Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 434/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1 , art. 2 ust 1, art. 7  ust. 1-3 , art. 8 , art. 38 ust 1
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: par 88  ust. 1 pkt 7  zał. nr 6  do ww. rozp.. - pkt 3 ppkt 7 lit a
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: art. 161 , art. 145 par 1 pkt 1 lit c , at. 135 , art. 152 , art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.),, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za zajęcie pasa drogowego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Nr [...], II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej T. D. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia

[...] r. Nr [..] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 40 ust l-13a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115) oraz art. 3 pkt 5 ustawy z dnia Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz

§ 4 uchwały nr [..] Rady Miasta [...] z dnia 3 października 2004r.

w sprawie ustalenia stawek za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urz. Woj. Zach. Nr 85, poz. 1592) po rozpoznaniu odwołania R. i T. D. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia[...] ., nr [...] w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] w [...] od dnia[...] . w celu umieszczenia obiektu budowlanego (garaż) o pow. 16 m2, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Z uzasadnienia decyzji wynikało, że decyzją z dnia 6 września 2007r. Prezydent Miasta [...] zezwolił R. i T. D. na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] w [...] od dnia [...] r. do dnia [...] r. w celu umieszczenia obiektu budowlanego (garaż) o pow. 16,2m2.

Decyzja powyższa została wydana na podstawie art. 19 ust. 5, art. 21 ust. 1 i 1a oraz art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3, ust. 3,6,11,13,15 ustawy o drogach publicznych, § 4 uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego oraz załącznika do uchwały

nr [...] Zarządu Miasta [...] z dnia [...] r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg gminnych w mieście [...] .

W decyzji organ ustalił opłatę za zajęcie pasa drogowego w wysokości[...] . powołując się w tym względzie na § 4 uchwały Rady Miasta [...]

z dnia[...] . Nr [...] w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego. Opłata została ustalona jako iloczyn stawki za każdy dzień zajęcia pasa drogowego za 1m2 powierzchni zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego nie związanego z potrzebami zarządzenia drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Organ wydający decyzję na podstawie art. 107 § 4 Kpa odstąpił od uzasadnienia decyzji jako decyzji uwzględniającej żądanie strony w całości.

Od decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego odwołali się R.

i T. D., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Odwołujący się wskazali, że przedmiotowy garaż został wybudowany ze środków własnych na terenie ADM. Opłata za garaż wynosiła dotychczas [...] zł. miesięcznie. Podali również, że plan terenu pod garaże wyznaczono wybiorczo, niezgodnie ze stanem zabudowy i pomimo, że na tym terenie znajdują się również inne garaże usytuowane w linii drogi, to nie pobierane są tak wysokie opłaty za zajęcia pasa drogowego. Nadto małżonkowie D. wskazali, że jeżeli opłata okazałaby się prawidłowa, to wnioskują o rozłożenie jej na raty z uwagi na trudną sytuację majątkową.

W uzupełnieniu odwołania podali, że wniosek odwołujących się winien zostać potraktowany jako wniosek o wyrażanie zgody na zajęcia pasa drogowego i takiej zgody udzielono natomiast opłatę naliczono bezzasadnie. Ponadto wskazali, że istnieje różnica pomiędzy instytucją dalszego pozostawiania obiektu w pasie drogowym, wymagającą jedynie zgody zarządu drogi, a zajęciem pasa drogowego wymagającym zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Odwołujący się podali, że stan faktyczny nie wymagał wydania zaskarżonej decyzji, a organ winien wiedzieć

w jaki sposób zakwalifikować wniosek i jaki przepis ustawy zastosować.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w decyzji z dnia

[..] r. wskazało, że w sprawie ma zastosowanie art. 40 ust. 1-13a ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie, o którym mowa powyżej dotyczy:

1) prowadzenia robót w pasie drogowym;

2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych

z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;

4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę.

Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w pkt 1 i 4 ustawy

o drogach publicznych ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień.

Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w pkt 2, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, przy czym za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok, opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim.

Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego.

W myśl ust. 11 w/w artykułu ustawy opłatę ustala w drodze decyzji administracyjnej, właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Ustęp 8 tego przepisu stanowi z kolei, że organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, z tym że stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł. Przy ustalaniu stawek, o których mowa w ust. 7 i 8, uwzględnia się:

1) kategorię drogi, której pas drogowy zostaje zajęty;

2) rodzaj elementu zajętego pasa drogowego;

3) procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni;

4) rodzaj zajęcia pasa drogowego;

5) rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium wskazało, że przepisy ustawy o drogach publicznych nie rozróżniają instytucji "wyrażenia zgody"

i "udzielenia zezwolenia". Przepisy ustawy regulują jedynie instytucję "udzielenia zezwolenia" i opłatę ustala w drodze decyzji administracyjnej właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

W związku z tym zarzut, iż w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do wydania decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego jest całkowicie chybiony. Nadto wskazany w odwołaniu argument, że w przedmiotowej sprawie należało zastosować jedynie art. 38 ustawy o drogach publicznych jest o tyle, w ocenie Kolegium, nieuzasadniony, że zastosowanie tego przepisu nie powoduje automatycznego zwolnienia podmiotu zajmującego pas drogowy z opłaty za zajęcie tego pasa. Organ powołał się na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w wyrokach z dnia 25.04.2006r., sygn. akt: VI SA/Wa 426/06, z dnia 28.02.2006r., sygn. akt: VI SA/Wa 2115/05, z dnia 10.11.2005r., sygn. akt: VI SA/Wa 919/05.

Organ stwierdził nadto, że argument wskazujący, iż od innych posiadaczy garaży nie pobierane są tak wysokie opłaty nie został poparty żadnymi dowodami,

a odwołującym się nie jest nadto znany stan faktyczny i prawny tych garaży.

Kolegium wskazało również, że małżonkowie D. zostali poinformowani o wysokości opłaty, w wyniku czego w dniu [...] . dokonali zmiany wniosku w zakresie okresu zajęcia pasa drogowego.

Wysokość opłaty za zajęcie pasa drogowego pod garaż została ustalona

w oparciu o § 4 uchwały nr XXVIII/567/04 Rady Miasta [...] z dnia

3 października 2004r. w sprawie ustalenia stawek za zajęcie pasa drogowego

w związku z powyższym szczegółowego wyjaśnienia wymaga charakter obiektu jakim jest garaż blaszany, kwalifikowany jako tymczasowy obiekt budowlany w myśl posiłkowo powołanych przepisów Prawa budowlanego.

Obiektem budowlanym jest zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego:

a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,

b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami

i urządzeniami,

c) obiekt małej architektury;

W myśl art. 3 pkt 5) Prawa budowlanego, tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe

i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.

Zatem garaż blaszany jako obiekt o charakterze kontenerowym, w przekonaniu Kolegium, słusznie przez organ pierwszej instancji został zaliczony do obiektów budowlanych tymczasowych. (wyroku NSA z dnia 197 marca 1999r., sygn. akt: SA/Bk 1672/97).

Kolegium wyjaśniło również, że garaż odwołujących się znajduje się w pasie drogowym (co potwierdzają znajduje się w aktach sprawy mapy) i ustalenie opłaty za zajęcie pasa drogowego następuje w każdym przypadku, gdy stwierdzone zostanie zajęcie działki posiadające status pasa drogowego. Pasem drogowym zgodnie

z przepisami o ustawy o drogach publicznych jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod powierzchnią w którym zlokalizowane są droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem

i zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.

W świetle powyższego, opłata za zajęcie pasa drogowego drogi gminnej w celu umieszczenia budowlanego obiektu tymczasowego - garażu blaszanego, ustalona na podstawie § 4 uchwały nr XXVIII/567/04 Rady Miasta [..] z dnia

3 października 2004r. w sprawie ustalenia stawek za zajęcie pasa drogowego jest prawidłowa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze pouczyło małżonków D.,

że z uwagi na trudną sytuację materialną, o której napisali w odwołaniu, mogą wystąpić z wnioskiem o rozłożenie na raty opłaty w trybie i na zasadach przewidzianych przez przepisy uchwały Nr LVIII/1078/06 Rady Miasta [...]

z dnia 26 czerwca 2006r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania wierzytelności Gminy Miasto [...] i jej jednostek organizacyjnych z tytułu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy Ordynacja podatkowa oraz udzielania innych ulg w spłacie tych należności, a także wskazania organów do tego uprawnionych (Dz.Urz. Woj. Zach. Nr 90, poz. 1678 ze zm).

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia

26 listopada 2007r. T. i R. D. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] e.

Skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r., jako rażąco naruszających przepisy art.40 ust.1, ust.2p.3, ust.6, 11, 13 i 15, w związku z art.38 p.1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych i umorzenie postępowania zarzucając, iż żaden z organów nie wyjaśnił w stopniu dostatecznym zaistniałego stanu faktycznego i prawnego sprawy, poprzez ustalenie czy istotnie zajmowany jest pas drogowy, kto go zajmuje i czy w istniejącym stanie prawnym i faktycznym należało w stosunku do skarżących wszcząć postępowanie o zezwolenie na zajęcie pasa drogi i ustalenie z tego tytułu opłaty.

W uzasadnieniu skargi małżonkowie D. podnieśli, że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji są wadliwe, co polega na bezprawnym stwierdzeniu, iż strona postępowania dokonała zajęcia pasa drogi w rozumieniu przepisu art. 40 ust.1 ustawy o drogach publicznych na cele związane z budową przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymagającą zezwolenia zarządcy drogi (art.40 ust.2 p.3), wobec czego podlega opłacie za zajęcie pasa drogi (art.40 ust.3 ustawy).

W przekonaniu skarżących, organ odwoławczy rozstrzygając sprawę sprzecznie z treścią akt sprawy przyjął, że sprawa dotyczy zajęcia pasa drogi garażem blaszanym, a więc obiektem o charakterze kontenerowym, który to słusznie przez organ pierwszej instancji został zaliczony do obiektów budowlanych tymczasowych, podczas gdy jest to obiekt murowany wybudowany w 1965r., o ścianach osadzonych na betonowym fundamencie, ściany są otynkowane, posiadający masywny strop

z belek stalowych wypełnionych płytami, pokryty papą, wyposażony w bramę dwuskrzydłową metalową i betonową posadzkę. Na dowód tych twierdzeń skarżący okazali kopię protokołu zdawczo-odbiorczego sporządzonego dnia[...] . przez "[...] " Sp. z o.o. w [...] z przekazania garażu wybudowanego ze środków własnych położonego przy ul. [...] w Szczecinie użytkownikowi R. D., którego to garażu sprawa dotyczy.

Nadto skarżący podnieśli, że organ II instancji rozstrzygając sprawę ustalił jedynie na podstawie map znajdujących się w aktach sprawy, iż ich garaż znajduje się w pasie drogowym. Tymczasem garaż jako istniejąca zabudowa terenu, znajdująca się w ciągu takich samych garaży murowanych wybudowanych na gruncie gminnym ze środków własnych, stanowi nakład strony na gruncie komunalnym. W przedmiotowej sprawie – co organ całkowicie pominął- nie było podstaw do wydania decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego.

W ocenie skarżących organy obu instancji nie wzięły pod uwagę okoliczności, iż obiekt budowlany stanowiący nakład strony na gruncie komunalnym - garaż - znalazł się w pasie drogi w związku z treścią Uchwały nr 621/2000 Zarządu Miasta [...] z dnia 3.10.2000r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg w mieście [...] , nie zaś na skutek posadowienia go w pasie drogi przez stronę za zezwoleniem zarządcy drogi, co uzasadniałoby pobór opłaty przewidziany ustawą.

Wobec powyższego, istnienie od wielu lat garażu (tak jak i innych garaży usytuowanych analogicznie do będącego przedmiotem niniejszego postępowania ale traktowanych odmiennie), wymagało co najwyżej zastosowania przepisu art.38 ust.1 cyt. ustawy a zatem wyrażenia zgody o której mowa w art.38 ust.3 ustawy, ponieważ wniosek strony należało potraktować jako wniosek o taką zgodę. Cytowany przepis art.38 ust.3 ustawy nie pozostawia wątpliwości, że zgody takiej udzielono (wobec nie zajęcia stanowiska w przedmiocie zgody w terminie 14 dni od dnia wystąpienia

z wnioskiem), a opłatę za zajęcie pasa drogi naliczono bezzasadnie.

Skarżący wskazali na istotną różnicę pomiędzy instytucją dalszego pozostawania obiektu o którym mowa w art.38 ust.1 w pasie drogi, wymagająca jedynie zgody zarządu drogi, a zajęciem pasa drogi wymagającym zezwolenia

w drodze decyzji administracyjnej. W pierwszym przypadku, jedynie odmowa wyrażenia zgody następuje w drodze decyzji administracyjnej (art.38 ust.3 ).

Ponadto, cechą istotną zajęcia pasa drogi jest jego czasowość, która nie ma miejsca w spornym przypadku.

Skarżący nieświadomie, nie znając w/w różnicy, a także nie orientując się swoich prawach co do przedmiotowego garażu, złożyli wniosek o zezwolenie na zajęcie pasa drogi ubiegając się faktycznie jedynie o wskazanie trybu regulowania należności na rzecz Gminy [...] z tytułu dalszego korzystania z garażu.

Także organ II instancji nie zbadał kwestii, czy w sprawie tej to skarżący są stroną postępowania, a wobec tego czy postępowanie to winno było zostać w ogóle wszczęte w stosunku do skarżących, albowiem z treści wypowiedzenia umowy najmu garażu z dnia 10 lipca 2007r. przez [...] Sp. z o.o. w [...] wynika bowiem, że wypowiedzenie umowy najmu na dzień 31 sierpnia 2007r. jest konieczne z uwagi na przekazanie garażu usytuowanego w pasie ruchu drogowego do zakładu budżetowego pn.[...] . Skoro więc ZDiTM [..] przejął od [....] Sp.z.o.o. w imieniu Gminy [...] przedmiotowy garaż jako nieruchomość posadowioną na gminnym gruncie w pasie drogi gminnej, to ZDiTM włada obecnie garażem zajmującym pas drogi. Skarżącym służy natomiast prawo do korzystania z tego garażu wobec poniesienia nakładów na jego wybudowanie

i prawo to realizowali dotychczas zgodnie z uchwałą Nr 412/2000 Zarządu Miasta [...] z dnia 11 lipca 2000r. uiszczając czynsz najmu na podstawie umowy najmu.

Jeżeli, jak wykazano, właścicielem garażu jest Gmina [...] i to ona zajmuje pas drogi czerpiąc z tego tytułu korzyści w postaci czynszu najmu, który wypowiedziano, to zajmującym pas drogi jest sama Gmina[...] . Żaden

z organów nie wykazał, że własność garażu przeszła z chwilą rozwiązania umowy najmu na stronę postępowania, a zatem nie ustalono, kto jest stroną postępowania

o zajęcie pasa drogi i czy postępowanie to winno było zostać w ogóle wszczęte,

a skoro zostało wszczęte to czy nie powinno zostać umorzone.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu [...] r. pełnomocnik skarżącej T. D. złożył kopię odpisu skróconego aktu zgonu R. K. D. i oświadczył, że postępowanie spadkowe po zmarłym w dniu [...] r. jest w toku.

Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w [...] zawiesił postępowanie sądowe na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, natomiast po doręczeniu przez pełnomocnika skarżącej prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia 25 listopada 2008 r. – sygn. akt III Ns 2339/08

o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym R. K. D.m przez T.D. – postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2009 r. sygn. akt 113/08, podjął zawieszone postępowanie i prowadził je pod sygn. akt II SA/Sz 434/09.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr. poz. ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. W myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola ta odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Zgodnie z brzmieniem art. 3 P.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 P.p.s.a.).

Skarga w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania jest uzasadniona.

Kwestie związane z zajęciem pasa drogowego reguluje ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), określana w dalszej części jako "ustawa". Postanowienia tej ustawy, jak wynika z jej tytułu, dotyczą "dróg publicznych". W art. 1 ustawy zamieszczona została definicja "drogi publicznej" przez którą należy rozumieć drogę zaliczoną na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonym w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych.

Drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe oraz drogi gminne (art. 2 ust. 1 ustawy). W myśl art. 7 ust. 1-3 ustawy, do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu. Ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy. Zgodnie natomiast z art. 8 ust. 1 ustawy, drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe, są drogami wewnętrznymi.

W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania organy zgodnie przyjęły, że grunt o którego zajęcie wystąpiła skarżąca, oznaczony nr działki [...] , z obrębu [...] i na mapach symbolem "dr", jest drogą gminną należącą do ul. [..] w [...] .

Pomimo, że na etapie odwołania skarżąca podważała trafność stanowiska Prezydenta Miasta [...] w tym zakresie, w ocenie Sądu, wątpliwości tych nie wyjaśniono.

Należy zwrócić uwagę, że oznaczenie na mapach ewidencyjnych danego terenu symbolem "dr" nie oznacza, iż określona działka jest drogą publiczną. W myśl § 88 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), grunty zurbanizowane i zabudowane dzielą się m.in. na tereny komunikacyjne, w tym na drogi, oznaczone symbolem – dr. Według pkt 3 ppkt 7 lit. a załącznika nr 6 do w/w rozporządzenia, do użytku gruntowego o nazwie "drogi" oznaczonego symbolem "dr" zalicza się grunty w granicach pasów dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Zatem o tym, czy dany grunt oznaczony symbolem "dr" jest faktycznie drogą publiczną (gminną) albo drogą wewnętrzną, decyduje przede wszystkim zaliczenie jej do określonej kategorii mocą uchwały, np. rady gminy. Samo ustalenie przebiegu dróg gminnych mocą uchwały Zarządu Miasta [..] z dnia [...] r. nr[...] , na co powołały się organy w uzasadnieniu swoich decyzji, nie jest aktem nadającym określonej działce drogowej status (kategorię) drogi gminnej.

Organ I jak i II instancji nie wskazały uchwały Rady Miasta [...] , która zaliczyłaby określoną działkę drogową [..] przy ul. [...] do dróg gminnych. Wyjaśnienie tej kwestii było szczególnie zasadne w kontekście zarzutów odwołania jak i wątpliwości, których w tej mierze wcale nie rozwiewają dołączone do akt sprawy mapy terenu. Ogólna analiza tych map może sugerować, iż o ile działka oznaczona nr [...] i opisana jako ul. [..] prawdopodobnie jest drogą publiczną, to działka o nr[...] , będąca własnością Gminy[..] , może być wyłącznie użytkiem drogowym o statusie drogi wewnętrznej. Pomocne w tym zakresie może okazać się również zapoznanie się z dokumentami związanymi z (powstaniem) wydzieleniem działki nr [..] i określonym jej przeznaczeniem w części opisowej ewidencji gruntów i budynków.

Ponownie rozpoznając sprawę obowiązkiem organu będzie dokonanie jednoznacznych ustaleń w tym przedmiocie.

Nadto, jeżeli w wyniku ustaleń tych okaże się, że działka nr [...] jest drogą publiczną, rolą organu będzie wyjaśnienie okoliczności i daty posadowienia garażu wykorzystywanego przez skarżącego w kontekście postanowień art. 38 ust. 1 ustawy o drogach publicznych (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1151/06, Lex nr 362075, wyrok NSA z 28 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 811/06, Lex nr 339967, wyrok NSA z 1 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 400/06, Lex nr 344125).

Podkreślić należy, że w wyroku z dnia 28 czerwca 2007 r. – sygn. akt I OSK 811/06 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że analiza przepisu art. 38 ust. 1 ustawy o drogach publicznych prowadzi do wniosku, iż uprawnienie do używania istniejącego obiektu budowlanego znajdującego się w pasie drogowym nie wymaga uzyskania decyzji administracyjnej – zezwolenia na zajęcie pasa drogowego,

a obowiązek uzyskania zgody zarządcy drogi odnosi się jedynie do sytuacji przebudowy i remontu.

Regulacja ta legalizuje istnienie w pasie drogowym obiektów budowlanych

i nie zawiera jakiegokolwiek odesłania do przepisów nakładających na obywatela obowiązek wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji administracyjnej

w przedmiocie zezwolenia na jego zajęcie.

Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni stanowisko wyrażone

w powołanym wyroku podziela.

Sąd nie podzielił natomiast sformułowanego w skardze żądania umorzenia postępowania, albowiem nie zachodzą przesłanki określone w art. 161 P.p.s.a.

Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wobec uznania, że wydając zaskarżoną decyzję naruszone zostały przepisy prawa procesowego (art. 7 i art. 77 § 1 kpa) w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a czynności wyjaśniające i dowodowe należało będzie przeprowadzić w większym zakresie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135, art. 152 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o uchyleniu zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta[...] . O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 w/w ustawy, a objął nimi uiszczony przez skarżącą wpis od skargi, wynagrodzenie ustanowionego pełnomocnika i koszty opłacenia pełnomocnictwa.