Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 355/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Stwierdzono, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 203, art. 205 § 1 i art. 209
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 2, art. 41 ust. 1 i 2, art. 53 ust. 1, art. 58 ust. 1, art. 37 ust. 1, art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a i pkt 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1146
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020
article: art. 42 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 486
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 320  art. 125 ust. 3 lit a
law: Rozporządzenie  Parlamentu Europejskiego i Rady NR 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące  Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego  na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące  Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu  Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006
article: art. 2, art. 7, art. 87
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Asesor WSA Zbigniew Kruszewski Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2017 r. sprawy ze skargi "Ś" spółki z o.o. na informację Zarządu Województwa z dnia [...] r. nr [...] w sprawie nieuwzględnienia protestu I. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, II. przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania przez Zarząd Województwa, III. zasądza od Zarządu Województwa na rzecz skarżącej "Ś" spółki z o.o. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez "L" spółka z o.o. jest informacja Zarządu Województwa z dnia [...] kwietnia 2017 roku nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Skarżący podmiot "L" Spółka z o.o. złożył w ramach konkursu nr [...] ogłoszonego w ramach Regionalnego ProgramuOperacyjnego - 2020 Osi Priorytetowej 1 Gospodarka i innowacje dla działania 1.5 Rozwój sektora MŚP Poddziałanie 1.5.1 Rozwój sektora MŚP –wniosek o dofinansowanie inwestycji pt. "Innowacyjna technologia produkcji okien drewnianych drogą wstępu spółki na nowe rynki europejskie". Przedmiotowy wniosek wpłynął do siedziby instytucji zarządzającej w dniu 31 maja 2016 r. i został zarejestrowany pod numerem [...]. Przedmiotem wniosku było wprowadzenie na rynek nowych, innowacyjnych produktów tj. okien wykonanych z drewna przy zastosowaniu innowacyjnej metody produkcyjnej. Realizacja projektu miała na celu ograniczenie uciążliwości dla środowiska działalności przedsiębiorstwa w szczególności poprzez ograniczenie ilości odpadów poprodukcyjnych, zoptymalizowanie zużycia materiałów, zwiększenie sprawności energetycznej, obniżenie poziomu hałasu oraz wprowadzenie na rynek nowych produktów (okien drewnianych) charakteryzujących się obniżonym współczynnikiem przenikania ciepła.

Na zlecenie Instytucji Zarządzającej zostały sporządzone dwie oceny zgłoszonego projektu przez ekspertów Z.S. i P.Ż..

Pismem noszącym datę [...] grudnia 2016 roku Instytucja Zarządzająca poinformowała stronę skarżąca, iż wniosek o dofinansowanie inwestycji pt. "Innowacyjna technologia produkcji okien drewnianych drogą wstępu na nowe rynki europejskie" uzyskał negatywny wynik oceny. W uzasadnieniu wskazano, że wniosek oceniany przez ekspertów spełnił wszystkie kryteria dopuszczające (horyzontalne i specyficzne) oraz uzyskał 43 punkty oceny merytorycznej, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie w konkursie nie wystarczyła na wybranie go do dofinansowania na podstawie uchwały Zarządu Województwa z dnia [...] grudnia 2016 roku.

Skarżący złożył protest od powyższej oceny merytorycznej, datowany na dzień [...] stycznia 2017 r., który wpłynął do organu 26 stycznia 2017 r. W złożonym proteście na wstępie podniesiono zarzut braku wiedzy merytorycznej i technicznej przez ekspertów w zakresie stolarki otworowej. Podniesiono, że wbrew twierdzeniom ekspertów Politechnika [...] Wydział Mechaniczny była instytucja posiadającą kompetencje do wydania opinii o innowacyjności objętego wnioskiem projektu przedkładając wraz z wnioskiem stosowne pisemne oświadczenie tejże jednostki naukowej. Zakwestionowano również poczynione przez Instytucję Zarządzającą w oparciu o sporządzone przez ekspertów opinie ustalenia dotyczące:

– że przedłożony projekt jest innowacyjny tylko na poziomie ponadregionalnym a nie międzynarodowym, jak to stwierdzono w opinii sporządzonej przez Politechnikę [...],

– przeszacowania przez stronę kosztów w zakresie zakupu komputerów i ceny programu, co nadto skutkowało nierealnością założeń całego projektu,

– przeszacowania wartości kosztów kwalifikowalnych projektu,

– oceny kryterium potencjału rynkowego oraz realności wprowadzenia na rynek produktu zgłoszonego do dofinansowania będące następstwem zbyt lakonicznej oceny dokonanej przez ekspertów, a nadto wskazano na rozbieżne stanowiska w tym zakresie wyrażone w sporządzonych przez nich opiniach,

– wpływy realizacji projektu na pozycję przedsiębiorstwa na rynku oraz na pozycję innych przedsiębiorstw na rynku,

– oddziaływania zgłoszonego projektu na inne obszary ekoinowacji (bezzasadnie przyjęto, iż realizacja projektu będzie oddziaływać tylko na jeden obszar tj. znacznego ograniczenia negatywnego oddziaływania działalności produkcji na środowisko poprzez zmniejszenie zużycia energii elektrycznej oraz oszczędności drewna).

Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 roku Instytucja Zarządzająca powołując się na art. 53 ust. 1 oraz art. 57 i art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 roku o zasadach realizacji projektów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tj. Dz.U z 2016 r., poz. 217 ze zm.) poinformowała stronę, iż złożony protest nie został uwzględniony.

W uzasadnieniu wskazano, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący innowacyjności zgłoszonego do dofinansowania projektu. W przedłożonej przez stronę opinii sporządzonej przez Politechnikę [...] wynika, że projekt dotyczy innowacyjności procesowej i produkowanej na poziomie międzynarodowym, jednak na stronie 13 tejże opinii zawarto stwierdzenie, że wszystkie opisane w opinii rozwiązania posiadają cechy innowacyjności technologicznej i produkowanej na skalę krajową. Powyższa niespójność w wydanej opinii uniemożliwiała uznanie poziomu innowacyjności na poziomie międzynarodowym, co potwierdzili w swoich opiniach powołani eksperci. W związku z powyższym przyznano za to kryterium 6 punktów na 7 możliwych. W zakresie efektywności kosztów projektu w podkryterium czy przestawione wydatki są niezbędne a ich wartości są uzasadnione i adekwatne w zakresie projektu podniesiono, że strona zarówno we wniosku jak i proteście nie uzasadniła konieczności zakupu 10 komputerów przy uwzględnieniu, iż zamierza zatrudnić pięciu pracowników oraz kosztów zakupu programu do produkcji okien drzwi. Wymienione powyższe wydatki są adekwatne do projektu, jednak wartość oraz ilość wskazanych pozycji nie zostały w sposób prawidłowy uzasadnione, co uniemożliwia uwzględnienie protestu w tej części. Uznano, że zachodzi również brak podstaw do zmiany punktacji w ramach kryterium efektywność kosztowa projektu w podkryterium czy przestawione w projekcie są realne. Wnioskodawca przedstawił w biznes planie wskaźniki efektywności finansowej projektu, które są na bardzo wysokim poziomie w wyniku założonego przyrostu przychodów, jednak nie przedstawił wyliczeń dotyczących zawartych założeń. Instytucja Zarządzająca nie znalazła również podstaw o uwzględnienia protestu w części dotyczącej przeszacowania wartości kosztów kwalifikowanych projektu podnosząc, że wnioskodawca nie uzasadnił zakupu 10 komputerów biorąc pod uwagę, że w ramach projektu zatrudni 5 osób oraz kosztów zakupu programu do produkcji okien i drzwi. W związku z powyższym Instytucja Zarządzająca podzieliła zastrzeżenia eksperta odnośnie przeszacowania wydatków zakupów komputerów wraz z oprogramowaniem – wartość wskazana przez wnioskodawcę w projekcie 40.000 zł a wartość proponowana przez eksperta 20.000 zł oraz zakup wartości niematerialnych i prawnych (program dla producentów okien i drzwi – wartość wskazana przez wnioskodawcę 355.000 zł a proponowana przez eksperta 100.000 zł. Organ podtrzymał również ocenę projektu dotyczącą kryterium: potencjał rynkowy w podkryterium czy projekt zawiera realny plan wprowadzenia produktu na rynek. Wnioskodawca określił politykę cenową i oraz wskazał sposób dystrybucji. Nie wskazał natomiast założeń dotyczących promocji nowych produktów, albowiem wskazał tylko jakimi formami dystrybucji będą dysponować dealerzy. Nie przedstawił również podziału prac na etapy co skutkowało obniżeniem punktacji 2 punkty (brak wskazania etapów realizacji planu i brak założeń do polityki promocji). W zakresie innowacyjności Instytucja Zarządzająca uznała, że przedstawiony do dofinansowania projekt ma wpływ na ograniczenie zużycia energii i surowców, ograniczenie liczby odpadów, zmniejszenie strat energii cieplnej w budynkach, w których zostaną zastosowane nowe produkty, umożliwia wykorzystanie powstałych w procesie produkcji odpadów głownie w postaci wiór drewnianych, zapewnia zmniejszenie poziomu hałasu w trakcie procesu produkcji, zmniejszenie ilości zanieczyszczeń odprowadzanych do atmosfery. Wnioskodawca był jednak zgodnie z regulaminem zobowiązany podać odpowiednie wartości sprzed realizacji projektu i planowane po jego realizacji. Z analiz zapisów biznes planu wynika, że wnioskodawca tych wyliczeń nie dokonał. W związku z powyższym nie dokonano zmiany punktacji w ramach przedmiotowego kryterium.

Uwzględniono natomiast protest w części dotyczącej kryterium potencjał rynkowy w podkryterium czy produkt stanowi odpowiedź na zidentyfikowane potrzeby odbiorcy uznając, że niniejsze kryterium zostało spełnione i przyznano 3 punkty. Podobnej oceny zarzutów zawartych w proteście dokonano odnośnie kryterium potencjał rynkowy w podkryterium czy rynek docelowy został przez wnioskodawcę dobrze zdefiniowany w zakresie jego wielkości, tendencji rozwojowych i ostatecznego odbiorcy przyznając za spełnienie tego kryterium również 3 punkty. Natomiast odnośnie kryterium konkurencyjności przedsiębiorstwa na rynku i wpływu na otoczenie podniesiono punktację i przyznano 5 punktów na 6 możliwych. Obniżenie oceny o jeden punkt uzasadniono brakiem wskazania czy poprzez realizację projektu nastąpi rozwój współpracy z lokalnymi partnerami gospodarczymi.

Ostatecznie Instytucja Zarządzająca przyznała w następstwie rozpoznania protestu wnioskodawcy przedstawionemu do dofinansowania projektowi 47 punktów. Jednakże to liczba punktów w ramach przeprowadzonego konkursu nie wystarczyła na wybranie go do dofinansowania.

Strona skarżąca powołując się na art. 61 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 wnosząc skargę zaskarżyła w całości w/w rozstrzygnięcie.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:

1. naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, poprzez nieprzeprowadzenie wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny (mające istotny wpływ na przebieg postępowania), dające wyraz w przyjęciu że skarżący:

a) nie spełnia kryterium "2. Innowacyjność projektu" na poziomie międzynarodowym, gdyż zdaniem organu: poziom innowacyjności produktu i technologii nie wskazuje na innowacyjność międzynarodową oraz że opinia dotyczy głównie zastosowanej technologii środka trwałego oraz zawiera znikome informacje odnośnie innowacyjności produktów, w sytuacji gdy: załączona do dokumentacji opinia niezależnej i uprawnionej do wydawania opinii jednostki naukowej potwierdza innowacyjność na skalę międzynarodową,

b) skarżący nie spełnia kryterium "2. Efektywność kosztowa projektu - Pkt 3 - czy przedstawione wydatki są niezbędne a ich wartości są uzasadnione i adekwatne do zakresu projektu", gdyż zdaniem organu skarżący wnioskuje o zakup komputerów w ilości 10 szt. przy zatrudnieniu tylko 5 osób, a ponadto skarżący wnioskuje o zakup oprogramowania o wyższej wartości niż wynika to z realiów rynkowych, w sytuacji gdy: przedstawione wydatki są niezbędne, a ich wartości są uzasadnione i adekwatne do zakresu projektu, są zgodne z wykazem kosztów kwalifikowanych dla tego rodzaju projektu i zgodne z cenami rynkowymi i wynikają z treści opinii o innowacyjności,

c) nie spełnia kryterium "2. Efektywność kosztowa projektu - Pkt 5 - czy założenia przedstawione w projekcie są realne" gdyż zdaniem organu w aspekcie wskaźników, skarżący nie przedstawił wyliczeń dotyczących zawartych założeń, a ponadto nie dostarczył argumentów pozwalających na potwierdzenie prawidłowości przedstawionych założeń dotyczących przychodów, w sytuacji gdy strona wypełniła wszystkie wymagane pola dokumentacji konkursowej i na ich podstawie można dokonać szczegółowej analizy finansowej,

d) -d) nie spełnia kryterium "3. Potencjał rynkowy - Pkt 4 - czy projekt zawiera realny plan wprowadzenia produktu/usługi/technologii na rynek" umożliwiające przyznanie skarżącemu 4 pkt. gdyż zdaniem organu: skarżący nie wskazał założeń dotyczących promocji nowych produktów, a także nie przedstawił podziału prac na etapy, w sytuacji gdy: skarżący w punkcie 4.6 Biznes planu szczegółowo opisał metody promocji, dystrybucji i polityki cenowej oraz ponad wymogi dokumentacji dołączył do wniosku listy intencyjne podmiotów zainteresowanych nabyciem nowych produktów co jeszcze wnikliwiej potwierdza realność planów wprowadzenia nowych produktów na rynki europejskie,

e) nie spełnia kryterium "Konkurencyjność przedsiębiorstwa na rynku i wpływ na otoczenie" na poziomie krajowym lub międzynarodowym gdyż zdaniem organu przez realizację projektu nastąpi poprawa/wzrost konkurencyjności i wpływ na inne podmioty tylko na rynku regionalnym lub ponadregionalnym tj. województwa, województw ościennych, w sytuacji gdy w punkcie 4.5 strona zawarła m.in. informacje o strukturze odbiorców fakcie, że przeważająca część produkcji to produkcja na eksport oraz załączył listy intencyjne wskazujące, że produkcja przeznaczona będzie dla klientów z krajów trzecich,

f) nie spełnia kryterium "7. Ekoinnowacje" zarzucając iż projekt wywołuje znaczne ograniczenie w 1 obszarze ekoinnowacji, gdyż zdaniem organu strona nie dokonała w tym zakresie stosownych wyliczeń w sytuacji, gdy w punkcie 4.2 Biznes planu szczegółowo zdefiniował obszary, w których nastąpi znaczna poprawa parametrów, przywołując i potwierdzając to informacjami zawartymi w opinii o innowacyjności sporządzonej przez podmiot do tego uprawniony,

Nadto podniesiono zarzuty dotyczące:

2. sporządzenia informacji dla wnioskodawcy o wyniku rozpatrzenia jego protestu w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa poprzez wydanie i podpisanie jej przez osobę nieupoważnioną w myśl art. 58 ust. 1 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie realizacji polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 do reprezentowania organu.

3. naruszenie art. 7 Konstytucji RP oraz regulaminu do konkursu [...] poprzez formułowanie wymogu względem skarżącego (wnioskodawcy), o konieczności spełnienia wymogów których nie zakłada Regulamin konkursu i instrukcja do dokumentacji będąca integralną częścią wzorów dokumentów,

4. naruszenie art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 41 ust. 3 ustawy wdrożeniowej oraz Regulaminu konkursu, poprzez wprowadzenie zmian do regulaminu konkursu skutkujących nierównym traktowaniem wnioskodawców,

5. naruszenie art. 37 ust. 1 w związku z art. 41 ust. 2 pkt 5) i 7) ustawy wdrożeniowej poprzez brak spójności dokumentacji konkursowej co do wymogów nakładanych na wnioskodawców w zakresie wypełnienia wniosków i przeprowadzenie wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny.

6. naruszenie art. 58 ust. 1 pkt. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez nie uwzględnienie w rozstrzygnięciu wszystkich zarzutów protestu w szczególności:

– nierozpatrzeniu zarzutu dotyczącego zmian w Regulaminie konkursu,

– niewykazaniu, w oparciu o przedstawione dokumenty, spełnienia wymogu posiadania wiedzy przez ekspertów,

– nieprzekazaniu informacji o sprawdzeniu kwalifikacji ekspertów dokonujących oceny,

– naruszenie procedur niezgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 320) w związku z art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej poprzez: niepoprawne sporządzenie, zatwierdzenie i stosowanie procedur wyboru wniosków, które wskazując na wymaganą minimalną treść uzasadnienia oceny wniosku - w postaci 100 znaków - w rzeczywistości uniemożliwiają przejrzystą i rzetelną ocenę projektów.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wnosiła powołując się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 8 pkt 1 lit a ustawy wdrożeniowej o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję oraz o zasądzenie na podstawie art. 200 p.p.s.a. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę reprezentujący organ pełnomocnik wniósł o oddalenie skargi w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej informacji.

Organ podkreślił, iż punktacja uzyskana po rozpatrzeniu protestu (47 pkt) nie umożliwiała uzyskania stronie skarżącej dofinansowania z uwagi na ograniczoną alokację przeznaczoną na konkurs. Zgodnie z regulaminem konkursu wartość środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego przeznaczonych na dofinansowanie projektów w ramach konkursu dla Działania 1.5 Rozwój sektora MŚP, Poddziałania 1.5.1. Rozwój sektora MŚP- wsparcie dotacyjne w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego – 2020 wynosiła 80.000.000 zł, w tym na procedurę odwoławczą 10% kwoty przeznaczonej na konkurs. Zgodnie z Załącznikiem nr 2 do Uchwały nr [...] Zarząd Województwa z dnia [...] grudnia 2016 roku dofinansowanie uzyskały projekty, które spełniły wszystkie kryteria dopuszczające oraz uzyskały 51.5 punktów lub więcej. Następnie w związku z zwiększeniem alokacji przewidzianej na konkurs i przyznania dofinansowania kolejnym projektom zgodnie z listą rankingową łącznie do dofinansowania w ramach konkursu wybrano 67 projektów, które spełniły wszystkie kryteria dopuszczające oraz uzyskały co najmniej 50 punktów. Powyższe nie zmieniło jednak sytuacji skarżącego, którego projekt uzyskał jak wyżej wskazano 47 punktów.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze organ wskazał, że właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu. Dokumenty programowe i wytyczne określają ogólne zasady, dotyczące wyboru projektów. W regulaminie konkursu zawarte są informacje szczegółowo określające specyfikę projektów, które mogą być wybrane do dofinansowania, a także precyzyjne kryteria i zasady obowiązujące w trakcie oceny wniosku o dofinansowanie. Zgodnie z zapisami regulaminu konkursu każdy wniosek, który został pozytywnie oceniony pod względem formalnym i nie zawiera braków i oczywistych omyłek poddawany jest ocenie merytorycznej, dokonywanej w oparciu o kryteria merytoryczne (horyzontalne i specyficzne), przyjęte przez Komitet Monitorujący RPO-2020. Kryteria merytoryczne podzielone zostały na kryteria, których niespełnienie skutkuje odrzuceniem wniosku oraz kryteria, w ramach których przyznawana jest punktacja. Ocena merytoryczna każdego projektu dokonywana jest przez dwóch ekspertów na podstawie kart oceny merytorycznej, przygotowanych zgodnie z kryteriami oceny, zatwierdzonymi przez Komitet Monitorujący RPO-2020, co też miało miejsce w przedmiotowej sprawie.

Organ wskazał, iż wniosek skarżącej został poddany ocenie ekspertów, którzy uznali, iż spełnił on wszystkie kryteria dopuszczające (horyzontalne i specyficzne), zaś z pozostałych kryteriów punktowych uzyskał liczbę 47 punktów (stanowiącą średnią dwóch ocen ekspertów), która to liczba nie zapewniła stronie zakwalifikowania przedstawionego projektu do dofinansowania. Oceny merytorycznej zgłoszonego projektu dokonało w sumie trzech niezależnych ekspertów, z tym że trzeci z ekspertów przedstawił swoją ocenę na etapie postepowania odwoławczego będącego następstwem zgłoszonego protestu.

Odnosząc się do zarzutów skargi odnośnie oceny poszczególnych kryteriów zgłoszonego projektu i przyznanych w ramach tej oceny punktów organ w tym zakresie w całości potwierdził i powtórzył argumenty podniesione w piśmie rozstrzygającym protest.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku upoważnienia osób podpisanych pod informacją dotycząca o wynikach rozpoznanego protestu organ podniósł, że zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy wdrożeniowej zarząd województwa jest instytucją zarządzająca dla regionalnego programu operacyjnego. Zgodnie natomiast z art. 42 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie województwa do zadań zarządu wojewódzkiego należy przygotowanie projektów strategii rozwoju województwa i innych strategii rozwoju, regionalnych programów operacyjnych, programów służących realizacji umów partnerskich w zakresie polityki spójności oraz ich wykonywania. Zgodnie natomiast z art. 57 ust. 5 ustawy o samorządzie województwa zarząd województwa może upoważnić pracowników urzędu marszałkowskiego do składania oświadczeń woli związanych z prowadzeniem bieżącej działalności województwa. Osoby podpisujące się pod informacją o braku zakwalifikowania zgłoszonego projektu do dofinansowania oraz o wyniku rozpoznania protestu takie upoważnienie posiadały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest informacja Zarządu Województwa z dnia [...] kwietnia 2017 roku o nieuwzględnieniu protestu od negatywnej oceny projektu pod nazwą "Innowacyjna technologia produkcji okien drewnianych drogą wstępu spółki na nowe rynki europejskie" zgłoszonego przez "L" spółka z o.o.. Powyższa informacja została wydana na podstawie art. 53 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 57 i 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Kognicja sądu administracyjnego do rozpoznawania skarg na tego rodzaju rozstrzygnięcia wynika z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.) w związku art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Dokonując kontroli tego rozstrzygnięcia pod względem zgodności z prawem stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sąd w myśl art. 64 ustawy wdrożeniowej stosuje w zakresie nieuregulowanym ustawa przepisy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a.

Według regulacji art. 61 ust. 8 pkt 1 a ustawy wdrożeniowej w wyniku rozpoznania skargi sąd może: uwzględnić skargę, stwierdzając, że: ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1. Sąd może również oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia - art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej.

Odnośnie procedury wyboru projektu do dofinansowania wyjaśnić należy, iż przepisy ustawy wdrożeniowej przewidują tryb konkursowy lub pozakonkursowy (art. 38 ust. 1). W trybie konkursowym, a w takim trybie następował wybór projektu w rozpoznawanej sprawie, wniosek o dofinansowanie projektu jest składany w ramach konkursu organizowanego i przeprowadzanego przez właściwą instytucję (art. 39 ust. 1). Konkurs jest postępowaniem służącym wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów i uzyskały największą liczbę punktów (art. 38 ust. 1, art. 39 ust.2). Wnioskodawcy, w przypadku negatywnej oceny jego projektu wybieranego w trybie konkursowym, przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów (art. 53 ust. 1). Protest jest rozpatrywany przez właściwą instytucję zarządzającą, którą w przypadku regionalnego programu operacyjnego jest zarząd województwa (art. 9 ust. 1 pkt 2) lub pośredniczącą, jeżeli została ustanowiona dla danego programu operacyjnego i instytucja zarządzająca powierzyła jej zadania w tym zakresie (art. 55). W przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego (art. 61 ust. 1).

W przedmiotowej sprawie strona wnosząc skargę do Sądu zachowała wszystkie wymogi formalne i wyczerpała tryb zaskarżenia określony w ustawie wdrożeniowej, umożliwiając Sądowi dokonanie kontroli zaskarżonego aktu.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu. Obligatoryjne elementy regulaminu konkursu zostały zawarte w art. 41 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, regulamin ten określa m.in. kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia (art. 41 ust. 2 pkt 7).

W myśl art. 7 Konstytucji RP wszystkie organy państwa obowiązane są do działania na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. Przepis ten widzieć należy w kontekście postanowień art. 87 Konstytucji RP i systemu źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Z regulacji tej wynika, że jedynie tego typu źródła prawa mogą kształtować sytuację prawną adresata działań administracji publicznej. Przywołanie powyższych unormowań jest niezbędne z tego powodu, że w niniejszej sprawie kontroli sądowej poddana została czynność organu administracji publicznej, która posiada zakotwiczenie w normach prawa powszechnie obowiązującego, jak również w akcie, który nie legitymuje się statusem aktu normatywnego, a mianowicie w regulaminie konkursu przyjętym przez właściwą instytucję, czyli instytucję przeprowadzającą konkurs. W niniejszej sprawie jest to Zarząd Województwa. Regulamin ten dostępny jest jedynie na stronach internetowych właściwej instytucji i nie legitymuje się statusem aktu normatywnego, jednakże w tego rodzaju sprawach stanowi wzorzec kontroli sądowej. Przyjęcie tego regulaminu przewiduje art. 41 ustawy wdrożeniowej. Jakkolwiek regulamin ten nie jest źródłem prawa w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP, tym niemniej spełnia kryteria źródeł prawa w szerokim tego słowa znaczeniu. Mając na uwadze normatywny charakter regulaminu stwierdzić należy, że jako akt tworzący system realizacji odpowiednich programów, przyjętych na podstawie stosownych umocowań ustawowych przyznanych instytucjom zarządzającym, regulamin konkursu, określany w doktrynie między innymi jako swoiste bądź niezorganizowane źródło prawa, winien stanowić podstawę oceny legalności rozstrzygnięcia konkursowego, jednakże tylko łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego (por. m.in. wyroki WSA w Szczecinie z 9 listopada 2016 r., I SA/Sz 1033/16, WSA w Gdańsku z 23 listopada 2016 r., I SA/Gd 1094/16 oraz WSA w Rzeszowie z 13 grudnia 2016 r., I SA/Rz 823/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji wzorcem sądowej kontroli czynności prawnej podejmowanej przez organ administracji publicznej jest przywołana powyżej ustawa, inne przepisy prawa powszechnie obowiązującego, jak również regulamin konkursu, w ramach którego zgłoszono wniosek podlegający ocenie w niniejszej sprawie.

Z punktu widzenia przepisów unijnych Sąd dokonując kontroli negatywnej oceny projektu wydanej w trybie ustawy wdrożeniowej bada przede wszystkim czy wybór projektu został przeprowadzony zgodnie z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. U.UE L z dnia 20 grudnia 2013 r.), zgodnie z którym procedury wyboru i kryteria powinny zapewniać, że operacje przyczynią się do osiągnięcia celów szczegółowych i rezultatów odpowiednich priorytetów, są niedyskryminacyjne i przejrzyste oraz są zgodne z zasadą równości płci i niedyskryminacji oraz zasadą zrównoważonego rozwoju.

Natomiast z punktu widzenia przepisów ustawy wdrożeniowej Sąd dokonując kontroli zaskarżonego aktu bada czy wybór projektu został przeprowadzony zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 37 ust. 1 tejże ustawy tj. w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewniający wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zasada równego dostępu do pomocy nakłada na instytucje odpowiedzialne za realizację zadań polityki rozwoju obowiązek równego traktowania wszystkich beneficjentów pomocy oraz formułuje zakaz jakiegokolwiek faworyzowania lub dyskryminowania niektórych z nich. Naruszenie którejkolwiek z zasad wymienionych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej - stanowi naruszenie zasady równego dostępu do pomocy. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru. (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasada bezstronności ustanawia zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów (zob. J. Jaśkiewicz "Komentarz do art. 37 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowania w perspektywie finansowej 2014 – 2020"; LEX/el. 2014 nr 208524; por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2017 r, II GSK 339/17 i z dnia 3 lutego 2017 r., II GSK 1/17).

Dodać należy, iż zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych, rozpatrując skargę wniesioną na negatywną ocenę projektu, sąd administracyjny powinien badać zasadność oceny projektu, czyli sięgać do argumentacji, na podstawie której projekt został oceniony. Należy przy tym zaznaczyć, że kontrola sądu administracyjnego przeprowadzana w tym zakresie, powinna zmierzać do oceny, czy argumentacja oceniającego nie jest dowolna, czy mieści się w granicach danej sprawy, czy nie jest oderwana od kryteriów wynikających z regulaminu. Trzeba bowiem mieć na uwadze, iż sądowa kontrola legalności działań Instytucji Zarządzającej w procesie wyboru projektu do dofinansowania jest ograniczona. Sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej oceny projektu, dokonanej przez ekspertów, np. poprzez odmienną ocenę założeń tego projektu i przyznanie określonej liczby punktów ocenianemu projektowi, lecz uprawniony jest do kontroli sporządzonej oceny w kontekście przestrzegania kryteriów tej oceny, takich jak równość, przejrzystość, bezstronność, niezmienność i rzetelność, wywodzonych z przepisów ustawy wdrożeniowej, a także z punktu kompletności tej oceny oraz jasności przyjętych kryteriów (wyrok NSA z 17 grudnia 2013 r., II GSK 2249/13, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2011 r., II GSK 1115/11 (orzeczenia.nsa.gov.pl), rola ekspertów w postępowaniu dotyczącym oceny projektów jest podobna do roli biegłych w postępowaniu sądowym i tak też powinna być traktowana przez sąd administracyjny. Kontrolując ocenę sąd bada, czy jest ona spójna, wyczerpująca, logiczna i czy odpowiada na zasadnicze pytania. Sama treść oceny nie mieści się w granicach kontroli sądu administracyjnego, bowiem to oceniający jest ekspertem w danej dziedzinie.

Powołanie zasad rządzących oceną projektów i postępowaniem konkursowym było w kontrolowanej sprawie konieczne, albowiem zdaniem Sądu ocena projektu i rozstrzygnięcie protestu naruszyły zasady przejrzystości i rzetelności, a zatem zasadę równego dostępu do pomocy. Nie jest jak już wyżej wskazano rzeczą sądu wypowiadanie się co do kwestii merytorycznych związanych z oceną przedstawionego przez stronę projektu o dofinansowanie, a w szczególności w zakresie kryteriów co do których Instytucja Zarządzająca miała zastrzeżenia merytoryczne i w konsekwencji nie przyznała punktów lub też przyznała je w niższym wymiarze niż maksymalny przewidzianym do danego kryterium. Natomiast kompetencją sądu jest objęcie kontrolą przestrzegania zasad i przepisów określających przebieg procedury konkursowej.

W tak ujętym modelu kontroli przeprowadzona przez organ w niniejszej sprawie procedura konkursowa jest wadliwa.

Istotą oceny, jak i rozstrzygnięcia konkursu (a zatem wniosku o dofinansowanie i dalej ewentualnie protestu) pozostaje wskazanie przez organ dlaczego dany projekt zasługuje albo nie zasługuje na dofinansowanie w odniesieniu do przyjętych kryteriów oceny w danym konkursie. Obowiązkiem Instytucji Zarządzającej jest bowiem wskazanie, jakie okoliczności przemawiają za taką a nie inną punktacją lub inną oceną projektu, tak - by z punktu widzenia zasad i przepisów prawa polityki spójności – podana informacja była przejrzysta i poddawała się weryfikacji.

Lektura informacji o nieuwzględnieniu projektu wskazuje, że ocena ta nie spełnia standardów procedury konkursowej. Ocena projektu w wielu jego punktach jest zdaniem Sądu lakoniczna i szablonowa. Ocena przedstawiona w kartach ocen ekspertów jest przedstawiona w wielu punktach oceny w postaci zgeneralizowanych tez bez ich uzasadnienia. Podkreślić należy, że udział ekspertów w postępowaniu konkursowym ma charakter subsydiarny. Celem udziału ekspertów w postępowaniu konkursowym albo poza konkursowym jest dostarczenie właściwej instytucji wiadomości specjalnych koniecznych do prawidłowej oceny merytorycznej projektu. Udział ekspertów w badaniu projektu jest konieczny, gdy jego oceny nie da się prawidłowo dokonać bez odwołania się do wiadomości specjalnych. Jednocześnie ocena dokonana przez ekspertów nie może być dowolna, sprowadzać się do ogólnych twierdzeń. Winna być tak przedstawiona, aby wnioskodawca przystępujący do konkursu do dofinansowanie mógł poznać przesłanki dokonania takiej a nie innej oceny i podjąć ewentualną merytoryczną z nią polemikę. W przestawianej stronie informacji o sposobie rozpatrzenia protestu organ nie powinien ograniczać się do powielenia oceny ekspertów sporządzonej jeszcze przed złożeniem protestu, ale winien się również odnieść do zarzutów zawartych w proteście. W razie konieczności przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie rozpatrzenia protestu winien, jeżeli wymaga to wiadomości specjalnych, czy to zwrócić się do ekspertów, którzy już sporządzili ocenę o zajęcie stanowiska odnośnie zgłoszonych zarzutów, czy też zwrócić o wydanie do innego eksperta kolejnej oceny.

Instytucja Zarządzająca dokonując oceny z zakresu innowacyjności projektu oparła się na opinii wyrażonej przez eksperta opowiadającego się za przyjęciem innowacyjności na poziomie ponadregionalnej, podczas gdy w sporządzonej opinii o innowacyjności projektu sporządzonej przez Politechnikę [...] innowacyjność projektu określono na poziomie międzynarodowym, co skutkuje przyznaniem o jeden punkt więcej. Nie może stanowić podstawy do określenia niższego poziomu innowacyjności sam fakt, że na stronie 13 opinii sporządzonej przez Politechnikę [...] podano, że poziom ten należy określić na skalę krajową, podczas gdy w pkt 2 opinii sporządzonej przez Politechnikę [...] określono innowacyjność projektu na poziomie międzynarodowym i następnie powyższe ustalenie podlegało przez tą jednostkę naukową szczegółowemu uzasadnieniu. Nadto w konkursie poziom innowacyjności zgłoszonego projektu był określany na poziomie regionu, ponadregionalnym i międzynarodowym, a nie krajowym. Podnieść również należy, że ekspert, który przyznał za innowacyjność projektu 6 punktów swoje stanowisko uzasadnił w sposób bardzo lakoniczny. Natomiast drugi ekspert, który proponował przyznanie z tego tytułu 5 punktów uzasadniając swoje stanowisko podniósł, że przy produkcji będą wykorzystane okucia i szyby renomowanych producentów oraz, że podobne okna są już produkowane w Polsce. Nie ustosunkowano się również do istotnej kwestii podnoszonej przez stronę w ramach tego zarzutu, a dotyczącej (jak podnosił ekspert) produkcji takich samych okien przez inną firmę na terenie Polski, ale z PCV, a nie z drewna. Organ nie odniósł się również do pozostałych twierdzeń strony znajdujących oparcie w opinii o innowacyjności projektu sporządzonej przez Politechnikę [...] a mających uzasadniać określenie innowacyjności na poziomie międzynarodowym.

Za uzasadniony należy również uznać zarzut dotyczący bezzasadnego przyjęcia przez Instytucję Zarządzająca braku spełnienia kryterium efektywności kosztów projektu – podkryterium czy przedstawione wydatki są niezbędne oraz podkryterium czy przedstawione założenia są realne (w obu przypadkach eksperci, a za nimi organ przyznali po 0 punktów za każde z tych podkryterium). Odnośnie pierwszego z wskazanych podkryteriów organ stwierdził, że wymienione przez stronę wydatki są adekwatne do projektu, jednak wartość oraz ilość wskazanych pozycji nie zostały w sposób prawidłowy uzasadniona, co uniemożliwia zatwierdzenie tych wydatków. Organ nie wskazał na czym polegał brak prawidłowego uzasadnienia tych wydatków podnosząc jedynie, że strona zamierza kupić 10 komputerów, a zatrudnić tylko pięciu pracowników. Zakupy nie muszą korelować wyłącznie z nowo powstałymi etatami. Tym samym należy dokonując oceny w ramach tego kryterium należy odnieść się do rozwiązań zawartych w projekcie i w oparciu o przyjęte tam rozwiązania dokonać jego oceny w tym zakresie. Powyższego zabrakło zarówno w uzasadnieniu informacji o sposobie rozstrzygnięcia protestu jak i w sporządzonych opiniach przez ekspertów. Te same uwagi dotyczą zakwestionowania wartości komputerów i oprogramowania. Nie podano przesłanek uzasadniających podważenie założeń przyjętych w tym zakresie przez stronę skarżącą.

Zgodzić się należy ze stwierdzeniem trony skarżącej, iż w punkcie 4.2 biznes planu w ramach kryterium ekoinnowacji podała obszary, w których nastąpi znaczna poprawa parametrów oraz podała stopień tej zmiany w ujęciu procentowym. Organ przyznał 1 punkt na 2 możliwe do uzyskania w ramach oceny tego kryterium, za zmiany w obszarze zmniejszenia szkodliwości dla środowiska (zmniejszenie zużycia energii i surowców). Natomiast nie uznał zmian w pozostałych wymienionych obszarach podnosząc w uzasadnieniu informacji o nieuwzględnieniu protestu, iż strona nie przestawiła w biznes planie stosownych wyliczeń pozwalających przyjąć, iż zmiany w tych obszarach będą wynosić nie mniej niż 10% w stosunku do stanu sprzed realizacji projektu. W uzasadnieniu punktu 4.2 biznes planu strona wskazała przesłanki, które przy określonych obszarach określenie w ten sposób poprawy parametrów nie jest możliwie (np. zmniejszenie zużycia powietrza i jego zanieczyszczenia w zakresie rozwiązań technologicznych), odwołując się jednocześnie do opinii o innowacyjności projektu sporządzonego przez Politechnikę [...], w której to opinii opisano obszary, w których realizacja projektu prowadzić będzie do ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko i w jakim stopniu. Organ do powyższego nie ustosunkował się. Z ocen sporządzonych ekspertów nie wynika czy stanowisko strony w tym zakresie jest trafne.

Sąd nie znalazł natomiast podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego braku właściwej oceny projektu odnośnie kryterium potencjał rynkowy – czy projekt zawiera realny plan wprowadzenia produktu na rynek. Instytucja Zarządzająca uzasadniła swoje stanowisko odnośnie przyznania 2 punktów na 4 możliwe, wskazując jakie przesłanki zadecydowały o przyznaniu powyższej liczby punktów oraz co uzasadniało odjęcie dwóch punktów (brak wskazania etapów realizacji planów i brak założeń do polityki promocji, ogólny opis polityki cenowej), co znalazło potwierdzenie w opinii sporządzonej przez eksperta Z.S.. W złożonym proteście jak i w skardze strona nie przedstawia argumentów znajdujących odzwierciedlenie w złożonym biznes planie uzasadniających dokonanie innej oceny- przyznanie większej liczby punktów.

Brak jest również podstaw do zakwestionowania oceny projektu w zakresie kryterium konkurencyjności przedsiębiorstwa na rynku i wpływu na otoczenie. Organ przyznając w ramach powyższego kryterium 5 punktów na 6 możliwych nie tylko wskazał okoliczności uzasadniające przyznanie takiej ilości punktów, ale także uzasadniające odjęcie jednego punktu. Dotyczy to braku wskazania czy w wyniku realizacji projektu nastąpi rozwój współpracy z lokalnymi partnerami gospodarczymi. Jest to jedna z przesłanek mających wpływ na dokonaną ocenę projektu w ramach tego kryterium.

W ocenie Sądu za nieuzasadniony należy uznać również zarzut dotyczący sporządzenia informacji o negatywnym wyniku oceny oraz informacji, iż protest nie został uwzględniony przez nieuprawnioną osobę w myśl art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Informację o negatywnym wyniku oceny projektu podpisała Zastępca Dyrektora Departamentu Programów Regionalnych A.W., a informację iż protest nie został uwzględniony Zastępca Dyrektora tego samego departamentu D.R.. Wyżej wymienione osoby w oparciu o uchwały Zarządu Województwa są uprawnione do działania w imieniu Zarządu Województwa – Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym – 2020 w tym rozpatrywanie protestów. Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy wdrożeniowej zarząd województwa jest instytucją zarządzającą dla regionalnego programu operacyjnego. Zgodnie natomiast z art. 42 ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie województwa do zarządu województwa należy przygotowanie projektów strategii rozwoju województwai innych strategii rozwoju, regionalnych programów operacyjnych, programów służących realizacji umowy partnerstwa w zakresie polityki spójności oraz ich wykonywanie. Przepis art. 57 ust. 5 powołanej ustawy stanowi, że zarząd województwa może upoważnić pracownika urzędu do składania oświadczeń woli związanych z prowadzeniem bieżącej działalności województwa. Bieżącą działalnością województwa jest typowa działalność tej jednostki samorządu terytorialnego, mająca charakter ciągły, stały i systematyczny. Taką działalnością jest niewątpliwie realizacja programów operacyjnych, których wdrażanie należy do obowiązku zarządu województwa od 2007 roku.

Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej, iż wprowadzone w trakcie trwania konkursu tj. w grudniu 2016 roku zmiany w regulaminie dotyczące wymogów zabezpieczenia umowy tj. zniesienia obowiązku posiadania na wekslu poręczenia wekslowego banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowej stanowi naruszenia art. 2 Konstytucji RP i art. 43 ustawy wdrożeniowej. Powyższa zmiana nie skutkowała bowiem nierównym traktowaniem wnioskodawców w znaczeniu prawnym. Wprowadzenie zmian "zmniejszających" wymogi co do zabezpieczeń finansowych nie można traktować jako zmian na niekorzyść uczestników postępowania konkursowego. Zmiana ta obejmowała wszystkich uczestników postępowania. Nadto dotyczyła ona dalszego etapu związanego z dofinansowaniem projektu tj. zawarcia umowy z Instytucją Zarządzająca, a nie postępowania na etapie oceny zgłoszonych projektów. Ta przesłanka nie miała wpływu na ocenę projektu.

Odnośnie zarzutu dotyczącego braku ustosunkowania się przez Instytucję Zarządzająca w rozstrzygnięciu protestu do wszystkich zarzutów, wskazać na wstępie należy, iż informacja ta winna być należycie uzasadniona. Jest to bowiem jedna z przesłanek mających zapewnić realizację zasad przeprowadzania postępowania konkursowego określonych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Organ przekazując stronie informację w przedmiocie rozpatrzenia protestu nie podał faktycznie imion i nazwisk ekspertów oraz zakresu ich specjalizacji. Jednak do akt administracyjnych były dołączone sporządzone przez nich opinie, w których wskazano ich imiona i nazwiska. Nadto na żądanie Sądu organ podał zakres ich specjalizacji, które są odpowiednimi specjalizacjami do wydania opinii w niniejszej sprawie. Osoby te wpisane są do tzw. wykazu kandydatów ekspertów RPO – 2020. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż niepodanie powyższych informacji w informacji o rozstrzygnięciu protestu stronie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Strona nie podniosła okoliczności, które uzasadniałby wyłączenie danego eksperta od wydania w niniejszej prawie opinii lub poddało pod wątpliwość posiadanie przez eksperta wymaganej w niniejszej sprawie wiedzy.

Sąd nie dopatrzył się również braku spójności w dokumentacji konkursowej, które w szczególności budziłyby uzasadnione wątpliwości co do sposobu wypełnienia wniosku o dofinansowanie i zakresu podawanych w nim informacji.

Odnośnie zarzutu dotyczącego wprowadzenia wymogu minimalnej treści uzasadnienia oceny wniosku w postaci 100 znaków, co ma uniemożliwiać przejrzystą i rzetelna ocenę projektu stwierdzić należy, że wymóg ten dotyczy jedynie minimalnej liczby znaków przy ocenie danego kryterium, nie zwalnia on od wyczerpującej, rzetelnej oceny. Nie określono maksymalnej liczby znaków co mogłoby skłaniać w określonych sytuacjach do odmiennej oceny tak sformułowanego warunku. Objęty zarzutem warunek ma jedynie charakter instrukcyjny i jest skierowany do ekspertów.

W niniejszej sprawie dokonując oceny przeprowadzonego postępowania konkursowego pod kątem realizacji przez organ zasad określonych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej odnieść należy się również do sporządzenia oceny projektu przez trzeciego eksperta I.R. – G.. Sporządzenie powyższej oceny Instytucja Zarządzająca zleciła po wniesieniu przez stronę protestu. Strona o sporządzeniu powyższej oceny nie została poinformowana, w treści informacji o nieuwzględnieniu złożonego protestu, organ również w tym przedmiocie nie zawarł informacji. W złożonych aktach administracyjnych ocena ta również nie była zamieszczona. Jedynie w odpowiedzi na skargę organ odwołał się do tej oceny, wskazując jednocześnie, iż była ona uwzględniona przy ocenie zasadności złożonego protestu. Na żądanie Sądu została ona przedłożona do akt sprawy. Takie działanie organu stanowi zdaniem sądu naruszenie zasad postępowania konkursowego określonych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, w szczególności przeprowadzenia wyboru projektu w sposób przejrzysty i rzetelny. Brak poinformowania strony w oparciu o jaki materiał dowodowy dokonano oceny zgłoszonego projektu uniemożliwia jej wejście w merytoryczny spór z tą oceną Co najmniej z treści rozstrzygnięcia strona winna uzyskać informację w oparciu o jakie dane organ dokonał oceny, w szczególności czy zostały sporządzone oceny przez ekspertów, w oparciu o które organ wydał rozstrzygnięcie. Umożliwia to stronie zapoznanie się z taką oceną i wejście w merytoryczny spór z organem. Zdaniem Sądu żadna z regulacji prawnych odnoszących się do przeprowadzania postępowania konkursowego w ramach ustawy wdrożeniowej nie upoważnia organ do "utajnienia" sporządzonych ocen, w szczególności nieinformowania o tym strony. Jest to uchybienie mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania konkursowego. Ewentualne postanowienia regulaminu w tym przedmiocie stanowiłby naruszenie zasad określonych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.

Z powyższych względów należało uznać, że zarzuty naruszenia przez Instytucję Zarządzającą przepisów art. 53 ust. 1 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez dokonanie nierzetelnej i przejrzystej oceny projektu zgłoszonego do dofinansowania w zakresie kryteriów innowacyjności projektu, efektywności kosztów projektu- czy przedstawione wydatki są niezbędne i czy założenia są realne - są w pełni uzasadnione. Ponowna ich ocena przeprowadzona zgodnie z wyżej wskazanymi wytycznymi może doprowadzić do przyznania innej niż w zakwestionowanym rozstrzygnięciu liczby punktów, a w konsekwencji zaliczenie zgłoszonego projektu do dofinansowania. Wobec powyższego uznać należy, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, co skutkuje przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez Instytucję zarządzająca.

Wobec powyższego orzeczono jak w punkcie I i II sentencji wyroku.

Przy ponownej ocenie zgłoszonego projektu Instytucja Zarządzająca będzie związana wyżej wskazanymi wytycznymi co do wymogów stawianych zakwestionowanym ocenom.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a. Zasadzono tytułem zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz strony kwotę 697 zł tj. 200 zł tytułem uiszczonego przez stronę wpisu od skargi, 480 zł tytułem zwrotu wynagrodzenia pełnomocnika strony będącego radcą prawny oraz 17 zł tytułem zwrotu uiszczonej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.