Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 722/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 188, art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień /spr./ Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. NSA Zygmunt Zgierski Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1502/14 w sprawie ze skargi P. N. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz P. N. kwotę 1300 (jeden tysiąc trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2014 r. sprawy o sygn. akt II SA/Kr 1502/14 ze skargi P. N. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku kaplicy okrągłej (rotundy) skargę oddalił.

Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. w dniu [...] maja 2012 r. przeprowadził na terenie Ośrodka Rekolekcyjnego "P. N." w G. czynności kontrolne w trakcie, których ustalił, że P. N. zrealizował m.in. kaplicę okrągłą - rotundę (do protokołu kontroli dołączono dokumentację fotograficzną).

Ponowną kontrolę pracownicy PINB przeprowadzili w dniu [...] lipca 2012 r. W jej toku ustalono, że na działce nr ewid. [...] zlokalizowany jest budynek konstrukcji murowanej (rotunda) o wysokości ok. 8 m i średnicy ok. 10 m. Ponadto stwierdzono wykonanie murów oraz utwardzenia terenu kostką betonową.

W związku z powyższym PINB wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych w G., realizowanych bez wymaganego zgłoszenia i pozwolenia na budowę.

Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. PINB w S. zwrócił się do Burmistrza M. o udzielenie informacji, czy budynek zlokalizowany na działce nr ewid. [...] w G. nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi Burmistrz M. w piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r. wskazał, iż działka nr ewid. [...] w G. znajduje się w jednostce strukturalnej "ZL1", tj. tereny zalesień oraz że przedmiotowa rotunda nie jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego obszaru obejmującego wieś G. (zatwierdzonym uchwałą z [...] kwietnia 2005 r. Rady Miejskiej w M. nr [...]).

W dniu [...] września 2012 r. PINB wydał decyzję o nakazie rozbiórki budynku rotundy oraz wykonanych wokół niego murów oporowych wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce o nr ewid. [...], położonej w G. Od powyższej decyzji odwołał się w ustawowym terminie P. N.

W dniu [...] listopada 2012 r. pracownicy [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej [...]WINB) przeprowadzili oględziny na działce nr ewid. [...] w G., w trakcie, których stwierdzono m.in. istnienie rotundy wraz z podcieniami. Dokonano pomiarów przedmiotowego obiektu dalmierzem laserowym. Stwierdzono, że "budynek został wykonany w konstrukcji murowej z kamienia łamanego przewiązywanego cegłą ceramiczną, nadproża łukowe wykonane z cegły ceramicznej nad wejściem do obiektu, otworami okiennymi oraz między słupami podcieni. Pokrycie dachowe wykonano z gontów drewnianych na konstrukcji drewnianej i deskowaniu pełnym. Zadaszone wejście do obiektu znajduje się od strony zachodniej. Pod zadaszeniem umieszczono jedno okno, trzy kolejne umieszczone są ponad pokryciem dachowym podcienia. Według możliwej oceny wizualnej okna usytuowane są koncentrycznie w równej odległości od siebie. Konstrukcja dachowa podcienia połączona jest ze ścianą rotundy za pomocą kształtowników stalowych umocowanych na kołkach rozporowych. Wzdłuż północno-zachodniej, północnej i południowej granicy działki wykonany został murek betonowy o szerokości 0,70 m i zmiennej wysokości od 0,30 m do 0,80 m (licząc od podłoża).

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego [...]WINB w dniu [...] stycznia 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego rozbiórkę budynku (rotundy) wykonanego na działce nr ewid. [...], położonej w G. bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz na podstawie art. 105 K.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w części dotyczącej murków oporowych wykonanych na działce nr ewid. [...], położonej w G. Natomiast decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] [...]WINB uchylił decyzję w przedmiocie nakazu rozbiórki utwardzenia terenu i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Po zapoznaniu się ze skargą P. N. kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (dalej WSA w Krakowie), [...]WINB w dniu [...] kwietnia 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. uchylił w całości decyzję własną nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. oraz uchylił decyzję PINB z dnia [...] września 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Ponownie prowadząc sprawę PINB w dniu [...] listopada 2013 r. przeprowadził oględziny, w trakcie których stwierdzono, że na działce nr [...] znajduje się budynek rotundy o konstrukcji murowanej, wysokość 9,90 m, średnicy zewnętrznej 5,20 m, dach kryty gontem, roboty budowlane w obiekcie zakończone. Wokół budynku zlokalizowane są podcienia (wiata, zadaszenie) o szerokości od 2,05 do 2,45 m, konstrukcji murowano-drewnianej, przekryte dachem jednospadowym krytym gontem. Według oświadczenia skarżącego obiekty te zostały zrealizowane około 2011/2012 r., a prace zakończono w 2012 r. Inwestor nie posiada zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej.

Kolejne oględziny przeprowadzono w dniu [...] lutego 2014 r., stwierdzając, że między budynkiem rotundy a podcieniami została wykonana szczelina ok. 0,03 do 0,04 m, co powoduje, że są to dwa obiekty, a pierwotnie był jeden. Po wykonaniu szczeliny między rotundą, a podcieniami konstrukcja dachu podcieni podparta została na żerdziach drewnianych od strony rotundy wcześniej była osadzona na budynku rotundy za pomocą kształtowników metalowych na kołkach rozporowych.

W dniu [...] marca 2014 r. do PINB wpłynęło pismo Urzędu Miejskiego w M. z dnia [...] marca 2014 r., z którego wynika, że działka nr ewid. [...] w G., jest zlokalizowana "w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem ,,ZL1", tj. tereny zalesień, wobec czego budynek rotundy oraz podcieni nie jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi G. ".

PINB w S. decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nakazał P. N. rozbiórkę budynku rotundy (kaplicy) na działce o nr ewid. [...] w G. wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji w ustawowym terminie odwołał się P. N.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB, wskazując, że argumentacja strony odwołującej się nie zasługuje na uwzględnienie.

Pismem z dnia [...] września 2014 r. P. N. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę stwierdził, że inwestycja skarżącego w postaci "rotundy [...]" jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, nie stanowiącym tzw. obiektu małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 tej ustawy. Przedmiotowa rotunda, o dosyć znacznych wymiarach (ok. 9,9 metrów wysokości i 5,2 metrów średnicy), nie spełnia warunków uznania jej za mały obiekt małej architektury - kultu religijnego, takie jak np. kapliczki, figury, czy też krzyże przydrożne. Tak jak np. nie jest obiektem małej architektury np. wiata, czy altana ogrodowa. Oczywiście definicja obiektu małej architektury jest otwarta w tym sensie, że opisuje definiowane pojęcie poprzez wskazanie reprezentatywnych przykładów form zaliczanych do małej architektury, co nie wyklucza zaliczenia również innych, niewielkich obiektów o podobnych cechach – ale muszą to być niewielkie obiekty. Obiektywnie można zdaniem Sądu stwierdzić, że kamienna rotunda o wysokości sięgającej 10 m i szerokości 5,2 m nie jest i nie może być zaliczona do obiektów małej architektury, gdyż nie jest niewielkim obiektem budowlanym. Dla kwalifikacji tej nie ma znaczenia, że jest to obiekt kultu religijnego wzniesiony na terenie prywatnej nieruchomości. Aby móc realizować bez zgłoszenia obiekt małej architektury, musi być on realizowany poza miejscem publicznym, mieć określoną funkcję użytkową i niewielkie rozmiary (art. 30 ust.1 pkt 4 w zw. z art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego). Jednak ze względu na wymiary przedmiotowego obiektu – rotundy obiektu tego nie można zaliczyć do obiektów małej architektury, lecz do obiektów budowlanych – budynków, które wymagają pozwolenia na budowę.

Podobnie za bezsporne uznał Sąd to, że budowla ta została wzniesiona w sprzeczności z założeniami obowiązującego w gminie M. (w której znajduje się miejscowość G.) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą z [...] kwietnia 2005 r. Rady Miejskiej w M. nr [...]. Jak wynika z informacji Burmistrza M., zawartej w jego pismach z [...] sierpnia 2012 r. oraz [...] marca 2014 r., działka o nr ewid. [...], na której zlokalizowana jest przedmiotowa budowla, znajduje się w jednostce strukturalnej "ZL1", tj. tereny zalesień. Jako przeznaczenie podstawowe ustala się lasy o kategorii ochronności "lasy wodochronne" i zalesienia. Wyłącza to możliwość budowania w tym miejscu obiektów o charakterze takim, jak przedmiotowa rotunda. Powyższe ustalenia planu uniemożliwiają podjęcie działań mających na celu legalizację przedmiotowego obiektu na podstawie art. 48 Prawa budowlanego.

Sąd nie podzielił także zastrzeżeń strony skarżącej, że w przedmiotowej sprawie nastąpiła zmiana przedmiotu postępowania. To, że wskazany organ wydał ostatecznie dwie, osobne decyzje, dotyczące kolejno samego budynku rotundy oraz "wiaty (podcieni-arkad)" to kwestia czysto praktyczna wynikająca z faktu, iż z ustaleń organu wynika, że mamy do czynienia z dwoma obiektami budowlanymi. Jak wskazał sam skarżący w swojej skardze z 21 lutego 2013 r. do WSA w Krakowie: "W styczniu 2013 r. roku przebudowałem obiekt budowlany znajdujący się na działce o numerze ewidencyjnym [...] poprzez likwidację zadaszenia stanowiącego o istnieniu podcieni, w wyniku czego powstały dwa odrębne obiekty budowlane". Zatem sam skarżący podał kiedy nastąpiła zmiana stanu faktycznego, wskutek czego z jednego obiektu budowlanego (rotunda z podcieniami) powstały dwa obiekty (rotunda i wiata -podcienia). Zasadnie więc organy obu instancji uwzględniły zmianę stanu faktycznego w toku postępowania administracyjnego. Od tego momentu należało prowadzić postępowanie odnośnie dwóch odrębnych obiektów budowlanych znajdujących na działce nr [...] w G. Wciąż są to jednak postępowania prowadzone w sprawie robót budowlanych m.in. na działce ewidencyjnej nr [...].

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie z dnia 12 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1502/14 złożył P. N. zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:

1) przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez błędną ocenę, że organy administracji publicznej dokonały wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania normy prawnej wyrażonej w art. 48 Prawa budowlanego do obiektu budowlanego będącego obiektem małej architektury – kapliczką kultu religijnego,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i brak stwierdzenia przez Sąd pierwszej instancji, iż organy administracji publicznej nie dokonały ustalenia daty wzniesienia obiektu budowlanego, którego dotyczyło postępowanie administracyjne, a jedynie organy administracji publicznej ustaliły datę jego przebudowy, zgodnie z oświadczeniem inwestora, wobec czego Sąd pierwszej instancji powinien uchylić zaskarżoną decyzję, jako wydaną bez ustalenia stanu faktycznego określającego przepisy będące podstawą wydania decyzji, w myśl art. 103 ust. 1 Prawa budowlanego,

2) przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

- art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż obiekt budowlany o określonej wysokości ok. 10 m, co do zasady nie może stanowić obiektu małej architektury, niezależnie od jego konstrukcji, proporcji części zbudowanej z materiałów ciężkich typu kamień i lekkich, ażurowych wykonanych z drewna, a także usytuowania i sąsiedztwa obiektu, co doprowadziło do uznania przez Sąd pierwszej instancji, że zastosowanie przez organ administracji publicznej art. 48 tej ustawy było zgodne z prawem,

- § 16 ust. 3 pkt 4 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego wieś G. w Gminie M., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że organ administracji publicznej w sposób prawidłowy ustalił, iż obiekt budowlany, będący przedmiotem postępowania administracyjnego jest niezgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,

- rażącego naruszenia art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że zaskarżona decyzja organu administracji publicznej odpowiada prawu, pomimo że została wydana bez ustalenia daty budowy obiektu budowlanego, co w konsekwencji spowodowało, iż organy nadzoru budowlanego nie mogły ustalić w sposób prawidłowy podstawy prawnej wydanej decyzji administracyjnej.

Mając powyższe na względzie Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie względnie, w przypadku nie stwierdzenia naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, na podstawie art. 188 P.p.s.a. uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie przedmiotowej sprawy oraz uchylenie wydanych decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. oraz art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez błędną ocenę, że organy administracji publicznej dokonały wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w szczególności dokonania ustaleń daty wzniesienia budynku rotundy. Organy administracji publicznej ustaliły jedynie datę jej przebudowy, zgodnie z oświadczeniem inwestora, która polegała na likwidacji elementów stanowiących o konstrukcyjnym powiązaniu podcieni-arkad z budynkiem rotundy oraz wykonaniu elementów umożliwiających samodzielne powiązanie wiaty z gruntem.

W aktach administracyjnych organu pierwszej instancji znajduje się protokół z oględzin z dnia [...] maja 2012 r. stwierdzający wybudowanie przez P. N. m.in. kaplicy okrągłej (rotundy) bez ustalenia daty jej realizacji.

Następne oględziny organ pierwszej instancji przeprowadził w dniu [...] lipca 2012 r. (protokół kontroli k - 8 akt administracyjnych). W protokole brak jest ustaleń co do daty budowy przedmiotowej rotundy.

Kolejne oględziny na działce nr [...] w G. organ przeprowadził w dniu [...] listopada 2013 r., w trakcie których ustalił, że na działce nr [...] znajduje się budynek rotundy o konstrukcji murowanej, wysokości 9,90 m, średnicy zewnętrznej 5,20 m, dach kryty gontem. Roboty budowlane w obiekcie zostały zakończone. Wokół budynku zlokalizowane są podcienia (wiata, zadaszenie) o szerokości od 2,05 do 2,45 m, konstrukcji murowano-drewnianej, przekryte dachem jednospadowym krytym gontem. Według oświadczenia P. N. obiekty te zostały zrealizowane około 2011/2012 r., prace zakończono w 2012 r., inwestor nie posiada zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Do protokołu dołączono szkic sytuacyjny oraz dokumentację fotograficzną (akta PINB k. 37).

W dniu [...] lutego 2014 r. PINB ponownie przeprowadził oględziny stwierdzając, że "między budynkiem rotundy a podcieniami została wykonana szczelina ok. 0,03 do 0,04 m, co powoduje, że są to dwa oddzielne obiekty, a pierwotnie był jeden. Po wykonaniu szczeliny między rotundą a podcieniami konstrukcja dachu podcieni podparta została na żerdziach drewnianych od strony rotundy, wcześniej była osadzona na budynku rotundy za pomocą kształtowników metalowych na kołkach rozporowych". Według oświadczenia P. N. obiekty te zostały zrealizowane około 2011/2012 r., prace zakończono w 2012 r., (akta PINB k. 43).

Organ pierwszej instancji wskazując datę wykonania przebudowy obiektu polegającej na likwidacji połączenia między rotundą a okalającymi ją podcieniami wskazał na styczeń 2013 r. Organ odwoławczy zauważył natomiast, że czas przebudowy został określony w treści skargi z dnia [...] lutego 2013 r. złożonej przez P. N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję [...] WINB z dnia [...] stycznia 2013 r., w której autor wskazał, że: "W styczniu 2013 roku przebudowałem obiekt budowlany znajdujący się na działce o numerze ewidencyjnym [...] poprzez likwidację zadaszenia stanowiącego o istnieniu podcieni, w wyniku czego powstały dwa odrębne obiekty budowlane".

Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w odniesieniu do ustalenia czasu realizacji rotundy wskazał, że wobec prowadzonych robót budowlanych, pomimo wszczęcia postępowania przez organ nadzoru budowlanego, zmieniał się kształt obiektów budowlanych na działce nr [...] w G. Początkowo była to tylko rotunda, później wzniesione zostały wokół niej arkady, które zostały połączone zadaszeniem z rotundą i utworzyły podcienia stanowiąc z nią jeden obiekt. Sąd, podobnie jak organ odwoławczy powołał się na skarżącego, który w swojej skardze z dnia [...] lutego 2013 r. do WSA w Krakowie stwierdził, że przebudowa obiektu budowlanego została dokonana w styczniu 2013 r., w wyniku czego powstały dwa odrębne obiekty budowlane.

Z powyższego wynika jednoznacznie, że zarówno organy orzekające w sprawie, jak również Sąd pierwszej instancji ograniczyły się do ustalenia daty dokonania przebudowy rotundy polegającej na rozdzieleniu podcieni od budynku rotundy, nie ustalając pierwotnej daty realizacji tych obiektów. Wprawdzie z protokołów z oględzin z dnia [...] listopada 2013 r. oraz z dnia [...] lutego 2014 r. wynika, że według oświadczenia P. N. obiekty te zostały zrealizowane około 2011/2012 r., a prace zakończono w 2012 r., to jednak z uwagi na ogólnikowość tego oświadczenia oraz brak jakichkolwiek innych dowodów na tę okoliczność, nie sposób uznać ją za wyjaśnioną, w rozumieniu art. 7 i 77 § 1 K.p.a.

Z uwagi na niepełną ocenę materiału dowodowego i ogólnikowe uzasadnienie w zakresie ustalenia daty realizacji obiektu, uniemożliwiające kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, należy uznać, że naruszone zostały powołane w skardze kasacyjnej przepisy postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnoszenie się natomiast do zarzutów naruszenia prawa materialnego jest na tym etapie postępowania przedwczesne, gdyż organ pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę jest obowiązany dokonać pełnej oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a następnie podjąć rozstrzygnięcie zgodne z prawem materialnym. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ pierwszej instancji powinien ponadto mieć na uwadze, że w dniu [...] lutego 2015 r. weszła w życie uchwała nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] grudnia 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego miejscowość G. w Gminie M. [...]. W § 28 pkt 1 powołanej wyżej uchwały stwierdzono, że z dniem jej wejścia w życie, w granicach objętych planem tracą moc ustalenia uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego wieś G. w Gminie M., niezgodność z którym była powodem wydania decyzji o rozbiórce rotundy.

Uznając zatem podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za usprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, 203 pkt 1 i 205 P.p.s.a.