Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 692/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 255 ust. 1 pkt 3, art. 256 ust. 3, art. 257
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
article: par. 9 w zw. z par. 8 ust. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 212 poz 2076
law: Rozporządzenie MInistra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi K. S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i zwrotu kosztów postępowania oraz ze skargi P. Sp. j. z siedzibą w [...] na punkt drugi postanowienia Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania oddala skargi


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] maja 2007 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "organ", "UP RP") udzielił P. Spółce jawnej z siedzibą w [...] (dalej: "P.") prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "[...]" zgłoszony za numerem [...] ([...]) przeznaczony do oznaczania towarów i/lub usług wymienionych w załączniku, tj. lody, w tym sorbetowe, rolady lodowe, torty lodowe, jogurty mrożone, desery z udziałem lodów, galaretki owocowe, budynie, kremy, musy, puddingi, sosy do deserów, napoje mrożone na bazie czekolady, herbaty, kakao lub kawy, wyroby cukiernicze, słodycze (należących do 30. klasy według klasyfikacji nicejskiej).

Pismem z 20 czerwca 2014 r. (złożonym osobiście w Kancelarii Ogólnej organu w dniu 23 czerwca 2014 r.) K. Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] (dalej: "K.") wniosła o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na ww. znak towarowy "[...]" w części dotyczącej ciast, słodyczy, czekolady i wyrobów cukierniczych z klasy 30. ze względu na nieużywanie znaku nieprzerwanie przez 5 lat w sposób rzeczywisty. K. (reprezentowana przez rzecznika patentowego A. F.) wskazała, że posiada interes prawny wobec toczącego się postępowania z wniosku uprawnionego P. o unieważnienie przysługującego jej prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] w oparciu o przeciwstawione prawo do znaku towarowego "[...]".

Jednocześnie w dniu [...] czerwca 2014 r. przed UP RP odbyła się rozprawa w sprawie z wniosku P. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "[...]", po której organ wydał w tym samym dniu, tj. [...] czerwca 2014 r. decyzję unieważniającą znak "[...]" dla następujących towarów: lody spożywcze, napoje na bazie czekolady, herbaty, kakao z uwagi na podobieństwo do znaku "[...]".

W odpowiedzi na wniosek K. z 20 czerwca 2014 r. uprawniony P.(reprezentowany przez rzecznika patentowego B. K.) pismem z 15 września 2014 r. wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na brak interesu prawnego K..

Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr Sp. [...], mając za podstawę art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1410; dalej: "p.w.p."), a także art. 98 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1822 ze zm., dalej: "k.p.c.") w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p., UP RP umorzył przedmiotowe postępowanie (uznając, że wnioskodawca – K. nie posiada interesu prawnego w żądaniu wygaśnięcia spornego prawa ochronnego) oraz przyznał P. zwrot kosztów postępowania w wysokości 1.191 zł (według złożonego spisu kosztów). Powyższa decyzja zawierała pouczenie o prawie złożenia wniosku o ponownie rozpatrzenie sprawy w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia decyzji.

W dniu 1 grudnia 2014 r. K. przesłała drogą elektroniczną do organu wniosek o odroczenie terminu rozprawy z uwagi na chorobę jej pełnomocnika oraz stanowisko merytoryczne opatrzone datą 25 listopada 2014 r., przy czym ww. pisma zostały wydrukowane 2 grudnia 2014 r. i dołączone do akt właściwej sprawy już po wydaniu decyzji.

Pismem z 15 marca 2015 r. K. wniosła (zgodnie z zamieszczonym w decyzji pouczeniem) o ponowne rozpatrzenie sprawy, domagając się uchylenia decyzji z [...] grudnia 2014 r. i wskazując jednocześnie, iż organ powinien wznowić przedmiotowe postępowanie. Natomiast w piśmie z 17 kwietnia 2015 r. zażądała stwierdzenia nieważności ww. decyzji z uwagi na pominięcie jej wniosku o odroczenie rozprawy oraz pisma z 25 listopada 2014 r.

UP RP, po wezwaniu K. do sprecyzowania w jakim trybie wnosi o wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z [...] grudnia 2014 r. (vide postanowienie organu z [...] lipca 2015 r.) oraz mając na względzie odpowiedź K. na to wezwanie (zawartą w piśmie z 23 lipca 2015 r.), jak również stanowisko P.(przedstawione w piśmie z 25 sierpnia 2015 r.), wydał w dniu [...] września 2015 r. postanowienie nr [...] o zarejestrowaniu sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] grudnia 2014 r. we właściwym repertorium w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia w odrębnym postępowaniu oraz zarządził przekazanie do rozpoznania na rozprawie wniosku K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] grudnia 2014 r.

Postanowieniem z [...] września 2015 r. nr [...]organ zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] grudnia 2014 r. do czasu zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia w części prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...].

Na rozprawie przed UP RP przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2016 r. K. wniosła o wygaśnięcie prawa ochronnego na sporny znak "[...]" w zakresie wyrobów cukierniczych i słodyczy. Uzasadniając interes prawny – oprócz prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] – powołała się na zgłoszony przez nią w dniu [...] czerwca 2015 r. do ochrony znak towarowy "[...]" o numerze [...]. Natomiast P. zaakcentował, iż inny podmiot jest wnioskodawcą w przedmiotowej sprawie, a inny prowadzi hotel "[...]" i serwuje posiłki w restauracji. W ocenie P. wnioskodawca, tj. K. nie posiada interesu prawnego w żądaniu wygaśnięcia spornego prawa ochronnego, a znak "[...]" o numerze [...] został zgłoszony w celu stworzenia pozorów posiadania interesu prawnego.

Pismem z 10 sierpnia 2016 r. P. wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia znaku towarowego "[...]".

Na kolejnej rozprawie przed organem, która odbyła się w dniu [...] listopada 2016 r. K. stwierdziła, że uprawniony P. nie przedłożył żadnych dowodów na okoliczność używania spornego znaku towarowego. Podkreśliła, iż jej interes prawny jest aktualny i oczywisty. Poinformowała także, że dokonała zgłoszenia znaku towarowego "[...]" o numerze [...], co do którego uprawniony wniósł uwagi, a organ przeciwstawił mu znak sporny w niniejszym postępowaniu. Z kolei uprawniony P. podtrzymał swoje stanowisko co do braku interesu prawnego wnioskodawcy, wskazując iż w postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy w pierwszej kolejności należy rozpatrywać posiadanie przez wnioskodawcę interesu prawnego. Powołując się na aktualnie obowiązujące orzecznictwo, wniósł, aby organ uznał się za niewłaściwy do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nadto złożył spis kosztów obejmujący kwotę 2.045 zł, w tym 1.500 zł tytułem wynagrodzenia.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], na podstawie art. 134 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p., a także art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p., UP RP w punkcie pierwszym stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a w punkcie drugim przyznał P. od K. kwotę w wysokości 994,22 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podjętego w punkcie pierwszym organ przytoczył treść przepisów powołanych w podstawie prawnej, a także art. 256 ust. 3 p.w.p. i art. 257 p.w.p. Wskazał, iż przedmiotowe postępowanie zostało umorzone, po przeprowadzeniu rozprawy, z uwagi na brak interesu prawnego wnioskodawcy. Organ doszedł do wniosku, że K. nie wykazała bezpośredniego, realnego i aktualnego związku pomiędzy swoją sytuacją a jakąkolwiek normą prawa administracyjnego, na której mógłby być budowany jej interes prawny. Decyzja o umorzeniu postępowania z powodu braku interesu prawnego ma charakter materialno-procesowy. Zatem na taką decyzję stronom przysługuje skarga do sądu administracyjnego, a nie wniosek o ponowne rozpatrzenie. Na poparcie swojego stanowiska organ przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA") z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 323/14 oraz postanowienie NSA z dnia 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 213/16 (wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się do błędnego pouczenia stron o możliwości wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie (zawartego w decyzji z [...] grudnia 2014 r. umarzającej postępowanie), organ stwierdził, iż okoliczność ta nie tworzy uprawnienia do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podkreślił, że taki pogląd znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym (powołał się na wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Łd 72/07 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 60/08).

Natomiast uzasadniając rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania, UP RP wskazał na przepisy art. 98 § 1 k.p.c. i § 8 pkt 3 oraz § 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 roku w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 212, poz. 2076 ze zm.; dalej: "rozporządzenie"). Przedmiotowa sprawa była rozpatrywana w wyniku złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stosownie do treści § 9 rozporządzenia stawka minimalna za prowadzenie sprawy rozpatrywanej ponownie w wyniku orzeczenia sądu administracyjnego wynosi 50% stawki minimalnej. Organ stwierdził, że nie może przyznać stronie zwrotu kosztów na podstawie stawek wynikających z rozdziału 4 rozporządzenia, gdyż dotyczą one spraw prowadzonych w postępowaniu zgłoszeniowym i rejestrowym. Wprawdzie w rozdziale dotyczącym postępowania spornego nie zostały przewidziane stawki dla spraw prowadzonych w wyniku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednakże postępowanie to jest najbardziej zbliżone do postępowania określonego w § 9 rozporządzenia. Zatem w związku z tym, że strona wygrywająca w rozpatrywanej sprawie była reprezentowana przez pełnomocnika - rzecznika patentowego i złożyła wniosek o zwrot kosztów postępowania wraz ze spisem poniesionych kosztów, UP RP uznał za zasadne przyznanie uprawnionemu kwoty 994,22 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Powyższa kwota obejmuje koszt zastępstwa procesowego w wysokości 50 % stawki minimalnej określonej w § 8 pkt 3 rozporządzenia, tj. 450 zł oraz zwrot kosztów dojazdu pełnomocnika strony i utrzymania się w miejscu wykonywania czynności służbowych w wysokości 544,22 zł.

Powyższe postanowienie UP RP z [...] listopada 2016 r. zostało zaskarżone skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości przez K. (sprawa o sygn. akt VI SA/Wa 692/17), a w części dotyczącej punktu drugiego – przez P. (sprawa o sygn. akt VI SA/Wa 693/17).

Skarżąca K. wniosła o uchylenie postanowienia z [...] listopada 2016 r. i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania i zastępstwa pełnomocnika przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, a w przypadku stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego [...] w przedmiotowym zakresie (gdyż według niej uprawniony na żadnym etapie postępowania, również po wznowieniu postępowania na rozprawach [...] stycznia 2016 r. i [...] listopada 2016 r., nie przedłożył żadnego dowodu stosowania przedmiotowego znaku) - przyznanie zwrotu kosztów postępowania przed UP RP.

Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 75 § 1 k.p.a. przez pominięcie dowodów, z których wynikają korzystne wnioski dla skarżącej K., w związku z nieuzasadnionym pominięciem: pisma skarżącej oraz wniosku o odroczenie rozprawy, które wpłynęło do organu 1 grudnia 2014 r. do rozprawy wyznaczonej na dzień [...] grudnia 2014 r.;

2. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujący sposób zebranie materiału dowodowego i brak jego wyczerpującego rozpatrzenia;

3. art. 94 § 1 k.p.a. poprzez nieodroczenie rozprawy w dniu [...] grudnia 2014 r., pomimo doręczonego zwolnienia lekarskiego przez pełnomocnika skarżącej;

4. art. 145 § 1 pkt 5 i art. 147 k.p.a. poprzez zaniechanie wznowienia postępowania z urzędu po zauważeniu błędów, najpóźniej w czasie formułowania uzasadnienia decyzji ([...] stycznia 2015 r. - datownik przy podpisie);

5. art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego, gdyż organ pominął w uzasadnieniu skarżonego postanowienia istotne fakty, a to: pominięte przez organ dowody w postaci pisma skarżącej i wniosku ze zwolnieniem lekarskim (L4) o odroczenie rozprawy w dniu [...] grudnia 2014 r. (doręczone UP RP w dniu 1 grudnia 2014 r.), które to zarzuty były podstawą wniosku z dnia 15 marca 2015 r. Skarżąca nie odnosiła się w swoim wniosku do sentencji decyzji odnośnie interesu prawnego, gdyż postępowanie [...] zostało zamknięte przez Kolegium orzekające przy UP RP przedwcześnie, bez rozpatrzenia wszystkich wniosków dowodowych. Tym samym decyzja organu z dnia [...] grudnia 2014 r. wydana została z rażącym naruszeniem przepisów prawa, o czym organ w uzasadnieniu skarżonego postanowienia nie wspomina. Dlatego K. zarzuciła naruszenie:

6. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób budzący brak zaufania do władzy publicznej uzasadniony powyższymi naruszeniami;

7. art. 9 k.p.a. poprzez jakoby - nieistotne zdaniem organu - nienależyte poinformowanie skarżącej w decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. o drodze zaskarżenia tej decyzji, jeśliby wniosek skarżącej dotyczył interesu prawnego.

Natomiast P. zaskarżając postanowienie organu z [...] listopada 2016 r. w zakresie punktu drugiego, czyli kosztów postępowania spornego, wniósł o:

• uchylenie zaskarżonego postanowienia w zakresie punktu 2 jego sentencji, oraz przekazanie kwestii zwrotu kosztów organowi do ponownego rozpatrzenia,

• nakazanie organowi, aby przyznał mu koszty postępowania w kwocie zgodnej ze spisem kosztów z 15 listopada 2016 r.,

• przyznanie mu od UP RP zwrotu kosztów postępowania przed Sądem, według spisu kosztów, a gdyby go nie złożono - według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu w zakresie orzeczonego przez organ zwrotu kosztów postępowania spornego P. zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego, to jest § 4 ust. 2, § 9 oraz § 10 pkt 3 lit. a) rozporządzenia poprzez błędną wykładnię § 4 ust. 2 przejawiającą się w nieprawidłowym ustaleniu "sprawy o najbardziej zbliżonym rodzaju", a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie § 9 zamiast § 10 pkt 3 lit. a) rozporządzenia,

2) naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 107 § 3 oraz art. 128 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. - poprzez zupełny brak odniesienia się organu do zawartego w spisie kosztów z 15 listopada 2015 r. wniosku skarżącego o podwyższenie wynagrodzenia pełnomocnika do kwoty 1.500 zł, czyli o 50% większej, niż stawka minimalna określona w § 10 pkt 3 lit. a) rozporządzenia.

W uzasadnieniach skarg każdy ze skarżących rozwinął powołane wyżej zarzuty. Nadto zdaniem skarżącego P. postępowanie w niniejszej sprawie nie ograniczało się do wniosku K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] grudnia 2014 r. oraz działania pełnomocnika P. w ramach "obrony przed nim", ale również obejmowało:

- wniosek K. o wznowienie postępowania,

- wniosek K. o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] grudnia 2014 r.,

- nowe przesłanki rzekomego interesu prawnego, to jest:

serwowanie torcika "[...]" w restauracji hotelu o tej samej nazwie, co jak się okazało mogłoby co najwyżej uzasadniać interes prawny innej spółki, lecz by to ustalić konieczna była wizyta w [...],

zgłoszenie znaku "[...]" ([...]) - co wymagało działań w postaci złożenia uwag o przeszkodach do udzielenia prawa ochronnego.

Powyższe działania K. , implikujące konieczność podejmowania przeciwdziałań przez pełnomocnika P. – według tego ostatniego - wykraczają poza standardowy zakres obrony w normalnym postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia. Zatem organ winien ocenić stopień tego wykroczenia, jak również zasadność podwyższenia wynagrodzenia pełnomocnika P. o "zaledwie 50 %" (gdyż tyle żądał w spisie kosztów).

W odpowiedziach na skargi obu podmiotów, tj. K. oraz P. organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

P. pismem z 5 kwietnia 2017 r. wniósł o połączenie do wspólnego rozpoznania spraw o sygn. akt: VI SA/Wa 692/17 i VI SA/Wa 693/17. Nadto w piśmie z 14 czerwca 2017 r., złożonym do sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 692/17, ustosunkował się do skargi K., uznając ją za bezzasadną względem postanowienia organu z [...] listopada 2016 r., a spóźnioną – względem decyzji z [...] grudnia 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając na uwadze częściowo wspólny przedmiot zaskarżenia, postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 sierpnia 2017 r. na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") zarządził połączenie sprawy ze skargi K. o sygn. akt VI SA/Wa 692/17 oraz sprawy ze skargi P. o sygn. akt VI SA/Wa 693/17 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz dalszego prowadzenia pod sygn. akt VI SA/Wa 692/17.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W świetle powyższych kryteriów skargi K. oraz P. nie zasługują na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie UP RP nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

W niniejszej sprawie decyzją z [...] grudnia 2014 r. UP RP w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na ww. znak towarowy "[...]" ([...]), uznając, że K. nie posiadała interesu prawnego w złożeniu wniosku inicjującego to postępowanie.

Zgodnie z art. 256 ust. 3 p.w.p., przepisów kodeksu postępowania administracyjnego o ponownym rozpatrywaniu, na wniosek strony, spraw załatwionych przez wydanie decyzji, od której nie służy odwołanie, nie stosuje się do decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty i wydanej po przeprowadzeniu rozprawy. Z kolei w myśl art. 257 p.w.p., na decyzje i postanowienia UP RP w sprawach, o których mowa w art. 255, stronom przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Stosownie zaś do treści art. 255 ust. 1 pkt 3 p.w.p. UP RP – w trybie postępowania spornego - rozstrzyga sprawy o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy w przypadkach określonych w art. 169 (a więc m.in. w przypadku nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu 5 lat, co podnosiła we wniosku K.).

Zatem w świetle przepisu art. 257 p.w.p. nie budzi wątpliwości, że decyzja organu z [...] grudnia 2014 r. była ostateczna w toku postępowania administracyjnego, która podlega zaskarżeniu skargą do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jak wskazał NSA w postanowieniu z 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 322/14 wyczerpanie środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczy trybu postępowania administracyjnego, regulowanego przepisami tytułu VI p.w.p., nie zaś przepisami tytułu VII, jaki odnosi się do postępowania spornego. W stosunku do decyzji oraz postanowień wydawanych w postępowaniu spornym, objętym tytułem VII, na co wskazuje powołany przepis art. 257 p.w.p., nie przysługuje środek zaskarżenia, polegający na wyczerpaniu postępowania w trybie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, lecz bezpośrednio skarga do sądu administracyjnego (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie). Tym samym skarga do sądu administracyjnego od takiej decyzji oraz postanowienia nie podlega obowiązkowi wyczerpania środka zaskarżenia w świetle przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich. Dlatego decyzja wydana przez UP RP w postępowaniu spornym, stosownie do przepisu art. 257 p.w.p., ma walor decyzji ostatecznej, a tym samym można od niej wnieść skargę do sądu administracyjnego bez konieczności wyczerpania środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a.

Uchybienie organu polegające na uruchomieniu trybu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od ostatecznej decyzji z [...] grudnia 2017 r. skutkuje uchybieniem 30-dniowego terminu do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Jednakże błędne pouczenie organu uzasadnia przywrócenie terminu do wniesienia skargi w trybie art. 86 i art. 87 p.p.s.a., co – jak trafnie wskazał skarżący P. w skierowanym do Sądu piśmie z 14 czerwca 2017 r. – miało już miejsce w innych sprawach zawisłych przed tut. Sądem w odniesieniu do analogicznych uchybień UP RP. Jednocześnie zauważyć wypada, iż żadna ze stron skarżących w niniejszej sprawie (reprezentowanych przez profesjonalnych pełnomocników) nie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi od decyzji z [...] grudnia 2014 r.

Za chybiony należy uznać zarzut K. co do nieuzasadnionego pominięcia jej pisma z 25 listopada 2014 r. oraz wniosku o odroczenie rozprawy, które wpłynęły do organu 1 grudnia 2014 r. do rozprawy wyznaczonej na dzień [...] grudnia 2014 r., a z których wynikają korzystne dla ww. skarżącej wnioski. Profesjonalny pełnomocnik K. wysyłając w dniu 1 grudnia 2014 r. drogą elektroniczną przedmiotowe pisma powinien liczyć się z ryzykiem, iż nie dotrą one do akt sprawy administracyjnej przed rozprawą wyznaczoną na dzień [...] grudnia 2014 r. Do organów administracji publicznej, w tym UP RP, codziennie wpływa również drogą elektroniczną liczna korespondencja i bardzo prawdopodobne jest, iż nie zostanie ona wydrukowana i podłożona do właściwych akt jeszcze w tym samym dniu. Kwestię tę dokładnie wyjaśnił pełnomocnikowi K. Zastępca Prezesa UP RP w piśmie z 10 kwietnia 2015 r. (w odpowiedzi na skargi pod adresem pracowników organu).

Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty zawarte w skardze P. W szczególności nie sposób zgodzić się z ww. skarżącym, iż postępowanie zakończone zaskarżonym postanowieniem organu z [...] listopada 2016 r. wykraczało poza ramy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Okoliczność, iż K. podnosiła w swoich pismach do UP RP różne tryby wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z [...] grudnia 2014 r. nie oznacza, iż były one przedmiotem niniejszego postępowania. Po wezwaniu K. do sprecyzowania stanowiska w tej kwestii, organ wyłączył do odrębnego rozpoznania i rozstrzygnięcia wniosek K. o unieważnienie decyzji z [...] grudnia 2014 r. (vide pkt 1 postanowienia UP RP z [...] września 2015 r.). Organ natomiast przesyłał pisma K. do wiadomości P. , nie zobowiązując go do udzielania odpowiedzi.

Sąd aprobuje koszty postępowania zasądzone na rzecz P. w punkcie drugim zaskarżonego postanowienia. Bezspornym jest, iż nie ma w rozporządzeniu (obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia; uchylonym z dniem 1 maja 2017 r.) przepisu ustalającego stawkę minimalną w sprawach o ponowne rozpatrzenie sprawy w postępowaniu spornym przed UP RP, skoro przepisy p.w.p. nie przewidują w ramach ww. trybu takiego środka zaskarżenia. Zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia wysokość stawek minimalnych w sprawach nieokreślonych w rozporządzeniu ustala się, przyjmując za podstawę stawkę w sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju. Dlatego zasadnie organ zastosował przepisy rozdziału 3 rozporządzenia zatytułowanego "Stawki minimalne w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym". Przyjęcie stawek określonych w rozdziale 4 rozporządzenia – jak chciałby tego skarżący P.– oznaczałoby uznanie, że przedmiotowa sprawa dotyczyła postępowania zgłoszeniowego lub rejestrowego, co zupełnie mijałoby się z prawdą, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie dotyczy sprawy rozpoznawanej w postępowaniu spornym.

Trafnie też organ przyjął stawkę minimalną przewidzianą w przepisie § 9 w związku z § 8 ust. 3 rozporządzenia. W myśl tego ostatniego przepisu stawka minimalna w sprawach o stwierdzenie wygaśnięcia patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji wynosi 900 zł, a stosownie do treści § 9 rozporządzenia, stawka minimalna za prowadzenie sprawy rozpatrywanej ponownie w wyniku orzeczenia sądu administracyjnego wynosi 50% stawki minimalnej, a jeżeli poprzednio nie prowadził sprawy ten sam rzecznik patentowy – 75% tej stawki. W omawianej sprawie P. reprezentował poprzednio ten sam rzecznik patentowy, zatem przysługujące mu w świetle ww. przepisów wynagrodzenie wynosi 450 zł. Jednocześnie organ uwzględnił wynikające z przedłożonego w dniu 15 listopada 2016 r. spisu kosztów koszty dojazdu pełnomocnika P. i utrzymania się w miejscu wykonywania czynności służbowych w kwocie 544,22 zł.

W ocenie Sądu, brak było podstaw do podwyższenia stawki minimalnej, skoro w błędnie wszczętym postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją wydaną w ramach postępowania spornego, organ domagał się od P. wykazania używania spornego znaku towarowego. Wprawdzie UP RP nie ustosunkował się w zaskarżonym postanowieniu do propozycji P. odnośnie podwyższenia stawki minimalnej, ale nie jest to istotne uchybienie, jeśli zważy się fakt, iż organ za podstawę obliczenia kosztów postępowania przyjął inne przepisy niż chciałby tego skarżący P.. Zauważyć również wypada, iż wobec niezłożenia do Sądu przez żadną ze stron skarżących wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi od decyzji UP RP z [...] grudnia 2014 r., powyższa decyzja - umarzająca postępowanie z wniosku K. o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] - stała się prawomocna, zaś w punkcie drugim tego rozstrzygnięcia organ zasądził na rzecz P. zwrot kosztów postępowania w wysokości 1.191 zł, stosownie do złożonego spisu kosztów.

Reasumując, Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia przepisów wymienionych w zarzutach obu skarg. Zaskarżone postanowienie organu z [...] listopada 2016 r. odpowiada prawu.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargi.