Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 28/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2008-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52., art. 58  par. 1  pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 września 2008r. sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Dyrektora Okręgowej Służby Więziennej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 19 maja 2008r. w sprawie zaliczenia do wysługi lat nadterminowej zasadniczej służby wojskowej postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Decyzją personalną z dnia "[...]" nr "[...]" Dyrektor Zakładu Karnego zaliczył R. S., strażnikowi działu ochrony Zakładu Karnego, na dzień przyjęcia do służby, tj. 1 marca 2005r. do dodatku za wysługę lat, okres odbywania zasadniczej służby wojskowej: 1 rok i 2 miesiące oraz 23 dni.

Następnie pismem z dnia 19 maja 2008r., opatrzonym tytułem raport

i skierowanym do Dyrektora Zakładu Karnego, R. S. wniósł

o stwierdzenie nieważności decyzji personalnej nr "[...]" Dyrektora Zakładu Karnego z powodu rażącego naruszenia prawa, tj. art. 100 ustawy o Służbie Więziennej z dnia 26 kwietnia 1996r. oraz par. 2 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia ministra sprawiedliwości w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej w związku z art. 32 konstytucji RP, polegającego na nie zaliczeniu do wysługi lat okresu zasadniczej nadterminowej służby wojskowej pełnionej od 27 maja 1998r. do 26 maja 2002r.

Pismem z dnia 3 czerwca 2008r. Dyrektor Zakładu Karnego podał, że zaliczeniu do wysługi lat w Służbie Więziennej podlega jedynie okres odbytej zasadniczej służby wojskowej, natomiast okres odbytej nadterminowej zasadniczej służby wojskowej takiemu zaliczeniu nie podlega. Jednocześnie poinformował skarżącego, że kwestia ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji personalnej Nr "[...]" należy do właściwości Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej, dlatego też raport R. S. zostanie przesłany do tego organu.

Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w dniu 19 czerwca 2008r. poinformował R. S., że w myśl przepisów ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej, brak jest podstaw prawnych do wydawania decyzji administracyjnych zaliczających bądź odmawiających zaliczenia funkcjonariuszom Służby Więziennej okresów służby i pracy podlegających uwzględnieniu przy ustalaniu stażu służby uprawniającego do dodatku za wysługę lat lub nagrody jubileuszowej. Wobec tego Okręgowy Inspektorat Służby Więziennej nie miał podstaw do wdrażania trybu nadzwyczajnego w postaci stwierdzenia nieważności decyzji personalnej z dnia 1 marca 2005r. Dyrektora Zakładu Karnego .

Następnie w dniu 17 lipca 2008r. do Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej wpłynęła skarga R. S. na bezczynność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w sprawie zaliczenia do wysługi lat w Służbie Więziennej nadterminowej zasadniczej służby wojskowej. Skarżący podniósł, że Dyrektor Okręgowej Służby Więziennej powinien zaliczyć mu do wysługi lat okres nadterminowej zasadniczej służby wojskowej. Stanowisko to według strony skarżącej znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2006r. (sygn. akt I OSK 283/06), w którym stwierdzono, że nadterminowa służba wojskowa przebiega z modyfikacjami wynikającymi z rozporządzenia ministra obrony narodowej z dnia 12 października 2004r. w sprawie trybu przyjmowania oraz sposobu odbywania nadterminowej zasadniczej służby wojskowej. Nie zmienia to jednak zdaniem skarżącego oceny, że jest to nadal zasadnicza służba wojskowa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że zarzuty zawarte w skardze są bezzasadne. O bezczynności organu administracji publicznej można bowiem mówić wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, lecz mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. W przedmiotowej sprawie natomiast organy obu instancji udzieliły skarżącemu w stosownym terminie odpowiedzi na jego wniosek.

Ponadto R. S. został wezwany na podstawie zarządzenia z dnia 24 lipca 2008r. Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Olsztynie do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych skargi poprzez podpisanie załączonego oryginału skargi i nadesłanie go do Sądu oraz złożenie dokumentu potwierdzającego złożenie – przed wniesieniem skargi do sądu – zażalenia do organu wyższego stopnia na bezczynność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej, pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 30 lipca 2008r. W odpowiedzi pismem wniesionym do tutejszego Sądu w dniu 31 lipca 2008r. R. S. i przesłał podpisany oryginał skargi oraz potwierdzenie złożenia raportu do Dyrektora Zakładu Karnego z dnia 19 maja 2008r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest

w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

Powyższe oznacza, iż zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają jedynie rozstrzygnięcia ostateczne, a więc takie, od których nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi R. S. jest bezczynność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zaliczenia do wysługi lat w Służbie Więziennej nadterminowej zasadniczej służby wojskowej. Zasadnym jest tu wskazać, iż zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wniesienie zażalenia, o którym mowa we wspomnianym wyżej przepisie, może świadczyć o wyczerpaniu środków odwoławczych i stanowić legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (teza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 października 1999r., IV SAB 43/99 – LEX nr 48184).

Wobec powyższego bezspornym jest, iż w kontekście przedmiotowej sprawy nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi do sądu administracyjnego, gdyż strona nie wyczerpała przysługujących jej środków prawnych w postępowaniu administracyjnym. Skarżący po prostu nie wniósł zażalenia do organu wyższego stopnia na bezczynność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej, co oznacza, iż nie wyczerpał przysługujących mu możliwości odwoławczych w postępowaniu administracyjnym i nie mógł skutecznie wnieść skargi do sądu.

Na marginesie niniejszych rozważań pod rozwagę skarżącego poddać należy to czy pisma Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia 19 czerwca 2008r. nie powinien potraktować on jako decyzji administracyjnej (bardzo ułomnej), w której brak jest m.in. pouczenia o terminie i możliwości jej zaskarżenia. Powyższe stwierdzenie pozostaje jednak bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, gdyż w obu przypadkach rzeczą pewną jest, iż R. S. nie wyczerpał środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, dlatego też nie mógł skutecznie wnieść skargi do sądu.

W związku z powyższym skarga na bezczynność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zaliczenia R. S. do wysługi lat w Służbie Więziennej nadterminowej zasadniczej służby wojskowej jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.