Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2188/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi "F." Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu artykułu rolno- spożywczego zafałszowanego oddala skargę


UZASADNIENIE

"F." Spółka z o.o. z siedzibą w R. (dalej też jako "skarżąca", "strona", "spółka") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych (dalej też jako Główny Inspektor JHARS) z dnia [...] czerwca 2013 roku znak [...] . Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych w L. (dalej też jako WIJHARS w L.) z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] wymierzającą spółce karę pieniężną w kwocie 10.000,00 złotych za wprowadzanie do obrotu zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego o nazwie: "Mrożone mięso drobne wołowe 80/20, wielkość partii magazynowej: 730 kg, wielkość partii produkcyjnej: 1149,5 kg, nr partii: LOT nr 153/12, data ważności 08.03.2014, data produkcji: 08.09.2012 r., kraj pochodzenia Hiszpania, cena zbytu netto: 11,00 zł/kg, producent: [...] dostawca: [...]".

Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i prawne:

W dniach 4, 5, 6, 14 oraz 21 lutego 2013 r. inspektorzy WIJHARS w L, przeprowadzili kontrolę w firmie "F." sp. z o. o., w zakresie jakości handlowej produktów zwierzęcych. Podczas kontroli pobrano do badań laboratoryjnych w zakresie identyfikacji surowców metodą PCR między innymi próbkę artykułu rolno-spożywczego oznaczonego jako "Mrożone mięso drobne wołowe 80/20, wielkość partii magazynowej: 730 kg, wielkość partii produkcyjnej: 1149,5 kg, nr partii: LOT nr 153/12, data ważności 08.03.2014, data produkcji: 08.09.2012r., kraj pochodzenia Hiszpania, cena zbytu netto: 11,00 zł/kg, producent: [...], dostawca: [...]".

Mając na uwadze, że wyniki badań przeprowadzonych przez Laboratorium Specjalistyczne GIJHARS w K. wykazały w próbce obecność DNA surowca wieprzowego w ilości 29% (niepewność pomiarowa ± 11%), co jest niezgodne z oświadczeniem producenta, WIJHARS w L. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej z tytułu wprowadzenia do obrotu partii artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego.

Następnie decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] L. Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 10 000,00 zł za wprowadzenie do obrotu artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego. Organ pierwszej instancji podkreślił, że stwierdzenie w próbce mięsa wołowego obecności DNA surowca wieprzowego w ilości 29 %, uznać należy za zafałszowanie. Przedsiębiorca w dokumentach dotyczących partii mięsa zadeklarował, że jest to mięso wołowe, a ponadto wynika to z treści etykiety znajdującej się na palecie. Surowiec wołowy jest surowcem droższym od mięsa wieprzowego, zatem zafałszowanie kwestionowanej partii surowcem wieprzowym narusza interes ekonomiczny, co w swej istocie stanowi czyn o najwyższym stopniu szkodliwości, w szczególności biorąc pod uwagę fakt, że mięso wieprzowe jest ogólnie uznawane za mięso o gorszych walorach odżywczych niż mięso wołowe (mniej zdrowe, bardziej tłuste). Dodatkowo oprócz kwestii zdrowotnych organ uwypuklił kwestie religijne, wskazując, że w niektórych wyznaniach istnieje zakaz spożywania mięsa wieprzowego, w związku z tym interes tych konsumentów został w sposób znaczny naruszony.

W odwołaniu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i rozpoznanie sprawy co do istoty, względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła:

1. naruszenie art. 3 pkt 10 lit. c i art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, poprzez uznanie "mięsa mrożonego drobnego wołowego 80/20" za artykuł zafałszowany, z uwagi na obecność w nim 29 % mięsa wieprzowego wbrew deklaracji producenta,

2. naruszenie art. 40 a ust. 1 pkt 4 i ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych poprzez dokonanie bezkrytycznych ustaleń w zakresie wprowadzenia do obrotu zafałszowanych artykułów, a nadto wymierzenie bardzo wysokiej kary,

3. niezastosowanie art. 1 Decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 768/200/WE w sprawie wspólnych ram dotyczących wprowadzania produktów do obrotu, uchylającej decyzję Rady 93/465/EWG załącznik nr 1 "przepisy odniesienia dotyczące wspólnotowego prawodawstwa harmonizacyjnego odnoszącego się do produktów",

4. naruszenie art. 34 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez zastosowanie nieakredytowanej metody badania nie mającej stosownej podstawy prawnej.

Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych decyzją z dnia [...] czerwca 2013 roku znak [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno -Spożywczych w L. z dnia [...] marca 2013 r.

Organ odwoławczy podkreślił, że naczelną dyrektywą prawa żywnościowego jest ochrona konsumenta. Producent jest zobowiązany do zapewnienia jakości towaru zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa żywnościowego (art. 3 pkt 5 i art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych). Jakość handlowa oznacza cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Stosownie natomiast do art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. Organ odwoławczy wskazał, że gdy zastosowane oznakowanie w sposób oczywisty wprowadza konsumenta w błąd co do jego składu lub procesów technologicznych stosowanych w produkcji, zastosowanie znajdują przepisy ustawy o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych. W przedmiotowej sprawie kwestionowana partia "mrożonego mięsa drobnego wołowego 80/20" nie spełniała powyższych wymagań z uwagi na zastosowanie nazwy "mrożone mięso drobne wołowe 80/20" w odniesieniu do produktu zawierającego w swoim składzie oprócz mięsa wołowego również DNA surowca wieprzowego, co wprowadza konsumenta w błąd. Nazwa "Mrożone mięso drobne wołowe 80/20" jednoznacznie wskazuje na jednosurowcowy (wołowy) skład, natomiast przeprowadzone badania laboratoryjne wykazały, że w/w partia mięsa zawierała 29 % (niepewność pomiarowa ± 11%) surowca wieprzowego. Organ odwoławczy wskazał, że przedsiębiorca jest zobowiązany zadbać o to, aby deklarowana jakość artykułu wprowadzanego do obrotu była zgodna ze stanem faktycznym. Konsument ma prawo nabywać produkty zgodnie z własnymi oczekiwaniami, świadomie wybierając artykuły o pożądanych przez niego cechach jakościowych. W przedmiotowej sprawie konsument nieświadomie nabywał produkt o właściwościach nieodpowiadających tym, jakich według deklaracji producenta mógł oczekiwać. Konsument został narażony na zakup produktu, którego skład był niezgodny z deklaracją producenta ze względu na obecność surowca wieprzowego w produkcie. Niewskazanie w specyfikacji produktu mięsa wieprzowego oraz nieuwzględnienie przedmiotowego składnika w oznaczeniu zamieszczonym na palecie przedmiotowych partii mięsa zafałszowuje produkt wprowadzając konsumenta w błąd. Odnosząc się do argumentacji podniesionej w odwołaniu organ II instancji zaznaczył, że przywołana przez skarżącą Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 768/2008/WE stanowi wyłącznie wytyczne do stworzenia wspólnego prawa żywnościowego w państwach Unii Europejskiej, lecz nie stanowi prawa obowiązującego. Natomiast zasady obowiązujące w sektorze spożywczym zostały ustanowione przez Parlament Europejski oraz Radę WE w rozporządzeniu (WE) nr 178/2002, a producenci działający na rynku polskim są zobowiązani do przestrzegania zasad w nim zawartych. I tak zgodnie z art. 3 ust. 8 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002, "wprowadzenie na rynek" oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania. Organ zauważył, że z akt sprawy wynika, że część przedmiotowej partii artykułu "mrożone mięso drobne wołowe 80/20" (730 kg) z przeznaczeniem do sprzedaży, znajdowała się w mroźni - magazynie mięsa. Ponadto, zgodnie z treścią oświadczenia złożonego w dniu [...] lutego 2013 r. przez Wiceprezesa spółki – M. C. w jej imieniu, 419,5 kg przedmiotowej partii mięsa zostało sprzedane firmie M. LTD. Zatem słusznym jest twierdzenie, że zakwestionowane partie mięsa zostały wprowadzone do obrotu i tym samym zarzuty strony podnoszone w odwołaniu organ uznał za bezpodstawne. Z kolei zgodnie z art. 40 a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane, podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1000 zł.

W skardze na powyższą decyzję Głównego Inspektora JHARS, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona wniosła o uchylenie decyzji obu instancji, zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreśliła, że nie jest producentem kwestionowanej partii i nie dokonywała jakichkolwiek zmian w dostarczonym mięsie mrożonym drobnym. Nie wyprodukowała tego towaru. Wprowadzona do obrotu jedna partia mięsa dotyczyła rynku irlandzkiego a nie polskiego, a zatem powoływanie się na obowiązujące na terenie Polski przepisy nie może uchybiać mającym pierwszeństwo stosowania przepisom unijnym. Ponadto strona zarzuciła organowi pierwszej instancji błędne określenie strony postępowania, wskazując że postępowanie powinno być toczone przeciwko producentowi - firmie E. Zdaniem skarżącej za zaistniałe naruszenia odpowiedzialność winien ponieść producent w myśl postanowień zawartych w Decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 768/2008/WE z dnia 9 lipca 2008 r. Nie zgodziła się przy tym ze stanowiskiem organu co do braku jej obowiązywania, podkreślając, że została wydana później niż przepisy rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. Zwróciła nadto uwagę, że badanie próbki mięsa wieprzowego zostało przeprowadzone nieakredytowaną metodą.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. p.p.s.a. – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Zgodnie z powołanym przepisem, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane, podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10 % przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1 000 zł.

Obrotem w rozumieniu ustawy są stosownie do art. 3 pkt 4 czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia, o którym mowa w pkt 2 tego przepisu, a zatem rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. bezpieczeństwa żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. WEL 31 z 1 lutego 2002 r.). Czynnością w rozumieniu art. 3 pkt 8 powołanego rozporządzenia jest "wprowadzenie na rynek", które zgodnie z zawartą w tym przepisie definicją oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję lub inne formy dysponowania. Pojęcie wprowadzenia do obrotu dotyczy zatem każdego etapu obrotu i nie może być rozumiane tylko jako pierwsze wprowadzenie towaru na rynek. Taki też kierunek wykładni prezentowany jest w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 listopada 2006 r. w sprawie C-315/05 (Dz. U. C 331 z 30 grudnia 2006 r.) wydanym w trybie prejudycjalnym, w którym wskazano, że wprowadzający do obrotu może być odpowiedzialny za jakość nawet w sytuacji, gdy jako zwykły dystrybutor wprowadza do obrotu produkt w postaci dostarczonej od producenta. Podnoszona w skardze na uzasadnienie zgłaszanych zarzutów okoliczność, iż błędnie uznano skarżącą za stronę w sytuacji, w której odpowiedzialność winien ponosić wyłącznie producent, nie stanowi zatem, wbrew przekonaniu strony, podstawy do wyłączenia strony z kręgu podmiotów wskazanych w art. 40a ust. 1 pkt 4 podlegających karze pieniężnej w przypadku wprowadzenia do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych.

W rozumieniu powołanego przepisu, wskazany w decyzji produkt skarżący wprowadził do obrotu, a zatem organ zasadnie uznał, że podniesiona przez stronę okoliczność, iż to inny podmiot wyprodukował kontrolowaną partię mięsa pozostaje w świetle powołanego przepisu bez znaczenia. Co więcej, podkreślenia wymaga, że powołany przepis nie uzależnia nałożenia kary od stwierdzenia winy po stronie podmiotu we wprowadzeniu do obrotu zakwestionowanych artykułów. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela, wskazujący, że przepis art. 40a ust. 1 pkt 4 ww. ustawy jest wyrazem odpowiedzialności administracyjnej, która ma charakter obiektywny, więc już sam fakt zachowania wypełniającego zawarte w nim przesłanki odpowiedzialności, a więc naruszającego ten przepis prawa, uzasadnia jego stosowanie wobec podmiotu, który dopuszcza się takiego zachowania. W tym miejscu przypomnieć także należy, że Trybunał Konstytucyjny w szeregu orzeczeń, w tym także w wyroku z 7 lipca 2009 r. o sygn. K 13/08 wskazał, że cechą charakterystyczną sankcji administracyjnej jest założenie stosowania jej automatycznie w stosunku do podmiotu ponoszącego odpowiedzialność obiektywną za naruszenie ustawowych przepisów (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2013 roku sygn.. akt II GSK 2171/11).

Sąd nie podziela nadto argumentacji skarżącej, w myśl której o wyłączeniu jej odpowiedzialności w niniejszej sprawie stanowić ma definicja "wprowadzenia do obrotu" przyjęta w Decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 768/2008/WE, w myśl której to definicji wprowadzenie do obrotu oznacza udostępnienie produktu na rynku wspólnotowym po raz pierwszy. Nie przemawia za tym także definicja "producenta" ujęta w przedmiotowej decyzji, na którą skarżąca zwraca uwagę, odnosząca się do podmiotu wytwarzającego i oferującego produkt pod własną nazwą, co wyłącza, zdaniem skarżącej, możliwość ukarania jej, jako dystrybutora, za wprowadzenie na rynek zafałszowanego artykułu. Po pierwsze, wspomniana Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 768/2008/WE, wchodzi w skład pakietu nowych ram prawnych zatwierdzonego w 2008 r., obok rozporządzenia nr 765/2008 w sprawie akredytacji i nadzoru rynku. Decyzja stanowi uzupełnienie rozporządzenia. W rozporządzeniu zasadniczo określono obowiązki państw członkowskich i ich organów, aby sprawić, by produkty dostępne na ich rynkach były bezpieczne i zgodne z wymogami prawnymi, zaś decyzja dotyczy odpowiednich obowiązków nałożonych na podmioty gospodarcze, takie jak producenci, importerzy i dystrybutorzy, a także na organy prowadzące badania i certyfikujące produkty. W związku z tym oba instrumenty wzajemnie się uzupełniają. W przeciwieństwie jednakże do rozporządzenia, decyzja nie ma bezpośrednich skutków prawnych dla podmiotów gospodarczych, osób fizycznych lub państw członkowskich, i stanowi w ust. 2, że przepisy w niej zawarte mają być wykorzystywane podczas przygotowywania lub zmieniania przepisów prawnych. Dalej ww. przepis wskazuje, że decyzja stanowi ogólne ramy o horyzontalnym charakterze dla przyszłego prawodawstwa harmonizującego zasady wprowadzania do obrotu produktów oraz służy jako tekst referencyjny dla takiego obowiązującego prawodawstwa. Co więcej, w ust. 6 podkreślono, że przy opracowywaniu aktów prawnych prawodawca może, ze względu na specyfikę danych sektorów, odejść częściowo lub całkowicie od wspólnych zasad i przepisów odniesienia ustanowionych w niniejszej decyzji. Skarżąca nie zauważa przy tym, że w ww. Decyzji określono, jak wspomniano powyżej, szereg obowiązków nałożonych nie tylko na producentów, ale też na importerów i dystrybutorów, pozostawiając przy tym w każdym przypadku odesłanie do związania dopiero w przyszłości konkretnego obowiązku z wymogami danego aktu prawnego. Tymczasem skarżąca próbuje wykazać wyłączenie swojej odpowiedzialności za wprowadzenie do obrotu sfałszowanego produktu poprzez zupełnie dowolne łączenie obowiązków ujętych w aktualnie obowiązujących przepisach z definicjami wprowadzonymi w Decyzji mającymi jedynie służyć jako wytyczne podczas przygotowywania lub zmieniania przepisów prawnych w przyszłości.

W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi podważający wiarygodność przeprowadzenia badania pobranej próbki mięsa nieakredytowaną metodą. Stosownie bowiem do art. 78 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia a także przepisów rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz. U. UE. z 30 kwietnia 2004 r. L. 191, s. 1 ze zm.) istnieje obowiązek wykonywania badań laboratoryjnych w ramach urzędowej kontroli żywności wyłącznie przez laboratoria akredytowane. Obowiązku takiego jednak nie wprowadzono w odniesieniu do metod badania. Nie ma zatem podstaw do stwierdzenia, że badania należy prowadzić wyłącznie metodami akredytowanymi. Laboratorium Specjalistyczne GIJHARS w K. posiada akredytację PCA nr [...] jest więc w pełni uprawnione do przeprowadzania analizy próbek pobranych w trakcie kontroli urzędowych. W ocenie Sądu, nie występują przesłanki, by negować wiarygodność wyników badań ujawnionych w sprawozdaniu laboratorium i prawidłowość ustaleń organu poczynionych na ich podstawie. Skarżąca nie przedstawiła przy tym żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń mających podważyć wynik badań laboratoryjnych. Co więcej, z samego uzasadnienia odwołania od decyzji pierwszej instancji wynika, że skarżąca złożyła reklamację jakościową u producenta, który powyższą reklamację uznał, przyznając, że wskutek omyłki doszło do wymieszania mięsa. Skarżąca występując z reklamacją przyznała więc, że zakupiony przez nią produkt nie spełniał zadeklarowanych wymagań jakościowych. Sama natomiast ewentualna szkoda powstała po stronie skarżącej wskutek konsekwencji zakupu przez nią zafałszowanego produktu, jest kwestią potencjalnych roszczeń wobec kontrahenta w drodze postępowania cywilnego, nie może zaś w żaden sposób rzutować na wynik postępowania administracyjnego.

Z obowiązujących powszechnie unormowań prawa krajowego wynika bezspornie, że organy Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, w toku postępowania administracyjnego, dokonują jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustalą naruszenie przepisów prawa - mają obowiązek zastosowania ściśle określonych sankcji.

Ustawa o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w art. 40a ust. 5 wprowadza pewne kryteria, którymi muszą kierować się organy wymierzając karę przewidzianą w art. 40a ust. 1 pkt 4. Zatem dopiero na tym etapie – czyli na etapie określania wysokości kary pieniężnej, a nie na etapie stwierdzania czy w ogóle winna być wymierzona kara, ustawa przewiduje swoistego rodzaju miarkowanie i uzależnia już samą wysokość kary od uwzględnienia takich przesłanek jak: stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność skarżącej spółki na rynku artykułów rolno-spożywczych oraz wielkość jej obrotu.

W ocenie Sądu, wymierzając karę organ prawidłowo uwzględnił wskazane w ust. 5 art. 40a cyt. ustawy przesłanki. Odniósł się także do pozostałych kryteriów; tj. stopnia zawinienia, dotychczasowej działalność skarżącej spółki na rynku artykułów rolno-spożywczych oraz wielkość jej obrotu i należy się zgodzić z oceną, że wymierzona kara pieniężna jest adekwatna i stanowi tylko 11 % kary maksymalnej. Nie jest zatem karą w nadmiernej wysokości, a przeciwnie – organ dokonał jej umiarkowania – uzasadniając w sposób wyczerpujący przesłanki, którymi się kierował.

Sposób wymierzenia i wyliczenia nałożonej kary był zatem zgodny z art. 40a ust. 5 powołanej ustawy i znajdował uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. W tym zatem zakresie zaskarżona decyzja również znamion wadliwości nie nosi.

W toku postępowania, w ocenie Sądu, nie doszło także do naruszenia przepisów proceduralnych w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy. Organ przeprowadził właściwe postępowanie dowodowe, czemu dał wyraz w zaskarżonej decyzji. Organ w sposób odpowiadający art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnił swoją decyzję, wskazując przesłanki, które wziął pod rozwagę przy wymierzaniu kary pieniężnej.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.