Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2054/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spraw.) Sędzia WSA Jacek Fronczyk Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2013 r. sprawy ze skargi A. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z [...] z [...] maja 2012 r., wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.), zwolnił A. K. (dalej jako "skarżąca"), asystenta Wydziału [...] , ze służby w Policji z dniem [...] czerwca 2012 r. ze względu na ważny interes służby. Na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że 20 marca 2012 r. wszczął, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, postępowanie administracyjne w celu ustalenia zasadności zwolnienia skarżącej ze służby, z uwagi na ważny interes służby związany z absencją chorobową skarżącej, utrudniającą wykonywanie przez Policję jej ustawowych zadań.

W trakcie postępowania organ ustalił, że skarżąca do służby w Policji została przyjęta 22 maja 2000 r. Od [...] czerwca 2000 r. do [...] września 2000 r. odbywała szkolenie podstawowe w Wyższej Szkole Policji w [...] . W swojej karierze zawodowej zajmowała stanowiska służbowe aplikanta Zespołu [...] od [...] maja 2000 r., aplikanta Wydziału [...] od [...] czerwca 2000 r., referenta Wydziału [...] od [...] maja 2001 r., asystenta [...] od [...] października 2001 r. W okresie służby była czterokrotnie opiniowana, z konkluzją: "posiada kwalifikacje ogólne i predyspozycje do wykonywania zadań związanych z obsługą kadrową komórek KWP w [...] oraz, że jest "przydatna na zajmowanym stanowisku służbowym, gdyż dobrze realizuje zadania i czynności służbowe". Ponadto organ ustalił, że w trakcie służby skarżąca w okresach od [...] sierpnia 2003 r. do [...] grudnia 2003 r., od [...] stycznia 2004 r. do [...] kwietnia 2004 r. i od [...] czerwca 2009 r. do [...] grudnia 2009 r. korzystała z urlopu wychowawczego oraz że w okresie od [...] stycznia 2009 r. do [...] kwietnia 2012 r. nie pełniła służby w związku z chorobą trwającą 801 dni, z czego absencja w 2009 r. wyniosła 56 dni, w 2010 r. – 358 dni, w 2011 r. - 286 dni i w 2012 r. – 101 dni, przy czym skarżąca w większości przebywała na zwolnieniach lekarskich związanych z chorobą własną, natomiast w 2009 r. wykorzystała 9 dni, a w 2011 r. – 60 dni zwolnienia lekarskiego z tytułu choroby dziecka. Z tych względów skarżąca została skierowana na badania do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w [...] celem ustalenia stanu jej zdrowia i orzeczenia o przydatności do dalszej służby w Policji lub na zajmowanym stanowisku, która orzeczeniami z [...] października 2010 r. nr [...] oraz z [...] lutego 2012 r. nr [...] uznała skarżącą zdolną do służby w Policji z ograniczeniem w postaci niezdolności do noszenia ciężarów powyżej 5 kg. Organ wskazał również, że w toku niniejszego postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby udzielono skarżącej kolejnego urlopu wychowawczego na okres od [...] kwietnia 2012 r. do [...] grudnia 2015 r.

Następnie organ przytoczył treść art. 25 ust. 1 ustawy o Policji i wyjaśnił, że stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjno-prawny, a jego istotną cechą pozostaje stabilność zatrudnienia. Wyraża się ona m.in. w ustaleniu ustawowego katalogu obligatoryjnych i fakultatywnych przesłanek zwolnienia ze służby. Przepisy regulujące tę kwestię muszą być stosowane ściśle, w sposób zapewniający ochronę funkcjonariuszy przed swobodą decyzyjną przełożonych, z jednoczesnym uwzględnieniem usprawiedliwionych potrzeb służby. Ochrona trwałości stosunku służbowego nie może jednak uzyskiwać prymatu nad koniecznością utrzymywania przez Policję niezbędnej operatywności. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, formacja ta służy społeczeństwu, chroniąc bezpieczeństwo ludzi oraz bezpieczeństwo i porządek publiczny, stąd też każdy funkcjonariusz powinien liczyć się ze zwiększoną dyspozycyjnością oraz gotowością do wykonywania czynności zawodowych dla dobra społeczeństwa. Takich natomiast właściwości nie można przypisać osobie długotrwale nieobecnej w służbie z przyczyn zdrowotnych.

Organ wyjaśnił, że częsta nieobecność skarżącej w służbie z powodu choroby własnej jak i członka jej najbliższej rodziny, utrudniała prawidłową realizację zadań Policji. Wskazał, że nieobecność w służbie przekształciła się od [...] grudnia 2009 r. w długotrwałą absencję, przerywaną okresami pobytu na zaległym urlopie wypoczynkowym oraz nielicznymi dniami obecności w służbie. Organ podał, że skarżąca przerwała zwolnienie lekarskie w dniach [...] grudnia 2010 r., uzyskując zgodę na wykorzystanie zaległego urlopu wypoczynkowego, a następnie od [...] grudnia 2010 r. przedłożyła kolejne zaświadczenia o niezdolności do służby z powodu choroby swojej i dziecka. Po zakończeniu tego zwolnienia lekarskiego, [...] marca 2011 r. uzyskała urlop wypoczynkowy do [...] maja 2011 r., a po jego zakończeniu [...] maja 2011 r. przedłożyła zaświadczenie o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby własnej, która trwała do [...] kwietnia 2012 r. Raportem z [...] marca 2012 r. skarżąca zwróciła się o zwolnienie jej z zajęć służbowych od [...] kwietnia 2012 r. do [...] lipca 2012 r. w celu sprawowania osobistej opieki nad chorym dzieckiem. Jednocześnie dołączyła zaświadczenie lekarskie z [...] grudnia 2011 r., zawierające informację, że J. K. ze względu na stan zdrowia musi pozostawać pod stałą opieką matki. Następnie [...] marca 2012 r. skarżąca przedłożyła raport o udzielenie jej urlopu wypoczynkowego od [...] do [...] kwietnia 2012 r. Organ odmówił skarżącej udzielenia urlopu wypoczynkowego we wskazanym przez nią terminie. Raportem z [...] kwietnia 2012 r. skarżąca zwróciła się o udzielenie jej urlopu wychowawczego od [...] kwietnia 2012 r. do [...] kwietnia 2015 r. z powodu stanu zdrowia dziecka. Rozkazem personalnym nr [...] z [...] kwietnia 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] udzielił skarżącej wnioskowanego urlopu wychowawczego na okres wskazany w raporcie.

Wskazując na powyższe organ podkreślił, że ciągła nieobecność skarżącej w służbie powodowała komplikacje w funkcjonowaniu macierzystej komórki organizacyjnej oraz wiązała się z koniecznością systematycznego przydzielania dotychczas wykonywanych przez nią zadań innym policjantom i pracownikom, przez co wzrastało ich obciążenie realizacją bieżących obowiązków. Stan ten powodował negatywny wpływ na efektywność, jakość i terminowość obsługi [...] funkcjonariuszy Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] oraz innych jednostek Policji województwa [...], a także pogarszał relacje interpersonalne wśród najbliższych współpracowników skarżącej. Jednocześnie organ wskazał, że podczas nieobecności skarżącej, Wydział [...] był poddawany licznym zmianom organizacyjno-etatowym. Obsługą [...] policjantów jednostek organizacyjnych Policji województwa [...] na szczeblu komendy wojewódzkiej w ciągu ostatnich lat zajmowało się łącznie 6 osób. Z uwagi na odejście jednej z pracownic cywilnych oraz absencję chorobową 2 policjantek (w tym skarżącej), obowiązki te w dłuższych okresach czasu realizowały tylko 3 osoby. Powodowało to znaczne obciążenie bieżącymi zadaniami, a także łączyło się z koniecznością doraźnego przydzielania ich policjantowi, który na co dzień nie zajmował się problematyką [...]. Jednocześnie organ wskazał, że część tych obowiązków była przejmowana do bezpośredniego wykonania przez naczelnika Wydziału oraz jego zastępcę. Organ wyjaśnił, że długotrwała nieobecność w służbie każdego policjanta w zespole liczącym 36 osób stanowiło istotny problem organizacyjny. Osoby, które przejęły obowiązki przypisane skarżącej, wielokrotnie sygnalizowały trudności z terminową realizacją bieżących zadań, co negatywnie wpływało na atmosferę w zespole.

W dalszej części uzasadnienia organ odniósł się do wniosków dowodowych złożonych przez skarżącą w piśmie z [...] kwietnia 2012 r., w którym skarżąca wnosiła o przeprowadzenie dowodu z kart opisu stanowisk pracy jej oraz A. M. za lata 2007-2012 oraz zakresu zadań E. K. oraz T. K. na okoliczność:

– wzajemnego zastępowania się na stanowiskach pracy A. M. i A. K., wobec czego nieobecność jednej z nich w służbie, co do zasady, nie mogła powodować jakiejkolwiek dezorganizacji działania Wydziału [...], gdyż była z góry przewidziana i uregulowana; co najwyżej dezorganizację taką mogła powodować jednoczesna nieobecność wymienionych osób w służbie;

– zmiany zakresu obowiązków na stanowiskach pracy jej i A. M. z chwilą ponownego zatrudnienia w Wydziale [...] KWP na stanowisku cywilnym E. K., zajmującej się obsługą [...] Oddziału [...], a polegającego na przekazaniu jej przez A. M. obsługi [...] Oddziału [...] i przejęciu w to miejsce od strony obsługi [...] połowy komend powiatowych i miejskich Policji w zakresie odwołań w postępowaniach administracyjnych, a tym samym zmniejszenia zakresu obowiązków A. K. w wyniku ponownego zatrudnienia E. K. i funkcjonowania w tym zakresie zasady wzajemnego zastępowania się asystentów;

– przyjęcia w czasie nieobecności skarżącej w służbie do służby w Wydziale [...] KWP w [...] byłego funkcjonariusza Straży Granicznej – T. K. i przydzielenia mu na powierzonym stanowisku analogicznych obowiązków, jakie znajdowały się w jej zakresie obowiązków, co przeczy tezie, że swoją nieobecnością w służbie spowodowała dezorganizację funkcjonowania wydziału, skoro został przyjęty dodatkowy funkcjonariusz, który miał realizować tożsame zadania, a niezależnie od tego w czasie absencji zastępować ją miała A. M.,

Ponadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu ze zwolnień lekarskich A. M. z lat 2009 - 2012 na okoliczność przebywania tej policjantki w roku 2009 na długotrwałym, dłuższym niż 28 dni, zwolnieniu lekarskim, dającym podstawę do skierowania na komisję lekarską i realizacji w tym czasie jej obowiązków przez skarżącą na zasadzie przewidzianego na tych stanowiskach wzajemnego zastępstwa.

Zdaniem organu, podnoszone przez skarżącą wnioski nie mają znaczenia dla istoty sprawy. Wskazał, że w każdej służbie i pracy istnieje konieczność organizacji okresowych zastępstw na czas nieobecności konkretnych funkcjonariuszy i pracowników – z uwagi na korzystanie z prawa do urlopu wypoczynkowego, pobyt na szkoleniach i kursach doskonalenia zawodowego realizowanych poza siedzibą macierzystej jednostki Policji, wyjazdy służbowe, zwolnienia lekarskie. Jednakże długotrwała, wieloletnia nieobecność w służbie, bez możliwości określenia prognozy powrotu do służby – wobec braku konkretnych rokowań co do poprawy stanu zdrowia oraz uregulowania sytuacji rodzinnej skarżącej, spowodowała konieczność stałego obciążania innych funkcjonariuszy i pracowników Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] dodatkowymi zadaniami, jak również angażowania przełożonych w kolejne reorganizacje, czy przejmowanie dodatkowych obowiązków od podwładnych.

Wskazywana przez skarżącą we wniosku z [...] kwietnia 2012 r. inicjatywa zmierzająca do doraźnej poprawy warunków służby i pracy zespołu ds. obsługi kadrowej funkcjonariuszy jednostek Policji województwa [...], zdaniem organu, świadczy o tym, że skarżąca była świadoma utrudnień, jakie łączyły się z jej nieobecnością, a mimo tego unikała powrotu do służby.

W ocenie organu na dezaprobatę zasługuje próba dowiedzenia braku ważnego interesu służby w rozwiązaniu stosunku zatrudnienia poprzez powoływanie się na absencję chorobową innej policjantki Wydziału [...] KWP w [...], która przebywała na zwolnieniu lekarskim z uwagi na zły stan zdrowia związany z ciążą, a po urodzeniu dziecka, urlopie macierzyńskim i wypoczynkowym powróciła do służby. Analiza nieobecności skarżącej wskazuje na to, że w 2009 r. mogła sprawować zastępstwo jedynie do połowy maja 2009 r. i to w okresie kilku tygodni, bowiem wówczas również korzystała z sześciu zwolnień lekarskich i urlopu. Absencja A. M. niewątpliwie powodowała perturbacje w funkcjonowaniu wydziału, jednak miała ona określone ramy czasowe i została zakończona w przewidywanym terminie. W przypadku skarżącej, nieokreślona perspektywa kolejnych absencji nie mogła być tolerowana przez przełożonych, chociażby z uwagi na długofalowy, negatywny wpływ na organizację służby oraz bieżącą realizację zadań związanych z obsługą [...] policjantów. Fakt pozostawania skarżącej poza służbą przez tak długi okres czasu wpływał demotywująco na pozostałych funkcjonariuszy i pracowników, a także nie pozostawał bez wpływu na wizerunek Policji w odbiorze społecznym. Zdaniem organu, postawa skarżącej nie daje rękojmi wspierania realizacji ustawowej i społecznej misji Policji, wobec czego dalsza kontynuacja stosunku zatrudnienia jest rażąco sprzeczna z interesem służby oraz interesem społecznym. W ocenie organu, z analizy zachowania skarżącej wynika, że przed zakończeniem zwolnienia lekarskiego planowała rozpoczęcie kolejnego okresu absencji, wnioskując o udzielenie zwolnienia z zajęć służbowych z powodu choroby syna, a następnie o urlop wypoczynkowy. Działania te zostały zatem odpowiednio zaplanowane i zmierzały do dywersyfikacji podstawy prawnej dalszej absencji w służbie. Organ wskazał ponadto, że skarżąca posiada wyższe wykształcenie [...] oraz specjalistyczne przeszkolenie zawodowe, zatem niewątpliwie byłaby przydatna w realizacji zadań w Wydziale [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Jednakże jej absencja powoduje, że nie dysponuje wystarczającym doświadczeniem, wynikającym z bieżącej obsługi kadrowej funkcjonariuszy Policji. Jej obowiązki były wykonywane bowiem przez innych policjantów i pracowników wydziału, wobec czego możliwe będzie zastąpienie jej inną odpowiednio przeszkoloną osobą wykazującą większą dyspozycyjność w służbie.

Organ, odnosząc się do wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii służbowych wyjaśnił, że opinie służbowe skarżącej znajdują się w jej aktach osobowych i znane są organowi z urzędu. Każde bowiem istotne rozstrzygnięcie kadrowe wymaga zapoznania się z aktami osobowymi policjanta. Zatem załączanie do akt postępowania kopii dokumentów zdeponowanych w aktach osobowych nie znajduje uzasadnienia.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] odniósł się również do wniosku o analizę wakatów i wskazał, że zmiany liczebności etatowej w Wydziale [...] i innych komórkach Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wynikały z procesu ucywilniania stanowisk policyjnych w służbie wspomagającej, połączonego z ich alokacją do pionów bezpośrednio odpowiedzialnych za zwalczanie i zapobieganie przestępczości, jak również ze zmiany kryteriów naliczeń etatowych. W ich następstwie z Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] w 2007 r. wyłączono 16 etatów policyjnych, przekazując je do dyspozycji innych komend. Następnie systematycznie dostosowywano strukturę etatową jednostki do kolejnych zarządzeń i decyzji Komendanta Głównego Policji oraz decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Przekształcenia te spowodowały zmniejszenie stanów etatowych w poszczególnych komórkach Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], w tym także w Wydziale [...]. W związku z powyższym zadania realizowane dotychczas przez liczniejszy zespół policjantów i pracowników zostały przydzielone odpowiednio mniejszej grupie osób. Nakładająca się na te procesy długotrwała absencja skarżącej komplikowała więc bieżące funkcjonowanie macierzystej komórki organizacyjnej.

Rozpatrując sprawę organ zwrócił uwagę na aspekt finansowy, związany z prawem do uposażenia w czasie pobytu funkcjonariusza na zwolnieniu lekarskim. Podkreślił, że Policja powinna wydatkować pozostawione do jej dyspozycji środki publiczne w sposób oszczędny i celowy, zmierzający do efektywnej realizacji należących do niej zadań. Otrzymywanie przez funkcjonariusza uposażenia w pełnej wysokości przez 863 dni zwolnień lekarskich w ciągu ostatnich 4 lat nie może być uznane za racjonalne. Ma to szczególne znaczenie w przypadku, gdy pozostawanie w stosunku zatrudnienia bez faktycznego świadczenia służby zagraża w bezpośredni sposób efektywnej realizacji ważkich społecznie zadań, związanych ze wspieraniem procesu zwalczania i zapobiegania przestępczości, a także dyscyplinie oraz motywacji pozostałych funkcjonariuszy i pracowników Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] .

W swoich rozważaniach organ odniósł się również do ważnego interesu służby, wskazując, że obejmuje on konieczność zapewnienia sprawnej realizacji nałożonych na Policję zadań, sprecyzowanych w art. 1 ustawy o Policji. Z postulatem tym nie można pogodzić sytuacji, w której funkcjonariusz systematycznie przebywa na długotrwałych zwolnieniach lekarskich, dezorganizując funkcjonowanie macierzystych komórek organizacyjnych i utrudniając wypełnianie społecznej misji Policji. Podejmując służbę, każdy policjant musi akceptować zwiększoną dyspozycyjność oraz podporządkowanie interesom i celom formacji, a także sprostać odpowiednio wysokim standardom zdrowotnym. Uwzględniając zatem dotychczasowy przebieg kariery zawodowej skarżącej, jak również jej długotrwałą absencję chorobową, organ uznał, że rozwiązanie stosunku służbowego mieści się w kategoriach ważnego interesu służby. Nie można bowiem wymagać od przełożonego, by utrzymywał w służbie funkcjonariusza, który nie jest w stanie realizować obowiązków zawodowych w dłuższej perspektywie czasowej, bez względu na przyczynę tego stanu. Również nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności wiązało się z przesłanką ważnego interesu służby, który jest tożsamy z interesem społecznym, polegającym na konieczności niezwłocznego zapewnienia ciągłości wykonywania zadań Policji a także zwolnienia policjantki, która nie świadczyła służby przez ponad 2 lata, unikając podjęcia obowiązków zawodowych. Ciągła nieobecność skarżącej w służbie powoduje bowiem utrudnienia w funkcjonowaniu macierzystej komórki organizacyjnej oraz wiąże się z koniecznością dalszego systematycznego przydzielania innym policjantom i pracownikom dotychczas wykonywanych przez skarżącą zadań. Wzrasta przez to obciążenie pracą innych policjantów i pracowników, wpływając negatywnie na ich efektywność i motywację. Natychmiastowe zwolnienie ze służby ustabilizuje zakresy obowiązków policjantów i pracowników Wydziału, zajmujących się obsługą kadrową jednostek Policji województwa [...].

Od decyzji tej skarżąca złożyła odwołanie, w którym wniosła o jego uchylenie w całości i umorzenie postępowania.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2012 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 K.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z [...] maja 2012 r.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ II instancji wskazał na treść art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i podał, że pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało określone. W praktyce, na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, a nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Zaistnienie przesłanki określonej we wskazanym przepisie nie ogranicza się do przypadków naruszenia przez policjanta obowiązków służbowych, może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. Organ podkreślił, że użycie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego. Przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę i oceniana być musi przez pryzmat zadań, do realizacji których powołana jest Policja, a także wymagań stawianych policjantom.

Komendant Główny Policji wskazał, że absencja chorobowa skarżącej w służbie rozpoczęła się [...] stycznia 2009 r. i trwała do [...] kwietnia 2012 r., co łącznie stanowi 801 dni, tj. ponad 2 lata i mimo orzeczeń Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] o zdolności do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku z ograniczeniem dźwigania ciężarów do 5 kg, to nie pełniła służby w 2009 r. przez 56 dni, w 2010 r. przez 358 dni, w 2011 r. przez 286 dni, a w 2012 r. przez 101 dni. zdaniem organu, skarżąca swoim postępowaniem negatywnie wpływała na organizację służby w jednostce, bowiem jej notoryczna nieobecność powodowała, że niewykonywane przez nią zadania służbowe obciążały innych policjantów. Zachowanie takie rzutowało natomiast ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez właściwe wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki. Postępowanie takie wpływało również negatywnie na dyscyplinę służbową policjantów Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Stanowiło przejaw braku lojalności w stosunku do zatrudniających skarżącą organów policyjnych oraz naruszenie obowiązków wynikających ze złożonego ślubowania. Nie budzi wątpliwości, że fakt przebywania na zwolnieniu lekarskim przez 801 dni w okresie ostatnich 4 lat, nie pozostawał bez wpływu na właściwe funkcjonowanie i realizację zadań służbowych w jednostce organizacyjnej, w której skarżąca pełniła dotychczas służbę, jak również wpływał demoralizująco na pozostałych policjantów i nie pozostawał bez wpływu na wizerunek Policji w odbiorze społecznym. Funkcjonariusz bowiem za czas przebywania na zwolnieniu lekarskim pobiera uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym.

Reasumując organ stwierdził, że Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając w granicach uznania administracyjnego wyjaśnił wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć do niej zastosowanie, jak również wykazał, że skarżąca unika pełnienia służby. W ocenie organu II instancji, w sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżąca przebywała na długotrwałych zwolnieniach lekarskich, co powodowało komplikacje w organizowaniu służby w jednostce, w której pełniła służbę. Skoro skarżąca nie wykonywała przyjętych obowiązków związanych z wstąpieniem do służby w Policji, to Komendant Wojewódzki Policji w [...] z uwagi na przedłużającą się jej nieobecność w służbie miał w pełni podstawy do uznania, że dalsze jej pozostawanie w służbie nie leży w interesie Policji, a w szczególności pełniących w niej służbę policjantów. Służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej. Pełniący ją funkcjonariusze podlegają określonym wymogom, a jeśli skarżąca ich nie spełniała to organ miał podstawy do przyjęcia, że ważny interes służby przemawiał za podjęciem decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji. Wybór podstawy prawnej zwolnienia był uzasadniony, gdyż stanowił konsekwencję postępowania skarżącej, które stoi w kolizji z interesem społecznym. Zasadnie zatem Komendant Wojewódzki Policji w [...] ocenił, że skarżąca działa jedynie w źle pojmowanym interesie własnym. Komendant Główny Policji wskazał, że skarżąca jest funkcjonariuszem z dwunastoletnim stażem służby, który jednak przez znaczną cześć tego czasu - faktycznie służby nie pełnił, z uwagi na przebywanie na zwolnieniach lekarskich. Liczba przedstawionych zaświadczeń i okres pozostawania na zwolnieniach lekarskich niewątpliwie wpływa nie tylko na sposób pełnienia służby przez skarżącą, ale również miała dezorganizujący wpływ na pracę Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Nie bez znaczenia pozostaje postawa skarżącej, która niewątpliwie wpływa demoralizująco na innych policjantów. Długotrwała nieobecność wiąże się bowiem z koniecznością obciążania innych funkcjonariuszy pracą, którą miała wykonywać skarżąca, przez co dochodzi do kumulacji zadań wykonywanych przez jedną osobę. Skarżąca z uwagi na stan zdrowia, czy też inne przyczyny losowe, wykazuje zupełny brak dyspozycyjności, który niezależnie od ich przyczyny, jest w oczywisty sposób sprzeczny z interesem służby. Za pozostawieniem skarżącej w służbie, zdaniem organu, nie przemawiają również posiadane przez nią kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe. Komendant Główny Policji zwrócił uwagę, że organ I instancji wydając decyzję wziął pod uwagę opinie służbowe policjanta, a także okoliczność, że skarżąca korzysta obecnie z urlopu wychowawczego, jednak elementy te złożyły się na całość oceny zaistnienia przesłanki ważnego interesu służby przemawiającej za zwolnieniem skarżącej ze służby.

Organ II instancji odnosząc się do kwestii nadania rygoru natychmiastowej wykonalności wskazał, że wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy. Jedną z tych przesłanek nadania rygoru jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia decyzji w życie. Może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § i K.p.a. Organ pierwszej instancji, nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania, której nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie powinni pełnić. Zatem uzasadnione były podstawy do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji zarzuciła naruszenie:

1. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez brak wykazania podstawy do jego zastosowania wobec funkcjonariusza, który korzysta z ochrony przed zwolnieniem na podstawie art. 78 Konstytucji RP w związku z korzystaniem z urlopu wychowawczego,

2. art. 7 K.p.a. poprzez pozorne przeprowadzenie postępowania administracyjnego, w szczególności zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak uwzględnienia w decyzji słusznego interesu jako strony,

3. art. 10 K.p.a. poprzez umożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji w I i w II instancji,

4. art. 15 K.p.a. poprzez zaniechanie samodzielnej oceny zebranego materiału dowodowego i bezkrytyczne przyjęcie stanowiska organu I instancji,

5. art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego,

6. art. 78 § 1 K.p.a. poprzez nieuzasadnione pominięcie wniosków dowodowych złożonych przez skarżącą,

7. art. 80 K.p.a. poprzez podjęcie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy,

8. art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego decyzji obu instancji

9. art. 105 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie.

Wskazując na powyższe skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] maja 2012 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że zaprzecza wszelkim ustaleniom organów obu instancji poza przyjętą przez organ ilością dni jej nieobecności w służbie z powodu choroby. Skarżąca podniosła, że jej zwolnienia lekarskie nie dowodzą nieobecności w służbie, lecz co najwyżej uprawnienia do nieobecności w służbie z powodu choroby.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego skarżąca wskazała, że w dacie wydania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, nie zachodziła wskazana podstawa prawna zwolnienia. [...] kwietnia 2012 r., w związku z zakończeniem procesu leczenia, wróciła bowiem do służby i podjęła obowiązki służbowe, które realizowała do [...] kwietnia 2012 r., tj. do czasu udzielenia jej urlopu wychowawczego.

Skarżąca zwróciła uwagę, że zgodnie z art. 44 ust. 1 ustawy o Policji, policjanta nie można zwolnić ze służby w okresie urlopu wychowawczego z wyjątkiem m.in. przypadku określonego w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Powyższe oznacza, że z policjantem przebywającym na urlopie wychowawczym można rozwiązać stosunek służbowy w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, jednak przepis ten musi być interpretowany ściśle i stosowany tylko wyjątkowo, gdy niezwolnienie ze służby mogłoby rzeczywiście narazić ważny interes służby w sposób oczywisty na poważne straty. W tej sytuacji obowiązkiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], było wykazanie, że niezwolnienie ze służby mogłoby rzeczywiście narazić ważny interes służby w sposób oczywisty na poważne straty. W ocenie skarżącej, organ I instancji nie wykazał zaistnienia powyższej przesłanki. Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało bliżej określone. W praktyce na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, a nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej, przyczyn uniemożliwiających kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. Z powyższego można wyprowadzić dwa wnioski. Pierwszy, że przesłanką zwolnienia ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, nie może być stan faktyczny nieistniejący w chwili wydawania decyzji o zwolnieniu. Podkreśliła, że jej nieobecność w służbie ustała [...] kwietnia 2012 r., gdyż z tym dniem stawiła się do służby. O powrocie do służby z dniem [...] kwietnia 2012 r. poinformowała przełożonego raportem z [...] marca 2012 r., w którym zwróciła się z wnioskiem o zwolnienie od zajęć w celu sprawowania osobistej opieki nad chorym członkiem rodziny od [...] kwietnia 2012 r. do [...] lipca 2012 r. Powyższe świadczy zatem, że na powrót do służby nie miał wpływu fakt wszczęcia postępowania o zwolnieniu ze służby, gdyż o wszczęciu dowiedziała się [...] kwietnia 2012 r., lecz zakończenie procesu leczenia. Zatem w chwili wydawania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] decyzji o zwolnieniu ze służby, tj. [...] maja 2012 r., nie miał miejsca stan faktyczny wskazany w uzasadnieniu decyzji jako powód zwolnienia, tj. długotrwała nieobecność w służbie negatywnie wpływająca na organizację służby i dyscyplinę służbową w jednostce.

Drugi wniosek wypływający z pojęcia ważnego interesu służby to, że w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie jest możliwe zwolnienie ze służby z przyczyn stanowiących podstawę do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, w którym możliwe jest wymierzenie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, czyli z przyczyny umożliwiającej zwolnienie na innej podstawie prawnej. Zdaniem skarżącej, organ, zwalniając ją ze służby, zastosował administracyjny tryb zwolnienia, umożliwiający poprzez powołanie się na "ważny interes służby" zastosowanie wobec niej najsurowszej kary dyscyplinarnej bez konieczności udowodnienia winy oraz kierowania się zasadą współmierności kary, za wcześniejszą nieobecność w służbie z powodu choroby, ocenianą przez przełożonych jako unikanie służby.

W ocenie skarżącej w decyzjach obu instancji brak było konkretyzacji przesłanki zwolnienia ze względu na ważny interes służy w odniesieniu do jej indywidualnego przypadku. Skarżąca podniosła, że w celu konkretyzacji przesłanki zwolnienia ze służby ze względu na jej ważny interes uzasadnionym było uwzględnienie charakteru stanowiska pracy, jego znaczenia dla funkcjonowania Policji jako formacji, rodzaju pełnionej służby i miejsca jej pełnienia, zakresu i rodzaju obowiązków na zajmowanym stanowisku oraz rodzaju i charakteru przewidzianych na nim czynności, w szczególności z punktu widzenia ich terminowości, postawy w służbie w aspekcie przestrzegania dyscypliny służbowej. Argumentem za pozostawieniem policjanta w służbie niewątpliwie winien być jego dotychczasowy nienaganny przebieg służby, w szczególności brak postępowań dyscyplinarnych. Zdaniem skarżącej, w celu konkretyzacji przesłanki zwolnienia ze służby, organ winien dokonać oceny szczególnych wymagań jakim musi sprostać każdy funkcjonariusz Policji, do których zalicza się niekaralność, nieposzlakowana opinia, praworządność, gotowość do przestrzegania ustanowionych standardów etycznych, dbałość o honor, godność oraz dobre imię służby, a także fizyczna i psychiczna gotowość do podjęcia obowiązków zawodowych w formacjach uzbrojonych. Przede wszystkim jednak, w celu zadośćuczynienia obowiązkowi uwzględnienia słusznego interesu strony, organ podejmujący decyzję uznaniową w sprawie zwolnienia ze służby, winien dokładnie zapoznać się z jej sytuacją osobistą i uwzględnić ją w podejmowanej przez siebie decyzji.

W dalszej części skargi skarżąca rozwinęła zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako P.p.s.a.) określa w jakich sytuacjach decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu.

Dokonując oceny zasadności skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Przepis ten stanowi materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji. Decyzja taka ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie decyzja w tym przedmiocie pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 K.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (realizacji określonej polityki stosowania prawa administracyjnego) (por. wyrok NSA z 19 maja 2011 r., I OSK 301/11, publ. https://cbois.nsa.gov.pl).

Przywołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych, jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego "ważny interes służby" jest w pełni uzasadnione. W ocenie nauki prawa, "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie – może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280). Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 kwietnia 1994 r. o sygn. akt II SA 426/99 (publ. LEX nr 47389) wyraził pogląd, że stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów.

W rozpoznawanej sprawie przesłanka zwolnienia ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana. Częsta absencja chorobowa skarżącej w służbie rozpoczęła się [...] stycznia 2009 r., zaś w 2010 r. przekształciła się w długotrwałą nieobecność przerywaną kilkudniowymi okresami służby bądź wykorzystywaniem zaległego urlopu wypoczynkowego i trwała do [...] kwietnia 2012 r. Mimo dwukrotnego komisyjnego orzeczenia o zdolności do służby, z ograniczeniem do dźwigania ciężarów powyżej 5 kg (orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] z [...] października 2010 r., nr [...] i z [...] lutego 2012 r. nr [...]) oraz dwukrotnego ustalenia przez lekarza profilaktyka braku przeciwwskazań do służby na stanowisku asystenta Wydziału [...] , skarżąca nie pełniła służby w 2009 r. przez 56 dni, w 2010 r. przez 358 dni, w 2011 r. przez 286 dni i w 2012 r. przez 101 dni. Z tytułu choroby dziecka skarżąca korzystała ze zwolnienia lekarskiego w 2009 r. przez 9 dni, a w 2011 r. przez 60 dni. Łącznie, w ciągu 3,5 roku służby, skarżąca nie pełniła służby w związku z chorobą przez 801 dni, czyli ponad 2 lata. Z analizy zwolnień lekarskich wynika, wbrew twierdzeniom skargi, że skarżąca przedstawiała zaświadczenia o swojej niezdolności do służby, wystawione przez lekarzy specjalistów z różnych dziedzin, np. lekarza chorób wewnętrznych, lekarza specjalisty medycyny rodzinnej, specjalistę chirurga, choć większość z nich wystawiana była przez lekarza neurologa i neurochirurga, a mimo to w tym czasie została uznana przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSWiA w [...] za zdolną do służby w Policji.

Zauważyć również należy, że w 2009 r. skarżąca korzystała z 208 dni wolnych od służby (w tym 197 urlopu wychowawczego), w 2010 r. z dnia wolnego od służby, a w 2011 r. z 76 dni wolnych od służby. Powyższe oznacza, że skarżąca w 2009 r. faktycznie wykonywała obowiązki służbowe przez 64 dni, w 2010 r. przez 1 dzień, w 2011 r. ani jednego dnia, a w 2012 r. do [...] kwietnia przebywała na ciągłym zwolnieniu lekarskim.

Jakkolwiek korzystanie ze zwolnień lekarskich w okresie choroby samo w sobie nie musi jeszcze przemawiać za koniecznością rozwiązania stosunku służbowego z funkcjonariuszem ze względu na ważny interes służby, to jednak w sytuacji, gdy długotrwałe absencje chorobowe przerywane są jedynie krótkimi okresami formalnej obecności funkcjonariusza w służbie, nie sposób nie dostrzec, że tego rodzaju postawa policjantki świadczy o świadomym obchodzeniu art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, który pozwala zwolnić funkcjonariusza w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Tego rodzaju postępowanie funkcjonariusza Policji nie może zostać niezauważone w aspekcie interesu służby, który – mierzony interesem społecznym – jako ważny, winien determinować podejmowaną decyzję zwolnieniową, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.

Funkcjonariuszka Policji, która nie podejmuje służby i nie wykonuje żadnych obowiązków służbowych z uwagi na przebywanie na zwolnieniach lekarskich, przerywanych tylko krótkimi okresami obecności w służbie, a ponadto w świetle orzeczeń Komisji Lekarskiej, wykazuje zdolność do pełnienia służby, nie może skutecznie powoływać się na swój interes. Jej postępowanie wpływa bowiem negatywnie na organizację służby i jej dobro oceniane przez pryzmat zadań Policji. Nie bez znaczenia są tu względy wynikające z konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki (ciągłe przebywanie na zwolnieniach lekarskich, przerywanych jedynie krótkotrwałymi okresami pełnienia służby, z pewnością dezorganizuje służbę), jak i najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów, co niewątpliwie odpowiada intencjom prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby (interesu społecznego), i nie można tego rodzaju ocen postrzegać w kategoriach łamania zasad procedury administracyjnej. W przypadku ciągłych zwolnień lekarskich, przy jednoczesnym braku przeciwwskazań zdrowotnych Komisji Lekarskiej do pełnienia służby, to interes służby winien górować nad indywidualnym interesem funkcjonariusza (art. 7 K.p.a.), gdyż znaczenie tego rodzaju zachowań, zwłaszcza w odbiorze społecznym – co do zasady – negatywnym, wpływa niekorzystnie na wizerunek organów Państwa, co tym bardziej uzasadnia nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Oceniając, czy w rozpoznawanej sprawie organ Policji zachował warunki do wydania decyzji uznaniowej, należy stwierdzić, że słuszny interes skarżącej (art. 7 K.p.a.) nie stoi w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, zaś argumentacja funkcjonariuszki, kwestionująca przedmiotowy rozkaz, nie góruje nad interesem służby (interesem społecznym).

Organ Policji mógł zatem zwolnić skarżącą ze służby. Zaskarżona decyzja w pełni odpowiada kryteriom uznania administracyjnego. W pierwszej kolejności na podkreślenie zasługuje, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało uzasadnione przesłankami dostatecznie zindywidualizowanymi. Organ szczegółowo wyjaśnił stan faktyczny sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącej dokumentacja zgromadzona w aktach postępowania nie potwierdza jej twierdzeń, iż nie wykorzystywała ona w całości zwolnień lekarskich i pomimo legitymowania się takimi zwolnieniami wykonywała obowiązki służbowe. Na podkreślenie zasługuje przy tym, że skarżąca w toku postępowania, w którym brała czynny udział, nie prezentowała takiego stanowiska i nie dążyła do wykazania, że jej nieobecności w pracy nie pokrywały się z przedłożonymi zwolnieniami lekarskimi.

Odnosząc się do poczynionych ustaleń faktycznych organ precyzyjnie wyjaśnił motywy rozstrzygnięcia, decyzja nie nosi zatem znamion dowolności, zaś przytoczona w uzasadnieniu argumentacja jest wyczerpująca i w pełni przekonywująca, co czyni zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. nieuzasadnionym.

Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy dokonał samodzielnej oceny materiału dowodowego i przestrzegając zasady dwuinstancyjności ponownie rozpoznał sprawę. Podzielił przy tym pogląd organu I instancji, że zgłoszone przez skarżącą wnioski dowodowe nie mogły przyczynić się do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla wydanego rozstrzygnięcia. Decyzja wydawana jest w indywidualnej sprawie i nie zachodzi potrzeba porównywania sytuacji różnych funkcjonariuszy. Każdy stan faktyczny w innym zakresie może wypełniać przesłankę ważnego interesu służby. W rozpoznawanej sprawie ważny interes służby został prawidłowo określony i powiązany z sytuacją jaka powstała w miejscu pełnienia przez skarżącą służby z uwagi na długotrwałą nieobecność w służbie. Organ w sposób wnikliwy odniósł się do wniosków dowodowych skarżącej, wyczerpująco wskazując dlaczego nie mają one znaczenia dla istoty sprawy. Sąd ocenę organu w tym zakresie w pełni podziela.

Istotne przy tym jest również i to, że organ zgromadził taki materiał dowodowy, którego drobiazgowa analiza stanowi dostateczne uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia. Skoro zatem organ ocenił, że materiał dowodowy, którym dysponuje jest wystarczający, nie był zobligowany do poszukiwania innych dowodów. Dowód z przesłuchania strony jest dowodem subsydiarnym, który przeprowadza się jedynie wówczas, gdy pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Taka sytuacja w sprawie niniejszej nie występowała, stąd nie można postawić organowi zarzutu pominięcia tego dowodu. Wbrew twierdzeniom skargi w decyzjach obu instancji nie jest brak konkretyzacji przesłanki zwolnienia ze względu na ważny interes służby w odniesieniu do indywidualnego przypadku skarżącej. Sytuacja [...] w Wydziale [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] została dogłębnie zbadana i przeanalizowana, a wyniki tej analizy przedstawione w decyzji organu I instancji i zaaprobowane przez organ odwoławczy. Argumentacja organu odnosi się do stanowiska skarżącej i miejsca pełnienia przez nią służby, a także uwzględnia jej sytuację rodzinną.

Jak wskazał NSA w wyroku z 13 grudnia 2012 r., I OSK 733/12 (publ. https://cbois.nsa.gov.pl), absencja funkcjonariusza trwająca ponad 570 dni w sposób oczywisty musiała dezorganizować prace komórki organizacyjnej, w której pełnił on swoją służbę i w takiej sytuacji nie istniała potrzeba wykazywania w szczególny sposób tego faktu.

Absencja skarżącej trwała ponad 800 dni i ponad wszelką wątpliwość – wbrew przekonaniu skarżącej – przydzielony jej zakres obowiązków musiał zostać przejęty przez innych funkcjonariuszy, co precyzyjnie wykazał organ. Skoro, w ocenie organu Policji, potrzeba realizacji nałożonych na nią zadań przemawiała za tym, aby w inny sposób ukształtować sytuację kadrową tej formacji, to brak podstaw do przyjęcia, że była ona dowolna. Zarzuty podniesione w skardze mają w tym zakresie charakter jedynie polemiczny. Organ odwoławczy w sposób wyczerpujący i przekonywujący wyjaśnił dlaczego, pomimo przebywania skarżącej na urlopie wychowawczym, skorzystał wobec skarżącej z możliwości rozwiązania stosunku służbowego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

W ocenie tej wziął także pod uwagę posiadane przez skarżącą kwalifikacje i doświadczenie zawodowe i zasadnie przyjął, że trwające od długiego czasu nieobecności skarżącej w sposób oczywisty narażają interes służby.

W tym kontekście należy zwrócić uwagę na przepis art. 44a ustawy o Policji, który stanowi przepis gwarancyjny.

Zabezpiecza on funkcjonariusza zwalnianego podczas urlopu wychowawczego poprzez zagwarantowanie wypłacania świadczeń pieniężnych na zasadach obowiązujących przy wypłacaniu zasiłku wychowawczego oraz innych uprawnień przewidzianych dla pracowników zwalnianych z pracy w czasie urlopu wychowawczego z przyczyn niedotyczących pracowników.

Jako nieuprawniony należy ocenić zarzut, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględnił stanu faktycznego z daty jej wydania. W ocenie skarżącej organ winien wziąć pod uwagę, że [...] kwietnia 2012 r. wróciła do służby.

Organ okoliczność tę wziął pod uwagę i analizując raporty składane przez skarżącą w 2012 r., ocenił, że działania skarżącej zostały odpowiednio zaplanowane i zmierzały do dywersyfikacji podstawy prawnej dalszej absencji w służbie. A zatem zakończenie [...] kwietnia 2012 r. kolejnego zwolnienia lekarskiego, oceniane z perspektywy następujących później zdarzeń (raport o urlop wypoczynkowy, raport o urlop wychowawczy) pozostawało bez wpływu na ocenę organu, że długotrwałe okresy absencji skarżącej i związany z tym jej brak dyspozycyjności są w oczywisty sposób sprzeczne z interesem służby. Interes ten został także oceniony z perspektywy finansowej, którego to aspektu skarżąca zdaje się nie zauważać.

Skarżąca przez okres korzystania ze zwolnień lekarskich otrzymywała uposażenie w pełnej wysokości, co z pewnością mogło zostać ocenione jako nadużycie przysługujących jej uprawnień i nie pozostaje bez wpływu – co jest okolicznością notoryjnie znaną – na wizerunek Policji w odbiorze społecznym. To właśnie nadużywanie korzystania przez funkcjonariuszy z pełnopłatnych zwolnień lekarskich doprowadziło do zmian w przepisach prawa normujących te kwestie.

Reasumując, Sąd w pełni podziela pogląd organu, że niezwykle istotne z punktu widzenia interesu służby, zwłaszcza patrząc przez pryzmat przywilejów, z których korzystają policjanci, jest to, aby osoby pełniące służbę w Policji w sposób należyty wykonywały przydzielone im obowiązki.

Tymczasem skarżąca z uwagi na stan zdrowia, czy też inne przyczyny losowe, wykazuje zupełny brak dyspozycyjności, który niezależnie od przyczyny, jest w sposób oczywisty sprzeczny z interesem służby. Dlatego też okoliczność ta, jak też inne wskazane powyżej została zasadnie potraktowana przez organ jako sprzeczna z ważnym interesem służby, co uzasadniało zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania na podkreślenie zasługuje, że aby mogły one doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd musi stwierdzić, że mogły mieć one istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji nie w pełni zrealizowały powinności wynikające z art. 10 K.p.a., jednakże, w ocenie Sądu, uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Skarżąca po wszczęciu postępowania została poinformowana o przysługujących jej uprawnieniach i brała aktywny udział w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, na co wskazują jej pisma i ustosunkowanie się do zeznań świadka P. R. Miała więc możliwość kwestionowania dokonanych przez organ ustaleń dotyczących jej absencji chorobowej w zakres jej wymiaru i terminu oraz zgłoszenia dowodu z zeznań świadków.

Odnotować wprawdzie należy, że decyzja organu I instancji została wydana w dniu, w którym skarżąca odebrała informację o terminie, do którego nastąpi wydanie decyzji. Jednakże decyzja została doręczona skarżącej po upływie prawie 3 tygodni i w okresie tym skarżąca nie kierowała pod adresem organu żadnych wniosków. [...] czerwca 2012 r. z aktami postępowania zapoznał się pełnomocnik skarżącej. I pomimo tego, a także wobec ustaleń zawartych w decyzji organu I instancji, skarżąca w odwołaniu nie zgłosiła zastrzeżeń do ustaleń faktycznych organu i nie wnioskowała o przeprowadzenie dowodów osobowych. Z tych też względów Sąd uznał, że powyższe uchybienie pozostaje bez wpływu na wyniki sprawy.

Natomiast organ odwoławczy nie zrealizował swojego obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a. i nie umożliwił skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zważyć jednak należy, że organ odwoławczy nie prowadził uzupełniającego postępowania dowodowego, a zatem także powyższe uchybienie pozostaje bez istotnego wpływu na wynik sprawy.

Wszystkie powyższe rozważania prowadzą do jednoznacznego wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 105 K.p.a., gdyż w sprawie brak przesłanek do umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd, na zasadzie art. 151 P.p.s.a., uznając zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, skargę oddalił.