Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 228/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Anna Klotz Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2017 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec uznania substancji za produkt uboczny oddala skargę.


UZASADNIENIE

Marszałek Województwa Kujawsko – P. (zwany dalej "Marszałkiem") na podstawie 104 § 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Z 2016 r. poz. 23, zwanej w skrócie "k.p.a.") oraz art. 10 pkt 1, 2, 4, art. 11 ust. 2, 3 i 4 ustawy z dnia [...] grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku skarżącej Spółki – B. [...] Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej – wyraził sprzeciw wobec uznania wywaru melasowego, otrzymanego z produkcji alkoholu etylowego z melasy buraczanej, za produkt uboczny.

Organ podniósł, że istnieje możliwość uznania substancji lub przedmiotu za produkt uboczny w przypadku przedłożenia właściwemu marszałkowi województwa zgłoszenia uznania przedmiotu lub substancji za produkt uboczny oraz łącznego spełnienia warunków wyszczególnionych w art. 10 ustawy o odpadach.

Zdaniem organu przedłożone przez skarżącą Spółkę zgłoszenie uznania wywaru melasowego za produkt uboczny jest niekompletne oraz nieczytelne, a Spółka nie udowodniła spełnienia warunków wskazanych w art. 10 ustawy o odpadach.

Z treści zgłoszenia nie można jednoznacznie wywnioskować w jakim procesie substancja przewidziana do uznania za produkt uboczny będzie w rzeczywistości wykorzystana. W załączniku nr [...] do zgłoszenia z jednej strony Spółka oświadczyła, że należyte wykonywanie działalności w zakresie wykorzystania wywaru melasowego zapewnione jest przez produkcję środka poprawiającego właściwość gleby C. P., a z drugiej strony – że 100 % ilości wyprodukowanego wywaru melasowego zostanie zagospodarowana i wykorzystana na drodze procesów opisanych w załączniku nr [...] do zgłoszenia. Z kolei treść załącznika nr [...] do zgłoszenia wskazuje na wykorzystanie wywaru w czterech różnych procesach:

1) żywienie zwierząt gospodarczych,

2) bezpośrednie rozprowadzenie wywaru na powierzchni ziemi w celu nawożenia upraw, ulepszania gleby, uzupełniania braków składników mineralnych lub wody w glebie,

3) produkcja środka poprawiającego właściwości gleby C. P.,

4) produkcja biogazu w biogazowniach.

Zdaniem organu sprzeczne, mało precyzyjne oraz hipotetyczne założenia dotyczące wykorzystania wywaru, stanowiące treść załączników nr [...] do zgłoszenia, uniemożliwiają ustalenie, w jaki sposób wywar melasowy będzie w rzeczywistości wykorzystany, a tym samym określenie, czy zostaną spełnione wszystkie warunki niezbędne do uznania wywaru za produkt uboczny dla danego procesu wykorzystania.

Organ wskazał także, że załączone do zgłoszenia dowody w postaci m.in. ekspertyzy, sprawozdania z badań, opinii IUNG-PIB w P., instrukcji stosowania i magazynowania wywaru, nie odnoszą się do wszystkich wskazanych w załączniku nr [...] sposobów wykorzystania wywaru melasowego, a w przypadku wykorzystania wywaru w procesie polegającym na jego bezpośrednim stosowaniu na powierzchni ziemi, dowodzą wręcz braku spełnienia ww. warunków. Załączona do zgłoszenia instrukcja stosowania i przechowywania wywaru melasowego zaleca regulację kwasowości wywaru poprzez dodawanie nawozowego preparatu wapniowo – magnezowego, co w ocenie organu jest dalszym przetwarzaniem wywaru, innym niż normalna praktyka przemysłowa (niezgodność z art. 10 pkt 2 ustawy o odpadach).

Organ zwrócił też uwagę, że zgodnie z treścią załącznika nr [...] do zgłoszenia stosowanie "czystego" wywaru melasowego do bezpośredniego nawożenia może "zakwaszać gleby oraz powodować zagrożenia czystości wód gruntowych". Załączona "Ekspertyza Instytutu Biotechnologii P. Rolno – Spożywczego w W., Samodzielnej Pracowni Gorzelnictwa w B." również wskazuje na możliwość degradacji gleby przy wykorzystaniu nieprzetworzonego wywaru. Nie jest zatem spełniony warunek określony w art. 10 ustawy o odpadach odnośnie tego, iż dana substancja lub przedmiot spełniają wszystkie istotne wymagania, w tym prawne, w zakresie produktu, ochrony środowiska oraz życia i zdrowia ludzi, dla określonego wykorzystania substancji lub przedmiotu i wykorzystanie takie nie doprowadzi do ogólnych negatywnych oddziaływań na środowisko, życie lub zdrowie ludzi.

Organ uznał, że nie można jednoznacznie stwierdzić czy załączone do zgłoszenia: instrukcja stosowania i przechowywania wywaru melasowego, projekt instrukcji stosowania i przechowywania wywaru melasowego stosowanego jako środek poprawiający właściwość gleby, opinia IUNG Państwowego Instytutu Badawczego w P. o spełnieniu wymagań jakościowych oraz wymagań w zakresie dopuszczalnych zawartości zanieczyszczeń przez środek poprawiający właściwość gleby o nazwie "wywar melasowy’ wraz ze sprawozdaniem z badań nr [...] dotyczą środka poprawiającego właściwość gleby o nazwie "C. P." czy wywaru melasowego przewidzianego do bezpośredniego stosowania na powierzchni ziemi. W żadnym z ww. dokumentów nie widnieje nazwa "C. P.", z kolei opis środka będącego przedmiotem badań IUNG PIB w P. - "środek zawierający potas, wytworzony na bazie wywaru melasowego pozyskanego w produkcji alkoholu etylowego na drodze fermentacji z melasu buraczanego" wskazuje, że przedmiotem badań nie jest również "czysty" wywar melasowy.

W odwołaniu Spółka zarzuciła m.in. błędne ustalenie, że wywar melasowy wymaga regulacji kwasowości, co było tylko założeniem teoretycznym oraz brak przeprowadzenia dowodów z przesłuchania strony i opinii biegłego w celu wyjaśnienia istotnych dla sprawy faktów, które zdaniem organu są niewyjaśnione oraz w celu zweryfikowania stanowiska organu, który dokonał ustaleń wymagających wiadomości specjalnych.

Odwołująca wskazała ponadto, że wywar melasowy może być wykorzystywany bezpośrednio bez dalszego przetwarzania, innego niż normalna praktyka przemysłowa. Nie przeczy temu, że jest on wykorzystywany do produkcji środka poprawiającego właściwości gleby C. P.. Niezależnie bowiem od możliwości wykorzystywania wywaru bezpośrednio, bez dalszego przetwarzania, Spółka wykorzystuje wywar jako bazę środka C. P.. To, że Spółka wykorzystuje wywar przy wytwarzaniu środka [...] nie oznacza, że wywar przed uzyskaniem [...] nie jest produktem ubocznym.

Ponadto Spółka, zwracając uwagę na zapisy dokumentów dołączonych do zgłoszenia wskazała, że przedłożona dokumentacja odnosiła się wprost do wywaru melasowego i jego wykorzystania bez żadnego przetworzenia, ale w stanie w jakim pozostaje po produkcji alkoholu.

Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Kolegium zwróciło uwagę, że jak wynika z treści art. 11 ustawy o odpadach uznanie za produkt uboczny wymaga dokonania zgłoszenia, które w przypadku niewniesienia sprzeciwu jest wystarczające do powstania skutku w postaci uznania danego przedmiotu lub substancji za produkt uboczny. Osiągnięcie tego skutku nie wymaga natomiast wydania przez organ decyzji o uznaniu za produkt uboczny. Organ może wydać jedynie decyzję negatywną. Organ co do zasady nie prowadzi odrębnego postępowania dowodowego w związku ze złożonym zgłoszeniem. To wnioskodawca zobowiązany jest dokonać zgłoszenia zawierającego dowody potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 10 ustawy o odpadach. Kolegium podniosło, że w przypadku, gdy zgłoszenie nie zawiera wszystkich informacji, o których mowa w przepisach lub informacje są niewystarczające do przyjęcia zgłoszenia, wówczas organ zgłasza sprzeciw w drodze decyzji. Wnioskodawca, po dokonaniu uzupełnień, ma możliwość dokonania nowego zgłoszenia.

Kolegium podniosło, że w art. 10 ustawy o odpadach ustawodawca przesądził, iż uznanie za produkt uboczny wymaga spełnienia wszystkich wymienionych w nim przesłanek. Ponadto przesłanki te muszą odnosić się do tego samego sposobu lub sposobów wykorzystania przedmiotu lub substancji. W ocenie organu nie spełnia wymogów zgłoszenia wykazanie, iż wykorzystanie przedmiotu lub substancji nastąpi na kilka określonych sposobów w sytuacji, gdy wykazanie spełnienia ww. przesłanek odnosi się jedynie do części z nich.

W rozpatrywanej sprawie skarżąca Spółka wskazała, że zamierza wykorzystać wywar melasowy na cztery sposoby (tak w załączniku nr [...] do zgłoszenia). W załączniku nr [...] do zgłoszenia wskazano zaś, że 100 % ilości wyprodukowanego wywaru zostanie zagospodarowane i wykorzystane w drodze procesów opisanych w załączniku nr [...], tym samym zostanie spełniony warunek określony w art. 10 ust. 1 ustawy o odpadach. Zdaniem Kolegium spełnienie przesłanek uznania za produkt uboczny powinno być wykazane w stosunku do każdego z procesów wymienionych w załączniku nr [...] Złożone zgłoszenie nie spełnia tego wymogu, a tym samym jest ono niezupełne, co w konsekwencji skutkuje koniecznością wniesienia sprzeciwu.

Niezależnie od powyższego wątpliwości budzi udowodnienie spełnienia przesłanek w stosunku do niektórych ze sposobów wykorzystania wywaru melasowego. Wykazanie, że dalsze wykorzystanie przedmiotu lub substancji jest pewne dotyczy nie tylko pewności technologicznej, lecz także pewności dalszych działań wytwórcy przedmiotu lub substancji. Do zgłoszenia, wbrew opisowi załączonych do niego dokumentów, nie załączono np. umowy potwierdzającej wykorzystanie przedmiotu lub substancji do określonych celów lub innego dowodu na tę okoliczność, ale wyłącznie oświadczenie wytwórcy.

Ponadto wyniki badań i ekspertyz w zasadniczej części odnoszą się jedynie do wykorzystania wywaru melasowego do celów nawozowych poprzez jego bezpośrednie użycie, nie zaś np. do wykorzystania jako bazy do produkcji środka C. P..

Wobec powyższego Kolegium uznało, że zgłoszenie nie spełnia wymogów ustawowych, a dołączone do niego dowody nie potwierdzają w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 10 ustawy. Kolegium podkreśliło, że ustawa nie zobowiązuje organu do prowadzenia własnego postępowania dowodowego czy wzywania wytwórcy do uzupełnienia zgłoszenia o określone dowody. To wytwórca winien dołożyć należytej staranności, aby zgłoszenie zawierało wszystkie niezbędne elementy. Wobec tego brak podstaw do uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu z dodatkowych badań.

Kolegium podkreśliło, że wobec istniejących obecnie wątpliwości nie sposób ocenić do jakiego sposobu lub sposobów wykorzystania należy odnieść spełnienie przesłanek z art. 10 ustawy o odpadach. Inne bowiem będą wymagane ustalenia w przypadku wykorzystania wywaru do bezpośredniego stosowania w celach nawozowych, inne jako surowca w produkcji środka C. P., a jeszcze inne jako surowca w produkcji biogazu.

W skardze do sądu Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji zarzucając decyzji Kolegium:

1. naruszenie art. 138 k.p.a. w związku z art. 7 i 9 k.p.a. w związku z art. 63 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji Marszałka w sytuacji gdy organ I instancji wbrew zasadom wynikającym z art. 7 i 9 k.p.a. nie zwrócił się do strony o wyjaśnienie jej żądania i sprecyzowanie jej stanowiska mimo uznania przez organ, że zgłoszenie było nieczytelne, niejasne i załączniki do niego są sprzeczne,

2. naruszenie art. 128 w zw. z art. 77 i 80 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji Marszałka mimo że organ wydał decyzję z naruszeniem przepisów regulujących przeprowadzenie dowodów, a mianowicie dokonał wybiórczej i niepełnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu, skutkującej oparciem decyzji wyłącznie na ustaleniu, że konieczna jest regulacja kwasowości wywaru melasowego, co było tylko założeniem teoretycznym, ewentualną sugestią, gdy jednocześnie z analizy innych dokumentów wynikało, że w przypadku wywaru melasowego, którego dotyczyło zgłoszenie, nie ma takiej konieczności, gdyż odczyn pH wywaru przekracza co najmniej 5,3, co oznacza, że spełnia on wszystkie istotne wymagania, w tym prawne, w zakresie produktu, ochrony środowiska oraz życia i zdrowia ludzi, dla określonego wykorzystania tych substancji lub przedmiotów i wykorzystanie takie nie doprowadzi do ogólnych negatywnych oddziaływań na środowisko, życie lub zdrowie ludzi, a także, że nie ma w konsekwencji konieczności regulowania jego kwasowości,

3. naruszenie art. 138 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji Marszałka w sytuacji gdy w decyzji organu I instancji nie przytoczono treści przepisów prawa, na których organ oparł decyzję i nie przytoczył konkretnych przesłanek, których rzekomo nie spełnia wywar melasowy dla uznani za produkt uboczny,

4. naruszenie art. 138 w zw. z art. 86 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji Marszałka mimo że organ I instancji nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego, która pozwoliłaby na przyjęcie ustaleń odmiennych od wynikających z materiału dowodowego, gdyż dokonanie ustaleń odmiennych od wynikających z materiału dowodowego wymagało wiadomości specjalnych, którymi dysponowałby biegły,

5. naruszenie art. 10 ustawy o odpadach poprzez jego niezastosowanie skutkujące nieuznaniem wywaru melasowego, którego dotyczyło zgłoszenie, za produkt uboczny w sytuacji, gdy wywar spełnia wymagania z art. 10 ustawy o odpadach, a wytwórca spełnił wszystkie obowiązki wynikające z art. 11 ustawy o odpadach, skutkujące nie uchyleniem decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Istotną kwestią w sprawie jest rozstrzygnięcie zakresu postępowania, do którego był zobowiązany organ w przedmiotowej sprawie

Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach przedmiot lub substancja, powstające w wyniku procesu produkcyjnego, którego podstawowym celem nie jest ich produkcja, mogą być uznane za produkt uboczny, niebędący odpadem, jeżeli są łącznie spełnione następujące warunki:

1) dalsze wykorzystywanie przedmiotu lub substancji jest pewne;

2) przedmiot lub substancja mogą być wykorzystywane bezpośrednio bez dalszego przetwarzania, innego niż normalna praktyka przemysłowa;

3) dany przedmiot lub substancja są produkowane jako integralna część procesu produkcyjnego;

4) dana substancja lub przedmiot spełniają wszystkie istotne wymagania, w tym prawne, w zakresie produktu, ochrony środowiska oraz życia i zdrowia ludzi, dla określonego wykorzystania tych substancji lub przedmiotów i wykorzystanie takie nie doprowadzi do ogólnych negatywnych oddziaływań na środowisko, życie lub zdrowie ludzi.

Z treści cytowanego przepisu wynika, że powyższe kryteria uznania przedmiotu lub substancji za produkt uboczny muszą być spełnione łącznie. Brak spełnienia jednej z tych przesłanek powoduje, że dana pozostałość procesu produkcyjnego jest odpadem a nie produktem ubocznym (por. art. 3 pkt 6 ustawy o odpadach, zgodnie z którym odpad to każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany).

Z kolei zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o odpadach wytwórca przedmiotu lub substancji, o których mowa w art. 10, jest obowiązany do przedłożenia marszałkowi województwa właściwemu ze względu na miejsce ich wytwarzania zgłoszenia uznania przedmiotu lub substancji za produkt uboczny. Uznanie przedmiotu lub substancji za produkt uboczny następuje, jeżeli marszałek województwa w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania zgłoszenia uznania przedmiotu lub substancji za produkt uboczny nie wyrazi sprzeciwu, w drodze decyzji (art. 11 ust. 4 ustawy).

W ślad za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu (por. wyrok z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Po 1087/15, publ. w LEX pod nr 2087401) należy zauważyć, że ustawa o odpadach w zakresie postępowania z art. 11 nie odsyła do kodeksu postępowania administracyjnego, tak jak np. w art. 234 ust. 5 czy w art. 95 ust. 7 ustawy. Nie wyłącza również jego zastosowania, jak to czyni przykładowo w art. 170 ust. 1 ustawy. Wprowadza instytucję "milczącej zgody organu" w podobnej konstrukcji jak sprzeciw z art. 54 ustawy - Prawo budowlane. Tylko bowiem w razie wyrażenia sprzeciwu organ wydaje decyzję. W przypadku akceptacji zgłoszenia nie wydaje żadnego rozstrzygnięcia. Dokonanie zgłoszenia w trybie art. 11 ustawy o odpadach wszczyna postępowanie administracyjne. Specyfika uregulowań w tym przepisie wskazuje jednak, że postępowanie to doznaje wielu ograniczeń w zakresie stosowania przepisów k.p.a. To na zgłaszającym ciąży prawidłowe dokonanie zgłoszenia i podanie danych wskazanych w art. 11 ust. 2 ustawy o odpadach. Na zgłaszającym ciąży ciężar wykazania, że dany przedmiot czy substancja spełnia warunki do uznania za produkt uboczny przez przedłożenie dowodów potwierdzających spełnienie warunków, o których mowa w art. 10 ustawy o odpadach oraz szczegółowych wymagań, o ile zostały określone.

Z uwagi na powyższą konstrukcję oraz termin do wyrażenia sprzeciwu nie można uznać, jak twierdzi Skarżąca, że organ w tym wypadku jest obligowany zgodnie z ogólnymi zasadami k.p.a., w tym art.. 7 i 9 k.p.a. a także stosownie do art. 86, 77 i 80 k.p.a. do wzywania zgłaszającego o dodatkowe wyjaśnienia, sprecyzowanie zgłoszenia, przeprowadzenia opinii biegłego czy przesłuchania strony w celu potwierdzenia spełnienia warunków z art. 10 ustawy o odpadach. Z uwagi na fakt, że organ wyrażając sprzeciw wydaje decyzję, a ona zgodnie z art. 107 k.p.a. winna posiadać określone w niej elementy, obliguje to organ do ustalenia stanu faktycznego (w oparciu o dostarczone dokumenty) i do oceny materiału dowodowego jakim dysponuje (dostarczonym przez wnioskodawcę). Na organie (Marszałku) ciąży więc obowiązek (w ramach swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a.) dokonania analizy pod kątem ustalenia czy przedłożone przez wnioskodawcę dowody rzeczywiście potwierdzają, że dany produkt lub substancja mogą być uznane za produkt uboczny. Nie można bowiem przy specyfice tego postępowania i brzmieniu art. 11 ustawy o odpadach uznać, że na organie ciążą dodatkowe obowiązki wskazujące na konieczność informowania czy pouczania strony jakie winna dowody przedłożyć bądź też prowadzenia postępowania dowodowego i zasięgania w jego toku opinii biegłego. Należy podkreślić, że ustawodawca w zakresie dowodów jakie winny być do zgłoszenia złożone jest precyzyjny i nawet wskazuje jakie dowody w szczególności winny być do takiego zgłoszenia złożone (umowy, wyniki badań). W art. 11 ust. 3 ustawy o odpadach wyraźnie wskazano, że dowody potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 10 dołącza się do zgłoszenia.

Uznać zatem należy za zgodne z prawem ograniczenie się organu do analizy dokumentów przedłożonych mu wraz ze zgłoszeniem.

Nie można się także dopatrzeć naruszenia prawa w stanowisku organu, iż przedłożone wraz ze zgłoszeniem dokumenty nie pozwalają na ocenę, iż spełnione są określone w art. 10 ustawy o odpadach warunki uznania substancji za produkt uboczny.

Słuszne jest stanowisko organu, że skoro skarżąca spółka wskazała, że zamierza wykorzystać wywar melasowy – jako produkt uboczny - na cztery różne sposoby (załącznik nr 13), to każdy z tych sposobów musi spełniać warunki określone w art. 10 ustawy o odpadach. Uznanie, że wystarczy wykazanie spełnienia kryteriów z art. 10 ustawy w stosunku tylko do jednego z zakładanych sposób wykorzystania substancji jako produktu ubocznego byłoby uznaniem, iż ustawodawca jest nieracjonalny tj. z jednej strony tworzy wymóg zgłoszenia, a tym samym nakazuje poddanie kontroli wykorzystywanie substancji powstających w wyniku procesu produkcyjnego, którego podstawowym celem nie jest ich produkcja, a z drugiej strony godzi się na to, że producent wykorzysta ową substancję nie tylko w sposób, który została opisany w zgłoszeniu i oceniony, ale także w sposób, który tej ocenie nie został poddany (ze względu na treść braku stosownych dokumentów załączonych do zgłoszenia czy brak stosownych informacji w przedłożonych dokumentach), tj. poza kontrolą przewidzianą przez ustawodawcę.

Jeżeli zatem przedłożone wraz ze zgłoszeniem dokumenty wykazują spełnienie warunków określonych w art. 10 ustawy tylko do części z kilku wskazanych sposobów wykorzystania substancji – zasadne jest zgłoszenie sprzeciwu.

Trudno przy tym przyjąć – jak czyni to Spółka w skardze – że załącznik nr [...] to tylko opis kilku możliwych sposobów wykorzystania substancji jako produktu ubocznego, z którego tylko jeden sposób – ten opisany w załączniku nr [...], (tj. produkcja środka C. P. i jego sprzedaż przedsiębiorstwu PBD [...]), jest tym sposobem wykorzystania wywaru melasowego, który należy poddać ocenie pod kątem spełnienia kryteriów opisanych w art. 10 ustawy o odpadach. Już w samej nazwie załącznika nr [...] skarżąca spółka wskazała, że jest to "Opis procesów, w których wywar melasowy zostanie wykorzystany (...)", a kończąc ów opis skarżąca wskazała, że "spośród opisanych sposobów wykorzystania wywaru melasowego otrzymanego w procesie produkcji alkoholu etylowego, wykorzystanie następujące na drodze produkcji środka poprawiającego właściwości gleby C. P. ma obecnie znaczenie zasadnicze. (...) Pozostałe sposoby zagospodarowania wywaru melasowego mają znaczenie uzupełniające, będą następowały zależnie od sytuacji rynkowej a ich udział w całkowitym zagospodarowaniu wywaru melasowego nie jest możliwy obecnie do oszacowania". Nie ma tu zatem mowy o tym, że spośród kilku przedstawionych sposobów zagospodarowania wywaru melasowego skarżąca zdecydowała się wybrać tylko jeden, który przy pomocy innych załączonych dokumentów poddaje ocenie odnośnie spełnienia kryteriów z art. 10 ustawy o odpadach. Z treści załącznika nr [...] wynika, że Spółka wybrała jeden z przedstawionych sposobów wykorzystania wywaru melasowego jako główny sposób wykorzystania tej substancji, nie rezygnując jednocześnie z możliwości wykorzystania na trzy pozostałe sposoby, a jedynie uznając, że te pozostałe możliwe sposoby wykorzystania ww. substancji będą rzadziej wykorzystywane, w mniejszej skali.

W tej sytuacji uprawnione jest stanowisko organu że przedstawione mu dokumenty są niepełne. Brak jest dokumentu wykazującego pewność wykorzystania wywaru melasowego poprzez wykorzystanie go do produkcji środka C. P.. W załącznikach do zgłoszenia znajduje się jedynie oświadczenie skarżącej spółki, że środek ten nabędzie spółka PBD w B. brak jest natomiast umowy skarżącej z tą spółką (wymóg z art. 11 ust. 3 ustawy). Trudno uznać, że samo oświadczenie zainteresowanej spółki - wnioskodawczyni jest wystarczające w sytuacji braku jakichkolwiek informacji na temat spółki PBD B. . Należy przy tym zauważyć, że odnośnie wykorzystania wywaru melasowego bezpośrednio jako nawozu poprawiającego właściwości gleby brak jest w ogóle takiego dokumentu.

Odnośnie spełnienia warunku określonego w art. 10 pkt 4 ustawy ("dana substancja lub przedmiot spełniają wszystkie istotne wymagania, w tym prawne, w zakresie produktu, ochrony środowiska oraz życia i zdrowia ludzi, dla określonego wykorzystania tych substancji lub przedmiotów i wykorzystanie takie nie doprowadzi do ogólnych negatywnych oddziaływań na środowisko, życie lub zdrowie ludzi") słusznie stwierdza organ, że wyniki badań i ekspertyz odnoszą się do wykorzystania wywaru melasowego do celów nawozowych poprzez jego bezpośrednie użycie. Badania i ekspertyzy nie odnoszą się natomiast do produkcji środka C. P. – co w istocie przyznaje w uzasadnieniu skargi Spółka wskazując, że przedłożona ze zgłoszeniem dokumentacja "odnosiła się do wywaru melasowego i jego wykorzystania bez żadnego przetworzenia"

Już powyższe jest wystarczające do uznania, iż zgłoszenie oraz załączone do niego dokumenty posiadają takie braki, iż nie można uznać, że spełnione są kryteria określone w art. 10 ustawy o odpadach

Podnoszona w skardze kwestia oceny dokumentów odnośnie uznania na ich podstawie, że wywar melasowy używany bezpośrednio jako nawóz spełnienia kryterium określonego w art. 10 pkt 4 była podnoszona jedynie przez organ I instancji. W świetle powyższego stanowiska nie ma ona znaczenia dla sprawy, skoro same ww. braki zgłoszenia i załączonych do niego dokumentów skutkowały koniecznością wyrażenia sprzeciwu przez organ.

Trzeba też zauważyć, że słuszne jest stanowisko organu, iż wyrażenie przez organ sprzeciwu nie wyłącza możliwości ponownego złożenia zgłoszenia, np. takiego, w którym zgłaszający przedstawia jasno tylko jeden sposób wykorzystania substancji jako produktu ubocznego, na który się zdecydował, który będzie realizował i który spełnia wszystkie kryteria wskazane w art. 10 ustawy o odpadach.

Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718), Sąd oddalił skargę.