Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 187/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr) Sędziowie WSA Aldona Gąsecka -Duda AWSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu w na rozprawie w dniu 24 lipca 2006 r. sprawy ze skargi S. A. D. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2003r ., Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala


UZASADNIENIE

II S.A./Kr 187/03

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2002 r. znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., na podstawie art. 20 § 1 pkt 4, art. 121 § 4 i 5 i art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nałożył na S.D. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 28.291 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w załączonym tytule wykonawczym, obciążył też zobowiązanego opłata w kwocie 27,30 zł.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że obowiązek opisany w tytule wykonawczym to rozbiórka części dobudowanej do budynku obory w U. 40 w kształcie litery L o wymiarach 12,70x2,35x5,80 m. Zgodnie z przepisem art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wysokość grzywny, w przypadku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części objętego nakazem rozbiórki i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego ustalonej i ogłoszonej przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej. Cena ta wynosi 2400 zł. Powierzchnię zabudowy części obiektu objętej nakazem rozbiórki obliczono w oparciu o dane zawarte w załączniku graficznym do protokołu kontroli z dnia 8 grudnia 1997 r. Powierzchnia ta wynosi 56,81 m2.

Postawieniem z dnia [...] listopada 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., na podstawie art. 113 § 1 kpa sprostował opisane postanowienie o wymierzeniu grzywny w ten sposób, że kwotę 28.291 zł. zastąpił kwotą 27,268,80 zł.

W zażaleniu na postanowienie z dnia [...] listopada 2002r. S.D. wniósł o uchylenie postanowienia i zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez NSA jego skargi na decyzję nakazującą rozbiórkę. Zarzucił żalący się, że nie może toczyć się postępowanie egzekucyjne, skoro wniesiona została skarga do NSA, a zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 13 czerwca 2000 r. I S.A./Ka 1858/98 "w każdej sytuacji, gdy rozstrzygnięcie zasadności zarzutów podniesionych przez stronę postępowania z powodów wymienionych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zależy od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, nie tylko dopuszczalne, ale i obowiązkowe jest zawieszenie postępowania egzekucyjnego". Podał żalący się, że o fakcie złożenia skargi do Sądu informował organ w piśmie z dnia 7 marca 2002 r., które co prawda sygnował drugim swoim imieniem "A." , ale podpisał już imieniem "S.".

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2003 r. znak [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 kpa uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej opłaty i , powołując się na przepis art. 641 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, kwotę 27,30 zł. zastąpił kwotą 68 zł., a w pozostałej części postanowienie organu I instancji utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu postanowienia organ zażaleniowy wskazał, że decyzją z dnia 29 października 2001 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji nakazującą S.D. rozbiórkę części dobudowanej do budynku obory. Na tę decyzję S.D. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niewykonania obowiązku dniu 26 lutego 2002 r. przesłano S.D. upomnienie. Następnie organ zażaleniowy dwukrotnie, z powodu różnych braków, uchylał postanowienia organu I instancji o nałożeniu grzywny. Odnosząc się do postanowienia z dnia [...] stycznia 2002 r., organ zażaleniowy dokonał przeliczenia wymierzonej grzywny i stwierdził, że kwota 27.268,80 zł. została wyliczona prawidłowo. Co do opłaty wskazał, że zgodnie z powołanym przepisem opłata ta wynosi 10% kwoty nałożonej grzywny, nie więcej jednak niż 68 zł.

Odnosząc się do zarzutu zażalenia organ stwierdził, że wniesienie skargi do NSA nie wstrzymuje wykonania skarżonej decyzji .

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego S.D. powtórzył zarzuty zażalenia. Dodał, że w dniu 7 marca 2003 r. skierował wniosek o odroczenie terminu wykonania obowiązku. Choć w piśmie tym, w nagłówku wskazał imię "A.", to jednak wszystkie inne dane się zgadzały. Na pismo to nie otrzymał żadnej odpowiedzi poza tą, w której organ stwierdził, że pismo pochodzi od osoby nieuprawnionej. Przytaczając ponownie treść orzeczenia NSA w sprawie S.A./Ka 1858/98, S.D. stwierdził, że właśnie w skardze do NSA na decyzję nakazująca rozbiórkę podniósł zarzuty takie, o jakich mowa w art. 33 ustawy egzekucyjnej. Podał też skarżący, że w dniu 12 grudnia 2002 r. złożył do NSA wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji o rozbiórce, a odpis wniosku organ zażaleniowy otrzymał w dniu 13 grudnia 2002 r.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustaw : z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy ostatnio wymienionej /w skrócie - ppsa/.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zarówno wg. przepisów ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym obowiązującej w dacie wniesienia skargi /art. 40/, jak i obecnie obowiązującej ustawy ppsa /art. 61/ samo wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymywało i nie wstrzymuje wykonania zaskarżanej decyzji. Chociaż więc w dacie wydania zaskarżonego postanowienia skarga na decyzję nakazującą rozbiórkę była już złożona, nie było przeszkód mogących tamować czynności organu egzekucyjnego zmierzające do wykonania tego nakazu. Przeszkoda taka, w postaci postanowienia NSA - Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z dnia 21 stycznia 2003 r. o wstrzymaniu wykonania decyzji, powstała już po dacie tego postanowienia /odpis tego postanowienia, zapadłego w sprawie II S.A./Kr 3703/01 ze skargi S.D. na decyzję nakazującą rozbiórkę, znajduje się w przedłożonych aktach administracyjnych/.

Orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 13 czerwca 1998 r., do którego odwołuje się skarżący dotyczy zupełnie odmiennego stanu faktycznego. W tamtej sprawie dłużnik wniósł, w trybie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zarzuty wskazując, że w toku pozostaje inne postępowanie administracyjne, którego wynik może oznaczać nieistnienie /wygaśnięcie/ obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Przedmiotem postępowania sądowego była skarga na postanowienie o nieuwzględnieniu opisanego zarzutu. Sąd uznał, że rozstrzygnięcie w przedmiocie zgłoszonych zarzutów winno nastąpić po rozstrzygnięciu, w innej sprawie administracyjnej, zagadnienia wstępnego.

W sprawie niniejszej po pierwsze nie toczyło się postępowanie w żadnej innej sprawie administracyjnej, której wynik mógłby tamować wydanie zaskarżonego postanowienia. Postępowaniem takim nie było, wszczęte skargą na ostateczną decyzję stanowiącą podstawę tytułu wykonawczego, postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Po wtóre S.D. nie złożył w toku postępowania egzekucyjnego zarzutów. W przedłożonych aktach znajduje się pismo datowane na dzień 7 marca 2002 r., w nagłówku którego wpisano dane "A.D." i pod treścią którego umieszczono drukiem dane "A.D.", oraz podpis, w którym imię pozostaje nieczytelne. W piśmie tym, nazwanym "wnioskiem o odroczenie terminu wykonania obowiązku", autor domaga się "na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji" odroczenia terminu wykonania rozbiórki do czasu rozpatrzenia przez NSA skargi na decyzję nakazującą tę rozbiórkę. W dacie złożenia tego pisma nie był jeszcze wystawiony tytuł wykonawczy, doręczone było jedynie upomnienie. W odpowiedzi, adresowanej do A.D., organ powiadomił, że nakaz rozbiórki skierowany został do S.D., a w całym postępowaniu nie uczestniczył A.D.

Opisane pismo nie miało żadnego znaczenia dla przebiegu postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 26 § 5 pkt 1 i art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wszczęcie postępowania egzekucyjnego następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu wystawionego tytułu wykonawczego, a termin do wniesienia zarzutów wynosi 7 dni od daty doręczenia tego tytułu. Nie dość więc, że pismo sygnowane było innymi danymi niż dane skarżącego, to żadną miarą nie mogło być traktowane jak zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym.

W istocie pismo to było wnioskiem adresowanym do organu administracji /a nie do organu egzekucyjnego/ o odroczenie wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji. Powołanie się w owym wniosku na przepis art. 33 pkt 2 ustawy egzekucyjnej pozbawione było jakiejkolwiek doniosłości. Pomijając kwestię zasadności takiego wniosku stwierdzić należy, że z żadnego przepisu prawa nie wynika, aby z faktem jego złożenia łączył się obowiązek powstrzymania się przez organ egzekucyjny od podejmowania czynności mających na celu przymuszenie do wykonania nakazanego ostateczną decyzją obowiązku.

Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia, Sąd nie stwierdził uchybień mogących skutkować jego uchylenie. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy ppsa skargę należało oddalić.