Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2575/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 28, 138 par 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2013 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

W dniu 15 lutego 2012 r. E. Sp. z o.o., wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji pod nazwą [...].

Pismem z dnia 17 lutego 2012r., Wojewoda [...] zawiadomił wnioskodawcę, właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. Pozostałe strony zostały powiadomione o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczeń.

Uznając, że zebrany materiał dowodowy w sprawie pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, Wojewoda [...], na podstawie art. 104 Kpa, art. 4 ust. 2, art. 50, art. 51 ust. 1 pkt 3, art. 53, art. 54 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.), § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzjach o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1589) oraz zgodnie z decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie ustalenia terenów, przez które przebiegają linie kolejowe, jako terenów zamkniętych (Dz. U. Ministerstwa Infrastruktury z 2009 r., Nr 14, poz. 51), wydał w dniu [...] marca 2012 r. decyzję znak: [...], o ustaleniu warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji pn. [...].

Od przedmiotowej decyzji odwołanie do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, za pośrednictwem organu I instancji, wniosła M. L.

W odwołaniu podniesiono, iż planowana inwestycja, polegająca na budowie elektrowni [...], została zlokalizowana na najlepszych gruntach ornych w powiecie [...] i województwie [...]. W obszernym uzasadnieniu Skarżąca wskazała, iż ww. inwestycja powodować będzie znaczące negatywne oddziaływanie na środowisko naturalne, poprzez m.in. zanieczyszczenia gleby oraz powietrza. Odwołująca podniosła, że realizacja inwestycji spowoduje obniżenie wartości jej nieruchomości oraz straty w produkcji rolnej.

Po rozpatrzeniu odwołania Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego umorzył postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu decyzji organ naczelny wskazał, że odwołanie M. L., zostało złożone przez podmiot nie będący stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 Kpa. W myśl art. 28 Kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Organ podkreślił, że interes prawny, legitymujący stronę postępowania, musi być oparty na prawie materialnym (czyli wynikać z obowiązujących przepisów prawa), nie może zaś wywodzić się tylko z subiektywnego przekonania podmiotu, że taki interes posiada (vide: postanowienie NSA z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt: OSK 1563/04, opubl. LEX nr 171196; uchwała NSA z dnia 3 lutego 1997 r., sygn. akt: OPS 9/96, opubl. ONSA 1997, nr 3, poz. 102).

Ponadto, źródło uprawnienia lub obowiązku, o którym mowa w art. 28 Kpa, musi dotyczyć bezpośrednio podmiotu domagającego się czynności organu. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dana osoba jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania stosownych czynności organu administracji.

Analizując przedmiotową sprawę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził, że Pani M. L. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym dotyczącym ww. decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak również nie była ona stroną na etapie postępowania prowadzonego przez Wojewodę [...] w niniejszej sprawie.

Zgodnie z dyspozycją art. 53 ust. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "O wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie

Powyższy przepis określa 2 kategorie stron w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pierwsza grupa obejmuje inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będzie lokalizowana inwestycja, druga kategoria to pozostałe podmioty posiadające status strony. Ich ustalenie następuje w oparciu o art. 28 Kpa, a zatem warunkiem uzyskania statusu strony w takim postępowaniu jest posiadanie interesu prawnego.

Organ podkreślił, że ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby skarżącej przysługiwały jakiekolwiek prawa rzeczowe do którejkolwiek z działek objętych liniami rozgraniczającymi teren inwestycji.

W związku z powyższym, pismem z dnia 19 kwietnia 2012 r., Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wezwał M. L. do wykazania interesu prawnego dotyczącego przedmiotowej sprawy.

W piśmie z dnia 14 maja 2012 r. M. L. podniosła, iż budowa elektrowni [...] o mocy [...] oraz związanej z nią budowy połączenia torów [...] z torami kolejowymi linii nr [...] wpłynie negatywnie na ilość i jakość jej płodów rolnych. Jak zauważyła, obniży się wartość rynkowa jej gruntów rolniczych, sąsiadujących z terenem powyższych inwestycji. M. L. podkreśliła, iż jej gospodarstwo rolne jest oddalone od granicy elektrowni o 500-600 m.

Niezrozumiałe jest dla strony skarżącej, czy nieruchomości, na których lokalizowana jest przedmiotowa bocznica kolejowa, są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], czy też Gminy [...]. Jak zauważyła, z mapy wynika, iż "przyłącze torów" ma być poza terenem planowanej elektrowni. W jej ocenie "nie są one objęte tym planem przestrzennym z dnia [...]".

W dalszej części pisma Skarżąca podniosła, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał zgodę na "odrolnienie" użytków rolnych o pow. 156,29 ha gruntów rolnych II i III klasy pod obiekty i urządzenia elektrowni, zaś zarząd ww. elektrowni wystąpił pismem z dnia 1 września 2011 r. o wyłączenie z produkcji rolnej tylko 54,17 ha. W jej ocenie, lokalizacja spornej elektrowni na gruntach o wysokiej klasie bonifikacyjnej musi zostać zmieniona.

Organ naczelny wskazał w uzasadnieniu, że przedmiotem inwestycji, jest lokalizacja połączenia torów [...] z torami kolejowymi linii nr [...], nie zaś budowa elektrowni.

Minister podkreślił, iż właściciel nieruchomości położonej w sąsiedztwie nieruchomości, na której planowana jest inwestycja może mieć interes prawny w sprawie decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, jednakże nie oznacza to, że taki przymiot posiada każdy właściciel nieruchomości znajdującej się w sąsiedztwie lub nieruchomości sąsiedniej i w każdych okolicznościach faktycznych. Decydujące znaczenie w tym przypadku ma wnioskowanie wynikające z rodzaju i zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji z jednej strony oraz położenia nieruchomości, na której ma być prowadzona inwestycja względem nieruchomości osoby ubiegającej się o status strony.

Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że oddziaływanie omawianej inwestycji nie przekroczy granic działki na której ma być ona usytuowana. Nieruchomości Skarżącej nie znajdują się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji.

Dlatego też organ uznał, że M. L. nie posiada w sprawie przymiotu strony i nie mogła skutecznie wnieść odwołania od decyzji Wojewody [...] dniu [...] marca 2012 r. decyzję znak: [...], o ustaleniu warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji pn. [...].

Na powyższą decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2012r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga M. L.

W skardze zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów procedury administracyjnej.

Skarżąca podniosła, że rozstrzygnięcie organu jest błędne ponieważ powinna być uznana za stronę postępowania bowiem budowa elektrowni będzie miała dla niej negatywne skutki. Skarżąca wskazał, że zaskarżona decyzja narusza prawo własności jej nieruchomości ponieważ planowana inwestycja doprowadzi do skażenia jej nieruchomości.

Minister - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) -zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze.

Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W ocenie Sądu organ wydając zaskarżoną decyzję, zasadnie uznał, że odwołanie M. L. nie mogło zostać rozpoznane merytorycznie, gdyż zostało złożone przez podmiot niebędący stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 Kpa. W myśl art. 28 Kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Podkreślić należy, że interes prawny, legitymujący stronę postępowania, musi być oparty na prawie materialnym (czyli wynikać z obowiązujących przepisów prawa), nie może zaś być wywodzony z subiektywnego przekonania podmiotu, że taki interes posiada.

Wskazać również należy, że przedmiotem decyzji o ustaleniu lokalizacji, jest budowa połączenia torów [...] z torami kolejowymi linii nr [...], nie zaś budowa elektrowni.

Zarzuty M. L. zaprezentowane w odwołaniu od decyzji organu I instancji jak też podniesione w skardze dotyczą budowy elektrowni.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu naczelnego, że właściciel nieruchomości położonej w sąsiedztwie nieruchomości, na której planowana jest inwestycja może mieć interes prawny w sprawie decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, jednakże nie oznacza to, że taki przymiot posiada każdy właściciel nieruchomości znajdującej się w sąsiedztwie lub nieruchomości sąsiedniej i w każdych okolicznościach faktycznych. Decydujące znaczenie w tym przypadku ma zasięg oddziaływania planowanej inwestycji oraz położenia nieruchomości, na której ma być prowadzona inwestycja względem nieruchomości osoby ubiegającej się o status strony.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że oddziaływanie planowanej inwestycji nie przekroczy granic działki na której ma być ona usytuowana, zaś nieruchomości skarżącej nie znajdują się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji.

W tych okolicznościach uznać należy, że M. L. nie posiada w sprawie przymiotu strony i nie mogła skutecznie wnieść odwołania od decyzji Wojewody [...] dniu [...] marca 2012 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji pn. [...].

Sąd stwierdza, że postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.