Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 663/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 57, art. 59f, art. 59g
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Sędzia NSA Julia Szczygielska Protokolant Iwona Borecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 lutego 2010r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. w W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. (znak:[...] ) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. G. działając na podstawie art. 59f ust. 1 pkt 6 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego odmówił wydania pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej w L., na działce wg ewidencji gruntów nr[...], zrealizowanej na podstawie decyzji – pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] r. wydanej przez Starostę K.

Uzasadniając to orzeczenie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. G. wyjaśnił, że w dniu [...] roku na wniosek pełnomocnika inwestora P. Sp. z o.o. z/s przy AL J. [...] w W. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej w L., na działce według ewidencji gruntów nr [...] i w dniu [...]r. została przeprowadzona obowiązkowa kontrola budowy.

W trakcie obowiązkowej kontroli budowy, o której mowa wart 59a Prawa budowlanego stwierdzono nieprawidłowości w zakresie zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu oraz wykonania urządzeń budowlanych (art. 59a ust. 2 pkt 1 i pkt 2d ustawy – Prawo budowlane).

W ramach zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu nie wykonano jednego kontenera technicznego - co stanowi istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę (art. 36a ust. 5 pkt 1 powołanej ustawy).

W ramach zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno - budowlanym, w zakresie wykonania urządzeń budowlanych nie zainstalowano trzech anten radioliniowych. Według oświadczenia pełnomocnika inwestor zrezygnował z zainstalowania trzech anten radioliniowych a także nie wykonał drugiego kontenera technicznego oznaczonego w zatwierdzonym projekcie linią przerywaną i opisanego jako rozbudowa, gdyż te prace przewiduje wykonać w nieokreślonym terminie późniejszym na podstawie oddzielnego pozwolenia na budowę - rozbudowę.

Wrysowany w projekcie budowlanym kontener (rozbudowa) ma w ocenie pełnomocnika Inwestora charakter tylko informacyjny.

Mając powyższe na uwadze w dniu [...] r. Powiatowy Inspektor nadzoru Budowlanego w K.G. zgodnie z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego postanowieniem o znaku [...] wymierzył karę w wysokości 7.500zł.

W dalszej części uzasadnienia organ orzekający przywołał przepis art. 59 f ust. 1 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane stanowiący, że "W przypadku wymierzenia kary właściwy organ w drodze decyzji odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie i przeprowadza w odpowiednim zakresie postępowanie, o którym mowa w art. 51" i wyjaśnił, że został on zastosowany w rozpoznawanej sprawie ze względu na istotne odstąpienie inwestora od zatwierdzonego projektu budowlanego oraz nałożoną karę.

Zaskarżając w toku instancyjnym opisaną powyżej decyzję pełnomocnik P. Spółki z o.o. wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik Spółki zwrócił uwagę na nieprawomocność postanowienia orzekającego o wymierzeniu inwestorowi kary wynikającą z wniesienia zażalenia i zarzucił niedopuszczalność zastosowania normy z art. 59f ust. 6 ustawy – Prawo budowlane na obecnym etapie postępowania. Zdaniem pełnomocnika nie można uznać za uzasadnioną odmowę wydania pozwolenia na użytkowanie w sytuacji, gdy jest wysoce prawdopodobne, iż postanowienie o nałożeniu kary, które jest warunkiem koniecznym i początkowym odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, jako niezgodne z prawem, zostanie wyeliminowane z porządku prawnego.

Ponadto pełnomocnik Spółki kwestionując zasadność wymierzenia inwestorowi kary z art. 59 f ust. 1 ustawy – Prawo budowlane podniósł, że bezsporna jest okoliczność, iż na budowę wieży o wysokości 50 metrów wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Ustawodawca sam bowiem zakwalifikował wolno stojące maszty antenowe do kategorii budowli, która z kolei stanowi obiekt budowlany zgodnie z definicjami Prawa budowlanego (art. 3 pkt 3 w zw. z art. 3 pkt 1 lit b). Nie ulega zatem wątpliwości, że organ architektoniczno - budowlany zobligowany był do kontroli zgodności wykonania wieży z projektem architektoniczno - budowlanym (art. 59a ust 2 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane), a kontrola nie wykazała żadnych niezgodności w tym zakresie. Jednak organ nałożył na inwestora karę uznając za istotne odstępstwo od projektu zamontowanie mniejszej ilości anten radioliniowych niż to wynika z wniosku, a także nie zamontowanie kontenera technicznego. Zdaniem inwestora organ nadzoru budowlanego nie posiada uprawnienia do kontrolowania przedsięwzięcia pod kątem ilości zamontowanych na wieży anten, bowiem zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Urządzeniami, o których mowa w przytoczonym wyżej artykule z całą pewnością są anteny radioliniowe i sektorowe. Definicja zawarta w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane stanowi bowiem, iż przez urządzenia budowlane należy rozumień urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość korzystania z obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Tak więc każde urządzenie budowlane jest zarazem urządzeniem technicznym, ale nie każde urządzenie techniczne jest urządzeniem budowlanym.

Z kolei urządzenia techniczne podzielić można na dwie grupy: 1) stanowiące części budowlane (np. fundamenty) i 2) niebudowlane, do których zalicza się m.in. zestaw urządzeń nadawczo odbiorczych.

Zdaniem pełnomocnika mając powyższe na uwadze, zgodnie z dyspozycją normy art. 30 ust 3 lit c (w dacie wydania pozwolenia na budowę ten przepis obowiązywał) wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych - urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. -Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy, wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi, zatem inwestor planując realizację przedmiotowego przedsięwzięcia miał dwie możliwości, mianowicie: 1) mógł wystąpić odrębnie o wydanie pozwolenia na budowę wieży i odrębnie zgłosić montaż urządzeń antenowych, albo 2) wnieść o wydanie pozwolenia na budowę dla całego przedsięwzięcia. Z faktu wybrania przez inwestora drugiego rozwiązania nie można wyciągać wobec niego negatywnych konsekwencji. Gdyby bowiem Spółka zgłosiła jedynie montaż anten nie byłoby to przedmiotem kontroli. W ocenie pełnomocnika za takim stwierdzeniem przemawia okoliczność, iż - zgodnie z art. 55 ustawy - Prawo budowlane - uzyskanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obciąża jedynie obiekty budowlane, których kategorie zostały dokładnie wskazane w tym przepisie. Przenosząc to na grunt przedmiotowej sprawy, inwestycja zrealizowana przez inwestora została zakwalifikowana przez Starostę K. do kategorii XXIX tj. wolnostojące kominy i maszty. Już z samego określenia kategorii obiektu budowlanego wynika, iż nie zawierają się w niej urządzenia antenowe, więc nie mogą one być objęte kontrolą, o której mowa w art. 59a ustawy - Prawo budowlane, zatem organ przekroczył swoje kompetencje.

Takie stanowisko podziela także Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. W decyzji z [...] roku ([...]) zwrócił on uwagę, iż "(...) za budowlę nie uznaje się całej stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się m.in. z masztów i urządzeń antenowych, a jedynie jej części budowlane, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową". W konsekwencji Inspektor wskazał, że "obiektem budowlanym wymagającym uzyskania decyzji pozwolenia na użytkowanie jest zatem wyłącznie wieża antenowa, albowiem w przypadku zakończenia inwestycji polegającej na instalowaniu na obiektach budowlanych urządzeń, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit c Prawa budowlanego, inwestor nie będzie zobowiązany do zawiadomienia właściwego organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, ani do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie". Reasumując organ podkreślił, iż "nie można zatem podzielić stanowiska (...), iż realizacja mniejszej liczby anten stanowi odstępstwo od projektu budowlanego".

W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik Spółki oświadczył również, że inwestor nie zgadza się również z twierdzeniem, jakoby nie wykonanie jednego kontenera technicznego stanowiło o niezgodności projektu budowlanego z zagospodarowaniem działki.

Wprawdzie Spółka zamieściła w części rysunkowej projektu informację na temat planowanej w przyszłości rozbudowy stacji tj. budowy dodatkowego kontenera technicznego, co zostało oznaczone przerywaną linią, bądź wyraźnym dopiskiem "rozbudowa" ale miało to charakter czysto informacyjny. Inwestor wnioskował o pozwolenie na budowę stacji z jednym kontenerem i uzyskał pozwolenia na budowę tylko w takim zakresie. Realizacja drugiego stanowiłaby zatem budowę w tej części bez pozwolenia, a więc byłaby w istocie działaniem w warunkach samowoli budowlanej.

Po rozpatrzeniu odwołania D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy uwzględniając w nim podjęte dotychczas czynności procesowe, w tym orzecznicze, a następnie wyjaśnił, iż zasadą sformułowaną w art. 54 ustawy Prawo budowlane jest, że przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego powinno być poprzedzone zawiadomieniem organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy. Wyjątki od tej zasady zawiera art. 55 tejże ustawy, określający przypadki, kiedy przystąpienie do użytkowania musi być poprzedzone decyzją administracyjną- pozwoleniem na użytkowanie.

Pozwolenie na użytkowanie jest udzielane przez właściwy organ po stwierdzeniu spełnienia przez inwestora wszystkich ciążących na nim z mocy art. 57 Prawa budowlanego obowiązków.

Zgodnie z tym przepisem do wniosku o pozwolenie na użytkowanie inwestor jest zobowiązany dołączyć:

1. oryginał dziennika budowy;

2. oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami o doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy, a także - w razie korzystania - drogi, ulicy, sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu;

3. oświadczenie o właściwym zagospodarowaniu terenów przyległych, jeżeli eksploatacja wybudowanego obiektu jest uzależniona od ich odpowiedniego zagospodarowania;

4. protokoły badań i sprawdzeń;

5. inwentaryzację geodezyjną powykonawczą;

6. potwierdzenie, zgodnie z odrębnymi przepisami, odbioru wykonanych przyłączy;

7. kopię świadectwa charakterystyki energetycznej budynku, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 7.

W przypadku zmian nieodstępujących w istotny sposób od zatwierdzonego projektu lub warunków pozwolenia na budowę, dokonanych podczas wykonywania robót, do wniosku należy dołączyć kopie rysunków wchodzących w skład zatwierdzonego projektu budowlanego z naniesionymi zmianami, a w razie potrzeby także uzupełniający opis (art. 57 ust. 2). Inwestor zgodnie z art. 57 ust. 3 jest również zobowiązany dołączyć do wniosku o pozwolenie na użytkowanie oświadczenia o braku sprzeciwu lub uwag ze strony organów wymienionych w art. 56, tj. Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Państwowej Inspekcji Pracy, Państwowej Straży Pożarnej.

Zgodnie z art. 59 ust. 5 powołanej ustawy organ zobowiązany jest odmówić udzielenia pozwolenia na użytkowanie, gdy inwestor nie spełnił wymagań formalnych, określonych w art. 57 ust. 1-4, a także, gdy wymierzył karę z tytułu odstępstw od projektu budowlanego i warunków pozwolenia na budowę (art. 59f ust. 6). W takim przypadku przeprowadza się postępowanie naprawcze, o którym mowa wart. 51.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. G. postanowieniem z dnia [...] r. o znaku: PINB. [...] wymierzył inwestorowi – P. Sp. z o.o., karę w wysokości 7.500 zł, w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości w trakcie realizacji inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej w L., na działce nr[...]. W tej sytuacji wobec jednoznacznego brzmienia art. 59f ust. 6 ustawy Prawo budowlane organ I instancji miał obowiązek odmówić inwestorowi pozwolenia na użytkowanie.

Prawidłowość decyzji wydanej przez wojewódzki organ nadzoru budowlanego zakwestionowała P. Spółka z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez pełnomocnika, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

W petitum skargi pełnomocnik Spółki zarzucił zaskarżonej decyzji uchybienie:

1. przepisom art. 59f ust. 1 w zw. z art. 59a ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, polegające na nieprawnym rozszerzeniu kategorii przedmiotowej kontroli o kontener techniczny, na budowę którego inwestor nie uzyskał pozwolenia,

2. przepisom art. 33 ust 1 p. bud. w zw. z § 8 ust. 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, polegające na pozbawieniu inwestora uprawnienia do etapowania zamierzenia budowlanego, poprzez wyciąganie wobec niego niekorzystnych konsekwencji za - wymagane przepisami prawa - przedstawienie projektu zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego, w tym również przewidywanej rozbudowy,

3. przepisom § 6 ust 3 i § 12 ust 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, polegające na odczytywaniu przez organ projektu budowlanego wbrew zasadom określonym w rozporządzeniu, tj. inaczej niż to było objaśnione w legendzie i opisane w części rysunkowej projektu,

4. przepisom art. 59 ust 2 i 3 p. bud., polegające na nie zastosowaniu ich, pomimo że w stosunku do drugiego z nich ustawodawca ustanowił obligatoryjny obowiązek organu.

Powołując się na te zarzuty pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o uchylenie decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku (sygn. akt:[...]) i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. G. z dnia [...] roku (sygn. akt:[...]), obu w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

Uzasadniając żądanie skargi pełnomocnik wyjaśnił, że podstawę odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej L. [...] było uprzednie obciążenie inwestora karą w wysokości 7500 zł za rzekomą – w ocenie pełnomocnika – niezgodność obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym (nie zamontowanie 3 anten radioliniowych) i projektem zagospodarowania działki (brak jednego kontenera technicznego).

Podał również, że inwestor zamieścił w części rysunkowej projektu informację na temat planowanej w przyszłości rozbudowy stacji tj. budowy dodatkowego kontenera technicznego, co zostało oznaczone przerywaną linią lub dopiskiem "rozbudowa", "ext", ale nanosząc planowany na przyszłość kontener techniczny kierował się wymaganiami, jakie nakłada na niego art. 33 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Zgodnie z nim, w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Inwestor jest jednak w takiej sytuacji zobowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego.

Zamierzenie budowlane, którego podjęła się skarżąca, obejmowało więcej niż jeden obiekt budowlany. Co za tym idzie, skarżąca mogła wystąpić z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę tylko dla wybranych przez siebie obiektów budowlanych, pod warunkiem że mogą one samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. P. sp. z o.o. skorzystała z tego uprawnienia i wniosła o wydanie pozwolenia na budowę stalowej wieży kratowej i jednego kontenera technicznego. Wynika to wyraźnie z części rysunkowej projektu budowlanego i opisu technicznego przedsięwzięcia, załączonego przez skarżącą do projektu.

Pełnomocnik skarżącej Spółki wskazał przy tym, że inwestor przedstawił przy tym linią przerywaną, bądź dopiskiem "rozbudowa", "ext", drugi kontener techniczny, który chciała wybudować w przyszłości na podstawie oddzielnego pozwolenia na budowę. Co za tym idzie projekt zagospodarowania działki obejmował zakres całego zamierzenia budowlanego, co stanowi warunek art. 33 ust 1 zd. 3 ustawy – Prawo budowlane.

W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik skarżącej podał, że zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, projekt budowlany należy opracować w języku polskim, stosując zasady wymiarowania oraz oznaczenia graficzne i literowe określone w Polskich Normach lub inne objaśnione w legendzie, zatem organ zobowiązany jest odczytywać projekt budowlany, w tym projekt zagospodarowania przestrzeni czy projekt architektoniczno-budowlany w zgodzie z przyjętym przez inwestora i objaśnionym w legendzie znaczeniem. Zdaniem pełnomocnika nie można zarzucić skarżącej, iż przyjęte przez nią oznaczenia wprowadzały lub mogły wprowadzić w błąd, przy interpretacji zakresu objętego wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Skarżąca za każdym razem wskazywała, iż drugi kontener techniczny jest dopiero planowany. Nie można bowiem uznać, że inwestor chciał rozbudować (takim określeniem posługiwał się w legendzie) stację, która jeszcze nie istniała.

Ponadto wskazał, iż § 12 ust 2 przywołanego wyżej rozporządzenia przesądza, że to oznaczenia graficzne i oznaczenia opisowe zawarte w części rysunkowej projektu, wyznaczają sposób jednoznacznego odczytania projektu. Tym bardziej niezrozumiałym pozostaje dla skarżącej uznanie przez organ - pomimo wyraźnych opisów, legendy itd. - drugiego kontenera jako objętego zakresem wniosku o wydanie pozwolenia na budowę.

W zakończeniu skargi pełnomocnik podkreślił, że skarżąca wnioskowała o pozwolenie na budowę stacji z jednym kontenerem i uzyskała pozwolenie na budowę tylko w takim zakresie. Realizacja drugiego kontenera stanowiłaby zatem budowę w tej części bez pozwolenia, a więc byłaby w istocie działaniem w warunkach samowoli budowlanej.

Niezależnie od przedstawionej argumentacji zarzucił, że art. 59 ust. 2 i 3 ustawy – Prawo budowlane daje organowi możliwość, a w drugiej sytuacji wręcz zobowiązuje organ do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w sytuacji, gdy obiekt ten wymaga wykonania pewnych robót budowlanych. W związku z tym – zdaniem pełnomocnika – właściwy organ powinien przede wszystkim rozważyć możliwość zobowiązania skarżącej do wykonania drugiego kontenera.

W ocenie pełnomocnika skarżącej Spółki organ orzekający nie wykazał jakiejkolwiek niezgodności prowadzenia budowy z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę i z tego względu powinien był udzielić P. pozwolenia na użytkowanie.

W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu [...]r. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i odwołał się do swojej argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu [...] r. pełnomocnik organu podtrzymał twierdzenia i wnioski zawarte w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie mając na względzie następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Należy przecie wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa procesowego lub materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z tych względów brak było przesłanek do uwzględnienia skargi.

Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane, należącej do sfery prawa administracyjnego. Jej realizowanie powierzono organom administracji publicznej wskazanym w rozdziale 8 tego aktu, które uprawnione są do prowadzenia postępowania i załatwienia sprawy w sposób określony w kodeksie postępowania administracyjnego. Podejmowane w tym zakresie działania procesowe organów administracji publicznej podporządkowane są zasadzie praworządności zawartej w art. 6 kpa i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wymaga ona bezwzględnej zgodności z prawem każdej czynności procesowej, w tym czynności orzeczniczej, podejmowanej przez organ administracyjny, działający zgodnie z kompetencją przyznaną mu przepisami ustrojowymi, materialnymi i formalnymi. W doktrynalnym ujęciu podstępowanie administracyjne traktowane jest jako zorganizowany proces stosowania prawa, w którym pierwszorzędne znaczenie ma ustalenie normy prawa odpowiedniej dla rozstrzygnięcia sprawy, poprzez które następuje konkretyzacja uprawnienia lub obowiązku podmiotu legitymowanego wg kryteriów ustalonych w art. 28 i art. 29 kpa. Wszelka ingerencja w sferę prawną podmiotu przez organ działający w warunkach wcześniej wskazanych może odbywać się wyłącznie na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego odpowiedniej rangi, do których stosowania uprawniony jest organ prowadzący postępowanie i posiadający kompetencję orzeczniczą (decyzyjną).

W literaturze przedmiotu na etapach zorganizowanego procesu stosowania prawa wyróżnia się m.in. ustalenie, jak norma obowiązuje w zakresie niezbędnym dla potrzeb rozstrzygnięcia i ustalenie konsekwencji prawnych faktu uznanego za udowodniony na podstawie stosowanej normy (np. J. Wróblewski: Sądowe stosowanie prawa, Warszawa 1972; B. Adamiak, J. Borkowski. KPA komentarz, Warszawa 2006).

W ocenie Sądu czynności organów orzekających w sprawie w postępowaniu instancyjnym dyktowane zasadą praworządności zostały podjęte w sposób zgodny z prawem.

Zważyć przede wszystkim należy, że przepis art. 59 f ust. 1 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane przyjęty w podstawie prawnej decyzji wydanej w tej sprawie stanowi, że "W przypadku wymierzenia kary właściwy organ w drodze decyzji, odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie i przeprowadza, w odpowiednim zakresie, postępowanie, o którym mowa w art. 51".

Z akt sprawy wynika w sposób nie budzący wątpliwości że postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. G. z dnia [...]r. Nr [...] wymierzona została inwestorowi kara w trybie przepisu art. 59f ustawy – Prawo budowlane, a postanowienie to w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji było ostateczne wobec utrzymania go w mocy postanowieniem D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr[...]. (Zdaniem Sądu w istniejących w rozpoznawanej sprawie okolicznościach istotna jest również względna suspensywność zażalenia statuowana w art. 143 kpa).

W przywołanym powyżej przepisie art. 59f ust. 6 ustawy – Prawo budowlane ustawodawca zobligował właściwy organ nadzoru budowlanego do podjęcia w opisanych warunkach konkretnej czynności orzeczniczej o charakterze związanym, eliminując uznaniowość organu i fakultatywność czynności. Oznacza to, że każdorazowo skutkiem materialnoprawnym wymierzenia inwestorowi kary w trybie przepisu art. 59 ustawy – Prawo budowlane jest odmowa – w formie decyzji – wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, z którego realizacją związane jest wymierzenie kary inwestorowi.

W rozpoznawanej sprawie okoliczność wskazana w hipotezie przepisu art. 59f ust. 6 powoływanej ustawy zaistniała, zatem organ nadzoru budowlanego, do którego skierowany został wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej był ustawowo zobligowany do wydania negatywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia tj. decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na użytkowanie.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – zgodnie z przepisem art. 151 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

H.B. 18.03.2010r.