Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 134/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Cisek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi B. M. , M. P. , J. i A. P. , A. i H. D. , G. i J. D. w przedmiocie zalegalizowania uchwały dotyczącej remontu elewacji postanawia: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

W dniu 2 października 2007r. do Starosty J. wpłynął wniosek J. P. w przedmiocie zamiaru przystąpienia do wykonywania na nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] nr [...]robót budowlanych, polegających na zbijaniu tynków, myciu ścian, gruntowaniu ścian, ocieplaniu budynku metodą lekko-mokrą z wyprawką tynkarską, zakładaniu parapetów, malowaniu (budynku) podbitki, osadzeniu pionów spustowych.

Starosta J. postanowieniem z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 123 kpa, nałożył na wnioskodawczynię obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w terminie do dnia 16 listopada 2007r. między innymi poprzez udokumentowanie, że zgłaszająca dysponuje zgodą następców prawnych K. M. .

Starosta J. decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 104 kpa, wniósł sprzeciw do dokonanego przez J. P.zgłoszenia dotyczącego zamiaru przystąpienia do wykonywania na nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] nr [...]wyżej wskazanych robót remontowych. W uzasadnieniu podkreślono, iż w wyznaczonym terminie wnioskodawczyni uzupełniła oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane o własnoręczny podpis oraz wyjaśniła datę zawartą w punkcie 2 oświadczenia. Nie wyjaśniła natomiast charakteru posiadanej zgody współwłaścicieli na wykonywanie robót, w świetle pisma H. D. (córki K. M. ), która oświadczyła, iż K. Ż. takiej zgody nie udzieliła.

W odwołaniu od powyższej decyzji z dnia 10 grudnia 2007 r., J. P. wniosła o "zniesienie sprzeciwu Starosty J. z dnia 19 listopada 2007r. do zgłoszenia robót budowlanych z upoważnienia wszystkich współwłaścicieli budynku przy ul. [...] nr [...] w P. ". W uzasadnieniu odwołująca się podkreśliła, że podjęcie takich robót jest konieczne, gdyż przedmiotowy budynek ulega stopniowemu zniszczeniu. Odwołująca się podkreśliła, że uchwałę o w sprawie remontu, którą wspólnota mieszkaniowa przy ul. [...] nr [...] w P. w dniu 1 czerwca 2007 r. w imieniu K. M. podpisał jej brat – M. Ż. Na etapie wniesienia zgłoszenia dotyczącego zamiaru przystąpienia do wykonywania robót budowlanych na przedmiotowej nieruchomości, robotom takim sprzeciwili się współwłaściciele mieszkania nr [...], które kiedyś zamieszkiwała K. Ż.

Wojewoda D. decyzją z dnia [...] nr [...]utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podkreślono, iż z akt administracyjnych sprawy wynika, że prawo do przedmiotowego budynku ma sześciu współwłaścicieli w proporcjonalnym udziale procentowym. Prawo to należy oceniać wg przepisów art. 199 KC oraz art. 3 pkt 11 ustawy – Prawo budowlane. Może ono wynikać w przekonaniu organu zarówno z prawa własności, ograniczonego prawa rzeczowego, albo też stosunku zobowiązaniowego, z którego wynikają uprawnienia do wykonania robót budowlanych. Organ podkreślił, że mimo nałożonego na J. P. obowiązku uzupełnienia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie przedłożyła ona dokumentu stwierdzającego udzielenie zgody w przedmiotowym zakresie przez K. M. – współwłaścicielkę budynku, ani też jej następców prawnych. Zgodnie z art. 61 ustawy – Prawo budowlane, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w przepisie art. 5 ust. 2 tejże ustaw. W przypadku, gdy obiekt budowlany jest przedmiotem współwłasności, a jeden ze współwłaścicieli zamierza wykonać jakiekolwiek roboty budowlane, winien uzyskać zgodę na ich wykonanie od pozostałych współwłaścicieli obiektu budowlanego, bądź uzyskać zgodę zastępczą, udzieloną w postępowaniu cywilnym przeprowadzonym na jego wniosek, przez sąd powszechny.

B. M., M. P., J. i A.P., A. i H. D., G. i J. D., właściciele lokali mieszkalnych przy ul. [...] nr [...] w P. , pismem z dnia 6 lutego 2008 r. wnieśli o "zalegalizowanie uchwały dotyczącej remontu elewacji". Powołując się na art. 199 kodeksu cywilnego skarżący wnieśli o wydanie zgody na realizację uchwały wspólnoty mieszkaniowej w/w budynku z dnia 25 maja 2007 r. w przedmiocie wykonania remontu elewacji zewnętrznej tegoż budynku. Skarżący podkreślili, że Starosta J. nie wydał zgody na taki remont, gdyż sprzeciwiła się temu K. Ż. , członek wspólnoty mieszkaniowej, zamieszkująca lokal mieszkalny przy ul. [...] nr [...] m. [...]. Skarżący wskazali, że w dniu 3 października 2007 r. K. Ż. zmarła, a w przedmiotowym lokalu zamieszkuje jej wnuk – M. G. , który – zdaniem skarżących – nie jest spadkobiercą zmarłej i który pozostaje w konflikcie ze skarżącymi. Podkreślili oni nadto, że przypuszczają, iż rodzina zmarłej K. M. będzie nadal utrudniała remont elewacji przedmiotowego budynku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz, 1269 ze zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych.

W świetle zaś art. 3 § 2 pkt. 1 – 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami – zwanej dalej u.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż wyżej określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 u.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych.

Zgodnie z powszechnie podzielanymi poglądami doktryny, skargę do sądu administracyjnego wnosi się na każdą decyzję, która stanowi oświadczenie woli wywierające skutki prawne w sferze stosunku materialnoprawnego, a zatem jest władczym, jednostronnym przejawem woli organu administracji publicznej (lub też innego podmiotu sprawującego w zaleconym mu zakresie funkcje administracji publicznej), rozstrzygającym sprawę administracyjną, skierowanym od oznaczonego indywidualnie adresata. Wyżej przytoczone przepisy umożliwiają również zaskarżenie do sądu administracyjnego akty i czynności tych jednostek, które z mocy przepisów szczególnych uprawnione są do prowadzenia działalności mieszczącej się zakresie pojęcia "działalności publicznej" oraz inne niż decyzje lub postanowienia akty lub czynności mieszczące się w tym zakresie, które dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 49 – 62).

Na podstawie art. 199 KC do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. W braku takiej zgody współwłaściciele, których udziały wynoszą co najmniej połowę, mogą żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który orzeknie mając na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich współwłaścicieli.

Jak wynika z akt sprawy skarżący zamierzają wykonać remont zamieszkiwanego przez nich budynku, ponieważ znajduje się on w złym stanie technicznym. Organy administracji publicznej wniosły sprzeciw do zgłaszanych przez skarżących robót budowlanych, albowiem skarżący nie posiadają zgody właścicielki mieszkania – K. M. na taki remont. Zgody takiej nie wyrazili również jej spadkobiercy. Nie dysponują również zgodą udzieloną przez sąd powszechny na podstawie art. 199 KC.

W pierwszej kolejności Sąd pragnie podkreślić, że z treści skargi, wynika, iż skarżący domagają się wydania zgody na realizację uchwały wspólnoty mieszkaniowej przedmiocie budynku z dnia 25 maja 2007 r. w przedmiocie wykonania remontu elewacji zewnętrznej tegoż budynku, wskazując na jego zły stan techniczny oraz na konflikt sąsiedzki ze spadkobiercami właścicielki lokalu nr[...].

Skarżący nie wnoszą zatem de facto skargi na orzeczenia organów administracji publicznej, a celem pisma, które skierowali do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, jest rozstrzygnięcie przez ten Sąd, wobec braku zgody wszystkich właścicieli, w przedmiocie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu nieruchomością, którą niewątpliwie jest remont elewacji budynku, którego to budynku są współwłaścicielami.

Jak już wskazano powyżej, sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Natomiast rozstrzygnięcie, którego domagają się skarżący, a zatem postanowienie w przedmiocie udzielenia brakującej zgody sprzeciwiających się współwłaścicieli, może zostać zastąpione zapadającym w postępowaniu nieprocesowym postanowieniem sądu, "zezwalającym" na dokonanie zamierzonej czynności. Właściwym jednak do wydania takiego rozstrzygnięcia, którego podstawę prawną stanowi przywoływany przepis art. 199 kc jest sąd powszechny, nie zaś wojewódzki sąd administracyjny.

W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 u.p.s.a. odrzucił skargę, jako niedopuszczalną z mocy ustawy.