Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Wr 1950/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2004-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Daria Sachanbińska - spr. Sędziowie: sędzia WSA Teresa Cisyk asesor sądowy Grażyna Jeżewska Protokolant: sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 22 stycznia 2001 r. J. M. złożył wniosek w sprawie wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.

Orzeczeniem z dnia [...]., wydanym na podstawie art. art. 3,4,6 ust. 1, 5 i 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 z późn. zm.), Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w K. stwierdził, iż u J. M. występuje lekki stopień niepełnosprawności, według ustalonych kodów: P. Uznano, iż stopień niepełnosprawności ma charakter okresowy, dlatego też orzeczenie wydano na okres do 22 stycznia 2003 r., czyli dwóch lat, licząc od daty wpłynięcia wniosku. Stwierdzono, iż niepełnosprawność istnieje od dnia 3 września 1996 r. Zawarte w rozstrzygnięciu wskazania dla J. M. obejmowały: przyuczenie do pracy na stanowisku, wykonywanie prostej pracy pod nadzorem (p/w praca na wysokości), korzystanie z rehabilitacji społecznej, dalsze leczenie specjalistyczne, korzystanie z systemu pomocy społecznej oraz ulg i uprawnień - na podstawie odrębnych przepisów. W uzasadnieniu orzeczenia podano, iż rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie zgromadzonej dokumentacji medycznej oraz badań i wywiadów. Orzeczenie zawierało prawidłowe pouczenie o możliwości i terminie wniesienia środka zaskarżenia.

J. M. odebrał orzeczenie w dniu 23 kwietnia 2001 r., a w dniu 10 maja 2001 r. złożył odwołanie, podnosząc, iż jego sytuacja rodzinna jest bardzo zła. Mieszka z matką, która podobnie jak on, jest osobą bezrobotną. Gdyby uzyskał orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym, to mógłby ubiegać się o rentę socjalną oraz przysługiwałyby mu zniżki na autobus.

Postanowieniem z dnia [...] ., nr [...], Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w O., na podstawie art. 134 K.p.a., stwierdził że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 K.p.a., dlatego odwołanie pozostawiono bez rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia podano, iż J. M. odebrał orzeczenie organu pierwszej instancji w dniu 23 kwietnia 2001 r., zatem bieg 14 - dniowego terminu do wniesienia odwołania rozpoczął się 24 kwietnia 2001 r. i upłynął z końcem dnia 7 maja 2001 r. Skoro odwołanie zostało wniesione w dniu 11 maja 2001 r., należało uznać, iż strona uchybiła ustawowemu terminowi, co z kolei zobowiązywało do wydania postanowienia w oparciu o treść art. 134 K.p.a.

Na powyższe postanowienie, w ustawowym terminie, J. M. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu. Skarżący zarzucił, iż organy powinny były uwzględnić okoliczność, iż choruje od dziecka. Szkołę podstawową, jak i zawodową kończył "w Specjalnym Ośrodku Szkolno Wychowawczym w L.", gdzie był pod opieką psychologa. J. M. przyznał, iż odwołanie złożył "z 3 dniowym spóźnieniem". Powołał się raz jeszcze na swą trudną sytuację wynikającą z braku pracy. Matka skarżącego jest również bezrobotna, bez prawa do zasiłku, dlatego utrzymują się jedynie z pieniędzy (150 złotych) otrzymywanych z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w O. wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, iż J. M. złożył odwołanie po terminie a więc zastosowanie miał art. 134 K.p.a. Jak podkreślono, skarżący nie złożył prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, zatem organ nie rozpatrywał sprawy jego ewentualnego przywrócenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie odnotować należy, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o treść art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny. W tym przypadku jest to, z mocy § 1 pkt 9 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), tut. Sąd.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Tak przeprowadzona kontrola zaskarżonego postanowienia wykazała, że odpowiada ono wymogom prawa.

Zgodnie z treścią art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071), zwanej dalej K.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji, przy czym przy obliczaniu tego terminu nie liczy się dnia, w którym decyzję doręczono (art. 57 § 1 K.p.a.). W rozpatrywanej sprawie decyzja organu pierwszej instancji została doręczona w dniu 23 kwietnia 2001 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Bieg czternastodniowego terminu do wniesienia środka zaskarżenia należało więc liczyć, poczynając od dnia 24 kwietnia 2001 r., a jego koniec przypadał na dzień 7 maja 2001 r., który nie był dniem ustawowo wolnym od pracy, zatem nie podlegał "przesunięciu" na najbliższy dzień powszedni (art. 57 § 4 K.p.a). Jednocześnie art. 57 § 5 K.p.a. wskazuje, że termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem nadano pismo m.in. w polskiej placówce pocztowej i wówczas dochowanie terminu potwierdza data stempla pocztowego. Od decyzji Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności wpłynęło odwołanie w dniu 11 maja 2001 r., sporządzone 10 maja 2001 r. (data widoczna na piśmie) i nadane w urzędzie pocztowym w tym samym dniu (data stempla pocztowego Z zestawienia dat wynika, iż J. M., nadając odwołanie w urzędzie pocztowym w dniu 10 maja 2001 r., uchybił ustawowemu terminowi do złożenia środka zaskarżenia, który - jak wskazano wcześniej - upłynął z końcem dnia 7 maja 2001 r. Z dokumentów złożonych w sprawie nie wynika, by skarżący ubiegał się o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, zatem organ odwoławczy prawidłowo - w ramach prowadzonego postępowania wstępnego - zakończył postępowanie, poprzez wydanie w oparciu o treść art. 134 K.p.a. postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Przepis art. 134 K.p.a. jest kategoryczny i zobowiązuje organ, w przypadku zaistnienia przesłanki w nim przewidzianej, do zakończenia postępowania bez merytorycznego zbadania sprawy, niezależnie od okoliczności podnoszonych w odwołaniu. Organ odwoławczy w ramach działań z urzędu - nie jest kompetentny do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wprawdzie art. 58 K.p.a. przewiduje możliwość przywrócenia uchybionego terminu, jednak jest ona uwarunkowana prośbą zainteresowanego.

W tej sytuacji Sąd uznał, że Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności prawidłowo przyjął, iż wobec ostateczności decyzji odwołanie jest bezskuteczne i w konsekwencji prawidłowo wydał postanowienie w oparciu o treść art. 134 K.p.a., stwierdzając uchybienie do wniesienia odwołania. Co prawda Sąd zauważył, że w rozstrzygnięciu pojawiła się zbędna formuła, zawierająca stwierdzenie o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania, jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, zatem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), należało skargę oddalić.