Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1001/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Miernik Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Gdesz (spr.) Sędzia WSA Gabriela Nowak Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2014 r. sprawy ze skargi T. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata V. A., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 31 października 2013 r. T. G. wystąpiła do Dyrektora Pomocy i Projektów Społecznych w [...] o wypłatę zadośćuczynienia w wysokości 1350 zł za naruszenie praw gwarantowanych i chronionych.

Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wypłaty zadośćuczynienia w wysokości 1350 zł. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w oparciu o przepisy ustawy o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.; dalej jako: "uops") brak jest uzasadnienia do wszczęcia postępowania w sprawie wypłaty zadośćuczynienia gwarantowanych i chronionych praw. Organ wskazał art. 61a § 1 Kpa jako podstawę prawną do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie z uwagi na brak podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym.

W zażaleniu na to postanowienie T. G. podniosła, że jest krzywdzona przez organ pomocy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], po rozpoznaniu zażalenia T. G., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że rację ma organ I instancji, iż nie jest możliwe wydanie na podstawie uops decyzji rozpatrującej wniosek T. G. o wypłatę zadośćuczynienia. Nie istnieje bowiem przepis, który mógłby stanowić podstawę prawną do wydania takiej decyzji, a decyzja pozbawiona takiej podstawy byłaby decyzją obarczoną wadą nieważności.

Pismem z dnia 17 lutego 2014 r. T. G. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] stycznia 2014 r., podnosząc, że odmowa bezwzględnie naruszyła jej bezpieczeństwo osoby, obywatela bez domu, przekroczono zasady sprawiedliwości, współżycia i współpracy. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przyznanie kwoty 1350 zł.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 zm.; dalej jako: "Ppsa"), wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wypłaty zadośćuczynienia w wysokości 1350 zł .

W rozpoznawanej sprawie wnioskodawczyni wniosła o wypłatę zadośćuczynienia. Wskazać należy, że zadośćuczynienie jest instytucją prawa cywilnego (art. 445 i art. 448 k.c.). Celem zadośćuczynienia jest kompensata doznanej krzywdy niemajątkowej (cierpień fizycznych i psychicznych). Podkreślenia wymaga, że rozpoznanie sprawy o zadośćuczynienie należy do właściwości sądu powszechnego. Oznacza to, że organ administracji publicznej nie jest uprawniony do orzekania w tym zakresie.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy okolicznościach niniejszej sprawy błędnie zastosował przepis art. 61a § 1 Kpa. Organ powinien zastosować art. 66 § 3 Kpa, który stanowi, że jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

Zdaniem Sądu, mimo wadliwości zaskarżonego postanowienia, brak jest podstaw do jego uchylenia, gdyż dostrzeżone naruszenie przepisów postępowania nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 Ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 powołanej ustawy.