Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1401/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie : WSA Małgorzata Brachel-Ziaja AWSA Wojciech Jakimowicz / spr. / Protokolant : Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2006 r. sprawy ze skargi W. B. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia 18 kwietnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu nieuwzględnionego w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Na podstawie uchwał Rady Gminy Jerzmanowice-Przeginia z dnia 29 maja 2000 r., Nr XXV/109/00, Nr XXV/110/00, Nr XXV/111/00, Nr XXV/112/00, Nr XXV/113/00, Nr XXV/114/00, Nr XXV/115/00, Nr XXV/116/00 przystąpiono do sporządzania miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Jerzmanowice-Przeginia dla sołectw Jerzmanowice, Przeginia, Sąspów, Łazy, Szklary, Gołkowice, Czubrowice i Racławice.

Projekt tych planów był wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 29 kwietnia 2002 r. do 29 maja 2002 r. Projekt miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Jerzmanowice-Przeginia dla części sołectwa Jerzmanowice w zakresie nieobejmującym działek skarżącego wyłożono do publicznego wglądu dodatkowo w dniach od 19 marca 2003 r. do 16 kwietnia 2003 r., a w zakresie obejmującym działki skarżącego w dniach od 22 listopada 2004 r. do 20 grudnia 2004 r. O wyłożeniach projektu planu do publicznego wglądu zawiadamiano pisemnie W. B..

Zarzut W. B. z dnia [...] maja 2002 r. (brak tego zarzutu w aktach sprawy) w zakresie działek nr [...] i [...] położonych w [...] został uwzględniony na mocy uchwały Rady Gminy Jerzmanowice-Przeginia z dnia 13 października 2003 r., Nr XV/132/03.

W dniu [...] stycznia 2005 r. W. B. - współwłaściciel działek nr [...] i [...] położonych w [...] - złożył kolejny zarzut do projektu planu nawiązując w uzasadnieniu tego zarzutu do postanowienia wydanego z upoważnienia Wojewody [...] z dnia 3 sierpnia 2004 r., na mocy którego nie uzgodniono projektu planu w zakresie przeznaczenia działek nr [...] i [...] jako działek budowlanych. W. B. podniósł, że nie jest prawdą, iż jego działki znajdują się bliskim w sąsiedztwie Skały [...] (są oddalone od niej o 250m), a dopuszczalność zabudowy nie doprowadzi do zniszczenia enklaw krajobrazowych i florystycznych, gdyż nikt nie chce budować na skale. Ponadto w pobliżu skał są już zlokalizowane budynki i nie powoduje to niszczenia skał (np. w odległości 50m znajduje się budynek [...] ). Składający zarzut podaje, że jego działki są zbyt małe, aby mogły być wykorzystywane na cele rolnicze.

Rada Gminy Jerzmanowice-Przeginia uchwałą z dnia 18 kwietnia 2005 r., Nr [...]odrzuciła powyższy zarzut W. B..

W uzasadnieniu uchwały wskazano, że zarzut wniesiony przez W. B. został szczegółowo zbadany w oparciu o materiał dowodowy, który obejmuje dokumenty związane ze sporządzeniem projektu planu, takie jak: uchwała Rady Gminy o przystąpieniu do sporządzania planu, komunikaty, obwieszczenia i zawiadomienia. Dowodowy materiał merytoryczny stanowią także: inwentaryzacja urbanistyczna, wnioski do planu zgłoszone przez właścicieli gruntów, wnioski organów i instytucji, wielokrotne opinie i uzgodnienia projektu planu, dokumenty świadczące o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, wykaz protestów i zarzutów, w tym zarzut złożony przez W. B. wraz ze sposobem ich rozpatrzenia przez Wójta i Radę Gminy, uchwały Rady o pozytywnym rozpatrzeniu zarzutu, dokumenty wznowienia procedury, t.j. skorygowany projekt planu, ponowne uzgodnienia i dokumenty poświadczające ponowne wyłożenie fragmentów planu, zebrane zarzuty i protesty, w tym ponowny zarzut złożony przez W. B.. Wskazano, że materiałami dowodowymi przy rozpatrywaniu zarzutu były ponadto: projekt planu, prognoza skutków wpływu ustaleń planu na środowisko, materiały mapowe i opisowe poświadczające stan własności gruntów (wypisy i wyrysy z ewidencji gruntów), a także obowiązujący do dnia 31 grudnia 2003 r. miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy [...], studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Jerzmanowice-Przeginia, plan zagospodarowania przestrzennego województwa małopolskiego, oraz opracowania specjalistyczne, w tym projekt planu ochrony Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych.

W części obejmującej uzasadnienie faktyczne uchwały wskazano, że działki nr [...] i [...] są położone w obszarze Jurajskiego Parku Krajobrazowego. Obecnie działki nie są zainwestowane, nie są też intensywnie użytkowane rolniczo. Leżą w terenach otwartych i eksponowanych. Teren, na którym są położone posiada wyjątkowe walory przyrodnicze i krajobrazowe. W pobliżu znajduje się Skała Smokówka, "która ma charakter skalnego bastionu o dwudziestometrowej wysokości" (cytat z opracowania prof. dr. hab. Stefana Aleksandrowicza pt. "Waloryzacja geologiczna i geomorfologiczna projektowanych zespołów przyrodniczo-krajobrazowych w Jerzmanowicach"). W bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowych działek (na działkach [...] , [...] , [...] ) znajduje się kompleks ostańców - Skały [...] (pomnik przyrody [...] nr rej. [...] ) wraz z bogatą murawą naskalną i stanowiskami roślin chronionych. Pomiędzy działką [...] i [...] znajduje się grupa skałek tzw. [...] (na dz. nr [...],[...],[...],[...]- pomnik przyrody [...] nr rej. [...]) również z bogatą murawą naskalną. Działka [...] przylega do drogi polnej. Działki są znacznie oddalone od istniejących i projektowanych terenów budowlanych.

Zaznaczono, że w dotychczasowych opracowaniach planistycznych teren działek nr [...] i [...] był terenem niebudowianym. Ustalenia o przeznaczeniu tego terenu na cele zieleni o szczególnym znaczeniu przyrodniczym, ustalenie takiego kierunku zagospodarowania tych terenów określały lub nadal określają: 1) obowiązujący do dnia 31 grudnia 2003 r. plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy Jerzmanowice- Przeginia uchwalony uchwałą nr XXIX/115/93 Rady Gminy Jerzmanowice-Przeginia z dnia 1 kwietnia 1993 r. (Dz. Urz. WK Nr 6, póz. 301) wraz ze zmiana tego planu (bez wsi Szklary) w zakresie terenów mieszkaniowych i infrastruktury technicznej uchwaloną uchwałą Nr XXXIV/172197 z dnia 6 maja 1997 r. (Dz. U. WK Nr 20, póz. 117), 2) studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Jerzmanowice-Przeginia uchwalone uchwałą nr XV/62199 z dnia 21 lipca 1999r. Podniesiono, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy ustala pozostawienie dotychczasowego niebudowlanego przeznaczenia przedmiotowego terenu, w celu ochrony jego szczególnych walorów przyrodniczych i krajobrazowych. Obszar ten leżąc w granicach Jurajskich Parków Krajobrazowych ustanowionych rozporządzeniem nr 6 Wojewody Krakowskiego z dnia 16 maja 1997 r. (Dz.Urz. WK Nr 18) ze względu na wyjątkowe walory krajobrazowe i florystyczne podlega ochronie. Studium ustala podstawowe funkcje Gminy, którymi obok rolnictwa, są turystyka i rekreacja budowana właśnie na bazie zasobów krajobrazowych i przyrodniczych tego terenu.

Projekt planu włącza przedmiotowe działki w obszary zieleni nie urządzonej, o szczególnym znaczeniu przyrodniczym, pełniące ważną rolę połączeń w systemie węzłów i korytarzy ekologicznych. Są to tereny otwarte niezainwestowane, tylko częściowo użytkowane rolniczo jako łąki i pastwiska z zakazem wprowadzania zabudowy, na rysunku planu są one oznaczone symbolem ZN. Teren ten podlega ochronie krajobrazowej.

W uzasadnieniu uchwały przedstawiono też przebieg procesu planistycznego podnosząc, że na sposób rozpatrzenia przedmiotowego zarzutu miały wpływ wyniki przeprowadzonych uzgodnień i opinii do projektu planu. Ze względu na położenie działek w obszarze objętym ochroną (park krajobrazowy) Rada Gminy zbadała stanowiska wyrażone w trakcie sporządzania planu przez organy właściwe w sprawach parku krajobrazowego, to jest Wojewodę jako organ tworzący parki oraz Dyrektora Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych działającego w imieniu Wojewody w sprawach parków krajobrazowych. Wskazano, że już na etapie początkowym planu, w przekazanym wniosku-postulacie, Wojewoda nakazał przestrzeganie przepisów odrębnych przy sporządzaniu planu, w szczególności ustawo ochronie przyrody i Prawa ochrony środowiska. W trakcie procedury opiniowania i uzgadniania projektu planu Wojewoda [...] w piśmie z dnia [...] marca 2002 r. zwrócił uwagę na konieczność uzyskania stanowiska Dyrektora Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych. Opinia taka została wydana z datą 8 kwietnia 2002 r., a jej zalecenia wprowadzono do projektu planu. Następnie po zakończeniu pierwszego wyłożenia projektu do publicznego wglądu Zarząd Gminy mając na celu rzetelne rozpatrzenie złożonych zarzutów (kierując się wymienionym wcześniej zaleceniem Wojewody) wystąpił do Dyrektora ZJPK o zaopiniowanie możliwości ewentualnych zmian w projekcie planu wynikających ze złożonych zarzutów. W piśmie z dnia [...] września 2002 r. Dyrekcja ZJPK zajęła stanowisko do poszczególnych spraw objętych zarzutami. W stosunku do przeznaczenia działek nr [...] i [...] w [...] pod zabudowę Dyrektor ZJPK wyraził stanowisko negatywne, co oznaczało konieczność uwzględnienia przez Zarząd Gminy opinii jednostki działającej z upoważnienia Wojewody, a tym samym negatywnego rozpatrzenia szeregu zarzutów, wśród nich zarzutu złożonego przez W. B., którego sprawę negatywnie zaopiniowała DZJPK. Z kolei Rada Gminy rozpatrując zarzut uznała, że stanowisko DZJPK jest opinią ,a nie negatywnym uzgodnieniem w rozumieniu przepisów (brakiem uzgodnienia) i nie przyjęła projektu uchwały o odrzuceniu zarzutu, podobnie jak i w sprawie innych zarzutów podobnych rodzajowo do zarzutu W. B..

W związku z tym, że propozycje odrzucenia zarzutu nie zostały przyjęte przez Radę Gminy, która podjęła uchwałę o pozytywnym ich rozpatrzeniu, tym samym wyraziła zamiar pozytywnego rozstrzygnięcia dia właścicieli gruntów (autorów zarzutów) - skorygowany został projekt planu poprzez objęcie terenami budowlanymi działek będących przedmiotami zarzutów, w tym zarzutu wniesionego przez W. B.. Po dokonanej korekcie projektu planu została powtórzona procedura planistyczna w niezbędnym zakresie, to jest uzgodnienia skorygowanego projektu z DZJPK, uwzględnienia w projekcie stanowiska zajętego przez DZJPK (z dokonaniem, w razie potrzeby korekt) a następnie ponownego wyłożenia projektu planu w zakresie terenowym obejmującym działki, których właściciele uprzednio złożyli zarzuty, z uwzględnieniem wyników uzgodnienia.

Realizując powyższe ponowienie procedury Wójt Gminy zwrócił się pismem z dnia [...] maja, 2004 r. do Dyrekcji Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych w [...] o ponowne uzgodnienie projektu planu w zakresie złożonych zarzutów, w tym zarzutu W. B.. Dyrektor ZJPK działający z upoważnienia Wojewody Małopolskiego pismem z dnia 3 sierpnia 2004r. wydał postanowienie w oparciu o art. 23 ust. 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92. poz. 880), w którym zajął stanowisko w odniesieniu do poszczególnych spraw.

Do skorygowanego projektu planu w zakresie przeznaczenia działek nr [...] i [...] stanowiących własność W. B. DZJPK dokonał uzgodnienia negatywnego. W tej sytuacji ponownie wyłożony do publicznego wglądu projekt planu w zakresie terenowym j.w. został zmieniony w wyniku negatywnego uzgodnienia przez DZJPK poprzez włączenie przedmiotowej działki do terenów zieleni nieurządzonej i terenów leśnych zgodnie z obecnym jej użytkowaniem. Po zapoznaniu się z wyłożonym ponownie projektem W. B. złożył kolejny zarzut przeciw ustaleniom projektu planu ograniczającym możliwość zagospodarowania działek zgodnie z wolą właściciela, przez co jego interes prawny został naruszony. Zarzut ten nie został uwzględniony przez Wójta i w związku z tym wymagał rozstrzygnięcia przez Radę Gminy.

W uzasadnieniu prawnym uchwały wskazano, że ze stwierdzonym stanem faktycznym i zgromadzonym materiałem dowodowym ścisły związek wykazują przepisy:

1) ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, która stanowi, że zadania własne gminy obejmują m.in. sprawy ładu przestrzennego, ochrony środowiska i ochrony przyrody (art. 7 ust. 1 pkt 11),

2) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, określającej cele, zasady i formy ochrony przyrody i stanowiącej m.in.. że: celem ochrony przyrody jest: zachowanie dziedzictwa geologicznego i paleontologicznego (art. 2 ust. 1 pkt 3), ochrona walorów krajobrazowych polegająca na zachowaniu cech charakterystycznych danego krajobrazu, w tym rzeźby terenu (art. 2 ust. 2 pkt 5 w zw. art. 3 pkt 8 i 231), cele ochrony przyrody realizowane są przez uwzględnianie wymagań ochrony przyrody m.in. w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego (art. 3 pkt 81 c), a jedną z form ochrony przyrody są parki krajobrazowe (art. 6 ust. 1 pkt 31 d), projekty miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dat. parku krajobrazowego i jego otuliny wymagają uzgodnienia z wojewodą (art. 16 ust. 71),

3) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska nakazującej zapewnienie w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego ochrony walorów krajobrazowych (art. 71 ust. 3 i art. 72 ust. 1 pkt 5), a także dopuszczającej ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w celu ochrony zasobów środowiska na podstawie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (art. 130 ust. 2),

4) ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, która stanowi m.in. w art. 10 ust. 1, że w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się wymogi ładu przestrzennego walory krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska przyrodniczego, prawo własności oraz inne wymogi określone w art. 1 ust. 2 pkt 1-6; ustawa ta stanowi również, że w planie miejscowym, w zależności od potrzeb ustala się zakaz zabudowy wnikający z potrzeb ochrony środowiska, prawidłowego gospodarowania zasobami przyrody (art. 10 ust. 1 pkt 8),

5) rozporządzenia Nr 6 Wojewody [...] z dnia 16 maja 1997 r. w sprawie ochrony Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych (Dz. Urz. WK Nr 18, z 5.06.1997r), w którym ustalony został obszar parku krajobrazowego, jego otulina i przepisy obowiązujące na jego obszarze.

W części uzasadnienia zatytułowanej: "rozpatrzenie zarzutu, przesłanki rozstrzygnięcia" podniesiono, że Rada Gminy Jerzmanowice-Przeginia rozważyła na tle zebranego materiału dowodowego, opisu poszczególnych działań proceduralnych dot. zarzutów do projektu planu oraz przepisów wykazujących związek z rozpatrywaną sytuacją faktyczną. Rada stwierdziła, że za uwzględnieniem zarzutu przemawiają uprawnienia zainteresowanego wynikające z prawa własności nieruchomości. Mając na względzie prawo własności i interes prawny właściciela, organy Gminy (Zarząd, Wójt oraz Rada Gminy) podjęły proceduralne działania mające na celu - uzyskanie możliwości pozytywnego rozstrzygnięcia zarzutu. W związku z ostatecznie negatywnym stanowiskiem zawartym w postanowieniu z dnia 3 sierpnia 2004 r. Dyrektora Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych w [...] , działającego z upoważnienia Wojewody [...] jako organu właściwego w sprawie - nie ma możliwości pozytywnego rozpatrzenia zarzutu wniesionego przez W. B., a Gmina musi uwzględnić wynik uzgodnienia z organem właściwym na mocy ustawy w sprawach zagospodarowania terenów leżących w parku krajobrazowym. Organ ten, jak wykazuje zebrany materiał dowodowy konsekwentnie kilkakrotnie wyrażał i podtrzymywał negatywne stanowisko w sprawie działek nr [...] i [...] ze względu na jej położenie w terenach o szczególnych walorach krajobrazowych. W związku z tym Rada Gminy przyjmując za w/w organem konieczność ochrony walorów krajobrazowych, jako dziedzictwa przyrodniczego i dobra w tym konkretnie rozpatrywanym przypadku nadrzędnego w stosunku do prawa własności -zadecydowała o odrzuceniu zarzutu W. B..

Wskazano, że generalną podstawą prawną rozstrzygnięcia złożonego zarzutu jest przepis art. 24 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym stanowiący, że "o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne". Na podstawie rozpoznanego szczegółowo stanu faktycznego oraz przepisów prawa materialnego pozostających w związku z opisanym stanem faktycznym Rada Gminy Jerzmanowice-Przeginia uznała, że decyzją właściwą jest odrzucenie zarzutu. Organ planistyczny zaznaczył, że ma świadomość, iż takie rozstrzygnięcie powoduje naruszenie interesu prawnego właściciela, ale wobec tego. że zostało podjęte po wnikliwym i wszechstronnym rozpoznaniu wszelkich okoliczności sprawy - a ponadto Rada Gminy, jak i Zarząd a następnie Wójt podejmowali starania o pozytywne dla właścicieli rozstrzygnięcia, uchwała o odrzuceniu zarzutu jest uchwałą prawidłową nie naruszającą porządku prawnego.

Wyjaśniono także, że przepis art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zobowiązuje radę gminy do rozpatrzenia zarzutu, nie obliguje natomiast rady do jego uwzględnienia. Rada gminy ma więc prawo do odrzucenia zarzutu, a tym samym naruszenia w przypadkach uznanych za konieczne interesu prawnego zainteresowanej osoby, jeżeli takim rozstrzygnięciem nie narusza prawa. Projekt planu podtrzymuje niebudowlane przeznaczenie terenu części terenu, nie tworzy dodatkowych nowych ograniczeń w zakresie sposobu wykonywania prawa własności (w stosunku do stanu przed jego wejściem w życie, gdyż w chwili obecnej jest to "teren bez planu miejscowego ). Podkreślono, iż "plan miejscowy kształtuje wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości" (art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) - może więc wprowadzać ograniczenia w tym zakresie, jeżeli tak jak w rozpatrywanym przypadku stwierdza niesprzeczność takich rozstrzygnięć z Konstytucją RP, kodeksem cywilnym oraz innymi ustawami. Poprzez opis stanu faktycznego i stanu prawnego oraz związków między nimi wykazano, że ograniczenia dla sposobu zagospodarowania działki wynikające z odrzucenia przedmiotowego zarzutu, chociaż naruszają interes prawny właściciela, nie powodują stanu naruszenia prawa, mogą zatem być skutecznie wprowadzone do ustaleń planu. W ocenie organu planistycznego z należytą starannością rozpoznano i zważono okoliczności faktyczne oraz przepisy prawa wiążące się ze stwierdzonym stanem faktycznym. Rada w tej indywidualnie rozpatrywanej sprawie uznała, że uwzględnienie wymogów ochrony niezaprzeczalnych walorów krajobrazowych i dziedzictwa geologicznego winno mieć pierwszeństwo przed uprawnieniami wynikającymi z prawa własności nieruchomości. Zakres uznaniowości rozstrzygnięcia, które wynika z ustawowego umocowania władztwa planistycznego gminy, został zminimalizowany, poprzez wnikliwe ustalenie stanu faktycznego oraz przepisów, które nakładają na Gminę ściśle określone zadania w zakresie przeznaczania terenów i ustalania zasad ich zagospodarowania i dają gminie instrument przygotowania realizacji tych zadań w formie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym odrzucenie zarzutu mieści się w granicach "władztwa planistycznego gminy" wynikającego z postanowień art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i jest pozbawione elementu dowolności, mimo naruszenia interesu prawnego właściciela - co w efekcie upoważniło Radę do przyjęcia przedmiotowej uchwały.

Skargę na uchwałę Rady Gminy Jerzmanowice-Przeginia z dnia 18 kwietnia 2005 r., Nr [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie W. B. wnosząc o uchylenie tej uchwały w całości jako niezgodnej z prawem.

Skarżący podnosi, że odmowa przekwalifikowania działek nr [...] i [...] położonych w [...] na tereny budowlane jest nieuzasadnioną i nadmierną ingerencją w prawo własności skarżącego, a także wyrazem nadużycia władztwa planistycznego gminy. W. B. podtrzymał swoje stanowisko, zgodnie z którym przekwalifikowanie powyższych działek na tereny budowlane w żaden sposób nie narusza ustawy o ochronie przyrody i nie godzi w walory krajobrazowe. Podniósł, że nie ma innych terenów budowlanych, a jego starania o przekwalifikowanie gruntów na budowlane spowodowane są chęcią zabezpieczenia przyszłości dzieciom.

W odpowiedzi na skargę złożonej przez Wójta Gminy [...] podniesiono, że uzasadnienie swojego stanowiska w sprawie Gmina przedstawiła w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) regulując kolejne etapy procesu planistycznego, zawiera szczególne rozwiązania w zakresie konfrontacji projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z interesami indywidualnymi. Rozwiązania te polegają na możliwości zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Jak stanowi art. 24 ust. 3 cytowanej ustawy o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Oznacza to, że w uzasadnieniu uchwały powinna znaleźć się analiza złożonego zarzutu wraz z jej wynikami oraz wyjaśnienie podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do sytuacji faktycznej nieruchomości osoby wnoszącej zarzut oraz przytoczenie i wyjaśnienie przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie a także przedstawienie sposobu interpretacji tych przepisów. Uzasadnienie uchwały nabiera szczególnego znaczenia, gdyż pozwala skontrolować sposób korzystania przez organy gminy z przysługującego im władztwa planistycznego, chociaż sama uchwała nie wywiera skutków prawnych w obrębie planu zagospodarowania przestrzennego.

Podkreślenia wymaga okoliczność, że skarga na uchwałę o odrzuceniu zarzutu do projektu planu nie może z istoty rzeczy dotyczyć rozwiązań planu (na uchwałę o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego służy odrębna skarga do sądu administracyjnego), skoro na etapie jej wnoszenia istnieje dopiero projekt planu. Skarga ta - jak wynika z powyższych uwag - może dotyczyć jedynie prawidłowości odpowiedzi na wniesiony zarzut. Projekt planu nie jest jeszcze powszechnie obowiązującym aktem prawa miejscowego i jako taki nie może ingerować w prawo własności. Zarzuty naruszenia prawa własności skarżącego ustaleniami projektu planu są zatem nieuzasadnione.

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Na gruncie spraw ze skarg na uchwały o odrzuceniu zarzutów do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oznacza to, że sąd administracyjny ma jedynie kompetencje do zbadania, czy zaskarżona uchwała zawiera prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, pozwalające stwierdzić brak dowolności w działaniach organów planistycznych oraz ustalić prawidłowość trybu podjęcia zaskarżonej uchwały. Podkreślić przy tym należy, że ze względu na powyższą zasadę określoną w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz mając na uwadze treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przedmiotem kontroli Sądu była wyłącznie uchwała o odrzuceniu zarzutów do projektu planu.

Biorąc pod uwagę powyższe założenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Uchwała ta zawiera prawidłowe uzasadnienie - odpowiadające wskazanym wyżej wymogom - z którego wynika, że organ planistyczny rozważał okoliczności podniesione w zarzucie, zbadał indywidualną sytuację wnoszącego zarzut oraz przedstawił argumentację faktyczną i prawną na uzasadnienie projektowanego rozwiązania planistycznego. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, że nie ma ona charakteru dowolnego, a ingerencja w prawo własności skarżącego nie przekracza granic uzasadnionych koniecznością realizacji interesu publicznego. Brak podstaw do przekwalifikowania terenu obejmującego działki nr [...] i [...] położonych w [...] na teren przeznaczony pod budownictwo wyjaśniono odwołując się do argumentów zarówno prawnych, związanych z charakterem prawnym i uwarunkowaniami tzw. władztwa planistycznego gminy oraz obowiązkiem realizacji przez gminę zadań publicznych, dotyczących zwłaszcza gospodarki terenami i ochrony środowiska oraz zapewnienia ładu przestrzennego, zasady zrównoważonego rozwoju, a także poszanowania w granicach przewidzianych prawem prawa własności - z powołaniem się na odpowiednie przepisy prawa, jak i do argumentów związanych z faktycznymi uwarunkowaniami przedmiotowej nieruchomości z zaakcentowaniem jej położenia w obszarze Jurajskiego Parku Krajobrazowego, w terenach otwartych i eksponowanych o wyjątkowych walorach przyrodniczych i krajobrazowych. Wskazano, że przedmiotowe działki znajdują się w pobliżu Skały [...] oraz w bezpośrednim sąsiedztwie kompleksu ostańców - Skały [...] (pomnik przyrody [...] nr rej. [...] ) wraz z bogatą murawą naskalną i stanowiskami roślin chronionych, a także grupy skałek tzw. [...] . Tym samym uzasadniono potrzebę zachowania przedmiotowych terenów jako niebudowlanych. Argumentacja uzasadnienia zaskarżonej uchwały wskazuje przy tym, że na etapie projektowania rozwiązań planu kierowano się w równym stopniu wskazanymi wyżej ustawowymi wymogami, jak i uwarunkowaniami o charakterze faktycznym, biorąc obydwie grupy powyższych okoliczności łącznie pod uwagę. Prezentowany przez W. B. pogląd, że dopuszczenie zabudowy jego działek nr [...] i [...] nie doprowadzi do zniszczenia enklaw krajobrazowych i florystycznych stanowi wyraz subiektywnej oceny skarżącego nie popartej żadnymi argumentami, podczas gdy stanowisko organu planistycznego zostało dokładnie uzasadnione i wsparte stanowiskiem zawartym w wiążącym organ planistyczny postanowieniu wydanym z upoważnienia Wojewody [...] z dnia 3 sierpnia 2004 r., znak: [...] , w którym odmówiono uzgodnienia zakwalifikowania działek nr [...] i [...] położonych w Jerzmanowicach zgodnie z żądaniem W. B., tj. jako tereny budowlane. Poprawności odpowiedzi na złożony zarzut nie dyskwalifikuje brak ustosunkowania się organu do stwierdzenia składającego zarzut, iż na opisanych terenach o wysokich walorach krajobrazowych usytuowane są już budynki, albowiem projekt planu dotyczy zamierzeń przyszłych, a całokształt okoliczności faktycznych przedmiotowego terenu - w tym również wielkość działek skarżącego - został uwzględniony przez organ planistyczny. Podkreślić należy, że fakt rezygnacji przez organ planistyczny z przeznaczenia terenu na określony cel, o ile mieści się w granicach należycie realizowanego i uzasadnionego władztwa planistycznego - jak to mam miejsce w niniejszej sprawie - nie może być traktowany jako okoliczność podważająca legalność działań tego organu.

Analiza dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy w świetle uzasadnienia zaskarżonej uchwały prowadzi do wniosku, że zarówno zaskarżonej uchwale, jak i postępowaniu poprzedzającemu jej wydanie nie można postawić zarzutu niezgodności z prawem, a organowi planistycznemu zarzucić, iż nieuwzględnił okoliczności, że istotą instytucji zarzutów do projektu planu było zagwarantowanie -w granicach wyznaczonych przez prawo - poszanowania interesów prawnych poszczególnych podmiotów, zwłaszcza interesów opartych na prawie własności. W niniejszej sprawie Rada Gminy nie nadużyła swojego "władztwa planistycznego".

Przeanalizowana przez Sąd argumentacja przedstawiona przez skarżącego w jego skardze nie daje podstaw do stwierdzenia, iż zaskarżona uchwała jest niezgodna z prawem. Warto wskazać w kontekście zarzutów podnoszonych przez skarżącego w skardze do sądu administracyjnego na ugruntowany już w judykaturze pogląd (prezentowany m. in. w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2003 r., sygn. akt: II SA/Kr 2676/0), zgodnie z którym miejscowy plan zagospodarowania terenu jest przygotowywany na podstawie wspomnianego władztwa planistycznego gminy, w ramach którego ma ona dość szeroką swobodę wyboru konkretnych rozwiązań, które muszą godzić ze sobą różne interesy i uwzględniać interes publiczny, wymagania ochrony środowiska, kwestie gospodarcze i ekonomiczne itp. W przedmiotowej sprawie stanowisko skarżącego uzasadniane jest wyłącznie interesem skarżącego i jego rodziny, podczas gdy organ planistyczny uwzględnił wszystkie zbiegające się w sprawie interesy, dając temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały i wykazując tym samym, że nie ma ona charakteru dowolnego.

Z tych powodów skargę, jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.