Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1484/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 101c ust. 3 pkt 1, art. 101 d
journal: Dz.U. 2019 poz 1396
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska–Karczewska Sędziowie Sędzia WSA Anna Sękowska (spr.) Sędzia WSA Monika Barszcz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 26 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o wpisie potencjalnym historycznym zanieczyszczeniu powierzchni ziemi terenu działek oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z 27 lipca 2021 r., znak DOA-WSzOP.513.1.2020.JP Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, dalej "GDOŚ", utrzymał w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], dalej "RDOŚ w [...]", z [...] grudnia 2019 r., znak: [...], w sprawie dokonania wpisu o potencjalnym historycznym zanieczyszczeniu powierzchni ziemi powstałym na terenie działek o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] i [...], położonych przy ul. [...] [...] w [...], gmina [...], powiat [...], do rejestru historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Starosta [...], pismem z 1 października 2018 r., znak: [...], przedłożył do RDOŚ w [...] wykaz potencjalnych historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi, do którego wpisano ww. działki położone przy ul. [...] [...] w [...].

Pismem z 3 kwietnia 2019 r. Instytut Odlewnictwa poinformował o błędnie określonym adresie przedmiotowych działek w wykazie przekazanym przez Starostę. Wskazał, iż działki zlokalizowane są przy ul. [...] [...], a nie [...] oraz poinformował, że obecnie na działkach prowadzona jest działalność usługowo-handlowa przez licznych najemców, a na działce [...] nie jest aktualnie prowadzona żadna działalność gospodarcza. Przy piśmie z 6 czerwca 2019 r., znak: [...], Sieć Badawcza [...] - Instytut Odlewnictwa przesłała orzeczenie z [...] czerwca 2004 r. wraz ze schematem miejsc poboru próbek oraz sprawozdanie z badań nr [...] z 2004.

Decyzją z [...] grudnia 2019 r., znak: [...], RDOŚ w [...] dokonał wpisu o potencjalnym historycznym zanieczyszczeniu powierzchni ziemi powstałym na terenie działek o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] i [...] położonych przy ul. [...] [...] w [...], gmina [...], powiat [...], do rejestru historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi. W uzasadnieniu wskazano, iż zebrane informacje na temat działalności odlewni żeliwa oraz archiwalne wyniki badań, wskazujące na wysokie stężenia arsenu, cynku, kadmu, chromu i ołowiu, uprawdopodobniają możliwość wystąpienia na przedmiotowym terenie potencjalnego historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi.

Odwołanie od decyzji wniosła Sieć Badawcza [...] - Instytut Odlewnictwa.

Decyzją z 27 lipca 2021 r., znak DOA-WSzOP.513.1.2020.JP, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowa sprawa dotyczyła dokonania przez RDOŚ w [...] wpisu do rejestru potencjalnych zanieczyszczeń powierzchni ziemi, co obligowało organ przede wszystkim do działania w oparciu o jedno ze wspomnianych wcześniej źródeł informacji, o których mowa w art. 101c ust. 3 p.o.ś. Jak wynika z akt sprawy źródłem tym w rozpatrywanym przypadku był sporządzony przez Starostę [...] wykaz przesłany RDOŚ w [...] zawierający wymagane art. 101d p.o.ś. informacje identyfikujące potencjalne historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi. Wykaz ten wskazywał bowiem teren potencjalnego zanieczyszczenia, tj. działki należące do strony skarżącej i określał działalność, która mogła spowodować historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi - tj. odlewnia żeliwa działająca w latach 2001-2015, a zatem działalność prowadzoną na danym terenie przed dniem 30 kwietnia 2007 r. W materiale dowodowym znajdowały się badania przekazane pismem Sieci Badawczej [...] - Instytut Odlewnictwa z [...] czerwca 2019 r., znak: [...], wykonane w 2004 r., które wskazują wysokie stężenia arsenu, cynku, kadmu, chromu i ołowiu. W związku z przekroczeniami zawartości metali ciężkich w glebie oraz charakterystyką działalności prowadzonej na przedmiotowym terenie w przeszłości, RDOŚ w [...] słusznie wydał decyzję o wpisie do rejestru historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi informacji o potencjalnym historycznym zanieczyszczeniu powierzchni ziemi, ponieważ w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki dokonania takiego wpisu.

Organ odwoławczy podkreślił, że podnoszone w uzasadnieniu odwołania uwagi o historycznym prowadzeniu działalności związanej z górnictwem i wydobyciem surowców oraz stwierdzenia, że "ewentualne podwyższone współczynniki stężeń poszczególnych pierwiastków w glebie, należy uznać za naturalną właściwość gruntu", nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż przepisy prawa mające znaczenie dla sprawy nie przewidują, by tego rodzaju kwestie mogły wpływać w jakikolwiek sposób na brak możliwości wydania decyzji o wpisie do przedmiotowego rejestru. Wyjaśniono, że w przedmiotowej sprawie ustalenie, że potencjalnym źródłem zanieczyszczeń była odlewnia żeliwa działająca w latach 2001-2015, było dokonane z dużym prawdopodobieństwem. Starosta oraz RDOŚ nie muszą dokonywać analizy pomiędzy stanem zanieczyszczenia ziemi, a wpływem historycznego sposobu użytkowania danego terenu, wpływem działek sąsiednich czy wpływem aktualnego użytkowania. Taka analiza nie jest możliwa na etapie prowadzenia postępowań w sprawie potencjalnych historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi.

GDOŚ wyjaśnił także, że strona skarżąca niesłusznie podniosła fakt, iż historyczna działalność człowieka na przedmiotowych terenach nie może obciążać współczesnego posiadacza gruntu. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowił art. 101c ust. 3 p.o.ś.. Sama decyzja regionalnego dyrektora ochrony środowiska o wpisie działki do rejestru jako miejsca występowania potencjalnego historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi, nie nakłada na stronę (władającego terenem) obowiązku bądź ograniczenia, nie odbiera również żadnych uprawnień. Ponadto art. 101h ust. 2 p.o.ś. wskazuje, że jeżeli władający powierzchnią ziemi wykaże, że historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi dokonane po dniu objęcia przez niego władania spowodował inny wskazany podmiot, obowiązek przeprowadzenia remediacji spoczywa na innym sprawcy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną decyzję GDOŚ z 27 lipca 2021 r. wywiodła Sieć Badawcza [...] - [...] Instytut Technologiczny, dalej "strona skarżąca", zaskarżając ją w całości.

Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego z uwagi na brak uwzględnienia informacji dotyczących historycznej działalności człowieka na terenie ww. działek, a także brak analizy wpływu czynników naturalnych na stan przedmiotowej gleby, a w konsekwencji brak stwierdzenia przez Organ II instancji, że ww. teren nie stanowi terenu historycznie zanieczyszczonego w rozumieniu art. 3 pkt 5a ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U.2019.1396 t.j., dalej: u.p.o.ś.), podczas gdy z informacji przedstawionych przez Instytut wynika, że na przedmiotowych terenach od wielu wieków prowadzona była działalność związana z górnictwem i wydobyciem surowców, zaś poziom koncentracji metali ciężkich w powierzchniowej warstwie gleby w rejonie olkuskim wynika z czynników naturalnych,

2) naruszenie art. 101c ust. 3 pkt 1 u.p.o.ś. w zw. z art. 101a ust. 4 u.p.o.ś. w zw. z art. 3 pkt 5a u.p.o.ś. poprzez uznanie ww. działek za potencjalnie historycznie zanieczyszczone, podczas gdy: historyczna działalność człowieka na przedmiotowych terenach, związana z górnictwem i pozyskiwaniem surowców mineralnych, przemawia za wnioskiem, że ewentualne podwyższone współczynniki stężeń poszczególnych pierwiastków w glebie należy uznać za naturalną właściwość rzeczonego gruntu, przez co nie jest on gruntem zanieczyszczonym w rozumieniu art. 3 pkt 5a u.p.o.ś.; poziom koncentracji metali ciężkich w powierzchniowej warstwie gleby w rejonie olkuskim jest związany z występowaniem minerałów metalonośnych, których nagromadzenia zależą od wielu naturalnych czynników, przez co nie jest on gruntem zanieczyszczonym w rozumieniu art. 3 pkt 5a u.p.o.ś.

Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o: uchylenie w całości decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 27 lipca 2021 r, znak DOA-WSzOP.513.1.2020JP oraz zasądzenie od Organu na rzecz Instytutu zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Organ administracji publicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", przy czym zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów administracji naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja Głównego Dyrektora Ochrony Środowiska z 27 lipca 2021 r., utrzymująca w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] grudnia 2019 r. w sprawie dokonania wpisu o potencjalnym historycznym zanieczyszczeniu powierzchni ziemi powstałym na terenie działek o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] i [...], położonych przy ul. [...] [...] w [...], gmina [...], powiat [...], do rejestru historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi.

Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowił art. 101c ust. 3 pkt 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 799 ze zm., dalej jako p.o.ś.), zgodnie z którym regionalny dyrektor ochrony środowiska, w drodze decyzji skierowanej do władającego powierzchnią ziemi, dokonuje do rejestru wpisu o potencjalnym historycznym zanieczyszczeniu powierzchni ziemi, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania odpowiednio: 1) wykazu, o którym mowa w art. 101d ust. 6; 2) aktualizacji wykazu, o której mowa w art. 101d ust. 8; 3) zgłoszenia, o którym mowa w art. 101e ust. 1.

Z treści powołanego przepisu jasno wynika, że nie został on oparty o konstrukcję uznania administracyjnego, co oznacza, że organ administracji, który poweźmie informację o występowaniu na danym terenie potencjalnego historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi, wynikającą choćby z jednego spośród źródeł wymienionych w pkt. 1-3 tego przepisu, jest zobowiązany do dokonania wpisu w stosownym rejestrze. Ustawodawca nie przewidział zatem w tym zakresie swobody organu, jeśli tylko zostały ujawnione takie informacje, z których wynika, że na określonym terenie tego rodzaju zanieczyszczenie hipotetycznie mogło wystąpić. Obowiązek dokonania takiego wpisu należy wiązać m.in. z treścią art. 101 pkt 3 p.o.ś., z którego wynika, że ochrona powierzchni ziemi polega m.in. na zapobieganiu zanieczyszczenia substancjami powodującymi ryzyko oraz na remediacji. Uzyskanie bowiem stosownej informacji przez organy ochrony środowiska o możliwym występowaniu na określonym terenie zanieczyszczenia powierzchni ziemi oraz odnotowanie tego w odpowiednim rejestrze pozwala docelowo zbadać w przyszłości, czy faktycznie takie zanieczyszczenie miało miejsce, jakie potencjalnie skutki wywołało w środowisku, a w konsekwencji umożliwia również podjęcie niezbędnych kroków w celu identyfikacji działań niezbędnych do ewentualnego usunięcia stwierdzonego zanieczyszczenia oraz skutków jego oddziaływania. Przy tym wpisu do rejestru potencjalnych historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi dokonuje się niezależnie od tego czy zanieczyszczenie jest efektem działań podmiotu aktualnie władającego gruntem i wyłącznie w oparciu o jeden z dokumentów wymienionych w art. 101c ust. 3 lit a)-c) p.o.ś.

Stosowny rejestr historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi, wedle art. 101c ust. 1 p.o.ś., prowadzi Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska. W rejestrze tym, zgodnie z pkt. 1 ww. przepisu – w zakresie zanieczyszczeń powierzchni ziemi – gromadzi się dwojakiego rodzaju informacje, tj. po pierwsze, o potencjalnych historycznych zanieczyszczeniach, oraz – po drugie – o historycznych zanieczyszczeniach, przy czym w obu przypadkach informacje te uwzględniają: charakterystykę zanieczyszczeń, miejsce i czas ich wystąpienia oraz aktualny status terenu, na którym one występują. Przepisy p.o.ś. oraz przepisy wydanych na podstawie zawartych w niej upoważnień rozporządzeń nie określają precyzyjnie, w jaki sposób należy identyfikować różnicę między stwierdzeniem potencjalnego historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi a historycznym zanieczyszczeniem powierzchni ziemi, niemniej – w ocenie Sądu – różnice te daje się wywieźć z zasad logiki, szerszego kontekstu przepisów p.o.ś. oraz z ich analizy językowej.

Podstawowym przepisem charakteryzującym istotę potencjalnego zanieczyszczenia powierzchni ziemi jest art. 101d p.o.ś., określający powinności starosty co do identyfikacji takiego zanieczyszczenia. W świetle zawartych w nim postanowień (ust. 1), ww. organ dokonuje takiej identyfikacji w oparciu o łączne wystąpienie czterech przesłanek, tj. 1) ustalenie działalności mogącej z dużym prawdopodobieństwem powodować historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi, która była prowadzona na danym terenie przed dniem 30 kwietnia 2007 r.; 2) ustalenie listy substancji powodujących ryzyko, których wystąpienie w glebie lub ziemi jest spodziewane ze względu na działalność, o której mowa w pkt 1; 3) analizę dostępnych informacji na temat zagrożenia zanieczyszczeniem gleby lub ziemi; 4) w razie potrzeby - wykonanie pierwszego etapu badań zanieczyszczenia gleby i ziemi przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.

Ustawodawca posługując się zwrotem "potencjalne historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi" zawarł w tym sformułowaniu swoistą charakterystykę tego zanieczyszczenia. Biorąc pod uwagę językowe znaczenie słowa "potencjalne", które oznacza jedynie możliwość (przypuszczalność) wystąpienia lub pojawienia się czegoś w określonych warunkach (Słownik wyrazów obcych PWN z przykładami i poradami, Warszawa 2009, s. 735), należy stwierdzić, iż zanieczyszczenie powierzchni ziemi, stanowiące przedmiot ww. przepisu prawa, a którego dotyczyło zaskarżone rozstrzygnięcie, nie musi mieć charakteru pewnego i jednoznacznie potwierdzonego. Niewątpliwie jednak muszą istnieć źródła informacji, z których będzie wynikać, że takie zanieczyszczenie z uwagi na określone uwarunkowania faktyczne przynajmniej mogło wystąpić. Zgodnie z art. 101d ust. 1 pkt 3 p.o.ś., identyfikacja potencjalnych zanieczyszczeń, ma być co do zasady prowadzona przez starostę w oparciu o analizę wszelkich dostępnych informacji na temat zagrożenia zanieczyszczeniem gleby lub ziemi, a tylko w razie potrzeby wykonuje się pierwszy etap badań w tym zakresie, dokonywanych przez uprawnione laboratorium (pkt 4). Z tego zaś należy wywieść, że ustawodawca na etapie identyfikacji potencjalnego zanieczyszczenia oczekuje jedynie wykazania, na podstawie różnego rodzaju źródeł, możliwości wystąpienia w określonych uwarunkowaniach faktycznych i terminowych zanieczyszczenia gleby lub ziemi, natomiast nie uzależnia tego od pozyskania informacji, które dawałyby pewność co do jego rzeczywistego wystąpienia. Jest to rozwiązanie logiczne, skoro ustawodawca jednocześnie różnicuje rejestr pod względem umieszczanych w nim informacji na rejestr: 1) potencjalnych historycznych zanieczyszczeń i 2) historycznych zanieczyszczeń. W drugim z rejestrów zamieszcza się dane potwierdzone odpowiednimi badaniami, co wynika wprost z art. 101c ust. 6 pkt 2 p.o.ś., który stanowi właśnie o dokonaniu wpisu do rejestru historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi, jeżeli na terenie przeprowadzono badania, o których mowa w art. 101f ust. 1 lub 101g ust. 1, które potwierdzają historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi.

Konstrukcja przepisów regulujących sposób identyfikacji potencjalnych historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi, prowadzi do wniosku, że ustawodawca wymaga od organu działania, co prawda na podstawie wyraźnie określonych prawem źródeł informacji o potencjalnym zanieczyszczeniu, jednakże źródła te mogą opierać się na danych, które nie muszą potwierdzać tego zanieczyszczenia, ani jego dokładnej przyczyny, a jedynie pozwalają snuć przypuszczenie o jego źródle i istnieniu na danym terenie. Oznacza to, że w postępowaniu dotyczącym wpisu do rejestru informacji o potencjalnym historycznym zanieczyszczeniu powierzchni ziemi, właściwy organ jest wyłącznie zobowiązany sprawdzić, czy wykaz ten odpowiada wymaganiom określonym w art. 101d p.o.ś.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy podkreślić, że dotyczyła ona dokonania przez RDOŚ w [...] wpisu do rejestru historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi, co obligowało organ do działania w oparciu o jedno ze źródeł informacji, o których mowa w art. 101c ust. 3 p.o.ś. GDOŚ, jak i RDOŚ w [...], wydane decyzje oparli o analizę tabeli wykazu dostarczonego przy piśmie Starosty [...], pismem z 1 października 2018 r., znak: [...] oraz przekazanych przez stronę skarżącą informacji dotyczących przedmiotowego terenu (m. in. sprawozdania z badań nr [...] z 2004), w oparciu o które została stwierdzona możliwość występowania historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi na terenie działek o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] i [...] położonych przy ul. [...] [...] w [...], gmina [...], powiat [...]. Na przedmiotowym terenie zidentyfikowano działalność mogącą powodować historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi (działalność polegająca na odlewnictwie żeliwa). Zebrane informacje na temat działalności odlewni żeliwa oraz archiwalne wyniki badań, wskazujące na wysokie stężenia arsenu, cynku, kadmu, chromu i ołowiu, uprawdopodobniają możliwość wystąpienia na przedmiotowym terenie potencjalnego historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi. Okoliczność czy zawartości ww. substancji są pochodzenia naturalnego, winna być rozważana na późniejszym etapie. Jak zasadnie wyjaśnił GDOŚ w uzasadnieniu swojej decyzji, wpis danego gruntu do rejestru jako potencjalnego historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziem nie jest jednoznaczny ze stwierdzeniem, iż na danym terenie substancje, które mogą być zanieczyszczeniem faktycznie występują, a jedynie wskazaniem obszaru na którym, w kontekście prowadzonej dawniej działalności, jest to wysoce prawdopodobne. To na późniejszym etapie, na podstawie wyników dokładnych badań zawartości substancji w ziemi przeprowadzonych na terenie potencjalnego historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska (art. 101 g ust. 1 p.o.ś.) lub władającego terenem (art. 101 f ust. 1 p.o.ś.), następuje potwierdzenie historycznego zanieczyszczenia i konieczności przeprowadzenia remediacji, a w przeciwnym wypadku wykreślenie obszaru z rejestru. Tym samym Organ II instancji słusznie uznał, że przeprowadzenie wcześniejszych etapów identyfikacji potencjalnego historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi przez RDOŚ w [...] było wystarczające do wydania decyzji o wpisie do rejestru.

Powyższe czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 101c ust. 3 pkt 1 w związku z art. 101a ust. 4 p.o.ś. oraz art. 3 pkt 5a p.o.ś. Sąd, nie będąc związany granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną, ocenił, że w powyższym zakresie przedłożony do akt sprawy wykaz odpowiada prawu, a przez to mógł stanowić podstawę wydania decyzji o wpisie do rejestru potencjalnych historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi. Co się zaś tyczy błędnego uznania powierzchni ziemi za wypełniającą definicję zawartą w art. 3 pkt 5a p.o.ś., Sąd wyjaśnia, że w niniejszej sprawie nie chodzi o stwierdzenie, że powierzchnia ziemi stanowi teren historycznie zanieczyszczony (czego dotyczy definicja zawarta w art. 3 pkt 5a p.o.ś.), ale że stanowi teren potencjalnych historycznych zanieczyszczeń. Różnica pomiędzy tymi pojęciami została powyżej omówiona i stanowi istotę uznania ww. zarzutów za niezasadne.

W analizowanej sprawie spełnione zostały przesłanki dokonania wpisu do rejestru potencjalnych historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi. Błędne są zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez działające w sprawie organy administracji przepisów prawa materialnego w związku z uchybieniem wyrażonym w art. 7 i 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. regułom prawidłowego prowadzenia postępowania wyjaśniającego, co miało wynikać m.in. z niezweryfikowania w toku postępowania przed RDOŚ i GDOŚ wykazu zanieczyszczeń powierzchni ziemi.

W ocenie Sądu, zarzut skargi o niekompletności materiału dowodowego nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej rozstrzygnięcie zostało oparte o właściwie zgromadzony i kompletny materiał dowody, który został następnie prawidłowo oceniony, a w wyprowadzone na jego podstawie wnioski znalazły odzwierciedlenie w decyzji zgodnej zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Stanowisko skarżącej w tym zakresie jest jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami organu administracji.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.