Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 840/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-04-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odmówiono wykładni wyroku
Powołane przepisy: article: art. 158, art. 166
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na uchwałę Rady Gminy z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na skutek wniosku Rady Gminy o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 840/11 postanawia odmówić dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 840/11 WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 840/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy Działdowo Nr VI/49/11 z dnia 31 marca 2011r. w sprawie zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Działdowo.

Wnioskiem z dnia 12 marca 2012 r. pełnomocnik Rady Gminy Działdowo zwróciła się w imieniu organu o wykładnię wyroku i uzasadnienia do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 stycznia 2011r., sygn. akt II SA/Ol 840/11. Wnioskodawca podniósł, że jego wniosek sprowadza się do pytania czy podstawą do stwierdzenia nieważności wskazanej w wyroku uchwały Rady Gminy Działdowo było wyłącznie sporządzenie załączników graficznych do tej uchwały

w niewłaściwej skali, czy też opisana niezgodność ze Studium Uwarunkowań

i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Działdowo, czy też, zwłaszcza w kontekście użytego w uzasadnieniu sformułowania :"wydaje się, że zasadnym byłoby określenie w studium..." sugeruje jedynie celowość uszczegółowienia studium

w przyszłości, w przypadku podjęcia innych prac nad tym dokumentem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 14 marca 2012r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Z kolei art. 166 p.p.s.a. stanowi, że do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie wskazuje się, iż konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581; postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98, publ. LEX Nr 75533).

Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja, jak i uzasadnienie rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie sentencja wyroku z dnia 24 stycznia 2012 r., II SA/Ol 840/11 nie nasuwa żadnych wątpliwości, wynik jest bowiem jednoznaczny - stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy Działdowo Nr VI/49/11 z dnia 31 marca 2011r. w sprawie zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Działdowo.

Żadnych wątpliwości nie powinno budzić również uzasadnienie wyroku, które jest spójne i logiczne. Zostały w nim wyraźnie wskazane i opisane naruszenia prawa do jakich doszło przy wydaniu uchwały Rady Gminy Działdowo Nr VI/49/11 z dnia 31 marca 2011r. Natomiast to, że sąd stwierdził w uzasadnieniu swojego orzeczenia, iż zasadniczym i kluczowym powodem stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu jest fakt sporządzenia go w skali sprzecznej z obowiązującymi przepisami, nie oznacza, że była to jedyna podstawa stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały. Rzeczą oczywistą jest, że sąd czyniąc rozważania może dokonywać gradacji stwierdzonych naruszeń, co też na gruncie niniejszej sprawy uczynił. Błędna skala sporządzenia planu była poważnym uchybieniem, które można było stwierdzić bez głębszej analizy poprzez proste zestawienie określonego przepisu z zastosowaną w projekcie planu skalą. Dlatego też należało uznać to naruszenie za kluczowe i zasadnicze. Natomiast co do zgodności zmienionego planu miejscowego z ustaleniami studium, to niezbędne było dokonanie szczegółowej analizy pod kątem takiej zgodności, co też sąd uczynił.

W uzasadnieniu wyroku z dnia 24 stycznia 2012r. stwierdzono bowiem, że niedopuszczalnym jest przeznaczenie danego terenu w planie miejscowym w sposób całkowicie odmienny od ustalonego w studium. Inne przeznaczenie określonego terenu w planie miejscowym niż w studium stanowi istotne naruszenie prawa, tj. art. 9 ust. 4 ustawy, gdy w sposób całkowicie odmienny od ustalonego w studium określa jego przeznaczenie. Taka zaś sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie, gdy chodzi o teren oznaczony symbolem R/EEw/10, który przeznaczono zgodnie z ustaleniami spornego planu miejscowego pod uprawy rolnicze z dopuszczeniem lokalizacji elektrowni wiatrowych. W granicach tych terenów ustalono: zakaz realizacji obiektów budowlanych wokół wieży elektrowni – w promieniu jaki wyznacza łopata wirnika – za wyjątkiem sieci i obiektów infrastruktury technicznej, zakaz lokalizacji obiektów przeznaczonych na stały pobyt ludzi, w tym budynków mieszkalnych, rekreacji indywidualnej i zbiorowej, dopuszczenie realizacji instalacji i obiektów związanych

z gospodarką rolną z wyłączeniem obiektów hodowlanych. W Studium obszar oznaczony symbolem R/EEw/10 znalazł się na terenie określonym jako SPR – strefa potencjalnego rozwoju. W ustaleniach zaś Studium w rozdziale "Kierunki polityki przestrzennej – strefowanie terenu gminy" dla tych obszarów (SPR) przewidziano jako priorytetowy zakres działalności w postaci mieszkalnictwa, usług i w dopuszczalnym zakresie działalności gospodarczej.

W ocenie sądu w określonym wyżej zakresie zachodzi oczywista sprzeczność

w ustaleniach studium i planu miejscowego co do sposobu zagospodarowania obszaru oznaczonego w planie miejscowym symbolem R/EEw/10. Skoro bowiem z jednej strony w studium określa się mieszkalnictwo jako priorytetowy zakres działalności na danym obszarze, a następnie m.in. co do tego obszaru ustala się zakaz lokalizacji obiektów przeznaczonych na pobyt ludzi, w tym budynków mieszkalnych, to sprzeczność jest tu oczywista. Sąd wskazał zatem jednoznacznie zakres niezgodności zmienionego planu miejscowego z ustaleniami studium.

Odnośnie zaś określenia już w studium możliwości lokalizacji elektrowni wiatrowych na danym terenie to pozostawiono tą kwestię do rozważenia organowi, podnosząc przy tym, że poczynienie takich konkretnych ustaleń oddaliłoby w przyszłości ewentualny zarzut co do niezgodności planu miejscowego ze studium w tym zakresie.

Na marginesie warto wskazać, że wniosek o wykładnię orzeczenia nie może zmierzać do polemiki ze stanowiskiem składu orzekającego w sprawie. Wykładnia nie może opierać się na nowej ocenie sprawy pod względem prawnym, czy faktycznym. Nie może, zatem prowadzić, ani do zmiany merytorycznej samego rozstrzygnięcia, jak również jego poszerzenia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1312/04, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 5 kwietnia 2005 r., sygn. akt OZ 1226/04, niepubl.). Ewentualne zaś zarzuty co do rozstrzygnięcia Sądu mogły być podnoszone w drodze skargi kasacyjnej od wyroku, sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zaś we wniosku o wykładnię orzeczenia.

Z tych powodów Sąd, działając na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.