Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 546/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14b par. 1-3; art. 14c par. 1-2; art. 14k; art. 165a par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 września 2017 r. sprawy ze skargi M. Spółka z o.o. w B. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] grudnia 2016 r. M. sp. z o.o. w B. złożyła wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości anulowania faktur w związku z realizacją zamówienia, które okazało się fałszywe.

We wniosku wskazano, że Spółka (Wnioskodawca) będący czynnym podatnikiem VAT prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji urządzeń znajdujących zastosowanie w zakładach przetwórstwa mięsnego, gastronomii oraz zakładach spożywczych. W 2015 r. otrzymała zlecenie produkcji i montażu stojaków stalowych do serowni wystawione przez Spółdzielnię Mleczarską (dalej: Zamawiający). Przedmiotowe zlecenie zawierało m in. numer zamówienia, dane Zamawiającego, adres odbiorcy, warunki płatności, numer identyfikacji podatkowej Zamawiającego, przedmiot zlecenia oraz określało pozostałe warunki dostawy (dalej: Zamówienie). Zamówienie było również opatrzone ręcznymi podpisami oraz pieczęciami Prezesa Zarządu Zamawiającego oraz przedstawiciela Wydziału Mechanicznego Zamawiającego. Do Zamówienia dołączone było pismo podpisane przez Kierownika Wydziału ds. Inwestycji i Remontów Zamawiającego, specyfikujące m.in. detale stojaków, terminy dostaw i sposób odbioru wyrobów oraz rysunki techniczne, zawierające projekty wykonawcze stojaków wraz z wymiarami. Dokument Zamówienia został przekazany Wnioskodawcy przez jej współpracownika (dalej: Współpracownik), który w przeszłości aranżował na rzecz Wnioskodawcy również inne zlecenia produkcyjne. W związku z otrzymanym Zamówieniem Wnioskodawca przystąpił do jego realizacji. Zakończenie poszczególnych etapów Zamówienia oraz postawienie stojaków do dyspozycji Zamawiającego potwierdzane było przez Wnioskodawcę fakturami VAT wystawianymi w formie papierowej

na Zamawiającego w listopadzie 2015 r., grudniu 2015 r. oraz styczniu 2016 r. Każdorazowo Wnioskodawca wystawiał dwa egzemplarze faktury. Jeden

z egzemplarzy faktury trafiał do Współpracownika, który miał za zadanie przekazać go do Zamawiającego, natomiast drugi egzemplarz pozostawał u Wnioskodawcy i był wprowadzany do ewidencji prowadzonej dla celów VAT w celu zadeklarowania należnego VAT do opodatkowania. W związku z przedłużającym się terminem odbioru wyprodukowanych stojaków oraz nieregulowaniem przez Zamawiającego należności wynikających z wystawionych przez Wnioskodawcę faktur, Wnioskodawca wysłał do Zamawiającego pismo, prosząc o wyjaśnienie zaistniałej sytuacji. W zaadresowanym piśmie Wnioskodawca zapytał Zamawiającego m.in.

o to, czy w jego posiadaniu znajdują się dokumenty rozrachunkowe takie jak faktury, które wystawił na okoliczność realizacji Zamówienia, czy dokumenty te trafiły w ogóle do Zamawiającego oraz czy dokumenty te zostały ujęte w jego ewidencji księgowej. W otrzymanej odpowiedzi Dyrektor ds. Produkcji i Techniki Zamawiającego oznajmił, że nie zamawiał żadnych stojaków do serowni. Zgodnie z przesłanymi wyjaśnieniami zamówienie o numerze analogicznym jak te widniejące na otrzymanym przez Wnioskodawcę dokumencie Zamówienia zostało złożone przez Spółdzielnię Mleczarską w zupełnie innej firmie i dotyczy zupełnie innych materiałów. Według pełnomocnika zarządu Zamawiającego stojaków widniejących na rysunkach dołączonych do Zamówienia Spółdzielnia nigdy i nigdzie nie zamawiała, gdyż tego typu stojaki nie są w Spółdzielni stosowane. Z otrzymanej odpowiedzi wynikało również, że Współpracownik nie miał i nie ma żadnych upoważnień do działania na rzecz Spółdzielni. Ponadto, w przedmiotowym piśmie stwierdzono, że Spółdzielnia nie posiada żadnych dokumentów rozrachunkowych dotyczących tej sprawy.

W ocenie Spółdzielni Zamówienie, na które Wnioskodawca powołał się w przesłanym piśmie, jest fałszywe (podrobione). W reakcji na otrzymaną odpowiedź ze Spółdzielni Wnioskodawca zażądał od Współpracownika natychmiastowych wyjaśnień oraz zwrotu przekazanych mu faktur wystawionych na Spółdzielnię. Współpracownik przyznał się do sfałszowania dokumentu Zamówienia oraz dołączonej specyfikacji, jednak do tej pory nie zwrócił wspomnianych faktur. Wyprodukowane na podstawie sfałszowanego Zamówienia stojaki nie zostały odebrane przez odbiorcę (stoją na placu należącym do Wnioskodawcy), zaś należności wynikające z wystawionych przez Wnioskodawcę faktur dokumentujących sprzedaż ww. stojaków pozostają nieuregulowane.

W związku z powyższym opisem Spółka sformułowała pytanie: czy na gruncie obowiązujących przepisów ustawy o podatku VAT Spółka jest uprawniona do anulowania faktur VAT wystawionych w związku z realizacją zamówienia, które okazało się być fałszywe, a tym samym do skorygowania podstawy opodatkowania oraz należnego podatku VAT zadeklarowanego z tytułu dostaw stojaków, które nie miały miejsca?

Zajmując własne stanowisko w sprawie Spółka stwierdziła, że na gruncie obowiązujących przepisów ustawy o podatku VAT Spółka jest uprawniona do anulowania faktur VAT wystawionych w związku z realizacją Zamówienia, które okazało się być fałszywe, a tym samym do skorygowania podstawy opodatkowania oraz należnego podatku VAT uprzednio zadeklarowanego z tytułu dostaw stojaków, które nie miały miejsca.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B., działający z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów, odmówił Spółce wszczęcia postępowania w sprawie ww. wniosku o wydanie interpretacji.

W ocenie organu złożony wniosek, pomimo że zmierza do dokonania subsumpcji stanu faktycznego pod określony przepis prawa i wyjaśnienia zasad stosowania przepisów, wymagałby uprzedniego ustalenia przez tut. organ tego stanu faktycznego (a nie wyjaśnienia stanu prawnego). Tym samym podstawą dla dokonania odpowiedzi na pytanie postawione we wniosku musiałaby być więc ocena okoliczności faktycznych w kontekście przepisów pozapodatkowych, w tym także ustawy Kodeks cywilny. Ocena taka jednakże wymagałaby przeprowadzenia postępowania dowodowego, które nie jest możliwe w ramach wydawania interpretacji indywidualnych na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Po rozpatrzeniu zażalenia Spółki, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji.

Organ wskazał, że aby odpowiedzieć na postawione przez Wnioskodawcę pytanie ocenie musiałby być poddany (zinterpretowany) stan faktyczny, a nie przepis prawa podatkowego, a taka sytuacja rodzi konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego. Tymczasem, na gruncie przepisów art. 14b § 1 i art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 - dalej: "o.p."), to przepis prawa, a nie stan faktyczny jest przedmiotem interpretacji. Okoliczność, że przepis prawa interpretowany jest na potrzeby przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) reguły powyższej nie zmienia. Wnioskodawca bowiem przedstawia nie tylko stan faktyczny lub zagadnienie przyszłe, ale - co najistotniejsze - własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego lub zagadnienia przyszłego. Ocenie zaś organu wydającego interpretację podlega właśnie to stanowisko wnioskodawcy. Gdyby zatem organ miał wydać rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem zawartym we wniosku, to zobligowany byłby w tym celu dokonać szczegółowej analizy okoliczności i warunków wskazanej we wniosku transakcji, która winna być poprzedzona zgromadzeniem odpowiedniego materiału dowodowego. Podstawą więc dla uznania stanowiska Wnioskodawcy za prawidłowe albo nieprawidłowe byłaby ocena problemu podniesionego w postawionym pytaniu nie na gruncie przepisów prawa podatkowego, ale na gruncie stanu faktycznego sprawy.

W związku z powyższym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że prawidłowo stwierdzono w zaskarżonym postanowieniu, że organ nie jest władny wydać interpretacji indywidualnej w sprawie, gdyż - jak wynika z treści art. 165a o.p. - niemożność wydania interpretacji indywidualnej obejmuje również sytuacje, gdy samo zagadnienie przedstawione we wniosku o jej wydanie nie może zostać zinterpretowane w oparciu o przepisy prawa podatkowego. W konsekwencji, skoro organ nie miał podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, to - na podstawie przepisów art. 165a § 1 w związku z art. 14h o.p. - prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w sprawie.

Odnosząc się do kwestii, czy organ w niniejszej sprawie miał obowiązek wezwania Wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że taki obowiązek nie ciążył na organie wydającym postanowienie, albowiem zakres tematyczny wniosku pozwalał organowi na bezpośrednie ustosunkowanie się do jego treści w ramach wydanego postanowienia w trybie art. 165a o.p. Stwierdzono, że przedstawiony stan faktyczny w odniesieniu do postawionego pytania i zaprezentowanego stanowiska nie może być przedmiotem interpretacji. Skoro natomiast, wniosek nie zawierał braków formalnych, które mogłyby zostać usunięte w trybie przewidzianym w art. 169 o.p., nie wymagał jego uzupełnienia.

Końcowo organ odwoławczy wskazał, że fakt podania na etapie zażalenia nowych okoliczności stanu faktycznego, tj. informacji o otrzymaniu oryginałów faktur, nie stanowi podstawy do weryfikacji stanowiska organu.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się Spółka i wywiodła skargę do tut. Sądu. Działający w jej imieniu pełnomocnik zarzucił naruszenie:

a) art. 14b § 1 o.p., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, czego skutkiem jest niewydanie w indywidualnej sprawie Skarżącej interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnej), mimo spełnienia wymogów określonych w przepisie art. 14b o.p.;

b) art. 165a § 1 oraz art. 14b § 1 i 3 w związku z art. 14h o.p., poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie istnieją przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, w sytuacji gdy złożony wniosek był kompletny i zobowiązywał do wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego;

c) art. 120 o.p., poprzez nieznajdujące uzasadnienia w przepisach prawa podatkowego wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o interpretację na podstawie pozaprawnych przesłanek, takich jak niespełnienie przez ewentualnie wydaną interpretację funkcji ochronnej;

d) art. 14b § 2 w związku z art. 120 o.p., poprzez niemające oparcia

w przepisach prawa podatkowego twierdzenie, iż wydanie interpretacji wymagałoby w pierwszej kolejności ustalenia rzeczywistego przebiegu transakcji.

Wskazując na powyższe autor skargi wniósł o uchylenie w całości postanowień organów obu instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm prawem przewidzianych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jest nieuzasadniona.

Przedmiotem sporu stała się ocena zgodności z prawem rozstrzygnięcia odmawiającego skarżącej Spółce wszczęcia postępowania w sprawie jej wniosku

o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie pytania sformułowanego w żądaniu z dnia [...] grudnia 2016 r. Zaskarżone rozstrzygnięcie oparte zostało na przepisie art. 165a § 1 o.p., zgodnie z którym gdy żądanie wszczęcia postępowania podatkowego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia tego postępowania. Przepis ten, na mocy art. 14h o.p., znajduje odpowiednie zastosowanie w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej.

W orzecznictwie niejednokrotnie już stwierdzono, że użyty w art. 165a § 1 o.p. zwrot "z jakichkolwiek innych przyczyn nie może być wszczęte" należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa, bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2007 r. III SA/Wa 2207/06, LEX nr 328123 oraz wyroki NSA z dnia 3 lutego 2012 r. II FSK 1250/10, LEX nr 1131068 i z dnia 23 sierpnia 2013 r. II FSK 2586/11 – opublikowany

w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie taki przypadek występuje.

Zgodnie z art. 14b § 1 o.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Stosownie do art. 14b § 2 o.p., wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych, przy czym w myśl § 2a tego przepisu, przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych. W paragrafie trzecim analizowanej regulacji przewidziano, że składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Zgodnie z art. 14c § 1 o.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.

W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 o.p.).

Z przywołanych przepisów wynika przede wszystkim, że indywidulana interpretacja może zostać wydana, gdy wniosek o jej wydanie złożył uprawniony podmiot, tj. zainteresowany - czyli ten, kto zwraca się o wydanie wymienionej interpretacji w jego indywidualnej sprawie (okoliczność istnienia uprawnienia podmiotowego do złożenia wniosku nie była przez organ kwestionowana). Oprócz powyższego, o dopuszczalności wydania indywidulanej interpretacji decyduje to, czy przedmiotem żądania są przepisy prawa podatkowego, z wyraźnym zastrzeżeniem przez ustawodawcę braku możliwości wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego regulujących właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych.

Analiza art. 14b § 3 o.p. wskazuje również, że granice sprawy

o udzielenie interpretacji indywidualnej zakreśla podmiot zainteresowany jej wydaniem.

Podany we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będzie stanowić jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznaczy granice,

w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne (zob. A. Kabat w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. M. Hauser, A. Kabat,

M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz do art. 14b, WK 2015, Lex nr 477628).

Powyższe oznacza, że zarówno organ wydający interpretację oraz sąd administracyjny są związani podanym we wniosku stanem faktycznym. Nie mogą zatem przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę. Istotą interpretacji jest dokonanie podatkowej kwalifikacji konkretnego bądź abstrakcyjnego stanu faktycznego opisanego przez wnioskodawcę. Interpretacja ma pełnić funkcję informacyjną oraz gwarancyjną. Zakreślając granice sprawy o wydanie interpretacji wnioskodawca ponosi ryzyko wadliwego, czy też nie dość precyzyjnego sformułowania wniosku, bowiem brak takowej precyzji może prowadzić do wyłączenia funkcji gwarancyjnej interpretacji, wynikającej z przepisów art. 14k - 14n o.p. Funkcja owa przejawia się w tym, że zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej

w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej (zob. art. 14k § 1 o.p.).

Kontrolując zaskarżone postanowienie Sąd stwierdza, że w rozpatrywanym przypadku wniosek o udzielenie interpretacji nie zawierał wszystkich wymaganych elementów. Spółka co prawda przedstawiła w wyczerpujący sposób stan faktyczny (brak realizacji dostaw zafakturowanych na podstawie sfałszowanego zamówienia i związany z tą okolicznością zamiar korekty podatku). Spółka przedstawiła również własne stanowisko w sprawie i oparła je na wskazanych we wniosku przepisach prawa podatkowego - ustawy o podatku od towarów i usług. Spółka jednak zadając pytanie podlegające interpretacji wykroczyła poza zakres możliwej oceny przez organ, składając wniosek o interpretację przepisów których nie ma w ustawie podatkowej. Żaden bowiem przepis ustawy o podatku od towarów i usług nie zawiera określenia odnoszącego się do anulowania faktury VAT. Organ zasadnie zatem uznał, że przedmiotem postępowania interpretacyjnego w niniejszej sprawie byłaby interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego.

Należy zatem zgodzić się z organem, że odpowiedź na pytanie sformułowane we wniosku oznaczałoby konieczność zinterpretowania stanu faktycznego i prowadzenia postępowania dowodowego. Jak już wyżej zaznaczono organ nie może ingerować w stan faktyczny zaprezentowany we wniosku. To wnioskodawca formułując określony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) decyduje o granicach rozpatrzenia sprawy z wniosku o wydanie interpretacji określonych przepisów prawa podatkowego. Skuteczność interpretacji uzależniona jest od tego, czy wszystkie elementy stanu faktycznego, będącego podstawą wydanej interpretacji wystąpią

w przyszłości. Jeżeli w toku postępowania podatkowego organy podatkowe ustalą stan faktyczny w sposób odmienny od tego, który stanowił stan faktyczny udzielonej uprzednio interpretacji prawa podatkowego, interpretacja ta, z powodu i w zakresie różnicy wymienionych stanów faktycznych, nie uzasadnia ochrony prawnej na podstawie art. 14k o.p. (zob. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2017 r. II FSK 738/15).

Z wniosku jednoznacznie wynika, że nie doszło do realizacji zamówienia. Spółka wskazała, że stojaki wyprodukowane przez nią na podstawie – jak się okazało później – sfałszowanego zamówienia, nie zostały odebrane przez odbiorcę. Należności z wystawionych przez Spółkę faktur pozostają zaś nieuregulowane. Stanowisko organu o konieczności ustalenia wzajemnych relacji między Spółką a jej współpracownikiem, który przyznał się do sfałszowania faktur stanowiłoby niewątpliwie ingerencję w stan faktyczny prezentowany we wniosku o wydanie interpretacji, co musiałby uczynić organ aby prawidłowo odpowiedzieć na zadane pytanie. Pamiętać bowiem należy, że chodziło o możliwość anulowania faktur VAT. Gdyby pytanie dotyczyło możliwości dokonania korekty faktury organ miałby podstawę do wydania właściwej interpretacji. To wnioskodawca decyduje o tym, jakie elementy stanu faktycznego zawiera we wniosku i tym samym ponosi ryzyko nie dość precyzyjnego sformułowania wniosku, narażając się na wyłączenie gwarancyjnej funkcji interpretacji, lub jak w tym przypadku na odmowę wszczęcia postępowania.

Należy przy tym podkreślić, że w orzecznictwie wyklucza się możliwość wydania interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy stan faktyczny został przedstawiony w sposób abstrakcyjny i niejednoznaczny. Brak wyraźnego

i zindywidualizowanego tła faktycznego (rozumianego jako zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe), stanowiącego podstawę kwalifikacji prawnopodatkowej

w ramach procesu wydawania interpretacji indywidualnej oznacza, że nie można zasadnie oczekiwać od organu podatkowego odpowiedzi na postawione pytania (tak np. NSA w wyroku z dnia 17 listopada 2015 r. II FSK 2354/13, dostępny w CBOSA). Jednocześnie zaznacza się, że w sytuacji, gdy we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego podatnik wskaże określoną okoliczność faktyczną, lecz w sposób nieprecyzyjny lub powodujący wątpliwości organu wydającego interpretacyjnego, to w trybie art. 14h w związku z art. 169 § 1 o.p. należy wezwać wnioskodawcę do dokonania stosownych uzupełnień i dookreślenia kwestii faktycznych, które warunkują prawidłowe rozpatrzenie wniosku pod kątem wykładni prawa podatkowego (zob. np. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r. I FSK 507/12, dostępny w CBOSA). Odmowa udzielenia odpowiedzi na podstawie art. 165a § 1 w związku z art. 14h o.p., bez wezwania do sprecyzowania stanu faktycznego, jest możliwa jedynie w razie gdy wniosek cechuje brak wyraźnego i zindywidualizowanego tła faktycznego stanowiącego dla organu udzielającego interpretacji podstawę kwalifikacji, który nie poddaje się usunięciu

w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h o.p. (np. wyroki NSA z dnia 27 czerwca 2013 r. I FSK 864/12, z dnia 4 czerwca 2014 r. II FSK 1599/12; z dnia 6 czerwca 2017 r. I FSK 1940/15 – orzeczenia dostępne w CBOSA), lub gdy pytanie prawne wychodzi poza zakres przepisów ustawowych nadających się do interpretacji.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza art. 165a § 1 o.p., a to stanowi podstawę do jego wyeliminowania z obrotu prawnego.

Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369).