Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 327/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 102 ust. 1, art. 106 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 163
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, sędzia NSA Jolanta Sikorska, Protokolant Krzysztof Erbel, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 25 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku stałego wraz ze składką zdrowotną I. oddala skargę w całości, II. przyznaje od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz adwokat V. L. łączną kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 23% VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. po rozpatrzeniu odwołania M. D. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2015r., Nr [...] przyznającej w/w zasiłek stały od dnia 1 stycznia 2015r. do 31 października 2016r. w wysokości 529 zł miesięcznie oraz przyznającej składkę zdrowotną w wysokości 9% kwoty przyznanego zasiłku stałego na czas trwania świadczenia – powołując się na przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 37 ust.1 pkt 1 i ust.2 pkt 2 w związku z art.106 ust.3 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2015r., poz. 163 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie oparte zostało na następujących ustaleniach faktycznych i prawnych sprawy.

Wnioskiem z dnia 8 stycznia 2015 r. M. D. wystąpił do organu I instancji o przyznanie zasiłku stałego, przedkładając między innymi wyrok Sądu Rejonowego [...] [...] Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] grudnia 2014 r., sygn.akt [...], zmieniający orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności we W. z dnia [...] października 2013r. w taki sposób, że M. D. zaliczono do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności (symbol przyczyny niepełnosprawności [...]), na okres do 31 października 2016r.

Powołaną we wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. organ pierwszej instancji przyznał M. D. zasiłek stały - w wysokości 529 zł - na okres od dnia 1 stycznia 2015 r. do 31 października 2016 r., przyznając równocześnie składkę zdrowotną, w wysokości 9% kwoty przyznanego zasiłku stałego, na czas trwania świadczenia.

W odwołaniu od tej decyzji, M. D. zakwestionował okres na jaki przyznano przedmiotowy zasiłek, wskazując, że w postępowaniu sądowym ustalono, iż umiarkowany stopień niepełnosprawności datuje się od lipca 2013 r. Okoliczność ta, zdaniem odwołującego się oznacza, że prawo do zasiłku stałego powstało już od daty powstania niepełnosprawności tj. od lipca 2013 r., a nie jak przyjął organ pierwszej instancji od stycznia 2015 r. M. D. wyjaśnił, że w lipcu 2013 r. nie był w stanie złożyć wniosku o przyznanie przedmiotowego zasiłku z uwagi na toczące się postępowanie sądowe. W konkluzji odwołania strona wniosła o przyznanie zasiłku stałego od dnia 1 lipca 2013 r. i wypłatę świadczenia stanowiącego różnicę wysokości przyznanego zasiłku okresowego i pobranych kwot tytułem zasiłków okresowych, w szacowanej kwocie około 4000 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy opisaną wyżej decyzję organu I instancji, nie podzieliło zarzutów odwołania.

Przywołując przepis art.37 ust.1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie, z którym zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej - Kolegium stwierdziło, że M. D. spełnia warunki do przyznania zasiłku stałego. Z akt sprawy wynika, że M. D. (lat [...]) został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności (symbol przyczyny niepełnosprawności [...]), na okres do 31 października 2016 r. (wyrok Sądu Rejonowego [...] [...] Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] grudnia 2014 r., sygn. akt [...]). Ustalono również, że strona zamieszkuje wraz z M. Ł. - siostrzeńcem, z którym pozostaje w konflikcie. Prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Ze złożonych oświadczeń wynika także, że M. D. nie posiada żadnego stałego źródła dochodu, nigdzie nie pracuje, nie pobiera świadczeń z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, czy KRUS, nie posiada również osób zobowiązanych do alimentacji i utrzymuje się z doraźnej pomocy MOPS. Do chwili wydania wyroku Sądu Rejonowego [...][...] Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] grudnia 2014 r., sygn. akt [...] M. D. posiadał orzeczony lekki stopień niepełnosprawności. W tych obecnych zatem okolicznościach M. D. spełnia warunki do przyznania zasiłku stałego.

Dalej Kolegium wskazało, że zgodnie z kolei z art. 37 ust. 2 omawianej ustawy, zasiłek stały ustala się w wysokości - w przypadku osoby samotnie gospodarującej - różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 529 zł miesięcznie (§ 1 pkt 2 lit.c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej - Dz. U. z 2012r., poz. 823) Taką też kwotę świadczenia przyznał stronie organ pierwszej instancji. Wysokość kwoty przyznanego zasiłku stałego pozostaje poza sporem.

Kolegium podkreśliło, że w analizowanej sprawie sporna natomiast pozostaje kwestia okresu na jaki przyznano zasiłek stały.

Organ odwoławczy stwierdził, że co do zasady, zgodnie z art. 106 ust. 3 w/w ustawy - świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. W przypadku gdy uprawnienie do świadczenia nie obejmuje pełnego miesiąca, świadczenie przyznaje się za niepełny miesiąc, a kwotę świadczenia ustala się, dzieląc pełne kwoty przez liczbę dni kalendarzowych tego miesiąca i mnożąc przez liczbę dni objętych świadczeniem.

Zdaniem Kolegium, powołany wyżej przepis ma zastosowanie w sytuacji, gdy wniosek o przyznanie danego świadczenia (o charakterze okresowym) przyznawany jest po raz pierwszy. Jak bowiem przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, w wyroku z dnia 11 lutego 2014 r., sygn.akt II SA/Bd 1585/13, przepis art. 106 ust. 3 u.p.s., dotyczy sytuacji, gdy wniosek o przyznanie określonego świadczenia jest pierwszym wnioskiem wszczynającym postępowanie. Przepis ten nie ma natomiast zastosowania, gdy zainteresowana osoba uzyskała prawo do świadczenia wcześniej i składała kolejny wniosek.

Zatem – w ocenie Kolegium, tylko w przypadku ubiegania się przez osobę niepełnosprawną o kontynuację wypłaty zasiłku stałego, o jakim mowa w art. 37 ust. 1 u.p.s., gdy kolejne orzeczenie o niepełnosprawności zostało przez uprawnione organy wydane z opóźnieniem wskutek okoliczności, za które osoba ta nie ponosi odpowiedzialności, nie ma zastosowania przepis art. 106 ust. 3 u.p.s. w zakresie, w jakim określa początek przyznania i wypłacania zasiłku, uzależniając go od daty złożenia wniosku. Oznacza to, że w/w przepis art. 106 ust. 3 u.p.s. nie ma zastosowania, gdy zainteresowana osoba uzyskała prawo do świadczenia wcześniej i składa koleiny wniosek. W szczególności zaś przepis ten nie ma zastosowania, gdy zachodzi ciągłość niepełnosprawności uprawniającej do świadczenia, a potrzeba złożenia kolejnego wniosku powstała w związku z koniecznością uzyskania następnego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności (tak w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 29 stycznia 2009 r., sygn.akt IV SA/Po 312/08, teza 3).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt analizowanej sprawy, Kolegium stwierdziło, że M. D. posiadał orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności, które na mocy wyroku Sądu Rejonowego [...] [...] Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] grudnia 2014 r., sygn. akt [...] zostało zmienione na umiarkowany stopień niepełnosprawności. Z wyroku tegoż wynika, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od lipca 2013 r. i orzeczenie wydane zostało do 31 października 2016 r.

Kolegium zauważyło przy tym, że przed wydaniem tego orzeczenia (wyroku), M. D. miał orzeczony lekki stopień niepełnosprawności, a ponadto nigdy wcześniej nie ubiegał się o przyznanie zasiłku stałego i świadczenia takiego nie pobierał. Pierwszy wniosek w tym zakresie został złożony w dniu 8 stycznia 2015 r. Stąd też nie można - zdaniem Kolegium uznać, że przyznanie przedmiotowego świadczenia stanowiło kontynuację wcześniej pobieranego zasiłku stałego, co oznacza iż w analizowanej sprawie będzie miał bezspornie zastosowanie art. 106 ust. 3 omawianej ustawy.

Świadczenie, o które wystąpiła strona mogło być – zdaniem Kolegium, przyznane począwszy od miesiąca złożenia wniosku o jego przyznanie, tj. od stycznia 2015 r.

Organ pierwszej instancji, mając na uwadze brzmienie powołanego wyżej przepisu art. 106 ust. 3 ustawy oraz wyjaśnienie zawarte w orzecznictwie sądowo-administracyjnym nie mógł - w ocenie Kolegium, przyznać M. D. zasiłku stałego z datą wsteczną, tj. od lipca 2013 r., bowiem nigdy wcześniej wniosek o przyznanie tego świadczenia nie został złożony.

W świetle powołanych przepisów i wyjaśnień, Kolegium stwierdziło, że nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania stąd utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący ponawiając argumentuję przedstawioną w odwołaniu, zarzucił organom nieuzasadniony formalizm, wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji oraz zmianę poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, poprzez ustalenie początkowej daty przysługiwania Mu zasiłku stałego, tj. od lipca 2013r.

Skarżący podkreślił, że Sąd Rejonowy [...][...] Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem z dnia [...] grudnia 2014 r., sygn.akt [...], zaliczył skarżącego do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności (symbol przyczyny niepełnosprawności [...]), na okres do 31 października 2016r., uznając za datę powstania niepełnosprawności lipiec 2013r. Okoliczność ta - zdaniem skarżącego wskazuje, że prawo do zasiłku stałego powstało od tej daty, niezależnie od tego, kiedy wniosek o przyznanie świadczenia został złożony.

W końcowej części skargi skarżący podniósł także, że wcześniej podejmował próby złożenia wniosku o przyznanie zasiłku stałego, jednak odmówiono jego przyjęcia, z uwagi na toczące się postępowanie sądowe.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosząc o jej oddalenie.

Odnosząc się zaś do podniesionego w skardze zarzutu, dotyczącego odmowy przyjęcia przez MOPS wniosku o przyznanie zasiłku stałego, Kolegium stwierdziło, że oświadczenie to nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym.

Nadto Kolegium wskazało, że skarżący, co najmniej od maja 2014 r. systematycznie korzystał ze wsparcia ośrodka, o czym świadczą wydane decyzje przyznające świadczenia (zasiłki celowe oraz zasiłki okresowe), a to:

- decyzja z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], przyznająca zasiłek celowy w kwocie 200 zł;

- decyzja z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], przyznająca zasiłek okresowy w wysokości 380 na okres od maja do czerwca 2014 r.;

- decyzja z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], przyznająca zasiłek celowy w kwocie 300 zł;

- decyzja z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], przyznająca zasiłek celowy w wysokości 300 zł;

- decyzja z dnia [...] września 2014 r. nr [...], przyznająca zasiłek celowy w wysokości 300 zł;

- decyzja z dnia [...] października 2014 r. nr [...], przyznająca zasiłek okresowy w kwocie 300 zł na okres od października do grudnia 2014 r.

Każdą z wymienionych decyzji skarżący odbierał osobiście, a wydanie rozstrzygnięcia poprzedzało sporządzenie wywiadu. W trakcie tych postępowań skarżący informował o posiadanym stopniu niepełnosprawności (lekkim) oraz toczącym się postępowaniu przed Sądem (wyznaczeniem rozprawy, itp.). Pierwsza informacja w tym zakresie została zawarta we wniosku z dnia 2 stycznia 2014 r., w którym skarżący występując o przyznanie zasiłku celowego wyjaśnił, że jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy, ma orzeczony lekki stopień niepełnosprawności oraz wniósł do sądu odwołanie od orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności we W. z dnia [...] października 2013 r. Jednakże w żadnym z dokumentów sporządzonym w związku z tymi postępowaniami (wywiady, podania) skarżący nawet pośrednio, nie wystąpił o przyznanie zasiłku stałego. Co istotne, podkreśliło Kolegium, skarżący nigdy wcześniej nie był zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności i nie pobierał z tego tytułu zasiłku stałego. Stąd też nie można było również uznać, że wniosek z dnia 8 stycznia 2015 r. był kontynuacją wcześniej pobieranego świadczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 1647), w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. /t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza.

Dokonując kontroli legalności podjętych w niniejszej sprawie decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. - nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego, materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Uwzględnienie skargi następuje jedynie w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), a także gdy zachodzą przyczyny określone w art.156 k.p.a. ( art. 145 § 1 pkt.2 p.p.s.a.).

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia tak zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji..

Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ((Dz.U. z 2015r., poz. 163 ze zm. ).

Zgodnie z art. 37 ust. 1 w/w ustawy – w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji – zasiłek stały przysługuje:

1) pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej;

2) pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie.

Z kolei zgodnie z art. 6 pkt 1 w/w ustawy, przez całkowitą niezdolność do pracy należy rozumieć całkowitą niezdolność do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych albo zaliczenie do I lub II grupy inwalidów lub legitymowanie się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

W przypadku osoby samotnie gospodarującej zasiłek stały ustala się w wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym, że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 529 zł (art. 37 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy).

Istotne jest przy tym także, że tryb postępowania w sprawach świadczeń z pomocy społecznej określony został w rozdziale 7 działu II w/w ustawy o pomocy społecznej.

I tak zasadą jest, zgodnie z art. 102 ust. 1 tej ustawy, że świadczenia z pomocy społecznej udzielane są na wniosek osoby zainteresowanej lub jej przedstawiciela.

Wyjątkiem od tej zasady jest możliwość udzielania pomocy społecznej z urzędu (art. 102 ust. 2 ustawy), jednakże w niniejszej sprawie przepis ten nie ma zastosowania .

Przyznanie zaś świadczeń z pomocy społecznej następuje w formie decyzji administracyjnej (art. 106 ust. 1 ustawy).

W rozpatrywanej sprawie kluczowe znaczenie ma przepis art. 106 ust. 3 omawianej ustawy, który stanowi, że : "świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. W przypadku, gdy uprawnienie do świadczenia nie obejmuje pełnego miesiąca, świadczenie przyznaje się za niepełny miesiąc, a kwotę świadczenia ustala się, dzieląc pełne kwoty przez liczbę dni kalendarzowych tego miesiąca i mnożąc przez liczbę dni objętych świadczeniem".

W świetle powyższej regulacji, jak i mając na uwadze pozostałe przepisy omawianej ustawy o pomocy społecznej, stwierdzić należy, że brak jest możliwości przyznania zasiłku stałego za okres sprzed złożenia wniosku, ponieważ brak jest podstawy prawnej do takiego rozstrzygnięcia.

Dotyczy to również sytuacji, gdy orzeczenie o niepełnosprawności, ustala stopień niepełnosprawności na okres sprzed złożenia wniosku.

Odwołać się w tym miejscu należy do orzecznictwa, gdzie choćby w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 24 maja 2012 r., sygn.akt IV SA/Wr 864/11, Sąd przyjął, że "żaden przepis u.p.s. nie przewiduje możliwości przyznania zasiłku stałego za okres sprzed złożenia wniosku. Przyznanie takiego świadczenia musiałoby opierać się na wyraźnej podstawie prawnej, której nie można domniemywać".

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący wniosek o przyznanie przedmiotowego zasiłku stałego złożył w organie I instancji w dniu 8 stycznia 2015r. Jest to okoliczność niesporna.

Z akt sprawy niewątpliwie także wynika, że do powyższego wniosku skarżący załączył wyrok Sądu Rejonowego [...] [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] grudnia 2014r., sygn.akt [...].

Wyrok ten zmienił orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. z dnia [...] listopada 2013r., Nr [...] i poprzedzające je orzeczenie z dnia [...] października 2013r. Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności we W. w ten sposób, że :

- zalicza M. D. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności,

- ustala symbol przyczyny niepełnosprawności [...],

- orzeka, iż orzeczenie wydaje się do dnia 31 października 2016r.,

- stwierdza, iż ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od lipca 2013r.,

- w części dotyczącej wskazań w pkt 1 orzeka wpisanie, iż wskazana jest praca w warunkach chronionych.

Niesporne jest także w sprawie, że skarżący przed złożeniem opisanego wyżej wniosku z dnia 8 stycznia 2015r. o przyznanie przedmiotowego zasiłku, nie miał przyznanego, a tym samym nie pobierał zasiłku stałego.

Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art.4 ust.2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011r., Nr 127, poz.721 ze zm.) – do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającej czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych.

Mając na uwadze powyższe, podzielić należy stanowisko organów o przyznaniu skarżącemu przedmiotowego zasiłku jedynie od 1 stycznia 2015r. do 31 października 2016r. z tej to przede wszystkim przyczyny, że – jak to już wyżej Sąd podkreślił, wniosek o przyznanie przedmiotowego świadczenia skarżący złożył 8 stycznia 2015r., gdy nadto z racji tegoż, iż wcześniej skarżący nie otrzymywał przedmiotowego zasiłku, stąd nie można było przyjąć ( a na co trafnie zwróciło uwagę Kolegium), że w niniejszej sprawie ma miejsce kontynuacja pobierania tegoż zasiłku.

Niezasadne tym samym było żądanie skarżącego przyznania mu zasiłku stałego za okres ustalonego opisanym wyżej wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 3 grudnia 2014r. stopnia niepełnosprawności.

Wprawdzie skarżący już wcześniej (tj.przed 8 stycznia 2015r.) korzystał ze świadczeń z pomocy społecznej, lecz w okolicznościach niniejszej sprawy nie można było zakwalifikować w/w wniosku o przyznanie przedmiotowego zasiłku stałego oraz świadczenia w postaci opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne jako wniosku o kontynuację tegoż świadczenia, a w konsekwencji odstąpić od zastosowania reguły wyrażonej w art. 106 ust. 3 ustawy.

Przyczyną takiej oceny była okoliczność, że wcześniejsze świadczenia, z których skarżący korzystał, nie miały związku z orzeczonym wobec niego stopniem niepełnosprawności. Niesporne jest bowiem w sprawie, że skarżący korzystał ze świadczeń w postaci zasiłków okresowych oraz zasiłków celowych, które to zaś świadczenia nie mają bezpośredniego związku z orzeczonym wobec skarżącego stopniem niepełnosprawności.

Zważyć przy tym należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto zgodne stanowisko, iż reguła zawarta w cyt. wyżej art. 106 ust. 3 w/w ustawy, znajduje zastosowanie do sytuacji, gdy wniosek strony o przyznanie określonego świadczenia jest pierwszym wnioskiem wszczynającym postępowanie ( a co ma miejsce w niniejszej sprawie), nie ma jedynie zastosowania w przypadku wniosku o kontynuację świadczenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 108/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 stycznia 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 312/08; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 czerwca 2008r., sygn. akt II SA/Lu 317/08; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 732/07, opublikowane w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

W konsekwencji powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje sądu administracyjnego, jako że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej, nie wykazała by decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art.145 § 1 p.p.s.a..

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł zatem uwzględnić skargi z braku uzasadnionych ku temu podstaw i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 p.p.s.a..

H.B.23.02.2016 r.