Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 252/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-04-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 258 par 2 pkt 8, art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2012 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku B. G., o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata, w sprawie ze skargi wyżej wymienionego na czynność Starosty [...], o odmowie zwrotu opłaty za kartę pojazdu, - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

B. G. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu. Wymieniony złożył swój wniosek do sprawy o sygn. akt II SA/Rz 252/12, dotyczącej skargi na czynność Starosty [...] wyrażającą odmowę zwrotu opłaty za wydanie kartę pojazdu.

Sprawa ze skargi wyżej wymienionej osoby nie została zakończona przed WSA w Rzeszowie. Skarżący jest obowiązany do uiszczenia wpisu sądowego z tytułu wniesienia skargi w wysokości 200 zł. Pozostałe koszty sądowe niniejszej sprawy mogą wiązać się z koniecznością uiszczenia opłat kancelaryjnych czy wpisów sądowych należnych z tytułu wnoszonych środków zaskarżenia.

We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący przedstawił następujące okoliczności: w skład gospodarstwa domowego wchodzi pięcioro osób. Strona ma na utrzymaniu dwie córki i syna. Rodzina mieszka w domu o pow. 150 m². B. G. utrzymuje się z pracy. Jego wynagrodzenie wynosi 2200 zł. Według treści wniosku rodzina nie otrzymuje żadnych innych świadczeń.

Wnioskodawca w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego w piśmie z dnia 30 marca 2012 r. oświadczył, że posiada dwa samochody osobowe – Polonez ATU z 1997 r. oraz Ford Escort z 1992 r. Utrzymanie tych pojazdów kosztuje ok. 500 zł miesięcznie, plus 1000 zł w skali roku kosztuje ubezpieczenie i przeglądy. Skarżący oraz żona posiadają telefony komórkowe, na których utrzymanie rodzina przeznacza ok. 80 zł w skali miesiąca. Rachunki za prąd wodę i gaz wynoszą 300 zł, dojazdy 450 – 500 zł, przedszkole ok. 100 zł, lekarstwa ok. 150 zł, opłaty za żywność i artykuły gospodarstwa domowego ok. 800 zł. Według nadesłanego do WSA zaświadczenia z Urzędu Pracy, żona wnioskodawcy W. G. jest aktualnie bezrobotna.

Stwierdzono, co następuje:

wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie zarówno w całości jak i w części. Skarżący nie udowodnił bowiem, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego. Na te koszty składają się przede wszystkim koszty sądowe oraz koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika. Według treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 152, poz. 1270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.), przyznanie prawa w zakresie całkowitym jest możliwe jeżeli strona wykaże, że nie posiada jakiegokolwiek majątku na pokrycie kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym stanowi najszerszą postać pomocy państwa dla stron procesu sądowego, dlatego rozstrzygnięcie o wymiarze pozytywnym może zostać podjęte w sytuacji szczególnej, uzasadnionej stanem ubóstwa wnoszącego o pomoc. Strona, która wydatkuje na cele, od których realizacji nie zależy utrzymanie osoby fizycznej nie może liczyć na prawo pomocy w jakimkolwiek zakresie. Prawo pomocy nie może skutkować przerzuceniem kosztów wszczętego postępowania na budżet państwa w sytuacji, gdy wnoszący nie żyje na poziomie utrzymania koniecznego lub poniżej tego poziomu.

Rodzina B. G. nie należy do ubogich. Zamieszkuje w domu o pow. 150 m², opłaca związane ze swym utrzymaniem koszty stałe w postaci wydatków za gaz, wodę, elektryczność. Wnioskodawca jak również żaden z członków gospodarstwa domowego nie jest dłużnikiem. Rodzina ma zapewnione warunki mieszkaniowe. Posiada dwa samochody, a także telefony komórkowe. Wymaga zwrócenia uwagi, że od utrzymania tych przedmiotów nie zależy minimum egzystencji osoby fizycznej. Dlatego związanych z nimi wydatków nie można zakwalifikować jako koniecznych dla rodziny a tym samym podlegających ochronie realizowanej poprzez instytucje prawa pomocy. Podane przez stronę wydatki mogą w całości zrekompensować pełne koszty postępowania sądowego. Podobnie należy ocenić opłaty w kwocie 46 zł w miesiącu za dostęp do sygnału telewizji satelitarnej CANAL PLUS. O ponoszeniu tych kosztów przez skarżącego świadczy przesłany do Sądu wyciąg z rachunki bankowego.

Odmawiając przyznania prawa pomocy nie można pominąć faktu zatajenia przed Sądem dochodów przekazywanych na rachunek B. G. przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej [...]. Na podstawie analizy przesłanego wyciągu z rachunku bankowego ustalono, że wymieniony Ośrodek w styczniu i lutym 2012 r. przelał na konto B. G. kwotę 307 zł tytułem świadczeń za miesiąc styczeń i luty. Te przelewy świadczą o posiadaniu przez wymienionego prawa do okresowych świadczeń z pomocy społecznej. Ten istotny dla prawa pomocy fakt został zupełnie pominięty przez wnioskodawcę w treści urzędowego druku PPF. Nieujawnienie dochodów z pomocy społecznej jest wystarczającym powodem dla odmowy przyznania prawa pomocy.

Reasumując, ponoszenie kosztów zbędnych dla utrzymania osoby fizycznej oraz zatajenie dochodów z pomocy społecznej nakazuje stwierdzić, że wnioskujący o prawo pomocy jest zdolny do poniesienia kosztów niniejszego postępowania. Z wyżej powołanych względów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia w oparciu o art. 246 § 1 pkt 1 i 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.