Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 49/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Referent – stażysta Urszula Sieradz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2015 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy C. decyzją z dnia [...] września 2014 r., działając na podstawie art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej jako "kpa") oraz art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993, dalej jako "ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych") orzekł o wymeldowaniu M. P. z pobytu stałego z lokalu znajdującego się pod adresem K. [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że postępowanie

w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek E. B., która jest siostrą M. P. M. P. od lutego 2013 r. przebywa w zakładzie karnym. W ocenie organu, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego (zeznania świadków, przesłuchanie strony, oględziny w budynku położonym w miejscowości K. [...]) stwierdzić należy, że została spełniona przesłanka uzasadniająca wymeldowanie w drodze decyzji administracyjnej. M. P. opuścił bowiem dotychczasowe miejsce pobytu stałego w sposób dobrowolny na wiele lat przed aresztowaniem i nie dokonał obowiązku wymeldowania się. Opuszczenie przez niego miejsca stałego pobytu nastąpiło około [...]-[...] lat temu. Swoje plany życiowe związał on wówczas z innymi miejscami zamieszkania. Najpierw zamieszkiwał wraz z żoną i dziećmi w W., a następnie od 2009 r. u swojej obecnej partnerki w W. C.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. P. Zarzucił organowi I instancji brak jego obecności przy przesłuchaniu świadków, jak i uniemożliwienie mu z nimi konfrontacji. Zakwestionował prawidłowość i sens przeprowadzenia oględzin, jak również ustalonego przez organ I instancji stanu faktycznego. Wniósł o zawieszenie postępowania do czasu opuszczenia przez niego zakładu karnego, tak aby mógł brać czynny udział w postępowaniu administracyjnym.

Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności

i dowodach osobistych, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że badając zasadność wniesionego odwołania nie stwierdził podstaw do jego uwzględnienia. Wskazał, że materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest ustawa

o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Ustawa ta nakłada obowiązek meldunkowy na osoby przebywające na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, na co wskazuje art. 4, który obejmuje m.in. zameldowanie w miejscu pobytu stałego lub czasowego (pkt 1)

i wymeldowanie z miejsca pobytu stałego lub czasowego (pkt 2). Zameldowanie

i wymeldowanie polega na rejestracji danych i powinno odzwierciedlać rzeczywisty stan rzeczy, tj. określać faktyczne miejsce zamieszkania osoby, przy czym instytucja ta nie powinna służyć fikcji meldunkowej. Ze względu na cel ustawy (rejestrację faktów objętych ewidencją) ustawodawca w art. 15 ust. 2 przewidział wymeldowanie, które następuje w formie decyzji administracyjnej podejmowanej z urzędu lub na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu w sytuacji, gdy osoba zobowiązana do wymeldowania się nie dopełniła tego obowiązku.

W orzecznictwie obowiązuje pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu powołanego artykułu jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne.

Organ podniósł, że z oświadczeń wnioskującej o wymeldowanie wynika, iż jej brat M. P. wyprowadził się z budynku położonego w miejscowości K. [...], gm. C. w 1996 r. Zamieszkał wówczas wraz ze swoją rodziną w wynajętym mieszkaniu w W.

W 2004 r. zaczęły się problemy w jego małżeństwie, brat zamieszkał osobno, ale nie powrócił do domu rodzinnego i w dalszym ciągu przebywał w W. Sytuacja rodzinna odwołującego (alkoholizm bratowej, kara pozbawienia wolności brata) spowodowała, że E. B. wraz z mężem zostali ustanowieni sądownie w 2008 r. rodziną zastępczą dla trzech córek M. P. W tym okresie zaczął on układać sobie życie z nową partnerką, u której zamieszkał. Z wyjaśnień E. B. wynika, że w omawianym budynku znajdują się 3 pokoje - jeden zajmują ich rodzice, drugi wymieniona z dzieckiem, a ostatni - trzy córki odwołującego. Odwołujący nie posiada kluczy do domu. Ponadto E. B. wskazała, że od 2009 r. jej brat coraz rzadziej odwiedzał swoje córki, w efekcie ograniczył się tylko do sporadycznych rozmów telefonicznych. Odwołujący nie wskazał konkretnej daty opuszczenia przedmiotowego budynku. Oświadczył, że jakkolwiek nie przebywał w domu z różnych powodów (osadzenia w zakładach karnych, mieszkanie z partnerkami w wynajętych lokalach, opuszczanie domu z uwagi "na niezgodność charakterów") to zawsze starał się przychodzić do niego choć na chwilę. Odwołujący posiada wiedzę o przeprowadzonym remoncie w omawianym budynku, ale nie dysponuje nowymi kluczami do drzwi wejściowych. W swoich wyjaśnieniach wskazał, że w przyszłości chciałby powrócić do domu rodzinnego. Nie zgadzając się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie nie wskazał jednak żadnych świadków, czy też innych dowodów, które mogłyby zaprzeczyć dowodom już zebranym przez organ I instancji.

Organ odwoławczy zauważył, że fakt niezamieszkiwania przez odwołującego

w budynku położonym miejscowości K. [...], gm. C. od około 17 lat potwierdziły zeznania świadków: J. P. i T. P., tj. rodziców odwołującego. Wymienieni wyjaśnili, że ich syn wyprowadził się wraz z żoną do W., często zmieniał miejsca zamieszkania, a do domu przyjeżdżał sporadycznie w odwiedziny. S. P., córka odwołującego zeznała, że po rozstaniu jej rodziców (rok 2006 lub 2007) zamieszkała razem z ojcem w W. na ul. K. [...]. W 2008 r. wymieniona zamieszkała z siostrami w budynku położonym

w K. [...], gm. C., natomiast ojciec został w W. Rok później poznał swoją obecną partnerkę i u niej zamieszkał. Świadek W. K., partnerka życiowa odwołującego potwierdziła, że M. P. zamieszkał u niej w 2009 r. Według jej wiedzy wymieniony opuścił dom rodzinny prawdopodobnie w 2002 r. Sąsiedzi – J. W. i M. S. zeznali, że odwołujący nie zamieszkuje w przedmiotowym budynku co najmniej od 18 lat. Przeprowadzone oględziny omawianego budynku nie wykazały, by M. P. w nim mieszkał. Nie ma bowiem w nim żadnych rzeczy należących do wymienionego.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że poddając ocenie zebrany materiał dowodowy nie wziął pod uwagę oświadczeń A. J. - sołtysa i R. L. - koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej. Powyższe oświadczenia nie mają bowiem wystarczającej mocy dowodowej wynikającej z reguł i zasad gwarantujących czynny udział stron w postępowaniu - art. 79 kpa. Zdaniem organu, pozostały materiał dowodowy jest jednak wystarczający do wydania rozstrzygnięcia.

Analizując materiał dowodowy zebrany w sprawie organ odwoławczy dał wiarę oświadczeniom E. B., zeznaniom świadków, jak i przeprowadzonym oględzinom budynku, uznając je za spójne i logiczne. Organ odwoławczy nie dał zaś wiary wyjaśnieniom odwołującego, gdyż są one sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym, a on sam nie wykazał wystarczającej chęci współpracy z organem by wyjaśnić okoliczności sprawy osobiście lub za pośrednictwem pełnomocnika procesowego. Przebywanie w zakładzie karnym nie pozbawia strony prawa ustanowienia pełnomocnika reprezentującego jej interesy.

Zdaniem organu odwoławczego, w tak ustalonym stanie faktycznym zasadnym było wydanie przez organ I instancji decyzji o wymeldowaniu odwołującego, bowiem opuścił on dotychczasowe miejsce pobytu stałego trwale i dobrowolnie. Jak wskazuje ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych miejscem pobytu stałego jest konkretny dom, lokal, w którym dana osoba organizuje swoje życie osobiste

i majątkowe, czyli nie tylko w nim nocuje, spożywa posiłki, relaksuje się, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania, ale także przyjmuje wizyty, nadaje

i przyjmuje korespondencję. Ponadto w jego pobliżu stara się koncentrować życie zawodowe, korzystać z usług medycznych, robić zakupy. Jak zaś wynika z akt postępowania budynek położony w miejscowości K. [...], gm. C. nie stanowi ośrodka spraw życiowych odwołującego. Tym samym należy przyjąć, że został spełniony warunek trwałego opuszczenia miejsca pobytu stałego, gdyż taki stan trwa od około 18 lat. Z akt sprawy nie wynika, by odwołujący kwestionował okoliczności

w jakich doszło do jego wyprowadzki z omawianego budynku. W oparciu

o zgromadzony materiał stwierdzić należy, że odwołujący opuścił dobrowolnie miejsce stałego pobytu z uwagi na fakt założenia swojej rodziny. W orzecznictwie wypracowano bowiem pogląd, że niedobrowolnym będzie jedynie takie opuszczenie, do którego osoba zostaje zmuszona, lecz podejmuje się czynności zmieniających powstałą sytuację. Zamiar powrotu odwołującego do przedmiotowego budynku po opuszczeniu zakładu karnego organ odwoławczy ocenił jako zdarzenie przyszłe

i niepewne, niemogące mieć wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. W przypadku gdy odwołujący powróci i ponownie zamieszka w budynku położonym w miejscowości K. [...] gm. C., ma prawo, a nawet obowiązek zameldowania się w nim zgodnie z charakterem pobytu. Przy czym zameldowanie jako czynność materialnotechniczna organu administracji nie oznacza istnienia uprawnień danej osoby do przebywania w konkretnym lokalu, a jedynie ustala istnienie i rodzaj pobytu pod danym adresem.

Odnosząc się do zawartego w odwołaniu wniosku odwołującego o zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu opuszczenia przez niego zakładu karnego organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kpa organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest wstrzymać się z rozstrzygnięciem i zawiesić postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pod pojęciem zagadnienia wstępnego należy natomiast rozumieć sytuacje, w których wydanie merytorycznego orzeczenia w sprawie będącej przedmiotem postępowania, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Przyczyną zawieszenia postępowania administracyjnego nie może być więc taka okoliczność, którą organ może ocenić we własnym zakresie, nawet gdy okoliczność ta może być przedmiotem oceny dokonywanej także przez inny organ lub sąd

w odrębnym postępowaniu. Ponadto zgodnie z art. 98 § 1 kpa organ administracji może zawiesić postępowanie administracyjne, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. W związku z powyższym nie jest zasadne zawieszenie postępowania administracyjnego w przedmiocie wymeldowania odwołującego z miejsca pobytu stałego. Pobyt w zakładzie karnym nie jest bowiem zagadnieniem wstępnym w sprawie o wymeldowanie. Organ administracji publicznej jest zobowiązany do zbadania we własnym zakresie, czy po stronie odwołującego zaistniały przesłanki wymeldowania wynikające z przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Podniesione zaś przez odwołującego w odwołaniu pozostałe okoliczności, choć ważne z punktu widzenia strony, nie mogą być uwzględnione przez organ odwoławczy, gdyż nie mają wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Organ badał jedynie fakt opuszczenia przez wymienionego miejsca zameldowania, a to niewątpliwie miało miejsce.

Reasumując, organ odwoławczy podniósł, że meldunek jest instytucją prawa administracyjnego, która nie przesądza o prawie do lokalu mieszkalnego, lecz potwierdza fakt przebywania w nim. Posiadanie zameldowania w miejscu faktycznego pobytu ma jedynie umożliwić sprawną pracę organów państwa, jak również ułatwić realizowanie wszelkich spraw życiowych przez daną osobę. W sytuacji zaś gdy ujawnią się rozbieżności pomiędzy danymi w ewidencji, a stanem faktycznym, konieczne jest przeprowadzenie przez organ postępowania i wydanie orzeczenia uzgadniającego dane w ewidencji z rzeczywistym stanem rzeczy. W związku

z powyższym decyzja organu I instancji orzekająca o wymeldowaniu odwołującego

z miejsca pobytu stałego była uzasadniona.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie wniósł M. P. (dalej jako "skarżący") wnosząc o jej uchylenie.

W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał co do zasady swoją dotychczasową argumentację zawartą w uprzednio wniesionym odwołaniu, kwestionując ustalony przez organy w sprawie stan faktyczny. Wniósł o umożliwienie mu przez Sąd konfrontacji ze świadkami lub zawieszenie sprawy do czasu opuszczenia przez niego zakładu karnego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy

o ewidencji ludności i dowodach osobistych (dalej: u.e.l.d.o.). Zgodnie z art. 15 ust. 1 tego aktu osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Z kolei w myśl art. 15 ust. 2 u.e.l.d.o., organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Zameldowanie i wymeldowanie są aktami rejestracji danych dotyczących pobytu danej osoby w określonym lokalu bądź ustania tego pobytu w dotychczasowym miejscu (opuszczenia lokalu). Jak stanowi przepis art. 6 ust. 1 u.e.l.d.o., pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zamieszkanie w lokalu w rozumieniu tego przepisu winno łączyć się ze skoncentrowaniem w tym lokalu (z przeniesieniem do tego lokalu) centrum życiowego danej osoby. Zatem miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce,

w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj.

w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty

z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2005r., sygn. akt IV SA/Wa 600/05; Lex nr 192912).

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd dotyczący dobrowolności i trwałości "opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu", zgodnie

z którym przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego

w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.e.l.d.o. jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Jeżeli zatem strona została usunięta z lokalu w drodze przymusu fizycznego czy psychicznego, bądź uniemożliwiono jej dostęp do lokalu, np. wobec wymiany zamków w drzwiach, to nie można uznać tego za opuszczenie dotychczasowego miejsca stałego pobytu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 marca 2003 r., sygn. akt V SA 2323/02, LEX nr 159183; z 17 września 2003 r., sygn. akt V SA 402/03, LEX nr 159179; z 3 kwietnia 2000 r., sygn. akt V SA 1784/99, LEX nr 49415; z 21 marca 2001 r., sygn. akt V SA 2950/00, LEX nr 80643; z 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, LEX nr 50123).

Obowiązkiem organów administracji prowadzących postępowanie w sprawie

o wymeldowanie jest więc ustalenie - w oparciu o zebrany materiał dowodowy - okoliczności faktycznych, tj. czy dana osoba trwale oraz dobrowolnie opuściła lokal,

w którym była zameldowana na pobyt stały. Inaczej mówiąc, przesłankami wymeldowania są tylko okoliczności faktyczne, nie zaś kwestie materialnoprawne, których rozstrzygnięcie mogłoby być przedmiotem postępowania przed sądem lub innym organem. Ewidencja ludności służy bowiem jedynie rejestracji danych o miejscu rzeczywistego pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Zostało to zaakcentowane przez NSA w postanowieniu z dnia 2 października 2012 r.

w sprawie sygn. akt II OSK 2284/12 (Lex nr 1270196), gdzie podkreślono, że decyzja

o wymeldowaniu stwierdza jedynie pewien stan faktyczny. Decyzja taka ma charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji oraz doprowadzeniu do zgodności miejsca zamieszkania z miejscem zameldowania. Nie ma ona charakteru nieodwracalnego. Decyzja o wymeldowaniu nie ogranicza prawa do przebywania w lokalu, ani też nie powoduje utraty prawa własności, czy współwłasności do tego lokalu, ani też nie przywraca prawa posiadania, czy też prawa własności, nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw.

Jednak wymóg dobrowolności opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego nie może być przyjmowany w sposób bezkrytyczny i automatycznie, musi być oceniany według kryteriów obiektywnych. W orzecznictwie administracyjnym funkcjonuje pogląd, że możliwa do przezwyciężenia w postępowaniu prawnym przyczyna opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego, wynikająca

z przeszkód faktycznych stosowanych przez najemcę, właściciela lub osobę pozostałą w lokalu, nie wyłącza dopuszczalności zastosowania trybu wymeldowania ustanowionego w omawianym przepisie. Podjęcie decyzji w tym trybie uzależnione jest od ustalenia, czy osoba, której postępowanie dotyczy, podejmowała środki prawne zmierzające do przezwyciężenia przeszkód w swobodnym korzystaniu z lokalu

i powrotu do mieszkania. W sytuacji zatem, gdy opuszczenie lokalu nastąpiło na skutek przeszkód stawianych przez jego właściciela (współwłaściciela), to o dobrowolnym opuszczeniu lokalu w rozumieniu powołanego przepisu można mówić wówczas, gdy dana osoba nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, umożliwiających powrót do lokalu, lub gdy podjęte środki okazały się nieskuteczne (por. wyroki NSA

w sprawach o sygn. akt: V SA 1424/99, V SA 108/00, V SA 3078/00).

W ocenie Sądu, zebrany przez organy w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia decyzji o wymeldowaniu skarżącego. Fakt niezamieszkiwania przez skarżącego w budynku położonym miejscowości K. [...], gm. C. od około 17 lat potwierdziły bowiem zeznania świadków – J. P. i T. P., tj. rodziców skarżącego. Zeznali oni, że skarżący wyprowadził się wraz z żoną do W., często zmieniał miejsca zamieszkania, a do domu przyjeżdżał sporadycznie w odwiedziny. Zeznania te korespondują z zeznaniami córki skarżącego S. P. oraz sąsiadów – J. W. i M. S. Również zeznania świadka W. K., partnerki życiowej skarżącego potwierdzają, że zamieszkał on u niej w 2009 r., a dom rodzinny opuścił prawdopodobnie w 2002 r. Przeprowadzone oględziny omawianego budynku nie wykazały też, by skarżący w nim zamieszkiwał - brak jest tam jego rzeczy. Nie bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje, że skarżący nie wskazał żadnych świadków, czy też innych dowodów, które mogłyby zaprzeczyć dowodom już zebranym przez organy. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika też, aby skarżący podejmował jakiekolwiek prawne instrumenty umożliwiające mu powrót do lokalu. Powyższe okoliczności pozwalają na przyjęcie dobrowolności i trwałości opuszczenia przez skarżącego dotychczasowego miejsca pobytu. Taka zaś sytuacja prawna zobowiązuje organ administracji do wymeldowania takiej osoby z dawniej zajmowanego lokalu, skoro obowiązku meldunkowego nie dopełniła (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 352/07, publ. cbosa).

Sąd orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela poglądy wyrażone

w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 21 listopada 2008 r. w sprawie sygn. akt II OSK 1426/07 (Lex nr 489261), gdzie stwierdzono m.in., że o opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić tylko wtedy, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest

z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Taka sytuacja miała miejsce w przypadku skarżącego, bowiem wyprowadził się on

z przedmiotowego lokalu w związku z założeniem rodziny. Zamieszkiwał bowiem wraz

z żoną i dziećmi w W., a następnie u swojej partnerki życiowej w W. [...].

W związku z powyższym, zdaniem Sądu, odmowa wymeldowania byłaby utrzymywaniem przez organy administracji fikcji meldunkowej, naruszającej sens ewidencji ludności.

Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że brak było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego bowiem pobyt skarżącego w zakładzie karnym nie jest zagadnieniem wstępnym w sprawie o wymeldowanie. Nie zaistniały również przesłanki do zawieszenia postępowania przed Sądem. Odnośnie braku przeprowadzenia konfrontacji skarżącego ze świadkami wyjaśnić należy, że skarżący mógł ustanowić pełnomocnika w postępowaniu przed organami administracji. Sąd administracyjny nie ma zaś możliwości przeprowadzenia takiego dowodu. Zgodnie bowiem z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Konkludując stwierdzić należy, że w toku badania legalności zaskarżone

i poprzedzającej ją decyzji Sąd w prowadzonym przez organy obu instancji postępowaniu nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego (art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.e.l.d.o.), czy uchybień procesowych (art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa), które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonych decyzji, czy też stwierdzeniem ich nieważności. Skarżącemu zgodnie z art. 10 kpa zapewniono czyny udział w postępowaniu przed organami administracji, a w postępowaniu przed Sądem był reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata.

Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.