Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt SA/Bk 1587/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2004-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: article: art. 27 ust. 7
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA S. Presnarowicz, Sędzia NSA J. Lewkowicz (spr.), Asesor WSA U. B. Rymarska, Protokolant A. Ziniewicz, po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2004 r. sprawy ze skargi A - Spółka z o.o. w A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1999 roku oddala skargę


UZASADNIENIE

Po ponownym rozpatrzeniu odwołania Spółki z o.o. A w A. od decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej J. K. w Urzędzie Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2000 r.

Nr [...] w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 1999 r. – Dyrektor Izby Skarbowej w B.:

I. na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), w związku z art. 31 ust. 3 ustawy

z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz

o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. U. Nr 137, poz. 1302) – uchylił decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w części dotyczącej określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za styczeń, luty i marzec 1999 r.,

a także ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za styczeń 1999 r. i:

1. umorzył postępowanie w sprawie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń i luty 1999 r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za styczeń 1999 r.

2. określił różnicę podatku do przeniesienia na następny miesiąc za marzec

1999 r. w kwocie 16.500,00 zł w miejsce zadeklarowanej różnicy

do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 1.095.336,00 zł

II. na podstawie art. 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa,

w związku z art. 31 ust. 3 powołanej wyżej ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. – utrzymał w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w części dotyczącej określenia:

1. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny za kwiecień 1999 r. w kwocie 16.236,00 zł, w miejsce zadeklarowanej nadwyżki w kwocie 1.095.478,00 zł,

2. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny za maj 1999 r. w kwocie 5.317,00 zł, w miejsce zadeklarowanej nadwyżki w kwocie 1.084.568,00 zł,

3. kwoty zobowiązania podatkowego za czerwiec 1999 r. w wysokości 1.096,00 zł w miejsce zadeklarowanej nadwyżki w kwocie 1.078.633,00 zł oraz kwoty zaległości podatkowej w wysokości 203,00 zł, a także kwoty zaległości

z tytułu nienależnego zwrotu bezpośredniego za kasy rejestrujące w wysokości 893,00 zł,

4. kwoty zobowiązania podatkowego za lipiec 1999 r. w wysokości 13.578,00 zł w miejsce zadeklarowanej nadwyżki w kwocie 1.064.640,00 zł oraz kwoty zaległości podatkowej w wysokości 13.100,00 zł, a także kwoty zaległości

z tytułu nienależnego zwrotu bezpośredniego za kasy rejestrujące w wysokości 478,00 zł,

5. kwoty zobowiązania podatkowego za sierpień 1999 r. w wysokości 22.868,00 zł w miejsce zadeklarowanej nadwyżki w kwocie 1.042.103,00 zł oraz kwoty zaległości podatkowej w wysokości 22.059,00 zł, a także kwoty zaległości

z tytułu nienależnego zwrotu bezpośredniego za kasy rejestrujące w wysokości 809,00 zł,

6. kwoty zobowiązania podatkowego za wrzesień 1999 r. w wysokości 14.240,00 zł w miejsce zadeklarowanej nadwyżki w kwocie 1.028.085,00 zł oraz kwoty zaległości podatkowej w wysokości 13.209,00 zł, a także kwoty zaległości z tytułu nienależnego zwrotu bezpośredniego za kasy rejestrujące w wysokości 1.031,00 zł,

7. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny za październik 1999 r. w kwocie 3.973,00 zł, w miejsce zadeklarowanej nadwyżki w kwocie 1.032.058,00 zł,

8. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny za listopad 1999 r. w kwocie 13.126,00 zł, w miejsce zadeklarowanej nadwyżki w kwocie 1.040.960,00 zł,

9. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny za grudzień 1999 r. w kwocie 9.614,00 zł, w miejsce zadeklarowanej nadwyżki w kwocie 1.037.052,00 zł,

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że wyrokiem z dnia 29 lipca 2003 r. sygn. akt SA/Bk 1675/02 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy

w Białymstoku uchylił decyzję Izby Skarbowej z dnia [...].11.2002 r. Nr [...], którą została utrzymana w mocy decyzja Inspektora Kontroli Skarbowej J. K. w Urzędzie Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2000 r. [...] w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 1999 r. Uznał bowiem, że decyzja Izby Skarbowej została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygnięcie to Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnił przytoczeniem obszernych fragmentów uzasadnienia z poprzedniego wyroku z dnia 20 marca 2002 r. sygn. akt SA/Bk 951/01.

Następnie Dyrektor Izby Skarbowej w B. przedstawił stanowisko Sądu zawarte w w/w wyrokach i podał, że mając je na uwadze przy ponownym rozpatrzeniu sprawy ustalił, co następuje:

Decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r. Inspektor Kontroli Skarbowej, dokonał korekty rozliczeń w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 1999 r., zadeklarowanego przez Spółkę z o.o. "A" w A. W ramach przeprowadzonej kontroli skarbowej ustalił bowiem, iż w/w Spółka zawyżyła podatek naliczony, w rozliczeniu za styczeń 1999 r. o kwotę 1.078.836,00 zł. W ocenie Inspektora Kontroli Skarbowej, zaistniałe zawyżenie podatku naliczonego, to konsekwencja przyjęcia do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z otrzymanych trzech faktur VAT dokumentujących obciążenie z tytułu zawartych umów użytkowania. Uzasadniając to rozstrzygnięcie, Inspektor Kontroli Skarbowej podkreślił, iż odpłatne użytkowanie nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ czynności w tym zakresie nie zostały wymienione

w art. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Pomimo tego, obowiązek podatkowy po stronie wystawcy tych faktur zaistniał ze względu na przepis art. 33 ust. 1 cyt. ustawy. Natomiast zgodnie z przepisem § 54 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 156, poz. 1024 z późn. zm.), faktury o których mowa

w cyt. wyżej art. 33 ust. 1, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. To oznacza, iż w/w Spółka, "...nie miała prawa do odliczenia podatku VAT od otrzymanych faktur za odpłatne użytkowanie", stwierdził Inspektor Kontroli Skarbowej. W uzasadnieniu swojej decyzji Inspektor Kontroli Skarbowej stwierdził także, iż w/w Spółka naruszyła przepis § 44 ust. 4 pkt 2 cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Finansów, ponieważ nie dokonała zmniejszenia podatku naliczonego w 1999 r., ze względu na fakt wystawienia faktur korygujących, które zostały "przyjęte", lecz nie zostały ujęte w rejestrze korekt zakupów. Ponadto Inspektor Kontroli Skarbowej ustalił, że w/w Spółka zaewidencjonowała w rejestrze zakupów za styczeń 2000 r. dziewięć faktur korygujących wystawionych w dniu 31.01.2000 r., a odnoszących się do faktur wystawionych w dniach 8.02.1999 r. , 8.03.1999 r. i 30.03.1999 r. i nie ujętych

w rejestrze zakupów. Wskazując na te fakty, Inspektor Kontroli Skarbowej stwierdził, iż w/w spółka dokonała w 2000 r. korekty faktur, które nie zostały ujęte w rejestrach 1999 r. Działaniem tym zrezygnowała z prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Wprowadzając zaś "autokorektę" do rozliczenia (deklaracji VAT-7) za styczeń 2000 r., naruszyła przepis art. 10 ust. 1 cyt. ustawy, który zobowiązuje do rozliczenia podatku od towarów i usług za okresy miesięczne. Tym samym, zdaniem Inspektora Kontroli Skarbowej, w/w Spółka nie dokonała odpowiedniej zmiany deklaracji podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 7 cyt. ustawy. Dlatego też, dokonano korekty rozliczenia za styczeń 1999 r. na podstawie art.27 ust. 6 cyt. wyżej ustawy i odpowiedniej korekty pozostałych okresów rozliczeniowych 1999 r.

Skarżącej decyzji pełnomocnik strony zarzucił:

1) rażące naruszenie prawa materialnego tj. art. 27 ust. 6 i 7 ustawy o VAT polegające na przyjęciu, że zaistniały przesłanki do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 30% zawyżenia przy jednoczesnym przyjęciu, że nie zachodzą przesłanki z art. 27 ust. 7 w/w ustawy,

2) naruszenie prawa materialnego tj. art. 23 ustawy o kontroli skarbowej oraz poprzez art. 31 w/w ustawy art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa polegające na nie zebraniu

i nie rozpatrzeniu w sposób wystarczający całego materiału dowodowego – dokumentacji księgowo-podatkowej podatnika za 2000 r. , z której wynika, że nie było podstaw do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego,

3) naruszenie prawa procesowego tj. art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej polegające na niekompletności uzasadnienia faktycznego decyzji wyrażające się w stwierdzeniu, iż uwzględniono dokumentację księgowo-podatkową za 2000 r. przy jednoczesnej sprzeczności decyzji z w/w dokumentami i nie podaniu przyczyn dla których odmówiono wiarygodności w/w dowodom,

4) naruszenie prawa materialnego tj. art. 14 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa oraz prawa procesowego tj. art. 121 w/w ustawy poprzez nie uwzględnienie, że błąd podatnika powstał na skutek wydania błędnej pisemnej informacji o zastosowaniu prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, a tym samym podważenie zasady prawa wyrażonej w art. 121 w/w ustawy o zaufaniu podatnika do organów podatkowych.

Podnosząc te zarzuty, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej w całości i umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość lub ewentualne uchylenie w/w decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Rozpatrując ponownie odwołanie, organ odwoławczy uznał, iż w przedmiotowej sprawie poza sporem jest kwestia dotycząca tego, iż strona przyjęła do rozliczenia za styczeń 1999 r. trzy faktury VAT z dnia 7 stycznia 1999 r. na ogólną kwotę 1.078.836,00 zł. Odliczenie to zostało wykazane w części D.3, poz. 53

i 54 deklaracji VAT-7. Wynikająca zaś z tej deklaracji nadwyżka podatku naliczonego nad należnym w kwocie 1.090.939 zł została wykazana przez skarżącą stronę jako kwota do przeniesienia na następny miesiąc. Jest to fakt bezsporny

i niekwestionowany. Nie kwestionowany jest też kolejny fakt dotyczący tego,

iż skarżąca Strona w lutym 1999 r. otrzymała trzy faktury korygujące z dnia 8.02.1999 r. do w/w faktur z dnia 7.01.1999 r. na całkowite storno. Faktury te nie zostały ujęte

w rejestrach zakupów, jak też w deklaracji VAT-7. Ponadto ustalono, iż skarżąca strona otrzymała dziewięć faktur VAT z dnia 8.02.1999 r., 8.03.1999 r.

i 30.03.1999 r. dokumentujących wcześniej zafakturowane usługi w zakresie umów użytkowania na ogólną kwotę podatku naliczonego 1.078.836,00 zł, lecz nie wpisała ich do ewidencji zakupów i nie ujęła do rozliczeń podatkowych. Wpisała natomiast do ewidencji zakupów za styczeń 2000 r. pod nazwą "Korekta faktur B", dziewięć faktur korygujących odnoszących się do w/w faktur VAT, na ogólną kwotę podatku naliczonego – 1.071.021,00 zł. Korekta ta została wprowadzona do deklaracji VAT-7 za styczeń 2000 r.

Ocena stanu faktycznego pozwala przyjąć - stwierdził organ odwoławczy – że Spółka w zgodzie z obowiązującymi przepisami dokonała odliczenia podatku naliczonego wynikającego z trzech faktur VAT z dnia 7 stycznia 1999 r. w rozliczeniu za styczeń 1999 r. W momencie dokonanego odliczenia podatku naliczonego faktury te były poprawne tak pod względem formalnym jak i merytorycznym. W tym czasie obowiązywało bowiem wyjaśnienie Urzędu Skarbowego W. P. - P., iż umowy użytkowania podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Skarżąca strona miała zatem także prawo do przeniesienia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z deklaracji VAT-7 za styczeń 1999 r., do deklaracji VAT-7 za luty 1999 r. W tym stanie rzeczy, rozstrzygnięcie Inspektora Kontroli Skarbowej dotyczące rozliczeń za styczeń i luty 1999 r. zawarte w zaskarżonej decyzji należało uchylić w całości i umorzyć postępowanie w tej sprawie.

Zdaniem organu odwoławczego należało też uchylić rozstrzygnięcie organu

I instancji dotyczące rozliczenia podatkowego za marzec 1999 r. W rozliczeniu tym bowiem nie zostały uwzględnione trzy faktury korygujące VAT z dnia 8.02.1999 r.

na całkowite storno trzech faktur VAT z 7.01.1999 r. Zgodnie z przepisem § 43 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. faktury te wywołały skutki prawno-podatkowe w postaci obowiązku zmniejszenia kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za miesiąc, w którym nabywca tę fakturę otrzymał lub

w miesiącu następnym. Dlatego też, w związku z otrzymanymi w lutym 1999 r. fakturami korygującymi najpóźniej w rozliczeniu za marzec 1999 r. należało zmniejszyć podatek naliczony do odliczenia o kwotę 1.078.836,00 zł.

W ocenie organu odwoławczego nie mógł wywołać żadnych skutków prawno-podatkowych fakt otrzymania przez Stronę dziewięciu faktur VAT z dnia 8.02.1999 r., 8.03.1999 r. i 30.03.1999 r. dotyczących umów użytkowania udokumentowanych pierwotnie fakturami VAT z dnia 7.01.1999 r. jak też otrzymania dziewięciu faktur korygujących z dnia 31.01.2000 r. Jak ustalono podatek naliczony wynikający z tych faktur nie został ujęty ani w rejestrach zakupów, ani też w deklaracjach VAT-7. Dlatego też, rozstrzygnięcie dotyczące rozliczeń podatkowych za okresy rozliczeniowe od kwietnia do grudnia 1999 r. zawarte w zaskarżonej decyzji nie budzą zastrzeżeń. Zastrzeżeń nie wnosi też Strona. Rozliczenia te bowiem nie są "obciążone" spornym podatkiem naliczonym w kwocie 1.078.836,00 zł.

W związku z powyższym decyzję organu I instancji w tej części należało utrzymać w mocy.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego reprezentowana przez radcę prawnego, A Spółka z o.o. w A. zaskarżyła decyzje organów obu instancji w części w zakresie pkt I.2 i w całości w zakresie pkt II tj. w zakresie od określenia zobowiązania w podatku do przeniesienia na następny miesiąc za miesiąc marzec 1999 r. w kwocie 16.500 zł w miejsce zadeklarowanej różnicy do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 1.095.336,00 zł i w całości w zakresie pkt II (od pkt 1 do 9).

Obu decyzjom w wyżej zaskarżonym zakresie zarzuciła:

1) Rażące naruszenie prawa materialnego tj. art. 30 ustawy o NSA polegające

na niewykonaniu wykładni NSA wskazanej w wyrokach składów orzekających NSA Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku z dnia 20.03.2002 r. Sygn. akt SA/BK 951/01

i z dnia 29.07.2003 r. Sygn. akt SA/BK 1675/02 i przyjęcie stanowiska wbrew wykładni wskazanej orzeczeniami NSA, w sytuacji gdy w/w wyroki NSA zawierają wykładnię prawną potwierdzającą poprawność działania podatnika w zakresie sposobów dokonania rozliczenia podatku VAT za 1999 r. w ramach deklaracji

za styczeń 2000 r., działanie organu podatkowego (Dyrektora Izby Skarbowej

w B.) jest niewypełnieniem wyraźnego i jednoznacznego stanowiska NSA

i przeinaczeniem wyraźnej oceny prawnej Sądu wskazanej w orzeczeniach NSA.

2) Rażące naruszenie art. 27 ust. 6 i 7 ustawy o podatku od towarów i usług

(VAT) polegające na przyjęciu, że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą

od kwoty należnej, że zaistniała podstawa do określenia kwoty zwrotu w prawidłowej wysokości, w sytuacji gdy zachodziły i zachodzą przesłanki z art. 27 ust. 7 w/w ustawy.

W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji w części wskazanej wyżej i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Wniósł także o dopuszczenie dowodu z akt spraw NSA sygn. akt SA/BK 951/01 i SA/BK 1675/02.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Spółki zaakcentował, że Izba Skarbowa w B. rażąco naruszyła prawo materialne tj. art. 30 ustawy o NSA, co wyraża się w nie przyjęciu i nie wykonaniu wyroków składów orzekających Sądu i zawartej tam wykładni.

W/w wyroki NSA zawierają wykładnię prawną potwierdzającą prawidłowość działania podatnika w zakresie sposobu dokonania rozliczenia podatku VAT

za 1999 r. w ramach deklaracji za styczeń 2000 r., działanie organu podatkowego (Dyrektora Izby Skarbowej w B.) jest nie wypełnieniem wyraźnego i jednoznacznego stanowiska NSA i przeinaczeniem wyraźnej oceny prawnej Sądu wskazanej w orzeczeniach NSA.

Zgodnie z art. 30 Ustawy o NSA – ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia – podkreślił pełnomocnik skarżącej.

W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik Spółki powołując się na w/w wyroki NSA podkreślił, że Spółka rozliczyła rok podatkowy 1999 w ramach korekty deklaracji za styczeń 2000 r., wpłaciła do urzędu skarbowego kwotę wynikającą

ze zmiany deklaracji podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Podniósł także,

że w związku z przyjęciem prawidłowości rozliczenia za styczeń 1999 r. w styczniu 2000 r. istnieje znaczna nadpłata, o której stwierdzenie wystąpi.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna. Przedmiotowa sprawa była dwukrotnie rozpoznawana przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku.

Wyrokiem z dnia 20 marca 2002 r., sygn. akt SA/BK 951/01 NSA uchylił zaskarżoną decyzję Izby Skarbowej w B. stwierdzając, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona, a zebrany materiał dowodowy nie został należycie oceniony. Sąd w uzasadnieniu tego wyroku stwierdził, że "...nie można odmówić podatnikowi racji, że błąd polegający na opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług umów odpłatnego użytkowania (trzy faktury VAT z dnia 7 stycznia 1999 r.) ma związek z wydaniem przez Urząd Skarbowy P.-P. w W. błędnej pisemnej informacji w tym zakresie. Informacja ta wydana została w konkretnym stanie faktycznym i strony umów zastosowały się do niej. W rezultacie spowodowało to błędne zapisy w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7 podatnika za poszczególne miesiące 1999 r. w rubrykach dotyczących podatku naliczonego. Jednak nie ten aspekt sprawy miał kluczowe znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, bowiem na skutek wystąpień kontrahenta umów – "B Sp. z o.o. w W. - do Ministra Finansów o wydanie urzędowej interpretacji dotyczącej opodatkowania podatkiem od towarów i usług, bądź opłatą skarbową transakcji ustanowienia odpłatnego użytkowania, Minister Finansów w oparciu o przepis art. 14 ust. 1 Ordynacji podatkowej w dniu 21 września 1999 r. znak: [...] urzędową interpretację wydał. Interpretując powyższe Minister stwierdził, że ustanowienie odpłatnego użytkowania, jako ograniczonego prawa rzeczowego nie jest czynnością wymienioną w art. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). W związku z tym ustanowienie odpłatnego użytkowania nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług".

Ponadto Sąd w uzasadnieniu stwierdził: "Sporną a najistotniejszą w sprawie kwestią jest czy podatnik stosownie do art. 27 ust. 7 ustawy o podatku od towarów

i usług przed dniem wszczęcia kontroli przez organ kontroli skarbowej dokonał odpowiedniej zmiany deklaracji podatkowej oraz wpłacił do urzędu skarbowego kwotę wynikającą ze zmiany deklaracji podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę.

W takiej bowiem sytuacji nie stosuje się przepisów art. 27 ust. 5 i 6 ustawy o VAT przewidujących ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego".

Powyższe stanowisko Sądu oparte było na kategorycznym twierdzeniu Spółki, że przed wszczęciem kontroli skarbowej dokonała ona korekty "...zobowiązania

za 1999 r. w deklaracji za styczeń 2000 r." i cały podatek należny wynikający

z rozliczenia poszczególnych miesięcy 1999 r. wpłaciła do urzędu skarbowego. Twierdzenie to Spółka dokumentowała załącznikiem do deklaracji za styczeń 2000 r., do którego organy podatkowe nie ustosunkowały się. Na rozprawie przed Sądem

w dniu 20 marca 2002 r. (k. 51 akt SA/BK 951/01) pełnomocnik Spółki radca prawny B. N. oświadczył, "że do deklaracji korygującej za styczeń 2000 r. podatnik dołączył zestawienie poszczególnych miesięcy 1999 r. i korekty tych miesięcy. Cały podatek został rozliczony i uiszczony łącznie z odsetkami".

Te okoliczności - nie brane pod uwagę przez organy skarbowe – pozwoliły Sądowi na stwierdzenie, że zmiana deklaracji podatkowej "polegać ma na wyeliminowaniu błędnych zapisów, skorygowaniu zobowiązania podatkowego, bądź kwoty zwrotu różnicy podatku i wpłacenie do urzędu skarbowego kwoty wynikającej ze zmiany deklaracji podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Zmiany odnosić się muszą do deklaracji za poszczególne okresy rozliczeniowe w rozumieniu korekty zobowiązania podatkowego".

Sąd nadmienił też, że "odpowiednia zmiana deklaracji podatkowych"

za poprzednie okresy rozliczeniowe może być uznana, jeżeli nawet dokonana została w odrębnym piśmie.

W uzasadnieniu wyroku z dnia 29 lipca 2003 r. (sygn. akt SA/BK 1675/02) uchylającym kolejną, o identycznej treści, decyzję organu podatkowego, NSA przytoczył obszerne fragmenty uzasadnienia wyroku Sądu ze sprawy

SA/BK 951/01 podając, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy wskazania

te organ winien rozważyć i właściwie ocenić. W żadnym fragmencie uzasadnień podanych wyżej wyroków Sąd nie wyraził oceny prawnej, że podatnik w ramach deklaracji za styczeń 2000 r. dokonał rozliczenia podatku VAT za poszczególne miesiące 1999 r. i wynikający z tych rozliczeń podatek wpłacił. Stanowisko podatnika w tym zakresie jest błędne, a zarzut naruszenia obowiązującego do 1 stycznia 2004 r. art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. ustawy o NSA jest bezzasadny.

Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę jest w myśl art. 99 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) związany oceną wyrażoną w powyższych wyrokach NSA w zakresie nakazującym wzięcie pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy informacji udzielonej kontrahentowi umowy użytkowania Spółce "B" w W. przez Urząd Skarbowy P.-P. w W., a następnie przez Ministra Finansów, a także stanowiskiem, iż należy zbadać czy podatnik rzeczywiście rozliczając styczeń 2000 r. i dołączając do deklaracji za ten miesiąc załącznik z rozliczeniami dokonał poprawnego rozliczenia w podatku VAT wszystkich miesięcy 1999 r. i należny podatek wpłacił do urzędu skarbowego.

Z decyzji organów podatkowych wynika, że Spółka w zakresie rozliczeń poszczególnych miesięcy 1999 r. w podatku VAT nie dokonała stosownych korekt. Rozliczenie to z uwzględnieniem przytoczonych wyżej wskazań NSA zawiera zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji.

W skardze podatnik nie przedstawił żadnego wyliczenia, które podważałoby prawidłowość stanowiska organów podatkowych.

Z tych powodów skarga jako niezasadna została oddalona na mocy przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Właściwość Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynika z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).