczne, zobowiązany był do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 25 lutego 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej w przewidzianej prawem formie i w jego pełnym zakresie. Powyższe oznacza albo udzielenie informacji publicznej i udostępnienie kserokopii dokumentacji dotyczącej urządzeń usytuowanych na działce skarżącej albo wydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji, bądź też w razie stwierdzenia, że żądana informacja nie znajduje się w posiadaniu Spółki – udzielenie wnioskodawczyni odpowiedzi w formie zwykłego pisma. Jak bowiem podkreśla się w orzecznictwie, w sytuacji kiedy podmiot do którego skierowano żądanie udzielenia informacji publicznej, informacji tej nie posiada, zobowiązany jest jedynie powiadomić pisemnie wnioskodawcę o tym fakcie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2002 r., sygn. akt II SAB 289/02, z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 1644/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2012 r., II SAB/Wa 103/12).

W niniejszej sprawie opisany wyżej wniosek skarżącej zmierzał do udostępnienia wszystkich informacji publicznych stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych. Informacje publiczne to decyzje administracyjne ale także inne dokumenty dotyczące budowy, posadowienia, przebudowy i oddania do użytku urządzeń takie jak protokoły techniczne, zdawczo odbiorcze, protokoły eksploatacyjne, dzienniki budów, decyzje ustalające miejsce i warunki realizacji robót, zatwierdzające plany wraz z planami.

Do tak szerokiego wniosku skarżącej "T" nie odniósł się w sposób należyty. Reakcja spółki "T" w postaci pisma z dnia 11 marca 2015r. nie może być uznana za prawidłowe wykonanie obowiązków ciążących na niej z mocy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wniosek był jednoznacznie sformułowany. Skarżąca w wystarczający sposób określiła rodzaj i zakres interesującej ją dokumentacji. "T" winien albo udzielić informacji w pełnym zakresie zgodnie z wnioskiem albo jednoznacznie odpowiedzieć że nie posiada żadnych informacji publicznych dotyczących pełnego zakresu żądania wniosku bądź wydać decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wniosek skarżącej dotyczący udostępnienia informacji publicznej do chwili obecnej nie został rozpoznany.

Termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek został określony w art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p., który stanowi, że udostępnianie informacji publicznej następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Przepis art.13 ust. 2 u.d.i.p. stanowi zaś, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W tym miejscu należy podkreślić, że dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 451/12; wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 października 2012 r., sygn. akt II SAB/Kr 130/10, wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 stycznia 2013 r. sygn. akt II SAB/Kr 185/12).

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności należy stwierdzić, że "T" S.A. w K. pozostaje nadal w bezczynności w kwestii rozpatrzenia wniosku skarżącej. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w pkt I wyroku zobowiązał Spółkę do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności w sprawie z wniosku H. P. z dnia 25 lutego 2015 r.

Stwierdzając w pkt II wyroku, że bezczynność w rozpoznawanej sprawie nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, Sąd miał na uwadze przede wszystkim fakt, że w spółka "T" w dniu 11 marca 2015 r. zwróciła się z pismem do skarżącej. W trakcie stwierdzonej bezczynności prowadzona była korespondencja pomiędzy stronami. Spółka nie pozostawała w całkowitej bezczynności, lecz odnosiła się do żądań skarżącej. Z tego też względu brak było podstaw do nałożenia grzywny. Orzeczono na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt III wyroku na mocy art. 200 p.p.s.a. Zasądzając od "T" S.A. w K. na rzecz skarżącej kwotę 357 zł, Sąd wliczył w nią koszty zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł, kwotę uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł oraz opłatę skarbową za pełnomocnictwo procesowe w łącznej wysokości 17 zł.