Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 696/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 4
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska (spr.) Sędziowie sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1464/06 w sprawie ze skargi A. Ł. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. Ł. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 października 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1464/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. Ł. wniesioną na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r., Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.

Jako uzasadnienie takiego rozstrzygnięcia Sąd I instancji podał następujący – ustalony przez siebie – stan faktyczny sprawy. W związku z otrzymaniem orzeczenia lekarskiego nr [...] wydanego dnia [...] października 2000 r. przez lekarza W. W. oraz orzeczenia psychologicznego nr [...] wydanego przez mgr M. J.-C., w których zostało stwierdzone, iż A. Ł. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią, Komendant Wojewódzki Policji w S. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia A. Ł. pozwolenia na posiadaną przez niego broń palną myśliwską. Co istotne, w treści obydwu niekorzystnych dla strony orzeczeń brak było pouczenia o możliwości i sposobie wniesienia odwołania.

A. Ł. przedstawił w toku tego postępowania orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r., wystawione przez dr E. R. stwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt. 2 - 4 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53 poz. 549 ze zm.) oraz orzeczenie psychologiczne nr [...] wystawione przez B. C. – H. również stwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w art.15 ust. 1 pkt. 2 - 4 ustawy o broni i amunicji.

Decyzją administracyjną z dnia [...] stycznia 2001 r. Komendant Wojewódzki Policji w S. cofnął A. Ł. pozwolenie na broń palną myśliwską, a Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2001 r. utrzymał w mocy tę decyzję. W wyniku skargi A. Ł., wyrokiem NSA z dnia 12 grudnia 2002 r., sygn. III SA 1063/01, uchylono zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia NSA wskazał, że pierwsze negatywne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] października 2006r. oraz negatywne orzeczenie psychologiczne nr [...] z tej samej daty nie zawierały pouczenia o możliwości odwołania, co sprawiło, że skarżący został pozbawiony możliwości wykorzystania trybu odwoławczego, który mu przysługiwał, co stanowiło uchybienie procesowe, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W wykonaniu wyroku NSA Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia [...] kwietnia 2003 r. zwrócił się do A. Ł. z wnioskiem o ponowne przeprowadzenie badań lekarskich i psychologicznych. Orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] maja 2003 r., które zostało wystawione przez mgr W. A. stwierdzało, że A. Ł. wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego i nie może dysponować bronią. Od wyniku tego badania A. Ł. wniósł odwołanie.

KWP Policji w S. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003 r. zawiesił postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń do czasu zakończenia postępowania odwoławczego w sprawie orzeczenia psychologicznego. Postanowienie to A. Ł. zaskarżył zażaleniem. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2004 r. utrzymał w mocy postanowienie o zawieszeniu postępowania, a skarga na to postanowienie wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została prawomocnie odrzucona postanowieniem WSA z dnia 25 maja 2004 r.

W związku z wniesionym odwołaniem od orzeczenia lekarskiego, upoważniony do orzekania w trybie odwoławczym psycholog mgr R. A., wyznaczył A. Ł. termin badań na dzień [...] lutego 2004 r. Na badania te A. Ł. nie stawił się i poinformował psychologa, że swój przyjazd uważa za niecelowy, gdyż toczy się postępowanie zażaleniowe co do zawieszenia postępowania.

Po zakończeniu postępowania odwoławczego w sprawie orzeczenia lekarskiego Komendant Wojewódzki Policji w S. podjął zawieszone postępowanie i decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., Nr [...] cofnął A. Ł. pozwolenie na broń myśliwską. Rozstrzygnięcie to zostało następnie uchylone przez Komendanta Głównego Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. , Nr [...] w wyniku rozpoznania odwołania A. Ł. W uzasadnieniu decyzji organ wyższego stopnia wskazał, że KWP w S. powinien był ustalić, czy A. Ł. zwrócił się do organów o uzupełnienie negatywnych orzeczeń lekarskich i psychologicznych z [...] października 2000 r. o stosowne pouczenia o możliwości ich zaskarżenia. Organ II instancji wskazał też, że organ I instancji miał możliwość odwołania się od pozytywnego orzeczenia lekarskiego z dnia [...] grudnia 2000 r. czego nie uczynił, ani nie ustalił, czy lekarz i psycholog wystawiający pozytywne orzeczenia w dniu [...] grudnia 2000 r. wiedzieli, że w październiku 2000 r. badany uzyskał orzeczenia negatywne. W świetle wyroku NSA obowiązkiem organu I instancji było bowiem przeprowadzenie przesłuchań lekarzy i psychologów, którzy w tak krótkim czasie wydali sprzeczne orzeczenia. Na okoliczność informowania wykonujących badania specjalistów o niedawno przebytych badaniach organ powinien przesłuchać stronę.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji przesłuchał wszystkich specjalistów, którzy badali A. Ł. w obecności strony oraz samą stronę na okoliczność wykonywanych badań lekarskich i wydał decyzję z dnia [...] marca 2006 r., [...], na mocy której cofnął A. Ł. pozwolenie na broń palną myśliwską. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 18 ust.1 pkt. 2 w związku z art.15 ust.1 pkt. 2 - 4 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podsumowano przeprowadzone postępowanie dowodowe i wskazano, że w sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 18 ust.1 pkt. 2 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którą cofa się pozwolenie na broń osobie, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 2 - 4 tej ustawy. Ponadto organ wskazał, że A.. Ł. sprzedał posiadaną broń myśliwską i nie dopełnił wynikającego z art. 21 ustawy o broni i amunicji obowiązku poinformowania o tym organu.

Od powyższej decyzji A. Ł. odwołał się do Komendanta Głównego Policji wnosząc o jej uchylenie. Wskazał, że ponieważ był myśliwym nie spoczywał na nim obowiązek poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym, a broń myśliwską ma od 55 lat. Badania przeprowadził, gdyż ubiegał się o pozwolenie na broń palną typu pistolet. Lekarz W. W. nie poinformował go o trybie odwoławczym od negatywnego wyniku badań, mimo że badania kosztowały [...] zł. Badania pozytywne przeprowadzone były przez wojskowego lekarza i psychologa. Polecenie zrobienia badań po raz trzeci było zignorowaniem wyroku NSA. O sprzedaży sztucera poinformował organ zgodnie z prawem. Druga skarga do NSA została odrzucona z powodu opóźnienia wpisu sądowego. Broń 29 miesięcy była w depozycie niezgodnie z prawem. WPA WP w S. przez 5 i pół roku pragnie skarżącego upokorzyć swym postępowaniem.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2006r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 KPA oraz art. 268 a) kpa a także 18 ust.1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust.1 pkt. 2 - 3 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy decyzję I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że A. Ł. po powzięciu wiadomości o służącym mu prawie odwołania od negatywnych orzeczeń lekarskich i psychologicznych z dnia [...] października 2000 r., która to wiadomość wynikała z uzasadnienia wyroku NSA - z prawa tego nie skorzystał i odwołań nie składał. W tym stanie rzeczy organ uznał, że nie może wziąć pod uwagę pozytywnych wyników badań z [...] grudnia 2000 r., szczególnie wobec negatywnego orzeczenia psychologicznego z dnia [...] maja 2003 r., które nie zostało zweryfikowane wobec niezgłoszenia się strony na badania. Organ wyjaśnił, że postępowanie o cofnięcie pozwolenia na broń myśliwską toczy się nie dlatego, że strona nie poddała się obowiązkowym badaniom, gdyż obowiązek taki w stosunku do myśliwych został zniesiony, tylko dlatego, że do organu wpłynęły negatywne badania lekarskie i psychologiczne kwestionujące zdolność strony do dysponowania bronią. Obecnie A. Ł. nie dysponuje aktualnym badaniem lekarskim i psychologicznym potwierdzającym, że może posiadać i używać broń palną myśliwską. Waloru aktualności nie mają badania pozytywne z [...] grudnia 2000 r., gdyż strona nie odwołała się od badań negatywnych z [...] października 2000 r. a w aktach znajduje się też ostatnie negatywne badanie psychologiczne z 2003 r., które organ uważa za ważne i ostateczne, gdyż strona nie poddała się badaniom w trybie odwoławczym.

Dokonując oceny powyższego stanu faktycznego sprawy WSA w Warszawie podkreślił, iż brak pouczenia o możliwości zaskarżenia negatywnych orzeczeń z dnia [...] października 2000 r. spowodował uchylenie przez NSA pierwszej decyzji ostatecznej cofającej skarżącemu pozwolenie na broń myśliwską. W aktach znajdowały się wówczas sprzeczne ze sobą wyniki badań przeprowadzonych w październiku i grudniu 2000 r., niezweryfikowane w postępowaniu odwoławczym, na skutek braku pouczenia skarżącego o takiej możliwości. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu skarżący nadal nie został prawidłowo pouczony o możliwości, terminie i sposobie zaskarżenia wskazanych orzeczeń oraz o możliwości wniesienia o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zamiast tego organ zalecił przeprowadzenie nowych badań. Takim nowym badaniem było badanie psychologiczne przeprowadzone [...] maja 2003 r. przez psychologa W. A. Badanie to dało wynik jednoznacznie negatywny i nie zostało zweryfikowane w toku postępowania odwoławczego z uwagi na fakt, że skarżący nie zgłosił się na badanie prowadzone w trybie odwoławczym. Okoliczność ta jest niesporna.

Sam fakt uzyskania prawomocnego, negatywnego wyniku badania psychologicznego w maju 2003 r., był zdaniem WSA w Warszawie wystarczający do cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską. Jest to bowiem ostatnie badanie jakiemu poddał się skarżący, które zostało przeprowadzone prawidłowo, a skarżący został właściwie pouczony o możliwości odwołania. Z możliwości zweryfikowania wyniku badania nie skorzystał, gdyż nie zgłosił się na ponowne badania. W ten sposób negatywny wynik badania psychologicznego nie został zweryfikowany ani obalony w żadnym innym badaniu, zaś w świetle tego wyniku skarżący jest osobą, o której mowa w art.15 ust.1 pkt. 3 ustawy o broni i amunicji tj. osobą wykazującą istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego. Znalezienie się w tej grupie osób stanowi przyczynę do cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust.1 pkt. 2 ustawy o broni i amunicji.

Odnosząc się w tym kontekście do zarzutów dotyczących wadliwości proceduralnych badań z października 2000 r., Sąd I instancji podkreślił, iż po omawianym, przeprowadzonym prawidłowo ostatnim badaniu z 2003 r., okoliczności te nie miały żadnego wpływu na wynik sprawy, bowiem to właśnie ostatnie badanie wykazało okoliczność będącą podstawą cofnięcia pozwolenia na broń. Zdaniem WSA wynik badań lekarskich i psychologicznych nie jest okolicznością stałą i ustaloną raz na zawsze i w zależności od stanu zdrowia badanego może ulegać zmianom. W sprawie cofnięcia pozwolenia na broń najistotniejsze znaczenie musi mieć wynik ostatni, najbardziej aktualny, bowiem to on wskazuje jaki jest naprawdę stan zdrowia strony i czy może ona dysponować bronią.

Ponadto przeprowadzone w toku postępowania dowodowego przesłuchania w charakterze świadków wszystkich badających skarżącego lekarzy i psychologów wyjaśniły w ocenie Sądu w jaki sposób doszło do rozbieżności w wynikach badań prowadzonych w październiku i grudniu 2000r. oraz wykazały, że przyczyną tych rozbieżności było zatajenie przez skarżącego okoliczności, iż poddawał się badaniom ponownie po upływie krótkiego czasu, która to okoliczność miała wpływ na ich wynik.

We wniesionej skardze kasacyjnej A. Ł. zaskarżył wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 października 2006 r., sygn. VI SA/Wa 1464/06 w całości. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił zarówno naruszenie przepisów prawa procesowego, jak i prawa materialnego. W szczególności, zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji dopuścił się naruszenia – błędnej wykładni – art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji poprzez nieuwzględnienie istnienia ustawowego zwolnienia członków Polskiego Związku Łowieckiego z obowiązku poddawania się co pięć lat badaniom lekarskim i psychologicznym dla osób posiadających broń do celów łowieckich. Ponadto zdaniem kasatora WSA w Warszawie naruszył art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, oraz naruszył przepisy postępowania poprzez niewłaściwą interpretację zachowania p. W. A. (wykonującej badanie), która nie potraktowała pisma A. Ł. jako odwołania od wydanego przez nią orzeczenia lekarskiego.

Jako uzasadnienie tak sformułowanych zarzutów kasator wskazał, iż podjęte w stosunku do niego działania Komendy Wojewódzkiej Policji w S. mają charakter szykany (o czym świadczy m.in. pomówienie, iż A. Ł. przebywał w Izbie Wytrzeźwień), zaś nieprawidłowo przeprowadzone w 2000 r. przez p. W. badanie lekarskie nie powinno stanowić podstawy do wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na broń myśliwską. Zdaniem autora skargi kasacyjnej istotne dla prawidłowej oceny sprawy jest i to, że mgr W. A. nie potraktowała pisma A. Ł. jako odwołania i dlatego nie został nadany w sprawie bieg urzędowy.

W wyniku podniesionych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie i zmianę zaskarżonego wyroku w całości oraz poprzedzającej ten wyrok decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2006 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską nr akt [...], względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy ponownie do rozpatrzenia do WSA w Warszawie. Ponadto złożył wniosek o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania wg. norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że od 2000 r., tj. od daty pierwszego wezwania do poddania się badaniom lekarskim, wydawano szereg opinii, które nawiązywały do pierwszej, wypaczonej przez p. W., który wystawił zaświadczenie niezgodne z przepisami. Stosownie bowiem do zaleceń aspiranta J. B. skarżący miał powtórzyć badania w Wojskowej Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej [...] w K.. Badania te dotyczyły uzyskania pozwolenia na broń krótką, na którą skarżący uzyskał pozytywną opinię. Ponadto ustawodawca zwolnił myśliwych – członków PZŁ – od obowiązku poddawania się badaniom psychologicznym i lekarskim. W tym też kontekście wszystkie działania organów skierowane wobec skarżącego miały charakter bezpodstawnej szykany. W szczególności dotyczy to pomówienia o przebywanie w Izbie Wytrzeźwień, sprawdzania przez Policję trzykrotne, w tym raz po godzinie 22-ej zabezpieczenia broni w domu oraz otrzymania polecenia zdeponowania broni, której skarżący nie posiadał (gdyż znajdowała się już w depozycie Policji).

W złożonej w dniu 22 marca 2007 r. odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej jako niezasadnej. Podkreślono, iż postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia Panu A. Ł. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej zostało wszczęte w związku z uzyskaniem przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. orzeczenia lekarskiego wydanego w dniu [...] października 2000 r. przez W. W. oraz orzeczenia psychologicznego wydanego przez mgr M. J. – C., stwierdzających że Skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychologicznej do dysponowania bronią, a nie na skutek niewypełnienia przez niego obowiązku określonego w art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, który z dniem 1 stycznia 2004 r. został wobec myśliwych zniesiony. Z tego względu zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisu art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji jest całkowicie chybiony.

Z kolei odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 7 kpa podniesiono, że wojewódzkie sądy administracyjne nie działają na podstawie przepisów kodeksu, lecz jedynie oceniają prawidłowość ich stosowania przez organy, których akty lub czynności były przedmiotem skargi. Sądy te działają na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji przytoczenie przez pełnomocnika Skarżącego w skardze kasacyjnej wyłącznie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego bez wskazania związku z przepisami Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie można uznać za podstawę kasacyjną, skutkującą uchyleniem zaskarżonego wyroku.

Wskazano również, iż z akt niniejszej sprawy wynika, że faktycznie psycholog Pani W. A. niewłaściwie zrozumiała treść złożonego przez Skarżącego pisma i nie potraktowała go jako odwołania. Niemniej jednak na skutek interwencji Skarżącego oraz organu prowadzącego postępowanie administracyjne przesłała go do psychologa przeprowadzającego badania psychologiczne w trybie odwoławczym. Na badania te Skarżący jednakże nie stawił się. Z powyższego wynika zatem, że nie można zgodzić się z twierdzeniem zawartym w przedmiotowej skardze, że odwołaniu Skarżącego nie został nadany bieg urzędowy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna wniesiona przez A. Ł. jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu.

Na wstępie zauważyć należy, iż stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach wskazanych przez stronę skarżącą w skardze kasacyjnej. To związanie granicami skargi kasacyjnej powoduje, iż NSA bierze pod uwagę z urzędu jedynie takie kwalifikowane wady postępowania, które prowadzą do jego nieważności (wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a.). W tym kontekście stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie żadna z tych wyjątkowych sytuacji nie zachodzi.

Autor skargi kasacyjnej wyrokowi wydanemu przez WSA w Warszawie zarzucił naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. W szczególności, zdaniem kasatora, Sąd I instancji naruszył - poprzez dokonanie błędnej wykładni – art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji gdyż nie uwzględnił istnienia ustawowego zwolnienia członków Polskiego Związku Łowieckiego z obowiązku poddawania się co pięć lat badaniom lekarskim i psychologicznym dla osób posiadających broń do celów łowieckich. Ponadto zdaniem kasatora WSA w Warszawie naruszył art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, oraz naruszył przepisy postępowania poprzez niewłaściwą interpretację zachowania p. W. A. (wykonującej badanie), która nie potraktowała pisma A. Ł. jako odwołania od wydanego przez nią orzeczenia lekarskiego.

Na wstępie zauważyć trzeba, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie nie mógł naruszyć swoim postępowaniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd ten prowadzi postępowanie zgodnie z przepisami tejże ustawy. Oznacza to, iż wskazanie przez kasatora, jako podstawy skargi kasacyjnej, na naruszenie przez Sąd I instancji przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (art. 7 kpa), bez jednoczesnego, uprzedniego, ich powiązania z odpowiednimi przepisami sądowej ustawy procesowej jest prawnie bezskuteczne, w tym sensie, że uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego orzeczenia. W konsekwencji – w niniejszej sprawie - NSA nie mógł odnieść się do istoty zarzutu i zbadać zasadności skargi kasacyjnej w tym zakresie.

Przystępując do merytorycznej oceny niniejszej sprawy należy podkreślić, iż kwestia zasadności cofnięcia A. Ł. pozwolenia na posiadania broni palnej - myśliwskiej była już przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego. W sprawie oznaczonej sygn. III SA 1063/01 NSA wyrokiem z dnia 12 grudnia 2002 r. uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2001 r. W uzasadnieniu wydanego wyroku NSA wskazał wówczas, że pierwsze negatywne orzeczenie lekarskie nr [...] oraz negatywne orzeczenie psychologiczne nr [...] z tej samej daty nie zawierały pouczenia o możliwości odwołania, co sprawiło, że skarżący został pozbawiony możliwości wykorzystania trybu odwoławczego, który mu przysługiwał, co stanowiło uchybienie procesowe, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Ponadto Sąd podkreślił, że jeżeli w aktach sprawy znajdują się dwie przeciwstawne opinie biegłych to obowiązkiem organu było dokonanie konfrontacji biegłych, celem wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości (rozbieżności).

W konsekwencji, obowiązkiem WSA w Warszawie przy rozpoznawaniu skargi A. Ł. (od decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r., Nr [...] ponownie pozbawiającej go pozwolenia na broń palna – myśliwską) było zbadanie, czy przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji publicznej wypełniły zalecenia NSA, (w rozumieniu art. 153 p.p.s.a.), zawarte w wyroku kasacyjnym z dnia 12 grudnia 2002 r. (uchylającym pierwotną decyzję). Warto w tym miejscu zaznaczyć, iż stosownie do art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu NSA wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. wiąże w sprawie sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.

Biorąc powyższe pod uwagę WSA w Warszawie prawidłowo uznał, iż jako wypełnienie wskazań NSA co do sposobu dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego, które były wyrażone w uzasadnieniu wyroku z 12.12.2002 r., można traktować także sytuację, gdy zamiast przywracać terminy do wniesienia środków zaskarżenia od wyników badań lekarskich przeprowadzanych w 2000 r., organy zleciły przeprowadzenie nowych badań. Należy bowiem podkreślić – co trafnie zauważył Sąd I Instancji- iż w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń najistotniejsze znaczenie musi mieć wynik ostatni, najbardziej aktualny, bowiem to on wskazuje jaki jest naprawdę stan zdrowia strony i czy może ona dysponować bronią. Takim najnowszym badaniem było badanie psychologiczne przeprowadzone [...] maja 2003 r. przez psychologa W. A., które dało wynik jednoznacznie negatywny i nie zostało zweryfikowane w toku postępowania odwoławczego z uwagi na fakt, że skarżący nie zgłosił się na badanie prowadzone w trybie odwoławczym. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, iż organ I instancji przeprowadził w obecności strony konfrontację wszystkich badających ją biegłych, w tym także tych, którzy wykonywali badania w dniu [...] grudnia 2000 r. (o wyniku korzystnym dla A. Ł.). Wyjaśniono wówczas, iż skarżący nie poinformował biegłych lekarzy o przyczynie badania, jak i o tym, że był już wcześniej poddawany badaniom, co mogło zaważyć na ich wyniku. W trakcie natomiast badania przeprowadzanego w dniu [...] maja 2003 r. przez psychologa W. A., A. Ł. opuścił na dwie godziny miejsce wypełniania testu i wrócił z już prawidłowo rozwiązanym.

W ocenie NSA, WSA w Warszawie dokonał prawidłowej oceny, iż taka sytuacja uzasadniała przyjęcie przez organy administracji publicznej, że miały one prawo, a wręcz obowiązek, wynikający z art. 18 ust. 1 pkt. 2) ustawy o broni i amunicji, cofnięcia pozwolenia na broń, gdyż bez wątpienia z ustalonego bezspornego stanu faktycznego wynika, iż A. Ł. należy do osób, o których jest mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 2-4 ustawy, tj. nie daje należytej rękojmi w zakresie sprawności psychofizycznej i psychologicznej.

Odnosząc się w tym miejscu do postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego, wskazać trzeba, że z uwagi na właściwości broni palnej i zagrożenie, jakie niesie sam fakt jej posiadania przez osobę nieodpowiednią, ustawodawca w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji wyłączył możliwość posiadania zezwoleń (tj. nie tylko ich wydawania, ale również obowiązek cofania wcześniej wydanych) osobom, których m.in. właściwości psychofizyczne i psychologiczne nie dają odpowiednich w tym zakresie gwarancji. Należy podzielić pogląd wyrażony w dotychczasowym orzecznictwie (m.in. w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 26.10.2006 r., sygn. VI SA/Wa 1464/06, niepubl.), iż sam fakt uzyskania prawomocnego, negatywnego wyniku badania psychologicznego jest okolicznością wystarczającą do cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską. Wynik badań lekarskich i psychologicznych nie jest przy tym okolicznością stałą i ustaloną raz na zawsze i w zależności od stanu zdrowia badanego może ulegać zmianom.

Istotne jest jednak to, że na gruncie art. 15 ustawy o broni i amunicji ustawodawca wyodrębnił – czego zdaje się nie dostrzegać kasator – niezależne od siebie podstawy żądania przez właściwy organ Policji od osoby posiadającej pozwolenie na broń przedstawienia zaświadczenia lekarskiego co do stanu zdrowia ogólnego i psychologicznego. Powoduje to, iż mimo faktu – na który powoływał się wielokrotnie w toku postępowania A. Ł. – ustawowego zwolnienia członków PZŁ – myśliwych z obowiązku regularnego przedstawiania aktualnych (co pięć lat) zaświadczeń lekarskich i psychologicznych, obowiązek wezwania każdej osoby (tym razem bez wyjątku) do przedstawienia stosownego zaświadczenia o stanie zdrowia wynika również z przepisu art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, tj. w przypadku ujawnienia przez organ jakiejkolwiek okoliczności uzasadniającej w sposób dostateczny podejrzenie, iż posiadająca zezwolenie na broń osoba należy do kręgu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt. 2-4 ustawy o broni i amunicji. W niniejszej sprawie – co jest bezsporne – okolicznością uzasadniającą wszczęcie postępowania było wydanie przez lekarza W. W. orzeczenia lekarskiego z dnia [...].10.2000 r. (Nr [...]) w związku z ubieganiem się przez A. Ł. o pozwolenie na posiadanie broni krótkiej. Warto zauważyć przy tym, iż zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji w przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog (w tym wypadku W. W.) zobowiązany był zawiadomić o tym właściwy organ Policji.

Reasumując, WSA w Warszawie prawidłowo ocenił, iż decyzje wydane przez Komendanta Głównego Policji oraz Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. w opisanych powyżej warunkach faktycznych odpowiadały prawu.

Z podanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego jak w punkcie drugim wyroku orzeczono na podstawie art. 204 pkt. 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.