Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 274/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2022-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zatrudnienie
Oświata
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.122 ust.1-2
journal: Dz.U. 2021 poz 1082
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe - t.j.
article: art.1
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art.133 par.1, art.134 par.1, art.145 par.1 pkt 1 lit. a), art.200, art.205 par.2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Dnia 21 czerwca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Chodorowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2022 roku sprawy ze skargi M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu na rzecz skarżącej spółki kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z 10 listopada 2021 r. nr (...) wydaną przez Prezydenta Miasta Elbląg (dalej jako: organ I instancji) na podstawie art. 122 ustawy z 14 grudnia z 2016 r. Prawo oświatowe (tekst jednolity Dz. U z 2021r. poz. 1082 ze zm., dalej jako: P.o.), po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez M. Sp. z o.o. w E. (dalej jako: Spółka lub skarżąca), odmówiono dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika M.D. (dalej jako: Młodociana). W uzasadnieniu podano, że w dniu 1 września 2018r. Spółka zawarła z Młodocianą umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego w formie nauki zawodu, zgodnie z którą w okresie od 1 września 2018 r. do 31 sierpnia 2021 r., (tj. 36 m-ce nauki zawodu) odbywała ona kształcenie w zawodzie stolarz, a obowiązek dokształcania teoretycznego wypełniała w Branżowej Szkole I Stopnia w (...). 1 września 2021 r. Młodociana zdała egzamin potwierdzający kwalifikacje w zawodzie w (...) Izbie Rzemiosła i Przedsiębiorczości i uzyskała zaświadczenie stwierdzające nabycie umiejętności do wykonywania pracy w zawodzie stolarz. Wskazano także, że wspólnik Spółki spełnia warunki do prowadzenia przygotowania zawodowego w zakresie wymagań zawodowych i pedagogicznych tj.: posiada tytuł mistrza w zawodzie stolarz meblowy oraz ukończony kurs pedagogiczny dla instruktorów praktycznej nauki zawodu. Jednakże podniesiono, że zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 pkt 3 P.o. pracodawca powinien przedłożyć kopię dyplomu, świadectwa lub zaświadczenia potwierdzającego ukończenie nauki zawodu i zdanie właściwego egzaminu przez młodocianego pracownika. Wskazano, że wprawdzie we wniosku Spółka oświadczyła, że jest rzemieślnikiem, ale w ocenie organu spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nie może być uznana za rzemieślnika i dla takiego podmiotu zastosowanie będą mieć regulacje dotyczące pracodawców niebędących rzemieślnikami. W związku z powyższym pracodawca nie może uzyskać, dofinansowania kosztów przygotowania zawodowego młodocianego pracownika, ponieważ nie został spełniony warunek określony w art. 122 ust 1 pkt 2 P.o.

Od powyższej decyzji Spółka złożyła odwołanie i wniosła o jej uchylenie w całości oraz przyznanie wnioskowanego dofinansowania kosztów kształcenia Młodocianej w pełnej wysokości. Zarzucono, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 122 ust. 1 P.o. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na:

- mylnym przyjęciu, że do rozpatrzenia wniosku Spółki o dofinansowanie powinna znaleźć zastosowanie regulacja art. 122 ust. 1 P.o. w brzmieniu określonym ustawą z 22 listopada 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo oświatowe, ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2245, dalej jako: ustawa o zmianie P.o.), w sytuacji, gdy w sprawie należało zastosować art. 122 ust. 1 P.o. w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy o zmianie P.o., tj. przed dniem 1 września 2019 r. wobec faktu, że umowa o pracę pomiędzy Spółką a Młodocianą w celu przygotowania zawodowego w formie nauki zawodu została zawarta w dniu 1 września 2018 r. i z tym dniem w Spółce rozpoczęto kształcenie pracownika w zawodzie stolarz;

- mylnym przyjęciu, że w art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. a P.o. mowa jest wyłącznie o rzemieślniku w rozumieniu ustawy z 22 marca 1989 r. o rzemiośle (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 2159 ze zm., dalej jako: u.o.rz.) w sytuacji, gdy rzemieślnikiem w rozumieniu tego przepisu jest również pracodawca, w imieniu którego zakład prowadzi albo u którego zatrudniona jest osoba, która jest rzemieślnikiem, a kryterium to spełnia Spółka, gdyż zatrudnionym na podstawie umowy o pracę w Spółce jest wspólnik Spółki, który posiada tytuł mistrza w zawodzie stolarz oraz spełnia wymagania pedagogiczne.

Podniesiono, że odmowa przyznania wnioskowanego dofinansowania jest konsekwencją niewłaściwej interpretacji art. 122 ust. 1 P.o., nieuwzględniającej aktualnej linii orzeczniczej sądów administracyjnych. Wskazano, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że w sytuacji zmiany przepisów na mniej korzystne dla podmiotu, przy jednoczesnym braku przepisów przejściowych, uwzględniając normę art. 2 Konstytucji RP należy stosować normę względniejszą. W związku z tym uznano, że nie do pogodzenia z istotą wymiaru sprawiedliwości byłoby przyjęcie interpretacji znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów, w sposób, który prowadziłby do sytuacji w której pracodawca zawarł umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego przed 1 września 2019 r., poniósł koszty kształcenia młodocianego pracownika, który zdał egzamin określony w umowie, a następnie, z uwagi na brak przepisów intertemporalnych, zostałby pozbawiony dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. W związku z tym w ocenie Spółki odmowa przyznania dofinansowania nie jest zasadna. Jednocześnie zaznaczono, że wniosek Spółki zasługuje na uwzględnienie nawet w oparciu o znowelizowany przepis art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. a P.o., gdyż w Spółce zatrudniony jest wspólnik Spółki, który posiada tytuł mistrza w zawodzie stolarz oraz spełnia wymagania pedagogiczne. Wobec tego Spółkę należy potraktować jako "rzemieślnika" w rozumieniu art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. a P.o., zaś Młodociana zdała wymagany egzamin czeladniczy i w związku z tym spełnione zostały przesłanki zastosowania powołanego przepisu.

Decyzją z 3 stycznia 2022 r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu (dalej jako: Kolegium lub organ odwoławczy) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podano, że podstawą wydania decyzji był art. 122 ust. 1 P.o., który w brzmieniu przywołanym w decyzji obowiązuje od 1 września 2019 r., czyli od nowelizacji wprowadzonej przez art. 1 pkt 55 lit. a ustawy o zmianie P.o. Podniesiono, że wprowadzając zmianę do ustawy P.o. ustawodawca nie zamieścił przepisów intertemporalnych, co zdaniem Kolegium - na gruncie orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego - oznacza obowiązek stosowania przepisów nowego prawa. Skoro z dniem 1 września 2019 r. nastąpiła zmiana stanu prawnego, to organ pierwszej instancji, kierując się treścią art. 6 k.p.a., prawidłowo zastosował przepis w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie. Wskazano, że w umowie o pracę w celu przygotowania zawodowego jest zapis, że nauka zawodu - przyuczenia do określonej pracy - kończy się egzaminem czeladniczym, składanym przed komisją egzaminacyjną Izby Rzemieślniczej. W ocenie Kolegium Spółka miała czas na dostosowanie łączącej strony umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego do stanu prawnego obowiązującego od 1 września 2019 r., który uzależnił przyznanie dofinansowania od statusu pracodawcy i rodzaju zdanego przez młodocianego pracownika egzaminu. Zmiana treści art. 122 P.p. wprowadziła w sprawach dotyczących dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika obowiązek weryfikacji przez organ właściwy, czy pracodawca jest rzemieślnikiem w rozumieniu u.o.rz., czy takiego przymiotu jest pozbawiony oraz czy w związku z wynikami takiego ustalenia młodociany pracownik zdał właściwy egzamin wyszczególniony rozłącznie w art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz lit. b P.o. Podano, że Spółka nie może być uznana za rzemieślnika w rozumieniu art. 2 u.o.rz.

Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła na powyższe rozstrzygnięcie skargę, zarzucając:

- naruszenie art. 122 ust. 1 P.o. poprzez zastosowanie tego przepisu w brzmieniu ustalonym ustawą o zmianie P.o. w sytuacji, gdy w sprawie należało zastosować art. 122 ust. 1 P.o. w wersji obowiązującej przed dniem wejścia w życie tej nowelizacji, tj. przed dniem 1 września 2019 r., gdyż umowa o pracę pomiędzy Spółką a Młodocianą w celu przygotowania zawodowego w formie nauki zawodu została zawarta w dniu 1 września 2018 r. i z tym dniem w Spółce rozpoczęto kształcenie pracownika w zawodzie stolarz, które to naruszenie wynikowo doprowadziło do uchybienia zasadom ogólnym postępowania administracyjnego ustanowionym w art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a. i miało charakter "rażący" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.;

- naruszenie art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. a P.o. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę przyznania Spółce dofinansowania na skutek uznania, że dofinansowanie w myśl tego przepisu otrzymać może wyłącznie rzemieślnik w znaczeniu określonym definicją wynikającą z art. 2 ust. 6 w zw. z art. 2 ust. 1 u.o.rz. w sytuacji, gdy rzemieślnikiem w rozumieniu tego przepisu może być również pracodawca, w imieniu którego zakład prowadzi albo u którego zatrudniona jest osoba, która jest rzemieślnikiem, a kryterium to spełnia Spółka, gdyż zatrudnionym na podstawie umowy o pracę w Spółce jest wspólnik Spółki, który posiada tytuł mistrza w zawodzie stolarz, a ponadto posiada wymagane uprawnienia pedagogiczne;

- naruszenie art. 8 § 1, art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na braku odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu i niewyjaśnieniu, z jakich przyczyn organ odrzucił interpretację art. 122 ust. 1 P.o., zaprezentowaną przez Spółkę, w oparciu o powołane orzecznictwo sądowe.

Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, ewentualnie - na wypadek uznania, że decyzje te nie są obarczone wadą nieważnościową określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – o ich uchylenie w całości, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Podniesiono, że Spółka zawarła umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego z Młodocianą w dniu 1 września 2018 r. i z tym dniem przedmiotowe przygotowanie się rozpoczęło. Wyjaśniono, że w Spółce zatrudniony na podstawie umowy o pracę jest wspólnik Spółki posiadający uprawnienia pedagogiczne i - jako rzemieślnik - tytuł mistrza w zawodzie stolarz, do którego przyuczona została Młodociana. Zdała ona egzamin czeladniczy, a Spółka złożyła wniosek o dofinansowanie kosztów jej kształcenia w terminie zgodnym z art. 122 ust. 7 P.o. W związku z tym, zdaniem skarżącej, wniosek o dofinansowanie powinien być rozpatrywany według brzmienia art. 122 ust. 1 P.o. sprzed dnia wejścia w życie ustawy o zmianie P.o. Powołano się na orzeczenia sądów administracyjnych i wypowiedzi judykatury. Wskazano, że oblig zastosowania uprzedniej wersji art. 122 ust. 1 P.o. wynika z konieczności prokonstytucyjnej wykładni tej normy, a w szczególności dokonywanej w świetle art. 2 Konstytucji RP i wywodzonej z niej zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa. Zasada ta wiąże się ściśle z bezpieczeństwem prawnym jednostki i przejawia się przede wszystkim niedopuszczalnością nieuzasadnionej konstytucyjnie zmiany "reguł gry". Wskazano, że zawarcie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego i rozpoczęcie jej wykonywania w dniu 1 września 2018 r. sprawiło, że już w tej dacie powstała po stronie Spółki ekspektatywa nabycia uprawnienia administracyjnoprawnego, a ponadto trwający już rok w dacie wejścia w życie ustawy o zmianie P.o. stosunek prawny prowadzący do uzyskania dofinansowania spełniał cechy "interesu w toku". Interpretacja przedstawiona przez organy mogłoby pozbawić Spółkę możliwości refundacji kosztów kształcenia młodocianego, co nie daje się pogodzić z zasadami demokratycznego państwa prawa i sprawiedliwości społecznej. Zatem wniosek Spółki o przyznanie dofinansowania należało rozpatrzeć na podstawie art. 122 ust. 1 P.o. w brzmieniu ustalonym przed wejściem w życie ustawy o zmianie P.o. i na tej podstawie podlegał on uwzględnieniu wobec spełnienia wszystkich kryteriów wynikających z omawianego przepisu. Ponadto, zdaniem skarżącej, wnioskowane dofinansowanie powinno zostać Spółce przyznane nawet w razie hipotetycznego przyjęcia, że w sprawie należy zastosować aktualnie obowiązujące unormowania art. 122 ust. 1 P.o. Organy mylnie bowiem przyjęły, że Spółki nie można potraktować jako "rzemieślnika" w rozumieniu art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. a P.o., co jest konsekwencją założenia, że pojęcie "rzemieślnika", użyte w art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. a P.o., należy odnosić wyłącznie do "rzemieślnika" w znaczeniu ustalonym definicją z art. 2 ust. 6 w zw. z art. 2 ust. 1 u.o.rz. W orzecznictwie natomiast wskazuje się, że skoro ustawodawca w art. 122 ust. 1 pkt 1 P.o. dopuszcza przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika pracodawcy, który sam nie posiada kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych - pod warunkiem - że kwalifikacje takie posiada osoba prowadząca zakład w jego imieniu albo osoba przez niego zatrudniona, to nie sposób przyjąć, że w art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. a P.o. mówi wyłącznie o rzemieślniku w rozumieniu u.o.rz. Rzemieślnikiem w rozumieniu art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. a P.o. jest nie tylko rzemieślnik w rozumieniu u.o.rz., ale również pracodawca, w imieniu którego zakład prowadzi albo u którego zatrudniona jest osoba, która jest rzemieślnikiem. W związku z tym Spółkę należy traktować jako "rzemieślnika", o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. a P.o., gdyż bezsporna jest okoliczność, że zatrudnionym na podstawie umowy o pracę w Spółce jest wspólnik Spółki, który posiada tytuł mistrza w zawodzie stolarz. Zatem wbrew ocenie organów, do Spółki nie należało odnosić wymogu z art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. b P.o. w postaci zdania egzaminu zawodowego (nie czeladniczego). Skarżąca zarzuciła ponadto, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymagań określonych przepisami k.p.a., gdyż Kolegium nie wyjaśniło, z jakich przyczyn argumentacja Spółki miałaby nie być zasadna i nie zajęło żadnego stanowiska wobec przytoczonych przez Spółkę poglądów orzeczniczych, a także nie odniosło się do drugiego zarzutu odwołania, według którego Spółkę należy traktować jako "rzemieślnika" w rozumieniu art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. a P.o.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo wyjaśniono, że Kolegium znane jest orzecznictwo sądów administracyjnych, które rozstrzygając sprawy z zakresu dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych pracowników, stosowały wykładnię rozszerzającą, kierując się zasadą sprawiedliwości społecznej oraz stosując normę względniejszą w sytuacji, gdy zmiany przepisów były mniej korzystne dla podmiotu, przy jednoczesnym braku przepisów przejściowych. Podano jednak, że orzecznictwo to ukształtowało się w sytuacjach, gdy wnioski o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników składane były w drugiej połowie 2019 roku i na początku roku 20, zatem krótko po wejściu w życie nowych przepisów, a obecnie stan taki nie występuje.

Pismem procesowym z 21 kwietnia 2022 r. pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę, orzecznictwo przytoczone w skardze dotyczy także takich sytuacji, gdy przed wejściem w życie ustawy o zmianie P.o. rozpoczęto kształcenie młodocianego, czy zawarto umowy o pracę z młodocianym. Zatem data złożenia wniosku o refundację kosztów nie jest kluczowa ani decydująca. Ponadto zakwestionowano twierdzenie Kolegium, że Spółka powinna była dostosować umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego do znowelizowanego brzmienia art. 122 P.o. Wskazano, że umowa o pracę, w tym zawierana z pracownikiem młodocianym w celu przygotowania zawodowej, jest aktem o charakterze dwustronnym, a Spółka - jak każdy inny pracodawca - nie może dowolnie i arbitralnie zmieniać ("dostosowywać") jej postanowień. Młodociani są szczególnie chronioną grupą pracowników, a w art. 196 Kodeksu pracy zawarto zamknięty katalog przyczyn, w których dopuszczalne jest wypowiedzenie młodocianemu umowy o pracę. Analogicznie przyjmuje się, że wyłącznie z tych przyczyn dopuszczalne byłoby wypowiedzenie zmieniające w trybie art. 42 § 4 k.p., tj. jedyna podstawa prawna, w której Spółka jako pracodawca mogłaby teoretycznie jednostronnie "zmienić" umowę o pracę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga fakt, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Podnieść należy, że podstawą wydania zaskarżonej decyzji odmawiającej dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika stanowił art. 122 ust. 1 P.o. w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2019 r. - znowelizowany na skutek wejścia w życie przepisów ustawy o zmianie P.o. (art. 1 ust. 55 lit. a ustawy o zmianie P.o.). Przy czym w przedmiotowej sprawie istotna jest zmiana jednej z przesłanek uprawniających do uzyskania dofinasowania, określona w art. 122 ust. 1 pkt 2 P.o. Zgodnie bowiem z art. 122 ust. 2 P.o. w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych na tle tego przepisu przyjęto, że przez zdanie egzaminu zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1 należy rozumieć zdanie egzaminu na podstawie któregokolwiek z przepisów, na podstawie których funkcjonują komisje egzaminacyjne wymienione w § 11 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia z 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (por.m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 7 października 2009 r., sygn. akt I OSK 271/09; wyrok z 7 października 2009 r., sygn. akt I OSK 273/09; wyrok z 25 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2942/17, dostępne w Internecie). W orzeczeniach tych podkreślano, że jeżeli młodociany ukończy naukę zawodu złożeniem egzaminu na podstawie któregokolwiek z przepisów regulujących zdawanie egzaminów kończących naukę zawodu, spełniony zostanie warunek do uzyskania przez pracodawcę dofinansowania.

Natomiast zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 2 P.o. w brzmieniu nadanym przepisami ustawy o zmianie P.o. pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli młodociany pracownik ukończył naukę zawodu i zdał: a) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy będącego rzemieślnikiem - egzamin czeladniczy zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 3 ust. 4 u.o.rz, b) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem - egzamin zawodowy. Przy czym w ustawie o zmianie P.o. nie zawarto żadnych przepisów intertemporalnych.

W niniejszej sprawie umowa z Młodocianą została zawarta w dniu 1 września 2018 r., a zatem w stanie prawnym obowiązującym przed 1 września 2019 r. W umowie tej określono, że nauka zawodu trwa 36 miesięcy (od 1 września 2018 r. do 31 sierpnia 2021 r.) i kończy się egzaminem czeladniczym, składanym, przed komisją egzaminacyjną Izby Rzemieślniczej. Z akt sprawy wynika, że po zakończeniu okresu nauki zawodu Młodociana przystąpiła do egzaminu czeladniczego, który zdała 1 września 2021 r. Jednakże organy administracji, kierując się treścią art. 6 k.p.a. zgodnie z którym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, zastosowały przepis w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie i odmówiły przyznania dofinasowania twierdząc, że warunkiem koniecznym do jego uzyskania było zdanie przez pracownika młodocianego egzaminu zawodowego na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. b P.o., nie zaś egzaminu czeladniczego na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 2 lit. a P.o., gdyż – jak przyjęły organy - skarżąca Spółka posiada status pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem.

Należy zatem zauważyć, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 8 listopada 2008 r. (K 30/06, OTK-A 2006/10/149) wyraził stanowisko, że milczenie ustawodawcy co do reguły intertemporalnej należy uznać za przejaw jego woli bezpośredniego działania nowego prawa, chyba że przeciw jej zastosowaniu przemawiają ważne racje systemowe lub aksjologiczne. Zatem w przypadku braku przepisów przejściowych, co do zasady, należy stosować przepisy nowe, jednak zasada ta nie ma charakteru bezwzględnego. Należy bowiem zauważyć, że Trybunał Konstytucyjny w swoich orzeczeniach wypowiadał się na temat ochrony tzw. interesów w toku, czyli przedsięwzięć gospodarczych i finansowych rozpoczętych na gruncie dotychczasowych przepisów. Zgodnie z orzecznictwem TK ochrona taka występuje w sytuacji, gdy prawodawca wyznacza pewien okres na podejmowanie czynności według z góry ustalonych zasad lub reguł gry (zob. postanowienie TK z 18 lipca 2006 r. Tw 52/04) Wskazano także, że ustawodawca, dokonując kolejnych modyfikacji stanu prawnego, nie może tracić z pola widzenia interesów, które ukształtowały się przed dokonaniem zmiany stanu prawnego (zob. wyrok TK z 30 maja 2005 r. P 7/04, publ. OTK-A 2005 nr 5 poz. 53). Najczęstszą przyczyną naruszenia obowiązku poszanowania "interesów w toku" jest brak jakichkolwiek przepisów przejściowych (zob. I. Wróblewska, Zasada państwa prawnego w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego RP, Toruń 2010, s. 164–165). Skutkuje to naruszeniem zasady zaufania obywatela do państwa i do prawa, określanej także mianem zasady lojalności państwa wobec obywatela, która wyraża się w takim stanowieniu i stosowaniu prawa, by nie stawało się ono swoistą pułapką dla obywatela i aby mógł on układać swoje sprawy w zaufaniu, że nie naraża się na prawne skutki, których nie mógł przewidzieć w momencie podejmowania decyzji i działań oraz w przekonaniu, że jego działania podejmowane zgodnie z obowiązującym prawem będą także w przyszłości uznawane przez porządek prawny. W konsekwencji przyjmowane przez ustawodawcę nowe unormowania nie mogą zaskakiwać ich adresatów, którzy powinni mieć czas na dostosowanie się do zmienionych regulacji i spokojne podjęcie decyzji co do dalszego postępowania (zob. wyrok z 7 lutego 2001 r. K 27/00, publ. OTK ZU 2001 nr 2 poz. 29). Także w uchwale z 10 kwietnia 2006 r. (sygn. akt I OPS 1/06) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zakaz działania prawa wstecz stanowi podstawową zasadę obowiązującą w państwach demokratycznych. Polega ona na tym, że nie należy stanowić norm prawnych, które nakazywałyby stosować nowo ustanowione regulacje prawne do zdarzeń, które wystąpiły przed wejściem w życie normy prawnej. Zasada niedziałania prawa wstecz jest zatem dyrektywą legislacyjną skierowaną do organów stanowiących prawo, jak również dyrektywą interpretacyjną do organów stosujących prawo, dokonujących wykładni przepisów prawnych. Mimo że nie została wyrażona wprost w Konstytucji, stanowi podstawową zasadę porządku prawnego w państwie, opartym na założeniu, że "każdy przepis normuje przyszłość, nie zaś przeszłość".

Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, że w okolicznościach niniejszej sprawy zastosowanie winien mieć przepis art. 122 ust. 1 P.o. w brzmieniu obowiązującym w dacie zawarcia umowy z Młodocianą, czyli przed jego nowelizacją. Takie stanowisko, dające prymat ochronie racji aksjologicznych, jest wyrażane w większości orzeczeń sądów administracyjnych (por. wyroki: WSA w Bydgoszczy z 29 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 1362/21, WSA w Gdańsku z 3 marca 2022 r. sygn. akt III SA/Gd 333/21, WSA w Rzeszowie z 10 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 787/21 oraz z 18 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 46/21; WSA w Krakowie z 24 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 558/20; WSA w Poznaniu z 8 lipca 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 230/21 oraz z 20 listopada 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 793/20; WSA w Lublinie z 10 października 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 266/19, dostępne w Internecie). Należy przy tym zauważyć, że oprócz wyżej wskazanej argumentacji, w wyroku WSA w Gdańsku z 3 marca 2022 r. (sygn. akt III SA/Gd 333/21, dostępny w Internecie) wskazano dodatkowo, że w sytuacji braku reguł intertemporalnych, konstytucyjna zasada sprawiedliwości społecznej wymaga, aby Spółka, która spełniła wymagania przewidziane w art. 122 ust. 1 P.o. pod rządami prawa obowiązującego przed 1 września 2019 r., miała możliwość podejmowania starań według tego stanu prawnego i otrzymania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Podkreślono, że stosowanie zasad prawa może doprowadzić do ich kolizji, mając z jednej strony obowiązującą zasadę praworządności wyrażoną w art. 6 k.p.a. (a także w art. 7 Konstytucji RP), a z drugiej zasadę sprawiedliwości społecznej wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP. Argumentem przemawiającym za przyznaniem warunkowego pierwszeństwa zasadzie sprawiedliwości społecznej w tym przypadku jest ratio legis art. 122 ust. 1 u.p.o., zgodnie z którym ustawodawca dąży do wynagradzania pracodawców, którzy podejmują się dodatkowo, oprócz prowadzenia własnej działalności gospodarczej, kształcenia młodocianych pracowników, a także orzecznictwo sądów administracyjnych odnoszące się stanu prawnego sprzed 1 września 2019 r., w świetle którego nie jest istotne, czy młodociany pracownik zda egzamin zgodnie z § 11 ust. 2 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagrodzenia, jak i wówczas, gdy zda egzamin z pominięciem tego rozporządzenia, a wyłącznie na podstawie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 24 sierpnia 2017 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 18 sierpnia 2017 r. w sprawie szczegółowych warunków i sposobu przeprowadzania egzaminu potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie (orzecznictwo w wyroku tym przytoczone). WSA w Gdańsku podkreślił ponadto, że sądy administracyjne kontrolują legalność działalności administracji publicznej, czynią to w ramach sprawowanego wymiaru sprawiedliwości (art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.). Sprawując wymiar sprawiedliwości i rozstrzygając sporne zagadnienia sądy uprawnione są do wyważenia racji stron procesu w ramach wykładni i stosowania relewantnych norm prawnych. Nie do pogodzenia z istotą wymiaru sprawiedliwości - w realiach rozpoznawanej sprawy - byłoby przyjęcie interpretacji znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów, w sposób który prowadziłby do sytuacji, w której pracodawca zawarł umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego przed 1 września 2019 r., poniósł koszty kształcenia młodocianego pracownika, który zdał egzamin określony w umowie, a następnie – z uwagi na brak przepisów intertemporalnych - zostałby pozbawiony dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że interpretacja przepisów przyjęta przez organy jest nieprawidłowa. Nie ma przy tym znaczenia - wbrew stanowisku przedstawionemu przez Kolegium w odpowiedzi na skargę - czy wniosek o dofinansowanie kosztów kształcenia został złożony niedługo po wejściu w życie znowelizowanych przepisów, czy też po upływie znacznego czasu od tej daty. Dla rozstrzygnięcia, w jakim brzmieniu przepisy mają być stosowane, istotna jest wyłącznie data zawarcia umowy z młodocianym pracownikiem.

Natomiast odnosząc się do podniesionej w skardze kwestii dotyczącej spełnienia przez Spółkę wymogów niezbędnych do uznania jej za rzemieślnika, stwierdzić należy, że nie ma to żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Sąd przyjął bowiem, że w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy obowiązujące przed 1 września 2019 r., a te nie czyniły rozróżnienia co do rodzaju wymaganego egzaminu, w zależność od statusu pracodawcy. Sąd nie znalazł także podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji. Ich wadliwość wynika wyłącznie z przyjęcia niewłaściwej interpretacji przepisów, które jednak - w ocenie Sądu - nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa.

W związku z powyższym organ winien ponownie rozpoznać wniosek Spółki z uwzględnieniem stanowiska przedstawionego przez Sąd.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800).