Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 62/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik - Bury, po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" S.A. w K. na uchwałę Rady Miejskiej w Bytomiu z dnia 28 kwietnia 2010 r. nr LXII/876/10 w przedmiocie zwolnienia od podatku od nieruchomości na terenie Miasta Bytomia, wspierania nowych inwestycji i tworzenia nowych miejsc pracy związanych z nową inwestycją postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem datowanym na 17 grudnia 2018 r. i nadanym w tym samym dniu "A" S.A. w K. (dalej: skarżąca, spółka) reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Bytomiu z dnia 28 kwietnia 2010 r. nr LXII/876/10 w przedmiocie zwolnienia od podatku od nieruchomości na terenie Miasta Bytomia, wspierania nowych inwestycji i tworzenia nowych miejsc pracy związanych z nową inwestycją.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie. Z kolei w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na fakt, iż skarżąca nie wykazała materialnoprawnego interesu w zaskarżeniu uchwały, która wygasła z dniem 31 grudnia 2013 r.

Następnie w piśmie procesowym z dnia 8 lutego 2019 r. pełnomocnik organu wskazywał, iż spółka przed wniesieniem skargi nie wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, w związku z czym skarga podlegać winna odrzuceniu.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 lutego 2019 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do wykazania, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, że spółka przed wniesieniem skargi wezwała organ do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, a jeżeli tak – do nadesłania w powyższym terminie tego wezwania.

W odpowiedzi pełnomocnik skarżącej w piśmie procesowym z dnia 28 lutego 2019 r. wskazywał w szczególności, że organ gminy wezwał spółkę do złożenia skorygowanych deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2016 i 2017, zaś powodem tego wezwania było rzekome niewywiązywanie się przez spółkę z obowiązków przewidzianych w zaskarżonej uchwale. W wyniku powyższego wezwania, z organem gminy wymieniona została "seria korespondencji", w której m.in. skarżąca potwierdziła, że stosowne informacje zostały już przesłane. W toku korespondencji skarżąca wyjaśniała organowi, że przedstawiona przez niego interpretacja zapisów uchwały jest niemożliwa do zaakceptowania, zaś w przypadku uznania jej za prawidłową występowałaby konieczna do usunięcia niezgodność przepisów uchwały z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Zdaniem pełnomocnika skarżącej organ wykonawczy nie był zainteresowany podjęciem jakichkolwiek działań w celu usunięcia niezgodności z prawem przepisów uchwały. Uwzględniając tę sytuację, spółka skierowała odrębne pismo do Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej, w którym m.in. zwróciła się o zajęcie stanowiska w sprawie oraz wezwała do podania, czy i jakie działania podejmowane były w celu usunięcia niezgodności przepisów uchwały z prawem. Dalej pełnomocnik skarżącej wskazywał, że z treści późniejszych pism Prezydenta Miasta wynika, iż nie kwestionował on spełniania przez spółkę warunków koniecznych dla przyznania jej w przeszłości prawa do korzystania ze zwolnienia podatkowego, przewidzianego w przepisach ustawowych i wykonawczych. Jednocześnie w ocenie Prezydenta Miasta spółka nieprawidłowo wypełniła dodatkowe obowiązki informacyjne wynikające z zaskarżonej uchwały. W konsekwencji, określono spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za lata 2016 – 2018.

Reasumując, pełnomocnik skarżącej stwierdził, że przed wniesieniem skargi "organ właściwy do reprezentacji Gminy (...) był informowany o występującym naruszeniu oraz wzywano go do usunięcia tego naruszenia". Pełnomocnik zaznaczył, że o naruszeniu uprawnień skarżącej informowany był nie tylko Prezydent Miasta ale również Komisja Rewizyjna Rady Miejskiej, do której także wniesiono wezwanie o podjęcie działań w celu usunięcia występujących naruszeń. Z ostatniego pisma otrzymanego przez skarżącą wynikało natomiast, że żadne działania służące usunięciu naruszeń nie będą podejmowane w kadencji Rady Miejskiej z uwagi na zbliżające się wówczas wybory samorządowe.

Końcowo pełnomocnik skarżącej podniósł, że do chwili obecnej nie otrzymała ona informacji o podjęciu jakichkolwiek działań przez Gminę, które miałyby służyć usunięciu występujących naruszeń.

Do pisma pełnomocnik skarżącej załączył: kopię wezwania z dnia [...] r. skierowanego do spółki o przesłanie skorygowanych deklaracji podatkowych; kopię pisma spółki z dnia 27 czerwca 2018 r. skierowanego do Prezydenta Miasta i stanowiącego pismo w toku postępowania podatkowego; kopię pisma spółki z dnia 18 lipca 2018 r. skierowanego do Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej, w którym zwróciła się o dokonanie weryfikacji dotychczas podejmowanych względem spółki czynności w zakresie podatku od nieruchomości oraz o przedstawienie stanowiska w zakresie interpretacji zaskarżonej uchwały; kopie decyzji Prezydenta Miasta B. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2016 – 2018; kopię pisma Kancelarii Rady Miejskiej – Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej w B. z dnia

[...] r., w którym poinformowano spółkę, iż wniosek spółki o przeprowadzenie przez Komisję Rewizyjną kontroli w zakresie stosowania przepisów zaskarżonej uchwały wymaga podjęcia uchwały Rady Miejskiej, zaś z uwagi na zbliżające się zakończenie kadencji prośba ta może zostać rozpoznana przez nową Radę.

W piśmie procesowym z dnia [...] r. pełnomocnik organu podnosił, iż twierdzenia i okoliczności powoływane przez pełnomocnika skarżącej w piśmie z dnia 28 lutego 2019 r. nie mają na gruncie niniejszej sprawy znaczenia, gdyż wskazywane przez pełnomocnika spółki pisma nie są w istocie wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Gdyby nawet uznać, iż wniosek o przedstawienie interpretacji zapisów uchwały, skierowany do Komisji Rewizyjnej, stanowi takie wezwanie, to skargę uznać należałoby za spóźnioną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Stosownie do art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie została złożona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2018 r., poz. 994 z późn. zm., dalej: u.s.g.).

Zaakcentować należy, że zgodnie z brzmieniem ww. przepisu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie w dniu 1 czerwca 2017 r. – każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, mógł zaskarżyć taką uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego, po wcześniejszym bezskutecznym wezwaniu organu gminy do usunięcia naruszenia prawa.

Wskazana nowelizacja u.s.g. zmieniła m.in. treść art. 101 ust. 1 tej ustawy i zgodnie z jego aktualnym brzmieniem – każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego, bez obowiązku wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa.

Należy jednak zwrócić uwagę na treść przepisów przejściowych, tj. art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), zgodnie z którym przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie tej ustawy. Oznacza to, że nowe brzmienie przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. ma zastosowanie wyłącznie do aktów organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, że zaskarżona uchwała została wydana w dniu 28 kwietnia 2010 r., tj. przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, zatem w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r.

Powyższe oznacza, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego strona powinna wezwać organ gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia.

W ocenie Sądu, z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca dopełniła obowiązku w zakresie dotyczącym wezwania organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia.

W tych ramach zaznaczyć należy, że za takie wezwanie nie może być uznane pismo z dnia 27 czerwca 2018 r. skierowane do Prezydenta Miasta B., które w istocie stanowi wypowiedź w toczącym się postępowaniu podatkowym, zmierzającą do wykazania, iż postępowanie to jest bezprzedmiotowe i powinno podlegać umorzeniu.

Wezwania do usunięcia interesu prawnego lub uprawnienia nie stanowi również pismo skarżącej z dnia 18 lipca 2018 r. skierowane do Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej w B., zatytułowane "Podanie dot. aktu prawa miejscowego". Stanowi ono bowiem w istocie wniosek o dokonanie weryfikacji podejmowanych wobec spółki czynności w sprawie zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości (pkt 2. pisma) oraz wniosek o przedstawienie stanowiska co do interpretacji zapisów zaskarżonej uchwały (pkt 1. pisma), alternatywnie jest ono zapytaniem, czy i jakie czynności były podejmowane w celu usunięcia zarzucanej przez skarżącą niezgodności zapisów uchwały z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (pkt 3. pisma).

Zauważyć również należy, że jak słusznie podniósł pełnomocnik organu, nawet gdyby uznać, iż pismo z dnia 18 lipca 2018 r. skierowane do Komisji Rewizyjnej stanowiło wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia w zaskarżonej uchwale, zaś pismo Kancelarii Rady Miejskiej – Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r., w którym poinformowano spółkę, iż wniosek spółki o przeprowadzenie przez Komisję Rewizyjną kontroli w zakresie stosowania przepisów zaskarżonej uchwały wymaga podjęcia uchwały Rady Miejskiej a prośba ta może zostać rozpoznana przez nową Radę – odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia, to wówczas skargę należałoby uznać za spóźnioną. Odpowiedź ta została bowiem doręczona w dniu 13 września 2018 r. a skargę wniesiono w dniu 17 grudnia 2018 r., podczas gdy termin na jej wniesienie upływałby z dniem 15 października 2018 r., zgodnie z brzmieniem art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym do 1 czerwca 2017 r.

Końcowo zaznaczyć należy, że zdaniem Sądu fakt, iż zaskarżona uchwała obowiązywała do dnia 31 grudnia 2013 r. (por. § 11 tejże uchwały) nie eliminuje obowiązku wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przed wniesieniem skargi, do czego obliguje art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r.

Ponieważ zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne, Sąd na podstawie tego przepisu orzekł jak w sentencji postanowienia.