Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1152/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 21 czerwca 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Z.G. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] czerwca 2010 roku nr [...] w sprawie ze skargi kasacyjnej Z.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 listopada 2010 roku, sygn. akt II SA/Rz 721/10 oddalającego skargę Z.G. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] czerwca 2010 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi oraz zatwierdzenia podziału działek postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę Z.G. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi oraz zatwierdzenia podziału działek.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca. W skardze kasacyjnej wniosła między innymi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. W ocenie skarżącej, nawet uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny przedmiotowego wyroku może spowodować, że organ będzie prowadził dalsze czynności zmierzające do budowy drogi. Skarżąca podniosła, że skutków wybudowania drogi nie da się już odwrócić.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Strona może więc wnioskować do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu również w momencie wnoszenia skargi kasacyjnej, czemu odpowiada kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania (na wniosek skarżącego) wykonania zaskarżonej decyzji, w razie oddalenia skargi i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji, oddalającego skargę.

Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wniosek taki jest jednym ze środków procesowych dla obrony interesów wnoszącego skargę.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak dokładnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 ustawy uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.). Skarżąca poprzestała na ogólnym stwierdzeniu, że wykonanie decyzji będzie wiązało się z trudnymi do odwrócenia skutkami bądź znaczną szkodą. W jej ocenie brak wstrzymania zaskarżonej decyzji może spowodować, że nawet w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej przedmiotowa droga zostanie wybudowana. Trudno jednak przyjąć, że budowa drogi z natury rzeczy skutkuje wystąpieniem negatywnych skutków, o których mowa w cytowanym przepisie. Wskazanie przyczyn uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji było obowiązkiem skarżącej. Poprzestanie jedynie na ogólnych stwierdzeniach nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu rozstrzygnąć wniosku zgodnie z oczekiwaniami strony.

Niezależnie od powyższego wyjaśnić należy, że ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), na podstawie której została wydana skarżona decyzja ma szczególny charakter. Jej celem jest, bowiem regulacja prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych. Specyfika uregulowań ustawowych wyraża się w uproszczeniu postępowania administracyjnego w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowania nimi przez inwestora w celu budowy drogi. Wstrzymanie tejże decyzji byłoby zatem istotnym zaburzeniem tegoż procesu i jednocześnie naruszałoby w sposób rażący interes społeczny, który stał się podstawą wydania orzeczenia. Rozważając kwestie wstrzymania wykonania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi należy zatem uwzględnić interes społeczny i gospodarczy, które przemawiają za szybką i sprawną realizacją przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie drogi. Powyższe okoliczności w porównaniu z możliwymi negatywnymi skutkami wykonania przedmiotowej decyzji dla skarżącego dodatkowo przemawiają za nieuwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Nie bez znaczenia jest również, że zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja jest tylko jednym z warunków koniecznych dla uzyskania pozwolenia na budowę. W postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę, które może prowadzić do faktycznego rozpoczęcia robót budowlanych, stronom tego postępowania będzie przysługiwała możliwość uzyskania ochrony tymczasowej, o ile zdecydują się złożyć stosowny wniosek. Uznać zatem należy, że ich interesy w tym postępowaniu będą należycie zabezpieczone.

Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.