Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 669/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 136, art. 137
journal: Dz.U. 2020 poz 1990
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 lutego 2021 r. sprawy ze skargi E. G. na postanowienie Wojewody z dnia [...] września 2020 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Starosty [...] z dnia [...] Nr [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz E. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2020 r. E. G. i T. G. zwrócili się do Starosty [...] o zwrot części wywłaszczonej nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] (w sąsiedztwie hydroforni) oznaczonej jako działka nr [...] (dawny nr [...]) o powierzchni 66 m2.

Uzasadniając wniosek podnieśli, że aktualnymi współwłaścicielami działki sąsiadującej nr [...] (dany nr [...]) są E. G. posiadający [...] udziału oraz T. G. posiadający [...] udziału. Decyzją Naczelnika Miasta B. z dnia [...] r. wywłaszczono działkę gruntu nr [...] o powierzchni 700 m2 z przeznaczeniem na budowę ujścia wody w B.. Na realizację tego celu nie wykorzystano całości działki. Na działce nr [...] posadzone zostały drzewa. W dalszej części uzasadnienia wnioskodawcy wnoszą o wydanie decyzji nakazującej dotychczasowemu użytkownikowi usunięcie drzew z powierzchni działki, której zwrotu żądają oraz wydania decyzji zwracającej im objętą wnioskiem nieruchomość stosownie do posiadanych udziałów.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r., Nr [...] Starosta B., działając na podstawie art. 61a § 1 K.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu na własność części nieruchomości o powierzchni 66 m2 oznaczonej jako działka nr [...] (dawny nr działki [...]) położonej w B. przy ul. [...].

Uzasadniając odmowę wyjaśnił, że zgodnie z art. 136 ust.3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, nieruchomość lub jej część stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Nowelizacja ustawy o gospodarce nieruchomościami, przewidziała 12- miesięczny termin na dochodzenie zwrotu. Pierwotnie termin ten miał minąć 14 maja 2020 r., jednak z powodu zawieszenia terminów administracyjnych na podstawie art.15 zzr ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych jego bieg został zawieszony z dniem 31 marca 2020 r. Z kolei uchwalona w dniu [...] maja tzw. tarcza antykryzysowa 3.0. (ustawa z dnia 14 maja 2020r.o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, Dz.U.2020, poz.568) uchyliła art. 15 zzr, a to znaczy, że terminy znów biegną po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie tarczy 3.0., tj. od dnia 24 maja 2020 r. Zatem ostatecznym terminem na złożenie wniosku o zwrot nieruchomości wywłaszczonej jest dzień 7 lipca 2020 r. Wniosek o zwrot na własność części nieruchomości o powierzchni 66 m2 oznaczonej jako działka nr [...] (dawny numerem działki [...]), położonej w B. przy ul. [...] wpłynął do organu w dniu [...] lipca 2020 r. Został on więc wniesiony z przekroczeniem terminu do jego złożenia. Dlatego nie może zostać rozpatrzony merytorycznie, co uzasadnia zastosowanie art. 61a § 1 K.p.a.

Zażalenie na to postanowienie wnieśli E. G. i T. G.. Żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji stwierdzili, że wniosek o zwrot działki nr [...] położnej w B. (obecnie działka nr [...]) został złożony przez spadkobierców właścicieli w dniu [...] lipca 2000 r. zachowując wyznaczone terminy. Wniosek ten zdaniem skarżących nie został merytorycznie rozpatrzony do dnia dzisiejszego, w związku z czym ponowny wniosek złożony w tej sprawie w dniu [...] lipca 2020 r. organ winien potraktować jako ponaglenie do załatwienia sprawy.

Postanowieniem z dnia [...] września 2020 r., Nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Wojewoda wyjaśnił, że art. 61a § 1 Kpa przewiduje dwie sytuacje uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania: pierwsza występuje, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną tego postępowania; druga zaś, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ z innych uzasadnionych przyczyn. Taki przypadek zachodzi np. gdy: żądanie dotyczy sprawy, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej, żądanie wniesiono w sprawie rozstrzygniętej już decyzją lub w której toczy się postępowanie przed właściwym organem administracji, żądanie wniesiono po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw: brak jest podstawy materialnoprawnej do rozstrzygnięcia żądania w trybie administracyjnym. Zatem jeżeli zaistnieją uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania, to obowiązkiem organu jest odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 Kpa.

Zgodnie z art. 136 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nieruchomość wywłaszczona nie może być użyta na cel inny niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, z uwzględnieniem art. 137, chyba że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca nie złożą wniosku o zwrot tej nieruchomości.

W myśl art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, nieruchomość lub jej część stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Zwrot wywłaszczonej nieruchomości powinien nastąpić, co do zasady wtedy, gdy stanie się ona zbędna na cel wywłaszczenia i uprawnieni wystąpią z wnioskiem ojej zwrot.

Do chwili wejścia w życie ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2019 r. poz. 801), ustawa nie przewidywała ograniczenia w terminie złożenia wniosku o zwrot nieruchomości. Sytuacja ta uległa zmianie z chwilą wejścia w życie nowelizacji ustawy o gospodarce nieruchomościami tj. z dniem [...] maja 2019 r. Nowelizacja ustawy o gospodarce nieruchomościami przewidziała 12 miesięczny termin na składanie wniosków o zwrot nieruchomości, które okazały się zbędne na cel wywłaszczenia w sytuacji, gdy od wydania ostatecznej decyzji lub podpisania umowy o zbyciu nieruchomości upłynęło 20 lat. Pierwotnie termin ten minął 14 maja 2020 r., jednakże na postawie art. 15 zzr tzw. tarczy antykryzysowej 1.0 (ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2020 r., poz. 568) bieg 12 miesięcznego terminu uległy zawieszeniu z dniem [...] marca 2020 r. Uchwalona w dniu 14 maja tzw. tarcza antykryzysowa 3.0 uchyliła art. 15 zzr. W związku z tym terminy administracyjne zostały odwieszone i zaczynały biec po upływie 7 dni od wejścia w życie tarczy 3.0 tj. w dniu 24 maja 2020 r. i co się z tym wiąże ostateczny termin na złożenie wniosku o zwrot nieruchomości upłynął w dniu 7 lipca 2020 r.

Termin na złożenie wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości stanowi termin prawa materialnego. Oznacza to, że brak podjęcia przez byłego właściciela nieruchomości lub jego spadkobierców czynności zmierzających do odzyskania przysługującego mu prawa własności w terminach określonych w ustawie nowelizującej (oraz w "zwykłych" sytuacjach, o których mowa w art. 136 ust.3 u.g.n.) powoduje, że przedawnia się jego roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Zatem materialny charakter terminu do złożenia wniosku powoduje, że jego upływ skutkuje wygaśnięciem bądź niemożnością dochodzenia przed organem administracji roszczenia o zwrot. Z powyższego wynika, że wniosek z dnia 7 lipca 2020 r. złożony został po upływie terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności.

Odnosząc się do zarzutu, że wniosek o zwrot nieruchomości został złożony w dniu [...] lipca 2000 r. i do chwili obecnej nie został merytorycznie rozpatrzony Wojewoda stwierdził, iż jest niezasadny. Wniosek ten, w zakresie przedmiotowej nieruchomości, został wycofany przez wnioskodawców. Z tego powodu postępowanie w tym zakresie zostało umorzone ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] r.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewoda stwierdził, że zaistniały uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania, ponieważ wniosek o zwrot na własność przedmiotowej nieruchomości został wniesiony w dniu [...] lipca 2020 r. więc z przekroczeniem terminu do jego złożenia. Dlatego organ I instancji zasadnie zastosował art. 61a §1 K.p.a.

Skargę na postanowienie z dnia [...] września 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł E. G.. Zażądał uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia utrzymanego nim w mocy.

Uzasadniając skargę, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, skarżący wyjaśnił, że wnioskodawcy będąc uprawnionymi spadkobiercami po S. K. złożyli wniosek o zwrot działki nr [...] położonej w B. ( obecnie działka nr [...]) w dniu [...] lipca 2000r. zachowując wyznaczone terminy. Następnie w dniu [...] września 2000r. odstąpili od wniosku cofając go co do działki nr [...] a w dniu [...] listopada pismem z dnia [...] października 2000r. podtrzymali ponownie wniosek o zwrot części działki nr [...]. W wyniku tego wniosku postanowieniem z dnia 13 listopada 2000 r. znak: [...] Starosta B. wyłączył do odrębnego postępowania zwrot części działki nr [...]. Wniosek ten nie został merytorycznie rozpoznany do dnia dzisiejszego. Skarżący są spadkobiercami po M. G. córce S. K., zmarłej [...] września 1993 r. na mocy postanowienia SR w B. z dnia [...] marca 1998 r., sygn. Akt I Ns [...]. Ponieważ wniosek z dnia [...] października 2000 r. nie został merytorycznie rozpoznany do dnia dzisiejszego, należy potraktować wniosek ponowny złożony w dniu [...] lipca 2020 r. jako ponaglenie do załatwienia sprawy. Dlatego wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia utrzymanego nim w mocy oraz przekazanie sprawy do ponownego merytorycznego rozpoznania wniosku o zwrot przedmiotowej działki.

W odpowiedzi na skargę, po przedstawieniu przebiegu postępowania w sprawie oraz podtrzymaniu stanowiska zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, Wojewoda wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, choć z innych przyczyn niż w niej podniesiono.

Wydając postanowienie z dnia 29 lipca 2020 r. Starosta działał na podstawie art. 61a k.p.a. W myśl tego unormowania gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 (wszczęcia postepowania), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Artykuł 61a § 1 k.p.a. ustanawia dwie autonomiczne podstawy wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, z których pierwsza obejmuje wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, a druga - zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Ta ostatnia podstawa nie została skonkretyzowana, jednakże należy przyjąć, że są to okoliczności, które w oczywisty sposób stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 4185/18 - publikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych zaliczono do nich w szczególności przypadki, w których żądanie wszczęcia postępowania dotyczy sprawy, w której jest już prowadzone postępowanie, wydano w sprawie rozstrzygnięcie albo brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia zgłoszonego żądania (tak NSA w wyroku z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 2159/12, publikowanym - LEX nr 497293 oraz z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt II OSK 2465/15, publikowanym - LEX nr 1987140 zob. też B. Adamiak, Refleksje o wpływie administracyjnego prawa procesowego na formę działania administracji publicznej., [w] O prawie administracyjnym i administracji. Refleksje. Księga jubileuszowa dedykowana Profesor Małgorzacie Sthal., Ł. 2017, s. 9 i n.; W. Chróścielewski, Zmiany w administracyjnym postępowaniu odwoławczym w świetle projektu nowelizacji k.p.a. z dnia 29 grudnia 2016 r., [w:] O prawie..., s. 25).

Zastosowanie art. 61a § 1 k.p.a. ograniczone jest wyłącznie do tych przypadków, które są oczywiste i w których już na "pierwszy rzut oka" stwierdzić można, że zachodzi brak interesu prawnego po stronie wnoszącej podanie bądź zachodzą inne przyczyny uniemożlwiające wszczęcie postępowania. W każdym przypadku wystąpienie przesłanek zastosowania art. 61a § 1 K.p.a. musi być niekwestionowane (niewątpliwe). Stwierdzenie ich wystąpienia powinno być na tyle proste, że nie powinno wymagać prowadzenia postępowania wyjaśniającego lub złożonego procesu wykładni przepisów prawa materialnego. Jeżeli natomiast wymaga to poczynienia szerszych ustaleń, zwłaszcza w kontekście argumentów podawanych przez wnioskodawcę, bądź jest nieoczywista, to organ zobowiązany jest wszcząć postępowanie i owo zagadnienie wyjaśnić.

Zakres okoliczności faktycznych, które w sprawie zakończonej zaskarżonym postanowieniem muszą być oczywiste, nie budzące wątpliwości aby móc zastosować art. 61a § 1 K.p.a. wynika z hipotezy normy prawnej ujętej w art. 136 ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 2997 r. o gospodarce nieruchomościami (teks jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1990, dalej zwana "u.g.n.") oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2019 r., poz. 801, dalej zwana u.z.u.g.n."). Pierwszy z przepisów stanowi, że uprawnienie do zwrotu, o którym mowa w ust. 3 (zwroty wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w niej), wygasa, jeżeli od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, upłynęło 20 lat, a w tym terminie uprawniony nie złożył wniosku, o którym mowa w ust. 3. W takim przypadku właściwy organ nie ma obowiązku zawiadamiania oraz informowania, o którym mowa w ust. 2 (powiadomienie poprzedniego właściciela wywłaszczonej nieruchomości o zamiarze użycia jej na inny cel niż określony w decyzji o wywłaszczeniu). Natomiast przywołany wyżej przepis ustawy o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że w przypadku gdy termin, o którym mowa w art. 136 ust. 7 ustawy zmienianej w art. 1, upłynął przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy albo gdy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do upływu tego terminu pozostało nie więcej niż 12 miesięcy, wniosek, o którym mowa w art. 136 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, może zostać złożony w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Ustawa zmieniająca ustawę o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z unormowaniem jej art. 5, weszła w życie z dniem 14 maja 2019 r. Zatem dwunastomiesięczny termin do złożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w niej liczony od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej ustawę o gospodarce nieruchomościami, o którym stanowi art. 2 ust. 1, upływał w dniu 14 maja 2020 r.

Zważyć jednak należy, że art. 15 zzr dodany przez art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 568) do ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374) zawiesił od dnia 31 marca 2020 r. bieg terminu do złożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w niej wynikający z art. 2 ust. 1 u.z.u.g.n. Odwieszenie biegu tego terminu nastąpiło z dniem 24 maja 2020 r. stosownie do unormowania art. 46 pkt 20 w zw. z art. 68 ust. 1 i art. 76 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875). Od dnia zawieszenia biegu terminu do dnia 14 maja 2020 r. pozostawało 44 dni. Zatem dwunastomiesięczny termin z art. 2 ust. 1 u.z.u.g.n. do złożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w niej liczony od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej ustawę o gospodarce nieruchomościami przesunięty został o 44 dni i mijał w dniu 7 lipca 2020 r.

Zastosowanie art. 61a §1 K.p.a. w niniejszej sprawie wymagało więc, aby oczywiste, niebudzące wątpliwości było to, czy zachowany został termin do złożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w niej a zatem czy złożony został najdalej w dniu 7 lipca 2020 r.; czy termin przedawnienia (wygaśnięcia uprawnienia do zwrotu) z art. 136 ust. 7 u.g.n. upłynął przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej ustawę o gospodarce nieruchomościami to jest przed 19 maja 2019 r. bądź, czy od daty tej do upływu 20 lat od dnia w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna pozostało nie więcej niż 12 miesięcy. Mając zaś na uwadze, że termin przedawnienia (wygaśnięcia uprawnienia do zwrotu) z art. 136 ust. 7 u.g.n. liczony jest od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna oczywista w sprawie musiała być data, w której decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] (w sąsiedztwie hydroforni) oznaczonej jako działka nr [...] (dawny nr [...]) o powierzchni 66 m2 stała się ostateczna. Analiza akt administracyjnych sprawi wskazuje, że żadna z tych okoliczności nie jest oczywista.

Zgodnie z art. 57 § 5 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało: wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu administracji publicznej, a nadawca otrzymał urzędowe poświadczenie odbioru (pkt. 1); nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej albo państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym (pkt. 2); złożone w polskim urzędzie konsularnym (pkt. 3); złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej (pkt. 4); złożone przez członka załogi statku morskiego kapitanowi statku (pkt. 5); złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego (pkt. 6). Przepis ten określa warunki, jakie muszą być spełnione dla uznania terminu za zachowany w sytuacji, gdy pismo nie zostało złożone bezpośrednio organowi administracji. Wprowadza wyjątek od zasady, że pismo powinno dotrzeć do adresata przed upływem terminu. W tym przypadku o zachowaniu terminu o złożeniu wniosku z dnia 7 lipca 2020 r. decydować będzie data wysłania w formie dokumentu elektronicznego bądź data nadania w polskiej placówce pocztowej u operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe. Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych nie można jednak ustalić czy wniosek z dnia [...] lipca 2020 r. został złożony osobiście w Kancelarii Ogólnej Starostwa Powiatowego w B. czy też został nadany w polskiej placówce pocztowej bądź w formie dokumentu elektronicznego. Brak jest bowiem adnotacji o tym, czy złożony została osobiście lub koperty bądź dokumentu poświadczającego odbiór wniosku w postaci dokumentu elektronicznego (zawiadomienia, o którym stanowi art. 46 § 4 pkt 6 k.p.a.). Z uwagi na brzmienie art. 57 § 5 pkt 1 i 2 k.p.a. nie można więc ustalić, czy wniosek z dnia [...] lipca 2020 r. złożony został po dniu 7 lipca 2020 r. Już tylko z tego powodu organ I instancji nie mógł zastosować w sprawie art.61a § 1 k.p.a.

Ponadto organ I instancji nie ustalił w jakiej dacie decyzja wywłaszczająca nieruchomość położoną w B. przy ul. [...] (w sąsiedztwie hydroforni) oznaczonej jako działka nr [...] (dawny nr [...]) o powierzchni 66 m2 stała się ostateczna. Tym samym nie mógł z całą pewnością ustalić, czy w sprawie ma zastosowanie art. 2 ust. 1 u.z.u.g.n. Jego hipoteza wymaga bowiem aby ustalić, datę upływu terminu przedawnienia roszczenia o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, która liczona jest od daty, w której decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna.

W sprawie nie jest też oczywiste, że postępowanie o zwrot nieruchomości objętej winsokiem z dnia [...] lipca 2020 r. zostało umorzone. Decyzja Starosty [...] z dnia [...] r. umarza bowiem postępowanie w sprawie zwrotu własności nieruchomości oznaczonej dawnym nr [...], gdy działka nosząca obecnie nr [...] dawniej oznaczona była numerem [...] i to, jak wynika z uzasadnienia tej decyzji, odnośnie tej działki cofnięty został wniosek o zwrot. Więc choć uzasadnienie decyzji nie pozostawia wątpliwości co do której działki cofnięto wniosek to o przedmiocie i adresatach decyzji decyduje jej rozstrzygnięcie.

Skoro więc w sprawie nie jest oczywiste czy złożenie wniosku z dnia 7 lipca 2020 r. miało miejsce z naruszeniem terminu unormowanego w art. 2 ust. 1 u.z.u.g.n. oraz kiedy decyzja wywłaszczająca nieruchomość, której dotyczy wniosek z dnia 7 lipca 2020 r. stała się ostateczna nie można zastosować art. 2 ust. 1 u.z.g.n. a tym samym, w realiach niniejszej sprawy, zastosować art. 61a § 1 k.p.a. Natomiast bez wyjaśnienia, której działki dotyczy decyzja Starosty [...] z dnia [...] r. nie jest możliwe stwierdzenie, że wniosek z dnia 7 lipca 2020 r. nie może być traktowany jako ponaglenie w sprawie zainicjowanej wnioskiem o zwrot nieruchomości z dnia 20 lipca 2000 r. Z tych powodów stwierdzić należy, że postanowienie utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem zostało wydane z naruszeniem art. 61a § 1 k.p.a. a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Te same powody, o których mowa w akapicie bezpośrednio poprzedzającym akapit niniejszy, uniemożliwiają przyjęcie, że Wojewoda zasadnie utrzymał w mocy postanowienie Starosty z dnia 29 lipca 2020 r. i zarazem, iż prawidłowo zastosował art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. Nie można bowiem wykluczyć tego, że gdyby Wojewoda dostrzegł powyższe uchybienia organu I instancji usunąłby z obrotu prawnego postanowienie z dnia 29 lipca 2020 r. Naruszenie przez Starostę Biłgorajskiego art. 61a §1 k.p.a. oraz naruszenie przez Wojewodę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. skutkują koniecznością usunięcia z obrotu prawnego zarówno zaskarżonego postanowienia jak i postanowienia utrzymanego nim w mocy.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji ustali w jaki sposób złożony został wniosek z dnia [...] lipca 2020 r. i dopiero w oparciu o te ustalenie stwierdzi, czy zachowany został termin z art. 2 ust. 1 u.z.u.g.n. Aby móc zaś zastosować ten przepis podejmie czynności celem ustalenia, kiedy decyzja wywłaszczająca nieruchomość, której dotyczy wniosek z dnia [...] lipca 2020 r., stała się ostateczna. Podejmie też prawem przewidziane czynności celem wyjaśnienia, której nieruchomości dotyczy decyzja Starosty z dnia [...] r. Dopiero po przeprowadzeniu tych czynności i w oparciu o ich wynik rozstrzygnie czy wniosek z dnia 7 lipca 2020 r. może być traktowany jak ponaglenie do załatwienia sprawy zainicjowanej wnioskiem z dnia 20 lipca 2000 r.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Starosty [...] z dnia [...] lipca 2020 r., Nr [...] O kosztach postępowania Sąd orzekł działając na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Obejmują one kwotę 100 zł uiszczonego wpisu od skargi.