Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1983/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 154; art. 157 par. 1 i art. 158; art. 156 par. 1 pkt 1; art. 10; art. 268a; art. 7
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Iwona Dąbrowska (sprawozdawca) Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Danuta Kania Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi F. C. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji – oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie na art. 127 § 1 i 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., utrzymującej w mocy decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., w przedmiocie odmowy uchylenia rozkazu personalnego Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] sierpnia 1970 r., zwalniającego oficera z zawodowej służby wojskowej z powodu niewyrażenia zgody na przeniesienia na niższe stanowisko służbowe.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym

i prawnym sprawy:

[...] F. C. rozkazem personalnym Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] sierpnia 1970 r., został zwolniony z zawodowej służby wojskowej,

z powodu niewyrażenia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe. Decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lipca 1994 r. oficer został mianowany na stopnień podpułkownika.

Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] marca 1997 r., wydaną na podstawie art. 156 k.p.a., stwierdził, że rozkaz personalny Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 1970 r., zwalniający [...] F. C. z zawodowej służby wojskowej został wydany z naruszeniem prawa, obowiązującego w dacie wydania rozkazu. Z uwagi jednak na fakt, że rozkaz ten wywołał nieodwracalne skutki prawne, organ nie stwierdził jego nieważności.

Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 1997 r. Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] marca 1997 r., a Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 listopada 1997 r. sygn. akt II SA 974/97, oddalił skargę F. C. na decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] czerwca 1997 r., podzielając argumenty organu.

W dniu [...] grudnia 2013 r. F.C., powołując się na przepis art. 154 k.p.a., wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o uchylenie rozkazu personalnego Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] sierpnia 1970 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., wydaną na podstawie art. 154 § 2 kpa, Minister Obrony Narodowej odmówił uchylenia wymienionego rozkazu personalnego, wskazując w jej uzasadnieniu, że nie zostały w sprawie spełnione przesłanki zawarte w tym przepisie.

W dniu [...] maja 2014 r. Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...]. Organ pouczył jednocześnie stronę o przysługującym, w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W dniu 12 czerwca 2014 r. F. C. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z kolejnym wnioskiem, na podstawie art. 156 pkt 2 k.p.a., o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., utrzymującej w mocy decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. W treści pisma wskazał szereg jego zdaniem naruszonych przepisów k.p.a.- w tym również art. 154 § 1 k.p.a.

W toku prowadzonego postępowania organ ustalił, że Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję nr [...] z dnia [..] stycznia 2014 r., odmawiającą uchylenia rozkazu personalnego Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] sierpnia 1970 r.,

w sprawie zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej z powodu niewyrażenia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wnioskodawca nabył prawo oraz wyjaśnił, że "nabycie prawa" w rozumieniu art. 154 k.p.a. należy rozumieć szeroko – gdyż każde indywidualne rozstrzygnięcie prawne, które ma znamiona rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie i kształtuje sytuację prawną strony, należy traktować jako rozstrzygnięcie, na podstawie którego strona "nabyła prawo". Ponadto organ wskazał, że nie można uznać za słuszny interes strony, w rozumieniu art. 154 k.p.a., samego subiektywnego poczucia krzywdy żywionego przez oficera oraz rozczarowania i żalu wobec stanowiska organu administracji.

Wnioskodawca złożył do Ministra Obrony Narodowej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], zarzucając szereg przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności ustalenia "właściwości rzeczowej" organu wydającego zaskarżoną decyzję oraz niezbadanie czy zostały spełnione przesłanki wymienione w art. 154 kpa.

W dniu [...] marca 2014 r. wystosowywał do wnioskodawcy stosowne zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się w terminie 5 dni, licząc od dnia doręczenia. Wnioskodawca został również poinformowany, że wydanie decyzji nastąpi po upływie zakreślonego terminu. Z tej możliwości wnioskodawca nie skorzystał.

W dniu [...] maja 2014 r. Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...], utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję i poinformował o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

F. C. nie skorzystał z przysługującego mu prawa wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, natomiast wnioskiem z dnia 12 czerwca 2014 r. zażądał stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., wydaną na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., utrzymującej w mocy decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., w przedmiocie odmowy uchylenia rozkazu personalnego Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] sierpnia 1970 r. zwalniającego oficera z zawodowej służby wojskowej z powodu niewyrażenia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe.

Uzasadniając swoją decyzję organ podał, że zarzuty zawarte we wniosku, w zakresie wskazanym w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., są chybione.

W pierwszej kolejności odnosząc się do stosownego upoważnienia nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2011 r., udzielonego Sekretarzowi Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej – C. M., organ wskazał, że zostało ono prawidłowo powołane w podstawie prawnej decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Minister stwierdził, że Sekretarz Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej jest niewątpliwie osobą upoważnioną do załatwiania spraw, w zakresie określonym w upoważnieniu, a w przedmiotowej sprawie w zakresie wynikającym z treści pkt 1 ppkt 2 upoważnienia nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2011 r. W świetle powyższego za niezasadny organ uznał zarzut wydania przedmiotowej decyzji bez podstawy prawnej, jak również zarzut w myśl którego "DK MON nie jest organem właściwym do żądania uzupełnienia braku formalnego wniosku z dnia 11 czerwca 2014 r., bowiem właściwość Departamentu Kadr w tym przedmiocie wynika z treści § 9 zarządzenia Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r. w sprawie regulaminu organizacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej (Dz. Urz. MON Nr 21, poz. 270, ze zm.)".

Odnosząc się zaś do zarzutu F.C., dotyczącego rażącego naruszenia prawa, Minister stwierdził, że w świetle doktryny i orzecznictwa ono nie wystąpiło. Za nieuzasadniony organ uznał również zarzut niedopełnienia obowiązku działania na podstawie przepisów prawa i stania na straży praworządności poprzez niewysłuchanie strony przed podjęciem decyzji. Organ wskazał, że zgodnie z wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą prawdy obiektywnej oraz rozstrzygania spraw zgodnie z interesem społecznym i słusznym interesem strony, Minister Obrony Narodowej działając na podstawie i w granicach prawa, a w szczególności w myśl art. 6, 7, 8, 9 i 10 k.p.a., zwrócił się do oficera, aby wypowiedział się co do złożonego wniosku i doprecyzował sformułowane w nim żądania. Ponadto podał, że jak wynika z akt postępowania Zastępca Dyrektora Departamentu Kadr, stosownie do treści § 9 ust. 1 pkt 8 wymienionego zarządzenia, poinformował stronę pismem z dnia [...] marca 2014 r. o przysługujących jej prawach, wynikających z treści 10 k.p.a. oraz, że w przypadku chęci realizacji powyższego uprawnienia ma również możliwość zapoznania się z aktami sprawy. Tym samym zarzuty w powyżej kwestii uznał organ za nieuzasadnione.

Reasumując Minister uznał, że nie ma żadnych podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2014 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., gdyż przy wydaniu kwestionowanych decyzji nie doszło do naruszenia prawa, a tym samym ziszczenia się wymienionych przesłanek stanowiących o możliwości stwierdzenia nieważności tych decyzji.

W dniu [...] sierpnia 2014 r. F. C. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o uchylenie i stwierdzenie - na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] maja 2014 r.

W ocenie F. C., istotne znaczenie w sprawie mają decyzje Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] marca 1997 r. oraz nr [...] z dnia [...] czerwca 1997 r., dotyczące wymienionego rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] sierpnia 1970 r. oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 1997 r. sygn. akt II SA 974/97. F. C.wskazał, że jego wniosek o uchylenie decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...], na tej podstawie jest zasadny ze względu na liczne uchybienia przepisów prawa procesowego, to jest art. 268a k.p.a. w zw. z art.24 § 1 pkt 7 k.p.a., które w sposób rażący naruszają przepisy postępowania - art. 6 - 8, 10, 154 § 1, 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. oraz art. 2, 7, 30, 32, 37 ust. 1, 40, 44 Konstytucji RP.

Minister wskazaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie, stwierdzając, że jako organ odwoławczy zobligowany jest do uwzględnienia zmian w stanie faktycznym i prawnym sprawy, jakie zaszły po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. Ponadto jest zobligowany do ustalenia, czy w sprawie zaistniały kwalifikowane wady prawne wymienione w katalogu art. 156 § 1 k.p.a., które mogły wyeliminować decyzję z obrotu prawnego.

Minister wskazał, że do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie. Odnosząc się do kwestii naruszenia przepisów o właściwości rzeczowej organ stwierdził, że ma to miejsce wówczas, gdy decyzja zostanie podpisana przez osobę niemającą upoważnienia do załatwiania spraw, o którym mowa w art. 268a k.p.a., jak również w sytuacji powoływania się na to upoważnienie, gdy decyzja jest podpisana w ramach własnych przyznanych przez ustawę kompetencji. Do naruszenia przepisów o właściwości dochodzi również wówczas, gdy organ odwoławczy rozstrzygnął kwestię wykraczającą poza ramy postępowania odwoławczego.

Odnosząc się do wskazanej przez stronę kwestii naruszenia właściwości rzeczowej Minister ponownie stwierdził, że zgodnie z art. 268a k.p.a. organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu, w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń.

Organ podał, że zgodnie z tym przepisem upoważnił Sekretarza Stanu

w Ministerstwie Obrony Narodowej, do załatwiania tego rodzaju spraw, stwierdzając

w pkt 1 ppkt 2 upoważnienia nr 41/MON z dnia 5 sierpnia 2011 r. (MON Nr 17, poz. 256), że właściwym do wydawania w imieniu Ministra Obrony Narodowej decyzji

i postanowień w I instancji, w sprawach żołnierzy i byłych żołnierzy zawodowych, zajmujących stanowiska służbowe, zajmujących w rezerwie kadrowej, albo dyspozycji do stopnia etatowego pułkownika włącznie, a dotyczących wniosków o stwierdzenie nieważności, postępowania oraz uchylenia lub zmiany wydanych przez Ministra Obrony Narodowej decyzji ostatecznych jest Sekretarz Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej. W związku z powyższym zarzut naruszenia przepisów o właściwości, przy wydaniu decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., jest całkowicie chybiony.

Organ wskazał też, że nie dopatrzył się zarówno wydania decyzji bez podstawy prawnej jak również wydania jej z rażącym naruszeniem prawa. Organ zaznaczył, że podstawę prawną decyzji Ministra Narodowej nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. stanowił art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym, utrzymał on w mocy decyzję Ministra Obrony nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., dotyczącą odmowy uchylenia w trybie art. 154 k.p.a. - rozkazu personalnego Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] sierpnia 1970 r. Organ wskazał, że wprawdzie rozkaz ten był wadliwy, ale nie został i nie może być wyeliminowany z obrotu prawnego, z uwagi na nieodwracalne skutki prawne, jakie wskutek tego zostały wywołane - jego unieważnienie i restytuowanie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., jak również utrzymującej w mocy to rozstrzygnięcie decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r.

W ocenie organu w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Minister stwierdził również, że w sprawie tej nie wystąpiły pozostałe przesłanki zawarte w art. 156 § 1 pkt 3-7 k.p.a. Warunkiem stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 jest ustalenie, że w tej samej sprawie kolejno po sobie wydane zostały dwie decyzje, z których ta pierwsza jest ostateczna. Stwierdzenie nieważności decyzji ze względu na to, że sprawa została rozstrzygnięta decyzją ostateczną wydaną przed weryfikowaną decyzją, jest, na gruncie art. 16 §1 k.p.a., konsekwencją trwałości decyzji. Skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie jest - stosownie do 156 § 1 pkt 4 k.p.a. - kolejną przesłanką do stwierdzenia jej nieważności. Adresat decyzji jest stroną postępowania - decyzja dotyczy jego interesu prawnego. Jest zatem konieczne skierowanie decyzji do wszystkich stron postępowania oraz wyłącznie do nich.

Organ odwoławczy zauważył również, że nie prowadzi do nieważności decyzji oznaczenie strony, które jest niepełne lub zawiera oczywisty błąd.

Organ przywołał treść art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. i wskazał, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. W orzecznictwie przyjmuje się, że o niewykonalności decyzji przesądzają takie okoliczności uniemożliwiające jej wykonanie, które pojawiły się przed wydaniem decyzji oraz są nieusuwalne przez cały czas. Okoliczności uniemożliwiające wykonanie decyzji mogą wynikać z przepisów prawa, jak również obiektywnie okoliczności faktycznych, trudności w wyegzekwowaniu wykonania decyzji, wynikające z negatywnego stanowiska jej adresatów lub innych osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy. Przesłanka nieważności wymieniona w art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. stanowi przypadek niewykonalności decyzji, która ma charakter prawny. Z treści przepisu wynika, że już samo podjęcie wykonania decyzji miałoby znamiona czynu sankcją karną przepisami ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), ustawy z dnia 10 września 1999 r. karny skarbowy (Dz.U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765), ustawy z dnia 20 maja r. - Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2010 r. Nr 46, poz. 275) lub innych kodeksowych przepisów karnych. Przesłanką stwierdzenia nieważności będą czynności konieczne do wykonania a nie jakiekolwiek inne podejmowane w związku z jej wykonaniem.

Z kolei zgodnie z brzmieniem art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., organ zauważył, że stwierdzenie nieważności decyzji następuje na skutek wady, którą decyzja zawiera od chwili jej wydania, a więc tkwi jej elementach. Nie będzie natomiast chodziło o wady związane z wykonaniem decyzji czy też skutki nią spowodowane. Przewidziana w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. przesłanka odsyła do przypadków nieważności wynikających z przepisów szczególnych, na mocy których coraz rzadziej obecnie dochodzi do stwierdzenia nieważności decyzji. Wyeliminowanie na tej podstawie wadliwej decyzji z obrotu prawnego możliwe jest tylko jednak wtedy, kiedy przepis przewidujący nieważność z mocy prawa (jeszcze) obowiązuje w momencie rozstrzygania sprawy o stwierdzenie nieważności. Ostatnia przyczyna nieważności powoduje, że katalog zawarty w art. 156 k.p.a. jest otwarty odsyła bowiem do przypadków nieważności wynikających z przepisów szczególnych.

W ocenie Ministra w zaskarżonych decyzjach wyczerpująco wyjaśniono przesłanki art. 154 k.p.a, w oparciu o które F. C. żądał przeprowadzenia postępowania, kierując wniosek do Ministra Obrony Narodowej.

W dniu [...] grudnia 2013 r. w sprawie uchylenia rozkazu personalnego Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] sierpnia 1970 r. Minister wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, zaś istotą owej zasady jest domniemanie legalności i mocy obowiązującej decyzji ostatecznej oraz dopuszczalność jej zmiany lub uchylenia wyłącznie w ustawowo określonym trybie przez właściwy do tego organ administracji publicznej lub sąd. Może

mieć więc ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Organ odwoławczy nie podzielił również pozostałych zarzutów, które w jego ocenie nie stanowią podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Minister wskazał, że decyzja nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., odmawiająca stwierdzenia nieważności wyżej wymienionych rozstrzygnięć wydana została z wyłączeniem pracownika organu Sekretarza Stanu Ministerstwa Obrony Narodowej, który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. Organ uznał, że dokonując ponownej oceny przesłanki z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie jej wystąpienia, a w konsekwencji naruszenia przez organ I instancji wskazanych we wniosku strony przepisów prawa, które skutkowałoby koniecznością stwierdzenia decyzji. Minister wskazał, że w sprawie tej nie wystąpiły również przesłanki zawarte w art. 156 § 1 pkt 3-7 k.p.a., zatem w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła żadna z nich, w żadnym razie nie można uznać, że naruszono prawo, a tym w sposób rażący. A stan faktyczny i stan prawny sprawy istniejący w dniu wydania decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. nie uległ zmianie, a to oznacza, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji.

Na powyższą decyzję F. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnioną następnie pismem z dnia 4 sierpnia 2015 r., domagając się jej uchylenia. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie art. 6, 7, 8 ,10, 154 § 1 i 2, 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 268a k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 7 k.p.a. w związku z pkt 1 ppkt 2 zarządzenia nr 41 /MON z 5 sierpnia 2011 r. w zw. z art. 154 § 2 k.p.a. oraz naruszających art. 2, 7, 30, 32, 37.1, 40. 44 Konstytucji RP, a tym samym art. 3, 14 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.

W uzasadnieniu skargi F. C. wskazał, że w sprawie zignorowano zarzuty jakie przedstawił we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W jego ocenie, w sprawie dowodem świadczącym o naruszeniu jego interesu było potwierdzenie zwykłego naruszenia prawa przez Ministra, jednak nie w sposób rażący. Ponadto zarzucił, że organ nie dopełnił obowiązku działania na podstawie i w granicach prawa oraz stania na straży praworządności i nie wysłuchał go przed podjęciem decyzji ostatecznej, powielając poświadczenie nieprawdy przez organ odpowiedzialny za dokonanie zbrodni personalnej na jego osobie. Wskazał, że jego prawo do zapoznania się z aktami sprawy nie jest równoważne prawu do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, zgodnie z art. 10 k.p.a.. W jego ocenie żadne zarządzenie wewnętrzne nie może być sprzeczne z przepisami ustaw, a tak jest w przypadku art 268a k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 7 k.p.a. w zw. z pkt 1 ppkt 2 zarządzenia nr 41/M0MS, który nie daje możności upoważnienia sekretarza stanu do nadzorowania Ministra. Upoważnienie może jedynie dotyczyć spraw załatwianych w trybie zwykłym. Skarżący uznał, że Minister Obrony Narodowej nie nabył prawa do zwolnienia go z armii a miał jedynie prawo przenieść go na stanowisko równorzędne lub wyższe stanowisko służbowe lub zwolnić ze służby po osiągnięciu ustawowej granicy wieku dla oficera w stopniu majora.

Skarżący uznał, że niezbędne jest uchylenie bezpodstawnego rozkazu z 1970 r. i wydanie nowego o zwolnieniu ze służby z dniem osiągnięcia wieku do pełnej emerytury. W jego ocenie błędne jest stanowisko, że rozkaz personalny z 1970 r. nie może być wyeliminowany z obrotu prawnego, z uwagi na rzekome nieodwracalne skutki prawne. Wbrew § 213.1 zarządzenia nr 45/MON z 9 września 1970 r. w sprawie przebiegu służby wojskowej żołnierzy zawodowych, nie wręczono mu skierowania do Dzielnicowego Sztabu Wojskowego Warszawa [...], a dzień wręczenia skierowania do właściwego organu - jest dniem zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby. Skarżący uznał, że Minister stworzył własną interpretację art. 154 § 1 i 2 k.p.a. i bezpodstawne pozbawił go prawa wykonywania wyuczonego zawodu żołnierza zawodowego, które jest według niego nabyciem prawa - a nie jego utraceniem. Uznał zatem, że łącznie zostały spełnione przesłanki ostateczności rozkazu z 1970 r., wydanego – bez podstawy prawnej - czyli bez nabycia prawa przez Ministra i z jego rażącym naruszeniem prawa, w wyniku czego utracił on prawo do pełnienia dalszej służby i za uchyleniem, której przemawia zasada państwa prawa i sprawiedliwości społecznej i jego słuszny interes, jako osoby pokrzywdzonej z pobudek politycznych - a zignorowanie tego stanowi rażące naruszenie art. 154 § 1 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - nakładających obowiązek reagowania na bezprawie.

Skarżący wskazał też, że jest nieporozumieniem stwierdzenie iż także ostatnia zaskarżona decyzja ostateczna Ministra z [...] września 2014 r. nie spełnia warunków do unieważnienia bowiem - istnieje przedmiot, podmiot, jak i instytucja stanowiąca źródło prawa.

W sprawie nadzorczej rażąco naruszono także art. 154 § 2 k.p.a., bowiem § 1 tego artykułu jednoznacznie stanowi, że organem właściwym do uchylenia rozkazu personalnego Ministra z 1970 r. jest tylko i wyłącznie organ, który go wydał, czyli Minister, a nie sekretarz stanu - czyli organ niższego rzędu.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie. Organ uznał, że zarzuty podniesione w skardze nie są zasadne, a w toku postępowania ponownie dokonano oceny uprzednio wydanych rozstrzygnięć, tj. decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., pod względem wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdził, że przesłanki te nie wystąpiły. Ponadto wskazał, że w sprawie nie wystąpiły również pozostałe przesłanki zawarte w art. 156 § 1 pkt 3-7 k.p.a. Organ stwierdził również, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności kwestionowanych decyzji z uwagi na nieodwracalne skutki prawne, bowiem w obrocie prawnym nadal funkcjonuje rozkaz personalny Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] sierpnia 1970 r. Organ powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 1997 r. sygn. akt II SA 974/97, którym oddalono skargę oficera i przytoczył fragment z jego uzasadnienia, zgodnie z którym wskazano, że - to rozstrzygnięcie w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby zostało wydane z naruszeniem prawa, ale nie jest możliwe - z uwagi na nieodwracalne skutki prawne, jakie wskutek tego zostały wywołane - jego unieważnienie i restytuowanie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.

Minister Obrony Narodowej podkreślił również, że w zaskarżonych decyzjach nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. oraz nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. wyczerpująco zostały wyjaśnione przesłanki art. 154 k.p.a., w oparciu o które F. C. żądał przeprowadzenia postępowania. Organ uznał, że zarzuty podniesione przez skarżącego nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności kwestionowanych decyzji.

Minister podkreślił również, że podczas prowadzonego postępowania F. C. - zgodnie z dyspozycją przepisu art. 10 k.p.a. - został poinformowany o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Z uprawnienia tego skorzystał (na powyższą okoliczność sporządzona została, w dniu [...] lipca 2014 r. notatka służbowa, odzwierciedlająca przebieg spotkania - K - 25 teczki akt administracyjnych).

Organ przyznał, że w dniu 12 września 2014 r. (data wpływu do organu) F. C. skierował do Ministra Obrony Narodowej wniosek, w którym wniósł o przyjęcie go na rozmowę osobistą, przed podjęciem decyzji administracyjnej oraz wskazał, że skarżący - jako członek stowarzyszenia "Ojczyzna Zbiorowy Obowiązek" jest od wielu lat regularnym i "wymagającym interesantem" szeregu instytucji (także sądów). Wszystkie zasygnalizowane przez niego kwestie merytoryczne już wcześniej stanowiły przedmiot wielokrotnej analizy Departamentu Kadr, jak również innych komórek organizacyjnych MON (w tym Biura Skarg i Wniosków) oraz organów poza resortowych. Jednocześnie skarżący, nie po raz pierwszy kieruje pod adresem przedstawicieli MGN, niczym niepoparte - niewpisujące się w konwencję polemiki - pomówienia i oszczerstwa, niegodne szerszej repliki. Ponadto, również Dyrektor Departamentu Kadr MON w korespondencji z dnia [...] sierpnia 2014 r., skierowanej do Prokuratury Okręgowej w [...] Wydział [...] Postępowania Sądowego, w odpowiedzi na pismo w sprawie tegoż organu, zaprezentował swoje stanowisko dotyczące wniosku skarżącego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] maja 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga oceniana w świetle powyższych reguł nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest wydana w trybie nadzorczym ostateczna decyzja administracyjna Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] września 2014 r., utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., utrzymującej w mocy decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie odmowy uchylenia rozkazu personalnego Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] sierpnia 1970 r., zwalniającego oficera z zawodowej służby wojskowej z powodu niewyrażenia zgody na przeniesienia na niższe stanowisko służbowe.

Wskazać należy, iż zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,

4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie,

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

W postępowaniu nadzorczym organ rozpatruje zatem sprawę wyłącznie w granicach zakreślonych powołanym przepisem, co oznacza, że nie rozpatruje tej sprawy co do jej istoty.

Dokonując analizy tych przepisów Sąd w pełni podziela stanowisko organu, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta żadną z wymienionych powyżej wad. Zarówno

w orzecznictwie, jak i w poglądach doktryny przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa następuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej

i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 1997 r. sygn. akt III SA 422/96 – glosa 1998 nr 10, poz. 29). O rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa, niż stabilność ostatecznej decyzji (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 1996 r. sygn. akt III SA 565/95 – Biul. Skarb. 1997/2/26 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1995 r. sygn. akt III ARN 22/95).

Analizując zaś rozpoznawaną sprawę, wbrew stanowisku strony skarżącej stwierdzić należy, że nie zachodzi naruszenie prawa o tak kwalifikowanym charakterze.

Należy przy tym zwrócić uwagę, że zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego w trybie nadzwyczajnym nie można badać w identyczny sposób, jak to ma miejsce w przypadku kontroli decyzji wydanej w trybie zwykłym. Tryb, w którym wydano zaskarżoną decyzję, determinuje bowiem zakres jej sądowej kontroli.

Sąd dokonujący kontroli decyzji wydanej w trybie nadzorczym obowiązany jest uwzględnić, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, odmawiającej uchylenia innego rozstrzygnięcia nie może polegać na prostej weryfikacji oceny dokonanej przez organ w tamtym pierwszym postępowaniu. Przedmiotem kontroli pod względem przesłanek nieważności nie jest bowiem ponownie decyzja wydana w trybie zwykłym, która była przedmiotem kontroli w pierwszym postępowaniu, ale decyzja wydana w wyniku tej kontroli i jej ewentualne wady skutkujące nieważnością i dlatego też Sąd nie uwzględnił wniosków skarżącego, zawartych w jego piśmie z dnia 4 sierpnia 2015 r.

Podkreślić należy, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, zaś istotą owej zasady jest domniemanie legalności i mocy obowiązującej decyzji ostatecznej oraz dopuszczalność jej zmiany lub uchylenia wyłącznie w ustawowo określonym trybie przez właściwy do tego organ administracji publicznej lub sąd. Może mieć więc ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

W ocenie Sądu, Minister Obrony Narodowej prawidłowo uznał, że nie zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., utrzymującej w mocy decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie odmowy uchylenia rozkazu personalnego Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] sierpnia 1970 r., dotyczącego zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej, z powodu niewyrażenia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe.

Podkreślić należy, że decyzja, której stwierdzenia nieważności domagał się skarżący, tj. decyzja z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], którą organ utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] stycznia 20114 r. nr [...], wydana została (zgodnie z wnioskiem skarżącego z dnia [...] grudnia 2013 r.), w trybie art. 154 k.p.a.

Wskazać należy, że przepis art. 154 k.p.a. ustanawia wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych. Na podstawie tego przepisu może być uchylona lub zmieniona decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub (alternatywnie, jak zasadnie podnosi skarżący) słuszny interes strony.

A zatem dla wzruszenia decyzji w trybie art. 154 k.p.a. wymagane jest spełnienie łącznie następujących przesłanek:

1. Decyzja posiada walor ostateczności,

2. Strona nie nabyła prawa na podstawie decyzji,

3. Za uchyleniem lub zmianą takiej decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.

Analizując wymienione przesłanki stwierdzić należy, że decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności niewątpliwie posiada walor ostateczności.

Odnosząc się zaś do kolejnej przesłanki z art. 154 k.p.a., wskazać należy, że zamieszczony w ww. przepisie zakres znaczeniowy wyrażenia "decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa" jest niejasny. Zagadnienie to powinno być rozważane przede wszystkim w płaszczyźnie materialnego prawa administracyjnego, gdyż wiąże się ono z koncepcją decyzji administracyjnej jako aktu stosowania prawa, którą ustala się wynikające z norm tego prawa konsekwencje w sferze praw i obowiązków adresata aktu. Komentatorzy od początku obowiązywania wymienionej regulacji procesowej podkreślają, że do decyzji ostatecznych, o jakich jest mowa w art. 154 § 1 k.p.a., nie należą decyzje nakładające na stronę obowiązek, bowiem są one "decyzjami, na mocy których pewne osoby nabywają prawo do wykonania tylko obowiązków wskazanych w decyzji, a nie innych, a zatem są to decyzje, na mocy których strona nabyła prawo" (komentarz do art. 154 k.p.a. - E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty, wzory i formularze, Warszawa 1970, s. 260). Ustalenie tego, że decyzja nie tworzy praw nabytych dla żadnej ze stron postępowania, wymaga - jak wskazał J. Borkowski – "zbadania treści rozstrzygnięcia oraz stwierdzenia, że z jego treści strony nie mogą wyciągnąć dla siebie żadnych korzyści prawnych, nie mogą ani wywieść uprawnień, ani też sprecyzowania swoich obowiązków lub takich obowiązków innych podmiotów, które byłyby korelatem ich uprawnień. (...) nie można jako nietworzącej praw nabytych dla strony potraktować takiej decyzji, która ustanawia obowiązki i to niezależnie od ich rodzaju i rozmiaru (...)." - komentarz do art. 154 k.p.a. - B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2000, s. 625. W wyroku z dnia 27 maja 2003 r., sygn. akt IV SA 3205/01 (publik. Monitor Prawny z 2003 r. Nr 14, poz. 627). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "nabycie praw" może nastąpić również w decyzji nakładającej obowiązek. W innym wyroku z dnia 14 lutego 2002 r., sygn. akt IV SA 1076/00, (niepublikowanym) Naczelny Sąd Administracyjny zauważył także, że "decyzja o nakazie rozbiórki nie jest decyzją, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa - w rozumieniu art. 154 k.p.a.". Przez nabycie prawa z decyzji ostatecznej należy rozumieć każde przysporzenie w sferze prawnej.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, rozkazem personalnym Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 1970 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z dnia 13 grudnia 1957 r. (Dz.U. Nr 2, poz. 5 ze zm.), nabył szereg uprawnień wynikających z tego rozstrzygnięcia: m.in. prawo do bezpłatnej wojskowej pomocy leczniczej oraz prawo do wypłacanego co miesiąc, przez okres roku po zwolnieniu ze służby, uposażenia w wysokości uposażenia pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym wraz z dodatkami o charakterze stałym (art. 60 ww. ustawy).

Odnosząc się natomiast do ostatniej przesłanki wynikającej z art. 154 § 1 k.p.a., to należy podzielić stanowisko organu, wyrażone w decyzji z dnia [...] maja 2014 r., że ocena czy za zmianą lub uchyleniem decyzji ostatecznej, na mocy której strona nie nabyła prawa, przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, należy do właściwego organu administracji publicznej, który jest w tym zakresie związany przepisem art. 7 k.p.a. Przesłanki wymagania interesu społecznego lub słusznego interesu strony (art. 154 k.p.a.) muszą być ustalone w konkretnej sprawie i muszą zyskiwać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy (wyrok NSA I OSK 553/06, LEX nr 348253). Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 154 § 1 k.p.a. nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. Słuszny interes strony w rozumieniu omawianego przepisu musi być interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach. Postępowanie administracyjne, prowadzone z wniosku skarżącego, w tej części zmierzało do wyjaśnienia, czy za uwzględnieniem wniosku przemawia wzgląd na słuszny interes strony. Organ analizując wskazany wniosek uznał, że w sprawie nie została spełniona również trzecia wymieniona w tym przepisie przesłanka.

Zgodzić się zatem należy, że w analizowanym przypadku, zasadnie organy orzekające w sprawie przyjęły, iż tryb przewidziany w art. 154 k.p.a. nie był właściwy do wzruszenia rozkazu personalnego Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] sierpnia 1970 r., zwalniającego oficera z zawodowej służby wojskowej z powodu niewyrażenia zgody na przeniesienia na niższe stanowisko służbowe.

Niezależnie od wskazanych wyżej okoliczności pamiętać należy, że Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] marca 1997 r., wydaną na podstawie art. 156 k.p.a. stwierdził, że rozkaz personalny Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 1970 r., zwalniający [...] F. C. z zawodowej służby wojskowej, został wydany z naruszeniem prawa obowiązującego w dacie wydania rozkazu. Z uwagi jednak na fakt, że rozkaz ten wywołał nieodwracalne skutki prawne, nie stwierdził jego nieważności. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 1997 r. Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] marca 1997 r., a Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 listopada 1997 r. sygn. akt II SA 974/97, oddalił skargę F. C. na decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] czerwca 1997 r., podzielając argumenty organu. Tak więc sprawa stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] sierpnia 1970 r. została rozstrzygnięta ostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] czerwca 1997 r. i korzysta z powagi rzeczy osądzonej. Rozkaz bowiem z dnia [...] sierpnia 1970 r., zwalniający F. C. z zawodowej służby wojskowej, aczkolwiek wadliwy, pozostaje jednak nadal w obrocie prawnym.

Podkreślić należy, że organ poza zarzutami skarżącego, podniesionymi we wniosku z dnia [...] czerwca 2014 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], zbadał również z urzędu, czy zaskarżona decyzja jest dotknięta chociażby jedną z wad wymienionych w powołanym przepisie art. 156 § 1 k.p.a. i wykazał, iż decyzja ta nie jest obarczona takimi wadami.

Odnosząc się zaś do wskazanej przez skarżącego kwestii naruszenia właściwości rzeczowej, to stwierdzić należy, że Sąd tego zarzutu nie podzielił. Zgodnie bowiem z art. 268a k.p.a., organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu, w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń.

Jak wynika z akt sprawy, organ zgodnie z tym przepisem upoważnił Sekretarza Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej, do załatwiania tego rodzaju spraw, stwierdzając w pkt 1 ppkt 2 upoważnienia nr 41/MON z dnia 5 sierpnia 2011 r. (MON Nr 17, poz. 256), że właściwym do wydawania w imieniu Ministra Obrony Narodowej decyzji i postanowień w I instancji, w sprawach żołnierzy i byłych żołnierzy zawodowych, zajmujących stanowiska służbowe, zajmujących w rezerwie kadrowej, albo dyspozycji do stopnia etatowego pułkownika włącznie, a dotyczących wniosków o stwierdzenie nieważności, postępowania oraz uchylenia lub zmiany wydanych przez Ministra Obrony Narodowej decyzji ostatecznych jest Sekretarz Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej. W związku z powyższym zarzut naruszenia przepisów o właściwości, przy wydaniu decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., jest całkowicie chybiony.

Tak więc Sekretarz Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej jest niewątpliwie osobą upoważnioną do załatwiania spraw, w zakresie określonym w upoważnieniu, a w przedmiotowej sprawie w zakresie wynikającym z treści pkt 1 ppkt 2 upoważnienia nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2011 r.

Odnosząc się zaś do zarzutu skarżącego, dotyczącego niedopełnienia przez organ obowiązku działania na podstawie przepisów prawa i stania na straży praworządności, poprzez niewysłuchanie F. C. przed podjęciem decyzji, to również tego zarzutu Sąd nie podzielił. Zgodnie z wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą prawdy obiektywnej oraz rozstrzygania spraw zgodnie z interesem społecznym i słusznym interesem strony, Minister Obrony Narodowej działając na podstawie i w granicach prawa, a w szczególności w myśl art 10 k.p.a., poinformował skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Skarżący z tego uprawnienia nie skorzystał (na okoliczność powyższego sporządzona została notatka służbowa w dniu [...] lipca 2014 r., odzwierciedlająca przebieg spotkania). Tym samym zarzuty w powyżej kwestii uznał organ za nieuzasadnione.

Z tych względów zarzuty skargi należy uznać za nieuzasadnione i dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.