Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 800/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Ewa Cisowska - Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 29 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. O. i T. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozpoznania zażalenia na bezczynność postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...] nr [...] uznało za nieuzasadnione zażalenie M.O. i T. O. na bezczynność Starosty [...] w sprawie załatwienia podań z dnia [...] i z dnia [...].

W uzasadnieniu postanowienia powołało przepis art. 35, art. 36 oraz art. 37 § 2 k.p.a., wywodząc, iż organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, przy czym niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno zaś nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się, co zauważyło SKO w P., terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Zauważyło nadto, iż organ administracji publicznej o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Podkreśliło, iż stan, w którym organ nie podejmuje żadnej czynności w sprawie, a w konsekwencji nie załatwia sprawy w określonym terminie, stanowi bezczynność tego organu, zaś uzasadnione zażalenie strony w tym względzie, uprawnia organ wyższego stopnia do podjęcia wobec organu będącego w zwłoce, środków dyscyplinujących przewidzianych w § 2 art. 37 k.p.a.

Zauważyło nadto, iż przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w sprawie wykazało, iż sprawy podań stron z dnia [...] i [...] zostały załatwione, bowiem Starosta [...] w piśmie z dnia 14 marca 2006r. udzielił stronom odpowiedzi na podanie z dnia 27 lutego 2006r., zaś w dniu 18 sierpnia 2006r. wydał zaświadczenia w odpowiedzi na podanie stron z dnia [...] Podkreśliło jednak, że podanie z dnia [...] nie zostało załatwione w ustawowym terminie, przy czym organ nie podjął działań przewidzianych w art. 36 k.p.a.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem M. O. i T.O. wnieśli skargę do sądu administracyjnego, domagając się ponownego rozpoznania ich sprawy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej odrzucenie, podnosząc, iż na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie przysługuje żaden środek zaskarżenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd odrzuca skargę:

1. jeśli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego,

2. wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia,

3. gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi,

4. jeśli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została prawomocnie osądzona,

5. jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeśli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeśli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiającej jej działanie,

6. jeśli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Spośród wskazanych przyczyn odrzucenia skargi w niniejszej sprawie zastosowanie ma pkt 6 powołanego przepisu. Z niedopuszczalnością skargi zaś mamy do czynienia np. wówczas, gdy brak jest przedmiotu zaskarżenia, niewyczerpane zostały środki zaskarżenia, skargę wniesiono od aktu lub czynności (bezczynności) nie objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, skargę wniósł podmiot nie posiadający legitymacji procesowej (por. J.P.Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s. 116 czy T. Woś: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 276 i n.).

W tej sprawie przedmiotem wniesionej przez M.O. i T.O. skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] uznające za nieuzasadnione zażalenie M.O. i T.O. na bezczynność Starosty [...] w sprawie załatwienia podań z dnia [...]oraz z dnia [...]

Oceniając dopuszczalność powyższej skargi niezbędne jest, w ocenie Sądu, poczynienie ustaleń, czy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., jako organu wyższego stopnia, rozpoznające zażalenie na bezczynność należy do katalogu spraw objętych kontrolą sądu administracyjnego. Ustalenia te zaś należy dokonać w oparciu o przepisy art. 1 i art. 3 § 2 ppsa, oraz art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Stosownie do tych przepisów prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne), a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Według art. 3 § 2 pkt 2 ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Przede wszystkim zauważyć należało, iż postanowienie w sprawie bezczynności organu pierwszej instancji, stosownie do przepisu art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., jest niezaskarżalne. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem, zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w k.p.a., zaś żaden z przepisów tegoż kodeksu nie przewiduje możliwości zaskarżenia przedmiotowego postanowienia. Nie bez znaczenia dla oceny dopuszczalności przedmiotowej skargi ma też przepis art. 123 § 2 k.p.a., wedle którego postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie spraw, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Analiza przepisów kodeksu prowadzi do wniosku, że podjęte przez organ wyższego stopnia, w tym przypadku SKO w P., postanowienie w sprawie bezczynności nie jest ani postanowieniem, na które służy zażalenie, ani też postanowieniem kończącym postępowanie jurysdykcyjne, a stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma, co podkreśla się w orzecznictwie sądowym, charakter wpadkowy (incydentalny). Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Niezależnie zatem od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2001r., IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116, wyrok WSA z dnia 22 czerwca 2005r., I SA/Wa 941/04, LEX nr 179056). Niedopuszczalne jest wniesienie środka odwoławczego od rozstrzygnięcia organu administracji publicznej wydanego w wyniku rozpoznania skargi na bezczynność przewidzianej w art. 37 § 1 k.p.a. W konsekwencji przyjąć należy, że skarga na takie postanowienie jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu (wyrok WSA z dnia 24 maja 2004r., IV SA 228/03, LEX nr 160589, postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2002r., II SA/Gd 3920/01, LEX nr 76109 czy postanowienie NSA z dnia 13 marca 2001r., I SAB 246/00, LEX nr 78952).

W świetle powyżej analizy uznać należało, iż zaskarżone przez M. O. i T.O. postanowienie SKO w P. w sprawie bezczynności organu pierwszej instancji nie może być odrębnym przedmiotem skargi, a więc i kontroli sądu administracyjnego. Z tych względów skarga jest niedopuszczalna. W sprawie zaistniała więc sytuacja, o której stanowi powołany wyżej przepis art. 58 § 1 pkt. 6 ppsa. Odrzucenie skargi zaś jest równoznaczne z odmową merytorycznego rozpoznania sprawy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 wskazanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.