Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 210/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 87 poz 960
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 lipca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Michał Sikorski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2008 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2008 roku znak : [...] Burmistrz Miasta S. działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( tj. z 2001r. Dz. U. Nr 87 poz. 960 i ze zmianami, dalej jako ustawa o ewidencji ludności) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego ( tj. Dz. U. z 2000 roku, Nr 98 poz. 1071 ze zmianami, dalej jako kpa) orzekł o wymeldowaniu W.M. z pobytu stałego z budynku mieszkalnego przy ul. [...] w S. Decyzja została wydana po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, wszczętego na wniosek H.M.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż jak wynika z wniosku H.M., jej małżonek W.M. nie zamieszkuje w przedmiotowym budynku od kwietnia 2004 roku, wyprowadził się z niego dobrowolnie i obecnie mieszka w S.. Burmistrz Miasta S. po przeprowadzeniu kolejnego postępowania wyjaśniającego ( dwie poprzednie decyzje wskutek składanych odwołań przez H.M. i W.M. były uchylone przez organ odwoławczy i przekazane do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji ) ustalił, że W.M. nie mieszka w S. przy ul. [...]. Mieszkanie to opuścił dobrowolnie i trwale. Powyższe potwierdza fakt, że W.M. cofnął pozew o przywrócenie współposiadania przedmiotowego domu mieszkalnego w wyniku czego sąd powszechny umorzył postępowanie. Fakt, że W.M. założył nową rodzinę pozwala uznać, że zdecydował się na stabilizację życiową w innym miejscu zamieszkania.

Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody [...] złożył W.M., podnosząc, że nigdy nie wyprowadził się z domu mieszkalnego w S. przy ul. [...]. Powyższe potwierdza to, że w domu tym znajdują się jego rzeczy osobiste : garderoba, bielizna, meble oraz telewizor, radio i sprzęt techniczny. Od 2005 roku H.M. utrudnia mu dostęp do domu, dwukrotnie został pobity przez pasierba A.P. co potwierdzają prawomocne wyroki sądowe załączone do akt sprawy. Organ I instancji nie uwzględnił też toczącej się sprawy o unieważnienie umowy darowizny z uwagi na jej nieważność z mocy prawa, co skutkować będzie tym, że W.M. ponownie stanie się właścicielem przedmiotowej nieruchomości stanowiącej dorobek jego życia.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 roku znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że Burmistrz Miasta S. prawidłowo rozstrzygnął, iż W.M. opuścił dotychczasowe miejsce pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. Z dowodów zgromadzonych w sprawie wynika, że związek małżeński H.M. i W.M. w dniu 3 stycznia 2007 roku został rozwiązany przez rozwód z winy W.M. W wyroku tym sąd nie rozstrzygał o sposobie korzystania ze wspólnego mieszkania stron. Wojewoda [...] odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu, że W.M. do opuszczenia mieszkania został zmuszony nagannym zachowaniem małżonki oraz pasierba podniósł, iż pomimo tego faktu, odwołujący się cofnął pozew złożony w 2005 roku w Sądzie Rejonowym w S. o przywrócenie współposiadania przedmiotowego domu mieszkalnego. Organ II instancji, na podstawie zeznań świadków ustalił, że W.M. w kwietniu 2004 roku dobrowolnie i trwale opuścił sporny lokal. Do chwili obecnej nie poczynił żadnych środków zmierzających do przezwyciężenia przeszkód w celu swobodnego korzystania z mieszkania. Wręcz przeciwnie cofnął pozew z sądu powszechnego o przywrócenie naruszonego posiadania, zamieszkał u swojej konkubiny z którą ma 2-letnie dziecko, a od 16 lutego 2008 roku zawarł z nią związek małżeński. Tym samym, zdaniem organu, odwołujący się w innym miejscu skoncentrował swoje życie osobiste i rodzinne. Ustosunkowując się do zarzutu odwołania dotyczącego nie uwzględnienia przez organ I instancji toczącej się sprawy o unieważnienie umowy darowizny z uwagi na jej nieważność z mocy prawa, co skutkować będzie tym, że W.M. ponownie stanie się właścicielem przedmiotowej nieruchomości, Wojewoda [...] stwierdził, że roszczenia materialne pomiędzy byłymi małżonkami nie mogą być przedmiotem rozpoznania administracyjnego, właściwa do ich rozstrzygania jest bowiem droga cywilna przed sądem powszechnym. Przepisy meldunkowe służą zaś ewidencji osób w miejscu ich zamieszkiwania i nie mogą być wykorzystywane do celów, dla których nie zostały przewidziane. W ocenie organ II instancji utrzymanie zameldowania odwołującego się w przedmiotowym mieszkaniu jako miejsca pobytu stałego byłoby utrzymywaniem rejestracji fikcyjnej odbiegającej od rzeczywistości. Ewidencja ludności ma bowiem charakter wyłącznie porządkowy i winna odzwierciedlać w każdym momencie stan faktyczny zgodny z rzeczywistym. Zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym, zatem dalsze utrzymywanie stałego zameldowania W.M. w przedmiotowym mieszkaniu stanowiłoby jedynie fikcję meldunkową .

Powyższa decyzja Wojewody [...] stała się przedmiotem skargi jaką złożył W.M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił organowi II instancji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że Skarżący dobrowolnie opuścił mieszkanie w S. przy ul. [...], podczas gdy z materiału dowodowego wynika, iż opuścił je w wyniku zawinionych działań H.M. i w obawie o swoje życie. Ponadto zarzucił nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności poprzez nie przeprowadzenie wizji lokalu z udziałem Skarżącego, która potwierdziłaby jego twierdzenia o pozostawieniu rzeczy osobistych. Z uwagi na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji, poprzez nieuwzględnienie wniosku H.M. o jego wymeldowanie ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu. Podniósł, że przeprowadzenie wizji w przedmiotowym mieszkaniu bez jego udziału stanowi poważne uchybienie, bowiem dowód ten miałby wpływ na treść wydanej decyzji. Zdaniem Skarżącego błędnie oceniono też zeznania przesłuchanych w sprawie świadków, którzy zgodnie potwierdzili, że W.M. został zmuszony do opuszczenia mieszkania w wyniku nagannego i przestępczego działania pasierba. Była małżonka utrudnia mu dostęp do jego własnego domu przez wymianę zamków wejściowych. Twierdzenie, że Skarżący zamieszkuje w S. jest błędne, bowiem jedynie przebywa tam bez prawa do zameldowania na terenie zakładu produkcyjnego. W konkluzji swojej skargi wywiódł, że przedmiotowego mieszkania nie opuścił dobrowolnie, a w wyniku przymusu fizycznego i psychicznego byłej małżonki i jej syna.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie, bowiem zarzuty Skarżącego nie wnoszą do sprawy żadnych okoliczności, co do których organ odwoławczy nie odniósłby się już wcześniej w decyzji. Odnosząc się do zarzutu, iż organ I instancji nie przeprowadził wizji lokalu z udziałem Skarżącego, Wojewoda [...] wskazał, że w dniu 10 marca 2005 roku przeprowadzono taki dowód w obecności H.M. i dwóch pracowników Straży Miejskiej. Skarżący, prawidłowo zawiadomiony był nieobecny, choć był w tym czasie w zakładzie znajdującym się na przedmiotowej posesji. W konkluzji organ odwoławczy wywiódł, że samo werbalne deklarowanie zamiaru powrotu do przedmiotowego mieszkania wyrażane przez Skarżącego nie ma znaczenia w sprawie, skoro od 4 lat nie zostało poparte żadnymi konkretnymi działaniami.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie uczestniczka postępowania H.M. wniosła o oddalenie skargi. Podniosła, że jej były małżonek opuścił mieszkanie przed Wielkanocą 2004 roku, kupił drugie mieszkanie, w którym zamieszkał z nową żoną. Kluczami do mieszkania przy [...] w S. dysponował do 2005 roku. W przedmiotowym mieszkaniu nie ma jego rzeczy ( Skarżący zabrał nawet widelec który lubił i ciapy ), na powyższy adres nie przychodzi też do niego żadna korespondencja, bowiem posiada on skrzynkę na poczcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a).

Skarga analizowana stosownie do wymienionych założeń kontroli sądowej decyzji administracyjnych podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Dla dokonania oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem zasadniczego znaczenia nabiera treść art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, w myśl którego organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce stałego pobytu lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zaznaczenia wymaga, iż w obecnym stanie prawnym ewidencja ludności jest instytucją służącą odzwierciedleniu stanu faktycznego. Warto zwrócić uwagę w tym miejscu na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 roku ( sygn. akt K 20/01. OTK-A2002/3/34 ). Z orzeczenia tego wynika, że ewidencja ludności służy wyłącznie zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie rozstrzyga zatem ani o prawie do lokalu, ani o uprawnieniu do przebywania w nim. Nieodłącznym składnikiem systemu ewidencji ludności jest mechanizm wymeldowania, a więc formalnego usuwania informacji o zameldowaniu, jeżeli informacja ta przestaje obrazować wynikający z uprzedniego zgłoszenia stan faktyczny ( wyrok NSA z 24.02.2006r., II OSK 561/05, LEX nr 194344). Wymeldowanie dokonywane jest w przypadku, gdy dana osoba opuści dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie dopełni obowiązku wymeldowania się.

W świetle powyższego przepisu, jedyną przesłanką warunkującą wymeldowanie danej osoby z miejsca jej dotychczasowego stałego zameldowania jest jednoznaczne ustalenie przez organ administracji publicznej, że osoba ta faktycznie opuściła bez wymeldowania się dotychczasowe miejsce pobytu stałego. W orzecznictwie NSA utrwalił się pogląd, który podziela Sąd w niniejszym składzie, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego, w rozumieniu omawianego przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Innymi słowy, chodzi tu o sytuację, w której osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym poprzednio miała zorganizowane centrum życiowe, a nie przebywanie to jest wynikiem woli tej osoby. Zamiar ten ma istotne znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło. Przy ustaleniu zamiaru nie można jednak poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby. Dla jego oceny istotne znaczenie mieć będzie to, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą między innymi sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu ( przebywanie w nim sensie fizycznym, praca, nauka ) a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim ( tak min. wyrok NSA z dnia 23.04.2001r., sygn. akt V S.A. 3169/00, LEX NR 50123; wyrok NSA z dnia 7.12.2005R., sygn. akt II OSK 302/05, LEX NR 190969, wyrok WSA z dnia 18.12.2001r. sygn. akt II S.A./Ka 613/00, niepublik. ). Opuszczenie lokalu jest to nie tylko fizyczne nie przebywanie ale i zamiar opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem i założeniem w nowym ośrodku swoich osobistych i majątkowych interesów. Zamiar ten można określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności ( patrz wyrok NSA z 5.01.2007r.II OSK 133/06 LEX NR 327831 )

Miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania ( odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. Miejscem stałego pobytu jest jednocześnie miejsce, w pobliżu którego lub w możliwie jak najmniejszym oddaleniu od którego zameldowany stara się koncentrować miejsce pracy lub nauki, miejsce robienia zakupów i korzystania z usług, opieki medycznej, itd. ( patrz wyrok WSA w Warszawie z dnia 22.09.2005r. I S.A/Wa 600/05 ).

Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego z punktu widzenia zaistnienia przesłanki do wymeldowania Skarżącego, w ocenie Sądu prowadzi do wniosku, iż fakt dobrowolnego i trwałego opuszczenia miejsca zameldowania przez W.M. nie budzi wątpliwości.

Trwałe opuszczenie miejsca zameldowania wynika zwłaszcza z bezspornego faktu nie przebywania Skarżącego w spornym lokalu od kwietnia 2004 roku. Postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organ I instancji dostarczyło wystarczających dowodów na tą okoliczność. Z zeznań świadków - sąsiadów mieszkających przy [...] w S., R.S. oraz J.G. wynika bowiem, że W.M. nie mieszka w przedmiotowym domu. Podczas wizji przedmiotowego lokalu przeprowadzonej w dniu 26 listopada 2007 roku stwierdzono brak rzeczy osobistych wskazujących na zamieszkiwanie w nim Skarżącego. Z kolei z zeznań kolejnych świadków - J.K. (pracownika zatrudnionego w firmie Skarżącego ) oraz M.J. ( wówczas konkubiny a obecnie małżonki Skarżącego) wynika, że przebywa on w S. przy ul. [...] na terenie swojego zakładu produkcyjnego bez prawa do zameldowania. Powyższy fakt potwierdza również informacja Komendy Powiatowej Policji w S.. Z informacji tej wynika, że Skarżący zamieszkuje pod powyższym adresem wspólnie z M.J. Z zeznań M.J. wynika ponadto, że ma ona ze Skarżącym wspólnego syna w wieku 1 rok i 8 miesięcy oraz, iż od maja 2004 roku W.M. stołuje się, korzystając ze wszystkich posiłków, u niej w mieszkaniu przy ul. [...] w S.

W ocenie Sądu za dobrowolnością opuszczenia przez Skarżącego dotychczasowego miejsca zameldowania przemawia fakt skoncentrowania swojego zarówno życia osobistego jak i zawodowego w innym miejscu. W.M. założył bowiem w S. nową rodzinę, ma dziecko, zawarł związek małżeński co pozwala uznać, iż zdecydował się na stabilizację w innym miejscu zamieszkania. Tam też znajduje się główna siedziba prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Powyższe potwierdza również fakt cofnięcia przez Skarżącego powództwa z sądu powszechnego o przywrócenie współposiadania. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest bowiem stanowisko, w pełni akceptowane przez skład w niniejszej sprawie, zgodnie z którym za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych w postaci : powództwa cywilnego o przywrócenie naruszonego posiadania albo o eksmisję, umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne ( tak m.in. wyrok NSA z dnia 25.10.2005r. sygn. II OSK 127/05, LEX nr 201427, wyrok NSA z dnia 18.04.2000r. sygn. akt S.A. 1424/99, LEX NR 79243, wyrok NSA z dnia 12.04.2001r. sygn. akt S.A. 3078/00, LEX nr 78937, wyrok WSA w Lublinie z 29.11.2007r., III S.A./Lu 332/07, niepublik. ).

Nie skorzystanie z tych środków prawnych, ewentualnie oddalenie powództwa przez sąd powoduje, że brak jest podstaw prawnych do utrzymania fikcji meldunkowej. Wymóg dobrowolności opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego nie może być przyjmowany bezkrytycznie i automatycznie, ale oceniany według kryteriów obiektywnych. Nawet jeśli osoba zameldowana na pobyt stały zostanie z lokalu usunięta wbrew jej woli, ale nie podejmuje żadnych kroków umożliwiających powrót do lokalu, faktycznie zaś mieszka i koncentruje swoje sprawy życiowe w innym miejscu, odmowa wymeldowania potwierdziłaby fikcję zameldowania, naruszając tym samym sens i wiarygodność ewidencji ludności.

Z uwagi na powyższe, za nie przekonujące, Sąd uznał twierdzenie Skarżącego, że opuścił on przedmiotowe mieszkanie w wyniku zawinionych działań jego byłej małżonki i pasierba w obawie o swoje życie. Faktem są wprawdzie wyroki uznające pasierba A.P. za winnego zarzucanych czynów polegających na naruszeniu w maju i czerwcu 2004 roku nietykalności cielesnej Skarżącego w postaci szarpania za odzież, popychania brzuchem a także spowodowania u niego obrażeń ciała, które skutkowało naruszeniem czynności narządów ciała na okres poniżej 7 dni oraz znieważenia poprzez używanie pod jego adresem słów powszechnie uznanych za obelżywe. Niemniej jednak należy zauważyć, że zdarzenia te, opisane w dwóch wyrokach karnych nie miały miejsca w przedmiotowym domu mieszkalnym, a w miejscowości S., gdzie W.M. prowadził swoją firmę. Zdaniem Sądu nie były one bezpośrednią przyczyną opuszczenia przez Skarżącego przedmiotowego mieszkania przy [...] w S.. Tym samym, zarzut skargi dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych, że Skarżący nie opuścił przedmiotowego mieszkania dobrowolnie należy uznać za niezasadny.

Odnosząc się do zarzutu Skarżącego dotyczącego, że nie przeprowadzono wizji przedmiotowego lokalu z jego udziałem, która by potwierdziła, że w mieszkaniu pozostają jego rzeczy osobiste, należy również uznać go za nietrafny. Jak bowiem wynika z przekazanych Sądowi akt administracyjnych, Skarżący był prawidłowo zawiadomiony o przeprowadzeniu takiej wizji w dniu 10 marca 2005 roku, co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru i pomimo tego faktu nie wziął w niej udziału.

Podkreślenia wymaga również w niniejszej sprawie fakt, że aktualnie Skarżący nie ma żadnego tytułu prawnego do tego, aby móc wrócić do spornego mieszkania. Nie przysługuje mu bowiem prawo własności ani też inny tytuł prawny do domu mieszkalnego przy ul. [...] w S.. Właścicielem nieruchomości na której znajduje się przedmiotowy dom mieszkalny jest jego była małżonka H.M.. W tym miejscu należy odnieść się do kolejnego zarzutu Skarżącego dotyczącego nie uwzględnienia przez organy administracji publicznej toczącej się sprawy o unieważnienie umowy darowizny połowy przedmiotowej nieruchomości jakiej dokonał W.M. na rzecz H.M. i uznać go za nie mający żadnego znaczenia dla niniejszej sprawy jako dotyczący roszczeń cywilnych ( rozliczeń majątkowych ) pomiędzy byłymi małżonkami. Roszczenia takie mogą być bowiem jedynie dochodzone przed sądem powszechnym i nie mogą być przedmiotem rozpoznania administracyjnego.

Konkludując, należy zwrócić uwagę na fakt, że ewidencja ludności ma jedynie charakter rejestracyjny. Jej celem jest odzwierciedlenie rzeczywistego stanu - faktycznego miejsca pobytu osoby. Miejsce pobytu stałego jest to miejsce, gdzie skoncentrowane są interesy życiowe danej osoby, przebywa ona tam w sensie fizycznym, realizuje w nim swoje potrzeby życiowe, posiada tam przedmioty, rzeczy osobiste potrzebne do codziennej egzystencji. Opuszczenie miejsca pobytu stałego, jako niezbędna przesłanka wymeldowania, określona w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, winno być rozumiane jako zaniechanie posiadania mieszkania będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu i dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Utrzymywanie zaś miejsca zameldowania Skarżącego w ewidencji ludności, niezgodnego z miejscem faktycznego i długoletniego jego pobytu, stanowi naruszenie art. 1 ust. 2 i art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji ludności, podważając ustawowy cel tej ewidencji, dlatego wymeldowanie służy doprowadzeniu stanu ewidencyjnego do nakazanej przez ustawodawcę zgodności ze stanem faktycznym.

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ocenił, iż w sprawie spełnione zostały ustawowe przesłanki przemawiające za wymeldowaniem Skarżącego z pobytu stałego. Prawidłowa była również decyzja wydana przez organ odwoławczy ponownie rozstrzygający sprawę w świetle zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zważywszy na fakt, iż brak jest podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne.

Biorąc pod uwagę, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o art.151 p.p.s.a.