Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2405/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49 w zw. z art. 276, art. 277, art. 279, art. 280 par. 1 i 2, art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 9 stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Owsiak, po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.S. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2992/14 w sprawie ze skargi D.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r. i 2011 r. postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2992/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D.S. (dalej: Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r. i 2011 r. Wyrok uprawomocnił się 7 sierpnia 2015 r.

Pismem z dnia 30 września 2018 r. Skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wznowienie sprawy dotyczącej wskazanego powyżej wyroku.

W uzasadnieniu wskazał na nieważność postępowania spowodowaną błędami proceduralnymi. Podniósł, że nie był należycie reprezentowany i powiadamiany, a także że był pozbawiony możności działania.

Ponadto w piśmie z dnia 1 października 2018 r. Skarżący opisał historię swojej firmy, działania urzędniczek zatrudnionych w Izbie Skarbowej, a także swoje doświadczenia życiowe w ostatnich 6 latach.

Na podstawie punktu 4 zarządzenia z dnia 22 listopada 2018 r. Skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi przez oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz zawarcie żądania uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia.

W piśmie z dnia 11 grudnia 2018 r. w odpowiedzi na ww. wezwanie Skarżący powielił argumentację zawartą w skardze o wznowienie postepowania sądowoadministracyjnego oraz wskazał, że składa wniosek o wznowienie postępowania z uwagi na nowe okoliczności sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.

Na wstępie należy wyjaśnić, że wznowienie postępowania sądowego jest wyjątkową, obwarowaną licznymi rygorami instytucją. Nadzwyczajny charakter tego środka prawnego, skierowanego przeciwko prawomocnemu orzeczeniu powoduje, że przywrócenie stanu sprzed wydania orzeczenia kończącego postępowanie sądowe może nastąpić wyłącznie z przyczyn ściśle określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.).

Według art. 280 § 1 p.p.s.a. po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuci.

Natomiast zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.

W orzecznictwie wskazano, że termin określony w art. 277 p.p.s.a. jest liczony od dnia, w którym strona wiarygodnie dowiedziała się o istnieniu nowych okoliczności faktycznych i mogła ocenić ich prawdopodobny wpływ na wynik sprawy. Zatem świadomość strony o istnieniu podstaw wznowienia i data, kiedy strona dowiedziała się o nich, decyduje o dniu rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi. Przy czym, świadomość o istnieniu podstaw wznowienia należy rozumieć w ten sposób, że strona wiedziała lub powinna była wiedzieć, że wykryte przez nią okoliczności faktyczne lub środki dowodowe mogą mieć znaczenie prawne przy ponownym rozpoznaniu sprawy prawomocnie zakończonej. Dla oceny rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania nie jest natomiast istotna świadomość prawna strony, to jest wiedza strony o prawnej możliwości wznowienia postępowania (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2011 r., I OSK 1089/10, orzeczenie to, podobnie jak wszystkie powołane w niniejszym postanowieniu, dostępne jest w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przy czym przepis art. 280 § 2 p.p.s.a. daje sądowi możliwość, w przypadku gdy okoliczności wskazane w skardze o wznowienie, a dotyczące zachowania terminu, nie są wystarczające, zażądania, aby zgłaszający skargę uprawdopodobnił okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia. Zaś w sytuacji, gdy wyjaśnienie to nie doprowadzi do usunięcia wątpliwości co do uprawdopodobnienia zachowania terminu do wniesienia skargi sąd skargę odrzuca (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2012r., II OSK 2696/12).

W postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania, na etapie wstępnego badania skargi pod względem wymagań określonych w przepisach art. 46-47 oraz art. 279 p.p.s.a., sąd wzywa stronę do uzupełnienia dostrzeżonych w tym zakresie braków formalnych w trybie art. 49 w związku z art. 276 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 276 p.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2011 r., II OSK 2065/11).

Wskazać trzeba, że Skarżący nie uczynił zadość skierowanemu do niego wezwaniu sądowemu, bowiem nie wskazał zaskarżonego orzeczenia, jakichkolwiek okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego ani nie sformułował wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Zamiast powyższego Skarżący podał jedynie nową podstawę wznowienia.

Na marginesie Sąd wskazuje, że wprawdzie Sąd ustalił, jakiego postępowania sądowego dotyczy złożona przez Skarżącego skarga o wznowienie, ale nie zmienia to faktu, że Skarżący sam nie wykonał zarządzenia sądowego wzywającego go do oznaczenia zaskarżonego orzeczenia.

Należy zatem stwierdzić, że Skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi o wznowienie postępowania sądowego, co uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 276 p.p.s.a, odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego.