Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1032/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 5a
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.),, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. N., A. K. i U. K. na uchwałę Rady Miasta Ustroń z dnia 27 października 2015 Nr XII/126/2011 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić solidarnie na rzecz skarżących wpis od skargi w kwocie 300 (trzystu) złotych.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. sygnowanym przez J. N., A. K. i U. K. Rada Miasta Ustroń została wezwana do usunięcia naruszenia prawa Uchwałą Nr XII/126/2011 Rady Miasta Ustroń z dnia 27 października 2011r. w sprawie zmiany fragmentu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Ustroń w rejonie ulic [...],[...], al. [...],[...],[...],[...],[...] oraz projektowanego odcinka ulicy zbiorczej łączącej ul. [...] z ul. [...] ( dalej "Uchwała" ).

Wzywający żądali ograniczenia terenu przy ul. [...], oznaczonego na mapie jako 11 U, w zakresie w jakim jest on, w ich ocenie, niezgodny z przepisami prawa i stanem faktycznym. W uzasadnieniu wskazali, iż uchwała nie uwzględnia ograniczeń wynikających z przepisów odrębnych, jakim jest ustawa o transporcie kolejowym. Zgodnie z art. 53 ust. 2 tej ustawy budowle i budynki mogą być sytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego, z tym że odległość ta od osi skrajnego toru nie może być mniejsza niż 20m. Ponadto wskazali, iż Uchwała objęła symbolem 11U między innymi cały obszar działki 1, chociaż w planach Gminy przewiduje się przebudowę ul. [...]. Uchwała, jak twierdzą, powinna przewidywać zakaz zabudowy na wskazanym przez nich terenie również z uwagi na okoliczność, iż budynek położony przy ul. [...], a stanowiący ich własność, jest wpisany do ewidencji zabytków i tak ustanowiony zakaz zabudowy działek sąsiednich w ich ocenie zapewni ochronę tego budynku.

W dniu [...]r. Rada Miasta U. podjęła Uchwałę Nr [...] w sprawie nieuwzględniania wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Pismem z dnia [...] r. J. N., A. K. oraz U. K. (dalej: Skarżący) wnieśli skargę na Uchwałę, podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa w części obejmującej teren działki nr 1, w jednostce strukturalnej 11U. W ocenie Skarżących, przy przygotowaniu i podejmowaniu Uchwały naruszone zostały zasady i tryb sporządzania studium i planu miejscowego w tej właśnie części, bowiem jedna z nich – U. K., będąca wówczas współwłaścicielką przedmiotowej działki, została pozbawiona wpływu na proces planistyczny, poprzez wprowadzenie przez Burmistrza Miasta U. w błąd, co do przygotowywanych zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności Uchwały nr XII/126/2011 Rady Miasta Ustroń z dnia 27 października 2011 r., w części obejmującej działkę 1 w jednostce strukturalnej 11U, w zakresie w jakim jest ona niezgodna z przepisami prawa i interesem skarżących oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania

Jak podnoszą w uzasadnieniu skargi, działka 1, znajdująca się na mapie, stanowiącej załącznik do uchwały nr XII/126/2011 Rady Miasta Ustroń jako i oznaczona jako jednostka strukturalna 11U, w wyniku działu spadku w [...]r. przypadła we współwłasności U. K., W. K. oraz C. K.-W. Natomiast Skarżącym J. N. i A. K. przyznano lokal "A", znajdujący się w budynku na działce 2, od strony ul. [...], w sąsiedztwie działki nr 1.

W postępowaniu przed Sądem Rejonowym w C. o zniesienie współwłasności działki 1 (sygn. akt [...]), U. K. zgłosiła wniosek o fizyczny jej podział. Sąd zlecił biegłemu geodecie wydanie opinii, co do możliwości podziału przedmiotowej działki. Biegły geodeta, w oparciu o obowiązujący wówczas mpzp, wykonał mapę ewidencyjną z naniesionymi granicami jednostek strukturalnych, z zaznaczeniem: "tereny ulic publicznych zbiorczych" oraz "tereny kolejowe", z której wynikało, że na działce możliwa jest zabudowa, jedynie na jej fragmencie.

Na podstawie opinii biegłego geodety Sąd ustalił, że fizyczny podział działki 1 jest niemożliwy i przyznał, postanowieniem z [...] r./ [...]/, tą działkę na wyłączną własność C. K.-W., z obowiązkiem spłaty, zaś apelacja U. K. została oddalona przez SO w B., postanowieniem z [...] r. /[...]/.

Po zakończeniu postępowania o zniesienie współwłasności, C. K.-W. odgrażała się, że zabuduje działkę pawilonem handlowo-usługowym co, zdaniem Skarżących, stanowiłaby dla nich realne zagrożenie ze względu na utratę możliwości prowadzenia, otrzymanej w wyniku działu spadku, "A", jak również stanowiłaby znaczną uciążliwość dla U. K., mieszkającej po sąsiedzku. W tej sytuacji zmiana jednostek strukturalnych na działce 1, stanowi istotne naruszenie ich interesów, nie tylko z powyższych względów, ale również z tej przyczyny, że Sąd, zarówno przy dziale spadku, jak i zniesieniu współwłasności, kierował się wyliczeniem wartości poszczególnych składników majątku, ustalonej przez biegłego, w tym działki 1. Wartość "A", została wyceniona bardzo wysoko, w stosunku do pozostałych składników majątku, zaś zmiana jednostek strukturalnych na działce 1, umożliwiająca zabudowę tej działki, sprawi, że wartość otrzymanej kawiarni spadnie do ok. 15% wartości stanowiącej bazę dla działu spadku, przy znaczącym wzroście wartości działki 1.

Burmistrz w dniu [...] r., na pytanie co do możliwości zabudowy działki nr 1, udzielił odpowiedzi, w której zapewnił skarżących, że ewentualna budowa pawilonu handlowego możliwa jest jedynie w obrębie jednostki strukturalnej oznaczonej symbolem "U - tereny zabudowy usługowej" t.j. w południowym narożniku działki 1. Wyjaśnił również, iż budynek przy ul. [...] wskazany jest do ochrony przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

.Jak się jednak okazało, Skarżący zostali wprowadzeni w błąd, bowiem w tym czasie, kiedy zasięgali informacji w Gminie, w tym formie pisemnej od Burmistrza, trwały prace nad zmianą mpzp dla działki 1, a uchwała nr XII/126/2011 Rady Miasta Ustroń została podjęta 27.10. 2011 r. Uchwałą tą działka 1 w całości została objęta jednostką strukturalną, oznaczoną jako 11U, a informacje te, przez Gminę i Burmistrza, były przed skarżącymi skrywane.

Po uzyskaniu informacji o zmianie mpzp w części dotyczącej działki 1, skarżący skierowali do Rady Miasta U. wezwanie do usunięcia naruszenia ich istotnych interesów, które nie zostało uwzględnione przez Radę Miasta U. Rada doręczając uchwałę, nie poinformowała skarżących o przysługującym im prawie do wniesienia odwołania, a ponadto stanowisko Rady w tej kwestii zostało wyrażone, pomimo wykazania przez skarżących, że uchwała nr XII/126/2011 Rady Miasta Ustroń z 27.10.2011 r. narusza ich interes prawny, jak i narusza prawo. W uzasadnieniu uchwały Rady, posłużono się "wytrychem", uznając, że skarżący nie mają interesu prawnego w zaskarżeniu Uchwały, bowiem zmiana mpzp dotyczy działki 1, której nie są właścicielami. Stanowisko Rady pozostaje w sprzeczności ze stanem faktycznym, bowiem działka 1 znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie "A", stanowiącej własność J. N. i A. K. Przed podjęciem uchwały z [...] r., dwoje radnych przeprowadziło wizję lokalną i zapoznało się ze skutkami, wynikającym ze zmiany planu dot. działki 1, dla skarżących. Stanowisko Rady, w przedmiocie braku interesu prawnego jest wadliwe. Co do stwierdzenia w uzasadnieniu uchwały, że skarżący nie realizowali swojego prawa podczas procedury planistycznej, to podkreślają oni, że zarówno pracownicy Gminy, jak i Burmistrz Miasta U., w czasie procedury planistycznej dotyczącej zmiany mpzp dla działki 1, jak i po jej uchwaleniu przez Radę Miasta, wprowadzali skarżących w błąd, wskazując jeszcze w piśmie z [...]r. na obowiązywanie dla działki 1 regulacji zawartych w poprzednio obowiązującym mpzp.

Stąd skarżący powzięli uzasadnione podejrzenie, graniczące z pewnością, że to "działanie" miało na celu utajenie uchybień proceduralnych, przy podejmowaniu uchwały nr XII/126/2011, skutkujących jej nieważnością.

Gmina uniemożliwiła skarżącym czynny udział w procesie planistycznym, w zakresie działki 1, a działanie takie nie powinno wywoływać negatywnych dla nich skutków. Przyznanie przez Sąd prawa własności działki 1 C. K.-W., co zbiegło się w czasie z zakończeniem procedury planistycznej, to z pewnością zmiany części mpzp dot. działki 1, zostały wprowadzone dopiero w ostatnim stadium tego postępowania, z pominięciem etapów wstępnych, skoro Burmistrz w [...] r. o takich zapisach nie miał pojęcia. U. K. podnosi, że w czasie opracowywania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania, jak i dalszego procedowania zmian mpzp, była ona współwłaścicielką działki 1, dlatego postępowanie Gminy było naganne, wprowadzające ją w błąd, gdyż oczywistym jest, że zmiana jednostek strukturalnych dla działki 1 niewątpliwie miałaby wpływ na sposób zniesienia przez Sąd współwłasności, znacząco korzystniejszy dla skarżącej /podział fizyczny/. W ocenie Skarżących, taka "zwodnicza" postawa Gminy i Burmistrza mogła wynikać z zamiaru ukrycia uchybień proceduralnych, gdyż trudno sobie wyobrazić, by Burmistrz nie znał faktu zmian w mpzp, dla działki 1, już po ich interwencjach.

O celowym działaniu Gminy, zmierzającym do umożliwienia C. K.-W. realizacji inwestycji, wbrew dotychczasowym zapisom mpzp i przepisom prawa, świadczy również fakt, że wedle wyjaśnień Burmistrza zawartych w piśmie z [...]r., budynek usytuowany przy ul. [...], wskazany jest do ochrony przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, zaś w uzasadnieniu Uchwały Rady z [...] r. podano, że Burmistrz w Zarządzeniu nr [...] r. z [...] r. nie wpisał tego budynku do ewidencji zabytków. Zmieniło to sytuację skarżących, ograniczając ich prawo do ochrony swoich interesów, wynikające z ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Nie było uzasadnionej przyczyny, ani podstawy, dla zmiany jednostek strukturalnych na działce 1. Zmiana ta nie wynikała z rezygnacji przez Gminę z perspektywicznych planów przebudowy ul. [...], ani też, ze zmiany przebiegu linii kolejowej. C. K.-W. zawsze uzyskuje decyzje korzystne dla siebie, z rażącym pokrzywdzeniem Skarżących, o czym świadczy m.in. Uchwała RM Ustroń o zmianie w mpzp jednostek strukturalnych dla działki 1.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz reprezentujący Gminę U., uznając za przedmiot skargi uchwałę Rady Miasta U. z dnia [...]r. w sprawie nieuwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, wniósł o jej odrzucenie. Jednocześnie Burmistrz stwierdził, iż w przypadku niepodzielenia przez Sąd tego stanowiska, wnosi o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. skargę na uchwałę organu gminy może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Stosownie do powołanego przepisu, uchwałę zaskarżyć można po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia. Przedmiotem zaskarżenia w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być wyłącznie uchwała z zakresu administracji publicznej naruszająca interes prawny wnoszącego, a uchwała będąca jedynie odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia, stanowi spełnienie wymogów formalnych do wniesienia skargi i nie podlega odrębnemu zaskarżeniu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2006r., sygn. akt IIOSK 1724/06 ). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Dla uzasadnienia wniosku o oddalenie skargi Burmistrz zauważył, iż Skarżący nie posiadają interesu prawnego do zaskarżenia podjętej Uchwały we wskazanym przez nich zakresie, tj. dotyczącym całości terenu objętego przeznaczeniem uchwały określonym jako 11U. Teren objęty tym przeznaczeniem obejmuje oprócz nieruchomości numer 2, stanowiącej własność Skarżących, również inne nieruchomości, które nie stanowią ich własności. W postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy stroną może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Powyższe oznacza więc, że wniesienie skargi nie ma charakteru actio popularis, zatem do jego wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia interesu prawnego lub uprawnienia Wniesienia skargi na uchwałę można więc rozpatrywać jedynie "w granicach" interesu prawnego Skarżących.

Burmistrz, podobnie jak w Rada w uchwale w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia wyjaśnia, iż zmiana fragmentu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ustroń w rejonie ulic [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz projektowanego odcinka ulicy zbiorczej łączącej ul. [...] z ul. [...] przyjęta Uchwałą Rady Miasta Ustroń Nr [...] z dnia [...] r. przeprowadzona została zgodnie z przepisami obowiązującej wówczas ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skarżący podczas realizowanej procedury planistycznej nie składali żadnych wniosków na etapie zawiadomienia o przystąpieniu do opracowania zmiany planu jak i uwag na etapie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu.

Zmiana mpzp była , stosownie do obowiązujących przepisów poddana stosownemu opiniowaniu oraz uzgodnieniom z wszystkimi właściwymi organami i instytucjami.

Uchwała uwzględnia ograniczenia wynikające z przepisu odrębnego, jakim jest ustawa z dnia 28.03.2003 r. o transporcie kolejowym. Istotnie, zgodnie z art. 53 ust. 2 w/w ustawy "budowle i budynki winny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego, z tym że odległość ta od osi skrajnego toru nie powinna być mniejsza niż 20 m". Powyższy zapis nie wyklucza jednakże możliwości zabudowy danej nieruchomości, a jedynie tą możliwość ogranicza. Ponadto Skarżący nie zwracają uwagi na fakt, iż zgodnie z art. 57 ust. 2 tejże ustawy "w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od warunków usytuowania budynków i budowli określonych w art. 53". Oczywiście odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia oraz bezpieczeństwa i prawidłowego ruchu kolejowego, a także nie może zakłócać działania urządzeń służących do prowadzenia tego ruchu. Jednakże to właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego ( w tym przypadku Starosta ), udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo, po uzyskaniu opinii właściwego zarządcy na etapie zatwierdzania projektu budowlanego.

Co do zarzutu dotyczącego przebudowy pasa drogowego ul. [...] w odpowiedzi na skargę wskazano, że jest on położony poza granicami planu miejscowego. Niemniej jednak plan ten nie ogranicza absolutnie możliwości inwestycyjnych związanych z przebudową ul. [...]. Obecna szerokość w liniach rozgraniczających pasa drogowego ul. [...] ( sięgająca na wysokości działki nr 1 aż 20m ) jest wystarczająca dla prawidłowej obsługi komunikacyjnej i brak jest konieczności jego poszerzenia.

Natomiast odnosząc się do kwestii figurowania nieruchomości w ewidencji zabytków Burmistrz wyjaśnił, że budynek położony przy ul. [...] nie został wpisany do tejże ewidencji, jednakowoż samo umieszczenie w takiej nie przesądza o konieczności wprowadzania zakazu zabudowy działki. Przedmiotowy plan miejscowy uzgodniony został z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków .

Podnoszone przez Skarżących okoliczności, dotyczące podziału nieruchomości w ramach postępowania spadkowego oraz uwzględnione przez biegłego przy wycenie nieruchomości nie mają znaczenia dla oceny naruszenia interesu prawnego Skarżących. Podobnie argumenty dotyczące negatywnego oddziaływania na ich nieruchomość poprzez uchwalenie planu dla działki numer 1 stanowią czysto hipotetyczne rozważania, będące do tego wynikiem ich subiektywnych przekonań, czy odczuć.

Pismo Burmistrza Miasta U. nr [...] z dnia [...]r. skierowane do A. K., J. N. oraz kolejne pismo tego organu nr [...] z dnia [...]r. skierowane do U. K., dotyczące możliwości zabudowy działki nr 1 położonej w U. przy ulicy [...] w bezpośrednim sąsiedztwie restauracji "A" były potwierdzeniem faktów, iż materiały udostępnione biegłemu sądowemu z zakresu geodezji, niezbędne do sporządzenia opinii w zakresie możliwości podziału, sporządzane były w oparciu o obowiązujący wówczas miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a kopia mapy ewidencyjnej w skali 1:1000 sporządzona przez uprawnionego geodetę w dniu [...] r. zawierała poprawnie naniesione w obrębie działki nr 1 granice jednostek strukturalnych obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta U.

Burmistrz zwraca uwagę na to, że procedura opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest publiczna i jawna. W toku procedury planistycznej projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykładany jest do publicznego wzglądu, o czym Burmistrz zawiadamia ogół społeczności. Każdy zainteresowany posiada więc możliwość prześledzenia procedury planistycznej, jak również zapoznania się z projektem planu oraz złożenia ewentualnych wniosków lub uwag. Bezpodstawny jest zatem zarzut "skrywania" przed Skarżącymi jakichkolwiek zamierzeń planistycznych, czy też wprowadzania ich w błąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie z kolei do art. 147 § 1 p.p.s.a sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

W pierwszym rzędzie należy wyjaśnić, że przedmiotem kontroli Sądu jest uchwała Nr XII/126/2011 Rady Miasta Ustroń z dnia 27 października 2011 r. w sprawie zmiany fragmentu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Ustroń w rejonie ulic [...],[...], al. [...],[...],[...],[...],[...] oraz projektowanego odcinka ulicy zbiorczej łączącej ul. [...] z ul. [...] (dalej: Uchwała), będąca aktem prawa miejscowego.

Sąd nie podzielił stanowiska Gminy, wedle której skarga dotyczy uchwały Rady Miasta U. z dnia [...] r. w sprawie nieuwzględniania wezwania do usunięcia naruszenia. Odpowiedź na skargę, wbrew temu co w niej zostało stwierdzone, nie odnosi się tylko do tejże uchwały, ale w istocie rzeczy do Uchwały z dnia 27 października 2011 r. w sprawie zmiany mpzp.

Badając formalną dopuszczalność wniesionej skargi wskazać należy, iż z mocy art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2015r., poz. 1515 ze zm., dalej: u.s.g.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W myśl z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (por. też uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007r., sygn. akt II OPS 2/07).

Wymogi te zostały w niniejszej sprawie dochowane, skarga była bowiem poprzedzona stosownym wezwaniem i złożona z zachowaniem ustawowego terminu.

Skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Analiza postanowień art. 101 ust. 1 u.s.g. prowadzi do wniosku, iż skuteczne złożenie skargi wymaga spełnienia dwu zasadniczych przesłanek: po pierwsze – skarżący musi wykazać naruszenie interesu prawnego uchwałą (zarządzeniem); po drugie – uchwała (zarządzenie) powinna pozostawać "w zakresie władzy publicznej". Niespełnienie tych przesłanek (jednej bądź obu) wyklucza możliwość merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez sąd administracyjny, przy czym nie jest do końca jasne czy sąd skargę obarczoną taką wadę powinien oddalić czy też ją odrzucić. Jak się wydaje, po nowelizacji art. 58 p.p.s.a. polegającej na wprowadzeniu w ust. 1 tego artykułu pkt. 5a kwestia ta została przesądzona w odniesieniu do niewykazania naruszenia interesu prawnego. Sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepis szczególny, w tym przypadku art. 101 ust. 1 u.s.g. wymaga wykazania naruszenia interesu prawnego, wobec tego w przypadku niewykazania tego (takiego) interesu skarga podlega odrzuceniu.

W ocenie składu orzekającego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, iż Uchwała narusza interes prawny Skarżących z następujących względów.

Istotą interesu prawnego jest związek z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać jako jego podstawę i z której można wywodzić swoje uprawnienia. W judykaturze podkreśla się aktualność interesu prawnego, istniejącego obiektywnie w dniu wejścia w życie zaskarżonego aktu, bądź najpóźniej w chwili złożenia skargi. Interes prawny powinien być indywidualny, własny i skonkretyzowany, wynikający z określonego przepisu prawa materialnego oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego zaskarżony akt. Interes prawny, którego istnienie umożliwia przyznanie legitymacji skargowej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., powinien bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu wnoszącego skargę. Oznacza to, że stronie skarżącej powinno przysługiwać konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym, bądź publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, które najpóźniej w dniu wniesienia skargi zostało naruszone zaskarżonym aktem. Jak jednolicie przyjmuje się w judykaturze skarżący wnosząc skargę musi wykazać, że zaskarżona uchwała naruszając prawo jednocześnie negatywnie wpływa na jego sytuację prawną, np. pozbawia go pewnych uprawnień, czy też uniemożliwia ich realizację.

Wnosząc skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. należałoby zatem wykazać, że zaskarżona uchwała godzi w sposób bezpośredni w interes prawny lub uprawnienie Skarżących powodując, że ich sfera prawna w wyniku przyjęcia przedmiotowej Uchwały zostanie naruszona, ze wskazaniem konkretnej normy prawa materialnego, z której uprawnienie to lub interes prawny jest wywodzony.

Zdaniem Sądu zaskarżona Uchwała w żaden sposób nie narusza interesu prawnego Skarżących, bowiem nie są oni właścicielami działki nr 1, ani też nie maja do niej innego tytułu prawnego.

W świetle powyższych ustaleń, wobec zaistnienia podstawy do odrzucenia skargi, Sąd nie oceniał zarzutów w niej podnoszonych, które mogłyby podlegać badaniu jedynie w otwartym postępowaniu sądowym.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, Sąd orzekł jak w sentencji.