Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1690/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia WSA del. Maja Chodacka, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów (obecnie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2945/14 w sprawie ze skargi S. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 5 czerwca 2014 r. nr IPPP3/443-208/14-2/KT w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od S. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 340 (słownie: trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami.

1.1. Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2015 r., w sprawie III SA/Wa 2945/14, ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 5 czerwca 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd I instancji podał, że we wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług Strona wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą o charakterze usługowym w zakresie przygotowania terenu pod budowę, budownictwa ogólnego i inżynierii lądowej, wykonywania konstrukcji i pokryć dachowych, specjalistycznych robót budowlanych, instalacji elektrycznych, cieplnych, wodnych, wentylacyjnych, gazowych a także pozostałych instalacji budowlanych, robót budowlanych, izolacyjnych i wykończeniowych. Do dnia 16 kwietnia 2013 r. wspólnikiem skarżącej Spółki była osoba fizyczna. W tym dniu podpisano umowę pomiędzy Skarżącą a wspólnikiem dotyczącą odpłatnego zbycia udziałów w celu ich umorzenia. Na mocy porozumienia Spółka nabyła należące do wspólnika 168 udziałów w jej kapitale zakładowym o łącznej wartości nominalnej 102.984 zł. Nabycia udziałów dokonano w celu dobrowolnego ich umorzenia (art. 199 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych – Dz.U. z 2013 r. poz. 1030 ze zm., dalej: K.s.h.). Strony ustaliły wynagrodzenie za umarzane udziały w wysokości 1.470.000 zł. Źródłem finansowania umorzenia jest czysty zysk Spółki. Następnie, w dniu 17 kwietnia 2013 r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki stosownie do treści art. 200 § 1 K.s.h. podjęło uchwałę o umorzeniu nabytych udziałów. Następnie strony umowy postanowiły, że w celu częściowego zwolnienia się przez Spółkę ze zobowiązania pieniężnego, którego źródłem jest wspomniana powyżej umowa, zostanie przeniesiona na rzecz dotychczasowego udziałowca nieruchomość składająca się z niezabudowanej działki gruntu oraz samochód osobowy (datio in solutum). Ustalono wartość świadczeń odpowiednio na 850.000 zł i 40.000 zł. Pozostała część wynagrodzenia za umarzane udziały w wysokości 580.000 zł została zapłacona do dnia 30 grudnia 2013 r.

W związku z tym Skarżąca zapytała, czy przekazanie prawa własności nieruchomości na rzecz byłego wspólnika Spółki w związku z umową i z częściowym zwolnieniem Spółki z długu (datio in solutum) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Jednocześnie Skarżąca, przedstawiając swoje stanowisko w powyższym zakresie, wskazała, że przeniesienie własności nieruchomości nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Jak podkreśliła, umorzenie udziałów jest czynnością o charakterze organizacyjno-ustrojowym, a nie czynnością wchodzącą w zakres prowadzonej działalności gospodarczej. W konsekwencji Spółka nie występuje w tej transakcji jako podatnik. Czynność przekazania wynagrodzenia, jako element opisanej wyżej transakcji, nie będzie czynnością opodatkowaną podatkiem VAT. Jednocześnie umorzenie udziałów prowadzi do zmniejszenia majątku Spółki przez wypłacenie wynagrodzenia. Skarżąca nie uzyskuje żadnego świadczenia, które można zakwalifikować jako odpłatność.

W interpretacji indywidualnej z dnia 5 czerwca 2014 r. Minister Finansów stanowisko Skarżącej dotyczące podatku VAT w zakresie opodatkowania czynności przeniesienia prawa własności nieruchomości tytułem wynagrodzenia za umorzenie udziałów, uznał za nieprawidłowe. Organ powołując się na treść art. 5, art. 7, art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: u.p.t.u.) wskazał, iż czynność nabycia przez Skarżącą od wspólnika udziałów własnych w celu ich umorzenia (w trybie art. 199 § 1 K.s.h.) w zamian za wynagrodzenie, nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 u.p.t.u., ani też świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 tej ustawy, a zatem samo w sobie nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Jednocześnie jednak organ stwierdził, że przekazanie składników majątku o charakterze rzeczowym pomiędzy Skarżącą a wspólnikiem stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ww. ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. Zdaniem organu, Spółka przekazując towary (nieruchomość) dokonuje przeniesienia władztwa ekonomicznego nad nimi, co wypełnia definicję dostawy towarów. Zakwalifikowano tę czynność jako odpłatną, gdyż udziałowiec otrzymuje nieruchomość w zamian za umorzone udziały. Organ przyjął przy tym, że Spółka dokonując dostawy nieruchomości działa w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. Przekazując udziałowcowi nieruchomość stanowiącą składnik majątku firmy dokonuje tej czynności w ramach swojej działalności gospodarczej.

2. Skarga do Sądu I instancji.

2.1. Spółka zaskarżyła opisaną wyżej interpretację indywidualną i - wnosząc w skardze do WSA w Warszawie o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania sądowego - zarzuciła organowi naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, poprzez wadliwą wykładnię:

- art. 15 ust. 1-2 u.p.t.u., polegającą na błędnym zakwalifikowaniu Spółki jako podatnika podatku VAT w odniesieniu do czynności wypłaty wynagrodzenia za umarzane udziały,

- art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 u.p.t.u., polegającą na błędnym zakwalifikowaniu czynności przekazania wynagrodzenia za umarzane udziały jako czynności odpłatnej podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT,

- art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., polegającą na przyjęciu, iż opodatkowaniu podatkiem VAT podlega wynagrodzenie wypłacane za umarzane udziały, jako element transakcji,

2) przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez niezastosowanie:

- art. 14a w zw. z art. 14e § 1b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749, ze zm., dalej: O.p.) i nieuwzględnienie w sprawie orzecznictwa sądów administracyjnych,

- art. 14h w związku z art. 121 § 1 O.p. i wydanie interpretacji z pominięciem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

2.2. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w kwestionowanej interpretacji indywidualnej.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

3.1. WSA w Warszawie stwierdził, że skarga jest zasadna.

3.2. Sąd I instancji przyjął, że - wbrew stanowisku organu podatkowego - wynagrodzenie rzeczowe w postaci przeniesienia prawa do nieruchomości za umorzone udziały nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

3.3. Przede wszystkim Sąd - analizując przepisy K.s.h. - zwrócił uwagę, że wydanie składników majątkowych tytułem wynagrodzenia za umarzane udziały nie stanowi odrębnej transakcji, gdyż – jak wynika z art. 199 § 2 i § 3 tej ustawy – jest jedynie realizacją zobowiązania wynikającego z uchwały zgromadzenia wspólników o umorzeniu udziałów. Nabycie udziałów w celu umorzenia, niezależnie od tego, czy wynagrodzenie wypłacane jest w pieniądzu, czy jest świadczeniem niepieniężnym, jest jedynie elementem składowym jednego zdarzenia cywilnoprawnego, które powinno być rozpatrywane jako całość, określanego mianem dobrowolnego umorzenia udziałów. Nie ma zatem podstaw, aby dla celów podatkowych wyodrębniać w tym zdarzeniu dwie czynności – nabycia udziałów własnych przez Spółkę i zbycia części majątku (jako wypłata wynagrodzenia). Podział taki jest podziałem sztucznym, mającym na celu wyłącznie doprowadzenie do powstania obowiązku podatkowego po stronie Spółki.

3.4. WSA wyjaśnił, że z uwagi na szczególny charakter instytucji dobrowolnego umorzenia udziałów należy stwierdzić, że jest to zdarzenie prawne będące całością. Składa się nań kilka czynności faktycznych i prawnych: umowa spółki, uchwała zgromadzenia wspólników, zgoda wspólnika na umorzenie umowa nabycia udziałów przez spółkę. Dopiero po dokonaniu wymienionych czynności udział może być umorzony. W nauce prawa handlowego i orzecznictwie wskazuje się, że instytucję dobrowolnego umorzenia udziałów winno się zatem traktować kompleksowo. Po pierwsze, nie powinno się więc w ramach opisanej instytucji dobrowolnego umorzenia udziałów oceniać poszczególnych jej etapów dla celów podatkowych. Po drugie, należy mieć na uwadze, że przepisy nie przesądzają tego, w jakiej formie powinno być wypłacone wynagrodzenie wspólnikowi za nabyty przez spółkę, a następnie umorzony udział. Skoro zatem nie budzi wątpliwości, że gdyby wynagrodzenie to było świadczeniem pieniężnym, nie mogłoby być uznane za dostawę towarów, to analogicznie, przekazując wynagrodzenie w formie świadczenia niepieniężnego, nie powinno się kwalifikować również i takiej czynności jako dostawy towarów. Sąd wskazał również, że zasadniczo (z zastrzeżeniem nieodpłatnej dostawy towarów i nieodpłatnego świadczenia usług) istnienie lub brak odpłatności determinuje status danej dostawy jako czynności opodatkowanej. Odpłatność dostawy towarów oznacza wykonanie jej za wynagrodzeniem, a kluczową kwestią jest istnienie związku o charakterze przyczynowym pomiędzy dokonaną dostawą, usługą, a zapłatą wynagrodzenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia. W przypadku umorzenia udziałów dojdzie do ich unicestwienia, co - zdaniem Sądu - wyklucza uzyskanie jakiegokolwiek świadczenia. Nie można więc w tym wypadku mówić o zaistnieniu czynności odpłatnej.

3.5. Sąd nie zgodził się z twierdzeniem organu, że Spółka dokonująca wypłaty wynagrodzenia w postaci nieruchomości w zamian za umorzone udziały działa w tym zakresie jako podatnik podatku VAT. Z samego bowiem faktu posiadania statusu czynnego podatnika VAT nie można wywodzić wniosku, że każda czynność dokonana przez Spółkę jest czynnością opodatkowaną. W kontekście powyższego Sąd I instancji powołał się na szereg wyroków TSUE, z których wynika, że w przypadku podmiotów będących podatnikami VAT, transakcje przez nich dokonane podlegają opodatkowaniu wyłącznie wówczas, gdy dana czynność ma charakter działalności gospodarczej (wyroki ETS z dnia 4 października 1995 r. w sprawie C-291/92, z dnia 8 marca 2001 r. w sprawie C-415/98). Sąd stwierdził przy tym, że umorzenie udziału nie stanowi działalności gospodarczej Skarżącej i w tym zakresie trudno przyznać jej status podatnika podatku VAT, także w związku z wypłatą wynagrodzenia w postaci niepieniężnej za umorzone udziały.

3.6. Sąd przyjął również, że opodatkowanie wygrodzenia za umorzone udziały, mającego postać przeniesienia własności nieruchomości, kłóci się z konstrukcją podatku VAT. Podatek ten jest podatkiem obrotowym, który ma dotyczyć konsumpcji, co przejawia się z jednej strony w jego neutralności dla podatnika, a z drugiej, w faktycznym obciążeniu tym podatkiem finalnego odbiorcy - konsumenta. Konstrukcja podatku VAT, oparta na systemie odliczania podatku naliczonego z wcześniejszej fazy obrotu, jest nastawiona na czynności powstałe w obrocie gospodarczym, w związku z którymi powstaje wartość dodana. Za taką czynność trudno jednak uznać wypłatę wynagrodzenia za umorzone udziały w trybie art. 199 K.s.h.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Minister Finansów zaskarżył powyższy wyrok w całości, formułując w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia:

1) prawa materialnego, polegającego na błędnej wykładni art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 u.p.t.u., poprzez przyjęcie, że wypłata wynagrodzenia dokonywana w ramach instytucji prawnej umorzenia udziałów pozostaje poza zakresem zastosowania u.p.t.u., gdyż nie można w tym wypadku mówić o zaistnieniu czynności odpłatnej;

2) prawa materialnego w postaci art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u., poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że dokonując przeniesienia własności nieruchomości w ramach zapłaty wynagrodzenia z tytułu umorzenia udziałów Spółka nie działa jako podatnik VAT.

W związku z powyższym Minister Finansów wniósł o uchylenie kwestionowanego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie - uchylenie wyroku WSA w Warszawie w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Ponadto organ wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

4.2. Spółka nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

5.1. Zasadność sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów wynika z uchwały NSA z dnia 16 listopada 2015 r. sygn. akt I FPS 6/15, zgodnie z którą, przekazanie nieruchomości wspólnikowi w zamian za nabycie przez spółkę jego udziałów w celu ich umorzenia podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.).

NSA w uchwale tej stwierdził, m.in., że w sytuacji, gdy w zamian za zbyte przez wspólnika udziały, mające określoną wartość, w ramach instytucji umorzenia udziałów, spółka przekazuje wspólnikowi towar w rozumieniu art. 2 pkt 6 u.p.t.u., to w ramach tej instytucji dochodzi do dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku 7 ust. 1 u.p.t.u. Dochodzi bowiem w tym przypadku do przeniesienia przez spółkę na rzecz wspólnika prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Przeniesienie to jest odpłatne, gdyż spółka uzyskuje w zamian udziały, które mają określoną wartość nie tylko nominalną. Nie ma przy tym znaczenia, że czynność ta odbywa się w ramach instytucji umorzenia udziałów. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem by nie było możliwości w ramach instytucji umorzenia udziałów wyodrębnienia poszczególnych czynności i zakwalifikowania którejś z nich jako dostawy towarów. Stanowisko to nie uwzględnia tego, że istnieje możliwość wydzielenia z danej czynności prawnej pewnego fragmentu, czy też uznanie, że czynność prawna będzie uznana za dostawę tylko w określonej części.

Natomiast na tle umorzenia akcji w zamian za przeniesienie własności nieruchomości, TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2018 r. w sprawie C-421/17 (ECLI:EU:C:2018:432) stwierdził, że artykuł 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że przekazanie przez spółkę akcyjną na rzecz jednego z jej akcjonariuszy własności nieruchomości, dokonane, jak w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym, tytułem wynagrodzenia za nabycie przez ową spółkę akcyjną, w ramach mechanizmu umorzenia akcji przewidzianego w przepisach krajowych, akcji posiadanych przez owego akcjonariusza w jej kapitale zakładowym, stanowi odpłatną dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej, o ile owa nieruchomość jest związana z działalnością gospodarczą owej spółki akcyjnej.

5.2. Trybunał stwierdził, że co się tyczy transakcji tego rodzaju, jest bezsporne, że transakcja pomiędzy spółką będącą podatnikiem a jej akcjonariuszem doprowadzi do przekazania prawa własności nieruchomości.

Ponadto Trybunał podniósł, że w takim przypadku pomiędzy dostawcą nieruchomości a jej odbiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego spółka przekazuje własność nieruchomości swojemu akcjonariuszowi w zamian za posiadane przez niego akcje. W związku z tym, jako że obydwie strony przekazują sobie wzajemnie prawa własności, dokonują one transakcji zarówno w charakterze dostawcy, jak i w charakterze nabywcy.

W konsekwencji, chodzi o stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych, z których jedno stanowi równowartość drugiego w rozumieniu orzecznictwa Trybunału.

5.3. Trybunał ustosunkowując się do argumentu, że obydwie rozpatrywane transakcje stanowią jedną złożoną transakcję, w skład której wchodzi umorzenie akcji oraz zapłata wynagrodzenia z tego tytułu, polegająca na dostawie towarów, stwierdził, że - mając na uwadze wzajemny charakter świadczeń i podwójny charakter każdej ze stron w ramach ich stosunku prawnego, z jednej strony jako dostawcy i z drugiej strony jako odbiorcy - należy rozróżnić te dwie transakcje.

5.4. Odnośnie transakcji dostawy nieruchomości, gdyby okazało się, że owe nieruchomości, których własność miałaby zostać przekazana przez spółkę w zamian za planowane "umorzenie", są nieruchomościami pozostającymi w zakresie "działalności gospodarczej" owej spółki w szerokim rozumieniu, jakie zostało przyjęte w orzecznictwie TSUE, należałoby stwierdzić, że tego rodzaju transakcja podlega opodatkowaniu VAT.

5.5. TSUE wskazał także, że powyższe stwierdzenie pozostaje jednak bez uszczerbku dla ustanowionego w art. 135 ust. 1 lit. j) dyrektywy VAT zwolnienia z VAT obejmującego dostawy budynków, inne niż dostawy, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy, który dotyczy dostaw budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed pierwszym zasiedleniem. Należy bowiem w szczególności przypomnieć, że na podstawie owych przepisów rozpatrywanych łącznie Trybunał dokonał rozróżnienia między nowym a starym budynkiem, przy czym sprzedaż starego budynku nie podlega co do zasady opodatkowaniu VAT (zob. w szczególności wyroki: z dnia 12 lipca 2012 r., [...], C-326/11, EU:C:2012:461, pkt 21; a także z dnia 16 listopada 2017 r., [...], C-326/11 , EU:C:2017:869, pkt 30).

5.6. Odnośnie natomiast transakcji umorzenia akcji, TSUE stwierdził, że z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że samo nabycie, czy posiadanie akcji nie może być traktowane jako "działalność gospodarcza" w rozumieniu dyrektywy VAT. Samo dzierżenie tytułów uczestnictwa innych przedsiębiorstw nie stanowi wykorzystywania dóbr w sposób ciągły do celów zarobkowych, ponieważ ewentualna dywidenda będąca pożytkiem z tego uczestnictwa wynika z samej własności dóbr, a nie jest świadczeniem wzajemnym z tytułu jakiejkolwiek działalności gospodarczej w rozumieniu tejże dyrektywy (wyrok z dnia 26 maja 2005 r., [...], C-465/03, EU:C:2005:320, pkt 19 i przytoczone tam orzecznictwo). Skoro zatem nabycie tytułów uczestnictwa w innych przedsiębiorstwach nie stanowi samo w sobie działalności gospodarczej w rozumieniu tejże dyrektywy, nie są nią tym samym transakcje polegające na zbyciu tego rodzaju tytułów (wyrok z dnia 20 czerwca 1996 r., [...], C-155/94, EU:C:1996:243, pkt 33).

5.6. W konsekwencji powyższych rozważań Trybunał sformułował tezę przytoczoną na wstępie, że przekazanie przez spółkę akcyjną na rzecz jednego z jej akcjonariuszy własności nieruchomości - dokonane tytułem wynagrodzenia za nabycie przez ową spółkę akcyjną akcji posiadanych przez owego akcjonariusza w jej kapitale zakładowym - stanowi odpłatną dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu VAT, o ile owa nieruchomość jest związana z działalnością gospodarczą owej spółki akcyjnej.

5.7. Powyższe wskazania TSUE w pełni odnoszą się także do przekazania przez spółkę nieruchomości w zamian za nabycie umorzonych następnie udziałów udziałowca, korelując w tym zakresie w pełni z tezą ww. uchwały NSA z dnia 16 listopada 2015 r. sygn. akt I FPS 6/15.

5.8. Uwzględniając, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą o charakterze usługowym (m.in. w zakresie przygotowania terenu pod budowę, budownictwa ogólnego i inżynierii lądowej), a przedmiotem przeniesienia z jej majątku na rzecz udziałowca ma być niezabudowany grunt i samochód osobowy, stwierdzić należy, że są podstawy do uznania, że te składniki majątku Spółki pozostają w zakresie "działalności gospodarczej" owej Spółki w szerokim rozumieniu tego pojęcia (chyba, że Spółka wykazałaby, że składniki te, stanowiąc majątek Spółki, nie są w jakikolwiek sposób powiązane z jej działalności gospodarczą).

5.9. W konsekwencji, za trafne uznać należy sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 u.p.t.u. oraz

art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u.

5.10. W świetle powyższego, w sytuacji gdy skarga kasacyjna jest trafna z uwagi na zarzut naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok oraz - na podstawie art. 151 tej ustawy - skargę oddalił.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 P.p.s.a.