Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 2347/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133 § 1, art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 6, art. 7, art. 7a, art. 7b, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: § 13c ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 187
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji  Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 193 poz 1 art. 25
law: Rozporządzenie Komisji (UE) nr 702/2014 z dnia 25 czerwca 2014 r. uznające niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na  obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Po 81/18 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej dla producentów rolnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. K. na rzecz Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: WSA) wyrokiem z 21 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Po 81/18 oddalił skargę A. K. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu (dalej: Dyrektor ARiMR) z [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej dla producentów rolnych.

W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, że Dyrektor ARiMR decyzją z [...] listopada 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika BP ARiMR w Gnieźnie z [...] maja 2017 r. odmawiającą skarżącemu przyznania pomocy finansowej dla producentów rolnych, w których gospodarstwach rolnych lub działach specjalnych produkcji rolnej powstały szkody spowodowane przez suszę w 2015 r.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor ARiMR wyjaśnił, że skarżący [...] września 2015 r. złożył wniosek o udzielenie powyższej pomocy. Do wniosku załączył protokół z [...] sierpnia 2015 r. oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwach rolnych i działach specjalnych produkcji rolnej spowodowanych niekorzystnym zjawiskiem atmosferycznym, które nastąpiło w gospodarstwie od [...] maja 2015 r. do [...] czerwca 2016 r. sporządzony przez Zespół Komisji w Gminie K. Wartość strat oszacowano na poziomie 45,28% średniej rocznej produkcji rolnej. W toku postępowania dokonano korekty protokołu wskazując na starty w wysokości 18,13%. Następnie do organu wpłynął protokół z [...] października 2016 r. w którym wartość strat oszacowano na poziomie 44,79% średniej rocznej produkcji rolnej. W piśmie z [...] grudnia 2016 r. Wojewoda Wielkopolski wskazał, że prawidłowym dokumentem jest skorygowany protokół z [...] sierpnia 2015 r. ze wskazaniem 18,13%.

Dyrektor ARiMR powołał się na § 5 ust. 5 w zw. z § 13c ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań ARiMR (Dz. U. poz. 187 ze zm.; dalej: rozporządzenie), zgodnie z którym warunkiem udzielenia pomocy jest załączenie do wniosku protokołu oszacowania szkód określającego zakres i wysokość szkód oszacowanych przez komisję powołaną przez wojewodę właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkód. Dla organu dokument z [...] sierpnia 2015 r. po korekcie zatwierdzony przez wojewodę był dokumentem urzędowym o charakterze wiążącym. Wartość strat obejmuje 18,13% średniej rocznej produkcji rolnej i dotyczy wyłącznie uprawy jęczmienia jarego 55% z 20,02 ha. Z monitoringu suszy Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa – Państwowego Instytut Badawczego w P. wynika, że uprawy rzepiku ozimego, kukurydzy na ziarno, łubinu słodkiego na nasiona na terenie gminy K. nie zostały zakwalifikowane do upraw objętych suszą w 2015 r.

Zaskarżonym wyrokiem WSA oddalił skargę na decyzję Dyrektora ARiMR.

WSA przypomniał, że skarżący kwestionuje stanowisko organu, który odmawiając pomocy finansowej wskazał na związanie organu stanowiskiem wojewody, podczas gdy § 5 ust. 5 rozporządzenia nie daje podstaw aby uznać, że wojewoda ma kompetencje dla organu wiążące w tym zakresie. Zdaniem skarżącego kompetencje udzielone tym przepisem dotyczą jedynie tego co tam zostało stwierdzone. W tym zakresie wojewoda jedynie jest uprawniony do powołania komisji do oszacowania szkód, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia i dodatkowo w przypadku pomocy, o którą ubiegał się skarżący, potwierdza wystąpienie szkód, sporządzając adnotację na tym protokole.

WSA uznał, że interpretacja przepisu przez skarżącego jest prawidłowa. Omawiany w tym miejscu przepis jest jednoznaczny i nie wymaga innej wykładni aniżeli gramatycznej. Niemniej skarżący, aby uzyskać pomoc finansową o przyznanie której się ubiegał, musiał do wniosku dołączyć protokół oszacowania szkód, który spełniać winien określone tym rozporządzeniem wymogi.

Zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia – pomoc, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 3, jest udzielana na warunkach określonych w art. 25 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 702/2014 z dnia 25 czerwca 2014 r. uznającego niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 1.7.2014; dalej: rozporządzenie 702/2014). Tam mowa jest o pomocy na wyrównanie szkód spowodowanych przez niekorzystne zjawisko klimatyczne porównywalne do klęski żywiołowej, przy czym zgodnie z definicją zawartą w art. 2 tego aktu prawnego zjawiskiem takim jest m.in. poważna susza a mianowicie stan pogodowy, w którym warunki pogodowe niszczą ponad 30% średniej produkcji wyliczonej na podstawie produkcji z ostatnich 3 lat.

Na gruncie prawa polskiego susza została zdefiniowana w ustawie z dnia 7 lipca 2005 r. o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich (Dz. U. z 2015 r., poz. 577 ze zm.). W myśl art. 3 ust. 2 pkt 10 ustawy – suszę oznaczają szkody spowodowane wystąpieniem w dowolnym 6 dekadowym okresie od dnia 1 kwietnia do dnia 30 września spadku klimatycznego bilansu wodnego poniżej wartości określonej dla poszczególnych gatunków roślin uprawnych i gleb. Regularny monitoring suszy prowadzi Instytut Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa – Państwowy Instytut Badawczy w P.

WSA wywiódł, że dla dokonania oceny, czy na danym terenie wystąpiła susza należy więc odnieść się do powyższych kryteriów. Dane Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa – Państwowego Instytutu Badawczego w P. są zamieszczane w Dzienniku Urzędowym Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na podstawie art. 3 ust. 5 ww. ustawy. Protokół szacowania szkód winien w swojej treści uwzględnić obligatoryjnie dane dotyczące suszy pochodzące z powyższego Instytutu. Bezsporne jest to, że danych dotyczących suszy nie uwzględniał protokół z [...] sierpnia 2015 r. ani protokół z [...] października 2016 r. Protokoły te nie mają ponadto innych obligatoryjnych elementów, o których mowa w § 5 pkt 8 rozporządzenia.

WSA stwierdził zatem, że protokół, na który powołuje się skarżący nie uwzględnia bilansu klimatycznego wodnego dla poszczególnych roślin (okoliczność bezsporna), nie ma też wymaganego prawem potwierdzenia wojewody w formie adnotacji. Z akt sprawy wynika, że uznano ten protokół za nieprawidłowy, co skutkowało odmową sporządzenia wymaganej adnotacji. Protokół ten zawiera błędnie podane powierzchnie upraw poszczególnych roślin (okoliczność bezsporna), co skorygowano dopiero na wezwanie organu. W drugim protokole z tej samej daty (po korekcie) zawarto inne procentowe wskazanie oszacowanej szkody, skorygowano także powierzchnie upraw poszczególnych roślin lecz nie został on podpisany przez skarżącego. Z kolei protokół z [...] października 2016 r. został podpisany przez skarżącego, ale nie uwzględnia on bilansu klimatycznego wodnego dla poszczególnych gatunków roślin (okoliczność bezsporna). Ponadto brak na nim adnotacji wojewody.

Resumując, WSA stwierdził, że skoro ARiMR udziela pomocy finansowej zgodnie z § 13c rozporządzenia, producentom rolnym, w których gospodarstwach rolnych powstały szkody spowodowane przez suszę w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich (...), brak było podstaw do udzielenia wnioskowanej przez skarżącego pomocy. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika bowiem, że we wskazanym przez skarżącego okresie na terenie gminy K. w uprawach rzepaku, rzepiku ozimego i kukurydzy na ziarno nie wystąpiła szkoda spowodowana przez suszę, rozumianą jako stan pogodowy, w którym warunki pogodowe niszczą ponad 30% średniej produkcji wyliczonej na podstawie produkcji z ostatnich 3 lat. Nadto skarżący nie dołączył do wniosku prawidłowo sporządzonego protokołu, który byłby zgodny z powołanymi przepisami.

WSA w przedstawionej sytuacji orzekł o oddaleniu skargi.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.

Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, a mianowicie § 5 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia w zw. z art. 25 w zw. z art. 2 pkt 16 rozporządzenia 702/2014 poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na uznaniu, w ślad za stanowiskiem Dyrektora ARiMR, że przyznanie i wypłata pomocy finansowej dla producentów rolnych uzależniona jest od zgodności ustaleń sporządzonego protokołu oszacowania szkód z wynikami Monitoringu Suszy Rolniczej prowadzonego przez Państwowy Instytut Badawczy Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa w P.;

2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy wskutek nierozpoznania (pominięcia) w toku postępowania przedstawionych w skardze na decyzję z 24 listopada 2017 r. zarzutów skarżącego od decyzji wskazanych w punkcie 2 oraz naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie (pominięcie) w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia podstawy i przyczyn nierozpoznania (pominięcia) w toku postępowania części zarzutów skarżącego do decyzji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor ARiMR wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Przy czym nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, tj. okoliczności wymienione w § 2 tego przepisu, których w tej sprawie nie stwierdzono.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Są to oczywiście dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, gdyż odnoszą się do różnego rodzaju uchybień.

We wniesionej skardze kasacyjnej zostały sformułowane dwie grupy zarzutów oparte zarówno na naruszeniu przepisów procesowych jak i materialnych, choć w jej treści wskazano tylko na art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Niemniej jednak treść punktu drugiego skargi kasacyjnej nie budzi wątpliwości, że zarzuty w nim sformułowane wywodzone są z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Od tych właśnie drugich (procesowych) należało rozpoznać skargę kasacyjną. Dotyczą one naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy wskutek pominięcia w toku postępowania przedstawionych w punkcie 2 skargi do WSA, tj. naruszenia art. 6, 7, 7a, 7b, 8, 9, 11, 77 § 1 k.p.a., oraz naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy i przyczyn nierozpoznania w toku postępowania części zarzutów skarżącego do decyzji.

Odnosząc się do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., wskazać należy, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 (...). Orzekanie "na postawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u postaw jego wydania. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić podstawę kasacyjną np. w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, przeprowadzenia postępowania dowodowego przez sąd z naruszeniem przesłanek zawartych w art. 106 § 3 p.p.s.a. czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 26 maja 2010 r., sygn. akt I FSK 497/08, lex nr 594014). Natomiast pominięcie podczas kontroli sądowej niektórych dowodów z akt sprawy nie stanowi naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. lecz może stanowić naruszenie regulacji odnoszących się do gromadzenia i oceny dowodów w toku postępowania administracyjnego (np. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.) i zarzut ten powinien być postawiony przez naruszenie stosownych przepisów postępowania obowiązujących organ administracji publicznej w powiązaniu z odpowiednim przepisem wynikowym ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 145 czy art. 151), stosowanym przez sąd administracyjny, czego skarga kasacyjna nie zawiera. Tak więc w ramach zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd pierwszej instancji oceny skarżonej decyzji. Oznacza to, że nie są skuteczne zarzuty dotyczące naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a.

W zakresie zaś naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazać należy, że zgodnie z tym przepisem – uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie (...). Przepis ten określa niezbędne elementy jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być więc skutecznie podniesiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia. Naruszenie to przy tym musi być na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a., zawiera wszystkie elementy składowe wymienione w tym przepisie, gdy zaś chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia. Uzasadnienie to zawiera też jednoznaczne stanowisko odnośnie do stanu faktycznego przyjętego w sprawie przez WSA jako podstawa wyrokowania. Przy czym podkreślić należy, że nie narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zarzut nieodniesienia się w uzasadnieniu wyroku do wskazanych przez skarżącego w punkcie drugim skargi zarzutów naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W orzecznictwie prezentowany jest bowiem pogląd, że sąd administracyjny nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu. Wystarczy, gdy z wywodów sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyroki NSA z 7 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 16/12; z 19 sierpnia 2014 r., sygn. akt II GSK 886/13; dostępne na: baza orzeczeń nsa.gov.pl; pozostałe cytowane orzeczenia tamże).

Reasumując, zarzuty sformułowane w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej z przyczyn wyżej wskazanych należało uznać za chybione. Tym samym uznać należy, że przyjęty do rozpoznania sprawy przez WSA stan faktyczny sprawy nie został skutecznie zakwestionowany, a uzasadnienie zaskarżonego wyroku poddaje się sądowej kontroli instancyjnej.

Nie są też zasadne zarzuty zawarte w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej. W ramach których skarżący kasacyjnie podnosi błędną wykładnię § 5 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia w zw. z art. 25 w zw. z art. 2 pkt 16 rozporządzenia 702/2014, polegającą na uznaniu, że przyznanie i wypłata pomocy finansowej dla producentów rolnych uzależniona jest od zgodności ustaleń sporządzonego protokołu oszacowania szkód z wynikami Monitoringu Suszy Rolniczej prowadzonego przez Państwowy Instytut Badawczy Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa w P.

W pierwszym rzędzie wskazać należy, że skarżący kasacyjnie myli się twierdząc, że żadne z przepisów prawa nie uzależniają przyznania i wypłaty przedmiotowego odszkodowania od ustaleń sporządzonego protokołu z wynikami Monitoringu Suszy Rolniczej prowadzonego przez Państwowy Instytut Badawczy Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa w P. Skarżący kasacyjnie nie zauważa bowiem przepisu § 13c ust. 1 rozporządzenia, który był jedną z podstaw prawnych wydanych decyzji oraz przytoczoną przez WSA w zaskarżonym wyroku.

Przypomnieć należy, że zgodnie z § 13c ust. 1 rozporządzenia – w 2015 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa, rozwoju wsi i przetwórstwa produktów rolnych, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentom rolnym, którym został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, w których gospodarstwach rolnych lub działach specjalnych produkcji rolnej powstały szkody spowodowane przez suszę w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich, zgodnie z ust. 2-13.

Z powyższego przepisu wynika – wbrew zarzutom skargi kasacyjnej – że przepisy dotyczące pomocy finansowej za szkody wyrządzone przez suszę odwołują się wprost do regulacji zawartych w ustawie o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt. Oznacza to, że rozpoznawanej ma zastosowanie definicja "suszy" zawarta w art. 3 ust. 2 pkt 10 ww. ustawy, z której wynika, że pojęcie to oznaczają szkody spowodowane wystąpieniem, w dowolnym sześciodekadowym okresie od dnia 1 kwietnia do dnia 30 września, spadku klimatycznego bilansu wodnego poniżej wartości określonej dla poszczególnych gatunków roślin uprawnych i gleb. Co istotne, w myśl ust. 5 ww. artykułu – minister właściwy do spraw rolnictwa ogłasza, w drodze obwieszczenia, w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw rolnictwa oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw rolnictwa, w okresie od dnia 1 czerwca do dnia 20 października, w terminie do 10 dni po zakończeniu sześciodekadowego okresu, wskaźniki klimatycznego bilansu wodnego dla poszczególnych gatunków roślin uprawnych i gleb, z podziałem na województwa, na podstawie danych przekazanych przez Instytut Uprawy, Nawożenia i Gleboznawstwa - Państwowy Instytut Badawczy.

Z powyższego niewątpliwie wynika, że dla ustalenia, czy doszło do suszy określonej w art. 3 ust. 2 pkt 10 ustawy o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich, miarodajne są jedynie dane ww. Instytutu.

W powyższym kontekście WSA dokonał prawidłowej wykładni § 5 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia, z którego wynika, że pomoc jest udzielana na warunkach określonych w art. 25 rozporządzenia 702/2014, w przypadku gdy szkody, oszacowane przez komisję powołaną przez wojewodę właściwego ze względu na miejsce wystąpienia tych szkód: wynoszą powyżej 30% średniej rocznej produkcji rolnej, o której mowa w pkt 1, lub gdy szkoda przekracza kwotę 1050 zł - w przypadku szkód w środku trwałym.

Treść przytoczonych przepisów odpowiada i jest zgodna z regulacjami unijnymi, tj. art. 25 rozporządzenia 702/2014 dotyczącym pomocy na wyrównanie szkód spowodowanych przez niekorzystne zjawisko klimatyczne porównywalne do klęski żywiołowej oraz art. 2 pkt 16 tego rozporządzenia definiującym to zjawisko i stanowiącym, że niekorzystne warunki pogodowe, to takie jak m.in. poważna susza, które niszczą ponad 30% średniej produkcji.

Ustalenie zatem, czy zaistniałe straty są spowodowane suszą w rozumieniu obowiązujących przepisów ściśle związane jest z wynikami Monitoringu Suszy Rolniczej prowadzonego przez Państwowy Instytut Badawczy Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa w P. Jest to konieczny warunek uznania protokołu z oszacowania tych strat za dokument zgodny z przepisami rozporządzenia, w oparciu o który organ zdolny jest pozytywnie rozstrzygnąć o wnioskowanej pomocy.

WSA zasadnie zatem wskazał, że skoro danych Instytutu dotyczących suszy nie uwzględniał protokół z [...] sierpnia 2015 r. ani protokół z [...] października 2016 r. to nie mogły one stanowić podstawy do przyznania wnioskowanej pomocy. Oznacza to, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, skarżący nie wykazał aby wysokość jego szkód w wyniku suszy przekroczyła wymagany poziom 30% w badanym okresie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

O zasądzeniu kosztów postępowania kasacyjnego (360 zł) orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).