Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1446/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Siły zbrojne
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 95, art. 96
journal: Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk (sprawozdawca) Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2015 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty świadczenia pieniężnego należnego po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] (dalej jako Dyrektor WBE w[...]) z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w sprawie wypłaty [...] P. S. co miesiąc przez okres jednego roku świadczenia pieniężnego w kwocie 2.553,70 zł brutto.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister Obrony Narodowej wskazał, iż Dowódca [...] Okręgu Wojskowego w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...]wypowiedział [...] P. S. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Następnie rozkazem personalnym Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] wymieniony z dniem [...] maja 2003 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej.

W dniu 25 czerwca 2003 r. zainteresowany złożył do WBE w [...] wniosek w sprawie wypłaty 12-to miesięcznego uposażenia przysługującego, na podstawie art. 18 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 19[...] r. Nr 5, poz. 18 ze zm.), przez okres roku po zwolnieniu ze służby. W następstwie powyższego, zgodnie z wnioskiem zainteresowanego organ w okresie od dnia 1 czerwca 2003 r. do dnia 31 maja 2004 r. dokonał comiesięcznej wypłaty świadczenia w wysokości 1.946,30 zł brutto, łącznie w kwocie 23.355,60 zł brutto.

Dowódca Wojsk Lądowych decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego w [...] z dnia [...] listopada 2002 r.

Następnie, Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] zwolnił [...] P. S. z zawodowej służby wojskowej i z dniem [...] kwietnia 2014 r. przeniósł do rezerwy, wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez żołnierza zawodowego.

W dniu 5 maja 2014 r. P. S. wystąpił do Dyrektora WBE w [...] z wnioskiem o wypłatę świadczenia pieniężnego należnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, na podstawie art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.).

Dyrektor WBE w [...] decyzją z dnia [...] maja 2014 r. postanowił wypłacić zainteresowanemu co miesiąc przez okres jednego roku świadczenie pieniężne w kwocie 2.553,70 zł brutto, stanowiące różnicę pomiędzy świadczeniem pieniężnym należnym w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej w dniu 30 kwietnia 2014 r. w wysokości 4.500 zł brutto, a świadczeniem pieniężnym wypłaconym miesięcznie w kwocie 1.946,30 zł brutto z tytułu uprzedniego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w dniu [...] maja 2003 r.

W dniu 2 czerwca 2014 r. pełnomocnik P. S. wniósł odwołanie od powyższej decyzji.

Minister Obrony Narodowej stwierdził niezasadność odwołania i rozstrzygnięciem z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż w myśl art. 95 pkt 1 ustawy pragmatycznej z dnia 11 września 2003 r., żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 94 przysługuje przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby, wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. W świetle zaś art. 96 ust. 1 tej ustawy, świadczenie pieniężne, o którym mową w art. 95 pkt 1, przysługuje żołnierzowi, z zastrzeżeniem ust. 2-4, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej piętnastu lat.

Skoro ówczesna decyzja o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej została wyeliminowana z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, w wyniku stwierdzenia jej nieważności, to w znaczeniu prawnym powstała sytuacja, że zwolnienie zainteresowanego z zawodowej służby wojskowej w 2003 r. nie nastąpiło. Skuteczne zwolnienie nastąpiło tylko raz na mocy rozkazu personalnego Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z dnia [...] listopada 2013 r. z dniem [...] kwietnia 2014 r. Słusznie więc, organ I instancji uznał, że wysokość należności wypłacanej co miesiąc przez okres 12 miesięcy po zwolnieniu ze służby poczynając od dnia 1 maja 20ł4 r., ma wpływ okoliczność, że analogiczne świadczenie, z tego samego tytułu wypłacono w okresie od dnia 1 czerwca 2003 r. do dnia 31 maja 2004 r.

Minister Obrony Narodowej podkreślił, iż kwestia uprawnień żołnierzy zawodowych do świadczenia pieniężnego za okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej w przypadku, gdy żołnierzowi wypłacono już z tytułu zwolnienia ze służby to świadczenie, a następnie decyzja o zwolnieniu została wyeliminowana z obrotu prawnego, była niejednokrotnie przedmiotem rozstrzygnięcia na drodze sądowoadministracyjnej i w tej kwestii stanowisko orzecznictwa jest ugruntowane. Przyjmuje się mianowicie, że świadczenie to ma charakter jednorazowy, co oznaczą iż w przypadku takim, żołnierz zawodowy ma jedynie uprawnienie do uzupełnienia otrzymanego już świadczenia o kwotę należną w związku z różnicą uposażenia na dzień zwolnienia (por. wyrok WSA z dnia 11 września 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 846/08, wyrok NSA z dnia 27 maja 2009 r. sygn. akt I OSK 932/08, i inne).

Organ II instancji nie podzielił poglądu odwołującego się, że w sprawie niniejszej brak było podstaw do zaliczenia kwoty świadczenia wypłaconego w związku ze zwolnieniem ze służby w 2003 r. na poczet świadczenia należnego w 2014 r. Podstawę taką stanowił, bowiem art. 72 ust. 2 w związku z art. 95 pkt 1 ustawy pragmatycznej, z którego treści wynika, iż z tytułu pełnienia służby żołnierz zawodowy otrzymuje tylko jedno uposażenie. Skoro zainteresowany w dacie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2013 r. Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych posiadał już zrealizowane wcześniej uprawnienie do świadczenia w wysokości rocznego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym, to brak było podstaw do wypłacenia mu po raz kolejny ustalonego w pełnej wysokości świadczenia z tego samego tytułu.

Organ odwoławczy za nietrafny także uznał wyrażony w odwołaniu zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 77 oraz art. 103 ustawy pragmatycznej, poprzez ich niezastosowanie, albowiem wojskowy organ emerytalny nie domagają się od zainteresowanego zwrotu uprzednio wypłaconych mu w okresie od dnia 1 czerwca 2003 r. do dnia 31 maja 2004 r. należności, lecz jedynie dokonuje ich zaliczenia na poczet należności wypłaconych z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej z dniem 30 kwietnia 2014 r., zatem wspomniany wyżej art. 77 i art. 103 ustawy pragmatycznej, nie ma zastosowania we wspomnianej sytuacji.

Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2014 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez P. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji pełnomocnik skarżącego podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego, tj.:

1) poprzez niezastosowanie art. 77 ustawy pragmatycznej i tym samym przyjęcie, iż uposażenie i inne świadczenia pobrane przez żołnierza zawodowego, zgodnie z zasadami obowiązującymi w dniu ich przyznania, wbrew wyraźnemu brzmieniu powolnego przepisu, podlega zwrotowi,

2) naruszenie art. 95 pkt 1 ustawy pragmatycznej w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2008 r., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej nie przysługuje świadczenie o równowartości pełnego uposażenia należnego w ostatnim dniu pełnienia służby przez okres 12 miesięcy po zwolnieniu ze służby,

3) naruszenie art. 96 ust. 1 ustawy pragmatycznej, polegające na niezastosowaniu powołanego przepisu w stosunku do odwołującego się, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową, którą ostatecznie zakończył w dniu 31 stycznia 2008 r. w wymiarze przekraczającym lat 15, co organ właściwie ustalił,

4) naruszenie art. 103 ust. 1 ustawy pragmatycznej, polegające na błędnej jego wykładni, poprzez uznanie, iż z uposażenia wypłacanego na zasadach określonych w art. 95 pkt 1 tej ustawy, dopuszczalnym jest dokonywanie potrąceń innych należności niż wymienione w art. 103 ust. 1,

5) naruszenie art. 75 ust. 3 ustawy pragmatycznej i zobowiązanie do zwrotu świadczenia pomimo upływu 3-letniego terminu przedawnienia,

6) naruszenie art. 95 pkt 1 ustawy pragmatycznej, polegające na odmowie wypłacenia świadczenia w całości, pomimo, iż nawet podążając tokiem rozumowania organu, odwołującemu się winno być wypłacone co najmniej wyrównanie w kwocie różnicy pomiędzy świadczeniem należnym w 2009 r., a świadczeniem wypłaconym w 2003 r.

Pełnomocnik skarżącego podniósł także zarzut naruszenia norm prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i uznanie, iż w sprawie wypłaty świadczenia wystąpiły nowe okoliczności faktyczne istniejące w chwili wydania uchylonej decyzji, które nie były znane organowi w chwili jej wydawania.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, iż art. 95 pkt 1 ustawy pragmatycznej jest przepisem jasnym, klarownym i żadne inne racje nie mogą przemawiać za inną jego wykładnią aniżeli wykładnia ścisła - literalna. Ostrym jest bowiem pojęcie uposażenia i ostrym jest pojęcie uposażenia należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. To ostatnie należy rozumieć jako uposażenie określone w rozkazie personalnym o wyznaczeniu na stanowisko służbowe wedle przepisanej do tego stanowiska grupy uposażenia z uwzględnieniem oczywiście ewentualnych zmian jego wysokości dokonanych w drodze stosownych rozporządzeń Ministra Obrony Narodowej. Niedopuszczalnym jest natomiast, aby organ emerytalny zmniejszał wysokość tego uposażenia, czy też przyznawał prawo do uposażenia niższego niż należne wedle rozkazu personalnego o wyznaczeniu. Organ I instancji dokonał prawidłowego ustalenia faktycznego, iż odwołujący się pełnił służbę w sposób nieprzerwany przez okres przenoszący 15 lat służby. Oznacza to, iż w przypadku stwierdzenia ciągłości służby przez ww. okres, wypłaca się żołnierzowi zwolnionemu świadczenie wymienione w art. 95 pkt 1 w pełnej wysokości. Organ I instancji sam przyznał, że zwolnienie odwołującego się ze służby w 2003 r. było prawnie nieskuteczne, Oznacza to, iż nie można mówić w przypadku odwołującego się o przerwaniu służby wojskowej w jakimkolwiek okresie. Zatem prawidłowe zastosowanie do odwołującego się art. 96 ust. 1 powinno polegać na niezaliczaniu na poczet wypłacanego świadczenia z art. 95 pkt 1, świadczeń wypłaconych przy pierwszym nieskutecznym zwolnieniu, jednakże jednocześnie uznaniu, iż nie podlegają one zwrotowi w jakiejkolwiek formie ze względu na normę art. 77 przywoływanej ustawy.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tu o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę przyznania P. S.wnioskowanego świadczenia stanowi przepis art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 94, przysługuje przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby, wypłacane co miesiąc, świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby.

W świetle art. 96 ust. 1 zdanie pierwsze powołanej ustawy, świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1, przysługuje żołnierzowi, z zastrzeżeniem ust. 2-4, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej piętnastu lat. Wypłaty świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1, dokonuje wojskowy organ emerytalny właściwy dla adresu zameldowania żołnierza (art. 96 ust. 7 ustawy). Zgodnie natomiast z art. 96 ust. 9 ww. ustawy wypłaty należności, o których mowa w ust. 7, dokonuje się na pisemny wniosek żołnierza zawodowego, na podstawie decyzji wojskowego organu emerytalnego właściwego dla adresu zameldowania żołnierza.

W związku ze zwolnieniem skarżącego ze służby na mocy rozkazu personalnego Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z dnia [...] listopada 2013 r., niewątpliwie zachodziły przesłanki do wypłaty przedmiotowego świadczenia. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest natomiast to, czy świadczenie przyznane w drodze decyzji Dyrektora WBE w [...] z dnia [...] maja 2014 r., utrzymanej następnie w mocy zaskarżoną decyzją Ministra Obrony Narodowej, było w prawidłowej wysokości.

Oceniając powyższą kwestię należy mieć na względzie, że decyzja Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego w [...] z dnia [...] listopada 2002 r. o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej została wyeliminowana z obrotu prawnego wskutek stwierdzenia jej nieważności decyzją Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] lipca 2005 r. Stwierdzenie nieważności decyzji jest aktem deklaratoryjnym, który działa z mocą wsteczną (ex tunc), czyli od daty wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji dotkniętej wadą. Decyzja o stwierdzeniu nieważności uchyla skutki prawne, jakie powstały od dnia doręczenia nieważnej decyzji, a organ nadzoru, wydający decyzję o stwierdzeniu nieważności, jedynie potwierdza ten fakt swoim rozstrzygnięciem. W tej sytuacji stwierdzić należy, że zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej w 2003 r. w znaczeniu prawnym nie nastąpiło. Skuteczne zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej miało miejsce tylko raz, na mocy decyzji Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z dnia [...] listopada 2013 r., z dniem 30 kwietnia 2014 r.

Kwestią kluczową w niniejszej sprawie jest jednorazowy charakter przedmiotowego świadczenia. Zgodnie z art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych świadczenie to wypłacane jest w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego żołnierza oraz dodatków o charakterze stałym. Nie sposób w tej sytuacji oderwać istoty tego świadczenia od zasad odnoszących się do uposażenia żołnierza zawodowego. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z art. 72 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wynika, że z tytułu pełnienia służby żołnierz zawodowy otrzymuje tylko jedno uposażenie.

Jak słusznie podniósł, Minister Obrony Narodowej inne rozumienie art. 95 pkt 1 ustawy pragmatycznej i uznanie, że świadczenie to przysługuje w każdym przypadku zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i do tego każdorazowo w pełnej wysokości, niezależnie od uprzedniego uzyskania świadczenia, w nadmierny sposób uprzywilejowywałoby żołnierzy kilkakrotnie zwalnianych ze służby i w drodze stwierdzenia nieważności decyzji zwalniającej, ponownie do służby przywracanych. Przedmiotowe świadczenie nie ma charakteru odszkodowawczego (nie jest to także odprawa), stąd takie interpretowanie powyższych przepisów naruszałoby prawa innych żołnierzy i w konsekwencji doprowadziłoby do ich nierównego traktowania. Prowadziłoby to zatem do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP.

Stąd też żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej w 2014 r., przysługiwało z tytułu tego zwolnienia tylko jedno roczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku, zgodnie z treścią art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Należy również wziąć pod uwagę, że decyzja Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] lipca 2005 r. stwierdzająca nieważność decyzji z dnia [...] listopada 2002 r. o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej zniosła tylko skutek prawny nieważnej decyzji w postaci zwolnienia żołnierza ze służby, natomiast nie mogła znieść jej skutków faktycznych, tj. wypłacenia świadczenia przysługującego przez okres roku po zwolnieniu ze służby.

Istotne natomiast jest to, że zgodnie z art. 77 ustawy pragmatycznej uposażenie i inne należności, o których mowa w art. 73 ustawy, w tym należności związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, pobrane przez żołnierza zawodowego, przysługujące mu według zasad obowiązujących w dniu wypłaty, nie podlegają zwrotowi, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej. Przepisy powołanej ustawy nie przewidują zwrotu przez żołnierza świadczenia pobieranego przez okres roku po zwolnieniu ze służby.

Skoro zatem skarżącemu z tytułu zwolnienia ze służby w 2003 r. wypłacano co miesiąc świadczenie w kwocie 1.946,30 zł brutto, to w związku ze zwolnieniem ze służby rozkazem personalnym Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z dnia [...] listopada 2013 r., nie ma on prawa do kolejnej pełniej wysokości świadczenia z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. W związku z tym skarżący mógł tylko otrzymać świadczenie w wysokości uwzględniającej kwotę wcześniej wypłaconą. Dyrektor WBE w [...] prawidłowo zatem zaliczył w poczet należnego skarżącemu świadczenia kwotę wypłaconą już wcześniej. Należy bowiem odróżnić prawo do uzyskania świadczenia z art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych od ustalenia wysokości tego świadczenia, ponieważ uprawnienie do świadczenia powstaje z mocy prawa - w związku ze zwolnieniem ze służby, natomiast do wojskowego biura emerytalnego należy kwestia wyliczenia kwoty przysługującego świadczenia.

Wskazać ponadto należy, że przepis art. 77 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ma charakter gwarancyjny i chroni żołnierzy zawodowych przed konsekwencjami wadliwych decyzji organów wojskowych. Nie oznacza to jednak, że zaliczenie równowartości świadczeń wypłaconych skarżącemu w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej na poczet obecnie przysługujących należności stanowi obejście tego przepisu. Zaliczenie na poczet należnego świadczenia kwoty wypłaconej wcześniej nie można utożsamiać z obowiązkiem zwrotu tego świadczenia (por. wyrok NSA dnia 27 października 2010 r. o sygn. akt I OSK 703/10). W wyroku z dnia 11 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 2952/12 (publik. LEX nr 1449910) NSA stwierdził, iż zaliczenie wcześniej wypłaconych środków pieniężnych z tytułu zwolnienia ze służby na poczet wypłaconych należności nie może być traktowane jako naruszenie art. 77 ustawy z 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym pobrane przez żołnierza uposażenie i inne należności określone w art. 73 tej ustawy, przysługujące mu w dniu wypłaty nie podlegają zwrotowi. Czym innym jest zwrot należności (czyli oddanie ich) a czym innym jest ich odliczenie od obecnie wypłacanych stronie kwot.

Sąd nie uznał również za zasadny zarzut pełnomocnika skarżącego, dotyczący naruszenia przez Ministra Obrony Narodowej art. 103 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Na mocy art. 103 ust. 1 powołanej ustawy z uposażenia żołnierza zawodowego mogą być dokonywane potrącenia w granicach i na zasadach określonych w przepisach o wynagrodzeniu za pracę, z zastrzeżeniem ust. 2-4. Potrącenie w cywilnoprawnym ujęciu dotyczy wzajemnie wymagalnych wierzytelności. Przedmiotowa sprawa rozpatrywana była natomiast na podstawie przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, regulującej władcze stosunki administracyjne. Stąd też w niniejszej sprawie nie miały w ogóle zastosowania przepisy dotyczące potrącania świadczeń wzajemnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2009 r. sygn. akt I OSK 80/09, niepublikowany).

Należy ponadto zauważyć, że zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, świadczenie roczne przysługuje żołnierzowi, który pełnił służbę nieprzerwanie przez okres co najmniej piętnastu lat. Gdyby zatem przyjąć, jak rozumuje skarżący, że sytuacje zwolnienia ze służby w 2003 i w 2013 r. stwarzają od siebie niezależne dwie podstawy do otrzymania świadczenia z art. 95 pkt 1, to dla przyznania mu świadczenia z tytułu zwolnienia ze służby w 2013 r. zabrakłoby przesłanki, o której mowa w art. 96 ust. 1, ponieważ nie został spełniony warunek nieprzerwanej piętnastoletniej służby, z uwagi na przerwę w służbie w latach 2003 - 2005.

W ocenie Sądu w zaskarżonych decyzjach nie można dopatrzyć się także naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Decyzje te nie noszą cech dowolności, organy obu instancji dokonały oceny zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego oraz wskazały na przesłanki, którymi kierowały się wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie świadczenia pieniężnego przysługującego skarżącemu przez okres roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2014 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora WBE w [...] z dnia [...] maja 2014 r. odpowiadają prawu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.