Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 92/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 6, art. 7, art. 13
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 149 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt IV SAB/Wr 92/14 | | , , , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 10 lipca 2014 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, , Przewodniczący, , Sędzia NSA Jolanta Sikorska, , Sędziowie, Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, , , Protokolant, asystent sędziego Krzysztof Caliński, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 lipca 2014 r., sprawy ze skargi Ł. B., na bezczynność Wójta Gminy K., w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, , zobowiązuje Wójta Gminy K. do rozpoznania wniosku skarżącego Ł. B. z dnia 29 sierpnia 2013 r. w części dotyczącej punktu 2, 3, i 4 w, terminie 14 dni od doręczenia organowi zobowiązanemu prawomocnego wyroku;, w pozostałej części oddala skargę;, stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy K. w rozpatrzeniu wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;, oddala wniosek o wymierzenie Wójtowi Gminy K. grzywny;, zasądza od Wójta Gminy K. na rzecz skarżącego Ł. B. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.,


UZASADNIENIE

Ł.B. złożył w niniejszej sprawie skargę na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Organowi zobowiązanemu skarżący zarzucił naruszenie art. 61 Konstytucji RP oraz art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), dalej: ustawa, poprzez nieudostępnienie żądanej informacji albo niewydanie stosowanej decyzji w przypadku odmowy jej udostepnienia, uniemożliwiając tym samym skorzystanie przez obywatela z prawa do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne.

Podniósł, że dnia 29 sierpnia 2013 r., złożył do Wójta Gminy K. wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej zadania pn. "Budowa kanalizacji sanitarnej dla miejscowości: B., K., K., R., P., G., G. wraz z przyłączeniem do oczyszczalni ścieków w Kondratowicach" - dokończenie robót w ramach projektu: "Budowa systemu gospodarki ściekowej w Gminie K.". Domagał się udostępnienia następujących informacji:

1. treści umowy na budowę kanalizacji sanitarnej dla miejscowości: B., K., K., R., P., G, G. wraz z przyłączeniem do oczyszczalni ścieków w Kondratowicach, zawartej w wyniku postępowania o udzielenie zamówienia publicznego w trybie przetargu nieograniczonego, zawartej pomiędzy Gminą K. oraz H. O., prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą w R.;

2. treści dokumentów i/lub udzielenia informacji w zakresie rodzaju pomp zastosowanych przy realizacji przedmiotowego zamówienia;

3. treści dokumentów i/lub udzielenia informacji dotyczących parametrów technicznych przydomowych przepompowni (specyfikacji materiałowej szafy sterowniczej i przepompowni ścieków);

4. treści dokumentów i/lub udzielenia informacji dotyczących rodzaju przepompowni ścieków oraz producenta przepompowni użytych przy realizacji przedmiotowego zamówienia;

5. treści dokumentów potwierdzających dopuszczenie do stosowania przydomowych przepompowni ścieków na rynku polskim (certyfikat CE potwierdzający zgodność z normą PN-EN-12050:1) oraz wskazanie czy przy realizacji przedmiotowego zamówienia wybrany wykonawca stosuje przydomowe przepompownie ścieków, które spełniają w/w warunek.

Jak dalej wskazał skarżący, Wójt Gminy K. w odpowiedzi na wniosek z dnia 14 września 2013 r. poinformował go, że wnioskowane informacje zostały uprzednio udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy K., który znajduje się pod adresem elektronicznym K..biuletyn.net.pl. Na tej podstawie uznał, że nie jest zobowiązany do udostępnienia wnioskowanych informacji.

Pouczenie wskazane przez Wójta było zdaniem skarżącego błędne, ponieważ wniosek dotyczył umowy faktycznie zawartej z wykonawcą oraz informacji dotyczącej rzeczywiście użytych materiałów, a na wskazanej stronie znajdował się jedynie wzór umowy i informacje o materiałach, które wykonawca powinien zastosować w trakcie realizacji zadania.

Pismem z dnia 23 października 2013 r. skarżący po raz kolejny zwrócił się więc do Wójta Gminy o udostępnienie wnioskowanych danych.

W odpowiedzi z dnia 14 listopada 2013 r. przekazano skarżącemu umowę zawartą między Gminą a wykonawcą oraz informacje dotyczące Certyfikatu CE, natomiast w stosunku do pozostałych kwestii, Wójt ponownie wskazał, że zakres wnioskowanych informacji znajduje się na BIP.

Ponieważ na stronie BIP znajdowały się wyłącznie informacje, jakie materiały powinny zostać użyte w trakcie realizacji zamówienia, a nie informacje o konkretnie zastosowanych pompach, przydomowych przepompowniach oraz przepompowniach ścieków użytych przez wykonawcę w trakcie realizacji zamówienia skarżący, dnia 27 listopada 2013 r., ponownie zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej objętej wnioskiem.

W odpowiedzi z dnia 10 stycznia 2014 r., Wójt Gminy K. poinformował skarżącego, że ze względu na trwające postępowanie wyjaśniające w przedmiocie zagadnienia, którego dotyczy wniosek, informacja publiczna zostanie udzielona w terminie 2 miesięcy od dnia wniesienia wniosku.

Mimo upływu powyższego terminu skarżący nie otrzymał wnioskowanych informacji, w związku z czym, pismem z dnia 12 lutego 2014 r. po raz kolejny wezwał Wójta Gminy do udostępnienia informacji publicznych. Do dnia wniesienia skargi Wójt Gminy w żaden sposób nie odniósł się do pisma z dnia 12 lutego 2014 r. oraz nie udostępnił wnioskowanych informacji publicznych.

Skarżący podkreślił, że stan bezczynności, jako stan naruszenia prawa trwa tak długo jak długo organ nie załatwi sprawy lub nie podejmie czynności prawem przewidzianej, umożliwiającej kontynuowanie postępowania administracyjnego. W przedstawionym stanie faktycznym bezspornym zdaniem skarżącego jest fakt, że Wójt Gminy nie wykonał czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej, a brak jego działania świadczy o bezczynności.

Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak podkreślił, jest zagwarantowanie wnioskodawcy dostępu do informacji. Jej udostępnienie powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w powyższym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Mimo początkowych, wielokrotnych, aczkolwiek bezpodstawnych odesłań przez Wójta Gminy do strony K..biuletyn.net, w piśmie z dnia 10 stycznia 2014 r., ostatecznie organ zobowiązał się do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku.

Jednak po upływie wyznaczonego wyżej terminu. skarżący nie uzyskał żądanych informacji. Dodatkowo, Wójt Gminy w żaden sposób nie ustosunkował się do pisma wystosowanego do organu, pozostawiając wniosek skarżącego bez rozpoznania.

Wójt Gminy K. do dnia wnoszenia skargi nie skorzystał z żadnej, przewidzianej ustawą możliwości rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Po upływie terminu wyznaczonego pismem z dnia 10 stycznia 2014 r., nie podjął żadnej czynności mającej na celu załatwienie sprawy. Mimo spoczywania na organie obowiązku udostępnienia informacji publicznej, organ zaniechał jego wykonania, wobec czego – zdaniem skarżącego, bezspornie należy uznać, że mamy do czynienia z bezczynnością w/w organu.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy m.in. wniósł o jej oddalenie. W ocenie Wójta Gminy skarga nie jest zasadna, bowiem nie pozostawał bezczynny, tylko realizował kolejne, ponawiane wnioski strony. Prowadził ze stroną korespondencję, konsekwentnie realizując jej wnioski w toku ich precyzowania. Organ podkreślił, że żądanie skarżącego, sprowadzające się do ustalenia rzeczywiście użytych materiałów w inwestycji prowadzonej przez Gminę, wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego, jako, że inwestycja w sprawie jest realizowana na obszarze 98,14 km2 (całej Gminy - w miejscowościach B., K., K., R., P., G. S., G. oraz w samych K.). Ustalenie każdego rodzaju zastosowanego materiału jest czasochłonne, bowiem pomp i przepompowni na powierzchni 98,14 km2 jest znaczna ilość.

Nadto organ wyjaśnił, że z racji zaskarżenia czynności organu do SKO, od dnia 12 marca 2014 r. nie dysponował aktami sprawy. Poza tym, w sprawie toczyło się dodatkowo postępowanie wyjaśniające Urzędu Marszałkowskiego Województwa D..

W konsekwencji powyższego, organ stwierdził, że prowadzenie niniejszego postępowania było w tym stanie rzeczy utrudnione, po części w wyniku działań samego skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do przepisów art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art.1 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu wyłącznie pod kątem legalności rozumianej jako zgodność z prawem materialnym i procesowym. Wprawdzie sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie jest jednak związany wyartykułowanymi w skardze zarzutami, sformułowanymi w niej wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), lecz bada daną sprawę administracyjną w całokształcie jej okoliczności faktycznych i prawnych.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a.) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty (inne niż decyzje i postanowienia) lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.).

W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), dalej: ustawa, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu, i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

Art. 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że wójt gminy jest organem władzy publicznej zobowiązanym z mocy art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy do udostępnienia informacji o sprawach publicznych.

Z kolei, art. 6 ust. 1 ustawy określa przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu. Obejmuje on m.in. informacje o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach, archiwach oraz sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych, o danych publicznych, w tym treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, stanowiskach w sprawach publicznych zajętych przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych, treści innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej.

W ocenie Sądu żądane przez skarżącego informacje dotyczące realizowanej przez Gminę inwestycji w postaci budowy sieci kanalizacji sanitarnej stanowią informację publiczną.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej, regulując generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, przewiduje jednocześnie różne sposoby jej udostępniania, wymienione w art. 7 ust. 1. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 ustawy).

Skarżący wnioskiem z dnia 29 sierpnia 2014 r. wystąpił do Wójta Gminy K. o udostępnienie informacji w trybie tej ustawy. Wniósł o udostępnienie treści dokumentacji, co wyartykułował w pięciu punktach przedmiotowego wniosku, dotyczącej realizacji zamówienia publicznego przez Gminę K. - budowy kanalizacji sanitarnej.

Przy czym podkreślenia wymaga, że skarżący zakresem swej skargi objął całość żądania zawartego w omawianym wniosku.

Wobec tak określonego przedmiotu skargi Sąd za uzasadnioną uznał skargę na bezczynność Wójta Gminy w części dotyczącej punktu 2, 3 i 4 wniosku z dnia 29 sierpnia 2013 r. W tej materii organ zobowiązany niewątpliwie pozostaje w bezczynności, gdyż nie rozpoznał żądania wnioskodawcy.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że ustawa uprawnia do wglądu do dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy). Pojęcie tego dokumentu zostało zaś zdefiniowane w art. 6 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (wyrok NSA z dnia 11 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 812/05, publ. nr LEX 236465). Przy tym informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez organ administracji publicznej, ale przymiot taki będą posiadać także te, których organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Okoliczność dysponowania przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji w trybie ustawy stosownymi dokumentami stanowiącymi informację publiczną powoduje, iż zasadnym jest przyjęcie, że nie udzielając takiej informacji pozostaje on w bezczynności w załatwieniu wniosku. Bez znaczenia jest to, w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnosiły się do niego bezpośrednio (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Go 10/13, publ. CBOSA).

W niniejszej sprawie organ zobowiązany pierwotnie odsyłał skarżącego w omawianym zakresie na adres strony internetowej K..biuletyn.net.pl. Nie ulega jednak wątpliwości, że nie znajdowały się na niej informacje publiczne, których udostępnienia domagał się skarżący. W tym stanie rzeczy skarżący ponaglał organ zobowiązany do podjęcia stosownych czynności, przewidzianych ustawą. W reakcji na ponaglenia skarżącego, ostatecznie pismem z dnia 10 stycznia 2014 r., organ zobowiązany poinformował, że żądana informacja publiczna zostanie udzielona w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Wójt Gminy powołał się na prowadzone postępowanie wyjaśniające w przedmiocie zagadnienia, które obejmuje opisany wniosek. Jednakże jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie do dnia wydania niniejszego wyroku nie rozpoznał wniosku w omawianej części.

Tymczasem przepis art. 13 ust. 1 ustawy stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Mając zatem na względzie treść powyższego przepisu Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność Wójta Gminy w zakresie opisanym w pkt I wyroku, ustalił organowi termin 14-dniowy do jego rozpoznania, liczony od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego. Pamiętać bowiem należy, że jeśli żądana informacja stanowi informację publiczną, to organ zobowiązany, nie udzielając takiej informacji, ani nie wydając decyzji o odmowie jej udzielenia, pozostaje w bezczynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania, albo z przekonaniem, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 1987 r., sygn. akt IV SAB 23/87, ONSA 1988, nr 1, poz. 13).

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

Przy czym, stwierdzona przez Sąd bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd nie podzielił natomiast zarzutu skarżącego, iż organ zobowiązany nie udzielił odpowiedzi na pytanie pierwsze i piąte wniosku z dnia 29 sierpnia 2013 r. Fakt uzyskania informacji publicznej w tym zakresie potwierdził sam skarżący w skardze. Oświadczył, że organ zobowiązany przekazał mu żądaną umowę oraz informacje dotyczące Certyfikatu CE. Kwestia ta pozostaje bezsporna i wynika również z akt administracyjnych sprawy.

W związku z powyższym Sąd w tym względzie, , na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w pkt II sentencji wyroku.

W świetle powyższych ustaleń, zdaniem Sądu, nie zachodziły przesłanki do wymierzenia organowi grzywny.

W sprawie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.