Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 174/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 60 w zw. z  art. 64b par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr. ) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Palus Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant sekretarz sądowy Natalia Rusinek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 maja 2019 r. w sprawie ze sprzeciwu A sp. j. z siedzibą w B. od decyzji Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowalny i podział nieruchomości oraz udzielającej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi gminnej wraz z włączeniem do drogi krajowej i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu stronie skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od sprzeciwu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda D., dalej jako "organ odwoławczy", uchylił celem ponownego rozpatrzenia sprawy decyzję Starosty L. z dnia [...] (Nr [...]), którą zatwierdzono projekt budowlany i podział nieruchomości i udzielono zezwolenia na realizację inwestycji drogowej dla Gminy C. pn.: "[...] ".

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że stwierdził istotne błędy procesowe w postępowaniu pierwszoinstancyjnym skutkujące koniecznością uzupełnienia materiału dowodowego. Polegały one na niewłaściwym wskazaniu w decyzji zarządcy drogi (Gminy C. zamiast Wójta Gminy C.), niewyjaśnienia kwestii objęcia zakresem inwestycji gminnej obok budowy drogi gminnej także budowy drogi krajowej (skrzyżowanie), niezawiadomieniu jednej ze stron o wszczęciu postępowania, niezamieszczenia w projekcie budowlanym rozwiązań dotyczących ruchu rowerowego oraz stanowiska właściwego organu w przedmiocie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

W sprzeciwie od powyższej decyzji A sp.j. z/s w B. – dalej jako "skarżąca" – zarzuciła:

1) naruszenie przepisów art. 107 § 3 w zw. z art. 140 w zw. z art. 6 w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2068, dalej: "u.d.p. "), w zw. z art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. g ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1474, dalej: "u.z.r.i.d."), poprzez niezgodne z prawem stwierdzenie, zawarte na str. 3 Decyzji, iż "Wprawdzie zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, budowa skrzyżowań dróg różnej kategorii należy do zarządcy drogi właściwego dla drogi wyższej kategorii, ale z uwagi na treść art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. g ustawy o szczególnych zasadach (...) należy przyjąć, że zasada ta nie obejmuje zezwolenia na realizację inwestycji drogowej przewidującego budowę dróg różnej kategorii", podczas gdy z przepisu art. 11 ust. 1 pkt 9 lit. g u.z.r.i.d. w żadnej mierze nie wynika przyjęcie dopuszczalności dokonywania budowy, przebudowy oraz remontu skrzyżowań dróg różnej kategorii, przez zarządcę drogi właściwego dla drogi niższej kategorii;

2) naruszenie przepisów art. 107 § 3 w zw. z art. 140 w zw. z art. 6 w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 b ust. 1 u.z.r.i.d., poprzez niezgodne z prawem oraz stanem faktycznym stwierdzenie, że " W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo uznał w postępowaniu spełnienie wymogów określonych w art. 1 lb ust. 1 (...) ustawy o szczególnych zasadach (...)", podczas gdy z przepisu art. 11b ust. 1 u.z.r.i.d. wynika obowiązek uzyskania przez inwestora opinii właściwego miejscowo zarządu powiatu, której to opinii inwestor nie zasięgnął przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a nadto podczas gdy pełnomocnik inwestora (Wójta Gminy C.) pozyskał pozytywną opinię Wójta Gminy C. dla dokumentacji projektowej (pismo Wójta Gminy C. z dnia [...] znak [...]), pomimo braku udziału właściciela nieruchomości [...] w postępowaniu administracyjnym, mając na względzie, iż w obrocie prawnym znajduje się decyzja o pozwoleniu na budowę dotycząca budowy stacji paliw na działce [...];

3) naruszenie przepisów art. 107 § 3 w zw. z art. 140 w zw. z art. 6 w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11d ust. 1 pkt 8 lit. h u.z.r.i.d., poprzez niezgodne z prawem oraz stanem faktycznym stwierdzenie, że ,, W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo uznał w postępowaniu spełnienie wymogów określonych (...) w art. lid ust. 1 (...) ustawy o szczególnych zasadach (...)", podczas gdy z przepisu art. 11d ust. 1 pkt 8 lit. h u.z.r.i.d. wynika obowiązek przedłożenia opinii innych organów wymaganych przepisami szczególnymi, a co za tym idzie, wynikać powinna zgodność wniosku z przedłożonymi opiniami, a w niniejszej sprawie treść wniosku w sposób oczywisty stoi w sprzeczności z warunkami wskazanymi w opinii GDDiKA z dnia [...] roku. pismo znak [...] w zakresie lokalizacji zjazdu na działkę nr [...] poprzez niezałączenie do projektu budowlanego autorstwa mgr inż. R. W. planu zagospodarowania, pozytywnie zaopiniowanego ww. pismem, w którym zjazd na działkę [...] zaprojektowano szerokości 6m, (w zatwierdzonym decyzję nr [...] projekcie zaprojektowano zjazd o szerokości 3,5m);

4) naruszenie przepisów art. 107 § 3 w zw. z art. 140 w zw. z art. 6 w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11i ust. 1h u.z.r.i.d., w zw. z art. § 75 i § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. z 2016 r., poz. 124, dalej: "r.w.t.d.p. "), poprzez niezgodne z prawem stwierdzenie, że "Przyjęte w projekcie parametry drogi pozostają w zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (...) - m.in. w zakresie (...) § 75 (ronda) (...)", podczas gdy przepis § 75 r.w.t.d.p. reguluje wymiary i zakres stosowania rond. a objęte projektem budowlanym rondo nie odpowiada tym wymaganiom, bowiem nie jest zaprojektowane na planie koła, a w takim przypadku wymagane jest, przed wydaniem decyzji, uzyskanie zgody właściwego ministra na odstępstwo, której to zgody nie otrzymał organ pierwszej instancji; a ponadto podczas gdy przepis § 9 ust. 1 pkt 4 r.w.t.d.p. stanowi, że droga klasy G powinna mieć powiązania z drogami nie niższej klasy niż L (wyjątkowo klasy D), a odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 800 m, w sytuacji gdy projektowane rondo znajduje się w odległości ok. 450 m od zjazdu z autostrady A4;

5) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 107 § 3 w zw. z art. 140 w zw. z art. 6 w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez niezgodne z prawem stwierdzenie, że "Nie znajdują pełnego uzasadnienia zarzuty od nr 2 do nr 6 (...)", podczas gdy organ administracji publicznej nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, a argumenty które organ przedstawił na poparcie przedmiotowego stwierdzenia nie popierają stwierdzenia, że podniesione w odwołaniu zarzuty są bezzasadne;

6) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 w zw. z art. 140 w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu, a tym samym nierozpoznanie po raz drugi merytorycznie sprawy;

7) naruszenie przepisu postępowania 138 § 2 i 2a k.p.a., poprzez niewskazanie, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy oraz poprzez nieokreślenie wytycznych w zakresie wykładni przepisów prawa, w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie.

W odpowiedzi na sprzeciw organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji.

Pismem procesowym z dnia 27 V 2019 r. skarżąca cofnęła sprzeciw wyjaśniając, że czynność ta wynika ze zmiany sytuacji faktycznej, w związku z którą skarżąca nie ma już interesu w rozpoznaniu sprzeciwu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 60 w zw. z art. 64b § 1 ustawy z 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.) – dalej "ppsa" - skarżący może cofnąć sprzeciw. Cofnięcie sprzeciwu wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie sprzeciwu za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Stosownie zaś do art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64b § 1 ppsa, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął sprzeciw.

Wobec jednoznaczności oświadczenia skarżącej o cofnięciu sprzeciwu i braku w konkretnym przypadku podstaw do uznania cofnięcia sprzeciwu za niedopuszczalne, postępowanie sądowe należało umorzyć na zasadzie art. 161 § 1 pkt 1 ppsa.

O zwrocie wpisu postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.