Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1049/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-07-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania czynności
Powołane przepisy: article: 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. D. o wstrzymanie wykonania aktu w sprawie ze skargi na czynność Starosty z dnia 25 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.


UZASADNIENIE

Strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na czynność Starosty z dnia 25 maja 2013 r., którą organ ustalił skarżącemu opłatę za czynności geodezyjno kartograficzne. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

Uzasadniając ww. wniosek skarżący podniósł, że następstwem wykonania skarżonej czynności jest wszczęcie przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego. W wyniku prowadzonego postępowania organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunków bankowych skarżącego na ogólną kwotę 7.368,82 zł. Efektem zajęcia saldo na jednym z rachunków skarżącego wynosi około minus (–) 27.000 zł. Ujemne saldo jest wynikiem zaciągniętego zobowiązania w banku w postaci linii debetowej w rachunku w wysokości 30.000 zł. Zagrożenie wyczerpania się środków obrotowych na rachunku połączone z brakiem wpływów może stanowić podstawę wypowiedzenia przez bank umowy linii debetowej. W wyniku wypowiedzenia umowy skarżący będzie zobowiązany do natychmiastowej spłaty zaciągniętego zobowiązania – na co obecnie nie może sobie pozwolić. Skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej – jest zawieszona od 14 marca 2013 roku – oraz nie posiada zatrudnienia będącego źródłem stałych dochodów. Poza ww. dostępnymi środkami skarżący nie dysponuje innymi zapasami kapitału, które mogłyby mu pozwolić na rozwiązanie powyższych problemów. Ponadto brak środków na zaspokojenie potrzeb rodziny (żona i dwójka dzieci) może powodować konieczność dokonywania bardzo niekorzystnych (i nieodwracalnych) czynności w obrębie majątku skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004).

Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu.

W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Skarżący ograniczył się bowiem wyłącznie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wnioskodawca, oprócz gołosłownego stwierdzenia, że wykonanie czynności doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody – możliwości wypowiedzenia przez bank umowy linii debetowej - nie przedłożył jakichkolwiek dowodów obrazujących jego sytuację materialną i uzasadniających celowość wydania takiego rozstrzygnięcia przez Sąd.

Tymczasem do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym wnioskodawcy. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie zaskarżonego aktu odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku wnioskodawcy, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach.

W związku z powyższym, jako że wnioskodawca, swoich twierdzeń nie poparł odpowiednimi dokumentami czy wyliczeniami, przedstawiającymi jego obecną sytuację finansową skarżącego, w szczególności wskazującymi na wysokość jego przychodów i kosztów oraz stanu majątkowego, Sąd nie mógł dokonać oceny, czy wystąpienie okoliczności, na które powołuje się strona, jest prawdopodobne i stwierdzić, że uiszczenie naliczonej opłaty wyrządziłoby stronie skarżącej znaczną szkodę albo spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki dla dalszego jej funkcjonowania.

Sąd stwierdził jednocześnie, że brak jest w aktach sprawy innych danych wskazujących na aktualną sytuację majątkową strony skarżącej, co tym samym uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (zgodnie z tezą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, wydanego w sprawie II OZ 155/2005).

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.