Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 832/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2016-10-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 12 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od marca do grudnia 2014 r. i za styczeń 2015 r. p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W związku ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...] stycznia 2016 r., pełnomocnik A. A. wniósł o wstrzymanie jej wykonania. Wskazał, że sytuacja materialna skarżącej jest ciężka, co wyklucza zdolność zapłaty kwoty wynikającej z decyzji. Skarżąca wystosowała wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżąca utrzymuje się z zasiłku, nie posiada własnego mieszkania – mieszka z trójką dzieci u konkubenta i jego matki. Skarżącej przyznany został zasiłek rodzinny na dzieci. Dochody skarżącej z działalności gospodarczej są obecnie nieporównywalnie niższe niż w roku 2015. Skarżąca z trudem radzi sobie z pokryciem bieżących wydatków, a dochód nie jest w stanie pokryć w pełni bieżących wydatków życia codziennego w ramach utrzymania rodziny, której jest jedynym żywicielem. Konkubent jest osobą bezrobotną, a jego matka utrzymuje się ze skromnej emerytury. Wszczęcie egzekucji będzie de facto skutkowało wyrządzeniem znacznej szkody, jak również spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie ma żadnego majątku. Egzekucja musiałaby odbyć się z jej dochodów, które są niskie i nie wystarczają nawet na pokrycie bieżących potrzeb. Odebranie skarżącej wszelkich dochodów wiązałoby się ze szkodą dla dzieci, które pozbawione by zostały źródła utrzymania. Taka sytuacja byłaby sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Na gruncie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a z taką sytuacją (brak środków na rachunku bankowym) mamy do czynienia w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się już pogląd, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Nałożony na skarżącą obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne, niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej - które co do zasady są odwracalne -nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w połączeniu z sytuacją finansową i osobistą skarżącej może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie utraty płynności finansowej, a w ostateczności nawet do pozbawienia jej rodziny środków do życia.

Wniosek został oparty w dużej części na argumentacji przedstawionej

we żądaniu skarżącej o przyznanie prawa pomocy, który został oddalony przez referendarza sądowego. Wyjaśnienia jednak wymaga, że przesłanki przyznania prawa pomocy nie są tożsame z przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega ocenie w kontekście spełnienia przesłanek, o których mowa

w art. 246 § 1 p.p.s.a., zaś wstrzymanie wykonania decyzji lub aktu uzasadniać mogą konkretne okoliczności będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., a nie sama aktualna sytuacja majątkowa, w której znajduje się strona.

Mając na uwadze wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym określonego ww. decyzją (kwota przekraczająca 70.000 zł) oraz dokumentację dołączoną do wniosku o przyznanie prawa pomocy, Sąd doszedł

do przekonania, że natychmiastowa konieczność zapłaty takiej kwoty w istotny sposób może wpłynąć na trudności w spłacie bieżących zobowiązań i zachwiać płynnością finansową skarżącej, utrzymującej trójkę małoletnich dzieci. Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży detalicznej m.in. napojów

i wyrobów tytoniowych. Poza pawilonem handlowym o wartości początkowej 28.800 zł ustalonej dla potrzeb amortyzacji, nie ma majątku. Podsumowania księgi przychodów i rozchodów wskazuje, że skarżąca za okres od 1 kwietnia 2016 r. do 30 czerwca 2016 r. uzyskała dochód w kwocie 76,13 zł, zaś za okres od 1 czerwca 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r. dochód w kwocie 2.187,09 zł. Skarżąca ma na utrzymaniu trójkę małoletnich dzieci, na które uzyskuje obecnie zasiłki rodzinne wraz

z dodatkami. Okoliczności te uprawdopodobniają zatem, że wykonanie zaskarżonej decyzji łączyć się może z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

W związku z powyższym uzasadnione jest udzielenie skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Orzeczono więc jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 przywołanej ustawy procesowej.