Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 1087/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 2, ust. 6, art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1, art. 4 pkt 22 lit.a i lit. h
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska- Gwiazda /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi J. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z [...] października 2015 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. O. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą J. O.Firma Transportowa "[...] z siedzibą w [...] (dalej: "skarżący" lub "strona"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2014 r., nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł.

Zaskarżone rozstrzygnięcie wydano na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, art. 92a ust. 1 – 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., dalej także "u.t.d."), lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 15 ust. 8 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31.12.1985, P.0008-0021 ze zm.), lp. 2 rozdz. II załącznika IB do rozporządzenia nr 3821 /85, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.),

Do podjęcia powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] maja 2015 r. o godzinie 16:49 w [...] na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli zespół pojazdów składający się z ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...] znajdujący się w dyspozycji prawnej skarżącego. W chwil zatrzymania pojazd prowadził kierowca K.F.. Kierowca okazał do kontroli wszystkie posiadane dokumenty tj.: dowody rejestracyjne pojazdów, wypis nr [...] z licencji nr [...], kartę kierowcy nr [...], prawo jazdy, dowód osobisty, zaświadczenie o działalności kierowcy, dokumenty potwierdzające badania psychologiczne i lekarskie, świadectwo kwalifikacji zawodowej oraz dokumenty przewozowe: [...], WZ bez numeracji. Z analizy okazanych do kontroli dokumentów oraz danych pobranych z karty kierowcy K. F. nr [...] i danych pobranych z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe marki [...] o numerach rejestracyjnych [...] wynika, iż kierowca w dniu [...] maja 2015 r o godzinie 17:26 wylogował swoją kartę kierowcy z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe, zgodnie z zeznaniami kierowcy, miało to miejsce w [...]. Z dokumentu WZ nr [...] z dnia [...].05.2015 r. oraz zgodnie z zeznaniami kierowcy wynika, iż w dniu [...].05.2015 r. w godzinach 17:05 do 23:34 K. F. dokonywał załadunku w "[...]" Sp. z o.o. w [...], co nie zostało zarejestrowane na karcie kontrolowanego kierowcy. Ponadto, zgodnie z dokumentem WZ nr [...] ładunek został dostarczony do Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "[...]' S.A. we [...] w dniu [...].05.2015 r. gdzie K. F. ponownie zalogował swoją kartę kierowcy do tachografu cyfrowego zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe, po przejęciu go od swojego ojca K. F.. Kierowca zapytany, w jaki sposób dostał się z [...] do [...] zeznał, iż od godziny około 23:00 dnia [...].05.2015 r. do godziny około 09:30 dnia [...].05.2015 roku jechał jako pasażer samochodu osobowego dowieziony do miejsca ponownego przejęcia kontrolowanego pojazdu wraz z naczepą znajdującego się we [...]. Czas dojazdu do miejsca przejęcia kontrolowanego pojazdu przez kierowcę K. F. powinien być zarejestrowany pod postacią dyspozycyjności.

Zdaniem organu I instancji kierowca K. F. podczas załadunku w [...] powinien zarejestrować na swojej karcie kierowcy za pomocą selektora grup czasowych tachografu aktywność kierowcy o nazwie "inne prace" natomiast zgodnie z danymi pobranymi z karty kierowcy o godzinie 17:26 dnia [...].05.2015 r. kierowca wylogował swoją kartę kierowcy z tachografu, przez co nie zarejestrował na niej swojej aktywności. Również czas dojazdu do miejsca przejęcia kontrolowanego pojazdu powinien być zarejestrowany pod postacią dyspozycyjności, a nie poprzez dokonanie przez kierowcę wpisu manualnego na swojej karcie kierowcy pod postacią odpoczynku.

W związku z powyższymi ustaleniami [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego stwierdził iż, kierowca K. F. od godziny 17:26 dnia [...] maja 2015 r. do godziny 9:29 dnia [...] maja 2015 r. na trasie [...]-[...] nie rejestrował za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Ponadto organ wskazał, iż w toku prowadzonego postępowania strona nie przedstawiła okoliczności oraz dowodów, które wyłączałyby jej odpowiedzialność w przedmiotowej sprawie, jak również dokumentów potwierdzających zatrudnienie kierowcy F. K. czy wyjaśnień potwierdzających zapewnienie przez przedsiębiorcę właściwej organizacji i dyscypliny pracy. Skarżący w przesłanych wyjaśnieniach z dnia 8.06.2015 r. wskazuje, iż nie zgadza się z postawionymi w protokole kontroli naruszeniami, które to zdaniem strony nie odnoszą się do sytuacji zaistniałej podczas kontroli drogowej, gdyż nie wyczerpują znamion naruszenia opisanego w protokole z kontroli.

Z uwagi na stwierdzone w wyniku kontroli nieprawidłowości, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego z decyzją z [...] lipca 2015 r. nałożył na stronę karą pieniężną w wysokości [...] zł.

Skarżący odwołał się od powyższej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 6, art.7, art. 8, art.77 i art. 80 kpa oraz pominięcie wyjaśnień strony przesłanych w piśmie z dnia 8.06.2015 r. Strona podniosła, iż kierowca rejestrował swoją aktywność poprzez wpis manualny, po opuszczeniu pojazdu, ale dokonał tego błędnie. W związku z powyższym zdaniem strony w niniejszej sytuacji nie spełniono przesłanek określonych w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., gdyż kierowca przebywał w tym czasie poza pojazdem. Tym samym strona wskazuje, iż doszło do naruszenia określonego w lp. 13.12 załącznika nr 3 do u.t.d. i taka powinna być kwalifikacja prawna zamiast naruszenia z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] października 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ podtrzymał w całości argumentacje prezentowaną przez organ I instancji. Odnosząc się do zarzutów prezentowanych w odwołaniu organ podniósł, iż polski prawodawca w ustawie o transporcie drogowym przewidział dwa reżimy odpowiedzialności, tzn. odpowiedzialność z art. 92 ust. 1, zgodnie z którym kierujący wykonując przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze, grzywny w wysokości do 2000 złotych, a także odpowiedzialność na podstawę 92a ww. ustawy, zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Analiza przepisów ustawy o transporcie drogowym prowadzi do wniosku, że ww. reżimy odpowiedzialności nie są wobec siebie konkurencyjne, subsydiarne ani akcesoryjne. Nie ma więc co do zasady przeciwwskazań, żeby za to samo naruszenie nałożyć na kierowcę grzywnę w wysokości wskazanej w załączniku nr 1 do ustawy o transporcie drogowym oraz karę administracyjną na przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego - w wysokości wskazanej w załączniku nr 3 do ww. ustawy. Tym samym niezasadny jest argument strony odnośnie zakwalifikowania stwierdzonego naruszenia jako okazania podczas kontroli wykresówki lub karty kierowcy, które nie zawierają wprowadzonych ręcznie bądź automatycznie wszystkich wymaganych danych dotyczących okresów aktywności kierowcy- za każdy dzień.

Organ wskazał, iż przedmiotowa decyzja została wydana w odniesieniu do naruszenia stwierdzonego w wyniku braku nadzoru strony nad kierowcą, tak więc dotyczy wyłącznie - odpowiedzialności skarżącego za stwierdzone w sprawie naruszenie. Tym samym organ odwoławczy nie może odnosić się do ewentualnej możliwości zmiany kwalifikacji na naruszenie określone w lp. 13.12 załącznika nr 1 do u.t.d., gdyż naruszenie to dotyczy wyłącznie odpowiedzialności kierowcy określonej w art. 92 ust. 1 u.t.d. Przepis ten stanowi, iż kierujący wykonujący transport drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze grzywny w wysokości do 2.000 złotych. Natomiast zgodnie z art. 92 ust. 2 u.t.d., wykaz naruszeń, o których mowa w art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz wysokości grzywien za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 1 do ustawy. Tym samym naruszenie z lp. 13.12 załącznika nr 1 do u.t.d. nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż odnosi się do odpowiedzialności odrębnego podmiotu.

Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 15 ust. 2, ust. 3, ust. 8 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie przez organ II instancji, że zasadne jest wymierzenie kary w wysokości [...] zł z tytułu nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi;

- naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania w mojej sprawie , tj. art. 7 kpa, art. 8 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w szczególności poprzez nie wyjaśnienie: czy opisane w przedmiotowej decyzji zachowanie kierowcy K. F. wynikało z błędu popełnionego przy wykonywaniu wpisu manualnego.

W uzasadnieniu wskazano, iż kierowca przy użyciu swojej karty kierowcy rejestrował swoją aktywność poprzez wpis manualny, po opuszczeniu pojazdu. Co prawda wpis manualny był niepoprawny gdyż zamiast odpoczynku powinna być wprowadzona inna praca, jednak nie jest to naruszenie wynikające z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. A w tym przypadku ani nie ma prędkości ani przebytej drogi. Aby spełnić znamiona tego naruszenia musi nastąpić działanie mające na celu zakłócenia pracy np. "Podłączenie magnesu", co skutkuje nierejestrowaniem prędkości i ilości przebytej drogi.

Zdaniem skarżącego organ I instancji w uzasadnieniu decyzji powołuje się na nieaktualne już przepisy prawne. Wszelkie swoje wywody opiera na uchylonym już rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku, które to rozporządzenie, a przede wszystkim artykuły ważne według Organu, zostało zastąpione przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 165/2014. Świadczy to jedynie o niekompetencji organu i nie profesjonalnym podejściu do prowadzonej sprawy.

Obecnie obowiązująca ustawa o transporcie drogowym, statuuje w art. 4 pkt 22 o liście aktów prawnych, na podstawie których Organy Inspekcji Transportu Drogowego mogą przeprowadzać kontrole i nakładać kary. Tymczasem, w dniu popełnienia rzekomych naruszeń przytaczanych przez [...] Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego, Organ ten nie posiadał żadnych uprawnień do kontroli oraz nakładania kar w przedmiotowym zakresie, na podmiot będący stroną postępowania.

W dniu 2 marca 2015 roku weszło w życie kilka istotnych artykułów rozporządzenia nr 165/2014 w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym [...]. Jednakże do chwili obecnej krajowe ustawodawstwo nie zmieniło zakresu katalogu uprawnień zawartych w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym i nie rozszerzyło zakresu uprawnień kontrolnych Inspekcji Transportu Drogowego o przepisy wskazanego wyżej rozporządzenia. Poprzednio zasady rejestracji okresów aktywności określone były głównie w art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Tymczasem obecnie określa je art. 34 rozporządzenia 165/2014, którego to naruszenie nie może być w każdym przypadku kontrolowane i karane przez Inspekcję Transportu Drogowego, gdyż organ ten nie ma do tego ustawowej delegacji.

Co prawda art. 47 rozporządzenia 165/2014 statuuje, iż odesłania do uchylonego rozporządzenia 3821/855 uznaje się za odesłani do niniejszego rozporządzenia 165/2014. Jednakże kluczowy jest fakt, iż zgodnie a art. 48 rozporządzenia 165/2014 przepisy art. 47 wchodzą w życie dopiero w dniu 2 marca 2016 r., co za tym idzie uregulowanie to w chwili obecnej jest uregulowaniem martwym.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stan faktyczny sprawy, w zakresie istotnym dla jej rozstrzygnięcia wynika z zebranego przez organ materiału dowodowego, a dokonana ocena zgromadzonych w sprawie dowodów jest wewnętrznie spójna, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz przekonująca. Znalazła także swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Przede wszystkim organ miał pełne podstawy do przyjęcia, że kierowca zatrudniony w firmie skarżącego kierujący zespołem pojazdów znajdującym się w prawnej dyspozycji tego przedsiębiorcy nie rejestrował w dniu kontroli na wykresówce wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi od godziny 17.26 dnia [...] maja 2015 r. do godziny 9.29 dnia [...] maja 2015 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ szczegółowo wyjaśnił wszystkie znaczące wątpliwości. Z dokumentu WZ nr [...] z dnia [...].05.2015 r. oraz zgodnie z zeznaniami kierowcy wynika, iż w dniu [...].05.2015 r. w godzinach 17:05 do 23:34 K. F. dokonywał załadunku w "[...]" Sp. z o.o. w [...], co nie zostało zarejestrowane na karcie kontrolowanego kierowcy. Ponadto, zgodnie z dokumentem WZ nr [...] ładunek został dostarczony do Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "[...]' S.A. we [...] w dniu [...].05.2015 r., gdzie K. F. ponownie zalogował swoją kartę kierowcy do tachografu cyfrowego zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe po przejęciu go od swojego ojca K.F.. Kierowca zapytany w jaki sposób dostał się z [...] do [...] zeznał, iż od godziny około 23:00 dnia [...].05.2015 r. do godziny około 9:30 dnia [...].05.2015 roku jechał jako pasażer samochodu osobowego. Wskazał, że dowieziony został przez kolegę do miejsca ponownego przejęcia kontrolowanego pojazdu z naczepą znajdującego się we [...].

Zgodnie z art. 92 a ust. 2 z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.; dalej: "u.t.d.") suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10 000 złotych. Stosownie do art. 92 a ust. 6 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Jak stanowi art. 92 c ust. 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h ustawy o transporcie drogowym obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21) i rozporządzenia WE nr 561/2006. Zgodnie z art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85 zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach.

Zgodnie z art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 60, str. 1) zgodnie z którym:

1. Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba, że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów [...]

5. Kierowcy:

a) zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu;

b) obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów: (i) pod symbolem : czas prowadzenia pojazdu;

(ii) "inna praca", która oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE, a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim;

(iii) "okresy gotowości" zgodnie z definicją w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE.

Kwestia stosowania urządzeń rejestrujących w transporcie drogowym jest elementem wspólnej polityki transportowej Unii Europejskiej, uregulowanym w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r.).

Stosownie zaś do art. 249 akapit 2 TWE (traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską z dnia 29 marca 1957 roku – Dz. U. z 2004 roku, Nr 90, poz. 864/2) rozporządzenie ma zasięg ogólny. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich. A zatem rozporządzenie - w przeciwieństwie do dyrektywy - nie wymaga implementacji do krajowego porządku prawnego.

Prawo wspólnotowe bezpośrednio obowiązujące stanowi część systemu prawa krajowego i powinno być bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Następstwem bezpośredniego obowiązywania prawa wspólnotowego na terytorium państw członkowskich jest bezpośredni skutek prawa wspólnotowego. Bezpośredni skutek wywołują te przepisy prawa wspólnotowego, które: 1) są jasne i precyzyjne, 2) są bezwarunkowe, 3) jeżeli nie podlegają wykonaniu przez państwa członkowskie lub instytucje Wspólnoty, 4) nie przyznają tym podmiotom kompetencji do działania na zasadzie uznania lub władzy dyskrecjonalnej. Niekiedy niektóre z przepisów rozporządzenia musza być wykonane przez państwa członkowskie, a zatem mogą w konkretnym wypadku nie wywołać bezpośredniego skutku (por. A.Wróbel [w:] Stosowanie prawa Unii Europejskiej przez sądy, pod red. A.Wróbla, Kantor Wydawniczy – Zakamycze 2005, s. 44, s. 91 – 92, s. 95 – 96 ). Wraz z wejściem Polski do Unii Europejskiej rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ) stało się częścią polskiego porządku prawnego.

Zaznaczyć należy, że wskazane rozporządzenie Rady nr 3821/85 uchylone zostało z dniem 2 marca 2016 r. przez art. 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 lutego 2014 r. nr 165/ 2014r. Wszelkie odesłania do rozporządzenia nr 3821/85 będzie uznawać się za odesłania do rozporządzenia nr 165/2014. Jednakże art. 24,34 i 45 nowego rozporządzenia mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r . – art. 48 rozporządzenia nr 165/2014.

Rozporządzenie Rady nr 3821/85 obowiązywało więc zarówno w dacie kontroli jak i wydania decyzji w sprawie przez organ I instancji. Jak wynika z art. 15 ust. 2 rozporządzenia 3821/85 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Ponadto, jak wynika z art. 15 ust. 8 rozporządzenia, zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym lub wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych.

Zauważyć należy, że obowiązujący już w dacie wydania zaskarżonej decyzji art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 lutego 2014 r. nr 165/ 2014 w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 /..../ (Dz. Urz. UE L 2014.60.1) zawiera szczegółowe uregulowania dotyczące użytkowania kart kierowcy i wykresówek i również nakłada na kierowców obowiązek stosowania wykresówek w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd począwszy od przejęcia pojazdu. Stanowi on także, że nie wyjmuje się wykresówki z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Rozporządzenie to, jak stanowi art. 48 jest wiążące w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich, a więc normy tego rozporządzenia stanowią bezpośrednią podstawę prawną do podejmowania działań przez organy inspekcji transportu drogowego. Nieprzestrzeganie obowiązków wynikających z powyższych przepisów stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej za naruszenia określone w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Kara za naruszenie określone w poz. Lp 6.2.1 wynosi [...] zł i w ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy organ trafnie zastosował ten przepis.

Zdaniem Sądu organu słusznie przyjęły, że K. F. podczas załadunku w [...] powinien zarejestrować na swojej karcie kierowcy za pomocą selektora grup czasowych tachografu aktywność kierowcy o nazwie "inne prace" natomiast zgodnie z danymi pobranymi z karty kierowcy o godzinie 17:26 dnia [...].05.2015 r. kierowca wylogował swoją kartę kierowcy z tachografu przez co nie zarejestrował na niej swojej aktywności. Również czas dojazdu do miejsca przejęcia kontrolowanego pojazdu powinien być zarejestrowany pod postacią dyspozycyjności a nie poprzez dokonanie przez kierowcę wpisu manualnego na swojej karcie kierowcy pod postacią odpoczynku.

Aktywność "czas pracy" oznacza również okresy, w których kierowca nie może swobodnie dysponować swoim czasem i zobowiązany jest pozostawać na swoim stanowisku pracy, w gotowości do podjęcia normalnej pracy, wraz z niektórymi zadaniami związanymi z dyżurowaniem, w szczególności podczas okresów oczekiwania na załadunek lub rozładunek. Również czas spędzony na dojeździe do miejsca postoju pojazdu lub powrotu z tego miejsca, jeżeli pojazd nie znajduje się ani w miejscu zamieszkania kierowcy, ani w bazie pracodawcy, w której kierowca zwykle pracuje, nie jest liczony jako odpoczynek lub przerwa, chyba że kierowca znajduje się na promie lub w pociągu i posiada dostęp do koi lub do kuszetki. Czas spędzony przez kierowcę kierującego pojazdem nieobjętym zakresem niniejszego rozporządzenia do lub z pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia, który nie znajduje się w miejscu zamieszkania kierowcy ani w bazie pracodawcy, gdzie kierowca zazwyczaj pracuje, jest traktowany jako "inna praca". W konsekwencji okazanie podczas kontroli wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy sankcjonowane jest karą pieniężną.

Wyjaśnić także należy, że jak stanowi art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ lub od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy może nastąpić wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie, tj. gdy podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów dotyczących transportu drogowego. W rozpatrywanej sprawie, skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanki z pkt 1 czy 2 cytowanego przepisu. Pojęcie "właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców przepisów" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Konieczne jest zatem uwzględnienie bezpośrednio treści przepisów prawa unijnego. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) 561/2006 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE z 4 listopada 2006r., L 102/1), przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów cytowanego rozporządzenia nr 3821/85, zwłaszcza z rozdziału II tego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia nr 3821/85, w tym przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Ponadto w art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) 561/2006 wskazano, że przedsiębiorstwa, spedytorzy, nadawcy ładunku, organizatorzy wycieczek, główni wykonawcy, podwykonawcy oraz agencje zatrudniania kierowców zapewnią, aby uzgodnione umownie harmonogramy transportu były zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorca w świetle obowiązujących przepisów jest nie tylko zobowiązany do stworzenia takich warunków pracy kierowców, aby mogli przestrzegać przepisów dotyczących transportu drogowego, ale jest także zobowiązany do świadczenia usług transportowych zgodnie z obowiązującym prawem. Przedsiębiorca jest odpowiedzialny za rezultaty prowadzonej działalności transportowej, a nie wyłącznie za stworzenie warunków do realizacji działalności zgodnej z prawem. Wszelkie stwierdzone nieprawidłowości obciążają zatem przedsiębiorcę. Dla przyjęcia jego odpowiedzialności wystarczające jest ustalenie, tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, że nastąpiło naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, nawet jeśli powstało ono w sposób niezawiniony.

Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawierał żadnych przesłanek wskazujących na możliwość odstąpienia od wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej i takich dowodów skarżący nie przedstawił też w toku postępowania. Załączone do akt postępowania wyjaśnienia zawarte w piśmie z 8 czerwca 2015 r. nie kwestionują ustalonego w sprawie stanu faktycznego, zawierają jedynie polemikę ze sposobem jego subsumpcji, co nie jest wystarczające do zwolnienia się przez przedsiębiorcę z odpowiedzialności za stwierdzone nieprawidłowości. Sąd nie znalazł podstaw, aby zakwestionować czynności organów administracji publicznej podejmowanych w toku niniejszej sprawy, a zmierzających do jej wyjaśnienia. W szczególności Sąd uznał, że zostały wyczerpująco zbadane wszelkie istotne w sprawie okoliczności, które poprzedzono przeprowadzeniem stosownych dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). W ocenie Sądu, utrwalone w protokole kontroli okoliczności oraz zebrana w sprawie dokumentacja stanowią wystarczający materiał dowodowy dla wykazania naruszeń, o których mowa w treści spornych decyzji.

Sąd uznał, że poczynione przez organ administracji ustalenia, w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia kary pieniężnej wynikają z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez organ ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Organ oparł swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Stanowisko wyrażone w obu spornych decyzjach organ uzasadnił w sposób prawidłowy, przestrzegając zasad określonych szczegółowo przez ustawodawcę w przepisie art. 107 § 3 kpa.

W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku