Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 2037/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-08-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 2 pkt. 2, art. 260
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwestii wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 listopada 2015 r., tutejszy Sąd oddalił skargę wnioskodawcy na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej.

Wraz ze skargą kasacyjną od tego wyroku, pełnomocnik procesowy wnioskującej spółki złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Na druku urzędowego formularza PPPr wskazano, że w toku postępowań kontrolnych i podatkowych w przedmiocie podatku akcyzowego organy skarbowe dokonały zabezpieczenia zobowiązań podatkowych spółki na całym jej majątku. W efekcie skarżąca spółka nie jest w stanie dysponować swoim majątkiem. Ponadto, zajęcie środków pieniężnych na rachunkach bankowych spowodowała konieczność zbycia środków trwałych na pokrycie zobowiązań wobec dostawców.

Podniesiono również, że w związku z ciężką sytuacją finansową spółki zgłoszony został w Sądzie Rejonowym w C. wniosek o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu (sygn. akt sprawy: [...]).

Z oświadczenia o majątku i dochodach wynika, że kapitał zakładowy spółki zamyka się w kwocie 25.000 zł, a wg bilansu, w roku obrotowym 2015 spółka poniosła stratę w wysokości (-) 210.883,21 zł. Z oświadczenia spółki wynika jednocześnie, że wartość jej środków trwałych wg bilansu na ostatni rok obrotowych wynosi 120.950,48 zł.

Z oświadczenia zawartego na urzędowym formularzu PPPr wynika, że spółka posiada trzy rachunki bankowe: w B – saldo: (-) 217,44 zł; C – saldo dodatnie; 5.551 zł; D (-) 400 zł.

Z oświadczenia wnioskodawcy wynika, że w kasie spółki znajduje się kwota 1.144,01 zł.

Pismem z dnia 19 maja 2016 r. referendarz sądowy wezwał skarżącą spółkę o nadesłanie (w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania) szeregu dokumentów, mających zobrazować jej rzeczywisty i aktualny stan majątkowy, w tym także o nadesłanie aktualnego raportu kasowego, jak również o przedstawienie wyciągów z posiadanych przez spółkę rachunków bankowych obrazujących operacje dokonywane w ich ramach w ciągu ostatnich trzech miesięcy.

W odpowiedzi na ww. wezwanie do akt sprawy nadesłano: zeznanie podatkowe CIT – 8 za 2014 i 2015 r. skarżącej spółki; deklaracje VAT – 7 za okres od listopada 2015 r. do kwietnia 2016 r.; raport kasowy na dzień 30 kwietnia 2016 r.; sprawozdanie finansowe spółki za okres od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. wraz z rachunkiem zysków i start oraz bilansem za ten okres; wyciągi z rachunków bankowych wnioskodawcy prowadzonych w: E w T.; B i D.

Mając powyższe na uwadze referendarz sądowy postanowieniem z dnia 8 czerwca 2016 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Uznał bowiem, że analiza przedłożonych przez wnioskodawcę do akt sprawy deklaracji podatkowych VAT – 7 oraz wyciągu z rachunku bankowego prowadzonego w E w T. prowadzi do wniosku, że skarżąca spółka jest jednak w stanie uiścić wpis od skarg kasacyjnych w dwóch sprawach (III SA/Gl 2037 i 2038/15). Działalność gospodarcza wnioskodawcy wykazuje obecnie relatywnie wysoki obrót, który jest jednocześnie stały i regularny. Z analizy deklaracji VAT-7 wynika, że podatek należny zamyka się w łącznej kwocie od 11.359 zł (styczeń 2016 r.) do 135.348 zł (kwiecień 2016 r.). Obrót, co istotne, nie wskazuje na przychód osiągany z tej działalności, lecz na jej zakres i częstotliwość. Analizując dane wynikające z deklaracji VAT – 7, brak jest podstaw do stwierdzenia, że działalność wnioskodawcy nie wykazuje prężności i dynamizmu. Skarżąca spółka wykazuje regularny obrót, który jest jednocześnie relatywnie wysoki.

Od powyższego orzeczenia pełnomocnik skarżącego wniósł w ustawowym terminie sprzeciw. Podkreślił, że pomimo zawieszenia postępowań egzekucyjnych i uchylenia zabezpieczeń na rachunkach bankowych na jednym z nich (w C S.A.) wciąż znajduje się ujemne saldo. Podobnie przedstawia się kwestia pozostałych rachunków – znajdujące się na nim środki pieniężne są na bieżąco przeznaczane do regulowania innych zobowiązań, w tym publicznoprawnych. Również bilans z 30 kwietnia 2016 r. (którego odpis załączono) wykazuje stratę w wysokości 1.118.658,50 zł a zobowiązania i rezerwy wynoszą 1.325.814,60 zł. Również w deklaracji CIT-7 za 2015 r. wykazana została strata w wysokości 167.524,79 zł. Istnienie środków pieniężnych na rachunkach bankowych nie świadczy o pozytywnej kondycji finansowej spółki, albowiem środki te są wykorzystywane na zaspokojenie bieżących należności Zwrócono również uwagę, że strona skarżąca nie może dysponować podatkiem naliczonym VAT-7.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Stosownie do treści art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (odtąd p.p.s.a. - jt. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r. zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2015 r., poz. 658), wniesienie sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, który nie został odrzucony ma ten skutek, że postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Sąd rozstrzyga ją w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie.

Należy w tym miejscu zauważyć, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie daje sądowi uprawnienia do merytorycznego rozpoznania zasadności sprzeciwu. Skutkiem prawidłowo wniesionego sprzeciwu jest bowiem utrata mocy wiążącej orzeczenia referendarskiego z mocy samej ustawy i przejście sprawy będącej jego przedmiotem do właściwości sądu (W. Chróścielewski, J.P. Tarno: Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004). A zatem już samo wniesienie sprzeciwu, a nie jego zakres określony przez stronę powoduje utratę mocy wiążącej postanowienia wydanego przez referendarza sądowego. W takiej sytuacji sąd rozpoznaje złożony w sprawie wniosek, w tym wypadku wniosek o przyznanie prawa pomocy. Powyższe sprowadza się do ustalenia, czy spełniona została określona w art. 246 § 2 pkt 2 ustawy p.p.s.a. przesłanka zwolnienia strony skarżącej od kosztów sądowych czy też nie. Zgodnie z treścią powołanego przepisu przyznanie osobie prawnej prawa pomocy w zakresie częściowym, o którym mowa w art. 245 § 3 ustawy p.p.s.a., może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. .

Analiza powyższego przepisu prowadzi zatem do wniosku, że aby osobie prawnej mogło być przyznane prawo pomocy jej aktywa finansowe mogą zaspokoić wymagane koszty sądowe jedynie w części, przy czym – odmiennie niż w wypadku osoby fizycznej – nie ma wydatków, które miałyby pierwszeństwo przed wymaganymi kosztami sądowymi.

Odnosząc powyższe uwagi do realiów rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że wpis sądowy od skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie wynosi 1.210 zł. Natomiast wpis sądowy od skargi kasacyjnej w sprawie III SA/Gl 2038/15 wynosi 1.000 zł. Wynika z tego, że łączny wpis sądowy od skarg kasacyjnych w obu sprawach wyniesie łączną kwotę 2.210 zł.

Działalność gospodarcza wnioskodawcy wykazuje obecnie relatywnie wysoki obrót, który jest jednocześnie stały i regularny. Z analizy deklaracji VAT-7 wynika, że podatek należny zamyka się w łącznej kwocie od 11.359 zł (styczeń 2016 r.) do 135.348 zł (kwiecień 2016 r.). Obrót, co istotne, nie wskazuje na przychód osiągany z tej działalności, lecz na jej zakres i częstotliwość. Analizując dane wynikające z deklaracji VAT – 7, brak jest podstaw do stwierdzenia, że działalność wnioskodawcy nie wykazuje prężności i dynamizmu. Skarżąca spółka wykazuje regularny obrót, który jest jednocześnie relatywnie wysoki.

Podobną cechę wykazuje rachunek prowadzony przez wnioskodawcę w E. W marcu i kwietniu 2016 r. na rachunku tym dokonywane były w sposób regularny liczne operacje, zarówno obciążeniowe, jak i uznaniowe. Co istotne, łączna suma transakcji obciążeniowych (czyli wypływów z rachunku) nie przeważa nad suma transakcji uznaniowych (czyli wpływów na ten rachunek).

Operacje uznaniowe wynoszą kilkadziesiąt tysięcy złotych (np.: 25.141,20 w dniu 23 marca 2016 r.; 33.752,12 zł w dniu 24 marca 2016 r.; 43.892,49 zł w dniu 31 marca 2016 r.; 61.492,42 zł w dniu 7 kwietnia 2016 r.; 37.065,05 zł w dniu 22 kwietnia 2016 r.). Oczywiście z rachunku tego wypłaca się również gotówkę w ramach prowadzonych transakcji bankowych. Podkreślić jednak należy, że na wyciągach bankowych zawsze widnieje dodatnie saldo – występują bowiem wolne środki, które przekraczają sumaryczną kwotę wpisów sądowych od skarg kasacyjnych w obu sprawach.

Powyższe uwagi odnoszą się do możliwości płatniczych spółki na podstawie analizy rachunku bankowego, na którym dostępna jest "żywa gotówka". Fakt ten pozostaje aktualny i decydujący w aspekcie analizy sprawozdania finansowego skarżącej za 2015 r., ponieważ niezależnie od analizy dokumentów księgowych, które obrazują kondycję majątkową przedsiębiorcy w 2015 r., dysponuje on jednak wystarczającą gotówką, która może być przeznaczona na uiszczenie wpisów sądowych od dwóch skarg kasacyjnych.

Należy w tym miejscu podkreślić, że pełnomocnik strony skarżącej nie zanegował istnienia środków pieniężnych na rachunkach bankowych. Jeśli jak to jął w sprzeciwie "podlegają one "fluktuacjom z uwagi na konieczność regulowania zobowiązań" nic nie stoi na przeszkodzie, aby przeznaczyć je na uiszczenie wpisów od skargi kasacyjnej w obu zawisłych przed tutejszym Sądem sprawach. Analiza nadesłanych dokumentów – jak deklaracje VAT-7, sprawozdanie finansowe spółki za 2015 r., rachunek zysków i strat oraz raporty kasowe pozwalają przyjąć, że strona skarżąca w swojej działalności obraca kwotami pieniężnymi w znacznym stopniu przekraczającymi kwotę 2.210 zł pozostałą do zapłacenia w sprawach zawisłych przed Sądem.

Wobec powyższego, Sąd w składzie tu orzekającym, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 w zw. z art. 260 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.