Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 604/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6463 Wzory przemysłowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 89 ust. 1, art. 117 ust 1, art. 246 ust. 1, art. 102 ust 1, 2 i 3, art. 103 ust. 2, 2 i 3, art. 104, art. 110,
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art. 7, art. 77 par 1, art. 80, art. 107 par. 3, art. 8,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącego W. S. kwotę 1634 (jeden tysiąc sześćset trzydzieści cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr Sp. [...] Urząd Patentowy Rzeczpospolitej Polskiej (w skrócie: UP) unieważnił prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Zestaw przyborów do pisania" nr Rp-[...] udzielone na rzecz W. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo – Usługowe "K." z siedzibą w P. (dalej: P.H.U. "K.", uprawniony, skarżący) oraz przyznał od uprawnionego na rzecz wnioskodawczyni J. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą P.H. "V.I" z siedzibą w B kwotę 2.000 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia:

W dniu [...] stycznia 2007 r. W. S. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. "K." wystąpił do UP o uzyskanie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Zestaw przyborów do pisania". W dokumentacji zgłoszeniowej wniosku wskazał jako cechy istotne tego zestawu: "metaliczne (srebrzyste) końcówki górna i dolna elementów piszących tworzących zestaw, metaliczna skuwka zawieszkowa oraz sąsiadująca z grotem będącym zakończeniem skuwki metaliczna wstawka w kształcie zbliżonym do prostokąta, przy czym krótkie boki tej wstawki są wycinkami kołowymi, dwa metaliczne równoległe pierścienie rozdzielające część chwytną długopisu i ołówka od części górnej, górna ściana długopisu i ołówka w tym samym kolorze, co kolor elementów wchodzących w skład zestawu, pokrywa pudełka wykonana z przeźroczystego tworzywa sztucznego, kartonowe opakowanie zabezpieczające tworzywowe pudełko przed samoczynnym otwarciem wykonane jako prostopadłościan bez podstaw, w którego jednej ścianie są wycięte praktycznie prostokątne okna, a na rozdzielającym je pasie jest umieszczona marka handlowa zestawu. Niezależnie od wersji kolorystycznej elementów piszących zestawu to opakowanie zawsze w kolorze czarnym."

Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. UP udzielił na rzecz P.H.U. W. S., P. prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Zestaw przyborów do pisania".

Ogłoszenie nastąpiło w Wiadomościach UP nr [...] w dniu [...] listopada 2007 r.

W dniu [...] grudnia 2007 r. przez J. K. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą: Przedsiębiorstwo Handlowe "V." J. K., B. (dalej też : "wnioskodawczyni") został wniesiony sprzeciw od wyżej opisanej decyzji UP z dnia [...] czerwca 2007 r. Jako podstawę żądania unieważnienia wskazano art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1 , art. 104 ust. 1, art. 106 i art. 117 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.), dalej: "p.w.p.". W ocenie wnoszącego sprzeciw sporny wzór przemysłowy był przed datą jego zgłoszenia w UP podany do powszechnej wiadomości w sposób umożliwiający jego odtworzenie. Ponadto zgłoszenie zostało dokonane przez osobę do tego nieuprawnioną i to w sposób zamierzony i świadomy w celu nieuprawnionego zdobycia monopolu w zakresie obrotu handlowego spornymi zestawami na terytorium Polski, co zdaniem wnioskodawczyni było sprzeczne z porządkiem publicznym i dobrym obyczajami oraz naruszało prawa autorskie osób trzecich.

Uprawniony w piśmie z dnia [...] maja 2008 r. uznał sprzeciw za bezzasadny, gdyż sporny wzór przemysłowy spełniał w dacie zgłoszenia warunki do udzielenia prawa, a zarzut z art. 106 ust. 1 p.w.p. uznał za bezpodstawny.

Wobec zachowania terminów do złożenia sprzeciwu oraz udzielenia odpowiedzi na zawiadomienie organu, że złożono sprzeciw i podniesienia w niej zarzutu, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawę przekazano do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym.

Po przeprowadzeniu rozprawy w dniu [...] listopada 2010 r. UP wydał skarżoną decyzję, w której unieważnił prawo z rejestracji spornego wzoru przemysłowego. Jako podstawę materialnoprawną powołał art. 102, art. 103, art. 104 p.w.p. Odwołując się do definicji wzoru przemysłowego zawartej w art. 102 ust. 1 p.w.p. wskazał, że ocenie podlegał wygląd zewnętrzny nadawany wytworom czyli cechy, które są wizualnie (zmysłem wzroku) postrzegane w trakcie zwykłego używania produktu i chodziło o ogólny, całościowy efekt wizualny. Organ podkreślił, że przedmiot spornego wzoru przemysłowego składa się z czterech niezależnych od siebie wyrobów, które mogą być wprowadzane do obrotu niezależnie od siebie lub w zestawach z innymi wyrobami. W ocenie UP kartonowe opakowanie bezspornie stanowiło od dawna, na długo przed datą zgłoszenia spornego wzoru przemysłowego wyrób znany i służący do zabezpieczenia tworzywowego pudełka przed samoczynnym otwarciem.

Odnosząc się do cechy nowości postaci wytworu omawianego spornego wzoru przemysłowego, zdefiniowanej w art. 103 ust. 1 p.w.p. UP przyjął, że oferowane przez chińskie firmy: N.., LTD. długopis i ołówek serii [...] oraz pudełka serii [...] oraz przez C. ołówek i długopis oznaczone nr [...] są identyczne z przedmiotami spornego wzoru przemysłowego i ujawniają wszystkie istotne cechy tego wzoru. Wnosząca sprzeciw przedłożyła dokumenty, z których wynikało, że wymienione wyroby chińskie były oferowane do publicznej sprzedaży zanim uprawniony dokonał zgłoszenia spornego wzoru, a tym samym nastąpiło ich publiczne ujawnienie, to zarówno długopisu, jak i pudełka. Tym samym nie można przypisać spornemu znakowi towarowemu cechy nowości.

Nadto organ uznał, że sporny wzór przemysłowy nie spełniał także wymogu indywidualnego charakteru w rozumieniu art. 104 p.w.p., gdyż tożsamość wszystkich istotnych cech wzoru widocznych podczas jego zwykłego używania sprawiała, że przeciwstawione wzory wywierały na zorientowanym użytkowniku takie samo ogólne wrażenie, jak ołówek, długopis i pudełko ze spornego wzoru. Zdaniem UP zorientowany użytkownik (osoba stale używająca danego produktu, np. hurtowy sprzedawca wyrobów piśmiennych) odnosił wrażenie oglądając sporny wzór, że już wcześniej widział taką postać wytworu. Organ wyjaśnił, że przy ocenie przesłanki indywidualnego charakteru wziął pod uwagę zakres swobody twórczej, jaką dysponuje twórca wzoru. W przypadku pojemnika swoboda twórcza była ograniczona z uwagi na ogólny kształt wyrobów w postaci długopisu lub automatycznego ołówka, a duża w odniesieniu do wyglądu powierzchni tych wyrobów, ich kolorystyki i umieszczenia oraz ukształtowania skuwki.

Organ w zasadzie uznał wiarygodność dowodów przedstawionych przez skarżącą, za wyjątkiem: zaświadczenia o przyjęciu do rejestracji w chińskim Urzędzie Patentowym w dniu [...] listopada 2006 r. zgłoszenia dotyczącego długopisu tożsamego długopisem stanowiącym część spornego wzoru oraz korespondencji elektronicznej z dnia [...] stycznia 2007 r. dotyczącej zakupu przez firmę wnioskodawczyni kompletów długopisów i ołówków tożsamych z tymi, które stanowiły przedmiot spornego wzoru. Odmówił natomiast wiarygodności materiałom przedłożonym przez uprawnionego.

Urząd Patentowy RP nie znalazł podstaw do przyjęcia, iż wykorzystanie spornego wzoru, jako takiego jest sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami lub narusza prawa majątkowe, lub osobiste wnoszącej sprzeciw (art. 106 ust. 1 i art. 117 ust. 2 p.w.p.). Powołane przepisy odnoszą się do treści przenoszonych przez wzór przemysłowy a nie do sposobów zachowania się uprawnionego. Sporny wzór przemysłowy zaś ma charakter wyłącznie techniczny i jego istotne cechy dotyczą jedynie wyglądu poszczególnych jego elementów.

O kosztach orzekł na mocy art. 256 ust. 2 p.w.p. w zw. z art. 98 Kodeksu postępowania cywilnego.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów:

I. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

- art. 102 p.w.p. poprzez błędne określenie postaci wzoru Rp-[...], wskutek przyjęcia, że wzorem przemysłowym stanowiącym przedmiot postępowania w sprawie są cztery niezależne od siebie produkty, które mogą być wprowadzane do obrotu niezależnie od siebie, podczas gdy przedmiotem spornego wzoru jest jeden zestaw, co ma potwierdzenie w dokumentacji rejestrowej tego wzoru,

- art. 103 ust. 1 p.w.p. poprzez przyjęcie, że sporny wzór nie posiada cech nowości wskutek zaniechania przeprowadzenia merytorycznej analizy cech istotnych tego wzoru, różniących go od wskazywanych jako wcześniejsze porównywanych produktów oraz zaniechanie przeprowadzenia oceny identyczności przeciwstawionych wzorów, wymaganej przez art. 103 ust. 1 p.w.p., a także poprzez brak merytorycznej oceny jednego z elementów wzoru, to jest opakowania kartonowego,

- art. 104 ust. 1 p.w.p. poprzez przyjęcie, że sporny wzór nie posiada przymiotu indywidualnego charakteru wskutek zaniechania merytorycznej analizy cech istotnych tego wzoru, mających wpływ na ogólne wrażenie, jakie wzór wywołuje na zorientowanym użytkowniku, a także poprzez brak merytorycznej oceny jednego z elementów wzoru – kartonowego opakowania;

II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

- naruszenie art. 7, art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), dalej: "k.p.a." w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. wskutek braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego,

- art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. polegające na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów wskutek oparcia decyzji na niewiarygodnych i niekompletnych materiałach dowodowych,

- art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. wskutek sporządzenia uzasadnienia nie spełniającego wymogów ustawowych w zakresie wyjaśnienia z jakich przyczyn jednym dowodom przyznał wiarygodność a innym jej odmówił, jak i wyjaśnienia podstaw prawnych niespełniania przez sporny wzór cech: nowości oraz indywidualnego charakteru.

W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a." Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zdaniem Sądu, kierując się powyższymi kryteriami skarga W. S. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Należy podkreślić, że przedmiotem postępowania było unieważnienie prawa z rejestracji "Zestawu przyborów do pisania" wskutek złożenia sprzeciwu przez J. K. Zestaw ten w dokumentacji zgłoszeniowej miał wskazane jako cechy istotne: "metaliczne (srebrzyste) końcówki górna i dolna elementów piszących tworzących zestaw, metaliczna skuwka zawieszkowa oraz sąsiadująca z grotem będącym zakończeniem skuwki metaliczna wstawka w kształcie zbliżonym do prostokąta, przy czym krótkie boki tej wstawki są wycinkami kołowymi, dwa metaliczne równoległe pierścienie rozdzielające część chwytną długopisu i ołówka od części górnej, górna ściana długopisu i ołówka w tym samym kolorze, co kolor elementów wchodzących w skład zestawu, pokrywa pudełka wykonana z przeźroczystego tworzywa sztucznego, kartonowe opakowanie zabezpieczające tworzywowe pudełko przed samoczynnym otwarciem wykonane jako prostopadłościan bez podstaw, w którego jednej ścianie są wycięte praktycznie prostokątne okna, a na rozdzielającym je pasie jest umieszczona marka handlowa zestawu. Niezależnie od wersji kolorystycznej elementów piszących zestawu to opakowanie zawsze w kolorze czarnym."

Z kolei, zgodnie z art. 89 ust. 1 p.w.p. stosowanym odpowiednio na mocy

art. 117 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 246 ust. 1 p.w.p. unieważnia się prawo z rejestracji, jeżeli nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa z rejestracji.

Podstawowe warunki, jakie powinien spełniać wzór przemysłowy określają przepisy art. 102 – 104 p.w.p.

Według art. 102 ust. 1 p.w.p. wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. Wytworem, zaś w myśl ust. 2 art. 102 p.w.p. jest każdy przedmiot wytworzony w sposób przemysłowy lub rzemieślniczy, obejmujący w szczególności opakowanie, symbole graficzne oraz kroje pisma typograficznego, z wyłączeniem programów komputerowych.

Przepis ust. 3 tego art. odnosi się do wytworu złożonego czyli przedmiotu składającego się z wielu wymienialnych części składowych umożliwiających jego rozłożenie i ponowne złożenie. Jednakże, co jest bezsporne, w niniejszej sprawie, przedmiotem oceny nie jest wytwór złożony, ale zestaw składający się z czterech niezależnych części, które mogą być usuwane i w ich miejsce może być dołączony element, pod warunkiem, że nadal będzie to zestaw, charakteryzujący się istotnymi cechami przedstawionymi w dokumentacji zgłoszeniowej, czyli będzie wytworem, dla którego nastąpiło zgłoszenie (art. 105 ust. 5 p.w.p.). Wobec tego, zbyt nieprecyzyjne jest twierdzenie organu, że poszczególne elementy tego zestawu mogą być dowolnie wymieniane.

Jednocześnie należy podzielić pogląd UP, że ocenie podlega wygląd zewnętrzny wytworu czyli cechy wizualnie postrzegane w trakcie zwykłego używania wytworu.

Kryterium "nowości" wzoru przemysłowego jest zdefiniowane w art. 103 p.w.p., który w ust. 1 mówi, że wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, identyczny wzór nie został udostępniony publicznie przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, z zastrzeżeniem ust. 2. Wzór uważa się za identyczny z udostępnionym publicznie także wówczas, gdy różni się od niego jedynie nieistotnymi szczegółami. Wzoru nie uważa się za udostępniony publicznie, w rozumieniu ust. 1, jeżeli nie mógł dotrzeć do wiadomości osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy, zgodnie z art. 103 ust. 2 p.w.p. Jednakże, z mocy art. 103 ust. 3 p.w.p. przepis ust. 1 nie wyłącza możliwości udzielenia prawa z rejestracji, jeżeli wzór przemysłowy:

1) został ujawniony osobie trzeciej, która w sposób wyraźny lub dorozumiany była zobowiązana do zachowania poufności;

2) został ujawniony w ciągu 12 miesięcy przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, jeżeli ujawnienie nastąpiło przez twórcę, jego następcę prawnego lub - za zgodą uprawnionego - przez osobę trzecią, a także jeżeli ujawnienie nastąpiło w wyniku nadużycia popełnionego wobec twórcy lub jego następcy prawnego.

W ramach ustalania istnienia przesłanki nowości, badaniu podlega moment publicznego udostępnienia wzoru, co ma istotne znaczenie dla określenia czy przeciwstawione wzory, z którymi zostanie porównany dany wzór, zostały rzeczywiście wcześniej ujawnione. Wcześniejsze ujawnienie przeciwstawionych wzorów ma znaczenie prawne, gdyż znajomość tych wzorów jest przeszkodą i dowodem w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji. Moment ten musi być dokładnie udowodniony (vide: L. Brancus – Cieślak, Podstawy nieważności wzorów wspólnotowych w świetle decyzji OHIM, Europejski Przegląd Sądowy, październik 2008, s. 19, K. Wernicka, Nowość i indywidualny charakter wzoru przemysłowego w praktyce Urzędu ds. Harmonizacji Rynku Wewnętrznego, Europejski Przegląd Sądowy, sierpień 2008, s. 45). Sąd w pełni podziela zaprezentowane poglądy. Wyrażone zostały na tle rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz. U. UE L z 2002 r. t. 3, s. 1 z późn. zm.), dalej: "rozporządzenie nr 6/2002". Uregulowania tego aktu (art. 4, 5 i 7) są w omawianym zakresie tożsame z cytowanymi przepisami Prawa własności przemysłowej. Dlatego w pełni można odwołać się do wskazanego stanowiska doktryny przy ocenie polskich rozwiązań.

Publiczne udostępnienie można ustalać na podstawie szerokiego katalogu zdarzeń, w tym w oparciu o obwieszczenia wzoru w pismach urzędowych z zakresu własności przemysłowej, międzynarodowe rejestracje, publikacje w katalogach, byleby zostały wydrukowane i udostępnione publicznie w jednej ze znanych form,

tj. opublikowane, wystawione, używane w obrocie, udostępnienie na specjalistycznych targach.

Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy, ustalenia UP dotyczące publicznego udostępnienia przeciwstawionego wzoru zostały dokonane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Organ dokonał wybiórczej oceny materiału dowodowego. Nie wskazał, dlaczego nie uwzględnił dowodów przedstawionych przez uprawnionego, jak i niektórych dowodów powołanych przez wnioskodawczynię (dokumenty chińskiego Urzędu ds. Własności Intelektualnej, korespondencja elektroniczna "V."). Organ nie dokonał kompleksowej oceny zebranego materiału dowodowego, mimo że przedstawione dowody wskazywały na różne daty ujawnienia przeciwstawionego wzoru. Organ jedynie przyjął, że przeciwstawiony wzór długopisu, ołówka i opakowania został publicznie udostępniony przed datą zgłoszenia czyli przed [...] stycznia 2007 r. Nie było istotne, kiedy i przez kogo został ujawniony. Przecież, zarówno skarżący, jak i zgłaszająca sprzeciw przedstawili katalogi firmy N., LTD, z których miało wynikać, że przeciwstawiony wzór miał zostać ujawniony w różnych latach - albo przed zgłoszeniem (argumenty wnioskodawczyni), albo po zgłoszeniu spornego wzoru, według uprawnionego (k. -35 -40, 155 – 160 akt adm.). Ponadto, przy założeniu, że twórcą spornego wzoru była N., LTD (wzór nr [...]) i wzór długopisu oraz ołówka został stworzony jesienią 2006 r., UP nie wyjaśnił, dlaczego przyjął, że długopisy o spornym wzorze mogły być już przedmiotem obrotu w lipcu 2006 r. przez C. (wzór nr [...]).

Wobec powyższego UP powinien ponownie dokonać analizy zebranego materiału dowodowego z uwzględnieniem reguł wynikających z art. 7, 77 i 80 k.p.a. Sposób oceny tego materiału i wnioski winien zawrzeć w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

Jednakże, aby wzór został uznany za nowy, zbadać należy czy tenże wzór nie jest identyczny z wzorem ujawnionym wcześniej lub czy nie różni się od innego tylko nieistotnymi szczegółami. Brak nowości występuje tylko wtedy, gdy istnieje wyraźne, oczywiste podobieństwo. Odróżnianie się kilkoma detalami może spowodować, że mimo to wzór nie będzie uznawany za identyczny. Oceny wzoru, jak słusznie twierdzi organ, należy dokonać całościowo. Organ zaś dokonał oceny poszczególnych elementów, za wyjątkiem kartonowego opakowania i na tej podstawie doszedł do konkluzji, że sporny wzór jest identyczny z przeciwstawionymi mu wzorami długopisu, ołówka i pudełka. Organ natomiast nie ocenił wzoru jako całości czyli jako zestawu przyborów do pisania. Stanowisko UP pozostaje w sprzeczności ze stanowiskiem tego organu z chwili rejestracji spornego wzoru. Udzielając prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, UP przyjął, że zgłoszenie wzoru zostało dokonane prawidłowo, a przedmiot zgłoszenia w oczywisty sposób spełnia przesłanki z art. 103 i 104 p.w.p. (art. 110 p.w.p.). Oznaczało to, że uznał za wzór przemysłowy cały zestaw. Jeżeliby restryktywnie oceniać zestaw przyborów do pisania, to nie powinno być badane także plastikowe pudełko, gdyż także nie jest przyborem do pisania. Zmiana swego stanowiska i eliminowanie z oceny wzoru, jego pewnej części – kartonowego opakowania (jakoby niestanowiącego elementu spornego wzoru), nie została wyjaśniona przez organ. Taka nieuzasadniona zmiana stanowiska UP winna być oceniana w kontekście naruszenia art. 8 k.p.a. wyrażającego zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Organ winien dokonać oceny całościowej wzoru, łącznie z opakowaniem kartonowym, zwłaszcza że przedstawione dowody nie przeciwstawiały jako wzoru zestawu, obejmującego elementy, jak w tym, zarejestrowanym przez skarżącego. Ponadto wśród materiałów dowodowych nie było dowodów dotyczących opakowania kartonowego. Niezależnie od powyższego, należy zauważyć, że zgłaszająca sprzeciw uważała, że sprzeciw nie obejmował kartonowego opakowania (oświadczenie skarżącej na rozprawie w dniu [...] września 2009 r.,

k- 72 akt adm.).

Wobec tego przedwczesne było stanowisko UP, że sporny wzór nie wykazuje cechy nowości w rozumieniu art. 103 p.w.p. Zostało ono przyjęte bez przeprowadzenia dokładnej analizy materiału dowodowego, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a.

Urząd Patentowy powinien ocenić cały zestaw czy spełnia wymóg nowości, czy przeciwstawione wzory (o ile zostały wcześniej ujawnione) są identyczne i różnią się tylko nieistotnymi szczegółami, czy też występują różnice między nimi, których nie można uznać tylko za nieistotne.

Kolejną cechą zakwestionowaną przez UP był indywidualny charakter wzoru, przejawiający się tym, iż ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo

(art. 104 ust. 1 p.w.p.). Przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego bierze się pod uwagę zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru, w myśl art. 104 ust. 2 p.w.p. Zatem indywidualny charakter należy badać z uwzględnieniem następujących czynników, które mają na celu określenie: kim jest zorientowany użytkownik, czy zarejestrowany wzór wywiera na zorientowanym użytkowniku inne całościowe wrażenie aniżeli wzór wcześniejszy, jaki jest stopień swobody twórcy podczas tworzenia wzoru.

Przyjęty przez UP model zorientowanego użytkownika – jako osoby używającej w stały sposób produktu, np. hurtowy sprzedawca wyrobów piśmiennych - należało zaakceptować. Oprócz powołanego wyżej stanowiska doktryny, również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt II CSK 302/07, opubl. LEX nr 350424, zajął podobne stanowisko.

Mając na uwadze, że wzór winien być oceniany całościowo, to przy ocenie ogólnego wrażenia, jakie porównane wzory wywołują, zorientowany użytkownik, który zna zakres swobody twórczej i stan wzornictwa w danej dziedzinie, jest w stanie dostrzec niekiedy duże różnice między nimi tam, gdzie zwykły użytkownik widzi jedynie podobieństwa, jak i cechy wspólne.

Organ, przyjmując opisany model zorientowanego użytkownika, nie przeprowadził z jego pozycji całościowej oceny spornego wzoru, łącznie z kartonowym opakowaniem i wzorów mu przeciwstawionych, czy różnice między całościowym wrażeniem wywieranym przez porównywane wzory są wyraźne.

Wobec tego kwestionowanie przez UP indywidualnego charakteru spornego wzoru było także przedwczesne.

W konkluzji należy stwierdzić, iż UP nie rozpoznał sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, a tym samym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Uchybienia formalne poczynione w toku postępowania spornego przez organ, uniemożliwiły Sądowi prawidłowe ustosunkowanie się do zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym.

Rozpoznając sprawę ponownie organ administracji przeprowadzi postępowanie administracyjne stosownie do zasad ogólnych zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego, odniesie się do wszystkich okoliczności faktycznych i całego materiału dowodowego, który zgromadził w sprawie, by następnie podjąć decyzję administracyjną prawidłowo uzasadnioną o przekonywującej treści.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

Odnośnie pkt 2 sentencji wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.