Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 889/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.20 § 1 i § 2.
journal: Dz.U. 2002 nr 169 poz 1387
law: Ustawa z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 października 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

J.M. w złożonym w dniu 30 kwietnia 2002 r. w Urzędzie Skarbowym zeznaniu o wysokości dochodu osiągniętego w 2001 r. wykazał należny podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie [...] zł. Następnie w dniu 26 lipca 2002 r. złożył wniosek o stwierdzenie nadpłaty w kwocie [...] zł oraz korektę tego zeznania, w Której wykazał należny podatek w kwocie [...] zł.

Urząd Skarbowy po uprzednim wszczęciu postępowania decyzją z dnia 28 sierpnia 2003 r. Nr [...] w określił J.M. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2001 w kwocie [...] zł.

Następnie decyzją z dnia 29 sierpnia 2003 r. Nr [...] odmówił zwrotu kwoty [...] zł, ponieważ nie stwierdził nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r.

Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu wniesionego przez J.M. odwołania z dnia 11 września 2003 r. - decyzją z dnia 29 lipca 2004 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia 28 sierpnia 2003 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia [...] Sygn. akt [...] oddalił skargę J.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 lipca 2004 r.

Następnie wyrokiem z dnia [...] Sygn. akt [...] Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J.M. od wyroku WSA w Gdańsku z dnia [...] Sygn. akt [...] w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 lipca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r.

Pismem z dnia 6 maja 2008 r. J.M. wniósł do Naczelnika Urzędu Skarbowego wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z dnia 28 sierpnia 2003 r. Nr [...] wydanej przez Urząd Skarbowy w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2001.

W uzasadnieniu wniosku z dnia 6 maja 2008 r. podatnik wskazał, że skoro przedmiotowe zobowiązanie podatkowe powstało przed dniem 1 stycznia 2003 r. to do obliczenia terminu jego przedawnienia mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej obowiązujące przed tym dniem, a zatem prowadzone przed sądami administracyjnymi postępowanie nie ma żadnego wpływu na termin jego przedawnienia.

Przepis art.70 Ordynacji podatkowej w brzemieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r. nie przewidywał bowiem, jako przesłanki zawieszenia terminu przedawnienia okoliczności prowadzenia sporu przed sądem administracyjnym - jedynym sposobem przerwania biegu terminu przedawnienia było zastosowanie środka egzekucyjnego.

W związku z powyższym w ocenie podatnika uznać należy zobowiązanie podatkowe za 2001 r. za przedawnione, a zatem decyzja Urzędu Skarbowego stosownie do treści art. 258 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej jako bezprzedmiotowa winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej wygaśnięcia.

Decyzją z dnia 1 lipca 2008 r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Nr [...] z dnia 28 sierpnia 2003 r., wydanej przez Urząd Skarbowy w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2001.

Pismem z dnia 18 lipca 2008 r. J.M. wniósł odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 1 lipca 2008 r. z wnioskiem o jej uchylenie w całości i orzeczenie zgodnie z żądaniem wniosku o wygaśnięcie decyzji.

Decyzją z dnia 24 października 2008 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 1 lipca 2008 r. Nr [...] o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Nr [...] z dnia 28 sierpnia 2003 r. wydanej przez Urząd Skarbowy w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2001.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 października 2008 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 1 lipca 2008 r. Nr [...] o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Nr [...] z dnia 28 sierpnia 2003 r. w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2001 - J.M. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej J.M. zarzucił naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej:

- art. 70 w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r. oraz art. 20 § 2 ustawy zmieniającej Ordynację podatkową od 1 stycznia 2003 r. poprzez uznanie, że nie nastąpiło przedawnienie podatku dochodowego za 2001 r.;

- art. 258 § 1 pkt 1 poprzez nie uznanie, że zaistniały podstawy do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z uwagi na jej bezprzedmiotowość;

- art. 121 § 1 i art. 124 poprzez całkowite pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia argumentów odwołania i nie odniesienie się do nich w żaden sposób w zaskarżonej decyzji.

Kwestionując zaskarżoną decyzję skarżący przede wszystkim podważa zasadność stwierdzenia przez organy podatkowe braku przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. w związku z przyjęciem jako podstawy rozstrzygnięcia przepisu art. 22 ustawy z dnia 12 września 2002 r. nowelizującej Ordynację podatkową.

Następnie powtarzając argumenty zawarte w odwołaniu skarżący stwierdził, że przepis ten ma charakter procesowy w przeciwieństwie do art. 20 ustawy zmieniającej, który to przepis jest przepisem materialnym.

Zdaniem skarżącego przepis art. 22 ustawy zmieniającej nie ma żadnego zastosowania w tej sprawie bowiem, wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nie został złożony przed dniem 31 grudnia 2002 r. Jedynym zatem logicznym odczytaniem przepisów przejściowych ustawy z dnia 12 września 2002 r. jest samodzielne zastosowanie art. 20 § 2, w brzmieniu: "Jeżeli dotychczasowe przepisy określają korzystniejsze dla podatnika, płatnika lub inkasenta zasady i terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych, stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem wejścia wżycie niniejszej ustawy."

Kierując się treścią cytowanego przepisu skarżący stwierdził, że należy uznać, iż korzystniejszy w niniejszej sprawie jest stan prawny obowiązujący do dnia 31 grudnia 2002 r. bowiem art. 70 Ordynacji podatkowej w brzmieniu wówczas obowiązującym nie przewidywał jako przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia okoliczności prowadzenia sporu przed sądem administracyjnym, a jedynym sposobem przerwania terminu przedawnienia było zastosowanie środka egzekucyjnego. W związku z powyższym uznać należy zobowiązanie w podatku dochodowym za 2001 r. za przedawnione, co daje podstawy do stwierdzenia, że decyzja określająca to zobowiązanie jako akt administracyjny nie wykonany do końca 2007 r. stał się z dniem 1 stycznia 2008 r. bezprzedmiotowy, co z kolei daje podstawy do stwierdzenie jego wygaśnięcia.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej zarzuty zawarte w skardze J.M. nie zasługują na uwzględnienie.

W odpowiedzi na skargę wskazano, że faktem jest, że ustawodawca w § 2 art. 20 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387) zamieścił zapis: "Jeżeli dotychczasowe przepisy określają korzystniejsze dla podatnika, płatnika lub inkasenta zasady i terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych, stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy" - jednakże w art. 22 § 1 tej ustawy postanowił: "Do spraw wszczętych a niezakonczonych przez organy podatkowe pierwszej instancji przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym mniejszą ustawą, z zastrzeżeniem § 2."

Bezspornym zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej jest, że postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia 28 sierpnia 2003 r., której dotyczy wniosek J.M. z dnia 6 maja 2008 r. wszczęto w dniu 26 września 2002 r. i nie zakończono do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 12 września 2002 r. tj. do dnia 1 stycznia 2003 r. Bezspornym jest także, iż J.M. skorzystał z prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą zobowiązania podatkowego za 2001 r., którą wniósł pismem z dnia 25 sierpnia 2004 r.

Z uwagi na powyższe w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej do ustalenia terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego należało zastosować przepis art. 70 Ordynacji podatkowej w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 12 września 2002 r.

Po dniu 1 stycznia 2003 r. obowiązywał przepis art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu: "Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego."

Stosownie do treści art. 70 § 7 pkt 2 Ordynacji podatkowej: "Termin przedawnienia biegnie dalej od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności."

W związku ze skorzystaniem przez skarżącego także z możliwości wniesienia skargi kasacyjnej odpis orzeczenia sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności został doręczony organowi podatkowemu dopiero w marcu 2008 r.

Wobec powyższego stanu faktycznego i prawnego w pełni uzasadnionym jest stanowisko, że zobowiązanie podatkowe J.M. w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2001 - nie uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2007 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W ustalonym niespornie stanie faktycznym skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego przez błędną ich wykładnię w stopniu skutkującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

W rozważanej sprawie kwestia sporna sprowadzacie do udzielenia odpowiedzi na pytanie czy nastąpiło przedawnienie zobowiązania skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r.

Zasadniczą kwestią wymagającą rozważenia dla udzielenia odpowiedzi na powyższe pytanie jest wykładnia art. 20 § 1 i § 2 ustawy z dnia 12 września 2002 r. - o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. z 2002 r., nr 169, poz. 1387), w związku z art. 70 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z ogólna zasadą przewidzianą w przepisie art. 70 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Wpływ na bieg 5-letniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego mają instytucje zawieszenia oraz przerwania biegu tego terminu. Niewątpliwie przepis ten ma charakter prawa materialnego.

Zgodnie natomiast z art. 20 § 1 ustawy nowelizującej do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 (Ordynacja podatkowa) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą z zastrzeżeniem § 2. Z kolei § 2 wprowadził zapis, że jeżeli dotychczasowe przepisy określają korzystniejsze dla podatnika, płatnika lub inkasenta zasady i terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych, stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Ustawa nowelizująca weszła w życie z dniem 1 stycznia 2003 r. Regułą z niej wynikającą było więc stosowanie do stanów faktycznych przepisów w brzmieniu obowiązującym po nowelizacji z wyjątkiem przewidzianym w § 2, który to pozwalał na zastosowanie dotychczasowych przepisów o ile były one korzystniejsze dla podatnika i innych podmiotów zobowiązanych w świetle ustaw podatkowych.

Zasadnicza różnica pomiędzy obydwoma wersjami przepisu art. 70 Ordynacji podatkowej sprowadza się do wprowadzenia po dniu 1 stycznia 2003 r. nowych przesłanek zawieszenie biegu terminu przedawnienia w postaci wszczęcia postępowania karnoskarbowego lub wniesienia skargi do sądu administracyjnego Analizując zatem całą instytucję przedawnienia wraz ze zdarzeniami dotyczącymi przerwy, jak i biegu terminu przedawnienia w odniesieniu do zobowiązań podatkowych skarżącego za 2001 rok należy zauważyć, że obowiązujące od 1 stycznia 2003 r. przepisy pogorszyły w sposób niewątpliwy zdaniem Sądu jego sytuację. W dacie powstania zobowiązania podatkowego przepisy nie przewidywały w ogóle możliwości zawieszenia biegu terminu przedawnienia z uwagi na wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Trafnie wskazano w skardze, iż przedawnienie jest instytucją prawa materialnego i z tej przyczyny prawodawca z uwagi na zakaz retroakcji zobowiązany wręcz był w przepisach przejściowych, do ustanowienia takich regulacji, które chroniłyby podatników przed niekorzystną zmianą przepisów prawa.

Zatem art. 20 § 2 cyt./w. ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw należy odczytywać w ten sposób, że skoro przepisy art. 70 Ordynacji podatkowej w brzmieniu przed nowelizacją z 1 stycznia 2003 r. w odniesieniu nie tylko do samego przedawnienia, ale też i obliczania zasad i terminów przedawnienia (w tym zawieszenia) były korzystniejsze dla podatnika, to należy je stosować w całości do rozpoczętego wcześniej terminu przedawnienia bez względu na to czy okoliczności uzasadniające zawieszenie przedawnienia (na skutek postępowań karnoskarbowych lub sądowoadministracyjnych) nastąpiły przed czy po wyżej wymienionej dacie. Nie ulega zdaniem Sądu żadnej wątpliwości, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie § 2 art. 20 w/w ustawy nowelizującej, który pozwala na zastosowanie przepisów w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacja, gdyż przepisy te były korzystniejsze dla podatnika. Nie przewidywały one bowiem możliwości zawieszenia biegu przedawnienia poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego.

Pomimo wobec tego faktu, iż w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że skarżący wniósł w dniu 30 sierpnia 2004 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia 28 sierpnia 2003 r. określającą J.M. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r., a więc wystąpiły okoliczności, które w myśl przepisów obowiązujących po dniu 1 stycznia 2003 r. zawieszały bieg przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych, to nie mogą być one jednak uwzględnione. W niniejszym postępowaniu zastosowanie będą miały, jako korzystniejsze przepisy dotyczące zasad i terminów przedawnienia wskazane w art. 70 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r., które nie zawierały jako przesłanek warunkujących zawieszenie biegu przedawnienia od wniesienia skargi do sądu administracyjnego co miało miejsce w danej sprawie. Należy zatem uznać, że nie doszło do przerwania biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych poprzez wyżej wymienione zdarzenia.

Natomiast mając na uwadze, iż postępowanie w sprawie określenia J.M. podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. zostało wszczęte przed dniem 1 stycznia 2003 r. natomiast decyzja w przedmiotowej sprawie została wydana 28 sierpnia 2003 r., tj.; po dniu wejścia życie zmienionej ustawy - Ordynacja podatkowa, Dyrektor Izby Skarbowej trafnie podniósł, iż w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 22 § 1 w/w ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw który stanowi, że do spraw wszczętych, a niezakończonych przez organy podatkowe pierwszej instancji przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą z zastrzeżeniem § 2. Jednakże przepis ten jest przepisem procesowym co oznacza, że postępowanie podatkowe winno być prowadzone wg znowelizowanych w/w ustawą przepisów. Natomiast analizowany przepis art. 20 § 2 ustawy nowelizującej jak już wyżej podkreślono dotyczy przedawnienia - a więc prawa materialnego. Reasumując, Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę uznał za słuszny zarzut strony dotyczący naruszenie art. 20 ustawy nowelizującej, a obowiązkiem organów egzekucyjnych było przyjęcie, że w danej sprawie zastosowanie mają przepisy dotyczące trybu oraz terminów przedawnienia wskazane art. 70 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r. jako korzystniejszej dla podatnika.

Przedawnienie zobowiązań podatkowych jest jak wskazano wyżej instytucją prawa materialnego i następuje z mocy samego prawa, chyba że będą miały miejsce zdarzenia przewidziane w przepisach szczególnych, które spowodują przerwanie lub zawieszenie biegnącego terminu. Jeżeli takie okoliczności nie będą miały miejsca przedawnienie następuje z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zobowiązanie stało się wymagalne - a więc upłynął termin płatności podatku. W podatku dochodowym od osób fizycznych termin ten rozpoczyna swój bieg od dnia 1 maja roku następnego, gdyż termin płatności tego rodzaju podatku dochodowego kończy się z dniem 30 kwietnia roku następującego po roku, za który powstało zobowiązanie podatkowe.

Tym samym wobec uznania, iż w rozpatrywanej sprawie nastąpiło przedawnienie roszczeń dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych, organy podatkowe winny w konsekwencji wydać decyzję określoną w art. 258 § 1 pkt 10 O.p. Sąd wyraża pogląd, że skoro przedawnienie zobowiązania podatkowego bezspornie prowadzi do bezprzedmiotowości postępowania, to istnieje podstawa do stwierdzenia wygaśnięcia dotkniętej tą bezprzedmiotowością decyzji.

Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji jest instytucją procesową mającą charakter wtórny w stosunku do samego wygaśnięcia decyzji.

O ile wygaśnięcie decyzji oznacza szczególny sposób zakończenia bytu prawnego decyzji, to stwierdzenie wygaśnięcia decyzji polega na wiążącym stwierdzeniu, że na skutek zaistnienia określonych okoliczności faktycznych lub prawnych ustały skutki prawne decyzji. Celem tej instytucji jest zatem usunięcie stanu niepewności co do obowiązywania decyzji, której dotknęły okoliczności powodujące jej wygaśnięcie.

Decyzja podatkowa może wygasnąć z różnych przyczyn. W § 1 pkt 1 art. 258 O.p. wskazuje się na bezprzedmiotowość jako przyczynę wygaśnięcia decyzji. Bezprzedmiotowość bezspornie zachodzi, gdy następuje przedawnienie zobowiązania podatkowego.

W ocenie Sądu bez znaczenia natomiast dla rozpoznawanej sprawy jest kolejna nowelizacja art. 70 ordynacji podatkowej, dokonana ustawą z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199). Należy zwrócić uwagę, iż zmiany dot. art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej oraz dodano kolejną podstawę zawieszenia biegu terminu przedawnienia a mianowicie wniesienie żądania ustalenia przez Sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa prymy dodane do art. 70 § 6 - pkt 3 o w/w treści.

Obie te zmiany są bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy z uwagi na jej stan faktyczny.

W analizowanej sprawie zaszło tylko jedno zdarzenie którego skutki należało oceniać w kontekście zawieszenia biegu terminu przedawnienia a mianowicie wniesienie przez podatnika w dniu 30 sierpnia 2004 r. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 lipca 2004 r. - w przedmiocie określenia; J.M. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. Faktu wniesienia w/w skargi do sądu administracyjnego nie można zdaniem Sądu dwukrotnie oceniać w kontekście zawieszenia biegu terminu przedawnienia, raz w świetle noweli obowiązującej od 1 stycznia 2003 r., a drugi raz w świetle noweli obowiązującej od 1 września 2005 r. W ocenie sądu gdyby przedmiotowa skarga na decyzję wymiarową została wniesiona do sądu administracyjnego po 1 września 2005 r., wówczas należałoby zdarzenie to ocenić w kontekście ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. - o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa (...) kierując się zasadą bezpośredniego działania nowego prawa.

Skoro zaś w/w skarga została wniesiona do sądu administracyjnego 30 sierpnia 2004 r., to wpływ tego zdarzenia na zawieszenie biegu terminu przedawnienia należało ocenić w kontekście obowiązującej w tej dacie w/w ustawy z dnia 12 września 2002 r. - o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa (...).

Z tych przyczyn na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 152, art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2008 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), należało orzec jak w wyroku.

DSz