Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 623/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-07-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odrzucono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 20 par. 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu [...] r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. D. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależenie pobranych płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego – w zakresie wniosku o wyłączenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie od rozpoznania sprawy p o s t a n a w i a: odrzucić wniosek.


UZASADNIENIE

H. D. (dalej jako: skarżący) w piśmie z dnia 6 lipca 2018 r. wniósł o wyłączenie w całości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie od orzekania w sprawie jego skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie ustalenia kwoty nienależenie pobranych płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 20 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej jako: "p.p.s.a."), wniosek o wyłączenie sądu jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym.

W sprawie tej skarżący domagał się wyłączenia w całości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie od rozpoznania sprawy toczącej się na skutek wniesionej przez niego skargi. Swój wniosek uzasadnił tym, że WSA go źle traktuje i szuka uczciwości.

W świetle treści złożonego wniosku wymaga zwrócenia uwagi, że obowiązujące prawo nie przewiduje instytucji wyłączenia sądu od orzekania w jakiejkolwiek sprawie poddanej jego kognicji. O niedopuszczalności takiego wniosku wprost stanowi powołany wyżej art. 20 § 4 p.p.s.a., czego skutkiem jest jego odrzucenie. Na równi z wnioskiem o wyłączenie sądu traktowane jest również żądanie wyłączenia wszystkich sędziów orzekających w danym sądzie bez podania, o których sędziów chodzi oraz bez wskazania jakichkolwiek zindywidualizowanych okoliczności przemawiających za ich wyłączeniem (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2017 r., sygn. akt II OZ 717/17 oraz z dnia 30 października 2015 r., sygn. akt II OZ 1037/15). Obowiązujące prawo przewiduje natomiast jedynie ściśle określone podstawy do wyłączenia sędziego, z mocy ustawy, albo na wniosek strony bądź też sędziego (art. 18 § 1-3 i art. 19 p.p.s.a.). W takiej sytuacji chodzi jednak zawsze o konkretnego, oznaczonego imiennie sędziego, nie zaś sąd jako instytucję lub też wszystkich nieokreślonych imiennie sędziów, jacy w danym sądzie orzekają.

W konsekwencji przedmiotowy wniosek, na podstawie art. 20 § 4 p.p.s.a. podlegał odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie obowiązany był orzec, jak w postanowieniu.