Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 435/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2022-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 3, art. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1341
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 608 art. 32 ust. 2
law: Rozporzadzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz  uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U.UE L z dnia 20 grudnia 2013 r.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędziowie: Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska Asesor sądowy Anna Komorowska-Kaczkowska (spr.) Protokolant: Referent stażysta Dagmara Jugo po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2022 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2020 r., oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez W. S. (dalej określany jako: Strona, Skarżący) jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. (dalej w skrócie: Dyrektor OR ARiMR) z dnia [...] , nr [..., wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 - dalej jako: "k.p.a."), art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 roku o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 1505) [dalej: ustawa o ARiMR] oraz na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1341 ze zm.) utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w N. z dnia [...] w przedmiocie (odmowy) przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2020 r.

Zaskarżoną decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 14 czerwca 2020 r. Skarżący zwrócił się za pośrednictwem aplikacji eWniosekPlus do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w N. z wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności dodatkowej oraz płatności do bydła na rok 2020. W sekcji VII. Oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych wniosku Strona zadeklarowała osiem działek ewidencyjnych, natomiast w sekcji VIII. Oświadczenie o sposobie wykorzystywania działek rolnych Strona zgłosiła do jednolitej płatności obszarowej działki rolne o łącznym areale [...] ha. W ramach deklarowanych działek Strona zgłosiła m.in. działkę ewidencyjną o nr a o areale [...] ha.

W dniu 14 września 2020 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w N. wystosował do Skarżącego wezwanie do złożenia wyjaśnień. W ramach wezwania organ wskazał, iż suma powierzchni działek rolnych zadeklarowanych na działce ewidencyjnej nr a we wszystkich wnioskach złożonych przez producentów ubiegających się o dopłaty, wraz z powierzchnią gruntów niezgłoszonych do płatności, jest większa od powierzchni tej działki ewidencyjnej uprawnionej do uzyskania płatności.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżący złożył w dniu 23 września 2020 r. pisemne oświadczenie, w którym poinformował m.in., iż od 20 lat dzierżawi od Gminy N. działkę o nr a o powierzchni [...] ha. Jest prawnym dzierżawcą tej działki do września 2022 r. Wskazał, że zostało złamane prawo przez Urząd Miejski i naruszono wiele warunków umowy. Sprawa jest badana przez Prokuratora Generalnego.

Nadto Skarżący wskazał, iż na powierzchni działki a posiał nawozy i jesienią wykonał talerzówkę na wprost i posiał trawę w celu odtworzenia szlachetnych traw. Wiosną nawozy zostały wysianie - w lutym ok 300 kg/ha polifoski i około 150 kg/ ha mocznika. Łąki zostały wyrównane na przełomie lutego i marca. Łąka została skoszona i siano zebrane w maja 2020 roku. Ponadto Skarżący wskazał, iż nie zamierza kosić drugiego pokosu ponieważ ograniczył produkcję bydła. Dodatkowo Skarżący przedłożył kserokopię umowy dzierżawy z dnia 27 stycznia 2017 r., pismo z dnia 1 kwietnia 2021 r. z Sądu Rejonowego w K. w sprawie o sygn. akt [...] informujące o doręczeniu Skarżącemu odpisu postanowienia z dnia [...]. (samo postanowienie nie zostało przedłożone) oraz pismo z dnia 13 września 2019 r. zawierające prośbę Skarżącego o wydzierżawienie – przedłużenie dzierżawy działki ewidencyjnej o numerze a.

Wezwaniem z dnia 14 września 2020 r. organ I instancji wezwał również P. P. (producenta uczestniczącego w kontroli krzyżowej) do złożenia wyjaśnień w zakresie działki ewidencyjnej o nr a.

W dniu 17 września 2020 r. P. P. złożył pisemne oświadczenie, w którym poinformował, iż jest dzierżawcą oraz użytkownikiem działki ewidencyjnej o numerze a. Podał, że działka została mu wydzierżawiona w dniu 20 marca 2020 r. przez Burmistrza N. i była w 2020 r. dwukrotnie koszona i jest w stanie w razie potrzeby wskazać świadków mogących potwierdzić okoliczności związane z użytkowaniem przez niego przedmiotowej działki.

Następnie organ I instancji, mając na uwadze, iż zarówno Skarżący, jak i P. P. złożyli oświadczenia o użytkowaniu działki ewidencyjnej o nr a, a okoliczności faktyczne budziły wątpliwości organu, wezwał obie strony konfliktu kontroli krzyżowej do wykazania szczegółowego zakresu wykonywanych prac na ww. działce, tj. uprawa, siew, nawożenie, koszenie, zbiór lub inne. Ponadto organ I instancji zwrócił się z prośbą o określenie, w miarę możliwości, dokładnych terminów wykonywanych prac użytkowania na ww. działce oraz podanie świadków oraz ich zeznań na piśmie potwierdzających użytkowanie działki ewidencyjnej o nr a.

Skarżący nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie.

Z kolei P. P. w piśmie z dnia 21 marca 2021 r. wskazał, że działka ewidencyjna o numerze a jest przedmiotem umowy dzierżawy, której jest stroną. Działka użytkowana jest zgodnie z jej przeznaczeniem, czyli jako użytek rolny (łąka). Nadto podał, iż w 2020 r. wykonywał na tej działce następujące zabiegi agrotechniczne: 3 kwietnia 2020 r. - włókowanie łąki; 6 kwietnia 2020 r. – nawożenie; 9 czerwca 2020 r. - pierwszy pokos trawy;10 czerwca 2020 r. - roztrzepywanie trawy; 11 czerwca 2020 r. - zgrabianie trawy, prasowanie trawy; 12 czerwca 2020 roku - zwożenie bali siana do magazynu; 25 września 2020 roku - drugi pokos trawy; 26 września 2020 roku - roztrzepywanie trawy; 28 września 2020 r.- zgrabianie trawy, prasowanie trawy; 29 września 2020 r. - zwożenie siana do magazynu. Poinformował również, że świadkami wykonywania ww. czynności są K. P., który jako pracownik gospodarstwa pomagał w pracach polowych oraz K. S., który w ramach pomocy między sąsiedzkiej pomagał czasami w pracach polowych. Jako dowód do pisma dołączył dokumentację fotograficzną, pisemne oświadczenie K. P. z dnia 21 marca 2021 r. oraz K. S. także z dnia 21 marca 2021 r. oraz umowę dzierżawy obejmującą działkę ewidencyjną numer a.

Decyzją z dnia [...] wydaną w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego organ I instancji odmówił przyznania Skarżącemu płatności związanej z działką nr a, co w konsekwencji miało wpływ na wysokość płatności bezpośredniej przyznanej Skarżącemu. (Skarżący zgłosił do płatności większa liczbę działek). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał m.in., że powierzchnia deklarowana działek rolnych kwalifikowana do jednolitej płatności obszarowej wynosiła [...] ha. Powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wynosiła [...] ha. W ramach kontroli wniosku powierzchnia została pomniejszona o powierzchnię 0,01 ha (działka rolna D) oraz powierzchnię [...] ha (wykluczono całą powierzchnię działki rolnej o numerze a – działka rolna B). W przedmiocie działki ewidencyjnej o numerze a (działka rolna B) organ wskazał, że w wyniku analizy materiału dowodowego, w tym wyjaśnień złożonych przez Skarżącego, jak i wyjaśnień i dowodów złożonych przez drugą stronę uczestniczącą w konflikcie kontroli krzyżowej uznano, że wiarygodniejsze dowody użytkowania spornej działki przedstawiła druga strona kontroli krzyżowej. Strona ta przedstawiła więcej prawdopodobnych dowodów na użytkowanie działki (aktualną umowę dzierżawy, dokładne terminy zabiegów agrotechnicznych, zeznania świadków potwierdzających użytkowanie, zdjęcia wykonanych prac).

Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w O., w którym wniósł m.in. o uchylenie decyzji nr [...]. W treści pisma odwoławczego wskazał, iż uprawiał sporną działkę przez 20 lat. Zarzucił, że P. P. - druga strona kontroli krzyżowej - przedłożył nową umowę bez decyzji Gminy o rozwiązaniu umowy zawartej ze Skarżącym. Podniósł, że w związku z powyższym zawarta przez niego (Skarżącego) umowa dzierżawy nadal obowiązuje, gdyż umowa ta nie została nigdy rozwiązana. Zdaniem Skarżącego wygaśnięcie umowy jest zmianą umowy i wymaga potwierdzenia na piśmie. Odnośnie świadków przedstawionych przez P. P., Skarżący wskazał, że rolnik jadąc w pole nie bierze świadków potwierdzających wykonanie prac oraz nie robi zdjęć. Dodatkowo nie zgodził się z faktem, iż nie składał wyjaśnień odnośnie użytkowania działki, gdyż pismem z dnia 21 września 2020 r. poinformował, co siał i jakie uprawy wykonał na spornej działce.

Zaskarżoną decyzja z dnia [...] nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w N. z dnia [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2020 r.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że w ramach prowadzonego postępowania zostały stwierdzone m.in. nieprawidłowości w postaci konfliktu kontroli krzyżowej w odniesieniu do działki ewidencyjnej o nr a. W związku z powyższym organ I instancji zobowiązany był ustalić, który z producentów rolnych był faktycznym użytkownikiem spornej działki. Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną dokonaną przez organ I instancji. Wskazał, że warunkiem ubiegania się o płatności bezpośrednie jest m.in. zgłoszenie do płatności gruntów rolnych będących w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności. Wyjaśnił, że ustawie o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego ustawodawca posługuje się pojęciem posiadania w znaczeniu cywilnoprawnym, rozróżniając posiadanie samoistne i zależne w rozumieniu art. 336-352 k.c. Nadto podał, że pojęcie posiadania, jakie ma na myśli ustawodawca na gruncie powołanej ustawy o płatnościach ściśle wiąże się z produkcją rolną, czyli obligatoryjnie z rzeczywistym korzystaniem z rzeczy (gruntów rolnych, gospodarstwa rolnego). Innymi słowy pojęcie posiadania gruntów rolnych w rozumieniu ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego należy wykładać jako faktyczne użytkowanie gruntów. Organ podkreślił, iż posiadanie ma charakter faktyczny i nie musi być związane z tytułem prawnym do nieruchomości (np. bezumowne posiadanie), także dobra czy zła wiara nie jest kluczowym elementem przesądzający o tym, czy mamy do czynienia z posiadaniem. Następnie dokonując analizy posiadania spornych działek ewidencyjnych organ odwoławczy wskazał, że przez nabycie posiadania należy rozumieć objęcie rzeczy we władanie faktyczne przez osobę. Zdaniem organu odwoławczego dla ustalenia posiadania konieczne jest, aby osoba, która staje się posiadaczem łączyła dwie cechy: władztwo faktyczne nad rzeczą (corpus) i zamiar władania w swoim imieniu (animus). Każde zdarzenie, które prowadzi do nabycia władztwa faktycznego nad rzeczą, które jest zgodne z prawem, jak i niezgodne z prawem, o ile towarzyszy mu objęcie rzeczy we władanie z zamiarem posiadania dla siebie stanowi nabycie posiadania płatności przysługujące osobie będącej posiadaczem gruntu rolnego (właścicielem, dzierżawcą, użytkownikiem, najemcą, zarządcą, zastawnikiem lub w inny sposób je wykorzystuje). Innymi słowy pojęcie posiadania gruntów rolnych, w rozumieniu ustawy należy, zdaniem organu, wykładać jako faktyczne użytkowanie gruntów rolnych. Za takim jego rozumieniem niewątpliwie przemawia fakt, iż celem płatności (dopłat) jest dofinansowanie do produkcji rolnej, pomoc rolnikom, którzy faktycznie użytkują będące w ich posiadaniu grunty rolne, a nie tylko są formalnymi posiadaczami gruntów, co do których wnioskują o dopłaty. Zatem, aby zostać beneficjentem pomocy w ramach mechanizmu bezpośredniego wsparcia nie wystarczy być posiadaczem (samoistnym na podstawie tytułu prawnego) działek rolnych w rozumieniu Kodeksu cywilnego, ale należy je rolniczo użytkować. Ta właśnie okoliczność powoduje, że organ rozpoznający wniosek pomocowy jest zobowiązany przede wszystkim ocenić, czy wnioskodawca faktycznie posiada grunty rolne, czy też składa wniosek jedynie w przekonaniu, iż jest on uprawniony do płatności z racji bycia właścicielem danego gruntu, czy też posiadającym inny tytuł prawny do zgłaszanego gruntu.

Odnosząc się do kwestii umowy dzierżawy organ wskazał, że zgodnie z postanowieniami zawartymi w ww. umowie dzierżawy, przedmiotowa umowa wygasła z dniem 30 września 2019 roku, tj. z upływem okresu wskazanego w umowie. W dalszej części rozważań organ zauważył, że w myśl § 4 ust. 2 przedmiotowej umowy, dzierżawca zobowiązuje się w terminie 3 miesięcy przed wygaśnięciem umowy powiadomić pisemnie Wydzierżawiającego o zamiarze dalszej umowy. Wskazał także, że w aktach sprawy co prawda znajduje się pisemne oświadczenie Strony o zamiarze przedłużenia umowy na okres 3 lat, lecz pismo datowane jest na 13 września 2020 r. (nie został zachowany okres 3 miesięcy przed wygaśnięciem), a poza tym brak jest w aktach sprawy aneksu do umowy z dnia 27 stycznia 2017 r., czy też nowej umowy zawartej na okres po dniu 30 września 2019 r. Organ podkreślił, że umowa cywilnoprawna jest zgodnym oświadczeniem dwóch stron stosunku prawnego, tym samym jednostronna wola zawarcia takiego stosunku nie stanowi o fakcie zawarcia umowy cywilnoprawnej. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ II instancji wskazał, iż w jego ocenie brak jest w aktach sprawy dowodów, iż doszło do zawarcia umowy dzierżawy na kolejny okres, po dniu 30 września 2019 r. pomiędzy wnoszącym odwołanie a Gminą N. w przedmiocie działki ewidencyjnej o nr a. Kontynuując rozważania organ odwoławczy podkreślił, że obowiązkiem organów było ustalenie faktycznego użytkownika spornej działki, bowiem w ramach kontroli wniosku w ramach kontroli krzyżowej wykryto nieścisłości - działka została zgłoszona do płatności przez dwóch rolników. Wskazał przy tym na art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach, zgodnie z którym osoby uczestniczące w postępowaniu o przyznanie płatności obowiązane są przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutek prawny. Mając powyższe na uwadze, organ podał, że zadeklarowana przez Skarżącego działka o numerze a nie kwalifikowała się do przyznania płatności Skarżącemu, ponieważ była użytkowana przez innego producenta rolnego. Organ wskazał, iż z akt sprawy wynika, że P. P. – druga strona konfliktu kontroli krzyżowej- przedłożył umowę dzierżawy na okres od 1 kwietnia 2020 r. do 31 marca 2021 r. obejmująca sporną działkę. Nadto udzielił pisemnych wyjaśnień, w których wskazał konkretne terminy oraz szczegółowy rodzaj i zakres wykonywanych czynności agrotechnicznych, a także przedstawił pisemne oświadczenia dwóch świadków na okoliczność użytkowania przez niego działki nr a. Powyższe w ocenie organu stanowiło podstawę do uznania, iż działka nr a zadeklarowana przez Skarżącego, nie kwalifikowała się do przyznania płatności, gdyż była użytkowna przez innego producenta rolnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił szereg okoliczności związanych z użytkowaniem przez niego działki nr a w latach wcześniejszych, podkreślając, że przedmiotową działkę użytkował ponad 20 lat. Wskazał na nieprawidłowości i naruszenia prawa, w tym w szczególności dokonane przez Urząd Miejski w N. i przez Burmistrza N., a związane z zawarciem przez Gminę N. umowy dzierżawy przedmiotowej działki z P. P., pomimo złożenia przez Skarżącego oświadczenia o zamiarze przedłużenia umowy dzierżawy zgodnie z § 4 ust. 2 umowy z dnia 27 stycznia 2017 r. Podkreślił, że umowa zawarta z nim w 2017 r. nadal obowiązuje.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że decyzja jest prawidłowa i nie narusza przepisów prawa, zaś argumenty podniesione w skardze, nie mogą stanowić podstawy do jej uwzględnienia. Podniesione zarzuty nie odnoszą się bowiem merytorycznie do sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 16 marca 2022 r. Skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji. Nadto przedstawił w sposób rozbudowany zarzuty względem Burmistrza N. podkreślając jego bezprawne działania mające na celu pozbawienie go (Skarżącego) prawa do dzierżawy nieruchomości, którą użytkował od ponad 20 lat. Szczególnie akcentował, że organy mają obowiązek stosowania przepisów prawa, wskazując przy tym na brak skuteczności wypowiedzenia mu umowy dzierżawy przedmiotowej działki. Podkreślał, że nie otrzymał żadnej decyzji o odmowie przedłużenia dzierżawy. Zaznaczył, że dopłaty bezpośrednie stanowią zwrot kosztów produkcji rolnej, a nie są jakimś nadzwyczajnym pożytkiem. Zarzucał, że organy nie miały prawa rozstrzygnąć sprawy bez wyjaśnienia, czy wygasła umowa dzierżawy, czy nie. Zarzucił, że organ winien na podstawie art. 199 § 3 Ordynacji podatkowej zwrócić się do Sądu powszechnego o ustalenie istnienia stosunku prawnego. Nadto zaznaczył, że umowa dzierżawy była cyklicznie przedłużana i według niego obowiązuje nadal do 30 września 2022 r. Podał również, że dowiedział się po tym, że Gmina N. rozwiązała z nim umowę dzierżawy w czerwcu 2020 r. z decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne. Natomiast pod koniec marca 2020 r. otrzymał pismo o bezumownym korzystaniu z nieruchomości, ale się z nim nie zgodził.

Na wniosek Skarżącego złożony na rozprawie Sąd dopuścił na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a, jako dowód umowę użyczenia z dnia 28 czerwca 2004 r. zawartą pomiędzy nim a Gminą N. dotyczącą działki nr a. Odmówił natomiast dopuszczenia dowodu uzupełniającego ze skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego wraz z załącznikami oraz dowodu z mapy lasu na działce b – według oświadczenia Skarżącego mapa ta dotyczyła sprawy zakończonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu wyrokiem z dnia 24 listopada 2021 r. o sygn. akt I SA/Op 441/21.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Kryteria sądowej kontroli zaskarżonych aktów organów administracji publicznej zostały wyznaczone przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) - dalej jako: p.p.s.a., zgodnie z którym decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Równocześnie w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem niemającym tu zastosowania).

Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że rozstrzygnięcie to nie narusza prawa. Sąd nie stwierdził bowiem nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy będącej przedmiotem niniejszego postępowania, jak i w zakresie zastosowania do niego odpowiednich przepisów prawa związanych z przyznaniem (odmową przyznania) płatności bezpośredniej do działki nr a. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające w tym zakresie zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym.

W tym miejscu Sąd podkreśla, iż kontroli w ramach niniejszego postępowania polega decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w N. z dnia [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2020 r.

Z akt sprawy wynika, że strona złożyła wniosek o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie płatności dodatkowej oraz płatności do bydła. Organ I instancji odmówił przyznania Skarżącemu płatności związanej z działką nr a, co w konsekwencji miało wpływ na wysokość płatności bezpośredniej przyznanej Skarżącemu (Skarżący zgłosił do płatności większą liczbę działek) i stało się osią sporu. Następnie decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy, z czym nie zgodził się Skarżący.

W ocenie Sądu, skarga nie zasługiwała jednak na uwzględnienie, a zarzuty podniesione w skardze w znacznej mierze nie odnosiły się do kwestii merytorycznych będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd doszedł do wniosku, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym znajdującym zastosowanie w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, które miałyby istotny wpływ na wynik tego postępowania.

W niniejszej sprawie, jak prawidłowo wskazują organy ARiMR, zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1341 z poźn. zm.), zwanej dalej: "ustawą o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego" oraz przepisy wykonawcze prawa europejskiego, prawidłowo wskazane przez organy administracji w zaskarżonych decyzjach.

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, są przyznawane do powierzchni działki rolnej położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 608, z późn. zm.), zwanego dalej: "rozporządzeniem nr 1307/2013", będących w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności; o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 h; nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Z treści przepisów wynika, że jednym z warunków uzyskania płatności jest złożenie prawidłowo wypełnionego wniosku i oznaczenie przez stronę w złożonym wniosku działki (działek) i powierzchni obszaru użytkowanego rolniczo, co do którego strona ubiega się o otrzymanie danej płatności. Zadeklarowany w ten sposób obszar podlega weryfikacji organu, dokonywanej w drodze kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu i dopiero wówczas stanowi podstawę przyznania płatności. Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego Agencja przeprowadza kontrole administracyjne i na miejscu w zakresie płatności bezpośrednich, określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w tym kontrole w ramach wzajemnej zgodności wymogów lub norm, chyba że ustawa stanowi inaczej. W myśl art. 58 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 państwa członkowskie ustanawiają skuteczne systemy zarządzania i kontroli w celu zapewnienia zgodności z prawodawstwem regulującym unijne systemy wsparcia, zmierzające do zminimalizowania ryzyka strat finansowych dla Unii. O ile nie przewidziano inaczej, system kontroli ustanowiony przez państwa członkowskie zgodnie z art. 58 ust. 2 obejmuje systematyczne kontrole administracyjne wszystkich wniosków o przyznanie pomocy oraz wniosków o płatność.

Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się co do zasady przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W tym miejscu zdaniem Sądu należy zwrócić szczególną uwagę na przepisy ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, które modyfikują owe ogólne zasady postępowania określone w Kodeksie postępowania administracyjnego. W ustawie o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, niektóre z zasady postępowania określone w ww. przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735 z późn. zm.), uległy bowiem znacznemu ograniczeniu. Jedna z najistotniejszych modyfikacji została zawarta w art. 3 ust. 3 tej ustawy. W myśl bowiem art. 3 ust. 3 ww. ustawy strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, dotyczących płatności bezpośrednich są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W świetle powyższego, w orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że w postępowaniach dotyczących przyznania płatności, sam obowiązek udowodnienia spełnienia warunków do przyznania płatności lub pomocy finansowej spoczywa na stronie występującej o ich przyznanie. Stanowi to istotną modyfikację ogólnych zasad postępowania administracyjnego. Jak wynika z powyższego, ustawodawca nie nałożył natomiast na organy obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, przyjmując zasadę, że ciężar dowodu spoczywa na osobie, która z tego faktu będzie wywodzić skutki prawne. Konsekwencją tego jest przeniesienie na wnioskodawcę inicjatywy dowodowej, w zakresie wykazania spełnienia warunków przyznania wnioskowanej pomocy oraz jednoczesny brak po stronie organu obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na tę okoliczność, a także brak obowiązku działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ciężar wykazania, że zostały spełnione przesłanki, od których uzależnione jest uprawnienie do płatności obciąża rolnika, który wnioskował o ich przyznanie. Podkreślić przy tym należy, iż jednym z warunków uzyskania płatności jest oznaczenie przez stronę w złożonym wniosku działki (działek) i powierzchni obszaru użytkowanego rolniczo, co do którego strona ubiega się o otrzymanie danej płatności. Zadeklarowany w ten sposób obszar podlega weryfikacji organu, dokonywanej w drodze kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu i dopiero wówczas stanowi podstawę przyznania płatności (wyrok z 20 grudnia 2017 r., sygn. I SA/Kr 982/17, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt III SA/Po 757/17). Natomiast przepisy art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczące ustaleń faktycznych na gruncie ogólnego postępowania administracyjnego, nie znajdują zastosowania w sprawach dotyczących płatności. Ustaleń faktycznych w tych postępowaniach organy dokonują na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę postępowania, bowiem to na niej spoczywa obowiązek zaprezentowania dowodów dotyczących wnioskowanych płatności oraz dowodów zgromadzonych przez organ, z których to dowodów organ wywodzi skutki prawne, np. w zakresie użytkowania przez beneficjenta działki rolniczej ( por. wyrok NSA z dnia 22 września 2021 r., sygn. akt I GSK 182/21). W postępowaniu w sprawie płatności bezpośrednich to strona została zobligowana do wskazywania konkretnych dowodów i współdziałania z organem przy gromadzeniu materiału dowodowego, pod rygorem wywiedzenia dla niej negatywnych skutków. Organ ocenia zebrany materiał dowodowy, a w istocie to na stronie ubiegającej się o płatności spoczywa ciężar wykazania, że w sposób rzeczywisty spełnia warunki do uzyskania takiej płatności. To wnioskodawca powinien wykazać, że faktycznie użytkował grunty wskazane do przyznania płatności, tj. faktycznie nimi władał i rolniczo gospodarował na tych gruntach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt I GSK 614/18, wyrok Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 982/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt SA/Sz 217/21).

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że Skarżący kwestionował ustalenia organu odnoszące się do użytkowania przez niego działki a. Przypomnieć również należy, że warunkiem ubiegania się o płatności bezpośrednie jest m.in. zgłoszenie do płatności gruntów rolnych będących w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności. Jak wynika z akt sprawy, Skarżący złożył w dniu 14 czerwca 2020 r. wniosek o przyznanie mu płatności bezpośredniej, w którym wskazał m.in. działkę a. Działka ta została zgłoszona do płatności bezpośredniej także przez innego producenta rolnego – P. P., co zostało dostrzeżone przez organy w ramach administracyjnej kontroli krzyżowej. W odpowiedzi na wezwanie organu do wyjaśnienia powyższej sytuacji, zarówno jedna, jak i druga strona złożyła pisemne oświadczenie, w którym potwierdziła, iż jest użytkownikiem spornej działki. W związku z powyższym organy wezwały obie strony konfliktu kontroli krzyżowej o złożenie dodatkowych wyjaśnień i przedłożenie dowodów na użytkowanie spornej działki.

Z akt sprawy wynika, że Skarżący w toku postępowania wskazał, że jest prawnym dzierżawcą działki a do września 2022 r. Podał, że zostało złamane prawo przez Gminę N. i naruszono wiele warunków umowy, co jest przedmiotem postępowań przed Prokuratorem Generalnym. Wskazał, że na powierzchni działki nr a posiał nawozy i wykonał talerzówkę na wprost oraz posiał trawę w celu odtworzenia szlachetnych traw. Z twierdzeń Skarżącego wynika, że wiosną nawozy zostały wysianie w lutym ok 300 kg/ha polifoski i około 150 kg/ ha mocznika. Łąki zostały wyrównane na przełomie luty/marzec. Łąka została skoszona i siano zebrane w maju 2020 r. Ponadto Skarżący wskazał, iż nie zamierza kosić drugiego pokosu ponieważ ograniczyła produkcję bydła. Nadto Skarżący przedłożył kserokopię umowy dzierżawy, pismo z Sądu Rejonowego w K. informujące o doręczeniu odpisu postanowienia z dnia [...] oraz pismo z dnia 13 września 2020 r. zawierające prośbę o wydzierżawienie działki ewidencyjnej o numerze a.

Z kolei P. P., w piśmie z dnia 21 marca 2021 r. wskazał, że działka ewidencyjna o numerze a jest przedmiotem umowy dzierżawy, której jest stroną. Działka użytkowana jest zgodnie z jej przeznaczeniem, czyli jako użytek rolny (łąka). Nadto podał, iż w 2020 r. wykonywał na tej działce następujące zabiegi agrotechniczne: 3 kwietnia 2020 r. - włókowanie łąki; 6 kwietnia 2020 r. – nawożenie; 9 czerwca 2020 r. - pierwszy pokos trawy;10 czerwca 2020 r. - roztrzepywanie trawy; 11 czerwca 2020 r. - zgrabianie trawy, prasowanie trawy; 12 czerwca 2020 roku - zwożenie bali siana do magazynu; 25 września 2020 roku - drugi pokos trawy; 26 września 2020 roku - roztrzepywanie trawy; 28 września 2020 r.- zgrabianie trawy, prasowanie trawy; 29 września 2020 r. - zwożenie siana do magazynu. Nadto poinformował, iż świadkami wykonywania w/w czynności są K. P., który jako pracownik gospodarstwa pomagał w pracach polowych oraz K. S., który w ramach pomocy między sąsiedzkiej pomagał czasami w pracach polowych. Jako dowód do pisma dołączył dokumentację fotograficzną, pisemne oświadczenie K. P. z dnia 21 marca 2021 r. oraz K. S. także z dnia 21 marca 2021 r. oraz umowę dzierżawy obejmującą działkę ewidencyjną numer a.

Mając powyższe w ocenie Sądu organy prawidłowo wywiodły, że płatność bezpośrednia przysługuje osobie będącej posiadaczem gruntu rolnego (właścicielem, dzierżawcą, użytkownikiem, najemcą, zarządcą, zastawnikiem lub w inny sposób je wykorzystuje) oraz że pojęcie posiadania gruntów rolnych w rozumieniu ustawy należy wykładać jako faktyczne użytkowanie gruntów rolnych. Za takim jego rozumieniem niewątpliwie przemawia fakt, iż celem płatności (dopłat) jest dofinansowanie do produkcji rolnej, pomoc rolnikom, którzy faktycznie użytkują będące w ich posiadaniu grunty rolne, a nie tylko są formalnymi posiadaczami gruntów, co do których wnioskują o dopłaty (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 listopada 2005r., sygn. akt V SA/Wa 1524/05). Zatem, aby zostać beneficjentem pomocy w ramach mechanizmu bezpośredniego wsparcia nie wystarczy być posiadaczem (samoistnym na podstawie tytułu prawnego) działek rolnych w rozumieniu Kodeksu cywilnego, ale należy je rolniczo użytkować. Ta właśnie okoliczność powoduje, że organ rozpoznający wniosek o przyznanie płatności jest zobowiązany przede wszystkim ocenić, czy wnioskodawca faktycznie posiada grunty rolne, czy też składa wniosek jedynie w przekonaniu, iż jest on uprawniony do płatności z racji bycia właścicielem danego gruntu, czy też posiadającym inny tytuł prawny do zgłaszanego gruntu.

W nawiązaniu do powyższego, zdaniem Sądu, organy słusznie przyjęły, że warunkiem ubiegania się o płatności jest faktyczne użytkowanie danych gruntów, nie zaś tylko samo posiadanie np. umowa dzierżawy obejmująca zadeklarowane we wniosku działki. Następnie dokonały, oceny owego rolniczego użytkowania przez obie strony konfliktu kontroli krzyżowej. W ocenie Sądu, analiza całego materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, dawała organom podstawę do ustalenia, iż faktycznym użytkownikiem spornej działki w 2020 r. był P. P. Materiał dowodowy przedłożony przez P. P. był bowiem spójny, logiczny. Obszerne oraz konkretne wyjaśnienia, złożone przez niego po wystosowaniu kolejnego wezwania w sprawie użytkowania spornej działki, podlegały ocenie przez organ zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, przy uwzględnieniu reguł logicznej interpretacji faktów i zdarzeń. Powyższe w ostateczności doprowadziło do uznania przez organy, iż okoliczność użytkowania spornej działki przez P. P. została uznana za udowodnioną. Podkreślić przy tym należy, iż lista zabiegów agrotechnicznych wskazanych przez P. P. była szczegółowa i obejmowała okres zgodny z przedłożoną przez niego umową dzierżawy działki nr a oraz objęty wnioskiem o płatność, który dotyczył roku 2020 r. – zabiegi agrotechniczne wykonywane były kwietnia do września 2020 r. Natomiast wyjaśnienia Skarżącego obejmowały w zasadzie prace wykonane jesienią 2019 r. (a zatem w okresie nie objętym płatnością za rok 2020 r.) oraz nawożenie na przełomie lutego i marca 2020 r. Zdaniem Sądu, rozumowanie przedstawione przez organy, znajduje uzasadnienie w materiale dowodowym. Organy poddały analizie cały materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, w sposób wyczerpujący odniosły się do zarzutów podnoszonych w toku postępowania.

Z uwagi na fakt, iż Skarżący zarówno na etapie postępowania odwoławczego, jak i w toku postępowania sądowoadministracyjnego, podnosił i szczególnie akcentował kwestie dotyczące zawartej umowy dzierżawy z dnia 27 stycznia 2017 r., w ocenie Sądu podkreślić należy, iż brak było podstaw do przyjęcia przez organy, iż przedmiotowa umowa obowiązuje nadal – czego w istocie domagał się Skarżący.

W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z postanowieniami zawartymi w przedmiotowej umowie przedmiotowa umowa wygasła z dniem 30 września 2019 r. Umowa dzierżawy wygasła z upływem okresu, na jaki została zawarta. Co prawda, w myśl § 4 ust. 2 przedmiotowej umowy, dzierżawca zobowiązuje się w terminie 3 miesięcy przed wygaśnięciem umowy powiadomić pisemnie Wydzierżawiającego o zamiarze dalszej umowy i w aktach sprawy jest pisemne oświadczenie Skarżącego o zamiarze przedłużenia umowy na okres 3 lat, lecz powyższe nie oznacza automatycznie, że wraz ze złożeniem takiego oświadczenia umowa dzierżawy ulega przedłużeniu na kolejny 3- letni okres. Żaden bowiem z przepisów umowy nie stanowi o automatycznym przedłużeniu umowy, a złożone przez Skarżącego oświadczenie o zamiarze przedłużenia umowy, stanowi wyłącznie wyraz woli dalszej dzierżawy nieruchomości skierowany do właściciela nieruchomości. W aktach sprawy brak jest np. aneksu do umowy z dnia 27 stycznia 2017 r., czy tez nowej umowy zawartej na okres po dniu 30 września 2019 r. Należy również podkreślić, że umowa cywilnoprawna jest zgodnym oświadczeniem dwóch stron stosunku prawnego, tym samym jednostronna wola zawarcia takiego stosunku nie stanowi o fakcie zawarcia umowy cywilnoprawnej. W sytuacji gdy, umowa zawarta jest na czas określony i nie została przedłużona na skutek zgodnych oświadczeń obu stron umowy, ani umowa nie zawiera postanowień o jej automatycznym przedłużeniu na kolejny okres, wygasa ona z mocy prawa i nie jest konieczne jej wypowiedzenie, czy też wydanie, czego domagał się Skarżący, decyzji administracyjnej w przedmiocie wypowiedzenia, czy też rozwiązania umowy. Podkreślić przy tym należy, że gminy mogą występować także w stosunkach o charakterze cywilnoprawnym. Wówczas gmina jest podmiotem prawa cywilnego, a jej działania (w tym np. zawieranie i wypowiadanie umów o charakterze cywilnoprawnym) podlegają reżimowi prawa cywilnego, nie zaś prawa administracyjnego.

Jednocześnie Sąd wyjaśnia, iż organy administracji publicznej w ramach postępowania w przedmiocie dopłat bezpośrednich, nie są uprawnione do prowadzenia postępowania w przedmiocie ustalenia istnienia stosunku prawnego opartego o umowę dzierżawy. W sytuacji gdy Skarżący twierdzi, że umowa ta trwa nadal, może wystąpić ze stosownym powództwem o ustalenie do właściwego sądu powszechnego. W ramach postępowania o przyznanie płatności bezpośredniej organy były uprawnione wyłącznie do oceny materiału przedłożonego przez strony postępowania, a ten w ocenie Sądu, został oceniony prawidłowo i nie dawał podstaw do przyjęcia – w ramach tego postępowania – że umowa ta trwa nadal. W aktach sprawy brak jest bowiem dowodów, że doszło do zawarcia umowy dzierżawy na kolejny okres, po dniu 30 września 2019 r. pomiędzy Skarżącym a Gminą N. dotyczącej działki ewidencyjnej o nr a. Tym bardziej, że w latach poprzednich umowy takie lub aneksy były zawierane. Natomiast po upływie okresu, na jaki została zawarta umowa z dnia 27 stycznia 2017 r., nie zawarto umowy na kolejny okres. Nie dokonano jej przedłużenia w formie aneksu, co więcej pod koniec marca 2020 r. Skarżący otrzymał pismo o bezumownym korzystaniu z nieruchomości w związku z wygaśnięciem z dniem 30 września 2019 r. umowy z dnia 27 stycznia 2017 r. Warto również podkreślić, iż P. P. przedłożył umowę dzierżawy na okres od 1 kwietnia 2020 roku do dnia 31 marca 2021 roku obejmująca sporną działkę. Jak już wskazano powyżej, w ramach postępowania o przyznanie płatności inicjatywa dowodowa i obowiązek dostarczenia dowodów w sprawie nie spoczywa na organie prowadzącym sprawę, lecz na stronie postępowania, która z udowodnienia faktu wywodzi skutki prawne. Organowi pozostaje jedynie w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W postępowaniu w sprawie przyznania płatności to nie organ administracji publicznej, a posiadacz (faktycznie korzystający) gruntów ma przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Jest to zatem oparcie postępowania dowodowego w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę w toku postępowania, a tym samym przeniesienie ciężaru dowodowego na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne. Ciężar wykazania spełnienia przesłanek, od których uzależnione jest uprawnienie do płatności obciąża rolnika, który wnioskował o przyznanie płatności. W ocenie Sądu organy w świetle okoliczności rozpatrywanej sprawy, słusznie uznały, iż Skarżący nie wykazał, iż w 2020 r. użytkował rolniczo sporną działkę.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał za niezasadny także zarzut naruszenia przez organy art. 199 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez niezwrócenie się do sądu powszechnego o ustalenie stosunku prawnego. Jak wynika bowiem z wcześniejszych rozważań przepisy Ordynacji podatkowej nie mają zastosowania w sprawach wydawania indywidulanych decyzji administracyjnych na gruncie ustawy o płatnościach bezpośrednich, zastosowanie znajdują bowiem przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a nadto zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach bezpośrednich ciężar wykazania spełnienia przesłanek, od których uzależnione jest uprawnienie do płatności obciąża rolnika, który wnioskował o przyznanie płatności.

Odnosząc się natomiast do argumentacji podniesionej w skardze i załączonej dokumentacji wskazać należy, że nie ma ona wpływu na wynik przedmiotowej sprawy. Skarżący odnosi się szeroko do innych zainicjowanych przez siebie postępowań czy spraw karnych, a też nieprawidłowości w działaniu Burmistrza N. i pracowników Urzędu Miejskiego w N. Wskazywane przez Skarżącego okoliczności nie mają jednak znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy, która dotyczy jedynie przyznania płatności bezpośrednich. Stąd też poza granicami niniejszej sprawy pozostają kwestie podnoszone przez Skarżącego, a to m.in. odmowa wszczęcia śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień przez Burmistrza N. poprzez wskazanie okoliczności wygaśnięcia umowy dzierżawy części działki nr a, jak i odmowy wszczęcia śledztwa w sprawie udzielenia korzyści majątkowej urzędnikom Urzędu Miejskiego w N. Sąd rozpoznający przedmiotową skargę nie jest władny do rozstrzygania ewentualnych sporów w zakresie. Spory takie podlegają rozstrzygnięciu w ramach odrębnych postępowań.

Końcowo Sąd podkreśla, że sprawa została oceniona przez pryzmat okoliczności sprawy mających bezpośredni wpływ na przyznanie płatności bezpośrednich, a Sąd dokonując oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, zobowiązany był do oceny motywów organów będących podstawą tego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, organy administracji prawidłowo oceniły materiał dowodowy. Materiał ten nie dawał, w ocenie Sądu, podstawy do przyjęcia, iż w 2020 r., działka nr a była użytkowna rolniczo przez Skarżącego. Natomiast poza oceną organów i w konsekwencji także oceną Sądu w ramach niniejszego postępowania, pozostać musiały kwestie związane z okolicznościami, które doprowadziły do zmiany podmiotu użytkującego rolniczo przedmiotową działkę i zawarcia w dniu 20 marca 2020 r. umowy dzierżawy pomiędzy P. P. a Gminą N. Podsumowując, w ocenie Sądu, organy uprawnione były do uznania, że zadeklarowana przez Skarżącego działka rolna nie kwalifikowała się do płatności, gdyż była użytkowana przez inny podmiot. W konsekwencji powyższego, organy prawidłowo zastosowały art. 19a ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 640/2014 przedstawiając w tym zakresie prawidłowe wyliczenia.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, oddalił skargę.

Informacyjne Sąd wskazuje, że orzeczenia krajowych sądów administracyjnych cytowane w treści niniejszego uzasadnienia, dostępne są w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl.