Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 374/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6323 Zezwolenie i cofnięcie zezwolenia na prowadzenie domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67
journal: Dz.U. 2008 nr 115 poz 728
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rudnicka Sędziowie Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędzia WSA Bogdan Wolski (spr.) Protokolant Ewa Nieora po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2009 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary za prowadzenie placówki bez zezwolenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z [...] stycznia 2009 r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A.P., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2008 r. Nr [...]

o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za prowadzenie bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Minister Pracy i Polityki Społecznej wskazał, że w dniu 21 kwietnia 2008 r. zespół inspektorów Wydziału Polityki

Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. przeprowadził kontrolę w placówce "[...]". W dniu kontroli przebywało w placówce 17 osób. Nie było wśród nich osób sprawnych. W toku kontroli ustalono, że placówka – pomimo, że prowadzi działalność gospodarczą polegającą na zapewnieniu całodobowej opieki osobom niepełnosprawnym, chorym lub osobom w podeszłym wieku - nie posiada zezwolenia właściwego wojewody. Minister Pracy i Polityki Społecznej stwierdził, że brak wpisania do protokołu numeru upoważnienia jednego z inspektorów, nie stanowi wady kwalifikowanej i nie prowadzi do nieważności postępowania. Stronie przysługiwało prawo odmowy podpisania protokołu lub zgłoszenia zastrzeżeń, z którego jednak strona nie skorzystała. Z postępowania dowodowego w sprawie wynika, że w kontrolowanej placówce była prowadzona bez zezwolenia działalność o charakterze całodobowej opieki nad osobami niepełnosprawnymi, przewlekle chorymi lub osobami w podeszłym wieku. Fakt prowadzenia przez stronę placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku potwierdza protokół z kontroli z 21 kwietnia 2008 r., pismo inspektora ds. działalności gospodarczej w urzędzie Miasta Z. (znak [...]), zaświadczenie

o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej wydane 19 stycznia 2005 r. ([...]) i oświadczenie strony z 16 lipca 2007 r.

Mając powyższe na uwadze Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. A.P. zaskarżyła decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, to jest: art. 8 k.p.a., art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a., art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. i art. 138 k.p.a. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżąca wskazała, że postępowanie prowadzone

w celu wydania decyzji w sprawie wymierzenia kary było wadliwe, gdyż protokół kontroli doraźnej z 21 kwietnia 2008 r. nie zawiera numeru upoważnienia inspektora wojewódzkiego – M.R.. Wadliwy protokół nie powinien być brany pod uwagę jako materiał dowodowy. Wystąpienie tego naruszenia zobowiązuje organ odwoławczy do uchylenia decyzji opartej na takim protokole. Ponadto skarżąca zwróciła uwagę na niespójność zapisów uzasadnienia.

W przedmiotowej sprawie decyzja została wydana w dniu [...] listopada 2008 r. Nie było więc możliwości odwołania się od niej w dniu 2 czerwca 2008 r. Uzasadniając ostatni z zarzutów skargi podniesiono, że na podstawie wskazanego w sentencji decyzji art. 138 § 1 k.p.a. nie można wydać prawidłowej decyzji administracyjnej. Wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. oznacza wskazanie w podstawie prawnej zarówno 138 § 1 pkt 1 k.p.a., jak i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Wymieniając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzez kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne są uprawnione do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że możliwe jest

wyłącznie zbadanie przez sąd administracyjny czy organ administracji nie naruszył prawa w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co wynika z art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że organy podejmujące czynności

w postępowaniu administracyjnym nie naruszyły prawa w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Przedstawiając to stanowisko Sąd na wstępie wskazuje, że wydanie decyzji przez Wojewodę [...] zostało poprzedzone czynnościami zmierzającymi do ustalenia czy działalność prowadzona przez skarżącą wymagała zezwolenia określonego w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r., Nr 115, poz. 728 ze zm., dalej: ustawa). Przed wydaniem decyzji przeprowadzono kontrolę w dniu 21 kwietnia 2008 r. i wzięto pod uwagę oświadczenie A.P. zawarte w piśmie z 16 lipca 2007 r. oraz treść wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Wpis ten obejmował pomoc społeczną

z zakwaterowaniem. A.P., po zapoznaniu się z aktami sprawy administracyjnej, nie wniosła uwag do zgromadzonych dowodów, a w szczególności nie kwestionowała faktów mogących stanowić podstawę ustalenia zakresu prowadzonej działalności w kontekście obowiązku określonego w art. 67 ust. 1 ustawy. Skarżąca nie podnosiła, że faktycznie prowadzona działalność nie wymagała zezwolenia. Taki zarzut nie został zawarty także w rozpoznawanej skardze.

W postępowaniu odwoławczym i w skardze zarzucono oparcie decyzji na wadliwym protokole z kontroli przeprowadzonej w dniu 21 kwietnia 2008 r. Zarzut ten jest o tyle zasadny, że istotnie, na egzemplarzu protokołu sporządzonego z tej czynności, który został pozostawiony skarżącej, nie wpisano pełnego numeru upoważnienia inspektora M.R.. Oznacza to, że dokument ten nie spełniał jednego z warunków wymienionych w § 15 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie nadzoru i kontroli w pomocy społecznej (Dz. U. Nr 61, poz. 543 ze zm.). Uchybienie to nie miało jednak istotnego znaczenia i walor dowodowy protokołu nie został w jakikolwiek sposób podważony. Istnienie upoważnienia dla jednego z inspektorów przeprowadzających kontrolę nie było przez skarżącą kwestionowane w trakcie kontroli i po dokonaniu tej czynności. Ponadto na egzemplarzu protokółu sporządzonego dla potrzeb organu wpisano dokładny numer upoważnienia inspektora. Wobec tego nietrafny był zarzut naruszenia w toku postępowania art. 8 k.p.a., a opisane uchybienie nie prowadziło także do naruszenia art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a.

Ustosunkowując się do zarzutu opisanego w pkt 2. skargi Sąd wskazuje,

że postanowieniem z [...] marca 2009 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej sprostował oczywistą omyłkę zawartą w zdaniu pierwszym zaskarżonej decyzji podając prawidłową datą wniesienia odwołania. Oczywista omyłka zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie miała wpływu na zasadność decyzji.

Oceniając zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisów nakładających obowiązek podania podstawy prawnej decyzji, Sąd zauważa, że w zaskarżonej decyzji powołano podstawę prawną decyzji – art. 138 § 1 k.p.a. Nie można zasadnie zarzucać organowi, że podał kilka wzajemnie wykluczających się podstaw prawnych, co mogłoby ewentualnie uzasadniać uchylenie decyzji z uwagi na naruszenie obowiązku z art. 107 § 1 k.p.a. Powołanie wzajemnie wykluczających się podstaw prawnych rodziłoby bowiem niejasność co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy. W tej sprawie taka niejasność nie istnieje, gdyż rozstrzygając sprawę organ utrzymał decyzję w mocy

i powołał art. 138 § 1 k.p.a. Nie istnieje zatem sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem a powołaną podstawą prawną. Można jedynie stwierdzić, że podstawa prawna nie została dostatecznie sprecyzowana. Takie uchybienie nie może stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

z 15 lipca 2003 r., I SA 371/03, niepubl.; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego 21 lutego 2006 r., VI SA/Wa 1073/05, niepubl.).

Przedstawione okoliczności potwierdzają, że - wbrew zarzutom skargi – postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Organy administracji publicznej dokładnie ustaliły stan faktyczny na podstawie dowodów spełniających niezbędne ustawowe warunki i zgromadzonych w sposób przewidziany w przepisach regulujących postępowania administracyjne. Decyzja poddana kontroli Sądu zakończyła postępowanie w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej za prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie opieki społecznej bez wymaganego prawem zezwolenia. Osoba prowadząca taką placówkę bez zezwolenia podlega karze pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Organ wydający decyzję w tym przedmiocie nie ma jakiejkolwiek swobody w zakresie oceny celowości lub wysokości nakładanej kary. Oznacza to, że w każdym wypadku stwierdzenia faktu prowadzenia działalności gospodarczej bez wymaganego prawem zezwolenia na prowadzenie placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom w podeszłym

wieku, przewlekle chorym lub niepełnosprawnym, istnieje konieczność nałożenia kary

w wysokości 10.000 zł.

Z uwagi na powyższe, po dokonaniu oceny zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, Sąd nie stwierdził podstaw do uwzględnienia wniosków skargi

i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.