Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 364/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: par. 3 pkt 16
journal: Dz.U. 2004 nr 108 poz 1141
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia
article: art. 102 ust. 10, art. 88 ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 173
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2019 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dowódcy 3. Flotylli Okrętów [...] z dnia 8 marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty żołnierzowi zawodowemu dodatkowego wynagrodzenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 8 marca 2019 r. Dowódca [...] utrzymał w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia 29 listopada 2018 r. nr [...], odmawiającą przyznania J.K. dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie nieetatowych całodobowych służb dyżurnych w portach znajdujących się poza granicami państwa.

Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał

- art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 17 pkt 3 oraz art. 139 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a.,

- art. 104 ust. 1 i art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2018 r. poz.173 ze zm.), powoływanej dalej także jako ustawa,

- § 3 pkt 1b) i § 5 b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. z 2004 r. nr 108, poz. 1141 ze zm.).

Zaskarżona decyzja został wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Bosman J.K. zwrócił się do Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z wnioskiem o wypłacenie dodatkowego wynagrodzenia za okres od 1 stycznia 2014 r. wraz z odsetkami ustawowymi, z tytułu wykonywania czynności wykraczających poza zwykłe obowiązki służbowe w postaci pełnienia służby wewnętrznej na okręcie Marynarki Wojennej podczas postoju w porcie innym niż Port Wojenny G..

Organ decyzją z dnia 29 listopada 2018 r., odmówił mu przyznania należności.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że skarżącemu przysługiwało wynagrodzenie dodatkowe za pełnienie nieetatowych całodobowych służb dyżurnych w kraju i wygrodzenie to zostało mu wypłacone. Skarżącemu odmówiono przyznania dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie nieetatowych całodobowych służb dyżurnych w portach znajdujących się poza granicami państwa a odmowę wypłacenia należności z tego tytułu organ uzasadnił faktem, że w tym czasie żołnierzowi wypłacana jest tzw. "należność zagraniczna", a rozporządzenie regulujące sytuację finansową żołnierzy kierowanych do służby poza granicami państwa nie przewiduje innych dodatków za wykonywanie przez żołnierza czynności pozaetatowych. Nadto organ wskazał, że ewentualne należności powstałe w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. do 26 listopada 2015 r. uległy przedawnieniu z powodu upływu 3 lat od dnia kiedy stały się wymagalne.

Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Dowódca [...] decyzją z dnia 8 marca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ wskazał, że art. 24 ust. 1 i ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w brzmieniu obowiązującym na dzień skierowania odwołującego się do pełnienia służby wojskowej poza granicami państwa, przewidywał możliwość skierowania żołnierza zawodowego przez Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa.

Organ ustalił, że służby na okręcie Marynarki Wojennej, które są podstawą roszczenia zainteresowanego o dodatkowe wynagrodzenie miały miejsce w czasie, kiedy pełnił on zawodową służbę wojskową poza granicami państwa, będąc skierowanym do wykonywania zadań na podstawie czterech opisanych w decyzji rozkazów Szefa Sztabu Generalnego.

Organ stwierdził, że zgodnie z art. 102 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzowi zawodowemu skierowanemu dopełnienia służby wojskowej tego rodzaju poza granicami państwa przysługiwało uposażenie zasadnicze ustalone z uwzględnieniem grupy uposażenia według stanowiska służbowego zajmowanego przed skierowaniem, natomiast w czasie wykonywania obowiązków służbowych poza granicami państwa przysługiwała należność zagraniczna i mogły być przyznane inne należności pieniężne, odpowiednio do warunków pełnienia zawodowej służby poza granicami państwa, określone w rozporządzeniu Ministra Obrony z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa (Dz. U. z 2015 r. poz. 1578). Takimi należnościami były, na przykład, określone w § 4 powyższego rozporządzenia, dodatki za udział w oczyszczaniu rejonu działania z materiałów wybuchowych, unieszkodliwianie takich materiałów, za udział w akcjach bojowych, za pełnienie służby w warunkach zagrożenia utraty zdrowia lub życia. Organ wskazał, że powołane rozporządzenie nie przewiduje wypłacania innych, poza wymienionymi w jego treści, świadczeń czy dodatków, w tym za czynności powierzone, wykraczające poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego (art. 73 ust. 1 pkt 7 i art. 88 ust. 2 ustawy z o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych), a z uwagi na fakt, że rozporządzenie to zawiera przepisy szczególne, mają one pierwszeństwo zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Organ wskazał, że przedstawiony wyżej pogląd zaprezentowany został przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 1893/12 oraz w poprzedzającym go wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1971/11, gdzie wskazano, że sytuację finansową żołnierzy skierowanych do służby poza granicami kraju regulował § 13 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 czerwca 2004 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa (Dz. U. Nr 162, poz. 1698 ze zm.). Rozporządzenie to nie przewidywało wypłacania dodatków za czasowe pełnienie obowiązków, ani za czynności powierzone, wykraczające poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego, a z racji tego, że są to przepisy szczególne, mają pierwszeństwo zastosowania w przedmiotowej sprawie Organ argumentował, że rozporządzenie z dnia 16 czerwca 2004 r. bezpośrednio poprzedzało rozporządzenie Ministra Obrony z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa. Wydane w oparciu o analogiczną delegację ustawową (wynikającą z art. 102 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych) reguluje ono w sposób podobny materię sprawy będącej przedmiotem niniejszego postępowania, co skutkuje zachowaniem bieżącej aktualności poglądów wyrażonych w cytowanych wyrokach.

Organ stwierdził, że § 30 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 marca 2015 r. nie ma charakteru "nadrzędnego" wobec dalszych (innych) regulacji prawnych, i nie może być odczytywany w oderwaniu od innych przepisów regulujących materię świadczeń należnych żołnierzowi zawodowemu. Na taką interpretację cytowanej normy wskazuje samo brzmienie ust. 2 w § 30, który to przepis ustanawia wyjątek od zasady sformułowanej w ust. 1 tego przepisu.

Organ powołał się na stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2496/15, w którym Sąd, na marginesie rozważań dotyczących naruszenia prawa materialnego, tj. § 29 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa z dnia 16 września 2010 r. o brzmieniu identycznym z § 30 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 marca 2015 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa), stwierdził, że o ile przepisy szczególne normują zasady nabywania (zachowania) określonych uprawnień (świadczeń) przez żołnierza w sposób szczególny, to ich treść i cel wyłączają przyjęcie, że uprawnienie do określonego świadczenia żołnierza wyznaczonego do służby poza granicami państwa może być wywodzone z przepisu § 29 rozporządzenia.

Organ wskazał, że istnienie aktów prawnych, które zawierają specyficzny katalog należności przysługujących żołnierzom skierowanym do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa wyłącza przyjęcie założenia, że uprawnienie do dodatkowego wynagrodzenia, o którym w art. 88 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych może być wywodzone z przepisu § 30 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 marca 2015 r.

Organ uznał za nieprawidłowe stanowisko organu I instancji w kwestii przedawnienia części dochodzonych roszczeń, wskazując jednak, że wobec niezasadności tych roszczeń do zasady, okoliczność ta pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

J.K. w skardze na powyższą decyzję podniósł zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy - art. 88 ust. 2 i 3 w związku z art. 24 ust. 8 pkt 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, § 3 ust. 1b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia oraz § 30 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa, poprzez błędne przyjęcie, że żołnierzowi pełniącemu nieetatową służbę dyżurną wewnętrzną w porcie znajdującym się poza granicami państwa nie przysługuje dodatek z tego tytułu.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji.

J.K. wskazał, że zgodnie z art. 88 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierz zawodowy otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie również za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego przez niego stanowiska służbowego. W rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia określono wysokość oraz szczegółowe warunki i tryb wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia. W § 3 tego rozporządzenia postanowiono, że do czynności powierzonych wykraczających poza zwykłe obowiązki służbowe żołnierzy, za które przysługuje dodatkowe wynagrodzenie zalicza się między innymi: pełnienie nieetatowych całodobowych służb wewnętrznych i garnizonowych. W § 5 b w/w rozporządzenia, zgodnie z którym żołnierzowi zawodowemu, któremu powierzono wykonywanie czynności, o których mowa w § 3 pkt 1b, przysługuje dodatkowe wynagrodzenie w wysokości 50 zł za każdą służbę dyżurną. Skarżący stwierdził, że interpretacja tego przepisu nie budzi sporu w zakresie wypłaty dodatku za pełnienie nieetatowych całodobowych służb wewnętrznych podczas postoju okrętu w porcie krajowym. Organ w uzasadnieniu decyzji przyznaje, że należności z tytułu pełnienia tych służb zostały wypłacone, strony nie pozostają zatem w sporze co do ewentualnego charakteru tych służb a jedynie co do kwestii wypłaty za nie należności finansowych w sytuacji, gdy służby te są odbywane podczas pobytu okrętu poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący wskazał, że przepis ten nie stanowi, aby wynagrodzenie w określonej kwocie miało być należne jedynie za służbę w porcie krajowym - nie jest zatem uprawnione warunkowanie wypłaty tego dodatku od miejsca cumowania okrętu. Skarżący naznaczył nadto, że wyjątek ustanowiony w § 30 ust. 2 rozporządzenia odnosi się on jedynie do tzw. dodatku za rozłąkę oraz zwrotu kosztów przejazdu, a nie do dodatku wypłacanego z tytułu pełnienia pozaetatowych służb wewnętrznych.

Skarżący stwierdził, że zasada zachowania przez żołnierza pełniącego zawodową służbę wojskową poza granicami kraju prawa do wszystkich uprawnień i świadczeń, jakie przysługują im w kraju, ma charakter ustawowy i uniwersalny a wykładnia treści rozporządzeń, jako aktów niższego rzędu, musi pozostawać w zgodzie z tą zasadą.

Skarżący zarzucił, że przywołany przez organ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. I OSK 1893/12 dotyczy odmiennego stanu faktycznego i odnosi się nieaktualnego rozporządzenia regulującego należności wypłacane żołnierzom skierowanym do służby poza granicami państwa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z unormowania art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika nadto, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa. Okoliczności faktycznie niniejszej sprawy zostały przez organ ustalone prawidłowo, a spór między stronami sprowadzał się do oceny prawnej - zasadności roszczeń skarżącego z tytułu dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie nieetatowych całodobowych służb dyżurnych w portach znajdujących się poza granicami państwa. W sprawie rozważenia wymagały regulacje wynikające z:

- ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych,

- rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia, wydanego na podstawie art. 88 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych,

- rozporządzenie Ministra Obrony z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa (Dz.U. 2015 r. poz. 157), wydanego na podstawie art. 102 ust. 10 ustawy,

- rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 marca 2015 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa (Dz.U. 2015 r. poz. 479), wydanego na podstawie art. 24 ust. 8 ustawy.

Przepis art. 71 ust. 1 ustawy stanowi, że żołnierze zawodowi otrzymują uposażenie i inne należności pieniężne określone w ustawie. Zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Przepis art. 88 ust. 2 ustawy stanowi natomiast, że żołnierz zawodowy otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego przez niego stanowiska służbowego (ust. 2).

Skarżący został wielokrotnie skierowany do wykonywania zadań za granicą na podstawie rozkazów Szefa Sztabu Generalnego, na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Świadczenia przysługujące żołnierzom skierowanym (i wyznaczonym) do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa reguluje norma art. 102 ustawy. Unormowanie art. 102 ustawy stanowi, że żołnierzowi zawodowemu skierowanemu do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa przysługuje uposażenie zasadnicze ustalone z uwzględnieniem grupy uposażenia według stanowiska służbowego zajmowanego przed skierowaniem (ust. 2). Żołnierzowi temu, w czasie wykonywania zadań służbowych poza granicami państwa przysługuje, wypłacana w walucie polskiej lub obcej, należność zagraniczna, ustalona odpowiednio do rangi pełnionej funkcji i zakresu wykonywanych obowiązków służbowych, warunków zagrożenia utraty zdrowia lub życia występujących w miejscu pełnienia służby poza granicami państwa, a także uciążliwości wynikających z trudnych warunków klimatycznych lub zakwaterowania (ust. 4). Żołnierzowi mogą być przyznane inne należności pieniężne, odpowiednio do warunków pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa (ust. 6). W art. 102 ust. 10 ustawy przewidziano delegację do określenia , w drodze rozporządzenia, wysokości oraz trybu przyznawania i wypłacania należności, o których mowa w ust. 3-5, rodzajów, wysokości, a także trybu przyznawania i wypłacania innych należności pieniężnych, o których mowa w ust. 6, przysługujących żołnierzom zawodowym wyznaczonym albo skierowanym do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa, z uwzględnieniem walut, w których te należności będą wypłacane.

Przepis powyższy nie stanowi podstawy uzyskiwania przez żołnierza skierowanego do służby za granicą wynagrodzenia jakie żołnierzowi zawodowemu byłoby należne za służbę w kraju, w szczególności nie przewiduje ono wypłaty dodatków, poza dodatkiem . Unormowanie to przewiduje wypłatę za służbę świadczoną za granicą

- uposażenia według stanowiska służbowego zajmowanego przed skierowaniem (dodatek dochodzony przez skarżącego nie jest jego częścią),

- należności zagranicznej

- innych należności pieniężnych, przewidzianych w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 102 ust. 10 ustawy.

Wskazać należy, że w art. 24 ust. 5 i 6 tej ustawy, określono jedynie uprawnienia i świadczenia przysługujące żołnierzom zawodowym skierowanym do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa. Przepisy te nie normują natomiast prawa do uposażenia. Z art. 24 ust. 1 pkt 8 ppkt 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wynika, że Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia warunki przyznawania świadczeń żołnierzom wyznaczonym lub skierowanym do pełnienia służby poza granicami państwa oraz świadczeń przysługujących żołnierzom w związku z wyznaczeniem lub skierowaniem do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa, mając na uwadze świadczenia przysługujące członkom rodzin żołnierzy przebywającym z nimi za granicą, z uwzględnieniem specyfiki wykonywanych zadań, zagrożeń dla zdrowia lub życia tych żołnierzy, a także istniejących w danym państwie warunków miejscowych, jak również zachowanie wszystkich uprawnień i świadczeń, jakie przysługują na podstawie przepisów obowiązujących wobec żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową w kraju, oraz uwzględniając powstałe w tym czasie zmiany mające wpływ na te uprawnienia, z wyjątkiem świadczeń określonych w art. 68 ust. 1 i 2. W rozporządzeniu z dnia 10 marca 2015 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa unormowano m.in. warunki przyznawania świadczeń żołnierzom wyznaczonym lub skierowanym do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa oraz świadczeń przysługujących żołnierzom w związku z wyznaczeniem lub skierowaniem do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa, nie unormowano natomiast kwestii wynagrodzeń. W § 30 rozporządzenia wskazano, że

1. W czasie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa żołnierz zachowuje wszystkie uprawnienia i świadczenia, jakie przysługują na podstawie przepisów obowiązujących żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową w kraju, z uwzględnieniem zmian powstałych w tym czasie mających wpływ na te uprawnienia.

2. Żołnierzowi pełniącemu zawodową służbę wojskową poza granicami państwa nie przysługują świadczenia określone w art. 68 ust. 1 i 2 ustawy.

Wskazać należy, że przepisy te dotyczą należnych żołnierzowi uprawnień i świadczeń, które nie mają charakteru uposażenia (wynagrodzenia).

Rozporządzenie Ministra Obrony z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa, wydane na podstawie art. 102 ust. 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych precyzuje m.in. wysokość oraz tryb przyznawania i wypłacania należności zagranicznej, jednorazowego zasiłku adaptacyjnego i dodatku wojennego oraz rodzaje, wysokość, a także tryb przyznawania i wypłacania innych należności pieniężnych przysługujących żołnierzom zawodowym wyznaczonym oraz skierowanym do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa. Rozporządzenie przewiduje należność zagraniczną w wysokości określonej przy zastosowaniu mnożników stawki najniższego uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego. Z treści tego rozporządzenia nie wynika możliwość przyznania dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie nieetatowych całodobowych służb dyżurnych pełnionych poza granicami państwa.

Wynagrodzenie takie przewiduje § 3 pkt 1b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia. Rozporządzenie to określa wysokość oraz szczegółowe warunki i tryb wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia za czasowe pełnienie obowiązków służbowych oraz za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanych stanowisk służbowych, a także stawki i terminy jego wypłacania.

W ocenie Sądu, przepis § 3 pkt 1b cytowanego rozporządzenia nie znajduje jednak zastosowania do ustalenia wynagrodzenia żołnierza w przypadku skierowania do służby za granicą.

Świadczenia przysługujące żołnierzom wyznaczonym do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa określa bowiem w sposób szczególny przepis art. 102 oraz rozporządzenie wydane na podstawie ust. 10 tego przepisu. Na jego podstawie żołnierzowi przysługuje uposażenie zasadnicze ustalone z uwzględnieniem grupy uposażenia według stanowiska służbowego zajmowanego przed skierowaniem, należność zagraniczna i inne należności wskazane w rozporządzeniu w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa.

Reasumując, przepis § 3 pkt 1 b rozporządzenia wydanego na podstawie art. 88 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie dotyczy wynagrodzenia żołnierzy pełniących służbę poza granicami państwa. Podniesione w skardze zarzuty nie zasługują zatem na uwzględnienie.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jak niezasadną.