Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1263/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151, art 153, art 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art 3 pkt 6,art122 ust 2 pkt 1,art124ust 2,art 135,art 237,238,362,426 ust4 pk 2
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
article: art 10 par 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2012 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonaniu przeglądu ekologicznego I. oddala skargę; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Minister Środowiska na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "Kpa", utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. odmawiającą nałożenia z urzędu obowiązku wykonania przeglądu ekologicznego na P. Sp. z o.o.

Wskazana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

1. Pismem z dnia 18 lipca 2007 r., K. G. - właściciel działki ew. nr [...] obręb [...] położonej przy ul. [...] w G. zwrócił się na podstawie art. 237 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 tj. ze zm.), dalej zwanej "Poś" do Wojewody [...] o wydanie decyzji nakazującej dokonanie przeglądu ekologicznego instalacji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko - linii energetycznej Z. 400 kV.

2. Decyzja z dnia [...] kwietnia 2009 r. Marszałek Województwa [...] - jako organ właściwy w sprawie - powołując w podstawie prawnej art. 237, 378 ust. 2a pkt 2 Poś, odmówił nałożenia z urzędu obowiązku wykonania przeglądu ekologicznego na P. Sp. z o.o. linii energetycznej 400 kV Z. przebiegającej przez nieruchomość przy ul. [...], działka ew. nr [...], obręb [...] w G.

3. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. G. zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie:

- art. 10 § 1 i art. 28 Kpa polegającym na bezpodstawnym nie uznaniu go za stronę postępowania i bezpodstawnym uniemożliwieniu udziału w postępowaniu,

- art. 84 § 1 Kpa poprzez zaniechanie powołania biegłych do ustalenia okoliczności, co do których wymagane są wiadomości specjalne,

- art. 7 i art. 77 § 1 Kpa polegające na nie wykorzystaniu - jako dowodu w sprawie - raportu oddziaływania na środowisko projektowanej linii napowietrznej 2x110 kV, sporządzonego przez S. W. oraz poprzez ograniczenie badania wpływu linii energetycznej na środowisko jedynie do nieruchomości objętej jego wnioskiem.

4. Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Minister Środowiska uchylił decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż postępowanie administracyjne kończące się wydaniem decyzji o nałożeniu obowiązku polegającego na wykonaniu przeglądu ekologicznego w trybie art. 237 Poś wszczynane jest z urzędu, a nie na wniosek (żądanie). Stąd organ ochrony środowiska w odpowiedzi na żądanie K. G., nie powinien wydawać decyzji odmawiającej z urzędu nałożenia niniejszego obowiązku, lecz pismem wyjaśnić przyczynę, ze względu na którą, żądany obowiązek był bezzasadny. Nie wystąpiła bowiem przesłanka warunkująca, w trybie art. 237 Poś, zobowiązanie prowadzącego instalację podmiotu korzystającego ze środowiska do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego.

5. Skargę na powyższą decyzję wniósł K. G.

6. Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1345/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2010 r. W uzasadnieniu stwierdzono, że za dopuszczalne należałoby uznać wszczęcie postępowania w sprawie nałożenia obowiązku sporządzenia przeglądu ekologicznego na żądanie strony, przy czym status strony należy oceniać każdorazowo według art. 28 Kpa. W ocenie Sądu K. G. – właściciel nieruchomości przez którą przebiega instalacja negatywnie oddziałująca na środowisko (w jego ocenie) - miał interes prawny w niniejszej sprawie, zatem wniesione przez niego odwołanie winno być podstawą ponownego rozpatrzenia sprawy.

7. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Minister Środowiska utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. W ocenie organu w sprawie brak było przesłanek wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko linii elektroenergetycznej 400kV Z. na odcinku przebiegającym przez nieruchomość K. G. Powyższe stwierdzenie wynika z dowodów zgromadzonych w sprawie, tj. wyników badań oddziaływania przedmiotowej linii elektroenergetycznej na środowisko, przeprowadzonych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] (badania te przeprowadzono zgodnie z obowiązującymi w dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji przepisami prawa).

Odnotowano, że pomimo odmówienia przymiotu strony K. G., Marszałek Województwa [...] dokonał wnikliwej analizy stanu faktycznego sprawy, umożliwiając zainteresowanemu zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Omówiony został sposób realizacji pomiarów dotyczących oddziaływania na środowisko pól elektromagnetycznych oraz hałasu emitowanego do środowisko w związku z eksploatacją przedmiotowej linii wysokiego napiecia. Przytoczono dopuszczalne normy i jednoznacznie wykazano, że linia spełnia wymogi stawiane przez przepisy służące ochronie środowiska. Niezależnie od tego wyjaśniono, że na wartość oddziaływania pól elektroenergetycznych na środowisko nie mają wpływu zmieniające się warunki atmosferyczne, oraz że pomiar poziomu hałasu emitowanego do środowiska w wyniku eksploatacji rozważanej linii elektroenergetycznej odbył się w warunkach określonych aktem wykonawczym do Poś.

Organ odwoławczy uznał sposób dokonania pomiarów za zgodny z obowiązującymi przepisami i nie budzący zastrzeżeń. Natomiast wynik pomiarów potwierdzający nieprzekraczanie standardów jakości środowiska zaświadcza o zasadności rozstrzygnięcia administracyjnego.

Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że pomiary odbyły się tylko na działce zainteresowanego, gdyż właściciele nieruchomości pozostający również w zasięgu oddziaływania tej linii nie zgłaszali jakichkolwiek sygnałów na jej negatywny wpływ (dot. naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 Kpa). Raport oddziaływania na środowisko innej linii napowietrznej 2 x 110 kV nie ma w niniejszej spawie zastosowania, a poza tym nie został przedłożony organowi prowadzącemu niniejszej postępowanie. Ustalenie braku przesłanek do wykonania przeglądu ekologicznego nie wymagało wiadomości specjalnych, zatem nie zachodziła konieczność zastosowania w sprawie art. 84 § 1 Kpa.

Na koniec zauważono, że emisja pól elektromagnetycznych wiążąca się z daną linią ma charakter nie ulegający zmianom w czasie eksploatacji, a ewentualną zmienność emisji hałasu, w zależności od warunków atmosferycznych (podwyższona wilgotność powietrza może powodować wzrost emisji hałasu), można skontrolować w drodze pomiarów – dlatego też nie znaleziono podstaw do uwzględnienia wniosku K. G.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. G. rozstrzygnięciu Ministra Środowiska zarzucił brak umożliwienia stronie zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji oraz błędną wykładnię przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), dalej jako "rozp. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól". W związku z czym, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wskazał, że Minister Środowiska nie powiadomił stron o możliwości, terminie i miejscu do zapoznania się z zebranym materiałem, aktami sprawy przed wydaniem decyzji. Dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową natężenie pola elektrycznego 50 Hz nie może przekraczać 1 kV/m, więc nie jest możliwe dotrzymanie normy promieniowania E<1 kV/m na działce Skarżącego. Z materiału zgromadzonego w sprawie oraz badań Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] wynika, że obecnie norma dopuszczalnych wartości została przekroczona 3-4 krotnie. Zauważono, że wadliwie zinterpretowano pojęcie "obszar zabudowy mieszkaniowej", gdyż nie dotyczy on tylko budynku lecz całej działki siedliskowej.

K. G. do skargi załączył rysunek działki wskazując, że jest to karta z raportu.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na zarzuty skargi wskazano, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez Marszałka Województwa [...]. Minister jedynie dodatkowo ustalił, że do organu pierwszej instancji nigdy nie wpłynął raport dotyczący linii napowietrznej 2x 110 kV. Odnosząc się zaś do drugiego zarzutu, biorąc pod uwagę rodzaje terenów objętych ustawową ochroną (art. 124 Poś) przed polami elektromagnetycznymi oraz faktyczne zagospodarowanie nieruchomości, pozwalające rozróżnić obszar przeznaczony/zagospodarowany pod budowę mieszkaniową oraz obszar wykorzystywany rolniczo, wskazano, że przedmiotowa linia wysokiego napięcia nie powoduje ponadnormatywnych oddziaływań na środowisko w zakresie emisji pól elektromagnetycznych (przywołano wyciąg z wyników pomiarów).

W piśmie procesowym z dnia 9 marca 2012 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik Skarżącego podtrzymując skargę, rozwinął uzasadnienie zarzutu naruszenia przez Ministra art. 10 § 1 Kpa. Wskazał, iż od dnia wyroku Sądu do dnia 25 maja 2011 r. organ odwoławczy nie informował Skarżącego o toczącym się postępowaniu. Nie zawiadomił o zakończeniu postępowania, lecz od razu wydał decyzję, nie umożliwiając Skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów. Przywołano orzeczenia sądów administracyjnych, z których wynika obowiązek organu odwoławczego umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego nawet w sytuacji, gdy organ ten nie przeprowadza uzupełniającego postępowania dowodowego, lub wykorzystuje dowody zebrane wcześniej w ramach innego postępowania.

Ponadto na rozprawie w dniu 14 marca 2012 r. pełnomocnik Skarżącego oświadczył, że przesłanki wydania decyzji zobowiązującej do sporządzenia przeglądu ekologicznego odwołują się do samej możliwości negatywnego oddziaływania na środowisko. Dopiero sam przegląd ekologiczny odpowiada na pytanie czy istniała możliwość negatywnego wpływu i tym samym czy był negatywny wpływ. Jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, które to nie zostały uiszczone w całości jak i w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Na wstępie zauważyć należy, iż kwestia uczestnictwa w postępowaniu o opracowanie przeglądu ekologicznego linii energetycznej Z. 400 kV właściciela działki ew. przez którą przebiega rzeczona instalacja została prawomocnie rozstrzygnięta wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1345/10. Zatem w myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "ppsa" Sąd orzekający w niniejszej sprawie związany jest oceną prawną wyrażoną w w/w orzeczeniu.

Zgodnie z art. 237 Poś organ ochrony środowiska może, w razie stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, zobowiązać prowadzący instalację podmiot korzystający ze środowiska do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego.

W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że do prawidłowego zastosowania art. 237 Poś niezbędne jest ustalenie zakresu przedmiotowego jego obowiązywania. Może to mieć miejsce w przypadku "możliwości negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko". Dlatego też podstawowym elementem uzasadniającym nałożenie obowiązku opracowania przeglądu ekologicznego jest wystąpienie w obrocie prawnym "instalacji" w rozumieniu art. 3 pkt 6 Poś. Następnie organ administracji powinien wskazać, że w związku z funkcjonowaniem konkretnej instalacji występuje możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko. Podkreśla się, że ustawodawca w komentowanym przepisie nie mówi o wystąpieniu negatywnego oddziaływania, ale o "możliwości" wystąpienia takich skutków. Wywodzi się z tego, że do nałożenia obowiązku opracowania przeglądu ekologicznego będzie wystarczająca sama możliwość wystąpienia zagrożeń. Natomiast potwierdzeniem lub zaprzeczeniem takiej opinii będą wnioski wypływające z samego przeglądu (por. K. Gruszecki, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, LEX, 2011).

Zauważa się dalej, że przyznając organom administracji w art. 237 Poś możliwość nałożenia obowiązku opracowania przeglądu ekologicznego, ustawodawca nie sformułował wprost, realizacji jakich celów ma on służyć. Natomiast odpowiedź na tak postawione pytanie jest o tyle istotna, że będzie determinować to, w jakich sytuacjach obowiązek ten powinien być nałożony. W orzecznictwie przyjmuje się m.in., że przeprowadzenie przeglądu ekologicznego ma na celu potwierdzenie negatywnego oddziaływania na środowisko lub wykluczenie takiego oddziaływania oraz późniejsze umożliwienie podjęcia działań zmierzających do usunięcia ujemnego oddziaływania na środowisko w przypadku jego wystąpienia. Zatem przegląd ekologiczny jest specjalistyczną ekspertyzą i jednocześnie przenosi obowiązek ustalenia stanu faktycznego na stronę postępowania. Dlatego też, organ administracji powinien pamiętać, że jest to wyjątek od reguły, który może być stosowany tylko wówczas, gdy nie da się udowodnić negatywnego oddziaływania na środowisko przy użyciu innych środków dowodowych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 527/10, LEX nr 754809).

Konstrukcja przepisu poprzez sformułowanie "może" prowadzi do wniosku, że organ ochrony środowiska posiada uprawnienie do wydania decyzji o charakterze uznaniowym. Nie oznacza to dowolności przy wydawaniu decyzji we wskazanym trybie, lecz organ ma obowiązek przedstawienia w decyzji przesłanek uzasadniających nałożenie obowiązku sporządzenia przeglądu ekologicznego. Zatem organ musi ustalić, że w związku z funkcjonowaniem konkretnej instalacji występuje możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko. Za takim rozumieniem przepisu art. 237 Poś dodatkowo przemawia treść art. 238 Poś (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 318/10, LEX nr 643737). Skoro zaś przegląd ekologiczny jest w istocie opinią specjalistyczną, a koszty jego sporządzenia są wysokie i obciążają prowadzącego tę instalację, nie jest obojętnym nałożenie takiego obowiązku, w sytuacji gdy ten sam cel mógłby zostać osiągnięty w drodze innych środków dowodowych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 538/07, LEX nr 460845).

W oparciu o powyższe stwierdzić należy, że nałożenie obowiązku sporządzenia przeglądu ekologicznego (środka kosztownego i trudnego w realizacji – o koniecznych jego elementach stanowi art. 238 Poś) powinno nastąpić wyłącznie po analizie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu w przedmiocie zobowiązania podmiotu prowadzącego instalację do sporządzenia przeglądu ekologicznego. Zatem podniesione przez osobę mającą interes prawny w uzyskaniu przeglądu ekologicznego okoliczności wskazujące na negatywne oddziaływanie instalacji na środowisko, muszą być na tym etapie postępowania (niejako "wstępnym") weryfikowane. Dlatego też przed podjęciem rozstrzygnięcia, organ musi ocenić posiadany materiał dowodowy (np. wyniki badań, ekspertyzy, szacunki, argumentację stron) w kontekście podnoszonych kwestii i okoliczności konkretnej sprawy. Organ musi więc dokonać swoistego "miarkowania", w oparciu o które to, gdy dojdzie do przekonania, że w związku z funkcjonowaniem konkretnej instalacji występuje możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko nałożyć na podmiot ją prowadzący obowiązek sporządzenia przeglądu ekologicznego. W realiach niniejszej sprawy (skoro zostały sporządzone pomiary) należało zweryfikować wyniki pomiarów natężenia pola elektromagnetycznego i wysokości hałasu, a następnie w oparciu o nie ocenić czy linia wysokiego napięcia Z. 400 kV w obrębie działki Skarżącego powoduje negatywne oddziaływanie na środowisko, ewentualnie czy posiadane wyniki wzbudziły uzasadnione wątpliwości co do zakresu oddziaływania na środowisko, skutkujące koniecznością ich weryfikacji, do czego zasadne stałoby się nałożenie obowiązku sporządzania przeglądu ekologicznego.

W niniejszej sprawie na etapie postępowania w przedmiocie zobowiązania podmiotu prowadzącego instalację do sporządzenia przeglądu ekologicznego oparto się na ustaleniach kompetentnego organu - Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] - pomiarach natężenia pól elektromagnetycznych na nieruchomości K. G. Wykonane pomiary nie potwierdzały przekroczenia dopuszczalnych poziomów określonych rozp. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól. Akt ten obowiązuje od 29 listopada 2003 r., a pomiarów dokonano dnia 8 sierpnia 2007 r., zatem nietrafne są zarzuty podnoszone na etapie postępowania administracyjnego, że organy procedowały w oparciu o błędne przepisy prawa. Pomiarów dokonano dla 18 pionów pomiarowych – w różnych miejscach nieruchomości Skarżącego - przy domie oraz w bezpośredniej bliskości linii wysokiego napięcia. Przy czym zauważyć należy, że nieruchomość Skarżącego – działka ew. nr [...] o pow. 4,23 ha, składa się z następujących rodzajów użytków gruntów: tereny mieszkaniowe, grunty rolne (RIVa, RIVb), sad (SRIVa) i rów (W) – co wynika z wypisu z rejestru gruntów i budynków. Zatem jak trafnie zauważyły organy cała nieruchomość Skarżącego nie jest przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową.

Teren na którym położona jest działka Skarżącego nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatem na tej nieruchomości nie można wznieść obiektu budowlanego bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. W sprawie brak jest informacji by takową Skarżący uzyskał, zatem nie można przyjąć, że użytki gruntowe RIVa, RIVb, SRIVa i W (o pow. blisko 4 ha) mogły służyć pod zabudowę mieszkaniową. Jest to o tyle istotne, gdyż art. 122 ust. 2 pkt 1 Poś w zw. z rozp. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól rozróżniają wysokość dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku w zależności od tego czy mamy do czynienia z terenami przeznaczonymi pod zabudowę mieszkaniową bądź z miejscami dostępnymi dla ludności. Art. 124 ust. 2 Poś definiuję pojęcie miejsce dostępne dla ludności, przez które to rozumie wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego.

Pomiary przeprowadzone w dniu 8 sierpnia 2007 r. wskazują na wysokość oddziaływania elektromagnetycznego na nieruchomości Skarżącego dla miejsc przeznaczonych pod zabudową mieszkaniową oraz dla miejsc dostępnych dla ludności. Uzyskane wyniki nie wskazywały na przekroczenie dopuszczalnych poziomów oddziaływania elektromagnetycznego dla tych terenów.

Dlatego też nietrafne są zarzuty skargi, wskazujące na 3-4 krotne przekroczenie dopuszczalnych norm, gdyż Skarżący za punkt wyjścia do ustalenia czy dochodzi do przekroczeń poziomu pól elektrycznych przyjmował normę pola elektrycznego 1 kV/m dla całej swojej nieruchomości, nie uzależniając różnego przeznaczenia rodzajów gruntów w ramach jednej nieruchomości. Z uwagi na zaprezentowaną powyżej argumentację, takie stanowisko należy uznać za błędne.

Pomiarów poziomu hałasu dokonał Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...] w dniu 4 września 2008 r. Uzyskane wyniki w trzech punktach pomiarowych nie wykazały przekroczenia poziomu hałasu powyżej wartości dopuszczalnej 50 dB. Do wyników pomiarów zarówno pól elektromagnetycznych jak i hałasu uwagi wniósł K. G. do których ustosunkował się podmiot je wykonujący. Wskazano, że pomiarów pól elektromagnetycznych na nieruchomości K. G. dokonano zgodnie z załącznikiem nr 2 do rozp. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól (w szczególności wskazano na zgodność z art. 4 tego załącznika wskazującego na warunki pogodowe - temperaturę, wilgotność przy jakich mają się odbywać pomiary).

Reasumując stwierdzić należy, że skoro zlecono wykonanie pomiarów oddziaływania pól elektromagnetycznych (a także hałasu), przeanalizowano uzyskane wyniki, z których nie wynikało, by na nieruchomości Skarżącego występowało negatywne oddziaływanie instalacji na środowisko - linii energetycznej Z. 400 kV, zatem trafnie organy odmówiły nałożenia na prowadzącego instalację obowiązku sporządzenia przeglądu ekologicznego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 Kpa stwierdzić należy, że nie zasługuje na uwzględnienie z następującego powodu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że zarzut naruszenia w/w przepisu w szczególności poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 1098/10, LEX Nr 786594 lub wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1279/09, LEX Nr 746442). Skarżący nie wykazał, o co wniósłby (jakiej konkretnej czynności procesowej domagałby się wiedząc o zakończeniu postępowania w sprawie), gdyby otrzymał zawiadomienie w trybie art. 10 Kpa. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że organ odwoławczy nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego, lecz oparł się w całości na materiale zgromadzonym przez organ pierwszej instancji, co do którego umożliwiono stronie wypowiedzenie się, i z którego to prawa Skarżący skorzystał.

Wskazać również należy, iż do skargi załączono rysunek – w kontekście całokształtu sprawy - fragment graficzny raportu oddziaływania na środowisko projektowanej linii napowietrznej 2x110 kV, sporządzonego przez S. W., a dotyczący inwestycji, która miałaby w części również przebiegać przez nieruchomość Skarżącego. Na rysunek ten naniesiono granice oddziaływania pola elektromagnetycznego z linii LWN 110kV na nieruchomość Skarżącego. Skarżący na etapie postępowania odwoławczego wywodził, że raport ten ma wskazywać, iż jego działka znajduje się w zasięgu oddziaływania linii energetycznej 400 kV Z. Kwestia ta nie ma jednak znaczenia w sprawie, w której nie kwestionuje się oddziaływania linii wysokiego na działkę Skarżącego, lecz wskazuje, że oddziaływanie to mieści w dopuszczalnych normach, nie rodzących konieczności ich dalszej weryfikacji w drodze przeglądu ekologicznego, a konkretne ustalenia oparto na postawie pomiarów nie zaś szacunków jak w przypadku raportu (ocena spodziewanego oddziaływania).

Ostatecznie należy wskazać, że z punktu widzenia celów, którym ma służyć nałożenie obowiązku wynikającego z art. 237 Poś, tj.: postępowanie zmierzające do utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania (art. 135 Poś), postępowanie w sprawie wydania tzw. decyzji naprawczej (art. 362 Poś), czy też postępowanie mającym na celu ustalenie programu dostosowawczego (art. 426 ust. 4 pkt. 2 Poś) - zobowiązanie prowadzącego instalację do wykonania przeglądu ekologicznego w uwarunkowaniach niniejszej sprawy byłoby nieuzasadnione.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

Orzeczenie w pkt. II sentencji wyroku oparto na przepisie art. 250 ppsa w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 tj. ze zm.).