Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 774/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-09-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędzia WSA Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 września 2021 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza G. z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. (dalej również jako: "strona", "spółka" lub "skarżąca") od decyzji Burmistrza Gminy G. (dalej: "Burmistrz", "organ I instancji") z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny.

Pismem z dnia [...] stycznia 2021 roku spółka wystąpiła do Burmistrza z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w przedmiocie wskazania miejsc parkingowych dla samochodów ciężarowych. Jak wyjaśniono w treści wniosku, chodziło o wskazanie miejsc parkingowych w obrębie granicy miasta G., które przeznaczone są na parking dla samochodów ciężarowych w rozumieniu art. 2 pkt 42 ustawy o ruchu drogowym.

Pismem z [...] stycznia 2021 r. Burmistrz poinformował spółkę, że wnioskowane dane mają charakter informacji publicznej przetworzonej oraz wezwał do wykazania istnienia szczególne istotnego interesu publicznego dającego podstawy do przetworzenia informacji publicznej. Następnie, organ I instancji wydał decyzję z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...], na mocy której odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej.

W uzasadnieniu Burmistrz wskazał, że nie posiada gotowej informacji w zakresie i według kryteriów określonych we wniosku, a także że brak jest możliwości zadośćuczynienia żądaniu strony z uwagi na to, że informacja o udzielenie której wystąpiła strona, jest informacją przetworzoną a wnioskodawca nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego przemawiającego za jej przetworzeniem, mimo stosownego wezwania.

Wyjaśniono w szczególności, iż przygotowanie dokumentów oczekiwanych przez stronę, tj. wskazania miejsc parkingowych w obrębie granicy miasta G., które przeznaczone są na parking dla samochodów ciężarowych w rozumieniu art. 2 pkt 42 ustawy o ruchu drogowym wiązałoby się z wykonaniem analizy posiadanych dokumentacji oraz podkładów mapowych, własności gruntów wszystkich parkingów na terenie miasta G.. Ponadto należałoby przeprowadzić analizę organizacji ruchu. Wykonanie powyższego stanowiłoby niewątpliwie ponadprzeciętny nakład pracy niezbędny do realizacji wniosku i stanowi informację przetworzoną.

Przyjęto ponadto, że za sprawę szczególnie istotną dla interesu publicznego należy uznać przede wszystkim taką, która - ze względu na rodzaj, czas, miejsce, sposób, okoliczności rozstrzygania i późniejszej realizacji - w istotnym zakresie wpływa lub może wpływać na wykonywanie przez podmioty władzy publicznej ich uprawnień i obowiązków. Burmistrz oceniając wniosek wskazał, że podstawowym elementem pozwalającym na właściwe uzasadnienie szczególnego interesu publicznego jest wykazanie przez stronę, że działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub będzie wywoływało skutki dla potencjalnie dużego kręgu adresatów. Wskazał, że strona powinna uzasadnić, czy udostępnienie informacji ma znaczenie dla szczególnego interesu publicznego, czego nie uczyniła. W ocenie organu I instancji, strona nie wykazała, w jakim zakresie żądane informacje mogą w sposób szczególnie istotny służyć interesowi publicznemu, np. czy mogą wpłynąć na usprawnienie funkcjonowania urzędu, czy też Gminy jako całości. Nie wykazano również, że interes publiczny odnosi się do spraw związanych z funkcjonowaniem Gminy.

Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji Burmistrza, wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i o udostępnienie spółce informacji publicznej dotyczącej wskazania miejsc parkingowych w obrębie granicy miasta G., które przeznaczone są na parking dla samochodów ciężarowych w rozumieniu art. 2 pkt 42 ustawy o ruchu drogowym, ewentualnie o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W ocenie spółki informacja, o udzielenie której wnioskuje nie stanowi informacji przetworzonej w rozumieniu ustawy art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nawet gdyby jednak była informacją przetworzoną, to jej udzielenie ma szczególne znaczenie dla interesu publicznego, a konkretnie dla interesu mieszkańców i przedsiębiorców w Gminie G.. Spółka, jako jedna z wielu przedsiębiorców w G., prowadzi swoją działalność w obrębie strefy funkcji uciążliwych. Prowadzenie działalności w tej strefie związane jest z wykorzystywaniem samochodów ciężarowych w celu wykonywania dostaw załadunków i rozładunków. Wskazane samochody ciężarowe dojeżdżają do przedsiębiorstw w strefie uciążliwej i wyjeżdżają z niej wielokrotnie. Czasem ze względów technologicznych, przez awarie, ograniczenia prawne co do czasu pracy czy też z przyczyn osobistych muszą mieć także możliwość zaparkowania w miejscu do tego przeznaczonym.

W związku z powyższym zdaniem spółki zasadnym jest wskazanie przez Burmistrza czy w obrębie G. znajdują się parkingi przeznaczone do krótkotrwałego postoju pojazdów ciężarowych, tj. pojazdów o masie powyżej 3,5 tony, a jeżeli tak to w którym miejscu. Z informacji posiadanych przez skarżącą wynika bowiem, że na ten moment nie ma takiego parkingu w Gminie G..

Kolegium, wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach decyzji organ odwoławczy wskazał, że wnioskowane i będące przedmiotem odmowy udostępnienia dane stanowią co do zasady przedmiot informacji publicznej, a adresat wniosku należał do podmiotów zobowiązanych w rozumieniu ustawy o odstępie do informacji publicznej do przekazywania takich informacji wnioskodawcom na zasadach określonych w powyższej ustawie.

Wskazano na istotę sporu w sprawie, a także, że spółka stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, miała obowiązek, ubiegając się o uzyskanie informacji publicznej przetworzonej, wykazania czy ma to szczególnie istotne znaczenie dla interesu publicznego, czego nie musiała w razie ubiegania się o udzielenie informacji o charakterze informacji publicznej prostej.

Następnie Kolegium wskazało co należy rozumieć pod pojęciem informacji publicznej przetworzonej, stosownie do poglądów doktryny i orzecznictwa. Dalej organ odwoławczy wskazał, że wnioskodawca formułując wniosek zakreślił zakres swojego pytania, a organ go rozpatrujący był związany treścią zapytania i nie mógł go modyfikować.

Organ odwoławczy podniósł, że w istocie zadane pytanie sprowadza się do zobowiązania Burmistrza do odnalezienia miejsc parkingowych dostępnych w obrębie granic miasta G., które przeznaczone są na parking dla samochodów ciężarowych rozumianych jako pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków (w tym również samochodów ciężarowo-osobowych przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu ładunków i osób w liczbie od 4 do 9 łącznie z kierowcą) i przedstawiania opracowanego tak zestawienia wnioskodawcy. Zwrócono uwagę na modyfikację wniosku w odwołaniu spółki, która tamże odmiennie definiuje pojazd ciężarowy opisując, iż chodzi o pojazdy o masie powyżej 3.5 tony, a ponadto me chodzi o jakiekolwiek parkingi dla pojazdów, ciężarowych ale te które są przeznaczone do "krótkotrwałego postoju" takich pojazdów. Wskazano, że przedmiotem oceny przez organ odwoławczy jest wniosek pierwotnie złożony.

Kolegium wskazało, że niewątpliwie w polskim systemie prawnym brak jest kompleksowej regulacji prawnej zawierającej przepisy jednoznacznie i bezpośrednio obejmującej problematykę lokalizowania i parametrów technicznych miejsc postojowych dla samochodów ciężarowych a i sama definicja pojazdu ciężarowego jest zróżnicowana w różnych przepisach (np. podatkowych). Nie oznacza to jednak, iż nie jest możliwe stwierdzenie jakie miejsca postojowe są możliwe do legalnego wykorzystywania przez samochody ciężarowe w rozumieniu art. 2 pkt 42 ustawy o ruchu drogowym. W ocenie organu odwoławczego, ponieważ zapytanie opisane we wniosku dotyczyło terenu całego Miasta G., w istocie sprowadzało się do oczekiwania odszukania przez Burmistrza wszystkich miejsc postojowych znajdujących się na terenie całego miasta (tj. ok 11,78 km2) na których legalnie mogą parkować pojazdy ciężarowe. Wskazano, że tak sformułowane zapytanie dotyczyło nie tylko dróg gminnych i innych terenów którymi gmina zarządza, ale także dróg o innych kategoriach (powiatowych, wojewódzkich czy krajowych) a także dróg wewnętrznych i wszelkich innych terenów niepublicznych/prywatnych (np. parkingów prywatnych).

Zdaniem Kolegium, w istocie uczynienie zadość żądaniu strony oznaczałoby konieczność weryfikacji wszystkich terenów leżących na obszarze Miasta G. pod kątem dopuszczalności parkowania na nich pojazdów ciężarowych a następnie utworzenia zestawienia takich miejsc. Także przyjęcie tezy odwołania jakoby na terenie całego Miasta G. nie było żadnych miejsc, w których można legalnie parkować pojazdy o masie powyżej 3.5 tony w istocie sprowadza się do oczekiwania odnalezienia takich miejsc - również na terenach nie będących w zarządzie gminy i - wskazania ich wnioskującej spółce.

Kolegium wskazało, że organ I instancji zasadnie opisał w tym zakresie, iż konieczna byłaby analiza posiadanej dokumentacji oraz podkładów mapowych, własności gruntów wszystkich parkingów na terenie miasta G. przy czym w ocenie organu odwoławczego samo powyższe nie wydaje się wystarczające dla poczynienia oczekiwanych ustaleń w sposób pewny. W licznych przypadkach konieczna byłaby wręcz weryfikacja poczynionych tak ustaleń poprzez wizję lokalną w terenie. W ocenie organu odwoławczego, brak jest zatem racjonalnych podstaw do kwestionowania stanowiska, iż tak obszerną analizę obszaru całego miasta należy kwalifikować jako czynności których zakres jest na tyle wyjątkowy, iż samo zaangażowanie tak znacznych środków publicznych, może być uzasadnione jedynie szczególnie istotnym interesem publicznym.

Organ odwoławczy wskazał również, że organ I instancji prawidło umożliwił stronie przedstawienie swoich racji w zakresie uzasadnienia dla zaangażowania dużych środków na opracowanie informacji, ta jednak przed rozstrzyganiem sprawy przez Burmistrza nie przedstawiła swojego stanowiska.

Zdaniem Kolegium okoliczności opisane w odwołaniu nie dają się zakwalifikować jako uzasadniające przeprowadzenie oczekiwanej przez stronę analizy całego obszaru Miasta G. pod kątem odszukania miejsc postojowych przeznaczonych na parkingi dla samochodów ciężarowych w rozumieniu art. 2 pkt 42 ustawy o ruchu drogowym.

Zauważono dalej, iż strona wskazuje na problemy z parkowaniem na stosunkowo niewielkim wycinku obszaru miasta stąd niezrozumiałym jest dlaczego oczekuje danych dotyczących całego miasta. W ocenie Kolegium nadto, odnalezienie przez Gminę i skatalogowanie miejsc postojowych li tylko dla danego rodzaju pojazdów ciężarowych na terenie całego miasta nie zniweluje problemu z parkowaniem. Zwrócono także uwagę na brak przydatności takiej jednorazowej informacji oraz konieczność jej aktualizowania.

Kolegium zgodziło się również ze stanowiskiem organu I instancji, że nie można przyjąć, że tego rodzaju działanie wpłynęłoby realnie na usprawnienie funkcjonowania urzędu, czy też Gminy jako całości. Wręcz przeciwnie, w okresie opracowywania oczekiwanego zestawienia działania takie mogłyby negatywnie wpłynąć na wykonywane przez organy gminy obowiązków ustawowych. Ewentualne korzystne skutki byłyby całkowicie niewspółmierne z poniesionymi nakładami sił i środków.

Końcowo Kolegium wskazało również na brak praktyki opracowywania tego rodzaju zestawień jak oczekuje spółka, na terenie innych gmin. Zwrócono także uwagę na oznaczanie miejsc parkingowych oraz zakazów postojów w sposób niejednolity, a także, że ograniczenia dotyczące parkowania pojazdów ciężarowych na drogach publicznych wynikają z przepisów powszechnie obowiązujących i są powszechnie znane kierowcom takich pojazdów. Tworzenie miejsc postojowych dla pojazdów ciężarowych poza drogami publicznymi jest następstwem zwykłych mechanizmów rynkowych w których podmioty zainteresowane dojazdem takich pojazdów tworzą im stosowna infrastrukturę. Miejsca takie powstają też w związku z działalnością zarobkową podmiotów tworzących odpłatne parkingi dla pojazdów ciężarowych.

Spółka wywiodła skargę na powyższą decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją organu I instancji ją poprzedzającą i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zwrot na rzecz skarżącej kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r poz. 256 z późn. zm., dalej k.p.a.) poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo naruszenia przez nią przepisów prawa materialnego i procesowego;

naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2000 r. poz. 2176), dalej: "u.o.d.i.p." poprzez uznanie, że informacja publiczna żądana przez skarżącą jest informacją przetworzoną i prawo do jej uzyskania przez stronę jest uzależnione od wykazania przez skarżącą szczególnie istotnego interesu publicznego;

naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i przeprowadzenie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji uznanie, że organ odwoławczy właściwie uznał, że w udzieleniu informacji publicznej wnioskowanej przez skarżącą brak jest szczególnie istotnego interesu publicznego.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty przedstawiając swoją argumentację.

Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko z decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w nich uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Wobec zaistnienia okoliczności wskazanych w tym przepisie, zważywszy zwłaszcza na aktualną sytuację epidemiczną oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, niniejsza sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały zawiadomione, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I z dnia [...] lipca 2021 r. (pismo doręczono pełnomocnikowi skarżącej jak i organowi), co dało stronom możliwość zajęcia ewentualnego dalszego stanowiska w sprawie.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uwzględnił przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 poz. 137) zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei w myśl art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z przepisów art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając wniesioną skargę w granicach tak zakreślonych kompetencji, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sprawa dotyczy udostępnienia informacji publicznej, zaś podstawą faktyczną jej wszczęcia był wniosek strony w tym zakresie z dnia [...] stycznia 2021 r. Podkreślić należy, że skoro sprawa została wszczęta na wniosek, to jej zakres winien być tożsamy z zakresem wniosku. W pierwszym zatem rzędzie organ winien był jednoznacznie ustalić treść żądania zawartego we wniosku.

Tymczasem Sąd zauważa, że w treści wniosku strona zwróciła się o "wskazanie miejsc parkingowych w obrębie granicy miasta G., które przeznaczone są na parking dla samochodów ciężarowych w rozumieniu art. 2 pkt 42 ustawy o ruchu drogowym".

Natomiast zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy mimo takiego jak wyżej sformułowania wniosku, bez wezwania strony do jego sprecyzowania, dokonały jego nadinterpretacji, przyjmując pewne założenia, które zdaniem Sądu nie wynikają z treści wniosku, co mogą potwierdzać dalsze pisma strony składane w toku postępowania.

Organ I instancji w wydanej decyzji, odmawiającej udzielenia informacji publicznej stwierdził bowiem, że "przygotowanie dokumentów oczekiwanych przez stronę wiązałoby się z wykonaniem analizy posiadanej dokumentacji oraz podkładów mapowych, własności gruntów wszystkich parkingów na terenie miasta G.". Ponadto zdaniem organu należałoby przeprowadzić analizę organizacji ruchu. Wykonanie powyższego stanowiłoby wg organu ponadprzeciętny nakład pracy niezbędny dla realizacji wniosku i stanowi informację przetworzoną.

Z kolei w uznaniu organu odwoławczego, zapytanie opisane we wniosku dotyczyło terenu całego Miasta G. i w istocie sprowadzało się do oczekiwania odszukania przez Burmistrza wszystkich miejsc postojowych znajdujących się na terenie całego miasta (tj. ok 11,78 km2) na których legalnie mogą parkować pojazdy ciężarowe. Zdaniem organu odwoławczego tak sformułowane zapytanie dotyczyło nie tylko dróg gminnych i innych terenów którymi gmina zarządza, ale także dróg o innych kategoriach (powiatowych, wojewódzkich czy krajowych) a także dróg wewnętrznych i wszelkich innych terenów niepublicznych/prywatnych (np. parkingów prywatnych).

Jak uznało dalej Kolegium, uczynienie zadość żądaniu strony oznaczałoby konieczność weryfikacji wszystkich terenów leżących na obszarze Miasta G. pod kątem dopuszczalności parkowania na nich pojazdów ciężarowych a następnie utworzenia zestawienia takich miejsc. Organ wskazał także, że przyjęcie tezy odwołania jakoby na terenie całego Miasta G. nie było żadnych miejsc, w których można legalnie parkować pojazdy o masie powyżej 3.5 tony, w istocie sprowadza się do oczekiwania odnalezienia takich miejsc - również na terenach nie będących w zarządzie gminy i wskazania ich wnioskującej spółce.

Kolegium nadto przyjęło, że organ I instancji zasadnie opisał w tym zakresie, iż konieczna byłaby analiza posiadanej dokumentacji oraz podkładów mapowych, własności gruntów wszystkich parkingów na terenie miasta G., przy czym w ocenie organu odwoławczego samo powyższe nie wydaje się wystarczające dla poczynienia oczekiwanych ustaleń w sposób pewny. Wg Kolegium w licznych przypadkach konieczna byłaby wręcz weryfikacja poczynionych tak ustaleń poprzez wizję lokalną w terenie. W ocenie organu odwoławczego, brak jest racjonalnych podstaw do kwestionowania stanowiska, iż tak obszerną analizę obszaru całego miasta należy kwalifikować jako czynności których zakres jest na tyle wyjątkowy, iż samo zaangażowanie tak znacznych środków publicznych, może być uzasadnione jedynie szczególnie istotnym interesem publicznym.

Nadto wg Kolegium okoliczności opisane w odwołaniu nie dają się zakwalifikować jako uzasadniające przeprowadzenie oczekiwanej przez stronę analizy całego obszaru Miasta G. pod kątem odszukania miejsc postojowych przeznaczonych na parkingi dla samochodów ciężarowych. Zauważono dalej, iż strona wskazuje na problemy z parkowaniem na stosunkowo niewielkim wycinku obszaru miasta stąd niezrozumiałym jest dlaczego oczekuje danych dotyczących całego miasta.

Końcowo Kolegium wskazało również na brak praktyki opracowywania tego rodzaju zestawień jak oczekuje spółka, na terenie innych gmin. Zwrócono także uwagę na oznaczanie miejsc parkingowych oraz zakazów postojów w sposób niejednolity, a także, że ograniczenia dotyczące parkowania pojazdów ciężarowych na drogach publicznych wynikają z przepisów powszechnie obowiązujących i są powszechnie znane kierowcom takich pojazdów. Organ wskazał, że tworzenie miejsc postojowych dla pojazdów ciężarowych poza drogami publicznymi jest następstwem zwykłych mechanizmów rynkowych w których podmioty zainteresowane dojazdem takich pojazdów tworzą im stosowna infrastrukturę. Miejsca takie powstają też w związku z działalnością zarobkową podmiotów tworzących odpłatne parkingi dla pojazdów ciężarowych.

W przekonaniu Sądu z powyższego wynika zatem, że organy mimo braku takiego sformułowania we wniosku, przedwcześnie przyjęły że strona w przedmiotowym wniosku zwróciła się o wskazanie wszystkich parkingów dla samochodów ciężarowych znajdujących się na terenie całego Miasta G..

Dodatkowo organy przyjęły domniemanie, że strona oczekuje wskazania wszystkich parkingów niezależnie od formy własności: nie tylko dróg gminnych i innych terenów którymi gmina zarządza, ale także dróg o innych kategoriach (powiatowych, wojewódzkich czy krajowych) a także dróg wewnętrznych i wszelkich innych terenów niepublicznych/prywatnych (np. parkingów prywatnych).

Tymczasem zdaniem Sądu z wniosku takich oczekiwań nie sposób jednoznacznie wysnuć. Z dalszych zaś pism procesowych wynika, iż prowadzenie przez stronę działalności związane jest z wykorzystywaniem samochodów ciężarowych w celu wykonywania dostawo załadunków i rozładunków. Jak wyjaśnia strona wskazane samochody ciężarowe dojeżdżają do przedsiębiorstw w strefie uciążliwej i wyjeżdżają z niej wielokrotnie. Wyjaśnia także, że czasem ze względów technologicznych, przez awarie, ograniczenia prawne co do czasu pracy czy też z przyczyn osobistych kierowcy tych samochodów muszą mieć także możliwość zaparkowania w miejscu do tego przeznaczonym. W związku z brakiem miejsc parkingowych dochodzi do sytuacji w których pojazdy zmuszone są parkować w dowolnych, niewyznaczonych (i niedozwolonych) miejscach. W związku z powyższym zdaniem spółki zasadnym jest wskazanie przez Burmistrza czy w obrębie G. znajdują się parkingi przeznaczone do krótkotrwałego postoju pojazdów ciężarowych a jeżeli tak to w którym miejscu.

Zdaniem Sądu z powyższego nie wynika, iż jednoznacznym zamiarem strony zawartym we wniosku było uzyskanie informacji o wszystkich dostępnych miejscach parkingowych dla samochodów ciężarowych na terenie Miasta G.. Wynika natomiast to, iż w związku z prowadzeniem opisanej działalności, w której wykorzystuje samochody ciężarowe, w szeregu sytuacji strona potrzebuje miejsc parkingowych dla tych samochodów, położonych na terenie Miasta Gminy G. i oczekuje wskazania takich parkingów, ale niekoniecznie oznacza to że wszystkich jakie istnieją. To wymagało wyjaśnienia.

Wobec powyższego w uznaniu Sądu organy przedwcześnie wydały decyzje i przedwcześnie uznały żądaną informacje za informację przetworzoną, albowiem uprzednio nie wyjaśniły czy strona rzeczywiście oczekiwała wskazania wszystkich miejsc parkingowych, czy tylko np. choćby kilku miejsc w których możliwe jest parkowanie samochodów ciężarowych, a których wskazanie pozwoliłoby na rozwiązanie jej problemów.

Nadto organy nie wyjaśniły czy zapytanie dotyczy wszystkich miejsc czy też jedynie stanowiących własność lub będących w zarządzie Gminy. Od razu bowiem założyły, że pytanie dotyczy również dróg o innych niż gminna kategoriach (powiatowych, wojewódzkich czy krajowych) a także dróg wewnętrznych i wszelkich innych terenów niepublicznych/prywatnych (np. parkingów prywatnych). Co istotne organy nie przeprowadziły w ogóle rozważań czy informacja o parkingach nie będących w zarządzie Gminy czy też stanowiących jej własność, stanowi co do zasady informację publiczną do udzielenia której jest zobowiązany Burmistrz Gminy G..

Ponownie rozpoznając sprawę organ zwróci się do strony z żądaniem sprecyzowania wniosku w zakresie tego czy strona żąda wskazania wszystkich miejsc parkingowych w obrębie granicy miasta G., które przeznaczone są na parking dla samochodów ciężarowych w rozumieniu art. 2 pkt 42 ustawy o ruchu drogowym, a także czy pytanie dotyczy miejsc parkingowych stanowiących własność Gminy bądź zarządzanych przez Gminę, czy też dotyczy również innych miejsc.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 64 w zw. z art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.), zasądzając od organu na rzecz skarżącej kwotę [...]zł. Na przyznaną kwotę składa się: [...] zł tytułem uiszczonego wpisu, [...] zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika zawodowego w związku z faktem iż w trakcie postępowania strona reprezentowana była przez adwokata oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa.