Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3727/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury~Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2016 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy E. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary za wydanie decyzji z naruszeniem terminu oddala skargę


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 3727/15

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...]października 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju po rozpatrzeniu zażalenia Wójta Gminy E. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. wymierzające Wójtowi Gminy E. karę pieniężną w wysokości 23 500 zł {słownie: dwadzieścia trzy tysiące pięćset złotych), za wydanie decyzji Nr [...]z dnia [...] czerwca 2011 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci cieplnej, wykonanej z rur stalowych preizolowanych 2x168, 3/250, łączącej Wytwórnię [...], zlokalizowaną na działce nr [...], w obrębie [...], z miejskim systemem ciepłowniczym miasta E., przewidzianej do realizacji na terenie działek nr ewid.[...] obręb [...]- [...], z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199, z późn. zm.).

Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń.

W dniu [...] października 2010 r. do Urzędu Gminy E. wpłynął wniosek J. L., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla w/w przedsięwzięcia. W dniu [...] czerwca 2011 r. Wójt Gminy E., po rozpatrzeniu ww. wniosku inwestora, wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji powyższej inwestycji celu publicznego. Wojewoda [...]postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. nałożył na Wójta Gminy E. karę pieniężną w wysokości 23 500 zł (słownie: dwadzieścia trzy tysiące pięćset złotych), za wydanie decyzji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wójt Gminy E. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewody [...].

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Wpływy z kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa. Tak określony termin stanowi gwarancję ochrony praw inwestora do rozpatrzenia wniosku w rozsądnym terminie, a więc bez zbędnej zwłoki. W tej sytuacji organ wyższego stopnia pozbawiony został możliwości swobodnego i uznaniowego decydowania o wymierzeniu kary pieniężnej. Organ ten, po ustaleniu liczby dni przekroczenia wskazanego terminu, ma obowiązek wymierzenia kary w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Brzmienie art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie daje podstaw do uznaniowości. Wymierzenie kary jest obligatoryjne. Jedynie wykazanie, że opóźnienie powstało z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu powoduje, że kara pieniężna za okres, w którym to usprawiedliwione opóźnienie powstało, nie będzie wymierzona (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 461/12).

Wojewoda [...]ustalił, iż postępowanie prowadzone przez skarżącego toczyło się przez 253 dni. Organ I instancji, po odliczeniu od ww. okresu trwania postępowania 13 dni przeznaczonych na uzupełnianie przez inwestora braków wniosku (tj. od dnia [...] listopada 2010 r. do dnia [...] listopada 2010 r.), 110 dni, w trakcie których przedmiotowe postępowanie było zawieszone ; (tj. od dnia [...] listopada 2010 r. do dnia [...] marca 2011 r.), 18 dni przewidzianych na uzgodnienie j projektu decyzji lokalizacyjnej (tj. od dnia [...] maja 2011 r. do dnia [..] czerwca 2011 r.) oraz ustawowych 65 dni, orzekł, że decyzja została wydana z 47-dniową zwłoką.

Organ odwoławczy po przeanalizowaniu akt przedmiotowej sprawy wyjaśnił, że 65-dniowy termin, wskazany w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozpoczął bieg w dniu [...] października 2010 r., tj. w dniu następującym po dniu, w którym do Urzędu Gminy E. wpłynął wniosek o wszczęcie postępowania w przedmiotowej sprawie. Powyższe wynika z art. 57 § 1 Kpa, który stanowi, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. W omawianym przypadku rzeczywisty okres przedmiotowego postępowania zakończył swój bieg w dniu wydania decyzji lokalizacyjnej, tj. w dniu [...] czerwca 2011 r.

Dzień [...] czerwca 2011 r. jest zatem ostatnim dniem, który podlega uwzględnieniu przy obliczaniu okresu prowadzenia przez Skarżącego postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego. Wobec tego, jak słusznie ustalił organ I instancji, postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie trwało 253 dni, z zastrzeżeniem art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z treścią z art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do terminu, o którym mowa w ust. 2, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

W niniejszej sprawie pismem z dnia [...] października 2010 r. skarżący wezwał inwestora do uzupełnienia braków wniosku. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, ww. pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu [..] listopada 2010 r. oraz doręczone do adresata w dniu [...] listopada 2010 r. Przy piśmie z dnia [...] listopada 2010 r., które wpłynęło do Urzędu Gminy E. w dniu [...] listopada 2010 r., inwestor dostarczył dowód uiszczenia opłaty skarbowej za wydanie decyzji lokalizacyjnej. Zdaniem Ministra do opóźnień spowodowanych z winy strony, o których mowa w art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy zaliczyć konieczność podjęcia przez organ czynności mających na celu np. usunięcie nieprawidłowości wniosku. Kompletność wniosku nie jest bowiem rzeczą przez organ przewidywalną.

Wymaga podkreślenia, że w okresie wyznaczonym na uzupełnienie braków wniosku organ prowadzący postępowanie nie ma możliwości podjęcia żadnych działań zmierzających do wydania decyzji. Zwłoka w postępowaniu związana z tym okresem jest niezawiniona przez organ i powinna podlegać odliczeniu od 65-dniowego terminu na wydanie decyzji. Zatem od ustawowego terminu 65 dni należy odliczyć czas związany z wezwaniem inwestora, w oparciu o art. 64 § 2 Kpa, do usunięcia tych braków tj. okres od dnia wezwania przez organ do dnia uzupełnienia wniosku (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 136/08).

Jak już powyżej wskazano, zgodnie z art. 57 § 1 Kpa, jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Natomiast stosownie do art. 39 Kpa organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529), zwanej dalej "Prawem pocztowym", przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. O tym zaś czy pismo zostało wprowadzone do obrotu prawnego decyduje data jego przekazania polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Zadania operatora publicznego na mocy art. 46 ust. 2 Prawa pocztowego realizuje Poczta Polska S.A.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że odliczeniu od 65-dniowego terminu podlega okres od dnia następującego po dniu nadania ww. wezwania do inwestora, tj. od dnia [...] listopada 2011 r., do dnia jego uzupełnienia, tj. do dnia [...] listopada 2010 r. Zatem wyłączeniu podlega łącznie okres 13 dni.

Ponadto przy ww. piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. inwestor - prócz uzupełnienia wniosku o brakujące dokumenty - wniósł o zawieszenie przedmiotowego postępowania. W myśl art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do terminu, o którym mowa w art. 51 ust. 2 powyższej ustawy, nie wlicza się okresów zawieszenia postępowania. Przez czas zawieszenia postępowania należy rozumieć okres od daty zawieszenia postępowania, określonej w postanowieniu o zawieszeniu postępowania, do daty podjęcia postępowania, określonej w postanowieniu o podjęciu zawieszonego postępowania (Andrzej Wróbel, Komentarz do art. 103 Kpa, Lex, 2013). W analizowanej sprawie postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. Wójt Gminy E. zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji omawianej inwestycji.

Następnie, w dniu [...] lutego 2011 r. do Urzędu Gminy E. wpłynęło pismo inwestora z dnia [...] lutego 2011 r. zawierające prośbę o podjęcie zawieszonego postępowania. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. Wójt Gminy E. podjął zawieszone postępowanie. Tym samym odliczeniu od 65-dniowego terminu podlega okres 99 dni, liczonych od dnia [...] listopada 2010 r., tj. od dnia następującego po dniu wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, do dnia [...] lutego 2011 r. tj. do dnia wydania postanowienia o podjęciu postępowania.

W niniejszej sprawie pismami z dnia [...] maja 2011 r. nadanymi w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu [...] maja 2011 r. Wójt Gminy E. wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w O., Dyrektora Generalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w B. (zdaniem Ministra pismo do tego organu zostało błędnie adresowane, bowiem siedziba Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych mieści się w W., zaś w B. znajduje się siedziba Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych) oraz Starosty Powiatu E.. W ocenie Ministra wystąpienie o uzgodnienie projektu decyzji stanowi termin przewidziany w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, o którym mowa w art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Przedmiotowe pismo adresowane do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w O., jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zostało doręczone w dniu [...] maja 2011 r. Postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad uzgodnił projekt decyzji lokalizacyjnej. Postanowienie wpłynęło do Urzędu Gminy E. w dniu [...] maja 2011 r. Natomiast pismo skierowane do Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w B. zostało doręczone adresatowi w dniu [...] maja 2011 r. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. w/w organ uzgodnił projekt decyzji. Powyższe postanowienie wpłynęło do siedziby organu prowadzącego postępowanie lokalizacyjne w dniu [...] czerwca 2011 r. Powyższych uzgodnień dokonano zatem w 2-tygodniowym terminie, o którym mowa w art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto pismo z dnia [...] maja 2011 r. zostało doręczone Staroście E. w dniu [...] maja 2011 r. W dniu [...] czerwca 2011 r. do Urzędu Gminy [...] wpłynęło postanowienie z dnia [...] czerwca 2011 r., którym powyższy organ uzgodnił projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, brak zajęcia przez organ uzgadniający stanowiska w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie, uważa się za uzgodnienie projektu decyzji. Należy zauważyć, że powyższy przepis, w przeciwieństwie do np. art. 24 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie daje organowi, który wystąpił o uzgodnienie żadnego luzu decyzyjnego ponieważ jednoznacznie wskazuje, że po upływie terminu uzgodnienie uważa się za dokonane.

Z uwagi na fakt, że Starosta E. nie zajął stanowiska w ustawowym terminie, uznać należało, że uzgodnienie projektu przedmiotowej decyzji zostało dokonane w ostatnim dniu 2-tygodniowego terminu w drodze tzw. "milczącej zgody", tj, w dniu [...] czerwca 2011 r. Zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym, odliczeniu od biegu terminu postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego podlega okres od dnia następującego po dniu nadania pisma o uzgodnienie, do dnia wpływu postanowienia w sprawie uzgodnienia do organu (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 888/12). Jeżeli w danej sprawie występuje kilka organów uzgadniających, odliczeniu podlega okres od dnia następującego po dniu nadania najwcześniejszego pisma o uzgodnienie, do dnia wpływu ostatniego postanowienia uzgadniającego, bądź - jeśli takowe nie zapadło - do dnia jego uzgodnienia w trybie tzw. "milczącej zgody". Tak więc wliczeniu do 65-dniowego terminu na wydanie przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej nie podlega okres 18 dni, przeznaczonych przez organ na uzgodnienie projektu decyzji, liczonych od dnia [...] maja 2011 r., tj. od dnia następującego po dniu nadania pism z dnia [..] maja 2011 r., zawierających prośbę o uzgodnienie projektu decyzji, do dnia [...] czerwca 2011 r., tj. do dnia, w którym do Urzędu Gminy E. wpłynęło postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w B. z dnia [...] czerwca 2011 r.

Analizując akta przedmiotowej Minister stwierdził, że w toku przeprowadzonego przez Wójta Gminy E. postępowania nie zaistniały, poza wskazanymi powyżej, inne czynności ani zdarzenia, które powodowałyby przerwanie biegu 65-dniowego terminu na wydanie decyzji.

W ocenie organu odwoławczego po odliczeniu od okresu trwania przedmiotowego postępowania, tj. od 253 dni, 13 dni przeznaczonych na ustosunkowanie się przez inwestora do wezwania organu, 99 dni, w trakcie których postępowanie lokalizacyjne było zawieszone, 18 dni przeznaczonych na uzgodnienie projektu decyzji oraz ustawowych 65 dni przewidzianych na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, zwłoka organu w wydaniu decyzji, mierzona liczbą dni powyżej 65 wskazanych przez ustawodawcę wynosi 58 dni, a nie jak ustalił organ I instancji - 47 dni.

Tym samym organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji błędnie ustalił okres podlegający wyłączeniu z biegu ustawowego terminu na podstawie art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Błąd organu i instancji polegał na nieprawidłowym ustaleniu okresu zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji omawianej inwestycji. Organ wojewódzki przyjął, iż odliczeniu od ustawowego terminu podlega okres 110 dni, liczonych od dnia [...] listopada 2010 r., tj. od dnia następującego po dniu wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania (błędnie oznaczonym przez organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego i postanowienia jako "dzień następny po dniu, w którym w urzędzie pocztowym nadano postanowienie 'o zawieszeniu"), do dnia [...] marca 2011 r., tj. do dnia uprawomocnienia się postanowienia o podjęciu postępowania.

Wojewoda [...]błędnie ustalił zatem, na jaki dzień przypadł koniec omawianego okresu wyłączenia. Tymczasem koniec ww. okresu przypadł na dzień [...] lutego 2011r., tj. na dzień wydania przez organ postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania. Należy zdaniem organu odwoławczego przyjąć, iż po wydaniu postanowienia o podjęciu zawieszonego postanowienia ustawowy 65-dniowy termin wznowił swój bieg, a oczekiwanie przez Wójta Gminy E. na skuteczne doręczenie postanowienia o podjęciu postępowania oraz na ewentualny wpływ zażalenia na takie postanowienie nie hamowało organu w podejmowaniu kolejnych czynności proceduralnych. Wobec powyższego organ stwierdził, iż postanowienie Wojewody [...] wydane zostało z naruszeniem art. 51 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obowiązkiem organu I instancji było bowiem określenie wysokości kary w kwocie odpowiadającej rzeczywistej zwłoce Wójta Gminy E. w wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Określony w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym termin na wydanie przedmiotowej decyzji został przekroczony przez organ o 58 dni, co winno być równoznaczne z wymierzeniem Wójtowi Gminy E. kary pieniężnej w wysokości 29 000 zł (słownie: dwadzieścia dziewięć tysięcy złotych), a nie - jak to uczynił organ I instancji - z wymierzeniem kary w wysokości 23 500 zł (słownie: dwadzieścia trzy tysiące pięćset złotych) za 47 dni zwłoki. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż stosownie do treści art. 139 Kpa w związku z art. 144 Kpa, organ i drugiego stopnia nie może wydać postanowienia na niekorzyść strony zażalającej się, chyba że zaskarżone postanowienie rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 139 Kpa, rozumiane jest jako przekroczenie prawa w sposób jasny, niedwuznaczny i występuje wówczas, gdy spełnią się łącznie dwie przesłanki. Według pierwszej z nich, treść decyzji musi pozostawać w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, jeżeli istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. Druga przesłanka wymaga zaś, aby naruszenie prawa było tego rodzaju, że czyniłoby niemożliwym zaakceptowanie takiej decyzji, jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 10/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 243/13). Szczególny charakter art. 139 Kpa wskazuje zatem, że posługiwanie się nim musi być poprzedzone wnikliwą kontrolą sprawy, przy jednoczesnym ograniczeniu korzystania z tej możliwości do sytuacji wyjątkowych z punktu widzenia praworządności (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 77/14). W wyniku dokonanej analizy Minister uznał, iż organ wojewódzki dopuścił się naruszenia przepisów prawa, tj. art. 51 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednakże naruszenie to nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa, a zatem brak jest podstaw do uchylenia przez organ odwoławczy postanowienia Wojewody [...]oraz wymierzenia Wójtowi Gminy E. kary pieniężnej w większej wysokości.

W niniejszej sprawie Wojewoda [...] prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy co do okoliczności podlegających odliczeniu od ustawowego 65-dniowego terminu, uznając, iż wyłączeniu z biegu terminu postępowania podlega okres przeznaczony na wezwanie inwestora do uzupełniania braków wniosku, okres zawieszenia postępowania lokalizacyjnego, a także okres przewidziany na uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Natomiast - jak już wyjaśniono powyżej - organ wojewódzki dokonał jedynie odmiennych ustaleń odnośnie końca okresu zawieszenia postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy E.. W ocenie organu odwoławczego odmienne ustalenia faktyczne lub odmienna ocena ustaleń faktycznych nie może być uznana za rażące naruszenie przepisów prawa (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 934/07). Stąd też Minister, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art, 144 Kpa, utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...]jako korzystniejsze dla Skarżącego, aniżeli rozstrzygnięcie w przedmiocie podwyższenia nałożonej kary. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, zawartych w zażaleniu na postanowienie Wojewody [...], organ wskazał, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Zwłoki w załatwieniu sprawy organ nie może tłumaczyć kwestiami związanymi z przygotowaniem projektu decyzji przez uprawnionego architekta lub urbanistę. Należy uznać, iż czynności związane z przygotowaniem projektu decyzji lokalizacyjnej przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów mieszczą się w 65-dniowym terminie ustalonym przez ustawodawcę na wydanie końcowej decyzji. Bez znaczenia pozostaje fakt, czy projekt decyzji przygotowywany jest przez uprawnioną osobę, której wykonanie tego zadania zostało zlecone przez organ prowadzący postępowanie, czy też - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - osoba taka została wybrana przez inwestora, a organ zaakceptował ten wybór. Organ prowadzący postępowanie lokalizacyjne zobowiązany jest monitorować przebieg prowadzonych czynności związanych z przygotowaniem projektu decyzji, aby zachować termin przewidziany na wydanie decyzji w sprawie. Tak więc okres przeznaczony na przygotowanie projektu decyzji przez uprawnionego urbanistę nie polega odliczeniu. Organ wskazał, że jedynie sytuacje wyjątkowe powinny skutkować przedłużeniem ustawowego terminu na wydanie decyzji i będą to takie sytuacje, które uniemożliwiają organowi administracji - pomimo podejmowanych działań i przy zachowaniu wszystkich reguł prawidłowego postępowania administracyjnego - wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Do takich sytuacji z pewnością nie należy brak nadzoru ze strony organu nad terminem przygotowania projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przez uprawnionego urbanistę lub architekta.

Organ odwoławczy wskazał, że w aktach niniejszej sprawy znajdują się jednoznaczne dowody wskazujące na zwłokę Wójta Gminy E. w wydaniu przedmiotowej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Wójt Gminy E. zarzucając naruszenie art. 51 ust. 2 i 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że decyzję wydano z uchybieniem 65 dniowego terminu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia Wojewody [...].

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że do terminu o którym mowa w art. 51 ust. 2 ustawy nie wlicza się zgodnie z ust. 2c okresów opóźnień spowodowanych z winy strony. Zdaniem Wójta w sprawie bezsporne jest, że inwestor zadeklarował opracowanie projektu decyzji we własnym zakresie przez uprawnionego projektanta, na co Wójt wyraził zgodę. Wójt nie posiadał żadnych środków prawnych umożliwiających dyscyplinowanie urbanisty przygotowującego projekt decyzji w związku z powierzeniem czynności podmiotowi niezależnemu od organu. W takiej sytuacji to inwestorowi powinno zależeć na jak najszybszej realizacji umowy. Konsekwencje więc opóźnienia obciążają inwestora. Skarżący wskazał, że organ nie wywiązał się z obowiązku z przyczyn od niego niezależnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2015r. nie narusza prawa.

Przepis art. 51 ust. 2 ustawy z dnia o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakłada obowiązek wymierzenia kary pieniężnej organowi, który nie wydał decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego w terminie 65 dni od daty złożenia wniosku. Treść przepisu niewątpliwie wskazuje, że przewidywana w nim kara ma charakter obligatoryjny, w przypadkach, w których zakreślony termin do rozpoznania wniosku nie zostanie dochowany. Wysokość kary został precyzyjnie określona i wynosi 500 zł za każdy dzień zwłoki. Jednocześnie treść ust. 2c tego przepisu wskazuje, iż jedyne odstępstwo od wymierzenia obligatoryjnej kary polega na tym, że do zakreślonego terminu na przeprowadzenie i zakończenie postępowania w sprawie lokalizacji celu publicznego, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

Tylko wykazanie powyższych przesłanek przez organ prowadzący postępowanie w sprawie lokalizacji celu publicznego stanowi podstawę do uznania, iż zwłoka w wydaniu decyzji nie nastąpiła i w tej sytuacji do odstąpienia od wymierzenia kary, albo też do uznania, że trwała krócej, co będzie miało jedynie wpływ na wymiar kary.

W przedmiotowej sprawie skarżący kwestionuje fakt, iż postępowanie w sprawie wydania decyzji dotyczącej lokalizacji celu publicznego toczyło się z przekroczeniem terminu 65 dniowego określonego w art. 51 ust. 2 w/w ustawy. Twierdzi, że nie pozostawał w zwłoce jak ustalił organ odwoławczy, gdyż przekroczenie terminu było usprawiedliwione w okresie od dnia 18 października 2010r. do dnia 11 maja 2011 r. W ocenie skarżącego ten okres związany z opracowywaniem projektu decyzji przez urbanistę wskazanego przez wnioskodawcę również powinien zostać uznany za okoliczność przewidzianą w art. 51 ust. 2c tej ustawy.

W ocenie sądu stanowisko skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, a okoliczności wskazywane jako wykluczające pozostawanie w zwłoce, inne niż ustalone przez organ odwoławczy, w istocie jej nie usprawiedliwiają i nie mogą spowodować ograniczenia odpowiedzialności. Działanie związane z opracowaniem projektu decyzji przez uprawnionego urbanistę na które wskazuje skarżący jest działaniem związanym z podstawowym obowiązkiem organu w tego rodzaju postępowaniu. Czynności te niewątpliwie mieszczą się więc w przewidzianym przez ustawodawcę 65 dniowym terminie, w którym postępowanie powinno być zakończone wydaniem decyzji. Rolą organu jest zarówno wybór osoby, której powierzy opracowanie projektu decyzji, jak też właściwa organizacja pracy umożliwiająca prowadzenie czynności w toku postępowania bez szkody dla jego przebiegu i sprawowanie nadzoru nad tymi czynnościami, a więc także nad terminowością każdej z nich. Bez znaczenia zatem jest jak słusznie wskazał organ odwoławczy czy wójt powierzył zadanie opracowania projektu decyzji uprawnionemu urbaniście czy też wyraził zgodę na opracowanie projektu przez urbanistę wybranego przez inwestora, skoro wyraził na to zgodę. Powierzenie zadania osobie, z którą organ nie zawierał umowy, a zatem nie określał warunków jej wykonania nie zwalnia jednak organu z odpowiedzialności za nieterminowe wykonanie zadania polegającego na opracowaniu projektu decyzji, bowiem nadzorowanie czynności w toku postępowania należy do organu, a nie wnioskodawcy. Organ miał obowiązek zadbać o taką organizację działań, by możliwe było dochowanie ustawowego terminu, a więc przede wszystkim na bieżąco monitorować prawidłowość toku postępowania. Brak zainteresowania przebiegiem czynności związanych z opracowaniem projektu decyzji obciąża organ, a nie stronę postępowania. Okres przeznaczony na opracowanie projektu decyzji nie podlega odliczeniu od terminu do wydania decyzji nawet wówczas, gdy przebiega bez zakłóceń. Tym bardziej więc nie może zostać uznane za usprawiedliwione wydłużenie terminu, wówczas gdy spowodowane jest nieprawidłowym działaniem organu, a niewątpliwie o takiej nieprawidłowości stanowi brak nadzoru przez wójta nad czynnością opracowania projektu decyzji. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje, że organ nie podjął żadnych czynności monitujących i jedynie oczekiwał na przekazanie projektu decyzji.

Prawidłowo ocenił organ odwoławczy, że jedynie wyjątkowe, usprawiedliwione sytuacje mogą skutkować przedłużeniem terminu do zakończenia postępowania, a zatem takie które uniemożliwiają organowi wydanie decyzji, pomimo podejmowanych działań z zachowaniem zasad wynikających z przepisów postępowania i należytej staranności. Dlatego też przesłanki określone w art. 51 ust. 2c ustawy to szczególne sytuacje, wynikające w toku konkretnego postępowania, które dlatego usprawiedliwiają organ, że albo stanowią obiektywną przeszkodę w prowadzeniu postępowania, albo wynikają z potrzeby wykonania przez organ obowiązku (jak obowiązek uzgodnienia decyzji wynikający z art. 53 ust. 4 ustawy). Skarżący nie wykazał kwestionując zasadność wymierzenia kary, że miało miejsce w toku prowadzonego postępowania zdarzenie spowodowane przez stronę, które stanowiło przeszkodę w prawidłowym jego toku.

Organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego niewątpliwie pozostawał w zwłoce trwającej 58 dni, o czym świadczy zawartość akt postępowania.

Organ odwoławczy prawidłowo ocenił, iż wyłączeniu z biegu terminu prowadzonego postępowania podlegał okres przeznaczony na wezwanie inwestora do uzupełniania braków wniosku, okres zawieszenia postępowania lokalizacyjnego, a także okres przewidziany na uzgodnienie projektu decyzji. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że ustalenie dotyczące okresu zwłoki dokonane przez organ I instancji było wynikiem błędnej oceny okresu zawieszenia postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy E., jak też że ta błędna ocena nie skutkowała rażącym naruszeniem prawa.

Z tych względów sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.