Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 3601/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 116 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Mirella Łent, , po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 2222/19 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 29 lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 września 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2222/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA") oddalił skargę M. K. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz z inna osobą trzecią oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za miesiące od lipca do grudnia 2014 r. Podstawą powyższego orzeczenia był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, a nadto o zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. naruszenie przepisów podatkowego prawa materialnego, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, stanowiących podstawę materialnoprawną zaskarżonego orzeczenia (art. 174 p.p.s.a.), tj. naruszenie:

a) art. 2 Konstytucji RP stanowiącego, iż Rzeczpospolite Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, albowiem ww. Sąd wbrew zasadzie sprawiedliwości społecznej w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego oraz w wydanym wyroku w sposób stronniczy chroni interesy fiskalne Skarbu Państwa, nie zważając na prawa podmiotowe i procesowe Skarżącej jako podatnika, mianowicie Sąd popełnił rażące zaniedbania w zakresie sądowego postępowania dowodowego w szczególności pomijał w sposób milczący istotne dla sprawy informacje zawarte w skardze, jak i w piśmie procesowym Skarżącej z dnia 26 listopada 2019 roku;

b) art. 84 Konstytucji RP, stanowiącego, iż każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, ale tylko określonych w ustawie w związku z art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku — Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 roku, poz. 201 ze zm., dalej: "o.p."), statuującym zasadę praworządności i jednocześnie znoszącą zasadę trwałości ostatecznych decyzji podatkowych, jeżeli zawierają w sobie wady w postaci rażącego naruszenia zasad prawdy obiektywnej, która z kolei implikuje naruszenie zasady wyrażonej w art. 141 § 4 p.p.s.a., z której wynika obowiązek ustalenia przez Sąd Administracyjny stanu faktycznego, które nie pozwalają na ich funkcjonowanie w obrocie prawnym;

c) zasady nakazującej sądom, zgodnie z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., zobowiązującymi Sąd do uchylenia orzeczenia w całości lub w części w razie stwierdzenia, ze naruszenie przez organ podatkowy lub podatkowy organ odwoławczy przepisów postępowania podatkowego mogło mieć wpływ na wynik sprawy;

d) zasady nakazującej sądom zgodnie z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a., w ramach kontroli aktów organów administracji, egzekwowanie od organów podatkowych stosowania zasady zaufania obywatela do organów państwa, nakazującej organom podatkowym orzekanie zgodnie z prawem bez oglądania się na doraźne korzyści dla fiskusa (art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 124 p.p.s.a.),

e) zasady nakazującej sądom, zgodnie z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., w ramach kontroli aktów organów administracji, egzekwowanie od organów podatkowych stosowania zasady praworządności (legalności), nakazującej organom podatkowym orzekanie z duchem i literą prawa (art. 8 Konstytucji RP w zw. z art. 120 o.p.);

f) art. 134 p.p.s.a., obligującego Sąd do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji podatkowej przez organy podatkowe nie doszło do naruszenia przepisów materialnego prawa podatkowego i przepisów postępowania podatkowego, bowiem Sąd I instancji będąc powołany do sądowej kontroli ostatecznych decyzji organów podatkowych w celu zagwarantowania obywatelom praworządnego działania organów państwowych, zaskarżonym wyrokiem, dopuszczając się błędnej wykładni procesowego, jak i materialnego prawa podatkowego w spornej sprawie podatkowej, zapewnił Skarżącej tylko pozory sprawiedliwości, przerzucając faktyczny ciężar wymiaru sprawiedliwości podatkowej na Naczelny Sąd Administracyjny;

g) art. 107 w związku z art. 116 § 1 i 2 o.p., poprzez uznanie, że za zaległości podatkowe podatnika Spółki G. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka") odpowiada Skarżąca M. K. podczas, gdy Skarżąca nie pełniła funkcji członka zarządu od września 2014 roku, nie jest członkiem zarządu od dnia 30 czerwca 2015 roku i dodatkowo nie ponosi odpowiedzialności za brak zgłoszenia tego faktu do rejestru przedsiębiorców.

II. naruszenie przepisów o postępowaniu sądowoadministracyjnym, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. tj.:

a) art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. art. 113 § 1 p.p.s.a. pozwalający przewodniczącemu zamknąć rozprawę, gdy uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną; podczas rozprawy WSA nie przeprowadził wnikliwie sądowego postępowania dowodowego, w szczególności Sąd nie zbadał istotnych dowodów, uzasadniających zasadność skargi na decyzję odwoławczego organu podatkowego w szczególności okoliczności związanych z prawidłowym wprowadzeniem skarżonej decyzji do obrotu prawnego, przez co naruszone zostały w sposób rażący podatkowe prawa procesowe Skarżącej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały uszczegółowione powyższe zarzuty.

Strona przeciwna nie skorzystała z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów (art. 182 § 3 p.p.s.a.). Ponieważ w rozpoznawanej sprawie Skarżąca zrzekła się przeprowadzenia rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.

Istotą sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do zasadności rozstrzygnięcia o odpowiedzialności podatkowej Skarżącej za zaległości podatkowe Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za miesiące od lipca do grudnia 2014 r. (zaliczek i odsetek z tytułu tego podatku).

W pierwszej kolejności podnieść należy, iż zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny pozostawał związany oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt III FSK 2930/21 wydanym w dniu 27 kwietnia 2021 r. w sprawie Skarżącej, odnoszącej się do analogicznego stanu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela poglądy wyrażone w powyższym wyroku i z tej przyczyny w uzasadnieniu niniejszego wyroku posłużył się argumentacją zawartą w uzasadnieniu wskazywanego wyżej wyroku wydanego w dniu 27 kwietnia 2021 r.

Z przepisu art. 107 § 1 o.p. wynika ogólna reguła, że za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. W myśl § 2 tego artykułu, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za: podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów; odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych; niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz za oprocentowanie tych zaliczek; koszty postępowania egzekucyjnego. Szczegółowe zasady odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, reguluje art. 116 o.p. W stanie prawnym, którego sprawa dotyczy, przepis § 1 tego artykułu stanowił, że za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: (1) nie wykazał, że: (a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo (b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; (2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Z kolei w § 2 tego artykułu ustawodawca wskazał, że odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.

W zaskarżonym wyroku WSA dokonał prawidłowej wykładni przywołanych przepisów prawa. Słusznie wskazał, że art. 116 § 1 o.p. zawiera zarówno pozytywne, jak i negatywne (egzoneracyjne) przesłanki przeniesienia odpowiedzialności na członków zarządu spółek kapitałowych. Sens przesłanek pozytywnych sprowadza się do tego, że do orzeczenia odpowiedzialności na podstawie art. 116 o.p. organ podatkowy jest obowiązany wykazać okoliczność pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową Spółki oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko Spółce. Natomiast ciężar wykazania przesłanek egzoneracyjnych spoczywa na osobie, która pełniła obowiązki członka zarządu spółki w czasie powstania zaległości podatkowych.

W tej sprawie nie budzi żądnych wątpliwości fakt, że Skarżąca pozostawała członkiem zarządu Spółki w dniu upływu terminu płatności w podatku dochodowym od osób prawnych za miesiące od lipca do grudnia 2014 r. (zaliczek i odsetek z tytułu tego podatku). Z funkcji tej Skarżąca została odwołana 30 czerwca 2015 roku. Nie zasługuje na uwzględnienie podnoszony w skardze kasacyjnej argument, że już od września 2014 r. Skarżąca faktycznie nie pełniła funkcji członka zarządu. Jak bowiem zauważył NSA w wyroku z 11 grudnia 2018 r. (sygn. akt I FSK 58/17, opublikowany w: CBOSA) użyte w art. 116 § 2 o.p. sformułowanie "pełnienie" obowiązków członka zarządu oznacza, że odpowiedzialność członka zarządu uzależniona jest od pełnienia tej funkcji, a nie jedynie faktycznego wykonywania obowiązków członka zarządu. Przesłanka ta, z racji wykładni systemowej, winna być ustalana w oparciu o obiektywnie istniejące kryteria - spełnienie formalnych warunków "pełnienia funkcji członka zarządu". Dla odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki nie ma więc znaczenia ani kwestia podziału zadań między członkami zarządu, czy też niezajmowanie się przez jednego członka zarządu sprawami spółki. Tego typu okoliczności nie stanowią przesłanek do wyłączenia tej odpowiedzialności. Osoba podejmująca się piastowania funkcji członka zarządu powinna zdawać sobie sprawę, że charakter prawny tej funkcji oznacza nie tylko obowiązek wykonywania czynności zarządzających, ale także odpowiedzialność za sprawy spółki.

Oczywiście, w praktyce mogą wystąpić takie sytuacje, że członek zarządu spółki, mimo pełnienia formalnie tej funkcji, obiektywnie nie ma żadnych możliwości kierowania jej sprawami, np. w związku ze stanem zdrowia wyłączającym możliwość jakiegokolwiek działania. Taki przypadek jednak w tej sprawie nie zachodzi. Skarżąca nie była pozbawiona możliwości prowadzenia spraw Spółki. Przywoływane w skardze kasacyjnej okoliczności dotyczące sytuacji osobistej i zdrowotnej Skarżącej (depresja), nie wskazują na pozbawienie możliwości jej działania w tym okresie. Jak słusznie zauważył WSA, w sprawozdaniu finansowym złożonym przez Spółkę za 2014 r. widnieje podpis Skarżącej, co dowodzi, że Skarżąca faktycznie pełniła obowiązki członka zarządu w okresie powstania zobowiązania podatkowego objętego zaskarżoną decyzją. W skardze kasacyjnej jej autorka sama stwierdza, że Skarżąca – choć sporadycznie – to jednak pojawiała się w siedzibie Spółki. Wskazuje na to także oświadczenie byłej pracownicy Spółki. Dołączona do skargi kasacyjnej dokumentacja medyczna pochodzi z okresu marzec-czerwiec 2015 r. i również nie potwierdza braku możliwości jakiegokolwiek działania przez Skarżącą.

W świetle powyższego nie zasługują na uwzględnienie twierdzenia skargi kasacyjnej, dotyczące niesprawowania przez Skarżącą funkcji członka zarządu Spółki w 2014 r. W tej sprawie wystąpiła pozytywna przesłanka orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącej za zaległości podatkowe Spółki, w postaci pełnienia przez nią obowiązków członka zarządu w okresie, w którym upływał termin płatności zobowiązań. Istnienia drugiej przesłanki pozytywnej, tj. bezskuteczności egzekucji wobec Spółki, autorka skargi kasacyjnej w istocie nie kwestionuje. Skarga kasacyjna nie dostarcza również żadnych przekonujących argumentów w kwestii wystąpienia przesłanek negatywnych. Przywołany w tym zakresie pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z 25 stycznia 2012 r. (sygn. akt I FSK 385/11; opublikowany w: CBOSA), jest nieadekwatny do okoliczności przedmiotowej sprawy. Skarżąca nie była obłożnie chora i miała możliwość złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki.

Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego braku dowodu na skuteczne doręczenie decyzji o orzeczeniu odpowiedzialności drugiemu członkowi zarządu, należy wskazać, że uchwała NSA z 30 stycznia 2017 r. (sygn. akt I FPS 6/16; opublikowana w: CBOSA), na którą powołuje się autorka skargi kasacyjnej, dotyczy odpowiedzialności wspólników spółki osobowej (art. 115 § 1-5 o.p.) i pogląd w niej wyrażony nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. W tej sprawie należy natomiast przywołać uchwałę NSA z 9 marca 2009 r. (sygn. akt I FPS 4/08; opublikowana w: CBOSA), w której stwierdzono, że art. 116 § 1 o.p. nakłada na organ podatkowy obowiązek prowadzenia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o. wobec wszystkich osób mogących ponosić taką odpowiedzialność. W przedmiotowej sprawie wymóg ten został spełniony. Jak bowiem wynika z zaskarżonej decyzji, organ orzekł o solidarnej odpowiedzialności Skarżącej z drugim członkiem zarządu oraz ze Spółką. Kwestia samego doręczenia decyzji o odpowiedzialności innemu członkowi zarządu nie przekłada się na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia wydanego wobec Skarżącej.

Z tych wszystkich względów zarzut naruszenia art. 107 w zw. z art. 116 § 1 i 2 o.p. jest niezasadny. WSA prawidłowo zinterpretował i zastosował wymienione przepisy, jako wzorzec sądowej kontroli decyzji administracyjnej.

Niezasadne są też zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego. Trzeba przy tym podkreślić, że skarga kasacyjna nie zawiera skutecznego zarzutu dotyczącego ustaleń stanu faktycznego, dokonanych przez organy podatkowe i zaakceptowanych przez WSA. Za taki nie może być uznany zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., postawiony w powiązaniu z art. 84 Konstytucji RP i art. 128 o.p. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazuje na wymagane elementy uzasadnienia wyroku, do których ustawodawca zalicza zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia te wszystkie wymogi. O naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. nie stanowi natomiast błędna ocena sprawy, w tym przypadku dotycząca błędnych ustaleń stanu faktycznego. W żadnej mierze nie można zgodzić się ze stwierdzeniem skargi kasacyjnej, że z art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika obowiązek ustalenia przez sąd administracyjny stanu faktycznego. Stan faktyczny sprawy ustalany jest w postępowaniu prowadzonym przez organy administracyjne, a sąd administracyjny dokonuje jedynie oceny prawidłowości tych ustaleń. W tej sprawie WSA zasadnie uznał, że ustalenia faktyczne znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym i nie doszło tu do naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 229 o.p. Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów naruszenia wymienionych przepisów prawa i w konsekwencji nie podważa w tym zakresie oceny WSA.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., który to przepis nakazuje sądowi pierwszej instancji rozstrzygnięcie sprawy w jej granicach, bez związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wydane w tej sprawie rozstrzygnięcie pozostaje w zgodzie z wymienionym przepisem prawa. WSA rozpoznał sprawę w jej granicach, zaś fakt, że sposób tego rozstrzygnięcia nie satysfakcjonuje Skarżącej, sam w sobie nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Nieprzystające do zarzutu art. 134 § 1 p.p.s.a są argumenty skargi kasacyjnej o "oglądaniu się na doraźne korzyści fiskusa" oraz "dopuszczeniu się błędnej wykładni procesowego, jak i materialnego prawa podatkowego". Zupełnie niezrozumiałym jest też powiązanie tego zarzutu z naruszeniem art. 121 § 1 w zw. z art. 124 p.p.s.a.

Chybiony jest zarzut naruszenia art. 113 p.p.s.a., który jest przepisem porządkowym. W myśl art. 113 § 1 p.p.s.a. przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, co oznacza, że przepis ten reguluje jedną z kompetencji przewodniczącego składu orzekającego i ma charakter jedynie porządkowy. Przepis ten może być naruszony tylko wtedy, kiedy przewodniczący nie wyda w ogóle zarządzenia o zamknięciu rozprawy lub też gdyby je wydał, kiedy sąd nie uznał sprawy za dostatecznie wyjaśnioną (zob. wyrok NSA z 7 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1145/19; opublikowany w: CBOSA ). Subiektywne przekonanie Skarżącej, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona, nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 113 p.p.s.a.

Niezasadne są również zarzuty natury konstytucyjnej. Są one bardzo ogólne i częściowo oderwane od realiów przedmiotowej sprawy. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności sprawy, nie znajduje potwierdzenia zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Nie można w szczególności podzielić opinii autorki skargi kasacyjnej "o stronniczym chronieniu interesów fiskalnych Skarbu Państwa" przez WSA. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 84 Konstytucji RP, który to przepis wyraża zasadę, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Odpowiedzialność Skarżącej za zaległości podatkowe Spółki wynika z ustawy podatkowej. Niezrozumiałe jest przy tym powiązanie tego zarzutu z art. 128 o.p. Nie jest to – jak twierdzi autorka skargi kasacyjnej - przepis statuujący zasadę praworządności (tę na gruncie postępowania podatkowego wyraża art. 120 o.p.), jak również przepis "znoszący zasadę trwałości ostatecznych decyzji podatkowych, jeżeli zawierają w sobie wady w postaci rażącego naruszenia zasady prawdy obiektywnej". Pomijając fakt, że art. 128 o.p. nie znosi, lecz ustanawia zasadę trwałości ostatecznych decyzji podatkowych, to w tej sprawie nie doszło do jego naruszenia. Do naruszenia tego przepisu mogłoby dojść, gdyby ostateczna decyzja organu odwoławczego została przez organ zmieniona lub uchylona poza przypadkami przewidzianymi w przepisach o.p. oraz w ustawach podatkowych.

W konsekwencji za niezasadne należy uznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. WSA, w zakresie swojej kognicji, skontrolował zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do jej uchylenia w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Skarga kasacyjna nie daje argumentów do zakwestionowania wyników tej kontroli dokonanej przez WSA.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

Sławomir Presnarowicz Jolanta Sokołowska Mirella Łent