Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1824/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 54 pkt 2 lit. c, art.  59, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: § 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1589
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji  inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Maciej Kobak AWSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2022 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ulicy [....] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2020 r. [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. w [...] kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy") z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] (dalej: "Prezydent", "organ I instancji") z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.; dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm.; dalej: "u.p.z.p").

Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu.

Z.G. wystąpił do organu I instancji z wnioskiem o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn.: "Budynek usługowo - handlowy na działce nr 1072/9, 1072/7, 1079/4 w obr. [...] położonej przy ul. [...] w [...]".

Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. Prezydent, po przeprowadzeniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., ustalił warunki zabudowy dla wyżej wskazanego zamierzenia inwestycyjnego.

Organ wskazał, że planowana inwestycja dotyczy zabudowy o funkcji usługowo-handlowej, nieprzekraczalną linię zabudowy od ul. [...] ustalono w odległości min. 30 m od krawędzi jezdni ulicy [...], natomiast wskaźnik wielkości powierzchni planowanej zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr 1072/9 przeznaczonej pod planowaną zabudowę ustalono w przedziale od 0,2 do 0,4. Ustalono również, że co najmniej 10% powierzchni działki nr 1072/9 objętej wnioskiem należy pozostawić jako teren biologicznie czynny. Szerokość elewacji frontowej została wyznaczona od 5 do 14 metrów, zaś wysokość planowanej zabudowy od jednej do dwóch kondygnacji, czyli od 5 do 10 metrów wysokości elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. W zakresie geometrii dachu ustalono dach o kącie spadku od 1 do 20°, kalenica równolegle lub prostopadle do frontowego boku działki 1072/9 (od strony wschodniej). Organ podał, że teren jest dostępny z ulicy [...] poprzez działki nr 1072/7 oraz 1079/4 w obr. [...], stanowiące własność Gminy Miasto [...]. Wskazany dojazd jest uregulowany prawnie - inwestor dołączył do wniosku kopię aktu notarialnego zawartego z przedstawicielem Gminy Miasto [...] ustanawiającego służebność dojazdu po terenach Gminy.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w [...] (dalej: "Wspólnota", "skarżąca"), zarzucając, że teren objęty wnioskiem nie posiada dostępu do drogi publicznej, zapewniającego realną możliwość przejazdu z terenu inwestycji do drogi publicznej, a ponadto w treści zaskarżonej decyzji zaniechano zamieszczenia wymogu co najmniej jednego miejsca postojowego dla samochodów ciężarowych, podczas gdy z charakteru ww. zamierzenia inwestycyjnego wynika, iż planowana działalność usługowo-handlowa wymaga co najmniej jednego takiego miejsca. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W wyniku rozpoznania odwołania, SKO decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] utrzymało decyzję organu I instancji w mocy.

Uzasadniając powyższe organ odwoławczy potwierdził, że planowana inwestycja spełnia przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., natomiast zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Organ wskazał, że teren inwestycji ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Z treści zalegającego w aktach sprawy aktu notarialnego rep. [...] wynika, iż ustanowiona została służebność drogi koniecznej, przechodu i przejazdu przez stanowiące własność Gminy Miasto [...] działki nr 1072/7 i nr 1079/4, na rzecz każdoczesnych użytkowników wieczystych działki nr 1072/9.

Kolegium wskazało również, że określenie konkretnej liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych następuje na późniejszym etapie, tj. w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, z uwzględnieniem zapisów decyzji o warunkach zabudowy oraz z uwzględnieniem § 19-21 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm.; dalej: "rozporządzenie"). SKO zaznaczyło, że organ uzasadnił sposób ustalenia liczby miejsc parkingowych, przyjmując 1 miejsce parkingowe + 1 miejsce na każde 30 m2 powierzchni podstawowej handlowej i usługowej dla klientów obiektu oraz 1 miejsce parkingowe + 1 miejsce na każde 200 m2 powierzchni podstawowej handlowej i usługowej dla obsługi i dostaw. W ocenie organu odwoławczego ustalenia te odpowiadają prawu, bowiem zadaniem organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy nie jest szczegółowe określenie ilości miejsc postojowych i sposobu ich rozmieszczenia, lecz określenie zasad (warunków), według których ma to nastąpić na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego, ustalenie to uznać należy za wystarczające. Kolegium nie podzieliło również zarzutu dotyczącego braku uznania za strony postępowania właścicieli wyodrębnionych lokali nieruchomości położonej przy ul. [...]. Jak podał organ, analiza akt sprawy nie wykazała, aby zaskarżona decyzja wpływała na indywidualne prawo właścicieli wyodrębnionych lokali, które sankcjonowałoby ich udział w charakterze strony w spornym postępowaniu. W szczególności legitymacja ta nie wynika z przepisów regulujących prawo własności. Decyzja o warunkach zabudowy nie ingeruje w żaden sposób w odrębną własność lokalu przysługującą właścicielom przedmiotowych lokali.

W ocenie SKO organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Organ podkreślił, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniesiono się do wniosków dowodowych składanych przez skarżącą stwierdzając jednocześnie, że na etapie ustalania warunków zabudowy nie bada się parametrów technicznych inwestycji, a zatem podnoszone wnioski dowodowe nie mogły mieć wpływu na treść wydanej decyzji. Zdaniem SKO nie może świadczyć o naruszeniu omawianych przepisów postępowania administracyjnego wyłącznie fakt, że organ wydał niekorzystną dla strony decyzję administracyjną. Kolegium przypomniało również, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie ma charakteru uznaniowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Wspólnota, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika – adwokata, zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. polegające na wydaniu decyzji w sytuacji nieposiadania przez teren objęty decyzją dostępu do drogi publicznej, zapewniającego realną możliwość przejazdu z terenu inwestycji do drogi publicznej;

2) art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia poprzez zaniechanie w warunkach zabudowy zamieszczenia wymogu co najmniej jednego miejsca postojowego dla samochodów ciężarowych, podczas gdy z charakteru ww. zamierzenia inwestycyjnego wynika, iż planowana działalność usługowo - handlowa wymaga co najmniej jednego takiego miejsca;

3) § 12 ust. 1 pkt. 1 i 2 rozporządzenia poprzez ustalenie jako warunku zabudowy górnej granicy szerokości elewacji frontowej na 14 metrów dla działki nr 1072/9, podczas gdy prawidłowo maksymalna szerokość elewacji frontowej dla tej działki, mającej front długości 19 metrów, powinna być ustalona na 13 metrów;

4) art. 28 k.p.a. poprzez nieuznanie za strony postępowania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w [...] i Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy [...] w [...], sąsiadujących z działkami nr 1072/9, 1072/7, 1079/4, co uniemożliwiło ewentualne ustalenie negatywnego oddziaływania inwestycji w postaci budowy rzeczonego pawilonu usługowo - handlowego na działce nr 1072/9 na zagospodarowanie przestrzenne miasta [...] i warunki życia mieszkańców ww. nieruchomości;

2) art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony skarżącej, których celem było udowodnienie okoliczności mających znaczenie dla sprawy;

3) art. 8 § 1 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co wyrażało się zapewnieniem przez Dyrektora Wydziału Architektury Urzędu Miasta [...], że nie zostanie wydana zgoda na wybudowanie wyżej opisanego budynku usługowo - handlowego.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, jak wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja ustalająca warunki zabudowy dla Z.G. dla inwestycji na działce 1072/9 w [...] na ul. [...] pod nazwą budynek handlowo -usługowy.

Dla terenu, na którym planowana jest inwestycja nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z pisma Dyrektora Biura Rozwoju Miasta [...] z [...] lutego 2020 r., nr [...] wynika natomiast, że zgodnie z koncepcją projektową miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr 196/8/2010 na osiedlu [...] i osiedlu [...] w [...], działka położona jest w granicach terenów przeznaczonych w tym projekcie pod zabudowę mieszkaniowa wielorodzinną MW, zabudowę usługową U oraz drogi publiczne klasy zbiorczej KDZ i dojazdowej KDD.

Materialnoprawną podstawę decyzji stanowiły między innymi przepisy u.p.z.p.

Zgodnie z art. 59 u.p.z.p.: zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. na zasadzie enumeracji pozytywnej wskazuje warunki, jakie musi spełniać planowane zamierzenie, aby organ mógł wydać dla niego decyzję zgodnie z wnioskiem. Systematyka art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. pozwala założyć, że punktem wyjścia weryfikacji dopuszczalności planowanej inwestycji jest spełnienie przez nią rygorów tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, wyartykułowanej w pkt 1 powołanego przepisu. Stosownie do jego treści wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, "jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu."

Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy wiąże się z dokonaniem analizy dwóch elementów: po pierwsze analizy zasad zagospodarowania terenu wynikającej z przepisów odrębnych, a więc zbadanie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z prawem materialnym administracyjnym, oraz z unormowaniami dotyczącymi charakteru samej inwestycji, a po drugie z analizy stanu faktycznego i prawnego dotyczącej nieruchomości, na której planowana jest inwestycja. Analiza ta obejmuje również ustalenie aktualnego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. ( podobnie NSA w wyroku z 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 902/08 to i wszystkie powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie ulega bowiem wątpliwości, że w sytuacji, w której wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy nieruchomości zabudowanej, podczas przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy nie można pominąć zabudowy istniejącej na działce inwestora. Zabudowa znajdująca się już na działce, na której ma zostać zrealizowana nowa inwestycja wraz z zabudową posadowioną na innych działkach, współtworzy pewien ład przestrzenny na terenie wyodrębnionym jako obszar analizowany ( wyrok NSA z 21 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1449/07) .

Z przedstawionej analizy urbanistycznej wynika, że organ wyznaczył obszar analizowany w odległości 3 szerokości frontowych wnioskowanej działki 1072/9, na której jest planowana zabudowa. W ramach tak wyznaczonego obszaru analizy dokonał następnie analizy poszczególnych parametrów działek znajdujących się w obszarze analizy.

Dokonując tej analizy organ I instancji, a za nim również organ odwoławczy pominęły analizę działki inwestycyjnej, która nie jest obojętna dla ustalenia warunków zabudowy planowanej inwestycji. Oczywistym jest, że skoro dla oceny zachowania ładu przestrzennego konieczne jest uwzględnienie zabudowy na działkach sąsiednich to tym bardziej ocena ta powinna uwzględniać istniejący ład na działce inwestycyjnej. Z przeprowadzonej analizy wynika, że działka inwestycyjna nr 1072/9 nie została uwzględniona przy analizie poszczególnych parametrów. Wzięto ją jedynie pod uwagę ustalając parametr szerokości elewacji frontowej wskazując, że szerokość budynku na działce 1072/9 wynosi 7 m.

Tymczasem z dołączonych do akt map wynika, że na działce 1072/9 znajduje się budynek o nieustalonych parametrach i funkcji. Potwierdza to również portal internetowy google.map, aktualny na dzień rozpoznawania skargi.

Z dołączonego wypisu z ewidencji gruntów wynika jedynie, że działka 1072/9 stanowi własność Skarbu Państwa w wieczystym użytkowaniu Z.G., ma powierzchnię 0,0319 ha oraz użytki Ba.

Zaskarżona decyzja nie wyjaśnia roli jaką odgrywa znajdujący już na działce inwestycyjnej budynek dla mającego powstać w przyszłości budynku usługowo -handlowego. Nie wiadomo czy planowana inwestycja ma powstać obok tego budynku, zamiast, czy też ma stanowić jego rozbudowę. Kwestie te nie zostały wyjaśnione. Natomiast ma to oczywisty wpływ na ustalenie parametrów przyszłej zabudowy, jak wskaźnika powierzchni zabudowy terenu inwestycyjnego, wysokości budynku, która ustalana jest w oparciu przede wszystkim o najbliższą zabudowę, a także pozostałych parametrów.

Zatem ustalenie aktualnego stanu zagospodarowania działki inwestycyjnej musi zostać ustalone, by można było wiążąco ustalić parametry inwestycji.

W świetle powyższego na obecnym etapie Sąd uznał za przedwczesne odnoszenie się do ustalonych wartości poszczególnych parametrów, które po uwzględnieniu stwierdzonych nieprawidłowości mogą ulec zmianie.

Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że dołączone do wniosku oświadczenia gestorów tj. Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. o zapewnieniu odbioru wód opadowych, dostawy wody i odbioru ścieków, a także [...] SA Oddział w [...] o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej oraz warunkach przyłączenia obiektu budowalnego do sieci dystrybucyjnej, zostały wydane na okres 1 roku, który upłynął w każdym przypadku przed wydaniem decyzji przez organ I instancji.

Za bezzasadne Sąd natomiast uznał podnoszone zarzuty braku realnej możliwości przejazdu z terenu inwestycji do drogi publicznej – ul. [...]. Działka inwestycyjna ma zapewniony dostęp do drogi publicznej ul. [...] na podstawie aktu notarialnego z 3 grudnia 2019 r. o ustanowieniu służebności drogi koniecznej przechodu i przejazdu dla każdoczesnych użytkowników nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka 1072/9 położonej w [...], obręb [...] przez działki 1072/7 i 1079/4. Rację należy przyznać organom, że na tym etapie postępowania organ nie bada realności dostępu do drogi publicznej, której brak zarzucała strona skarżąca. Dostęp faktycznie istnieje i jest prawnie uregulowany, co na tym etapie postępowania jest wystarczające dla stwierdzenia przesłanki jaką jest posiadanie dostępu do drogi publicznej – art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.

Odnosząc się z kolei do zarzutu zaniechania zamieszczenia wymogu co najmniej jednego miejsca postojowego dla samochodów ciężarowych z uwagi na charakter inwestycji, Sąd wskazuje, że nie ma podstaw prawnych do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna precyzyjnie określać maksymalną czy minimalną liczbę miejsc parkingowych, w tym dla samochodów ciężarowych. Przepis art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. w zw. a art. 64 ust. 1 u.p.z.p. nie precyzuje sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla nowych inwestycji i nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu. Przepisami takimi nie są też z pewnością oba ustępy § 18 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Określenie konkretnej liczby i sposób urządzenia miejsc postojowych następuje na etapie późniejszym - tworzenia projektu budowlanego.

Także z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) nie wynika wymóg dla organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy konkretyzowania w tej decyzji liczby miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji. Przepis § 2 pkt 6 wspomnianego rozporządzenia stanowi wyłącznie o sposobie zapisywania ustaleń decyzji między innymi w zakresie wymaganej ilości miejsc parkingowych. Nie wynika z jego treści konieczność dokonywania przez organ ustalający warunki zabudowy analizy, jaka ilość miejsc parkingowych będzie konieczna dla planowanej inwestycji. Tego rodzaju konkretyzacja następuje na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zatem określenie w decyzji, że w granicach wnioskowanego terenu należy zapewnić odpowiednią liczbę miejsc postojowych dla samochodów użytkowników stałych w ilości nie mniej niż 1 miejsce + 1 miejsce na każde 30 m2 powierzchni podstawowej handlowej i usługowej dla klientów oraz nie mniej niż 1 miejsca na każde 200 m2 powierzchni podstawowej handlowej i usługowej dla obsługi i dostaw spełnia te wymogi.

Nie może również odnieść oczekiwanego rezultatu zarzut pominięcia jako strony postępowania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] i Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...]. Zarzut pozbawienia udziału w postępowaniu może skutecznie podnieść jedynie strona, której ten zarzut bezpośrednio dotyczy. Skoro wznowienie postępowania administracyjnego z przyczyny wskazanej w tym przepisie następuje tylko na żądanie strony, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, to tym samym uchylenie zaskarżonej decyzji przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jest możliwe jedynie wówczas, gdy na zarzut taki powołuje się ta strona, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 14 marca 2019 r., II SA/Po 720/18.

Również nie może odnieść oczekiwanego rezultatu zarzut nie uzyskania opinii Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] stwierdzającej czy istniejące na terenie ww. drogi dojazdowej drzewa mogą zostać wycięte bez przeszkody dla środowiska. Uzyskanie takiej zgody oceniane musi być prze pryzmat wymogów i warunków ustawy o ochronie przyrody i odbywa się na podstawie zgłoszenia bądź pozwolenia odpowiednich organów.

Mając to wszystko na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, jak również decyzję ją poprzedzającą na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i. c p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. O kosztach, na które składają się wpis od skargi oraz wynagrodzenie pełnomocnika Sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 § 2 i 209 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenie ministra sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz.U. z 2015 r., poz. 1800).