Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2405/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko, sędzia WSA Andrzej Siwek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 marca 2022 r. sprawy ze skargi [...] S. A. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

I.

Decyzją z [...] maja 2021 r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 30 ust. 5 i ust. 6 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) wniósł sprzeciw względem dokonanego przez [...] S.A. w [...] (dalej jako Spółka) zgłoszenia budowy zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [...] na nieruchomość oznaczoną w ewidencji jako działka nr [...], obręb [...], przewidzianego do realizacji na działce nr [...] obręb [...], jedn. ew. [...].

Analizując przedłożone materiały, Wojewoda stwierdził niezgodność zamiaru budowy zgłoszonego zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] Dzielnicy [...] w [...] przyjętego uchwałą Nr [...] z [...] maja 2001 r. Rady Miejskiej w [...] (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] poz. [...]).

Wojewoda wyjaśnił, że działka stanowiąca drogę wojewódzką nr [...] w miejscowości [...], oznaczona została w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 1 KG(1/2). Stosownie do § 10 ust. 2 planu, dla terenów przyległych do terenu oznaczonego symbolem 1 KG(1/2) obsługa jedynie poprzez skrzyżowania ustalone w uchwale i rysunku planu. Ponadto jak wynika z odczytu rysunku planu, działka nr [...], obręb [...] (oznaczona w planie symbolem 15 P,S) winna zostać skomunikowana z drogą wojewódzką nr [...] w miejscowości [...] za pośrednictwem drogi oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 10KD (1/2).

W świetle powyższego, działka nr ew. [...] nie może zostać skomunikowana z drogą wojewódzką nr [...] za pośrednictwem nowego zjazdu publicznego. Zgodnie bowiem z ustaleniami planu, dostęp do drogi wojewódzkiej odbywać się ma wyłącznie poprzez skrzyżowania ustalone w uchwale i rysunku planu. Zjazd zgodnie z art. 4 pkt 8 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 470 ze zm. - dalej jako u.d.p.) jest połączeniem drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgłoszona inwestycja jest niezgodna z ustaleniami planu, które są wiążące dla organu właściwego do rozpatrzenia zgłoszenia robót budowlanych.

Nadto organ zauważył, że zgłoszenie jest niekompletne i zawiera istotne braki. Mając jednak na uwadze opisaną wyżej niezgodność inwestycji z planem odstąpiono od wzywania inwestora do ich uzupełnienia.

II.

Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z [...] października 2021 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody.

Wskazał, że stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 11 P.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa zjazdów z dróg krajowych i wojewódzkich oraz zatok parkingowych na tych drogach. Zgodnie zaś z art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia planu.

GINB powtórzył ustalenia Wojewody co do przeznaczenia działki drogowej i inwestycyjnej w planie uznając jednocześnie, że organ I instancji zasadnie wniósł sprzeciw względem zgłoszenia budowy zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [...] (ul. [...] działka nr ew. [...]) na nieruchomość o nr ewid. [...] w [...], gdyż planowany zjazd jest nowym zjazdem, podczas gdy plan miejscowy dopuszcza na tym terenie obsługę komunikacyjną jedynie przez skrzyżowania ustalone w uchwale i rysunku planu.

Wyjaśnił, że z orzecznictwa wynika, że zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. właściwy organ, w każdym przypadku ma obowiązek ocenić zgodność zgłoszonych robót budowlanych z aktualnie obowiązującym planem miejscowym i wnieść sprzeciw wówczas, gdy stwierdzi, że realizacja tych robót narusza w jakikolwiek sposób przepisy tego planu i to w sytuacji niezależnej od tego, że roboty budowlane spełniają wymogi wynikające z innych przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Samo stwierdzenie niezgodności zgłoszonych robót budowlanych z ustaleniami planu jest wystarczającą i samodzielną podstawą do wniesienia sprzeciwu.

NSA w wyroku z 9 marca 2017 r. sygn. akt 1390/15 wskazał, że postanowienia planu miejscowego wiążą także organ udzielający zgody na wykonanie zjazdu w określonym miejscu. W związku z powyższym zarządca drogi nie może udzielić zezwolenia na wykonanie zjazdu, nawet spełniającego wszelkie warunki techniczne, jeśli zjazd taki w świetle postanowień planu miejscowego na danym terenie nie jest dopuszczalny.

Żaden przepis prawa nie uprawnia organu administracji architektoniczno-budowlanej do odstąpienia od uwzględnienia przepisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, chociażby z uwagi na wolę prowadzenia przez Skarżącego inwestycji budowlanej.

Decyzja Zarządu Województwa [...] - Zarządca Dróg Wojewódzkich [...] Służba Dróg i Kolei [...] z [...] lutego 2021 r. nr [...], zezwalająca Spółce na lokalizację zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości [...] przy ul. [...] z działki drogowej oznaczonej nr ewid. [...] do nieruchomości - działka nr [...] w [...], nie ogranicza ani nie wyłącza zastosowania przepisów planu.

Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b., właściwy organ, w każdym przypadku ma obowiązek ocenić zgodność zgłoszonych robót budowlanych z aktualnie obowiązującym planem miejscowym i wnieść sprzeciw wówczas, gdy stwierdzi, że realizacja tych robót narusza w jakikolwiek sposób przepisy tego planu i to w sytuacji niezależnej od tego, że roboty budowlane spełniają wymogi wynikające z innych przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Samo bowiem stwierdzenie niezgodności zgłoszonych robót budowlanych z ustaleniami miejscowego planu jest wystarczającą i samodzielną podstawą do wniesienia sprzeciwu.

Za niezasadny GINB uznał zarzut naruszenia art. 4 pkt 8 u.d.p. poprzez błędną wykładnie polegającą na przyjęciu, że budowa przedmiotowego zjazdu stanowi budowę lub wykonywanie robót budowlanych dających organowi administracji architektoniczno-budowlanej prawo do wniesienia sprzeciwu.

Inwestor określił przedmiot inwestycji jako "budowa zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [...] (...), dz. nr [...] na dz. nr [...]". Budowa zjazdu z drogi wojewódzkiej wymaga uprzedniego zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej, a zatem Wojewoda w sposób prawidłowy dokonał oceny złożonego zgłoszenia pod kątem wymagań wynikających z przepisów ustawy Prawo budowlane.

Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 29 u.d.p. Przepis ten nie uchyla unormowań zawartych w prawie budowlanym, nie stanowi również lex specialis wobec ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 29 ust. 3 pkt 1 lit. a) u.d.p., zezwolenie na lokalizację zjazdu, wydaje się na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem ust. 5. W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, a w zezwoleniu na przebudowę zjazdu - jego parametry techniczne, a także zamieszcza się, w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o obowiązku przed rozpoczęciem robót budowlanych dokonania czynności wymaganych przepisami ustawy Prawo budowlane.

Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a., gdyż Wojewoda był organem właściwym do wydania decyzji, a uzasadnienie rozstrzygnięcia zostało oparte na prawidłowej podstawie prawnej i zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne.

III.

Skargę na powyższą decyzję wywiodła Spółka, kwestionując ją w całości i zarzucając naruszenie:

1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. i pozostałymi zarzutami poprzez:

- podanie wadliwej podstawy prawnej,

- pominięcie art. 29 ust. 6 u.d.p.,

- podanie orzeczeń sądów administracyjnych, które nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie, ponieważ dotyczą innych stanów faktycznych,

- niewskazanie wykładni przepisów powoływanych w decyzji,

- nieustosunkowanie się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego zawartych w odwołaniu,

b) art. 6 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a., art. 7 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. - w związku z pozostałymi zarzutami

2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

a) art. 30 ust. 5 i ust. 6 pkt 2 P.b. poprzez błędną wykładnię (przy założeniu, że taka wykładnia miała miejsce, ponieważ z uzasadnienia decyzji nie wynika, aby organ dokonał jakiejkolwiek wykładni przepisów prawa) polegającej na przyjęciu, że budowa zjazdu jest budową lub wykonywaniem robót budowlanych dającą Wojewodzie prawo do wniesienia sprzeciwu oraz że budowa ta podlega ocenie pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w następstwie czego doszło do niewłaściwego zastosowania ww. przepisów,

b) art. 4 pkt 8 u.d.p. poprzez błędną wykładnię (przy założeniu, że taka wykładnia miała miejsce, ponieważ z uzasadnienia decyzji nie wynika, aby organ dokonał jakiejkolwiek wykładni przepisów prawa) polegającej na przyjęciu, że budowa przedmiotowego zjazdu (czyli inwestycji) stanowi budowę lub wykonanie robót budowalnych, dającą organowi administracji architektoniczno-budowlanej prawo do wniesienia sprzeciwu, w następstwie czego doszło do niewłaściwego zastosowania ww. przepisów,

c) art. 29 u.d.p. poprzez błędną wykładnię i niepełną wykładnię - z pominięciem ust. 6 (przy założeniu, że taka wykładnia miała miejsce, ponieważ z uzasadnienia decyzji nie wynika, aby organ dokonał jakiejkolwiek wykładni przepisów prawa) polegającą na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają art. 30 ust. 5 i ust. 6 pkt 2 P.b., podczas gdy cały art. 29 u.d.p. ma charakter lex specialis w stosunku do Prawa Budowlanego oraz przepisów ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.), w następstwie czego doszło do niezastosowania ww. art. 29 oraz niewłaściwego zastosowania art. 30 ust. 5 i ust. 6 pkt 2 P.b.

Powyższe naruszenia stanowią jednocześnie naruszenie interesu prawnego Strony, która w braku jakiegokolwiek sprzeciwu i zastrzeżeń Gminy [...] uzyskała decyzję zezwalającą na lokalizację inwestycji, a której realizacja jest wstrzymana z powodu sprzeciwu.

Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody oraz o orzeczenie o kosztach postępowania.

IV.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

V.

Istotę skargi Spółki należy ujmować w trzech zasadniczych twierdzeniach.

Po pierwsze, Strona uznaje że GINB nienależycie ocenił jej odwołanie i w istocie nie przeprowadził ani wystarczającego postępowania wyjaśniającego ani też, co zdaniem Strony jest szczególnie ważne, jakiejkolwiek wykładni przepisów prawa powołanych w odwołaniu, a mających mieć zdaniem Strony znaczenie dla rozstrzygnięcia.

Po drugie, Strona zdaje się uważać, że najistotniejsza w procesie budowy/przebudowy zjazdu jest zgoda zarządcy drogi, a zatem w związku z art. 29 ust. 6 i art. 29a u.d.p. oraz definicją zjazdu, Wojewoda nie ma jakichkolwiek kompetencji aby wnosić sprzeciw.

Po trzecie, Strona sugeruje, że z uwagi na art. 29 ust. 6 u.d.p., postanowienia planu miejscowego nie mają jakiegokolwiek znaczenia dla możliwości budowy zjazdu.

Sąd żadnego z tych twierdzeń nie podziela, jako sprzecznych z obowiązującymi przepisami prawa.

Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w odniesieniu do budowy/przebudowy zjazdów, obowiązują w Polsce dwa, niezależne od siebie, jednakże w istotny sposób powiązane, reżimy prawne. Pierwszy, uregulowany jest w Prawie budowlanym i związany ze stricte budowlanym charakterem robót dotyczących wykonania zjazdu. Drugi, powiązany został z kompetencjami zarządcy drogi do wpływania na jej kształt. Powyższe twierdzenie wynika wprost i jednoznacznie z art. 29 ust. 3a u.d.p. dodanego do ustawy na mocy postanowień art. 2 pkt 3 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2020 r. poz. 471) zmieniającej m.in. ustawę o drogach publicznych z dniem 19 września 2020 r.

Zgodnie więc z tym przepisem, doprecyzowującym dotychczasową, utartą i niekwestionowaną linię orzeczniczą, zezwolenie, o którym mowa w art. 29 ust. 1 (na budowę/przebudowę zjazdu), dołącza się do wniosku o pozwolenie na budowę oraz do zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych, o których mowa w ustawie Prawo budowlane.

Tym samym Prawo budowlane reguluje kwestie związane z budowlaną stroną realizacji zjazdu z drogi publicznej, zaś ustawa o drogach publicznych określa warunki, wymogi i sankcje związane z realizacją zjazdów, czego Skarżąca zdaje się nie dostrzegać.

Inaczej mówiąc, do budowy zjazdu wymagane jest zarówno spełnienie warunków z ustawy o drogach publicznych, a więc uzyskanie w drodze decyzji zgody zarządcy drogi na tego rodzaju inwestycję, jak również dopełnienie wymagań stawianych przez Prawo budowlane i koncentrujących się stricte na sferze "budowlanej poprawności" inwestycji. Naruszenie któregokolwiek z tych dwóch reżimów prawnych uzasadnia podjęcie działań przez odpowiednie organy i we właściwym trybie. W pierwszym przypadku przez nadzór budowlany, w drugim zaś przez zarządcę drogi.

Tym samym odmienne rozumienie tych dwóch reżimów prawnych, zwłaszcza wskazujące na brak kompetencji organów architektoniczno-budowlanych jakie prezentowane jest w skardze, stanowi zaprzeczenie prostych i jednoznacznych przepisów prawa. Dość wskazać, że w art. 29 ust. 1 pkt 11 P.b., co trafnie podkreśla GINB, ustawodawca wprost stwierdza, że nie wymaga obecnie decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, budowa zjazdów z dróg krajowych i wojewódzkich oraz zatok parkingowych na tych drogach. W Prawie budowlanym istnieje więc jednoznaczny i nie budzący żadnych wątpliwości przepis, określający wymóg dokonania zgłoszenia budowy/przebudowy zjazdu. Mocą ustawy budowa/przebudowa zjazdu wymaga więc zgłoszenia, a przez to nie ma jakichkolwiek wątpliwości, że istnieje kompetencja organów architektoniczno-budowlanych do orzekania w tego rodzaju sprawach.

Wskazać także należy, że wykonanie zjazdu z drogi wojewódzkiej, nie dość że przewidziane wprost w przepisach Prawa budowlanego jako wymagające zgłoszenia, mieści się także w definicji budowy przewidzianej w art. 3 pkt 6 P.b. Budowa to bowiem wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego, zaś zjazd jest niewątpliwie obiektem budowlanym. Niezasadne jest więc odwoływanie się do definicji zjazdu z art. 4 pkt 8 u.d.p., która ma zastosowanie na tle spraw uregulowanych w ustawie o drogach publicznych, jednakże nie może być źródłem ocen na tle ustawy Prawo budowlane.

Skarżący wadliwie przywołuje na poparcie swoich twierdzeń nieaktualny już wyrok NSA z 13 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 1109/15. Rzecz w tym, że wyrok ten został wydany w całkowicie innym i nieprzystającym do niniejszej sprawy stanie prawnym, dotycząc przy tym sytuacji faktycznej z 2014 roku. Problem poruszany w tamtej sprawie dotyczył art. 29 ust. 2 pkt 12 P.b. w ówczesnym brzmieniu (rok 2014) wskazującym, że pozwolenia na budowę nie wymagało wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie dróg, torów i urządzeń kolejowych.

Rozważanie obecnie, czy zjazd stanowi, czy nie stanowi element drogi jest całkowicie zbędne, co też słusznie pominął GINB, gdyż obecnie obowiązujące prawo bezwzględnie wymaga dla wykonania zjazdu dokonania zgłoszenia. W ramach stanu prawnego obowiązującego w 2014 roku kwestia ta nie była tak wyraźnie uregulowana w prawie, stąd wyrok NSA wydany w sprawie II OSK 1109/15 nie ma tu znaczenia.

Podobnie powoływany przez Stronę wyrok tutejszego Sądu z 9 listopada 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 425/18 nie może mieć zastosowania w tej sprawie z uwagi na fakt, że dotyczy zupełnie innego problemu prawnego, odnoszącego się do zgody na lokalizację zjazdu i zapisów planu miejscowego (w sprawie tej przepisy planu były niejednoznaczne, pozostawiając duże pole do interpretacji).

W związku z powyższym, kwestia tego, czy Wojewoda i GINB posiadają uprawnienie do orzekania w sprawie zgłoszenia o budowie nie podlega jakimkolwiek wątpliwościom.

Strona wadliwie wskazuje również na art. 29 ust. 6 i art. 29a u.d.p. jako źródło mające wyłączać stosowanie aktów prawa miejscowego do budowy zjazdów. Jest to zaprzeczenie podkreślonego na wstępie niniejszych rozważań dychotomicznego rozdzielenia przez ustawodawcę reżimów prawnych regulujących inwestycje w postaci zjazdów z dróg wojewódzkich. Wskazać jednocześnie należy, że niespełnienie wymagań ustawy o drogach publicznych, a więc np. brak zgody zarządcy drogi na realizację zjazdu, bez względu na nawet pozytywne dla inwestora działanie organu architektoniczno-budowlanego (brak sprzeciwu), nie powoduje, że inwestor nie będzie ponosił odpowiedzialności za działanie naruszające ustawę o drogach publicznych. Podobnie jest w sytuacji, gdy inwestor dysponując zgodą zarządcy drogi, nie uzyskuje odpowiedniego zatwierdzenia swojej inwestycji na gruncie Prawa budowlanego (np. nie dokonuje zgłoszenia). To zaś, że art. 29 ust. 6 u.d.p. przewiduje, że budowa lub przebudowa zjazdu na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 29 ust. 1, nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie powoduje, że przepis ten znajduje odniesienie do aktów prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zarówno bowiem organ, jak i Sąd nie mogą odrzucić przepisów planu, który zgodnie z art. 94 Konstytucji RP obowiązują na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Procedura kwestionowania aktów prawa miejscowego uregulowana jest natomiast w ustawie o samorządzie gminnym i winna być Spółce, z uwagi na profesjonalną reprezentację, znana.

Dodatkowo należy wyjaśnić, że kwestia zasadności regulowania możliwości lokalizowania zjazdu z dróg w planie miejscowym może być przedmiotem oceny w sprawie, dotyczącej kontroli tego aktu prawa miejscowego, a nie w sprawie sprzeciwu, wniesionego względem zgłoszenia z uwagi na jego sprzeczność z postanowieniami planu miejscowego.

VI.

W konsekwencji należy zauważyć, że orzekając w sprawie dokonanego zgłoszenia organ ma obowiązek jego analizy i w razie stwierdzenia naruszeń, powinien zgłosić sprzeciw. W art. 30 ust. 6 P.b. ustawodawca przewidział podstawy zgłoszenia sprzeciwu wskazując, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi go, jeżeli:

1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę;

2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy;

3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje;

4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5.

W ocenie Sądu, organy słusznie zgłosiły sprzeciw w sprawie, bowiem inwestycja jest niezgodna z planem miejscowym i to w sposób oczywisty.

Nie przytaczając w pełni przepisów planu, w wystarczający sposób już przedstawionych w obu decyzjach, należy jedynie przypomnieć, że akt ten w § 10 ust. 2 pkt 1 ustalił dla drogi KG (1/2), obsługę terenów przyległych jedynie poprzez skrzyżowania ustalone w uchwale i rysunku planu. Sąd nie ma jakichkolwiek wątpliwości, że lokalizacja zjazdu w miejscu wskazanym w zgłoszeniu, a wiec wprost z drogi KG (1/2) na działkę nr ew. [...], z pominięciem sposobu przewidzianego w planie, jest niezgodna z tym aktem prawa miejscowego.

Zasadnie zatem organy zgłosiły sprzeciw. Dopóki bowiem przepisy planu nie zostaną zmienione bądź wyeliminowane z obrotu, dopóty lokalizacja zjazdu w miejscu postulowanym przez Stronę będzie z aktem tym niezgodna.

Należy przy tym dodać, że nie ma wpływu na zasadność decyzji Wojewody i GINB fakt, że Skarżąca Spółka uzyskała zgodę zarządcy drogi wojewódzkiej na lokalizację zjazdu w miejscu przez siebie wybranym. Niestety fakt ten nie ma wpływu na to, że zachodzi niezgodność tego rodzaju inwestycji z planem, co organ słusznie podnosi. Nadto, skoro Gmina - jak twierdzi Skarżąca - wyraziła zgodę na lokalizację inwestycji na działce nr ew. [...], to winna również rozważyć zmianę planu miejscowego uchwalonego 21 lat temu, tak aby lokalizacja zjazdu w rozumieniu przepisów prawa budowlanego również była możliwa. Nie da się przy tym w drodze wykładni tak zinterpretować przepisu § 10 ust. 2 planu, by możliwe było dojście do wniosku, że można ten przepis pominąć i wyrazić zgodę na budowę zjazdu w rozumieniu Prawa budowlanego.

W konsekwencji Sąd uznał, że na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) skargę należało oddalić jako nieuzasadnioną.

Żaden z zarzutów skargi nie jest przy tym zasadny, na co zwrócono uwagę wyżej, przedstawiając otoczenie prawne i kluczowe okoliczności faktyczne dotyczące budowy zjazdów.