Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 155/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 5a
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na uchwałę Rady Powiatu Bolesławieckiego z dnia 26 sierpnia 2021 r. nr XXXVI/213/2021 w przedmiocie wyrażenia zgody na zawarcie umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego i stwierdzenie nieważności tej umowy postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 17 stycznia 2022 r. G. K. (skarżąca, strona skarżąca) wniosła skargę na uchwałę Rady Powiatu Bolesławieckiego z dnia 26 sierpnia 2021 r. nr XXXVI/213/2021 w przedmiocie wyrażenia zgody na zawarcie umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego i stwierdzenie nieważności tej umowy. Zażądała stwierdzenia nieważności uchwały oraz umowy oświadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego nr [...] zawartej pomiędzy Powiatem Bolesławieckim a P. w B. sp. z o.o. z siedzibą w B. Zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa krajowego i prawa Unii Europejskiej, w szczególności – rozporządzenia nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. oraz art. 22 ust. 1 i art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz.U. 2021 r., poz. 1371 ze zm., dalej: u.p.t.z.), co w konsekwencji pozbawia ją jako przedsiębiorcę zajmującego się przewozami na terenie Powiatu Bolesławieckiego, możliwości realizowania przewozów.

W odpowiedzi na skargę (pismo z dnia 27 stycznia 2022 r.) Starosta Bolesławiecki wniósł o jej odrzucenie, ewentualne oddalenie w całości, jako niezasadnej. Skarżącej zarzuca brak legitymacji skargowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, sąd zobligowany jest ocenić dopuszczalność wniesienia skargi. Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r., poz. 329, dalej -p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje podmiotowi, któremu ustawy szczególne je przyznają. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2022 r., poz. 559, dalej: u.s.g.) – będącej ustawą szczególną w stosunku do p.p.s.a. - każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

W dalszej kolejności zauważyć należy, że dla wykazania istnienia legitymacji skargowej wynikającej z art. 101 ust. 1 u.s.g., strona skarżąca powinna wykazać, że zaskarżona uchwała wpływa na sferę materialnoprawną strony w ten sposób, że pozbawia ją pewnych uprawnień gwarantowanych przepisami prawa materialnego albo uniemożliwiając ich realizację (por.: wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 1016/09, wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 817/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Pojęcie interesu prawnego obejmuje uprawnienia i obowiązki prawne. Akt dotyczy więc interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy rozstrzyga o prawach i obwiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. W orzecznictwie ugruntował się pogląd, że tylko przepisy prawa materialnego stanowią podstawę interesu prawnego, stwarzając dla konkretnego podmiotu legitymację procesową strony (por. wyroki NSA: z dnia 10 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1012/04, z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1828/06, z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 1043/10, z dnia 10 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1059/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Interes prawny jest indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych będących podstawą zastosowania przepisu prawa materialnego.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że materialnoprawnych podstaw naruszenia interesu prawnego strony uprawniających ją do wniesienia skargi należy szukać w ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz.U.2021 r., poz. 1371 ze zm., dalej: u.p.t.z.).

Skarżąca wywodzi swój interes prawny z art. 19 u.p.t.z. podnosząc, że jest przewoźnikiem i cyt. "ma możliwość skorzystania z trybów zawarcia umowy na świadczenie usług w transporcie drogowym określonych w powołanej normie." Z tego wywodzi, że wybór przewoźnika publicznego w trybie określonym w art. 22 u.p.t.z. i zawarcie umowy z innym przewoźnikiem bezpodstawnie pozbawia ją uprawnień wynikających z art. 19 u.p.t.z.

Sąd nie podziela zdania skarżącej. Skarżąca nie była operatorem publicznego transportu drogowego, zatem normy prawne zawarte w art. 19 u.p.t.z. nie mogą

stanowić materialnoprawnych podstaw naruszenia jej interesu prawnego – ani zaskarżona uchwała, ani umowa zawarta na jej podstawie, nie wpływa na prawa ani obowiązki skarżącej. Na marginesie Sąd zauważa, że zawarcie umowy z innym operatorem niż skarżąca, może mieć wpływ na jej interes faktyczny (odpływ pasażerów – część klientów strony skarżącej będzie korzystać z transportu publicznego), jednakże interesu faktycznego nie można utożsamiać z interesem prawnym (por. postanowienie NSA z dnia 25 stycznia 2022 r., sygn. akt II GSK 2707/21, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

W swoim piśmie z dnia 28 marca 2022 r., będącym odpowiedzią na wezwanie Sądu do wskazania naruszenia zaskarżoną uchwałą konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia, skarżąca powołuje się na art. 59 ust. 1 u.p.t.z.

Odnosząc się do powyższego, Sąd zauważa, że z art. 59 ust. 1 u.p.t.z. skarżąca nie może wywodzić swojego interesu prawnego do wniesienia niniejszej skargi. Przepis ten, w sposób oczywisty stanowi podstawę do wniesienia skargi dla podmiotu, który jest lub był zainteresowany zawarciem danej umowy i któremu grozi powstanie szkody w wyniku zarzucanego naruszenia przepisów prawa Unii Europejskiej lub ustawy, jednakże dotyczy skargi na czynność ogłoszenia zamiaru bezpośredniego zawarcia umowy, czyli czynności organizatora zmierzające do podjęcia uchwały o zawarciu umowy, nie zaś podjęcia samej uchwały czy zawarcia umowy.

W myśl art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Z powyższych względów Sąd stwierdził, że ze względu na brak interesu prawnego strony, skargę należy odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 1 u.s.g.