Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 113/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie w zakresie bezczynności
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1, art. 5, art. 13, art. 14
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi D.L. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do rozpoznania wniosku skarżącego D.L. z dnia [...] r., II. stwierdza, iż bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego D.L. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 21 sierpnia 2014 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynął wniosek D.L. z dnia [...] sierpnia 2014 r. przesłany drogą elektroniczną o udzielenie informacji poprzez udostępnienie dowolnie wybranej decyzji wydanej w lipcu 2014 r. i przesłanie jej na adres domowy.

Wezwaniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] organ wezwał wnioskodawcę do sprecyzowania wniosku poprzez wskazanie jaka informacja publiczna ma być stronie udostępniona oraz wykazanie szczególnego interesu społecznego uzasadniającego udzielenie informacji publicznej. Organ podkreślił, że wniosek tej treści wskazujący na wolę uzyskania "dowolnie wybranej decyzji" nie znajduje podstaw prawnych i powinien być sprecyzowany. Wezwanie doręczono wnioskodawcy dnia 1 września 2014 r.

Dnia 9 września 2014 r. wpłynęło uzupełnienie wniosku, w którym D.L. wskazał, iż wnosi o udostępnienie mu pierwszej decyzji wydanej w lipcu 2014 r.

Pismem z dnia [...] września 2014 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował D.L. o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. określonej dalej jako kpa ) w związku z uzupełnieniem wniosku niezgodnie z wymaganiami organu określonymi w wezwaniu.

Dnia 26 września 2014 r. D.L., reprezentowany przez radcę prawnego P.B., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie załatwienia złożonego dnia 20 sierpnia 2014 r. wniosku o udostępnienie informacji publicznej, żądając zobowiązania organu do załatwienia wyżej wymienionego wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia mu odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, wymierzenie grzywny oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych.

Pismem z dnia [...] października 2014 r. nr [...] organ udostępnił stronie żądaną informację publiczną, przesyłając kopię wydanej decyzji administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] października 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, iż wniosek złożony przez stronę nie odpowiadał wymogom prawa, ponieważ nie został sprecyzowany, pomimo wezwania wnioskodawcy w tym zakresie, co skutkowało pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia. Jednocześnie jednak wskazał, że pismem z dnia [...] października 2014 r. udzielił wnioskodawcy żądanej informacji publicznej.

Skarżący pismem, które wpłynęło do Sądu dnia 31 października 2014 r. wniósł o umorzenie postępowania w związku z udzieleniem żądanej informacji publicznej, orzeczenie, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, niewymierzanie organowi grzywny oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego na rzecz strony skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; powoływanej dalej jako ppsa ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ppsa rozpoznają między innymi skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl art. 149 § 1 ppsa sąd administracyjny uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W odniesieniu do skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma bowiem na celu ochronę praw strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Zauważyć też należy, że badanie zasadności skargi na bezczynność dokonywane jest przez sąd na podstawie stanu prawnego i stanu faktycznego istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. Podstawą do czynienia ustaleń faktycznych na wskazany moment pozostają akta administracyjne sprawy ( art. 133 § 1 ppsa ). Przedmiotem rozpoznawanej skargi pozostawała bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej. Bezwątpienia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego należy do podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 782 określanej dalej jako udip ) tj. do organów władzy publicznej. Również żądana przez skarżącego informacja podlegała zakwalifikowaniu jak informacja publiczna w rozumieniu powołanej ustawy . Stosownie bowiem do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwszy udip udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że z uwagi na udostępnienie stronie skarżącej pierwszej decyzji administracyjnej wydanej przez organ w miesiącu lipcu 2014 r., bezprzedmiotowe stało się postępowanie sądowadministracyjne w zakresie zobowiązania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do rozpatrzenia wniosku strony. Zatem brak było podstaw do orzekania przez Sąd w przedmiocie o jakim mowa w art. 149 § 1 zdanie pierwsze ppsa. Skoro bowiem organ, którego dotyczyła skarga na bezczynność, przed dniem orzekania przez sąd dokonał czynności materialnotechnicznej udostępnienia informacji publicznej o treści i w formie jakiej domagał się skarżący, stąd brak było podstaw do uwzględnienia żądania skargi w tym zakresie. Organ przestał bowiem tkwić w bezczynności, a w sprawie zaistniała przesłanka skutkująca koniecznością umorzenia postępowania, wynikająca z art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono z innych przyczyn bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu zachodzi wówczas, gdy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku zajdą zdarzenia, które czynią wydanie wyroku zbędnym lub niedopuszczalnym. Załatwienie sprawy administracyjnej przed datą orzekania przez sąd administracyjny, skutkujące umorzeniem postępowania, nie zwalnia jednak sądu z obowiązku rozpoznania skargi, wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ppsa, w pozostałym zakresie objętym dyspozycją art. 149 ppsa. W jego brzmieniu, obowiązującym od dnia 17 maja 2011 r., a ustalonym przepisem art. 14 pkt 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2011 r. nr 34, poz. 173), w § 1 zdanie drugie, mowa jest o jednoczesnym stwierdzeniu przez sąd, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wynika z tego, że uwzględnienie skargi na podstawie art. 149 ppsa nie sprowadza się jedynie do zobowiązania organu do wydania aktu w określonym terminie, ale polega także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy nacechowane były rażącym naruszeniem prawa albo nie miały charakteru rażącego. Tym samym należy przyjąć, że użycie w art. 149 § 1 wyrazu "jednocześnie" oznacza, iż brak zobowiązania organu do wydania aktu tj. zastosowania środka określonego w ustawie, nie zwalnia sądu od orzekania w przedmiocie rażącego charakteru przewlekłości czy bezczynności organu. Wydanie przez organ decyzji czy dokonanie czynności materialnotechnicznej po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 ppsa, że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa ( por. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2013 r., I OSK 2325/12, LEX nr 1269646). Oceniając, w kontekście art. 149 § 1 zdanie drugie ppsa, stopień naruszenia prawa przez organ Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z akt sprawy wynika, że organ przekroczył termin do udostępnienia informacji publicznej określony w art. 13 ust.1 udip , ale nie było to przekroczenie znaczne. PINB podjął niezwłocznie czynności w postaci skierowania do strony pisma obligującego do sprecyzowania wniosku. Wadliwie natomiast poinformował ją o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 kpa. W postępowaniu dotyczącym udzielenia informacji publicznej przepisy kpa stosuje się bowiem dopiero od etapu wydania decyzji o której mowa w art. 16 ust. 1 w zw. z ust. 2 udip. W związku z wpływem skargi dokonał jednak ponownej analizy okoliczności sprawy i usunął stan bezczynności udzielając skarżącemu wnioskowanej informacji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, Sąd orzekł jak w pkt I i II wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie III, dotyczące kosztów postępowania sądowego podjęte zostało na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 ppsa. Na koszty te – poniesione przez skarżącego - składają się : 1/ opłata w wysokości 100, zł ustalona zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm. ) ; 2/ wynagrodzenie radcy prawnego ustalone zgodnie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia MS z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( t.j. Dz. U z 2013, poz. 490 )