Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1728/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.145 par.1 pkt 1c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art.171 par.4, art. 171 par.2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art.135p ust.1
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.), Konrad Łukaszewicz, Protokolant referent stażysta Paulina Lichowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2019 r. sprawy ze skargi K. W. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej przeniesienia na niższe stanowisko służbowe uchyla zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z [...] kwietnia 2018r.


UZASADNIENIE

W dniu [...] grudnia 2017 r. postanowieniem nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko [...] K. W., detektywowi Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] w którym obwinionej postawiono następujące zarzuty:

I. w okresie od [...] lipca 2017 r. do [...] października 2017 r. w [...], wynajmując lokal mieszkalny przy ul. [...] w [...] od państwa D. i M. S., którzy mieli świadomość, iż najemcą jest funkcjonariusz Policji, naruszyła zasady etyki zawodowej w ten sposób, że wbrew obowiązkowi przestrzegania zasad etyki zawodowej w zakresie przejawiania życzliwości w kontaktach z ludźmi oraz dbania o społeczny wizerunek Policji, jako formacji, w której służy i podejmowania działań służących budowaniu zaufania do niej, nie przestrzegała łych zasad poprzez utrudnianie właścicielom dostępu do mieszkania oraz unikanie kontaktu z nimi i to pomimo przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2017 r. w tym zakresie rozmowy dyscyplinującej, co nie było przejawem ani życzliwości, ani dbania o społeczny wizerunek Policji, co najmniej w oczach osób wynajmujących mieszkanie, t}. o czyn określony w art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 1 ust. 2, § 6 i § 23 zasad etyki zawodowej policjanta", stanowiących załącznik do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta";

II. w okresie od [...] maja 2017 r. do dnia [...] listopada 2017 r. w [...] wynajmując lokal mieszkalny przy ul. [...] w [...] od państwa D. i M. S., którzy mieli świadomość, iż najemcą jest funkcjonariusz Policji, naruszyła zasady etyki zawodowej w ten sposób, że wbrew obowiązkowi przestrzegania zasad etyki zawodowej w zakresie dbania o społeczny wizerunek Policji, jako formacji w której służy i podejmowania działań służących budowaniu zaufania do niej, samowolnie zaniechała wnoszenia ustalonych opłat z tytułu najmu wyżej wymienionego lokalu za okres od [...] maja do [...] października 2017 r. w wysokości 700 zł miesięcznie, w efekcie czego powstało zadłużenie w opłatach, które zgodnie z ustną umową powinno być wniesione osobom wynajmującym mieszkanie w łącznej wysokości 3850 zł, tj. za 5 i pół miesiąca, a która to należność do dnia [...] listopada 2017 r. nie została uregulowana i to pomimo przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2017 r. w tym zakresie rozmowy dyscyplinującej, przez co nie dbała o pozytywny wizerunek Policji w społeczeństwie, a co najmniej w oczach osób wynajmujących mieszkanie, tj. o czyn określony w art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 1 ust 2 i § 23 "zasad etyki zawodowej policjanta", stanowiących załącznik do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta";

III. w okresie od [...] grudnia 2014 r. do [...] października 2017 r. w [...], zamieszkując od dnia [...] grudnia 2014 r. w wynajmowanym lokalu przy ul. [...] w [...], naruszyła dyscyplinę służbową w ten sposób, że wbrew ciążącemu na niej, jako policjantce obowiązkowi w zakresie niezwłocznego poinformowania, w pisemnym raporcie skierowanym drogą służbową, przełożonego właściwego w sprawach osobowych, tj. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zmianie adresu miejsca zamieszkania, jednakże nie później niż w terminie 7 dni od zaistnienia zdarzenia, obowiązku w tym zakresie nie dopełniła, nie tylko w wymaganym terminie, ale nie dopełniła go w ogóle, tj, o czyn określony w art. 132 ust. 1, ust 2 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji W zw. z § 13 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów;

IV. w okresie od [...] października 2017 r. do dnia wszczęcia niniejszego postępowania dyscyplinarnego, w [...], po wyprowadzeniu się w dniu [...] października 2017 r. z wynajmowanego mieszkania przy ul. [...] w [...], naruszyła dyscyplinę służbową w ten sposób, że wbrew ciążącemu na niej jako policjantce obowiązkowi w zakresie niezwłocznego poinformowania, w pisemnym raporcie skierowanym drogą służbową, przełożonego właściwego w sprawach osobowych, tj. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zmianie adresu miejsca zamieszkania, jednakże nie później niż w terminie 7 dni od zaistnienia zdarzenia, obowiązku w tym zakresie nie dopełniła, a tym samym nie wskazała aktualnego adresu miejsca zamieszkania, tj. o czyn określony w art. 132 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 13 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów;

V. w dniu [...] listopada 2017 r. w [...], naruszyła dyscyplinę służbową w ten sposób, że składając w Wydziale [...] Wojewódzkiej Policji w [...], adresowany do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] "Raport", datowany na dzień [...] listopada 2017 r. zawierający informację o adresie miejsca zamieszkania, tj.: [...], ul. [...], wprowadziła w błąd adresata raportu, gdyż w rzeczywistości pod wskazanym adresem nie zamieszkuje, tj. o czyn określony w art. 132 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji;

VI. w okresie od [...] do [...] września 2017 r. w [...], naruszyła dyscyplinę służbową w ten sposób, że będąc zobowiązaną do dostarczenia przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych druku zwolnienia lekarskiego w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania, obowiązku w tym zakresie nie dopełniła, gdyż wystawione w dniu [...] sierpnia 2017 r. zwolnienie lekarskie na druku ZUS ZLA serii [...] nr [...], obejmujące okres od [...].08.2017 r. do [...].09.2017 r. dostarczyła właściwemu przełożonemu w dniu [...] września 2017 r. mimo, że ustawowy termin w tym zakresie upłynął z dniem [...] sierpnia 2017 r., tj. o czyn określony w art. 132 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. u o Policji w zw. z art. 121d ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji;

VII. w okresie od [...] października do [...] listopada 2017 r. w [...], będąc oddelegowaną w okresie od [...] czerwca 2017 r. do [...] grudnia 2017 r. do czasowego pełnienia służby w Komisariacie Policji [...] w [...], naruszyła dyscyplinę służbową, w ten sposób, że nie dopełniła obowiązku wynikającego z przepisu prawa w zakresie pokwitowania odbioru przydzielonych jej spraw w "Dzienniku (rejestrze) korespondencji wpływającej Komisariatu Policji [...] w [...]" poprzez złożenie czytelnego podpisu, po przydzieleniu jej w dniu [...] października 2017 r. do realizacji następujących pomocy prawnych: 1) nr [...], niezrealizowanej do dnia [...].11.2017 r., 2) nr [...], zrealizowanej w dniu [...].11.2017 r., 3) nr [...], zrealizowanej w dniu [...].11.2017 r., 4) nr [...], niezrealizowanej do dnia [...].11.2017 r. tj, o czyn określony w art. 132 ust. 1, ust 2 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 5 ust. 1 pkt 4 "Instrukcji kancelaryjnej" stanowiącej załącznik do decyzji nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2012 r. w sprawie zasad pracy kancelaryjnej w komórkach i jednostkach organizacyjnych podległych [...] Komendantowi Wojewódzkiemu Policji;

VIII. będąc oddelegowaną w okresie od [...] czerwca 2017 r. do [...] grudnia 2017 r. do czasowego pełnienia służby w Komisariacie Policji [...] w [...], w okresie od [...] listopada 2017 r. do [...] listopada 2017 r. w [...], naruszyła dyscyplinę służbową, w ten sposób, że będąc zobligowaną do terminowej, dokładnej i starannej realizacji poleceń przełożonego, po przydzieleniu jej do realizacji pomocy prawnych, me podjęła starań zmierzających do zrealizowania w terminie 14 dni zleconych jej do wykonania czynności służbowych na rzecz innych jednostek Policji, w ramach niżej wymienionych pomocy prawnych: 1) nr [...], dotyczącej przesłuchania jednego świadka na rzecz Komendy Powiatowej Policji w [...], przydzielonej do realizacji w dniu [...].10.2017 r., [...] a odebranej w dniu [...].11.2017 r., w ramach której nie wystosowała nawet wezwania do świadka, 2) nr [...], dotyczącej przesłuchania jednego świadka na rzecz Komendy Rejonowej Policji [...], przydzielonej do realizacji w dniu [...].10.2017 r., a odebranej w dniu [...].11.2017 r., w ramach której nie wystosowała nawet wezwania do świadka, 3) nr [...], dotyczącej przesłuchania jedenastu świadków na rzecz Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibą w [...], przydzielonej do realizacji w dniu [...].11.2017 r., a odebranej w dniu [...].11.2017 r., w ramach której nie wystosowała nawet wezwań do świadków, 4) nr [...], dotyczącej przesłuchania jednego świadka na rzecz Komisariatu Policji [...], przydzielonej do realizacji w dniu [...].11.2017 r. a odebranej w dniu [...].11.2017 r., w ramach której nie wystosowała nawet wezwania do świadka, a tym samym zaniechała wykonania czynności służbowych, do wykonania których była zobligowana tj. o czyn określony w art. 132 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 15 pkt 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji i w zw. z § 21 ust. 5 zarządzenia nr 4 Komendanta Głównego Policji z dnia 9 lutego 2017 r. w sprawie niektórych form organizacji i ewidencji czynności dochodzeniowo-śledczych Policji oraz przechowywania przez Policję dowodów rzeczowych uzyskanych w postępowaniu karnym

Po przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym Komendant Wojewódzki Policji w [...] na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, orzeczeniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., uniewinnił [...] K. W. od popełnienia czynu opisanego w zarzucie nr [...] w części dotyczącej pomocy prawnej nr [...] i [...] oraz uznał winną popełnienia pozostałych zarzucanych jej czynów i wymierzył karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

Do Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynęło wniesione do Komendanta Głównego Policji odwołanie obrońcy obwinionej. Komendant Główny Policji w dniu [...] maja 2018 r., na podstawie art. 135m ust. 1 ustawy o Policji powołał komisję celem zbadania zaskarżonego orzeczenia. Po zapoznaniu się z materiałami postępowania członkowie komisji zgodnie zawnioskowali o utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. Komendant Główny Policji po zapoznaniu się z całością materiałów oraz ze sprawozdaniem komisji uznał odwołanie obrońcy obwinionego za nieuzasadnione i orzeczeniem z [...] lipca 2018r. stwierdził, że należy zaskarżone orzeczenie utrzymać w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 135 ust. 1 ustawy o Policji rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym następuje na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Stan ten w niniejszej sprawie można odtworzyć na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach postępowania dyscyplinarnego, w szczególności po wzięciu pod uwagę zeznań świadków: [...] W. B., [...] M. P., [...] P. M., [...]. K. J., [...], M. K., [...] M. B., [...], D. N., [...] K. S., [...] A. C., [...] A. A., [...] A. K., M. J., M. S., D. S., A. L., J. K., B. P., E. T., N. W., R. I., W. J., wyjaśnień obwinionej oraz zebranej dokumentacji. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wykazała według organu, iż jest on wystarczający do oceny zachowania [...] K. W. pod kątem odpowiedzialności dyscyplinarnej.

W toku postępowania dyscyplinarnego w zakresie zarzutów nr I i II stwierdzono, że w dniu [...] lipca 2017 r. D. S. skontaktowała się telefonicznie z [...] E. T., ówczesnym zastępcą naczelnika Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Wymieniona oświadczyła, że nie może skontaktować się ze [...]. K. W., która od marca 2017 r. nie płaci czynszu za wynajmowane od niej mieszkanie, ponadto utrudnia do niego dostęp pracownikom administracji. Zastępca naczelnika wymienionego wydziału poinformował rozmówczynię, że policjantka została delegowana do czasowego pełnienia służby w Komisariacie Policji [...] w [...], a jej obecnym przełożonym jest komendant wymienionej jednostki. Następnie D. S. zadzwoniła do [...] A. P., ówczesnego Komendanta Komisariatu Policji [...] w [...] i poinformowała wymienionego o problemach m.in. z nawiązaniem kontaktu ze [...] K. W., która od trzech miesięcy nie odbiera od niej telefonów, nie oddzwania, a także nie otwiera drzwi do mieszkania. Przełożony zobowiązał się do udzielenia pomocy D. S. w ramach posiadanych uprawnień i obowiązujących przepisów prawa. W dniu [...] lipca 2017 r. [...]. A. P. przeprowadził z policjantką rozmowę, w której nawiązał do obowiązku przestrzegania zasad etyki zawodowej policjanta oraz konieczności niezwłocznego nawiązania kontaktu z właścicielami mieszkania i rozwiązania istniejących problemów. Obwiniona przedstawiła swoją wersję dotyczącą współpracy z państwem S., jak również zobowiązała się do uregulowania spraw związanych z wynajmowanym mieszkaniem. W dniu [...] lipca 2017 r. D. S. ponownie skontaktowała się z komendantem komisariatu sygnalizując, iż opisana przez nią sytuacja nadal nie uległa poprawie. W dniu [...] lipca 2017 r. na adres Komisariatu Policji [...] w [...] przyszło nadane przez Kancelarię Adwokacką [...] U. K. "Przedsądowe wezwanie do zapłaty w związku z zaległościami opłat z tytułu najmu mieszkania przez K. W.". W związku z powyższym [...] K. S., ówczesny zastępca Komendanta Komisariatu Policji [...] w [...] przeprowadził z wymienioną rozmowę (udokumentowaną notatką służbową), podczas której polecił policjantce rozwiązanie sporu z wynajmującymi oraz wskazanie innego adresu do doręczeń korespondencji dotyczącej jej spraw prywatnych tak, aby ta nie wpływała do komisariatu. Wskazał również, iż tego typu zachowanie jest niewłaściwe i rzutuje na obraz całej formacji, co w konsekwencji może doprowadzić do podjęcia w stosunku do niej skutków dyscyplinarnych. Następnie w dniu [...] sierpnia 2017 r. [...]. W. M., Komendant Miejski Policji w [...] w obecności swojego zastępcy, [...] K. S. przeprowadził ze [...] K. W. udokumentowaną w formie notatki rozmowę dyscyplinującą, gdzie stwierdzono popełnienie przez wymienioną przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym, że "Od bliżej nieustalonego okresu do dnia [...] lipca 2017 r., będąc osobą najmującą lokal mieszkalny pod adresem ul. [...] w [...], utrudniała dostęp do mieszkania właścicielce, która miała świadomość, iż jej klientką jest funkcjonariuszka Policji, a także nie regulowała opłat czynszowych, przez co jej działania nie były przykładem praworządności i nie pogłębiały społecznego zaufania do Policji.". Obwiniona zobowiązała się do dołożenia wszelkich starań, aby w przyszłości nie dos2io już do podobnej sytuacji oraz podpisała się pod notatką z przeprowadzonej rozmowy. W dniu [...] października 2017 r. w mieszkaniu wynajmowanym przez obwinioną miały miejsce dwie interwencje Policji udokumentowane notatką urzędową związane z utrudnianiem przez najemczynię dostępu do mieszkania D. S. oraz hydraulikowi w celu odpowietrzenia instalacji centralnego ogrzewania. Podczas drugiej interwencji policjantka do mieszkania wpuściła jedynie hydraulika. Na skutek powyższego Komendant Miejski Policji w [...] zlecił przeprowadzenie czynności wyjaśniających w trybie art. 1341 ust. 4 ustawy o Policji. Jak ustalono policjantka wynajmowała mieszkanie od państwa S. od dnia [...] grudnia 2014 r. Na okoliczność najmu nie została spisana żadna umowa regulująca kwestie związane m.in. z opłatami. Wszystkie ustalenia pomiędzy stronami zawierane były ustnie. Ostatnią płatność z tytułu najmu mieszkania [...] K. W. dokonała w marcu 2017 r., kiedy to zapłaciła za styczeń, luty, marzec i wyprzedzająco za kwiecień 2017 r. Od tego czasu obwiniona zaprzestała wnoszenia jakichkolwiek opłat za wynajmowane przez siebie mieszkanie, a także ustał z nią kontakt (nie odbierała telefonów, nie odpowiadała na wysyłane jej sms-y, jak również nie otwierała drzwi do mieszkania). Z uwagi na fakt, iż państwo S. wiedzieli od początku, iż obwiniona jest funkcjonariuszką Policji, wobec wyczerpania innych możliwości wyegzekwowania przysługujących im należności, skierowali za pośrednictwem adwokata wezwanie do zapłaty na adres Komisariatu Policji [...] w [...]. Podjęte działania doprowadziły do wydania w dniu [...] października 2017 r. przez obwinioną zajmowanego mieszkania, jednak nie doszło do ostatecznych rozliczeń finansowych pomiędzy stronami. W dniu [...] listopada 2017 r. państwo S. skierowali do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] pismo, w którym wskazali, że do dnia złożenia pisma [...] K. W. zalega wobec nich z opłatami w wysokości 3850 zł. Zwrócili się jednocześnie o pomoc w odzyskaniu wymienionej wyżej kwoty. Przesłuchana w dniu [...] lutego 2018 r. w charakterze obwinionej [...] K. W. nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów i złożyła wyjaśnienia. Jak oświadczyła pomimo wielu starań nie udało się jej uzyskać lokalu służbowego, z tego względu musiała wynajmować mieszkania. Właścicielami jednego z nich byli M. i D. S.. Obwiniona wskazała na liczne problemy, na jakie napotkała w relacji z właścicielami wynajmowanego mieszkania. Jak oświadczyła zwracała się wielokrotnie z prośbą o spisanie umowy wynajmu, żeby uregulować m.in. kwestie wysokości i terminu wnoszenia opłat, na co nie wyrażał zgody M. S.. Co więcej nalegał, żeby obwiniona przynosiła mu gotówkę w godzinach późnowieczornych (akceptował tylko taką formę wnoszenia opłat). Wymieniony nie dotrzymał również słowa w kwestii zakupu do mieszkania sprzętu AGD czy wykonania prac remontowych. Jak wyjaśniła policjantka na jesieni 2017 r. udała się na spotkanie z państwem [...] w towarzystwie swojego adwokata, na którym poinformowała o chęci wymówienia wynajmu, jednak nie mogła porozumieć się z właścicielami mieszkania w kwestii rozliczenia i problem ten nie został rozwiązany. Nie mogła również uzyskać od wymienionych kwoty podlegającej rozliczeniu oraz pokwitowania za przekazane już pieniądze.

Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Zasady etyki zawodowej policjanta zawarte zostały w załączniku do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta". Dyspozycja § 1 ust. 2 Zasad etyki zawodowej policjanta określa, że obowiązkiem policjanta jest przestrzeganie zasad etyki zawodowej. Zgodnie z § 6 tych zasad postępowanie policjanta w kontaktach z ludźmi powinna cechować życzliwość oraz bezstronność wykluczająca uprzedzenia rasowe, narodowościowe, wyznaniowe, polityczne, światopoglądowe lub wynikające z innych przyczyn. Natomiast § 23 zobowiązuje policjanta do dbania o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmowania działań służących budowaniu zaufania do niej. W świetle art. I32a pkt 1 ustawy o Policji przewinienie jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi lub nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć.

Nie ulega według organu wątpliwości, że [...] K. W. popełniła czyny opisane w punkcie I i II zarzutów, co znajduje pełne potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Złożone przez świadków zeznania potwierdzają przedstawione wymienionej zarzuty, odnoszące się do nieprzestrzegania przez obwinioną zasad etyki zawodowej policjanta. Osoby te zeznały, iż zachowanie [...] K. W. wobec starszych ludzi (M. S. - lat 72, D. S. - łat 67) od których wynajmowała mieszkanie, w sytuacji gdy od początku już wiedzieli, że wymieniona jest funkcjonariuszem Policji, było nieetyczne i nie miało nic wspólnego z życzliwością wobec drugiego człowieka. Jak zeznał M. S., przesłuchany w dniu [...] grudnia 2017 r. " jej postępowanie nie jest takie, jakiego oczekuje się od funkcjonariuszy Policji. Patrząc na to jak ona postępuje i wiedząc, że jest policjantką, to mam mieszane uczucia co do tego, jak to jest w Policji. Jej zachowanie było wobec nas podłe i skandaliczne. Nie tak winien zachowywać się wobec drugiego człowieka inny człowiek, że o funkcjonariuszu Policji nie wspomnę. Tego samego dnia zeznania złożyła także D. S., żona wyżej wymienionego, która oświadczyła, że "Nigdy nie spodziewałam się, że wynajmując mieszkanie policjantowi mogę spotkać się z takim potraktowaniem. Nie ma ono nic wspólnego z etyką czy zasadami dobrego wychowania. Nie wiem jak taki człowiek, który tak postępuje może pełnić służbę w Policji. Dla takich osób nie powinno być miejsca w szeregach Policji. Przesłuchana w dniu [...] stycznia. 2018 r. B. P., znajoma obwinionej zeznała, iż "Zachowanie K. W.wobec wynajmujących było skandaliczne, karygodne i perfidne. Nie miało nic wspólnego z zasadami etyki czy zwykłej ludzkiej życzliwości czy kultury, (...)jako policjantka w sposób szczególny winna dbać ona o to, aby można było mówić o niej, że jest kulturalna, uczciwa, życzliwa innym ludziom". Z kolei zdaniem N. W., koleżanki policjantki przesłuchanej w dniu [...] stycznia 2018 r.,, (...) postępowanie K. W. wobec państwa S. było wysoce nieetyczne i niewłaściwe. Nie takiego zachowania oczekuje się od innych ludzi, a od funkcjonariuszy Policji w szczególności. J, K,, pracownica spółdzielni mieszkaniowej zeznała natomiast, że obwiniona "Swoim zachowaniem sprawia negatywne zdanie o Policji jako całości. Potraktowała państwa S. w sposób bezwzględny i okrutny. Zachowanie K. W. w żadne sposób nie było przykładem kultury i dobrego wychowania. O etyce mowy być nie może.

W odniesieniu do powyższego organ stwierdził, że nietrafionym jest zarzut obrońcy obwinionej podniesiony w treści odwołania, iż dowolnie uznano, że obwiniona nie przestrzegała zasad etyki zawodowej przez utrudnianie właścicielom mieszkania dostępu do niego oraz unikanie kontaktu z nimi przy braku jednoznacznych dowodów potwierdzających taki stan rzeczy. Zdaniem organu drugiej instancji zgromadzony materiał dowodowy w szczególności zeznania świadków w zupełności potwierdzają tezy zawarte w zarzutach I i Il. Należy zauważyć, iż treść złożonych przez przesłuchane osoby zeznań ma silne zabarwienie emocjonalne. Widoczne jest oburzenie, a także potępienie i brak akceptacji zachowania [...] K. W.. Z treści wyjaśnień policjantki wynika, iż zanegowała wszystkie ustalenia poczynione przez organ. W odniesieniu do zarzutów związanych z naruszeniem etyki zawodowej wskazała jedynie na fakt, iż to zachowanie państwa S. doprowadziło do eskalacji konfliktu. Każda ze stron przedstawiła własną wersję, zarówno co do efektu braku umowy najmu, jak i pozostałych kwestii związanych z realizacją wstępnych i późniejszych ustaleń. Zeznania świadków są odmienne od wyjaśnień policjantki, jednak to właśnie im organ dał wiarę, gdyż są one logiczne, spójne i wzajemnie się uzupełniają. Obrońca podniósł także kwestię naruszenia prawa do obrony [...] K. W. poprzez przesłuchanie głównych zainteresowanych bez uprzedniego zawiadomienia obwinionej o miejscu i terminie wykonania czynności, wskazując przy tym na naruszenie art. 135e ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 171 § 1 I 2 kpk. Odnosząc się do powyższego nie sposób nie zauważyć, że art. 135e ust. 1 cytowanej ustawy dotyczy uprawnień i obowiązków rzecznika dyscyplinarnego, a nie uprawnień obwinionego, natomiast art. 135p ust. 1 ustawy o Policji, który wskazuje, iż w zakresie nieregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy kpk, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 kpk. Z kolei wskazany w odwołaniu art. 171 § 1 i 2 kpk odnosi się do samej czynności przesłuchania wskazując na to, iż świadkowi należy umożliwić swobodne wypowiedzenie się w granicach określonych celem przeprowadzanej czynności, a następnie można zadawać pytania zmierzające do uzupełnienia, wyjaśnienia czy też kontroli wypowiedzi, a także określa kto ma prawo do zadawania pytań. W kontekście niniejszej sprawy zauważono, że wskazany przepis nie zawiera w swojej treści żadnych uprawnień przysługujących obwinionym w postępowaniach dyscyplinarnych prowadzonych przez Policję. Zawarte w kpk przepisy odnoszące się do oskarżonego i obrońcy oskarżonego nie mają odpowiedniego zastosowania w postępowaniu dyscyplinarnym. Uprawnienia, jakie przysługują obwinionemu w postępowaniu dyscyplinarnym zostały w sposób wyczerpujący określone przede wszystkim w art. 135f ustawy o Policji. Z przepisu tego nie wynika, aby w postępowaniu dyscyplinarnym ustawodawca przyznał obwinionemu i jego obrońcy prawo do bezpośredniego udziału we wszystkich czynnościach tego postępowania, w tym prawo do uczestniczenia w przesłuchaniu świadków oraz, by organ dyscyplinarny był zobowiązany do informowania strony o terminach planowanych w sprawie innych czynności dowodowych.

W odniesieniu do zarzutów nr III i IV zauważono, iż obwiniona wynajmowała mieszkanie przy ul. [...] w [...] od dnia [...] grudnia 2014 r. do dnia [...] października 2017 r. W związku z tym, od chwili zmiany adresu miejsca zamieszkania zaistniał obowiązek poinformowania przełożonego w sprawach osobowych o tym fakcie wynikający wprost z treści § 13 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Tymczasem z akt osobowych obwinionej wynika, że [...] K. W. w dotychczasowej służbie, tj. od dnia [...] maja 2000 r, poinformowała przełożonego o zmianie adresu miejsca zamieszkania dwukrotnie, tj. raportem z dnia [...] maja 2003 r. oraz z dnia [...] listopada 2007 r., gdzie wskazane były jedynie poprzednie adresy jej pobytu. Analogiczna sytuacja zaistniała w przypadku zarzutu nr IV, gdzie od chwili, gdy opuściła mieszkanie państwa S. w dniu [...] października 2017 r. do dnia [...] kwietnia 2018 r. nie poinformowała przełożonego o aktualnym adresie zamieszkania naruszając ponownie cytowany wyżej przepis. Obwiniona odnosząc się do kwestii niepoinformowania przełożonego o zmianie adresu miejsca zamieszkania wyjaśniła, że w październiku 2014 r. w rozmowie z pracownikiem (nie pamięta personaliów tej osoby) Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] uzyskała informację, że w sytuacji, w której się znalazła nie musi informować raportem przełożonego o każdorazowej zmianie adresu miejsca zamieszkania, gdyż liczy się fakt, iż mieszka ona na terenie garnizonu [...] i dlatego takiego raportu nie sporządziła. Zgodnie z art. 132 ust 2 ustawy o Policji naruszeniem dyscypliny służbowej jest czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Z art. 132 ust. 3 pkt 2 cytowanej ustawy wynika, iż naruszeniem dyscypliny służbowej jest zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy. Natomiast zgodnie z art 132 ust. 3 pkt 3 wymienionej ustawy naruszeniem dyscypliny służbowej jest niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. Z kolei § 13 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów nakłada na policjanta obowiązek niezwłocznego, jednakże nie później niż w terminie 7 dni od zaistnienia zdarzenia, poinformowanie w pisemnym raporcie, drogą służbową przełożonego właściwego w sprawach osobowych o zmianie adresu miejsca zamieszkania. W odniesieniu do powyższego w ocenie Komendanta Głównego Policji nie ma wątpliwości, że obowiązku tego obwiniona nie dopełniła, co potwierdzają zarówno zeznania ustalonych świadków, jak również wyjaśnienia samej obwinionej. Organ uznał, iż [...] K. W. składając poprzednie raporty w związku ze zmianą adresu miejsca zamieszkania wiedziała, że ciąży na niej ten obowiązek, dlatego też niezrozumiałym jest dlaczego nie postąpiła w ten sam sposób w grudniu 2014 r., kiedy to zamieszkała w mieszkaniu wynajętym od państwa S., a także po opuszczeniu go w październiku 2017 r. Wina funkcjonariuszki nie ulega w tym przypadku wątpliwości. Ponadto fakt, iż przełożony tak naprawdę nie miał informacji, gdzie w danej chwili mieszka jego podwładna, mogło spowodować zakłócenia w funkcjonowaniu jednostki. Powyższe potwierdza jedynie, iż działanie policjantki było zamierzone i w pełni świadome.

W zakresie zarzutu nr V ustalono, iż w dniu [...] listopada 2017 r. obwiniona poinformowała przełożonego pisemnym raportem o adresie miejsca zamieszkania, w którym wskazała, iż mieszka w miejscowości [...]. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazał, że powyższa informacja nie była zgodna ze stanem faktycznym. W głównej mierze świadczą, o tym zeznania złożone w dniu [...] grudnia 2017 r. przez A. L., właścicielkę wskazanej posesji, która zaprzeczyła jakimkolwiek relacjom łączącym ją z obwinioną. Potwierdziła, że policjantka była jej lokatorką, nawet czasowo zameldowaną w jej domu, jednak od czasów wyprowadzki nie utrzymują kontaktów. Policjantka pozostawiła po sobie kilka drobiazgów, których do tej pory nie odebrała. Świadek wykazała się zrozumieniem w zakresie wykorzystywania jej adresu przez [...] K. W. pomimo, że pod tym adresem od kilku lat nie mieszka i się tam nie pojawia. W złożonych wyjaśnieniach obwiniona wskazała jedynie, że aktualnym jej adresem do korespondencji jest adres w miejscowości [...], który wskazała w raporcie za zgodą właścicielki. Zanim wynajęła mieszkanie u państwa [...] była tam czasowo zameldowana. O Zgodnie z art. 132 ust, 3 pkt 4 cytowanej ustawy naruszeniem dyscypliny służbowej jest wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego policjanta, jeżeli spowodowało to łub mogło spowodować szkodę służbie, policjantowi łub innej osobie. W kwestii wprowadzenia w błąd przełożonego w odniesieniu do adresu miejsca zamieszkania obwinionej rzecznik dyscyplinarny wskazał na sporządzony przez [...] K.W. raport datowany na dzień [...] listopada 2017 r., w którym określiła adres swojego miejsca zamieszkania w miejscowości [...]. Udając się pod wskazany adres i rozmawiając z A. L. rzecznik wykazał, iż raport bezsprzecznie zawiera informacje niezgodne z prawdą. Organ nie znalazł w tym wypadku usprawiedliwienia takiego stanu rzeczy, ponadto przez powyższe nastąpiła realna szkoda w służbie. Mianowicie przełożony w sprawach osobowych policjantki (w tym wypadku Komendant Wojewódzki w [...]) będąc przekonanym, iż obwiniona mieszka pod innym adresem niż w rzeczywistości przebywa nie mógłby m.in. dokonać kontroli prawidłowości wykorzystywania częstych zwolnień lekarskich przez wymienioną, czy też skutecznie i szybko poinformować obwinioną o ogłoszonym w jednostce alarmie.

Odnosząc się do odwołania obrońcy obwinionej, który wskazał w zakresie czynów opisanych w punkcie III, IV i V zarzutów na niewłaściwą analizę twierdzeń [...] K. W. w zakresie wyjaśnień zaistniałego stanu rzeczy, z czym nie można się zgodzić. Warto zauważyć, iż policjantka miała możliwość swobodnego wypowiedzenia i ustosunkowania się, co do zarzucanych jej czynów. Z treści jej wyjaśnień wynika, iż zaprzeczyła wszystkim ustaleniom poczynionym przez organ i obarczyła winą za wyszczególnione w zarzutach sytuacje wszystkich poza własną osobą. Biorąc powyższe pod uwagę należy potraktować wyjaśnienia obwinionej jako przyjętą linię obrony, nie mającą potwierdzenia i odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Większość z przesłuchanych świadków przedstawiła jednolity pogląd na kwestie objęte zarzutami. Nie można zarzucić organowi pierwszej instancji, iż nie dokonał analizy treści wyjaśnień obwinionej i nie skorelował ich z zeznaniami przesłuchanych w sprawie świadków oraz pozostałym materiałem dowodowym, gdyż dokonał tego w sposób wnikliwy i wystarczający do oceny zachowania [...] K. W. pod kątem zarzucanych jej przewinień dyscyplinarnych.

Odnośnie zarzutu nr VI ustalono, iż w dniu [...] sierpnia 2017 r. G. Z., lekarz [...], wystawiła obwinionej zwolnienie lekarskie nr ZUS ZLA serii [...] nr [...] za okres od dnia [...] sierpnia 2017 r. do dnia [...] września 2017 r. ze wskazaniem lekarskim, że pacjent może chodzić. W związku z wystawieniem dokumentu powstał obowiązek jego dostarczenia przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych w terminie 7 dni od daty jego otrzymania przez policjanta, na co wskazuje art. 121d ust. 1 ustawy o Policji, W tym miejscu należy podkreślić, iż organ pierwszej instancji popełnił oczywistą omyłkę pisarską wskazując w kwalifikacji prawnej czynu na ust. 2 cytowanego przepisu, który odnosi się do innej sytuacji, a opis czynu wskazuje jednoznacznie, iż winien być wskazany ust. 1. W Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] przeprowadzono postępowanie administracyjne nr [...], w wyniku którego ustalono, że w dniu [...] września 2017 r. [...] K. W. przedłożyła w miejscu pełnienia służby, tj. w Komisariacie Policji [...] w [...] nieczytelną kopię przedmiotowego zwolnienia lekarskiego. Jego oryginał został dostarczony do Biura Przepustek/Punktu Recepcyjnego KWP w [...] w dniu [...] września 2017 r. przez taksówkarza jednej z korporacji i został odebrany przez [...] M. P.. Zarówno w jednym, jak i w drugim przypadku został przekroczony termin wskazany w cytowanym wyżej przepisie. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał okres od dnia [...] sierpnia 2017 r. do dnia [...] września 2017 r. za okres nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie [...] K. W. ze względu na uchybienie ustawowemu terminowi przedłożenia zwolnienia lekarskiego przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych. Obwiniona wyjaśniła, że w dniu [...] sierpnia 2017 r. zachorowała i poszła na zwolnienie lekarskie. Czuła się na tyle źle, że nie była w stanie sama dostarczyć zwolnienia do miejsca pracy, nie miała również nikogo, kto zrobiłby to za nią. O zaistniałej sytuacji poinformowała telefonicznie E. T., ówczesnego zastępcę naczelnika Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Kserokopię zwolnienia przekazała na Komisariat Policji [...] w [...] za pośrednictwem znajomej z firmy taksówkarskiej, natomiast gdy poczuła się dobrze na tyle, żeby opuścić mieszkanie dostarczyła zwolnienie do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Zgodnie z art. 121d ust. 1 ustawy o Policji policjant jest obowiązany dostarczyć przełożonemu właściwemu do spraw osobowych zaświadczenie lekarskie, w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Niedopełnienie obowiązków służbowych wynikających z przepisów prawa, stosownie do art. 132 ust, 3 pkt 3 ustawy o Policji stanowi naruszenie dyscypliny służbowej. Wina policjantki w sprawie nieterminowego dostarczenia przez nią druku zwolnienia lekarskiego jest bezsporna. Obowiązek ten wynika z podstawowego aktu prawnego znanego każdemu policjantowi - tj. ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (art. i21d ust. 1). Pomijając kwestię tego kto w rzeczywistości dostarczył zwolnienie lekarskie nie ulega wątpliwości, iż nie został dochowany termin wskazany w cytowanym przepisie i ta kwestia jest w odniesieniu do przytaczanego zarzutu najistotniejsza. Bezzasadnym w tym wypadku jest również zarzut obrońcy dotyczący nieuwzględnienia faktu, iż obwiniona jest osobą samotną, zamieszkującą samodzielnie i w jej stanie zdrowa niemożliwe było opuszczenie mieszkania i dostarczenie zwolnienia przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych. Na uwagę zasługuje fakt, iż na przedmiotowym zwolnieniu lekarz wystawiający je wpisał cyfrę 2 - jednoznacznie wskazującą, że chory może chodzić i nie wymaga leżenia w łóżku. Analiza materiału dowodowego wskazuje, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym także szereg chorób jakie dotykały [...] K.W. w ostatnim czasie. Podkreślić należy, iż nieterminowe dostarczenie zwolnienia lekarskiego było podstawą do przeprowadzenia postępowania administracyjnego wobec obwinionej i uznania okresu choroby za czas nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie, za który policjantce nie przysługuje uposażenie. Stosowny rozkaz personalny jest prawomocny i podlegał wykonaniu. Przepis nakładający obowiązek dostarczenia takiego zwolnienia w terminie 7 dni obowiązuje wszystkich funkcjonariuszy bez względu na ich sytuację osobistą.

W odniesieniu do zarzutu nr VII zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 4 "Instrukcji kancelaryjnej" stanowiącej załącznik do decyzji nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2012 r. w sprawie zasad pracy kancelaryjnej w komórkach i jednostkach organizacyjnych podległych [...] Komendantowi Wojewódzkiemu Policji referent otrzymujący daną sprawę ma obowiązek jej pokwitowania w czytelny sposób w ewidencji odbioru korespondencji. Jak ustalono, sprawy wyszczególnione w zarzucie, tj. nr [...], [...], [...] oraz [...], które przydzielono do realizacji [...] K. W. nie zostały przez nią pokwitowane w dzienniku korespondencji. Dwie ze spraw, tj. [...] i [...] zostały przez obwinioną zrealizowane, a więc bez wątpienia trafiły do niej, natomiast sprawy o nr [...] i [...] widnieją jako zrealizowane przez innych funkcjonariuszy komisariatu, co uniemożliwiło potwierdzenie stanu faktycznego ich odbioru przez obwinioną. [...] K. W. odnosząc się w wyjaśnieniach do zarzutów związanych z brakiem pokwitowania przydzielanych jej do realizacji pomocy prawnych wskazała, że wszystkie sprawy pobierała z przegródki w szafie znajdującej się w sekretariacie wydziału, kwitując ich odbiór zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nie kwitowała spraw, które były zostawiane na jej biurku. Jak stwierdziła były to sprawy innych policjantów, które ona dostawała do realizacji. W czasie, gdy przebywała na zwolnieniu lekarskim jej sprawy znajdowały się w szafie służbowej, którą dzieliła z inną policjantką. Swobodny dostęp miał do niej również kierownik obwinionej. Jak wskazała, nie wie w posiadaniu ilu spraw była, gdyż nie miała dostępu do elektronicznego systemu rejestracji pomocy prawnych. Pomimo tego, że po jakimś czasie po interwencji [...] K. W. zostało jej założone konto w systemie, to z kolei nie miała komputera z dostępem do sieci, co uniemożliwiło jej monitorowanie liczby przydzielanych jej spraw. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego potwierdzono naruszenie przez [...] K. W. dyscypliny służbowej w zakresie dwóch z czterech spraw. W świetle przytaczanych przepisów nie ulega wątpliwości, że brak pokwitowania przydzielonej sprawy w ewidencji odbioru korespondencji, a więc obowiązku wynikającego z cytowanej wyżej decyzji stanowi naruszenie dyscypliny służbowej.

W ostatnim, VIII zarzucie, policjantkę obwiniono o zaniechanie czynności służbowych w przydzielonych jej do realizacji i odebranych przez nią czterech pomocach prawnych o nr [...], [...], [...] oraz [...]. Pierwsze dwie sprawy zostały przydzielone obwinionej w dniu [...] października 2017 r., trzecia w dniu [...] listopada 2017 r. (wszystkie odebrane w dniu [...] listopada 2017 r.), natomiast czwarta w dniu [...] listopada 2017 r. (odebrana w dniu [..] listopada 2017 r.), przy czym dzień przydzielenia jest tożsamy z datą wpływu pisma do jednostki. Bezczynności w wymienionych sprawach stwierdziła [...] A. C., kierownik Referatu [...] II Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] w [...] podczas jednej z kontroli stanu prowadzonych przez obwinioną spraw. W trakcie sprawdzenia stwierdziła szereg nieprawidłowości związanych chociażby z brakiem jakichkolwiek czynności w przydzielonych pomocach prawnych. Swoje spostrzeżenia udokumentowała w notatce służbowej z dnia [...] listopada 2017 r., przedłożonej [...] K. S., Komendantowi Komisariatu Policji [...] w [...], który zlecił przeprowadzenie rozmowy instruktażowej z obwinioną. Nie doszło jednak do niej z uwagi na absencję policjantki oraz zakończenie okresu delegowania. [...] K. W. w złożonych wyjaśnieniach nadmieniła, że na czas delegowania do Komisariatu Policji w [...], w czasie pełnienia dyżurów nie mogła wzywać swoich świadków i musiała to robić po godzinach służby. Jako osobie delegowanej przydzielano jej dodatkowe obowiązki, które uniemożliwiały realizację pomocy prawnych. O problemach wielokrotnie informowała przełożonych jednak żaden nie zareagował. Przez natłok obowiązków oraz pracę ponad wymiar czasu służby niedojadała, odczuwała zmęczenie i w konsekwencji zaczęła chorować. Oceniając zachowanie obwinionej przypomnieć należy, iż § 15 pkt 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji stanowi, że wykonywanie czynności podwładnego w szczególności polega na terminowej, dokładnej i starannej realizacji zadań stałych, określonych w kartach opisów i opisach stanowisk pracy oraz poleceń przełożonego. Natomiast zgodnie z § 21 ust. 5 zarządzenia nr 4 Komendanta Głównego Policji z dnia 9 lutego 2017 r. w sprawie niektórych form organizacji i ewidencji czynności dochodzeniowo- śledczych Policji oraz przechowywania przez Policję dowodów rzeczowych uzyskanych w postępowaniu karnym wykonanie czynności zleconych przez inną jednostkę Policji, następuje niezwłocznie nie popiej niż w ciągu 14 dni od daty wpływu zlecenia, chyba że jednostka Policji zlecająca czynności określi inny termin ich wykonania. Nie ulega wątpliwości, iż również w obszarze sposobu realizacji obowiązków służbowych przez obwinioną istnieją rozbieżności pomiędzy zeznaniami świadków, a wyjaśnieniami [...] K. W. , która stwierdziła, że była wykorzystywana do zastępowania innych policjantów nie zauważając, iż z zeznań świadków wynika, iż nie tylko pracowała wolniej od innych funkcjonariuszy, ale również nie reagowała na uwagi przełożonych dotyczące przestrzegania terminów przewidzianych na realizację zleconych jej czynności. [...] K. S., ówczesny komendant Komisariatu Policji w [...] w dniu [...] stycznia 2018 r. zeznał, że policjantka nie była specjalnie obciążana obowiązkami. Sprawy, które realizowała (przyjmowanie zawiadomień o znaszanych przestępstwach, realizacja czynności w trybie art 307 i 308 kpk oraz realizacja pomocy prawnych wpływających do jednostki) nie były skomplikowane i nie wymagały od obwinionej specjalistycznej wiedzy. Zauważył jednak problemy w ich terminowej realizacji. Podobne uwagi zgłaszali mu kierownicy nadzorujący pracę policjantki w tym [...] A. C., kierownik Referatu [...] Komisariatu Policji [...] w [...], która w dniu [...] stycznia 2018 r. zeznała, że nawet najprostsze czynności zajmowały [...] K. W. znacznie więcej czasu niż pozostałym policjantom. W listopadzie 2017 r. po dokonaniu kontroli spraw obwinionej stwierdziła szereg nieprawidłowości w tym brak jakichkolwiek czynności w przydzielonych jej do realizacji pomocach prawnych, co zostało udokumentowane w notatce służbowej z dnia [...] listopada 2017 r. W przypadku dwóch pierwszych spraw terminem granicznym do realizacji pomocy prawnych (zgodnie z § 21 ust. 5 zarządzenia nr 4 Komendanta Głównego Policji z dnia 9 lutego 2017 r. w sprawie niektórych form organizacji i ewidencji czynności dochodzeniowo-śledczych Policji oraz przechowywania przez Policję dowodów rzeczowych uzyskanych w postępowaniu karnym) był dzień [...] listopada U O 16 2017 r., w przypadku trzeciej [...] listopada 2017 r., a czwarta winna być 2xeali20wana do dnia [...] listopada 2017 r. Poza sprawą [...], gdzie obwiniona miała do przesłuchania ll świadków, były to sprawy, w których należało przesłuchać tylko po jednej osobie. Nie ustalono z czego wynikało również znaczne opóźnienie w odbieraniu przez obwinioną wymienionych spraw, W okresie objętym zarzutem do absencji [...] K. W. (z uwagi na zwolnienie lekarskie) doszło w dniu [...] listopada 2017 r., w dniach od [...] listopada 2017 r. dó dnia [...] listopada 2017 r. oraz w dniach od [...] listopada 2017 r. do dnia [...] listopada 2017 r. W pozostałe dni była obecna w służbie, a organ nie powziął żadnych informacji na temat . przeszkód, które uniemożliwiłyby obwinionej chociażby wysłanie wezwania czy powiadomienia jednostki zlecającej o opóźnieniach. Jak zauważył przesłuchiwany w dniu [...] stycznia 2018 r. [...] A. K., [...] Referatu [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] w [...] z uwagi na brak doświadczenia w pracy dochodzeniowej obwiniona siedziała w pokoju z doświadczoną policjantką, jednak nie miało to przełożenia na efekty jej pracy. Zwracał obwinionej uwagę na brak terminowości, na co uzyskiwał odpowiedź, że policjantka ma za dużo spraw i nie jest w stanie sama ich zrealizować, co więcej jest zmuszona zostawać w pracy po godzinach. Podkreślił, że obwiniona w porównaniu z innymi policjantami nie była bardziej obciążona, a ponadto nie prowadziła postępowań przygotowawczych. Wymienieni wyżej świadkowie wskazali również na problem częstych zwolnień lekarskich [...] K. W. , które w znacznym stopniu dezorganizowało prace wydziału. W odniesieniu do powyższego nie ulega wątpliwości, iż obwiniona doprowadziła do niczym nieusprawiedliwionej bezczynności w przydzielonych jej sprawach, a tym samym nie wykonała czynności służbowej, czym naruszyła art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji

Rozpatrując sprawę w II instancji, przy uwzględnieniu stanu prawnego, jak i faktycznego stwierdzono, że zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy potwierdza popełnienie przez wymienioną zarzucanych jej czynów (z wyłączeniem czynu opisanego w zarzucie nr VII w części dotyczącej pomocy prawnej nr [...] i [...]), a opisane okoliczności zostały udokumentowane zebranymi dowodami w sposób prawidłowy i wystarczający do oceny stopnia zawinienia obwinionej. W chwili rozpatrywania odwołania należy uznać, iż brak jest przesłanek do zmiany zaskarżonego orzeczenia. Przepisy rozdziału 10 ustawy o Policji nakazują przełożonemu dyscyplinarnemu przy wymierzaniu kary uwzględnić dyrektywy wymiaru kary wynikające z art. 134h ustawy o Policji, Komendant Główny Policji uwzględniając przytoczone unormowania oraz charakter popełnionych przez obwinioną czynów uznał, że zastosowany przez przełożonego dyscyplinarnego w rozstrzygnięciu wymiar kary stanowi odpowiednią reakcję na zachowanie [...] K. W. opisane w zarzutach. Wymierzona policjantce kara dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe jest adekwatna do popełnionych przewinień dyscyplinarnych i uwzględnia dyrektywy wymiaru kary wskazane w art. I34h ust. 1 ustawy o Policji, na które składają się: rodzaj popełnionych przewinień dyscyplinarnych (naruszenie dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej), okoliczności ich popełnienia (popełnienie przewinień w czasie służby ma w czasie wolnym od służby), skutki, w tym następstwa dla służby (wprowadzenie w błąd przełożonych, dezorganizacja pracy jednostki oraz negatywny odbiór zachowania policjantki zarówno wśród osób wynajmujących wymienionej mieszkanie jak i osób z jej bliskiego otoczenia), rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionej obowiązków (obowiązek przestrzegania zasad etyki zawodowej policjanta, dbania o wizerunek Policji poprzez właściwe zachowanie w kontaktach z innymi ludźmi), pobudki działania (wykorzystanie faktu pełnienia służby w Policji dla ułatwienia sobie osiągnięcia prywatnych celów, wykorzystanie wzbudzonego zaufania), zachowanie policjantki po zaistniałym zdarzeniu (unikanie kontaktu z pokrzywdzonymi oraz brak woli naprawienia zaistniałej sytuacji) oraz dotychczasowy przebieg jej służby (analiza akt osobowych obwinionej wykazała, iż była ona wyróżniana przez przełożonego nagrodą motywacyjną za szczególne osiągnięcia w służbie, poza nagrodami przyznawanymi za pracę w pierwszym i drugim półroczu danego roku, posiada pozytywne opinie służbowe oraz oceny okresowe, a także, że przeprowadzono z nią rozmowę dyscyplinującą). W zachowaniu obwinionej nie dopatrzono się okoliczności łagodzących, wprost przeciwnie zaistniały okoliczności zaostrzające wymiar kary, bowiem do czynów nr I, II, VI i V, będących przedmiotem postępowania dyscyplinarnego doszło w okresie zatarcia kary nagany wymierzonej obwinionej orzeczeniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2017 r. utrzymanym w mocy orzeczeniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r. (zgodnie z art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji orzeczenie staje się prawomocne w dniu jego wydania przez organ odwoławczy, natomiast w myśl art. 135q ust. 2 cytowanej ustawy kara dyscyplinarna nagany podlega zatarciu po upływie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o jej wymierzeniu). Natomiast

v przypadku pozostałych czynów (III, IV, VII i VIII), czas ich popełnienia obejmuje w całości lub części okres zatarcia wymienionej kary dyscyplinarnej. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 134h ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji wpływ na zaostrzenie wymiaru kary ma popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta przed zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej.

Od powyższego orzeczenia K. W. wywiodła skargę do tut. Sądu.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez naruszenie zasad takich jak:

- zasady prawdy obiektywnej przejawiającej się w braku podjęcia czynności, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy,

- zasady zebrania, a następnie rozpatrzenia przez organ całego materiału dowodowego.

- zasady swobodnej oceny dowodów, w wyniku czego rzecznik dyscyplinarny odmówił przyjęcia od skarżącej dokumentów do akt sprawy, które skarżąca chciała złożyć na swoją obronę, jak również odmówił przesłuchania dwóch świadków, o których mówiła skarżąca.

b) art. 9 i art. 10 § 1 kpa poprzez naruszenie zasady informowania stron postępowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, w postaci: - niepoinformowania skarżącej o terminie przesłuchania świadków przez rzecznika, co naruszyło zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, uniemożliwiającej skarżącej ustosunkowanie się do zeznań świadków wraz z prawem zadawania im pytań

c) art. 40 § 2 kpa poprzez naruszenie zasady doręczania pism pełnomocnikowi strony, poprzez próbę doręczenia skarżącej przez rzecznika dysyplinamego postanowienia o odmowie przesłuchania wnioskowanych przez skarżącą świadków zaraz po tym, jak pełnomocnik skarżącej wyszedł z pokoju, w którym przesłuchiwana była skarżąca.

d) art. 73 § 1 i 2 kpa poprzez naruszenie prawa skarżącej do żądania wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów przejawiające się w postaci odmowy wydania skarżącej poświadczonych za zgodność z oryginałem odpisów dokumentów z akt sprawy, o które wnioskowała.

W związku z powyższym, wniosła o:

1. uwzględnienie skargi w całości i o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego go orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...],

2. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych

ewentualnie, wiosła o:

3. uwzględnienie skargi w całości i o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego go orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,

4. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Jednocześnie, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia do czasu zakończenia postępowania sądowego, wywołanego niniejszą skargą.

W pierwszej kolejności zaznaczyła, iż w toku postępowania dyscyplinarnego dopuszczono się naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego, do których należy przede wszystkim; zasada prawdy obiektywnej, zasada zebrania i rozpatrzenia przez organ całego materiału dowodowego oraz zasada swobodnej oceny dowodów. Naruszenia powyższych zasad skarżąca upatruje w braku podjęcia czynności, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, tj. odmowa przez rzecznika dyscyplinarnego przyjęcia dokumentów, które skarżąca chciała złożyć do akt sprawy na okoliczność obrony swych racji. Zachowanie rzecznika dyscyplinarnego nie budzi u skarżącej zaufania bowiem przed rozpoczęciem przesłuchania w rozmowie telefonicznej ze skarżącą stwierdził: "nie będę przesłuchiwał Pani 10 świadków" pomimo, że skarżąca nie zgłosiła wówczas ani jednego świadka oraz "postępowanie i tak zostanie zakończone w ciągu 30 dni". Tak jak zapowiedział rzecznik, świadkowie o których mówiła skarżąca nie zostali przesłuchani. Ponadto, rzecznik naruszył też zasadę doręczania pism pełnomocnikowi strony, poprzez próbę doręczenia skarżącej przez rzecznika postanowienia o odmowie przesłuchania wnioskowanych przez skarżącą świadków zaraz po tym, jak pełnomocnik skarżącej wyszedł z pokoju, w którym przesłuchiwana była skarżąca. Takie działanie rzecznika zasługuje na powszechną dezaprobatę. Ostatecznie, na skutek ostrej interwencji pełnomocnika przesłuchano 2 (dwóch) świadków. W przedmiotowej sprawie naruszono też zasady informowania stron postępowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, w postaci niepoinformowania skarżącej o terminie przesłuchania świadków przez rzecznika, co naruszyło zasady czynnego udziału strony w postępowaniu uniemożliwiając skarżącej ustosunkowanie się do zeznań świadków wraz z prawem zadawania im pytań. Jak wynika z protokołu przesłuchań, świadkom były zadawane pytania sugerujące, co zapewne utrudniało świadkom możliwość swobodnego wypowiadania się, a tym samym naruszyło przepis art. 171 kpk. Warto też w ocenie skarżącej dodać, że wezwani przez rzecznika dyscyplinarnego świadkowie nie są konsultantami w zakresie dokonywania oceny moralności innych funkcjonariuszy, z uwagi na brak wiedzy o życiu prywatnym i zawodowym skarżącej. Zeznania takich świadków są zatem zeznaniami niewiarygodnymi. Należy też wskazać, że odmówiono wydania skarżącej poświadczonych za zgodność z oryginałem odpisów dokumentów z akt sprawy, o które wnioskowała, co jest naruszeniem prawa skarżącej do żądania wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów. Jak wynika z przytoczonych powyżej okoliczności, wskutek tak istotnych naruszeń prawa przez organ, skarżąca została pozbawiona możliwości ochrony swych praw. Analizując materiał dowodowy, należałoby wyciągnąć wniosek, iż wszelkie czynności dokonywane przez skarżącą podczas pełnienia służby były zgodne z etyką zawodową policjantów, wynikającą z ogólnych wartości i norm moralnych uwzględniających specyfikę zawodu policjanta.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe orzeczenie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego jako wadliwe.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ prowadząc postępowanie dowodowe, czynił to z poszanowaniem przepisów prawa. Kwestia ta ma bowiem kluczowe znaczenie dla prawidłowości rozstrzygnięcia, gdyż tylko dzięki właściwie przeprowadzonemu postępowaniu dowodowemu, możliwe jest poprawne ustalenie stanu faktycznego.

Omawiając powyższą problematykę w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na to, że przepisy ustawy o policji zawierają odrębną i całościową regulację w zakresie postępowania dyscyplinarnego prowadzonego wobec funkcjonariuszy policji. Co do zasady więc, omawiane postępowanie winno się toczyć w oparciu o przepisy w/w aktu prawnego.

Odstępstwo od powyższej zasady przewiduje jedynie art.135p ust.1 ustawy o policji stanowiąc, iż w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie, do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Ustawodawca w przywołanej regulacji stwierdził więc wprost, że do oznaczonego katalogu zagadnień, odpowiednie zastosowanie K.p.k. jest możliwe tylko w takim zakresie, jaki nie został uregulowany w ustawie pragmatycznej.

Co się tyczy uregulowania problematyki toku postępowania dowodowego w postępowaniu dyscyplinarnym, to ustawa o policji jest w tym zakresie dość oszczędna. W art.135e ust.1 przewiduje tylko generalną zasadę, że gospodarzem tego postępowania jest Rzecznik dyscyplinarny, który zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy a w szczególności przesłuchuje świadków, obwinionego, przyjmuje od niego wyjaśnienia, dokonuje oględzin a z czynności tych sporządza protokoły. Ustawa o policji nie zawiera natomiast przepisów precyzujących przebieg czynności dowodowych w szczególności precyzujących przebieg przesłuchania świadków. W związku z powyższym, skoro tej materii nie uregulowano w ustawie pragmatycznej, to stosownie do przywołanego wyżej przepisu art.135p ust.1 ustawy o policji do świadków (a więc oczywiście również do materii ich przesłuchiwania), należy stosować odpowiednio normy K.p.a.

W myśl zaś art.171 § 2 K.p.k. prawo zadawania pytań mają, oprócz organu przesłuchującego, strony, obrońcy, pełnomocnicy oraz biegli. Skoro więc w postępowaniu dyscyplinarnym strony (a więc m.in. obwiniony) mają możliwość zadawania pytań osobie przesłuchiwanej, to oczywistym jest, że organ przesłuchujący winien umożliwić stronom postępowania udział w przesłuchaniu świadków. W tym celu, przede wszystkim winien więc powiadomić strony postępowania o terminie i miejscu przeprowadzenia tej czynności. Zaniechanie dokonania przez organ powyższej czynności pozbawiałoby bowiem strony postępowania możliwości zadawania pytań świadkom. To zaś stawiałoby pod wielkim znakiem zapytania wartość dowodową takich zeznań, biorąc pod uwagę choćby normę art.171 § 4 K.p.k.

Niezależnie od w/w gwarancji procesowej dla obwinionego, wywodzonej odpowiednio z przepisów K.p.k. ustawa o policji zawiera dodatkową regulację dotyczącą uprawnień obrońcy osoby obwinionej. W myśl art.135f ust.3 ustawy pragmatycznej ustanowienie obrońcy, uprawnia go do działania w całym postępowaniu dyscyplinarnym. Posłużenie się przez ustawodawcę w powyższym przepisie sformułowaniem "całe postępowanie dyscyplinarne" nie pozostawia najmniejszych wątpliwości, iż prawodawcy chodziło o wszelkie elementy i etapy tego postępowania a więc m.in. o etap postępowania dowodowego i jego kluczowy element jakim jest przesłuchiwanie świadków. Omawiana regulacja zobowiązuje więc organ do tego, aby w sytuacji, gdy obwiniony posiada obrońcę, powiadamiać tego obrońcę o terminach i miejscach przesłuchań świadków, umożliwiając mu udział w tych czynnościach.

Posłużenie się zaś przez ustawodawcę sformułowaniem "do działania" świadczy w ocenie tut. Sądu o tym, że obrońca ma możliwość zadawania przesłuchiwanym świadkom pytań (na tym przecież polega działanie przy przesłuchiwaniu świadków). Gdyby bowiem ustawodawca chciał ograniczyć prawo obrońcy tylko do udziału w przesłuchaniu, bez prawa zadawania pytań, to niewątpliwie wyartykułowałby taką swoją intencję w omawianym przepisie stanowiąc o "uprawnieniu do obserwowania toku postępowania dyscyplinarnego".

Przenosząc powyższe na realia faktyczne niniejszej sprawy uznać należało, iż organ uchybił ciążącym na nim obowiązkom. Pozbawił bowiem obwinioną prawa do udziału w przesłuchaniu świadków i zadawania im pytań.

Tego prawa pozbawił również obrońcę obwinionej. Nie powiadomił go bowiem o terminie i miejscu przesłuchania świadków, którą to czynność przeprowadził w marcu 2018 r. Jak zaś wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych pisma przewodniego organu z dnia [...] lutego 2018 r., skierowanego do obrońcy obwinionej wraz z postanowieniem o odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych strony, co najmniej od tej daty (a więc przed przesłuchaniem świadków), miał świadomość tego, że obwiniona jest reprezentowana w postępowaniu dyscyplinarnym przez obrońcę.

Powyższe uchybienia, w ocenie składu orzekającego mają istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Uniemożliwienie obwinionej i jej obrońcy udziału w przesłuchaniu świadków i uniemożliwienie zadawania im pytań rodzi poważne wątpliwości co do tego, czy w oparciu o te zeznania, można było w sposób poprawny ustalić rzeczywisty stan faktyczny.

Niezależnie od powyższego organ nie udowodnił, też popełnienia przez stronę czynu opisanego w zarzucie nr VII. Zarzucając policjantce brak kwitowania odbioru przydzielonych jej spraw, powinien przede wszystkim wykazać, iż konkretne sprawy rzeczywiście trafiły do strony. Na potwierdzenie powyższych faktów brak jest jednak materiału dowodowego w aktach postępowania. Powyższe ma zaś wielce istotne znaczenie w realiach niniejszej sprawy biorąc pod uwagę twierdzenia strony, iż część spraw była jej przydzielana w sposób nieformalny w drodze pozostawiania akt spraw na biurku. Pomijając więc już nawet to, ze powyższy sposób przydzielania spraw funkcjonariuszowi, nie jest znany przepisom wykonawczym pragmatyki służbowej jak i wewnętrznym regulacjom Komendanta Głównego Policji, to brak udowodnienia faktu odbioru przez funkcjonariusza konkretnych akt, uniemożliwia skuteczne postawienie mu zarzutu niekwitowania odbioru tych spraw.

Biorąc pod uwagę powyższe uchybienia organu, związane bezpośrednio z zarzutami postawionymi funkcjonariuszce a opisanymi w zarzutach nr I, II i VII brak jest pewności co do tego, czy istniała podstawa faktyczna do przypisania stronie popełnienia powyższych czynów. Stąd też skarżone i wcześniejsze rozstrzygnięcia, nie poddają się kontroli merytorycznej.

W związku z powyższym, uznając że skarżone i utrzymane nim w mocy orzeczenie organu I instancji naruszają prawo, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.).

Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobowiązany do tego, aby uwzględniając uwagi zawarte w niniejszym uzasadnieniu, przeprowadzić w sposób właściwy postępowanie dowodowe w sprawie, umożliwiając w szczególności obwinionej i jej obrońcy udział w przesłuchaniu świadków i zadawanie im pytań.