Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 374/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 1; art. 33; art. 35
journal: Dz.U. 2019 poz 1397
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.
article: art. 7; art. 10; art. 77 § 1; art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151.
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Agnieszka Wójcik Sędziowie: sędzia WSA Kaja Angerman sędzia WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. T. na decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2021 r., [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda" lub "organ II instancji") z [...] stycznia 2021 r., [...] uchylająca w całości decyzję Prezydenta [...] (dalej: "Prezydent" lub "organ I instancji") z [...] września 2020 r., [...] odmawiającą wymeldowania A. T. (dalej: "skarżąca") z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. E. G. [...] w [...] i orzekająca o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego z ww. adresu.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco.

We wniosku o wymeldowanie [...] w [...] (dalej: "ASW") wskazała, że skarżąca dobrowolnie opuściła lokal nr [...] przy ul. E. G. [...] w [...] w 2010 r. i nie dopełniła obowiązku meldunkowego. Nie ponosi kosztów utrzymania mieszkania stanowiącego własność ASW. Wobec wymienionej prowadzone jest postępowanie eksmisyjne w związku z prawomocnym wyrokiem sądu. Według wiedzy ASW skarżąca zamieszkuje w P. przy ul. [...]. Do akt sprawy została złożona dokumentacja w sprawie eksmisji wymienionej z miejsca stałego zameldowania, tj. m.in. wyrok Sądu Okręgowego [...] w [...] - [...] Wydział [...] Odwoławczy z [...] marca 2015 r., [...] uchylający wyrok Sądu Rejonowego dla [...] w [...] - [...] Wydział [...] z [...] listopada 2012 r., [...] i nakazujący skarżącej i synowi R. T. opróżnienie lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...] i wydanie go właścicielowi, przyznając skarżącej uprawnienie do otrzymania od [...] lokalu socjalnego oraz wstrzymujący opróżnienie lokalu do czasu zaproponowania przez [...] oferty zawarcia umowy najmu lokalu, a także pisma zawierające propozycję zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego i odmowę jego przyjęcia przez opiekuna prawnego skarżącej.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ I instancji decyzją z [...] września 2020 r., [...] orzekł o odmowie wymeldowania A. T. z pobytu stałego pod wskazanym adresem. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, organ I instancji wskazał, że w trakcie kontroli funkcjonariusze Komisariatu Policji [...] nie zastali skarżącej pod wskazanym adresem oraz ustalili w rozmowie z sąsiadami, że skarżąca opuściła miejsce pobytu. Prezydent wskazał również, że w dniu [...] sierpnia 2020 r. M. C. będąca opiekunem prawnym skarżącej oświadczyła do protokołu, że jej córka chwilowo przebywa w [...] z racji leczenia w [...] i że nie opuściła swojego miejsca pobytu stałego oraz w mieszkaniu zostawiła swoje meble i rzeczy osobiste, jak również jest w posiadaniu kluczy do ww. lokalu. M. C. oświadczyła także, że po zakończeniu leczenia zamierza wrócić wraz z córką do przedmiotowego lokalu. Jako termin powrotu wskazała wrzesień/październik 2020 r. W oparciu o powyższe ustalenia organ I instancji stwierdził, że wobec skarżącej nie zostały spełnione warunki konieczne do wymeldowania określone w art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2019 r. poz. 1397; dalej: "ustawa o ewidencji ludności"), bowiem wymieniona nie opuściła miejsca pobytu stałego trwale i dobrowolnie.

W odwołaniu ASW wskazała, że od kilku lat liczniki wody oraz energii elektrycznej w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] wykazują zerowe zużycie mediów. Na tę okoliczność Wojewoda wezwał ASW pismem z 14 października 2020 r. do udokumentowania stanu liczników wody oraz energii elektrycznej w ww. lokalu. W odpowiedzi na wezwanie ASW przesłała faktury za lata 2014-2020 r. uwzględniające opłatę stałą za moc zamówioną dla celów podgrzania ciepłej wody i centralnego ogrzewania oraz opłatę zmienną za zużycie energii cieplnej zgodnie z cennikiem dostawy energii w danym okresie rozliczeniowym. Opłaty za zużycie gazu oraz wywozu nieczystości stałych stanowią również opłatę stałą.

Wojewoda zwrócił się do Prezydenta o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków M. J., M. K., M. G. (pracowników ASW), sąsiada – D. S., innych osób zamieszkujących w najbliższym sąsiedztwie lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], na okoliczność zamieszkiwania przez skarżącą w przedmiotowym lokalu oraz szczegółowych oględzin ww. lokalu, które pozwolą na stwierdzenie, czy jest on miejscem, gdzie skarżąca realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe.

Wojewoda decyzją z [...] stycznia 2021 r., [...] uchylił ww. decyzję organu I instancji i orzekł o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego z przedmiotowego lokalu. Zdaniem organu II instancji z wyjaśnień ASW, zeznań świadków: M. J., M. K., M. G. oraz informacji przekazanych przez Komisariat Policji [...] jednoznacznie wynika, że lokal przy nr [...] przy ul. [...] w [...] jest od dawna niezamieszkały. Mieszkanie od kilku lat nie jest udostępniane dla celów okresowej wymiany liczników czy przeprowadzania drobnych remontów, zaś korespondencja kierowana do skarżącej na adres miejsca pobytu stałego nie jest odbierana. Ponadto skarżąca pozostaje nieznana sąsiadom mieszkającym w budynku nr [...] przy ul. [...]. Zdaniem Wojewody dowodem potwierdzającym opuszczenie przez skarżącą ww. mieszkania są także faktury za media. Trudno bowiem wyprowadzić wniosek, że skarżąca nadal mieści w tym lokalu swoje centrum życiowe, skoro nie korzysta z energii elektrycznej oraz bieżącej wody (naliczana jest tylko opłata stała i zmienna zgodnie z cennikiem dostawcy). Gdyby wymieniona rzeczywiście tam mieszkała, opłaty byłyby wyższe. Brak jest zatem obiektywnych przesłanek pozwalających stwierdzić, że skarżąca nadal koncentruje swoje centrum życiowe w miejscu zameldowania.

W ocenie organu II instancji okoliczności sprawy nie wskazują, aby skarżąca swoim postępowaniem i zachowaniem dążyła do kumulacji swych spraw życiowych i swej aktywności w tym lokalu. Co prawda, M. C. – opiekun prawny wymienionej nadmieniła, że jej córka podjęła leczenie w [...] i po jego zakończeniu planuje powrót do lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], jednak zdaniem Wojewody samo deklarowanie powrotu do tego lokalu przez opiekuna prawnego skarżącej – M. C., bez wskazania i udowodnienia działań prowadzących do urzeczywistnienia tego zamiaru, nie może skutecznie przesądzać o takim działaniu. Wojewoda zaznaczył, że w przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych, okoliczności dotyczące opuszczenia miejsca zameldowania przez skarżącą, muszą być oceniane w kontekście zachowania jej opiekuna, zatem opuszczenie spornego lokalu przez skarżącą wypełnia przesłankę dobrowolności. Nawet przechowywanie w lokalu rzeczy należących do skarżącej, szczególnie gdy jest lokal, w którym ktoś przez wiele lat zamieszkiwał, nie stwarza z tego lokalu jego centrum życiowego. Mając na uwadze, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało jednoznacznie przesłankę opuszczenia przez skarżącą lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], decyzję Prezydenta z [...] września 2020 r. orzekającą o odmowie wymeldowania skarżącej z dotychczasowego miejsca pobytu stałego zdaniem Wojewody należało uchylić w całości i orzec o jej wymeldowaniu z ww. lokalu. Dalsze utrzymywanie zameldowania skarżącej prowadziłoby do utrzymywania tzw. fikcji meldunkowej, co jest niezgodne z przepisami ustawy o ewidencji ludności.

Pismem z 10 lutego 2021 r. przedstawiciel ustawowy skarżącej M. C. wniosła skargę na decyzję Wojewody z [...] stycznia 2021 r., [...] zaskarżając ww. decyzję w całości. Zdaniem przedstawiciela ustawowego podjęta przez Wojewodę decyzja ignoruje wyrok Sądu Okręgowego [...] w [...] - [...] Wydział [...] Odwoławczy z [...] marca 2015 r., [...] nakazujący przyznanie mieszkania socjalnego na rzecz córki (niezdolnej do samodzielnej egzystencji) i uczącego się wnuczka. W wyniku prowadzonych czynności Wojewoda przyczynia się do nieprzestrzegania wyroku Sądu oraz przyznania statusu bezdomnego na rzecz niepełnosprawnej córki i wnuczka. Co więcej, przedstawiciel ustawowy skarżącej nie zapoznała się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, który został zebrany przed wydaniem decyzji przez Wojewodę w tej sprawie. Ze względu na sytuację związaną z COVID-19 nie mogła zaznajomić się z wyżej wymienioną dokumentacją.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie przepisu art. 15zzs[4] ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W okolicznościach niniejszej sprawy należy potwierdzić wypełnienie się powyższych warunków, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta będącego siedzibą tutejszego Sądu. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji strony skarżącej i skarżonego organu, bowiem podnoszone przez nich argumenty są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz skargę, odpowiedź na skargę i inne pisma procesowe.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."), uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 35 ustawy o ewidencji ludności. W myśl tego przepisu, organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2 powołanej ustawy, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Obywatel polski, który opuszcza miejsce pobytu stałego albo opuszcza miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu obowiązany jest wymeldować się (art. 33 ustawy o ewidencji ludności). Decyzja o wymeldowaniu ma charakter związany i zapada po zaistnieniu następujących przesłanek: po pierwsze - opuszczenie miejsca pobytu stałego; po drugie - niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 ustawa o ewidencji ludności). O pobycie stałym przesądzają zatem dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 35 ustawa o ewidencji ludności, jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym, jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (por. wyrok NSA z 20 maja 2016 r., II OSK 2065/14, wyrok NSA z 26 sierpnia 2020 r., II OSK 256/20 - CBOSA).

Ponadto należy zaznaczyć, że "Na równi z dobrowolnością opuszczenia lokalu należy traktować te sytuacje, w których osoba podlegająca wymeldowaniu nie może zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana (np. nakaz eksmisji, odbywanie kary pozbawienia wolności, nakaz opuszczenia lokalu, zakaz zbliżania się do członków rodziny)." (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2020 r., II OSK 2337/19, CBOSA).

O opuszczeniu miejsca stałego pobytu w sposób trwały można mówić, gdy dana osoba faktycznie nie przebywa w określonym lokalu i opuściła go na stałe, a zamiar ten jest związany z założeniem w innym – nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Także opuszczenie lokalu na pewien okres może być uznane za trwałe, jeżeli okres ten jest wystarczająco długi. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny – przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany – przez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu.

W ocenie Sądu, Wojewoda [...] słusznie uznał, że w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały przesłanki określone w art. 35 ustawy o ewidencji ludności, przemawiające za wymeldowaniem skarżącej z miejsca stałego pobytu. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że skarżąca dobrowolnie i trwale opuściła swoje dotychczasowe miejsce zamieszkania i jej obecny adres to: ul. [...], [...]. Przemawia za tym zebrany w sprawie materiał dowodowy, z którego wynika, że skarżąca nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu od kilku lat i miejsce to nie stanowi jej centrum życiowego. Fakt ten potwierdzają zeznania sąsiadów skarżącej, tj. A. R., P. P. i S. C., którzy oświadczyli, że w ogóle nie znają skarżącej. Również pracownicy ASW potwierdzili, iż skarżąca nie zamieszkuje spornego lokalu. M. J. zeznała, że jest kierownikiem internatu, w którym mieści się lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] i według jej wiedzy skarżąca nie mieszka w przedmiotowym lokalu od około 8 lat. Świadek dodała również, że w 2014 r. miała miejsce awaria instalacji wodno-kanalizacyjnej, w wyniku której lokal nr [...] został zalany. Skarżąca dopiero po dwóch dniach od wezwania udostępniła mieszkanie do naprawy. Powyższe zeznania są spójne z zeznaniami M. G., będącego również pracownikiem ASW, który zeznał, że mieszka w budynku nr [...] przy ul. [...] w [...] i nie zna osobiście skarżącej, jednak posiada wiedzę, że wymieniona nie mieszka w miejscu stałego zameldowania. Ponadto podkreślił, że lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] nie był udostępniany przez skarżącą celem wymiany drzwi (2017 r.) oraz wodomierzy (2020 r.), a korespondencja kierowana do skarżącej jest niepodejmowana. Ostatecznie, fakt niezamieszkiwania skarżącej w przedmiotowym lokalu potwierdziła również Policja w swoim piśmie z 1 sierpnia 2020 r. W oparciu o powyższe ustalenia Sąd podzielił stanowisko Wojewody, że skarżąca w przedmiotowym lokalu bywa jedynie okazjonalnie, a twierdzenia jej opiekuna prawnego, że skarżąca nie opuściła trwale miejsca pobytu stałego, ponieważ podjęła leczenie w [...] należy uznać za nieudowodnione.

Wskazać należy, że przedstawiciel ustawowy skarżącej w toku prowadzonego postępowania nie zdecydował się na współdziałanie z organami administracji publicznej, przez przedłożenie dowodów, które świadczyłyby o tym, iż życie skarżącej faktycznie koncentruje się w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], zaś jedynie tymczasowo zmieniła miejsce swojego pobytu. Opiekun prawny skarżącej nie zdecydował się na przywołanie zeznań osób trzecich, nie przedłożył dokumentów, które potwierdzałyby przytoczone twierdzenia, a ostatecznie uniemożliwił przeprowadzenie w dniu 18 listopada 2020 r. oględzin przedmiotowego lokalu powołując się na pandemię koronawirusa. W tym kontekście zauważyć należy, że art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020 poz. 256 ze zm.) nakazuje organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (zasada prawdy obiektywnej). Zasada ta jest realizowana przede wszystkim przez przepisy normujące postępowanie dowodowe, zwłaszcza przez art. 77 § 1, nakazujący organom administracji zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz art. 80, nakazujący ocenę faktu udowodnienia poszczególnych okoliczności na podstawie całego materiału dowodowego. Z zasadą tą pozostaje w związku zasada czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10). Stylistyka komentowanego przepisu podkreśla znaczenie aktywności strony w realizacji zasady prawdy obiektywnej. Z art. 7 wynika, że organ administracji nie może ograniczyć się do oczekiwania na przedstawienie przez stronę dowodów potwierdzających jej żądanie, ale że powinien aktywnie dążyć do wyjaśnienia sprawy (zob. np. wyrok NSA z 17 maja 1994 r., SA/Lu 1921/93, LEX nr 26517; wyrok NSA z 4 czerwca 1998 r., I SA/Kr 1052/97, LEX nr 33618; wyrok NSA z 25 czerwca 1999 r., I SA 1551/98, LEX nr 48556). Nie wyklucza to jednak obowiązku strony współprzyczynienia się do zapewnienia pełnego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego – w drodze złożenia wyjaśnień lub przytoczenia innych dowodów w sprawie (wyrok NSA z 4 grudnia 1996 r., SA/Łd 2620/95, LEX nr 27407). W orzecznictwie wskazuje się wręcz, że ciążąca na organach powinność zbadania wszystkich okoliczności istotnych w sprawie w żaden sposób nie może usprawiedliwiać bierności zainteresowanej strony oraz nie zwalnia jej z obowiązku współdziałania z organem w wyjaśnieniu sprawy (wyrok NSA z 16 kwietnia 2019 r., I OSK 1711/17). Obowiązek gromadzenia i poszukiwania dowodów, spoczywający na organach administracji, nie może być uznany za nieograniczony. Nie sposób żądać, aby organy poszukiwały dowodów w nieskończoność, albo podejmowały szczególne dochodzenie w celu wykrycia dowodów, o których istnieniu nic nie wiadomo, albo których odnalezienie jest wyjątkowo mało prawdopodobne z uwagi na upływ czasu. Jeżeli w określonej sprawie nie istnieją obiektywne okoliczności, tylko subiektywne, określające sytuację faktyczną konkretnego wnioskodawcy, jego ważny interes, to ciężar dowodzenia przesuwa się na zobowiązanego (zob. wyrok NSA z 24 stycznia 2019 r., I GSK 2586/18) (por. Przybysz Piotr Marek, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2022 i przytoczone tam tezy).

W okolicznościach niniejszej sprawy przedstawiciel ustawowy skarżącej nie próbował nawet obalić twierdzeń podniesionych przez Wojewodę, a zatem organ ten miał pełne podstawy do przyjęcia, że skarżąca wobec zgromadzonego materiału dowodowego miała zamiar trwale i dobrowolnie opuścić miejsce zameldowania. W ocenie Sądu nie ma podstaw do przyjęcia, że było to czasowe opuszczenie lokalu, jak próbuje wywodzić skarżąca.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał złożoną skargę za niezasadną. W opinii Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był kompletny, spójny i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie ustalenia faktyczne do tego, że doszło do dobrowolnego i trwałego opuszczenia mieszkania były prawidłowe i nie naruszały zasady swobodnej oceny dowodów. W toku postępowania administracyjnego, organy przeprowadziły postępowanie dowodowe mające na celu ustalenie zasadności przesłanki trwałego opuszczenia lokalu, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Nietrafny okazał się również zarzut dotyczący braku możliwości zapoznania się przez przedstawiciela ustawowego skarżącej z dokumentacją zgromadzoną w aktach sprawy. Organ I instancji pismem z 5 sierpnia 2020 r. przesłał opiekunowi prawnemu skarżącej kopie akt spawy celem zapoznania się z nimi oraz poinformował o możliwości złożenia dodatkowych wyjaśnień. Również Wojewoda w trakcie trwającego postępowania odwoławczego pismem z 27 listopada 2020 r. zawiadomił przedstawiciela ustawowego skarżącej o możliwości zapoznania się z aktami postępowania przed wydaniem decyzji. W rezultacie, przyjąć należy, że strona miała możliwość aktywnego uczestnictwa w czynnościach postępowania i była informowana o tych czynnościach oraz przysługujących jej prawach i obowiązkach.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd stwierdza, że w większości odnoszą się one do zarzutu niewykonania przez Prezydenta m.st. Warszawy wyroku Sądu Okręgowego [...] w [...] – [...] Wydział [...] Odwoławczy z [...] marca 2015 r., [...]. Zarzuty te nie mają jednak żadnego znaczenia w postępowaniu o wymeldowanie, albowiem w postępowaniu tym bada się wyłącznie to czy podmiot zamieszkuje na stałe w przedmiotowym lokalu i czy się z niego dobrowolnie wyprowadził, nie zaś fakt przekazania stronie lokalu socjalnego.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.