Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1294/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 8a
journal: Dz.U. 2004 nr 8 poz 66
law: Ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Protokolant referent stażysta Edyta Brzezicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2021 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz B. P. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej także jako: "Minister" lub "organ") decyzją z [...] stycznia 2021 r. nr [...] działając na podstawie art. 8a ustawy z 8 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2020 r. poz. 722, dalej jako "ustawa zaopatrzeniowa") odmówił wyłączenia stosowania wobec B. P. (dalej jako: "wnioskodawca" lub "skarżący") art. 15c, art. 22a i art. 24a ww. ustawy.

Minister w uzasadnieniu podniósł, że wnioskodawca w swoim wniosku przedstawił przebieg służby w Policji, podkreślając, że realizował przede wszystkim zadania związane ze zwalczaniem przestępczości kryminalnej (często z narażeniem własnego zdrowia i życia) oraz nadzorował wiele złożonych spraw, wymagających wysokiego profesjonalizmu i zaangażowania. Wnioskodawca zaznaczył, że nie był karany dyscyplinarnie i otrzymywał bardzo wysokie oceny w opiniach służbowych. Nagradzano go wielokrotnie i uhonorowano Brązowym Krzyżem Zasługi. W związku ze służbą nabawił się szeregu schorzeń, które przyczyniły się do jego odejścia ze służby. Orzeczeniem komisji lekarskiej został uznany za całkowicie niezdolnego do służby

i pracy oraz zaliczono do pierwszej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą w Policji. Wnioskodawca zaznaczył, że nie prowadził czynności operacyjnych wobec członków ówczesnej opozycji i renta stanowi jedyny dochód jego pięcioosobowej rodziny.

Decyzją nr [...] z [...] listopada 2019 r. Minister odmówił wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Wnioskodawca wniósł skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z 7 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 2780/19 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra nr [...] z [...] listopada 2019 r.

Ponownie rozpoznając sprawę, Minister we wskazanej na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzji z [...] stycznia 2021 r. nr [...] ustalił, że skarżącego zwolniono ze służby w Policji [...] czerwca 2006 r. i ma on przyznane prawo do emerytury i renty inwalidzkiej, których wysokość ustalono z uwzględnieniem odpowiednio art. 15c

i art. 22a ustawy zaopatrzeniowej, przy czym jest mu wypłacana emerytura jako świadczenie korzystniejsze.

Instytut Pamięci Narodowej - Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu uznał za służbę skarżącego na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa

w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, okres od [...] sierpnia 1987 r. do [...] grudnia 1989 r., tj. 2 lata i 5 miesięcy. Całkowity okres służby skarżącego wynosił 20 lat, 10 miesięcy i 2 dni. Z kopii akt osobowych przekazanych przez IPN nie wynika, aby skarżący nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby po 12 września 1989 r. Z dokumentów przekazanych przez Komendanta Głównego Policji wynika, że skarżący rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby w Policji. Wskazują na to informacje zawarte w opiniach służbowych i we wnioskach

o mianowanie na kolejne wyższe stopnie i stanowiska służbowe. Skarżącemu wielokrotnie przyznano zwiększony dodatek służbowy do uposażenia i wyróżniano nagrodami pieniężnymi. Za wzorową służbę został odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi, zaś w materiałach nie odnaleziono informacji o karach dyscyplinarnych

i postępowaniach karnych lub karno-skarbowych prowadzonych wobec wnioskodawcy. Brak jest też dokumentów potwierdzających udział skarżącego w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia, ale charakter zadań wykonywanych

w jednostkach organizacyjnych Policji może wskazać z dużym prawdopodobieństwem na możliwość zaistnienia takich sytuacji.

Minister, odwołując się do art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, wskazał, że w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed 31 lipca 1990r. i 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia

i życia. Przesłanki wskazane w ww. przepisie muszą być spełnione łącznie.

Minister uznał, że art. 8a ustawy zaopatrzeniowej zawiera w istocie dwie przesłanki formalne, których spełnienie otwiera możliwość zastosowania go wobec konkretnej osoby, ale organ ma obowiązek weryfikacji, czy sprawa stanowi szczególnie uzasadniony przypadek. Wyłącznie w takiej sytuacji ustawodawca dopuszcza możliwość wyłączenia względem wnioskującego stosowania przepisów ogólnych, to jest art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Minister wskazał na potrzebę językowej wykładni zwrotów, którymi posługuje się art. 8a ustawy zaopatrzeniowej

i wyjaśnił, że krótkotrwałość musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, ale przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym, jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa oraz w aspekcie proporcjonalnym - w porównaniu stosunku służby na rzecz totalitarnego państwa do całości okresu służby byłego funkcjonariusza. Oznacza to, że obok oceny czy dany okres czasu może być uznany jako "krótkotrwały" w ujęciu ogólnym, powinien on być także analizowany abstrakcyjnie, jako stosunek tego okresu do całego okresu służby. Krótkotrwałość jest pojęciem nieostrym, w zakresie którego trudno określić choćby przybliżoną definicję, ale biorąc pod uwagę wykładnię językową należy stwierdzić, że krótkotrwałość jest tożsama z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością.

Minister podniósł też, że druga z przesłanek - rzetelność wykonywania zadań i obowiązków po 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia -ma charakter nieostry i powinna być każdorazowo oceniana indywidualnie. Pojęcie rzetelności w ujęciu językowym określa postawę i jakość wykonywania zadań i obowiązków zawodowych jako sumienne, solidne i dokładne wykonywanie pracy - przyjętych na siebie obowiązków. Synonimy tego słowa ze słownika wyrazów bliskoznacznych to "akuratny, całościowy, dogłębny, dokładny, drobiazgowy, gorliwy, niestrudzony, niezawodny, obowiązkowy, oddany, ofiarny, pedantyczny, pewny, pilny, pracowity, precyzyjny, przenikliwy, skrupulatny, solidny, staranny, sumienny, uczciwy, wierny, wnikliwy, wszechstronny, wytrwały". Rzetelne zatem wykonywanie obowiązków służbowych oznacza ich realizację na najwyższym poziomie, w sposób niebudzący żadnych wątpliwości ani pod kątem jakościowym ani z punktu widzenia moralności

i honoru funkcjonariusza służb publicznych. Postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje się wzorowością w działaniu służbowym przez co należy rozumieć nie tylko podejmowanie i nienaganną realizacje zadań obligatoryjnych, ale także wykazywanie inicjatywy zarówno w zakresie takich właśnie zadań, jak i poprzez gotowość do realizacji obowiązków dodatkowych. Zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" należy ocenić jako dodatkowy czynnik wpływający na ocenę wartości rzetelnej służby funkcjonariusza. Warunek "narażenie zdrowia i życia" odnosi się do kwalifikacji narażenia, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego, niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, czy też nie miało charakteru hipotetycznego, ale było rzeczywiste, dowiedzione i miało charakter wyjątkowy. Zadaniem organu jest zatem stwierdzenie, czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego przesłanki można uznać za spełnione, oraz ustalenie, czy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek. Prawidłowość powyższego wywodu wynika z faktu, że "szczególnie uzasadniony przypadek" znalazł się w ustawie zaopatrzeniowej obok dwóch pozostałych przesłanek. Oznacza to, że krótkotrwałość służby na rzecz państwa totalitarnego i rzetelność służby pełnionej po 12 września 1989 r., nawet z narażeniem zdrowia i życia, nie wystarczą do oceny, czy zastosowanie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej jest zasadne.

Minister, przechodząc do analizy sprawy, wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 7 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2780/19, zobligował organ do ponownego rozpatrzenia sprawy skarżącego, z uwzględnieniem dokonania wyczerpującej oceny, czy sprawa stanowi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej.

Organ wskazał, że całkowity okres służby Skarżącego wynosi 20 lat, 10 miesięcy i 2 dni, zaś służba na rzecz totalitarnego państwa była pełniona przez 2 lata i 5 miesięcy. Powyższe oznacza, że skarżący pełnił ponad 12% całego okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. W prawomocnym wyroku z 7 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2780/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że

w przypadku skarżącego już zestawienie długości ww. okresów pozwala stwierdzić, że nie sposób przyjąć, że nie mamy do czynienia z krótkotrwałością w rozumieniu art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, w ujęciu proporcjonalnym. Skoro bowiem służba skarżącego na rzecz totalitarnego państwa stanowiła ok. 12% całości służby nie można uznać, że

w ujęciu proporcjonalnym był to okres długotrwały. Wobec powyższego rozstrzygnięcia organ ponownie rozpoznając sprawę uznał, że w przypadku skarżącego została spełniona przesłanka z art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej.

Minister stwierdził, że w świetle ww. wyroku całkowicie zbytecznym było podejmowanie powtórnej analizy w obszarze krótkotrwałości pełnienia przez skarżącego służby na rzecz totalitarnego państwa, bowiem ocena prawna wyrażona przez Sąd jest dla organu wiążąca, zaś sformułowanie poglądu sprzecznego z tą oceną, stanowiłoby naruszenie prawa, jak również byłoby działaniem nieuwzględniającym szeroko rozumianej ekonomiki procesowej.

Odnosząc się z kolei do analizy przesłanki uwzględnionej w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej, Minister zaznaczył, że nie kwestionuje rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez skarżącego w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. W opinii Komendanta Głównego Policji skarżący rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby w Policji, a dokumenty zgromadzone w sprawie nie zawierają treści, które mogłyby podawać w wątpliwość rzetelność służby wnioskodawcy. Z zebranej dokumentacji wynika, że wymieniony

w toku pełnionej służby posiadał pozytywne opinie służbowe, wielokrotnie był wyróżniany, a także podwyższano mu dodatki służbowe do uposażenia. Rzetelność wykonywania zadań i obowiązków, w kontekście roty złożonego ślubowania, należy jednak do standardowych powinności funkcjonariusza. Stąd też nie można jeszcze uznać za wyjątkową sytuację przypadku, w którym wnioskodawca otrzymywał w czasie pełnienia służby nagrody albo inne gratyfikacje z tego tytułu. Jednakże nadanie zainteresowanemu Brązowego Krzyża Zasługi wskazuje, że wnioskodawca realizując powierzone zadania służbowe wyróżniał się na tle pozostałych funkcjonariuszy. Powyższe nie pozostawało zatem bez znaczenia w kontekście dokonywania przez organ oceny czy sprawę zainteresowanego można zaliczyć do szczególnie uzasadnionego przypadku, umożliwiającego zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej.

Minister wskazał, że stanowczego podkreślenia wymaga również fakt, iż rozpoczęcie przez wnioskodawcę służby w SB było świadome i powodowane chęcią ukończenia szkoły oficerskiej oraz perspektywą awansu. Po ukończeniu kursu "[...]" dla funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa, wnioskodawca z dniem [...] sierpnia 1988 r. rozpoczął naukę w [...] w [...] wiedząc, że zgodnie ze statutem ww. uczelnia jest samodzielną jednostką organizacyjną w strukturze Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, przez wykonywanie swoich zadań uczestniczy w umacnianiu porządku publicznego i bezpieczeństwa PRL, gdzie wśród jej zadań wymieniono wychowanie słuchaczy na aktywnych oraz ideowych obywateli PRL, obrońców jej ustroju i bezpieczeństwa, kształcenie słuchaczy w zakresie nauk społeczno-politycznych, a także rozdanie i upowszechnianie dorobku i tradycji służb MO i SB w resorcie spraw wewnętrznych jak i poza resortem. Wprawdzie wnioskodawca nie ukończył studiów na ww. Szkole, jednak przyczyną ich przerwania nie były przesłanki etyczno - moralne lecz, jak skarżący sam wskazał w raporcie z [...] listopada 1989 r. (stanowiącego kopię akt osobowych o sygn. [...]), jego prośba o udzielenie urlopu dziekańskiego była spowodowana trudną sytuacją rodzinną i mieszkaniową oraz wynikała z negatywnego rozpatrzenia raportu o kontynuowanie studiów w systemie zaocznym.

Organ zaznaczył również, że we wniosku personalnym z [...] lipca 1988 r. dotyczącym podwyższenia uposażenia oraz przyznania dodatku służbowego wyższej kategorii wskazano, że skarżący "jest pracownikiem zdyscyplinowanym, chętnie angażuje się w wykonywanie powierzonych zadań. Mimo krótkiego stażu pracy samodzielnie obsługiwał źródła informacji oraz pozyskał [...]. Angażuje się do prac społecznych inicjowanych przez ZSMP. Strona etyczno-moralna nie budzi zastrzeżeń, prezentuje światopogląd materialistyczny". Powyższe w ocenie Ministra wskazuje, że służba wnioskodawcy na rzecz totalitarnego państwa nie była działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych czynności i działań jakie wówczas były podejmowane w ramach służby publicznej.

Odnosząc się do kwestii wskazanej przez Sąd w uzasadnieniu wyroku, dotyczącej stanu zdrowia wnioskodawcy oraz okoliczności, które przyczyniły się do braku możliwości kontynuowania przez niego służby organ wskazał, że służba w Policji zwykle wiąże się z potencjalnym ryzykiem dla zdrowia i życia funkcjonariuszy oraz ewentualnymi urazami. Orzeczeniem komisji lekarskiej skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji oraz zaliczony do pierwszej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą w Policji. Ponadto przedmiotowe orzeczenie zawiera rozpoznania poszczególnych schorzeń wnioskodawcy i ich związku ze służbą. Komisja lekarska orzekła związek ze służbą schorzeń wymienionych w punkcie 2 rozpoznania tj.: "[...]". Minister zaznaczył, że orzeczenie komisji lekarskiej zaliczające wnioskodawcę do pierwszej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą, nie jest tożsame

z posiadaniem zaświadczenia, że służba ta pełniona była z narażeniem zdrowia i życia uprawniającego do podwyższenia procentowego wysługi emerytalnej. Dlatego też,

w świetle przytoczonych powyżej faktów, ustalenia komisji lekarskiej z punktu widzenia przesłanek art. 8a ustawy zaopatrzeniowej nie znalazły zastosowania w przedmiotowej sprawie.

W ocenie organu, nie może mieć również znaczenia w sprawie kwestia aktualnej, indywidualnej sytuacji finansowej byłego funkcjonariusza, także w kontekście tego, że jest inwalidą I grupy. Możliwość wyłączenia stosowania ogólnych reguł uposażenia,

w myśl art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, prawodawca powiązał bowiem generalnie z okolicznościami pełnienia służby, czy to na rzecz totalitarnego państwa (w tym kwestia krótkotrwałości), bądź w okresie funkcjonowania państwa demokratycznego kwestia rzetelności, w tym narażenie życia i zdrowia). Prawodawca przewiduje przy tym szczegóIne przypadki przyznania świadczenia funkcjonariuszom bądź ich rodzinom, gdy nie są one w ogóle im należne wg ogólnych zasad. Nie dopuszczono jednak uznaniowego ich zwiększenia ponad należną wysokość, wobec szczególnych potrzeb uposażonych. Brak podstaw do uznania by treścią art. 8 ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej chciano tę ogólną regułę przełamać. Stąd wniosek, że instytucja wyłączenia stosowania reguł ogólnych, zawarta w art. 8a ust. 1 cytowanej ustawy nie ma charakteru pomocy socjalnej. Bez znaczenia jest wobec tego aktualna sytuacja życiowa, w tym materialna, uprawnionego do świadczenia na zasadach ogólnych, występującego z wnioskiem

o wyłączenie stosowania doń zwykłych reguł (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2015 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 625/19).

Konkludując, Minister stwierdził, że analiza materiału zgromadzonego w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego dowodzi, że osiągnięcia odnotowane przez wnioskodawcę po dniu 12 września 1989 r., niewątpliwie zasługują na aprobatę. Jednakże biorąc pod uwagę całokształt służby skarżącego,

a w szczególności jej charakter przed dniem 31 lipca 1990 r., ukierunkowany na realizowanie typowych dla ustroju państwa totalitarnego zadań i funkcji, to w ocenie organu przedmiotowa sprawa nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, pozwalającego na skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, skutkujących wyłączeniem stosowania względem wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a ww. ustawy. Uwzględniając zaangażowanie wnioskodawcy, wybiegające poza zakres zwykłych obowiązków służbowych, stwierdzić należy, że służby pełnionej na rzecz totalitarnego państwa nie można w przypadku skarżącego zakwalifikować jedynie jako służby, która pełniona była w czasie i miejscu wskazanej

w ustawowej definicji, bowiem cechowała ją podejmowana konkretna działalność ukierunkowana na rzecz ww. ustroju.

Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie ww. decyzji Ministra i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak uwzględnienia oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2780/19 uchylającego decyzję Ministra z [...] listopada 2019 r. oraz przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, i art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu autor skargi wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie uchylając wyrokiem z 7 lipca 2020 r. poprzednio wydaną przez Ministra decyzję z [...] listopada 2019 r. nr [...] uznał, że organ nie dokonał oceny krótkotrwałości służby skarżącego przed 1990 r. oraz rzetelności wykonywanych zadań i obowiązków po 12 września 1989 r. w kontekście szczególnie uzasadnionego przypadku. W ocenie Sądu Minister nie rozważył okoliczności związanych z brakiem możliwości kontynuowania służby przez skarżącego z uwagi na stan zdrowia,

a okoliczność ta być może mogłaby stanowić uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Decyzją z [...] stycznia 2021 r. Minister ponownie odmówił wyłączenia zastosowania wobec skarżącego art. 15c, 22a, i 24a ustawy zaopatrzeniowej uznając, że jego służba przed 1990 r. nie była krótkotrwała oraz że skarżący utożsamiał się z ustrojem totalitarnym. Z takim zaś stanowiskiem nie można się zgodzić. Organ pomimo obszernej argumentacji zawartej w uzasadnieniu wyroku nie wykonał więc zaleceń Sądu. Zaskarżona decyzja zawiera takie same argumenty jak

w decyzji, która została uprzednio uchylona przez Sąd. Organ ponownie nie wyjaśnił dlaczego nie uznał służby skarżącego przed 1990 r. za krótkotrwałą i jaki okres można byłoby uznać za krótkotrwały. Zdaniem organu przytoczenie pewnej części uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego zastępuje konieczność przeprowadzenia analizy przesłanki krótkotrwałości służby. Wnioski organu w tej kwestii są całkowicie błędne, gdyż pomijają dalsze wytyczne pierwszego orzeczenia. Niezrozumiałe jest też podejście organu do przesłanki rzetelności pełnienia służby przez skarżącego

i ewentualnego zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku. Minister w sposób nieuzasadniony dokonał oceny występowania szczególnie uzasadnionego przypadku poprzez pryzmat służby skarżącego przed 1990 r. Jako okoliczność obciążającą skarżącego podał bowiem fakt nauki w [...] w [...]. Okres odbywania studiów nie jest zaś równoznaczny z pełnieniem służby, gdyż w tym czasie nie wykonuje się zadań typowych dla służb mundurowych. Ponadto jako przesłankę do odmowy zastosowania art. 8a ustawy zaopatrzeniowej wskazano także zaangażowanie w działalność na rzecz ZSMP oraz to, że służba skarżącego nie ograniczała się do standardowych działań na rzecz totalitarnego państwa. Stwierdzenia te nie są uzasadnione bowiem skarżący nie należał nigdy do ZSMP czy PZPR, ani nie był nawet kandydatem na członka tych organizacji. Minister całkowicie pominął też brak możliwości kontynuowania służby z uwagi na uznanie za niezdolnego do służby ze względu na stan zdrowia oraz zaliczenie do I grupy inwalidzkiej. Organ zamiast dokonać oceny służby skarżącego w odniesieniu do przesłanek wskazanych w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, wprowadza do postępowania dodatkowe przesłanki oceny stopnia "utożsamiania się danej osoby z ustrojem totalitarnym". Działanie organu wykracza więc poza ramy art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, który to przepis nie przewiduje takowej przesłanki. Z uzasadnienia decyzji można wywnioskować, że jedynie ten aspekt był przedmiotem analizy dokonanej przez organ.

Minister w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej,

a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 dalej jako "P.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję w całości lub

w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja organu z [...] stycznia 2021 r.

o odmowie wyłączenia stosowania wobec skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Jest to kolejna decyzja Ministra wydana w sprawie wniosku skarżącego z [...] kwietnia 2017 r. Poprzednia bowiem decyzja organu z [...] listopada 2019 r. nr [...] została bowiem uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2780/19.

Zgodnie z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie.

W orzecznictwie przyjmuje się, że przez ocenę prawną, o której mowa w tym przepisie należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony tylko

w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego środkami przewidzianymi prawem. Nawet w przypadku odmiennej interpretacji prawa lub możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wyrażone przez sąd mają moc wiążącą (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 września 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1434/2005, opubl. Lex Polonica nr 400400).

Związanie wskazaniami sądu administracyjnego oznacza powinność ścisłego, przy zachowaniu wszelkich zasad postępowania wyjaśniającego, wypełnienia zaleceń sądu, przy wyeliminowaniu jakichkolwiek niejasności czy choćby dwuznaczności odnoszących się do ustaleń stanu faktycznego. Inny sposób procedowania czyniłby kontrolę sądową iluzoryczną i pozbawioną sankcji w postaci możności powtórnej weryfikacji stanowiska właściwego w sprawie organu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 12 kwietnia 2005 r. sygn. akt I SA/Łd 119/2004, opubl. Lex Polonica nr 420541).

Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 P.p.s.a w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Stanowi to bowiem gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej związania orzeczeniem sądu. Musi być więc konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu. Bez ścisłego stosowania omawianego przepisu trudno byłoby zresztą zapewnić spójność działania systemu władzy państwowej. Jego nieprzestrzeganie w istocie podważałoby bowiem obowiązującą w polskim prawie zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji (por. wyrok NSA z 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97). Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej

w komentowanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.).

Mając na uwadze spoczywający na organie administracji obowiązek zastosowania się do zaleceń sądu administracyjnego, zważyć należy, że badając prawidłowość decyzji zapadłej w następstwie uchylonego wcześniej rozstrzygnięcia sąd ma przede wszystkim obowiązek zbadania w jakim zakresie organ administracji zastosował się do jego wskazań.

Przypomnieć więc w tym miejscu należy, że tutejszy Sąd uchylając poprzednio wydaną w niniejszej sprawie decyzję Ministra w wyroku z 7 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2780/19 zobligował organ do ponownego rozpatrzenia sprawy skarżącego. Organ nie dokonał bowiem w sposób prawidłowy oceny krótkotrwałości służby skarżącego przed 1990 r. oraz rzetelności wykonywanych zadań i obowiązków po 12 września 1989 r. w kontekście szczególnie uzasadnionego przypadku. Minister

w żadnej mierze nie wziął pod rozwagę, z jakiego powodu skarżący przestał pełnić służbę po 20 latach, 10 miesiącach i 2 dniach. Z okoliczności podniesionych przez skarżącego już w ww. wniosku o wyłączenie stosowania przepisów ustawy zaopatrzeniowej wynikało, że spowodowało to orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA z [...] czerwca 2006 r., na mocy którego skarżącego uznano za całkowicie niezdolnego do służby i zaliczono do I grupy inwalidzkiej, ze wskazaniem trwale niezdolny do służby i pracy. Wszystkie schorzenia pozostawały w związku ze służbą w Policji. Minister nie rozważył więc okoliczności związanych z brakiem możliwości kontynuowania służby przez skarżącego z uwagi na stan zdrowia,

a okoliczność ta być może mogłaby stanowić uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 8a ustawy zaopatrzeniowej.

Jak zauważył Sąd w ww. wyroku, skarżący w swoim wniosku z [...] kwietnia 2017 r. podnosił, że przez większość swojej służby w Policji realizował zadania związane ze zwalczaniem przestępczości kryminalnej, często z należeniem własnego życia i nigdy

w swojej karierze zawodowej do 1990 r. nie prowadził żadnych działań operacyjnych przeciwko członkom ówczesnej opozycji. Skarżący wskazywał ponadto, na poszczególne etapy swojej drogi zawodowej, podnosząc, że od [...] września 1988 r. do [...] grudnia 1989r., czyli przez 16 miesięcy był słuchaczem [...] w [...], ale nie realizował zadań o charakterze operacyjnym. Sąd odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1669/19

z którego to wynika, że organ, wydając decyzję w trybie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, powinien badać czy konkretna służba charakteryzowała się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, czy też nie miała takiego charakteru, tj. była np. działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych działań, czynności podejmowanych i wykonywanych w każdej służbie publicznej, tj. służbie na rzecz państwa jako takiego, a tym samym nie ma -

z punktu widzenia aksjologicznych podstaw demokratycznego państwa prawnego - żadnych konotacji negatywnych. W rozpoznawanej sprawie ocen zaś takich zabrakło, choć skarżący już w ww. wniosku wskazywał, że nie był zaangażowany w działania operacyjne przeciwko opozycji.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdza, że organ wydając obecnie zaskarżone przez skarżącego rozstrzygnięcie, nie zastosował się w pełni do oceny prawnej i wskazań zawartych w ww. wyroku Sądu naruszając w konsekwencji powyższego art. 153 P.p.s.a. Po raz kolejny analizując akta sprawy, Minister przyjął wprawdzie spełnienie przesłanki krótkotrwałości i rzetelności, uznając, że skarżący legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie wyróżniającymi go na tle pozostałych funkcjonariuszy. Niemniej jednak organ uznał, że w sprawie nie zaistniała przesłanka "szczególnie uzasadnionego przypadku".

W ocenie Sądu, sprawa nadal nie została wystarczająco wnikliwie rozważona przez organ administracji, a wyniki jej analizy nie znajdują odzwierciedlenia w treści uzasadnienia decyzji. Tym samym organ dopuścił się naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie w sposób wszechstronny i wnikliwy postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, tj. w szczególności dokonanie oceny spełnienia kryteriów, o których mowa w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej.

Przepis art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej stanowi, że minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy w stosunku do osób pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b tej ustawy (tj. służbę od dnia 22 lipca 1944 r. do 31 lipca 1990 r. w cywilnych i wojskowych instytucjach i formacjach wymienionych enumeratywnie w tym przepisie), ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia.

Z uzasadnienia decyzji uznaniowej powinno wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Zaniechanie w powyższym zakresie powoduje, że organ naraża się na skuteczny zarzut dowolności (arbitralności) decyzji. Tymczasem Minister dokonując oceny służby skarżącego bardzo ogólnie odniósł się do służby, którą skarżący pełnił przed 1990 r. w zakresie realizowanych obowiązków służbowych

i odniesienia się w tym aspekcie czy miały one jakikolwiek związek ze służbą na rzecz państwa totalitarnego.

Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w wyroku z 13 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1895/19 podkreślił, że ze względu na konstytucyjną ochronę wolności i praw jednostki możliwość korzystania przez organ z uznania administracyjnego w takich sprawach jak rozpatrywana, podlega szczególnym ograniczeniom. Kierując się konstytucyjnymi dyrektywami poszanowania wolności i sprawiedliwości (z preambuły Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wynika, że obejmuje ona prawa podstawowe dla państwa oparte na poszanowaniu wolności i sprawiedliwości, a wśród nich prawo do zabezpieczenia społecznego (art. 67 ust. 1 i 2), realizacji dobra wspólnego (art. 1 Konstytucji RP) oraz urzeczywistniania zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2). Obowiązkiem organu jest - po przeprowadzeniu postępowania w sprawie i stwierdzeniu, że w stosunku do określonej osoby zaistniała ustawowa przesłanka wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy, każdorazowe wykazanie w tej sytuacji kryteriów przyjętego rozstrzygnięcia, w tym zwłaszcza kryteriów, którymi organ kierował się odmawiając wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b ustawy. Kryteriów wyboru konsekwencji dostarczają również zasady ogólne k.p.a., w tym zwłaszcza zasada wyważania interesów: indywidualnego i publicznego, wyrażona w art. 7 k.p.a. Rozstrzygnięcie podejmowane w granicach upoważnienia do uznania nie może być rozstrzygnięciem dowolnym, którego argumentacja sprowadzałaby się do stwierdzenia, że skoro organ "może, to nie musi". W konsekwencji sądowa kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym polega na zbadaniu, czy organ administracji dokonał prawidłowej wykładni stosowanej normy prawnej, czy wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zgodnie z celem danej ustawy, oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu istotnych dla sprawy okoliczności. Kontroli sądowej podlega w szczególności uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do wydania decyzji uznaniowej. Przy takim zakresie kontroli obowiązkiem sądu jest sprawdzenie nie tylko tego czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, lecz również tego czy w granicach upoważnienia ustawowego zrealizował swoje kompetencje uznaniowe

w sposób odpowiadający standardom demokratycznego państwa prawnego, w tym czy realizując te kompetencje respektował konstytucyjne publiczne prawo podmiotowe obywateli do zaopatrzenia społecznego w wysokości określonej w oparciu

o materialnoprawne zasady, tj. czy rozstrzygnięcie nie ma charakteru arbitralnego, bądź dowolnego.

Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, szczególnie uzasadnionym przypadkiem może być przykładowo sytuacja, gdy zastosowanie reguły z art. 15c ust. 3 ustawy zaopatrzeniowej prowadziłoby do utraty uprawnień nabytych w trakcie wieloletniej, rzetelnej służby na rzecz niepodległej Polski, gdy - w świetle dostępnych informacji - danemu funkcjonariuszowi nie można przypisać konkretnych, godzących

w wolności obywatelskie, działań w ramach pełnienia służby uznanej za służbę na rzecz totalitarnego państwa, zwłaszcza, gdy była ona pełniona stosunkowo niedługo.

Na tę ostatnią kwestię w kontekście "szczególnie uzasadnionego przypadku" zwrócił również uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, podnosząc w uzasadnieniach wyroków z dnia 13 grudnia 2019 r., wydanych w sprawach sygn. akt I OSK 1464/19

i sygn. akt I OSK 1690/19, że w przypadku ustalenia przez organ, że działalność określonego funkcjonariusza w okresie państwa totalitarnego była działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych działań podejmowanych w służbie publicznej, tj. służbie na rzecz państwa jako takiego, a tym samym wystąpiły w sprawie "szczególnie uzasadnione przypadki" obalające domniemanie służby charakteryzującej się zindywidualizowanym zaangażowaniem w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie ustrojowo zdeterminowanych zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu, to wydanie decyzji o odmowie wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a

i art. 24a w stosunku do tego funkcjonariusza jest w istocie wykluczone, a teoretyczna możliwość wydania - nawet w przypadkach absolutnie wyjątkowych i szczegółowo omówionych w uzasadnieniu - decyzji odmownej, byłaby zanegowaniem konstytucyjnego publicznego prawa podmiotowego funkcjonariusza do zaopatrzenia społecznego w wysokości określonej w oparciu o materialnoprawne zasady określone

w ustawie zaopatrzeniowej.

W tej sytuacji, zdaniem Sądu, przyjąć należy zatem, że nie jest wystarczające dla stosowania restrykcyjnych unormowań ustawy zaopatrzeniowej - co mogłaby sugerować bezrefleksyjna, wyłącznie językowa wykładnia art. 13b w związku z art. 13c ww. ustawy nieuwzględniająca pozostałych unormowań tej ustawy - poprzestanie wyłącznie na ustaleniu "okresów służby na rzecz totalitarnego państwa", lecz konieczne staje się również odkodowanie pełnej treści pojęcia "służby na rzecz totalitarnego państwa", znajdującej oparcie w przepisach tej ustawy odczytywanych w zgodzie

z konstytucyjnymi zasadami wyznaczającymi standardy demokratycznego państwa prawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1935/19).

Według Sądu, unormowania zawarte w art. 15c ust. 5 i 6, art. 22a ust. 5 i 6 oraz art. 24a ust. 4 i 6 cyt. ustawy w sposób wyraźny akcentują taką aktywność funkcjonariuszy "z okresu totalitarnego państwa", która pozostawała w bezpośredniej opozycji do zadań i funkcji państwa totalitarnego i stanowią podstawę - na warunkach wskazanych w tych unormowaniach - wyłączenia restrykcyjnych regulacji art. 15c ust. 1, art. 22a ust. 1 i art. 24a ust. 1 tej ustawy właśnie wobec osób, wymienionych w art. 13b w związku z art. 13c ustawy, których aktywność pozostawała w bezpośredniej opozycji do zadań i funkcji państwa totalitarnego.

W tym miejscu należy zauważyć, że również Sąd Najwyższy w uchwale składu 7 sędziów Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych SN z dnia 16 września 2020 r., sygn. akt III UZP 1/20, stwierdził wyraźnie, że kryterium "służby na rzecz totalitarnego państwa", określone w art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, powinno być oceniane na podstawie wszystkich okoliczności sprawy, w tym także na podstawie indywidualnych czynów i ich weryfikacji pod kątem naruszenia podstawowych praw i wolności człowieka.

W ocenie Sądu, Minister w uzasadnieniu swojej decyzji nie wykazał, że postawa skarżącego charakteryzowała się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań

i funkcji państwa totalitarnego. Przede wszystkim organ nie dokonał wystarczającej indywidualizacji oceny służby skarżącego, wbrew wyraźnym zaleceniom wynikającym

z przywołanego wyżej orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym również wyroku z 7 lipca 2020 r. zapadłego w sprawie skarżącego. Wbrew zaś stanowisku Ministra - analiza materiału dowodowego przedstawionego w niniejszej sprawie nie pozwala na przyjęcie zindywidualizowanego zaangażowania skarżącego

w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie ustrojowo zdeterminowanych zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu. Z akt administracyjnych wynika, że działalność skarżącego w ramach państwa totalitarnego polegała na wykonywaniu zwykłych, standardowych czynności charakterystycznych dla każdej służby publicznej. Chęć podnoszenia kwalifikacji zawodowych i uzyskania awansu zawodowego nie stanowi okoliczności dyskredytującej funkcjonariusza, choćby pozostawał on w służbie uznawanej za pełnioną na rzecz totalitarnego państwa

w rozumieniu art. 13b ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Ogólne wnioski wywiedzione

z faktu świadomej i sumiennej realizacji zadań służbowych świadczą o błędnej interpretacji przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku". Prowadzą bowiem do konstatacji, że z regulacji objętej przepisem art. 8a ustawy zaopatrzeniowej mogą skorzystać wyłącznie osoby, które służyły państwu totalitarnemu pod przymusem bądź podjęły (bez zgody przełożonych) współpracę z demokratyczną opozycją. Tymczasem takich funkcjonariuszy nie dotyczy obniżenie uposażenia (vide art. 23c pkt 2 i art. 15c ust. 5 ustawy zaopatrzeniowej).

Reasumując, w przedmiotowej sprawie należy uznać, że została spełniona przesłanka szczególnie uzasadnionego przypadku - stanowi go bardzo krótka służba skarżącego na rzecz totalitarnego państwa (2 lata i 5 miesięcy) w powiązaniu

z późniejszym, wieloletnim, rzetelnym i naznaczonym wybitnymi zasługami pełnieniem obowiązków w formacji mundurowej na rzecz państwa demokratycznego. Również brak możliwości kontynuowania służby przez skarżącego z uwagi na uznanie go za niezdolnego do służby ze względu na stan zdrowia oraz zaliczenie do I grupy inwalidzkiej w związku ze służbą w Policji, przemawia za spełnieniem przesłanki uzasadnionego przypadku w rozumieniu art. 8a ustawy zaopatrzeniowej.

Rozstrzygając ponownie sprawę, organ zobowiązany będzie, kierując się konstytucyjnymi dyrektywami poszanowania wolności i sprawiedliwości, które - jak wynika z Konstytucji RP - obejmują m.in. prawo do zabezpieczenia społecznego (art. 67 ust. 1 i 2 Konstytucji RP), realizacji dobra wspólnego (art. 1 Konstytucji RP) oraz urzeczywistniania zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP), przeprowadzić tak postępowanie w sprawie, aby jednoznacznie wykazać

w uzasadnieniu ponownie wydanej decyzji kryteria przyjętego rozstrzygnięcia, którymi organ kierował się rozpatrując wniosek skarżącego o wyłączenie stosowania wobec niego przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Minister zgodnie

z art. 153 p.p.s.a. uwzględni ocenę prawną, sformułowaną w niniejszym uzasadnieniu. Organ ustali istotne w tej sprawie okoliczności faktyczne, a następnie dokona raz jeszcze oceny spełnienia przez skarżącego przesłanek umożliwiających zastosowanie art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Uzasadnienie decyzji powinno być wyczerpujące, tak aby strona nie miała wątpliwości, dlaczego Minister rozstrzygnął

w taki, a nie w inny sposób.

Sąd mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję (punkt pierwszy wyroku). Postanowienie

w przedmiocie kosztów sądowych wydano na mocy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 i 1801 ze zm.), gdyż skarżący był reprezentowany przez adwokata (punkt drugi sentencji wyroku).