Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 538/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 listopada 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Grażyna Firek WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2005r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 lutego 2002 r., Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania robót mających na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. Znak [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nałożył na A. i J. M. obowiązek wykonania niżej wymienionych czynności w celu doprowadzenia budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr ewid. [...] w miejscowości J. [...] do stanu zgodnego z przepisami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. nr 15, poz. 140 z 1999 r./:

1. zamurowania dwóch otworów znajdujących się w ścianie zachodniej tj. otworu drzwiowego stanowiącego wejście na strych i otworu okiennego w ganku materiałem niepalnym tak, aby stworzyć ścianę pełną murowaną bez otworów,

2. wykonania połączenia ściany pomocnej budynku, usytuowanej w sąsiedztwie granicy działki z dachem budynku w sposób spełniający wymogi stawiane ścianom oddzielenia przeciwpożarowego o odporności ogniowej 60 minut poprzez skrócenie pokrycia oraz elementów konstrukcji dachu, a następnie podwyższenie ściany usytuowanej w sąsiedztwie granicy murem obustronnie otynkowanym z cegły dziurawki grub. 12 cm, bądź z cegły pełnej grub. 6,5cm wymurowanym ponad górną powierzchnię pokrycia dachu przy jego styku z murem, mur ten nie może wystawać poza zewnętrzne lico istniejącej ściany oraz winien w pełni osłaniać dochodzącą do niego konstrukcję i pokrycie dachu,

3. wykonania na styku wykonanego muru oraz pokrycia dachu rynny leżącej oraz obróbek blacharskich zapewniających szczelność dachu, połączenia rynny z rurami spustowymi na ścianie pomocnej, posiadającymi odpowiednio ukształtowane odpływy skierowane na teren działki własnej,

4. wykonania wyłazu na strych poprzez zamykany otwór w połaci dachu od strony południowej /strona własnego podwórka/, dostępnego np. z dachu ganku

- w terminie do dnia [...] czerwca 2002 r., pod nadzorem osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane, zgodnie z zasadami sztuki budowlanej, powiadomienia organu o wykonaniu nałożonego obowiązku w terminie 7 dni od jego wykonania, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego celem przymuszenia.

Organ I instancji ustalił, że wobec rozbieżności co do daty budowy /odbudowy/ budynku mieszkalnego, podawanej przez M. D. i przez J. M., należy przeanalizować kwestię zgodności obiektu z przepisami techniczno-budowlanymi obowiązującymi w dacie jego budowy. Jeżeli przyjąć, że budynek został wybudowany przez inwestorów w 1977 r., na podstawie decyzji z dnia [...] maja 1976 r. nr [...] wydanej przez Urząd Gminy w P., udzielającej pozwolenia na remont kapitalny, wówczas należałoby oceniać zgodność obiektu z przepisami techniczno-budowlanymi według treści Zarządzenia Min. Budownictwa i Mat. Budowlanych z dnia 29.06.1966 r. /Dz.U. nr 10, poz.44/ w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego. Jeżeli natomiast przyjąć, że budowa prowadzona była, jak podaje M. D. - w 1985 r., wówczas zgodność obiektu z przepisami techniczno-budowlanymi oceniać należy wg. treści Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 3.07.1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. Nr 10, poz. 46 Nr l, poz. 627/. W rezultacie organ I instancji uznał, że skoro budynek został wybudowany z naruszeniem przepisów obowiązujących w dacie budowy, należy zastosować przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji, tj. Rozporządzenia Min. Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. Nr 15, poz. 140 z 1999 r./ i orzekł jak w sentencji decyzji.

Postępowanie poprzedzające wydanie powyższej decyzji toczyło się na skutek wniosku M. D., właścicielki nieruchomości sąsiedniej w stosunku do działki o nr ewid. [...] położonej w J.. M. D. twierdziła, że A. i J. M. wybudowali swój budynek mieszkalny bez pozwolenia na budowę, niezgodnie z obowiązującymi przepisami, na działce nie nadającej się pod budowę, bo o powierzchni 282 m2. M. D. twierdziła, że dom został wybudowany w całości od nowa, na miejscu rozebranego starego budynku, oraz, że miało to miejsce w 1985 r. A. i J. M. wyjaśnili, że działkę nr ewid. [...] w J. nabyli w 1972 r. wraz z budynkiem, który następnie wyremontowali na podstawie wspomnianej wyżej decyzji z 1976 r. o pozwoleniu na remont kapitalny. Remont ten przeprowadzili zgodnie z tą decyzją w 1977 r.

W wyniku przeprowadzonego postępowania, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wydał powyższą decyzję, od której odwołali się M. D. oraz A. M..

M. D. w odwołaniu twierdziła, że wydana decyzja jest nieprawidłowa, ponieważ sporny budynek został wybudowany "od nowa" w 1985 r., po całkowitym rozebraniu starego, którego dotyczyła rzekoma jej zdaniem decyzja o pozwoleniu na remont, z 1976 r. Nowo wybudowany dom jest poszerzony w stosunku do starego, dobudowano ganek, nadto jest usytuowany nieprawidłowo w stosunku do drogi /zbyt blisko/. Domagała się nakazania pp M. przedłożenia projektu, inwentaryzacji, ekspertyzy, oraz odsunięcia budynku od ulicy zgodnie z przepisami.

A. M. w odwołaniu od powyższej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła o stwierdzenie jej nieważności. Zarzuciła, że sporny budynek mieszkalny użytkują wraz mężem po przeprowadzonym remoncie ponad 24 lata, nakazane w decyzji przeróbki przekraczają ich możliwości finansowe, oraz są niewykonalne z uwagi na brak dostępu do budynku od strony ogrodzenia wykonanego przez M. D., a także z uwagi na niemożliwość wykonania nowego wyłazu na strych z powodu przebiegającej nad domem linii energetycznej podającej energię do nieruchomości P. D..

Na skutek złożonych przez strony odwołań, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wydał w dniu 13 lutego 2002 r. decyzję Znak [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję I instancji w całości, oraz orzekł co do istoty sprawy w ten sposób, że nałożył na A. i J. M. obowiązek wykonania czynności w celu doprowadzenia do zgodności z przepisami Prawa budowlanego budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr [...] w J. nr [...], polegających na założeniu dwóch rur spustowych o przekroju O 15 z odprowadzeniem wód na teren własnej działki z kształtownika, założonego na północno-wschodniej połaci dachu, pełniącego funkcję rynny.

W uzasadnieniu decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał ustalenia organu I instancji dotyczące położenia, konstrukcji i stanu spornego budynku istniejącego na działce A. i J. M.. Ustalono, że brak jakichkolwiek dowodów, iż budowa miała miejsce w 1985 r. Dowodem takim nie może być samo twierdzenie M. D. zawarte w jej piśmie do Urzędu Gminy w P., z [...] sierpnia 1985 r., że "M. J. pobudował dom..." , skoro decyzją z dnia [...] maja 1976 r. Nr [...] Naczelnik Gminy P. udzielił J. M. pozwolenia na remont kapitalny budynku mieszkalnego a A. i J. M. oświadczyli, że dokonali remontu na podstawie tej decyzji w 1976 r. to uznać należy za prawdziwą datę przebudowy obiektu w 1976 roku. Wobec takiego ustalenia uznać należy, że remont ten doprowadzał istniejący budynek do stanu zgodności z przepisami obowiązującymi w dacie jego wykonania, to jest z przepisami Zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego /Dz.U. nr 10, poz. 447/. Z analizy akt sprawy wynika, że obecnie istniejący budynek został wyremontowany niezgodnie z uzyskanym pozwoleniem na remont, bowiem dokonano jego rozbudowy o istniejący ganek i schodki wejściowe.

Skoro wykonany w 1976 r. remont doprowadzał istniejący budynek do stanu zgodności z przepisami Zarządzenia z dnia 29 czerwca 1966 r., o którym mowa wyżej, należy badać zgodność tego remontu z przepisami wówczas obowiązującymi, tj. powyższego Zarządzenia. Nie zawierało ono przepisów normujących usytuowanie ścian budynków mieszkalnych z otworami okiennymi od granicy działki oraz uwarunkowań przeciwpożarowych, stąd brak podstaw prawnych do nałożenia obowiązku zamurowania otworów, oraz wykonania ściany przeciwpożarowej na podstawie przepisów wówczas obowiązujących. Uregulowania wymaga jedynie kwestia braku odprowadzenia wód opadowych z dachu budynku na własną działkę, ponieważ z treści przepisu § 54 ust. 4 w/w Zarządzenia wynika, że zabronione było odprowadzanie wód opadowych na teren sąsiada w sposób nie zabezpieczający tego terenu lub obiektu przed zawilgoceniem. Stan taki narusza również aktualnie obowiązujące przepisy, tj. § 126 ust. l rozporządzenia Min. Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w myśl którego dachy powinny mieć odprowadzenie wody opadowej do sieci kanalizacyjnej ogólnospławnej, lub na teren własnej działki. Wobec takich ustaleń, organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję I instancji i orzekł o obowiązku założenia rur spustowych. Odnośnie zarzutów zawartych w odwołaniu A. M. stwierdzono, że sprawa dostępności budynku celem wykonania nakazanych robót stanowi odrębne zagadnienie objęte regulacją prawa budowlanego, natomiast co do zarzutów zawartych w odwołaniu M. D. stwierdzono, że brak podstaw do nakazania wykonania opinii technicznej przedmiotowego budynku wobec jego prostej konstrukcji i niewielkich gabarytów, oraz odpowiedniego stanu technicznego. Pozostałe zarzuty odwołującej się zostały uwzględnione przy dokonywaniu kompleksowej analizy sprawy.

Powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie M. D..

W skardze podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, zarzucając, że działka J. M. nie jest działką budowlaną, że nie posiada on aktu własności podobnie jak jego poprzednik. Dom wybudowany został bez zezwolenia, w granicy jej działki, w niedozwolonej odległości od ulicy, z dwuspadowym dachem, niezgodnie z przepisami. Domagała się nakazania rozbiórki domu, ile to nie jest możliwe, nakazania zamurowania otworów okiennych i włazu na strych, oraz wykonania ściany przeciwpożarowej, wykonania ekspertyzy i projektu. Podniosła także, że budynek zagraża bezpieczeństwu z wszystkich czterech stron, nadto wszystkie budynki na działce M. wybudowane są samowolnie, a w tut. Sądzie zawisła sprawa dotycząca budowy ustępu, o sygn. II SAB/Kr 94/01. Zarzuciła, że nie była wzywana "do pomiarów".

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z przepisem art. 97 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1211/, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 , ze zm./, dalej zwanej ppsa. Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy ppsa sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany granicami skargi - art. 134 ustawy ppsa.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała naruszeń prawa, które skutkowałyby jej uchyleniem.

Zgodnie z treścią art. 138 § l pkt 2 kpa, organ odwoławczy jest uprawniony do wydania - na skutek wniesionego odwołania od decyzji organu I instancji - decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję w całości lub w części i orzeczenia w tym zakresie co do istoty sprawy.

Uznając decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego za nieprawidłową, organ II instancji uchylił ją w całości i rozstrzygnął sprawę merytorycznie, orzekając odmiennie co do istoty sprawy. Organ II instancji przeprowadził w trakcie postępowania odwoławczego dodatkowe dowody w postaci oględzin przedmiotowego budynku z udziałem stron, oraz z dokumentów przedłożonych przez skarżącą. Dokonał własnych dodatkowych ustaleń dotyczących daty powstania spornego budynku, co miało zasadnicze znaczenie z uwagi na konieczność dokonania analizy zgodności obiektu z przepisami obowiązującymi w dacie jego budowy. Organ II instancji przeprowadził postępowanie odwoławcze zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, która oznacza, że jest on obowiązany ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji, a nie tylko dokonać kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Tę istotę dwuinstancyjności podkreślał wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w wyrokach z 22.03.1996 r., SA/Wr 1996/95, ONSA 1997, Nr l, poz. 357, z 14.08.1987 r., IV SA 385/87 /KPA z orzecznictwem, s. 280/. Ustalenia dokonane przez organ II instancji, których wyrazem jest treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji uznać należy za prawidłowe. Sąd podziela argumentację dotyczącą ustalenia daty przebudowy spornego obiektu na rok 1976. Świadczy o tym istnienie decyzji Urzędu Gminy w P. z dnia [...] maja 1976 r. nr [...] udzielającej J. M. pozwolenia na dokonanie remontu kapitalnego istniejącego budynku drewnianego, oraz oświadczenia inwestorów o prowadzeniu tegoż remontu bezpośrednio po dacie otrzymania decyzji o pozwoleniu na remont, a także brak jakichkolwiek dowodów na prowadzenie remontu, lub budowy nowego obiektu w 1985 r. - jak twierdzi skarżąca. Dowodem takim nie może być samo pismo skarżącej z 1985r. Ustalenia organu co do daty prowadzenia remontu są logiczne i mają oparcie w materiale sprawy. Kwestią kolejną była ocena spornego budynku z punktu widzenia zgodności z warunkami technicznymi. Wobec ustalenia daty remontu kapitalnego spornego budynku na rok 1976, zasadnie ustalił organ, że w dacie tej obowiązywały przepisy Zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29.06.1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego. Zarządzenie to wydane zostało w oparciu o przepis § l Rozporządzenia Ministra Budownictwa i Materiałów Budowlanych z 11.06.1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego z dnia /Dz.U. z 5.07.1966 r./. Zasadnie organ II instancji ustalił, że przepisy powyższego Zarządzenia nie zawierały unormowań dotyczących usytuowania ścian budynków mieszkalnych z otworami okiennymi od granicy działki, oraz uwarunkowań dotyczących wykonania ścian przeciwpożarowych. Przewidywały one jedynie zachowanie minimalnej odległości budynku - 10 m - od istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej. Brak było zatem podstaw prawnych do nakazania zamurowania okna w ścianie ganku, oraz otworu drzwiowego stanowiącego wejście na strych, a co za tym idzie wykonania włazu na strych w połaci dachu /w miejsce zamurowanego otworu drzwiowego stanowiącego wejście na strych/. Brak było także podstaw do nakazania wykonania ściany oddzielenia pożarowego, jak w pkt. 2 decyzji organu I instancji. Obowiązujące w dacie remontu kapitalnego Zarządzenie regulowało kwestię odprowadzania wód opadowych w ten sposób, że zabronione było ich odprowadzanie na teren sąsiada w sposób nie zabezpieczający tego terenu lub obiektu przed zawilgoceniem. Wobec powyższego nałożono na A. i J. M. obowiązek założenia rur spustowych odprowadzających wody na teren działki własnej, z kształtownika pełniącego funkcję rynny, założonego na północno-wschodniej połaci dachu .

Ustalenia dotyczące istniejących odległości między budynkami, oraz budynku pp M. od granicy północnej z działką skarżącej zostały dokonane na podstawie przeprowadzonych przez organ II instancji oględzin nieruchomości w dniu [...] stycznia 2002 r., w trakcie których został sporządzony szkic obrazujący położenie spornego budynku, położenie zabudowań na działce skarżącej, oraz oznaczone odległości spornego budynku od granic z nieruchomością skarżącej, a także jego odległość od budynków skarżącej. W oględzinach tych brała udział skarżąca, co ma istotne znaczenie w świetle twierdzenia zawartego w skardze, że nie była obecna przy pomiarach. Skarżąca nie kwestionowała szkicu, który stanowi załącznik do protokołu przeprowadzonych oględzin. Ustalenie to ma istotne znaczenie w świetle kolejnych zarzutów skarżącej, dotyczących wybudowania przez pp M. budynku w granicy, bez zgody skarżącej. Łączy się to z zarzutem rozbudowy przez inwestorów spornego budynku w kierunku granicy północnej z nieruchomością skarżącej. Konieczność dokonania ustaleń dotyczących przebiegu tego fragmentu granicy była w nin. postępowaniu powodem jego zawieszenia na czas trwania sprawy cywilnej o eksmisję skarżącej z nieruchomości, z powództwa J. i A. M.. Powództwo to zostało oddalone prawomocnym Wyrokiem Sądu Rejonowego w K., z dnia [...] sierpnia 2000 r. sygn. akt [...], co wynika z załączonej do akt postępowania administracyjnego kopii Wyroków Sądu Rejonowego oraz Sądu Okręgowego w K. /sygn. akt [...]/. Z sentencji tych Wyroków nie wynika jednak, którego, względnie których fragmentów nieruchomości sprawa dotyczyła, ani też nie wynika przebieg granicy między działkami stron. Ustaleń co do przebiegu granicy po stronie północnej, między działkami stron można było w rezultacie dokonać - jak wynika z materiału zebranego przez organ II instancji - na podstawie innych dowodów. Skoro skarżąca nie kwestionowała ustaleń dokonanych w trakcie opisanych wyżej oględzin, uznać należy, że szkic ten oddaje usytuowanie spornego budynku względem pomocnej granicy z jej działką. Nadmienić nadto należy, że w aktach sprawy administracyjnej znajdują się - oprócz szkicu wykonanego podczas oględzin nieruchomości przeprowadzonych w dniu [...] stycznia 2002 r. - kopia opinii biegłego wraz ze szkicem granicznym wykonane do sprawy [...], oraz szkice sytuacyjne wykonane - jak wynika z ich treści - na potrzeby postępowań sądowych [...] i [...]. Z analizy tych dokumentów wynika, że sporny budynek usytuowany jest w pobliżu granicy z działką skarżącej i że odległość od granicy wynosi od strony północnej ok. 40 cm. Zarzut skarżącej, że sporny budynek wybudowany jest w jej granicy nie znajduje oparcia w materiale dowodowym sprawy. Żądanie nakazania rozbiórki budynku nie ma oparcia w obowiązujących przepisach z uwagi na treść art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 207, poz. 2016 z późn. zm./, który generalnie wyłącza stosowanie art. 48 nakazującego rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, wybudowanego bez zezwolenia na budowę. Z tych względów organy, mimo poczynionych ustaleń, że budynek został wyremontowany niezgodnie z uzyskanym pozwoleniem na remont, ponieważ dokonano jego rozbudowy, tj. poszerzenia i dobudowania ganku, nie prowadziły postępowania pod kątem żądania skarżącej nakazania rozbiórki budynku, skoro remontu i rozbudowy dokonano w 1976 r., a w każdym razie - nawet gdyby przyjąć wersję skarżącej, przed wejściem w życie ustawy z 1994 r. prawo budowlane. Odnośnie zarzutu dotyczącego zbyt małej odległości budynku od drogi publicznej, to w aktach sprawy administracyjnej znajduje się kopia pisma Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia [...].03.1999 r. skierowanego do skarżącej, wyjaśniającego, że przepisy określające odległość obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi drogi odnoszą się do obiektów nowo budowanych, natomiast sporny budynek realizowany był w latach 1976-77 w ramach kapitalnego remontu, który obejmował m. in. wymianę elementów konstrukcyjnych bez zmiany obrysu, wobec czego GDDP nie znajduje podstaw do podważania istniejącego stanu faktycznego. Jak wynika z ustaleń organów prowadzących postępowanie fragment budynku od strony drogi, o szer. 2 m. przewidziany był - zgodnie z treścią decyzji o pozwoleniu na remont kapitalny budynku do odcięcia /wg. załącznika graficznego do tej decyzji/. Skoro jednak inwestor nie wykonał tego warunku, obecnie nie ma podstaw do nakazania rozbiórki tej części budynku z uwagi na treść art. 48 obowiązującego prawa budowlanego. Odnośnie zarzutu skarżącej dotyczącego niewystarczającej na jakąkolwiek budowę powierzchni działki, to nie ma on znaczenia, ponieważ sprawa dotyczy istniejącej zabudowy, nie zaś budowy nowego obiektu. Nie znajduje także uzasadnienia w świetle zebranych materiałów zarzut skarżącej dotyczący braku tytułu prawnego A. i J. M. do nieruchomości.

Wobec podnoszonych wielokrotnie przez skarżącą okoliczności dotyczących bezprawnego usytuowania wszystkich obiektów znajdujących się na działce sąsiedniej, zważyć należy, że w niniejszym postępowaniu Sąd nie jest uprawniony do kontroli rozstrzygnięć zapadłych w innych postępowaniach, do kontroli przebiegu innych postępowań pod względem ich zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Granice kontroli przy rozpoznawaniu skargi na decyzję administracyjną wyznacza przedmiot zaskarżonej decyzji. Powoduje to, że w niniejszym postępowaniu Sąd jest uprawniony do badania zgodności z prawem wyłącznie zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, należało, w oparciu o przepis art. 151 ustawy ppsa orzec jak w sentencji.