Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 562/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 92a ust. 1, 2 i 6
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: Par. 18b ust. 1 pkt 13 w zw. z par. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 32 poz 262
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich  niezbędnego wyposażenia
article: Art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Janusza Bociąga WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant Sylwia Piwowarska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2014 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A Sp. z o.o. w M na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, III. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej Przedsiębiorstwa A Sp. z o.o. w M kwotę 1557,00 zł (słownie: jeden tysiąc pięćset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 3 lutego 2014 r., znak: [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) art. 4 pkt 22 lit. a), art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 1, 3 i 7 oraz ust. 2 pkt 1b, 3 i 5, art. 20 ust. 1a, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 1414, zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym), lp. 2.2.2, 2.2.3 i 2.5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, § 18 ust. 1 i § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm., zwanym dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia), utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2013 r. nr [...] o nałożeniu na Przedsiębiorstwo A Sp. z o.o. w M (dalej jako Spółka) kary pieniężnej w wysokości 8.500 zł.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Dnia 12 czerwca 2013 r. w M przy ulicy K miała miejsce kontrola drogowa autobusu marki MERCEDES BENZ nr rej. [...] przeprowadzona przez inspektora Inspekcji Transportu Drogowego. Pojazdem kierował T. S. W chwili kontroli wykonywany był zarobkowy regularny przewóz osób. Kierowca okazał do kontroli m.in. wypis z zezwolenia nr [...] na wykonywanie przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii regularnej M- L wraz z rozkładem jazdy oraz wypis z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego osób. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr [...].

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, jako organu I instancji, decyzji administracyjnej dnia 13 sierpnia 2013 r. nakładającej na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 8.500 zł.

W uzasadnieniu wskazano, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia:

- wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków oraz godzin odjazdu i przyjazdu,

- wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego.

Powyższe naruszenia ustalono w trakcie przejazdu nieumundurowanego inspektora, a polegały one na przyjeździe do przystanku K II o godz. 8:44 zamiast o 9:01 (jak w rozkładzie), zakończeniu przewozu w M na ul. K zamiast w L (jak w rozkładzie) oraz niewyposażeniu pojazdu w umieszczoną w sposób prawidłowy tablicę kierunkową boczną.

W odwołaniu od decyzji Spółka wskazała, że zgadza się ze stawianymi zarzutami. Odnośnie do naruszenia z Ip. 2.5.1 załącznika nr 3 skarżąca uznała, że kara 5.000 zł za brak tablicy bocznej jest zbyt surowa. Strona wskazała, że nieświadomie popełniła błąd sądząc, że złożenie wniosku do Starostwa Powiatowego o zmianę rozkładu jazdy skutkuje możliwością wykonywania przewozów w oparciu o nowy rozkład jazdy. Skarżąca Spółka powołała się na trudności finansowe i wniosła o obniżenie nałożonej kary pieniężnej.

Opisaną na wstępie, kwestionowaną skargą, decyzją z dnia 3 lutego 2014 r., znak: [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na wstępie na treści znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz rozporządzenia, dotyczących obowiązków podmiotu wykonującego przewóz regularny.

Następnie stwierdził, że trafne było, biorąc pod uwagę ustalony stan faktyczny sprawy, wymierzenie kar pieniężnych za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu oraz ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków w kwotach odpowiednio: 500 zł i 3.000 zł.

W odniesieniu do naruszenia z Ip. 2.5.1 załącznika nr 3 ustawy, organ odwoławczy stwierdził, że kontrolowany pojazd nie spełniał wymogów technicznych określonych rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, bowiem nie był wyposażony w boczną tablicę kierunkową oraz tabliczkę informującą o ilości miejsc siedzących i stojących.

Oceniając stan faktyczny z chwili kontroli należało wziąć pod uwagę treść § 18 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, w myśl którego autobus regularnej komunikacji publicznej powinien być wyposażony m.in. w tablice kierunkowe. W myśl § 21 ust. 1 ww. rozporządzenia autobus regularnej komunikacji publicznej powinien być wyposażony w tablice kierunkowe, o których mowa w § 18 ust. 1 pkt 13: czołową i boczną. W omawianym przypadku autobus nie był wyposażony w boczną tablicę kierunkową. Natomiast okoliczność w postaci niewyposażenia autobusu w napis (tabliczkę) o dopuszczalnej ilości miejsc siedzących i stojących dla pasażerów nie stanowi podstawy do nałożenia kary z Ip. 2.5.1 załącznika nr 3. Z brzmienia powyższego naruszenia wynika, że sankcja w postaci nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5000 zł. dotyczy uchybienia warunkom technicznym, wymaganym wyłącznie ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego. Analizując § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia organ II instancji stwierdził, że elementy wyposażenia, takie jak napis o dopuszczalnej ilości miejsc siedzących i stojących dla pasażerów, są wymagane we wszystkich autobusach, bez względu na rodzaj wykonywanego za ich pomocą przewozu osób, zatem dyspozycja przepisu z Ip. 2.5.1 załącznika nr 3 nie została w omawianym przypadku wypełniona. Zatem w omawianym przypadku nałożona na stronę kara pieniężna w wysokości 5.000 zł dotyczy wyłącznie braku tablicy kierunkowej bocznej.

W związku z powyższym organ odwoławczy uznał nałożenie na stronę kary pieniężnej w podanej wysokości za prawidłowe.

W odniesieniu do argumentu strony dotyczącego nałożenia niewspółmiernie wysokiej do naruszenia kary z Ip. 2.5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy stwierdził, że kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego, nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej od możliwości finansowych, zdarzeń losowych czy rodzaju wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez stronę.

W skardze na powyższą decyzję do WSA w Krakowie, Spółka podniosła zarzut naruszenia:

- załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i art. 10 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 173 i w związku z art. 175 ust. 1 oraz w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (dalej Konstytucji RP) oraz art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że dopuszczalne pozostaje wymierzanie przez organ administracji publicznej, a nie przez niezawisły sąd sztywnie określonych kar, które nie podlegają indywidualizacji w stosunku do stopnia zawinienia, a tym samym naruszają zasadę sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy oraz zasadę proporcjonalności,

- art. 92a ust. 1, 2, 6 ustawy o transporcie drogowym oraz § 18 ust. 1 pkt 13 w zw. z § 21 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, poprzez bezpodstawne zakwalifikowanie nieumieszczenia bocznej tablicy kierunkowej jako naruszenie warunków technicznych autobusu przeznaczonego dla danego rodzaju przewozu osób, podczas gdy tablice kierunkowe informujące o trasie przejazdu autobusu należy zaliczyć do jego wyposażenia i oznakowania, a nie do warunków technicznych, co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania przepisu załącznika nr 3 (l.p. 2.5.1.) ustawy o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu skarżąca Spółka wskazała ponadto, że sprzeczna z Konstytucją RP pozostaje dopuszczalność nakładania sankcji karnych przez organ administracji publicznej, a nie przez niezależny i niezawisły sąd. O poważnych wątpliwościach w zakresie konstytucyjności nakładania kar na gruncie ustawy o transporcie drogowym przez organ administracji świadczy wniosek Prokuratora Generalnego z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. [...], który wniósł o zbadanie zgodności Załączników Nr 1 oraz Nr 2 do ustawy z dnia 6 września 2001 r o transporcie drogowym z art 10 w związku z art. 173 i w związku z art. 175 ust. 1 oraz w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.

W ocenie skarżącej Spółki, która w całości odwołuje się do argumentacji wywiedzionej przez Prokuratora Generalnego - analogiczne zarzuty należałoby postawić w zakresie zgodności z Konstytucją RP Załącznika nr 3. Skarżąca Spółka wniosła o rozważenie zasadności wystąpienia przez Sąd w trybie art. 193 Konstytucji do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym odnoszącym się do zgodności Załącznika nr 3 z ww. przepisami Konstytucji RP, względnie zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania wniosku Prokuratora Generalnego przez Trybunał Konstytucyjny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie ze wszystkich przyczyn

w niej wskazanych.

W odniesieniu do wniosku zawartego w skardze – przedstawienia przez Sąd Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, wyjaśnić należy, że instytucja pytania prawnego, przewidziana w art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (dalej Konstytucji RP), nie daje skarżącemu, jak trafnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 7 września 2011 r., sygn. akt I OZ 653/11; LEX nr 964711, "...uprawnienia do skutecznego domagania się przedłożenia przez sąd pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu. Warunkiem wystąpienia z pytaniem prawnym jest wątpliwość powstała w składzie orzekającym co do zgodności przepisu prawa z Konstytucją RP, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem."

Takiej wątpliwości Sąd w sprawie niniejszej nie powziął.

Przedmiotem kontroli w rozpatrywanej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą utrzymana została decyzja Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu na Przedsiębiorstwo A Sp. z o.o. w M kary pieniężnej w wysokości 8.500 zł w związku z ustaleniem naruszeń, polegających na:

1) wykonywaniu przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków oraz godzin odjazdu i przyjazdu,

2) wykonywaniu przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego.

Drugie ze wskazanych naruszeń było wynikiem przyjęcia przez orzekające w tej sprawie organy poglądu, że brak tablicy kierunkowej oznacza, iż autobus nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym.

W ocenie Sądu organy administracji obu instancji dopuściły się w sprawie naruszenia prawa materialnego - art. 92a ust. 1, 2, 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 1414, zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym) oraz § 18 ust. 1 pkt 13 w zw. z § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., Nr 32, poz. 262 ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia) poprzez bezpodstawne zakwalifikowanie nieumieszczenia czołowej tablicy kierunkowej jako naruszenie warunków technicznych autobusu przeznaczonego dla danego rodzaju przewozu osób.

Przyznać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych istniała rozbieżność co do kwalifikacji braku tablicy kierunkowej w autobusie, którym wykonywany jest regularny przewóz osób. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1312/12, wskazano, że: "naruszenie wymogów przewidzianych w zakresie obowiązkowego wyposażenia autobusu stanowi tym samym, zgodnie z tytułem ww. Działu III niezachowanie wymaganych warunków technicznych pojazdu samochodowego". Z kolei w wyroku z dnia 1 marca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 2132/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sformułował tezę, że zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 13 i § 21 ust. 1 ww. rozporządzenia posiadanie tablic kierunkowych: czołowej i bocznej należy do warunków technicznych autobusu. Z tego wynika, że wykonywanie regularnego transportu publicznego autobusem nieposiadającym bocznej tablicy kierunkowej kwalifikuje się jako wykonywanie transportu autobusem, który nie odpowiada warunkom technicznym autobusu przeznaczonego dla regularnego przewozu osób.

Odmienne stanowisko zajęły Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 754/12 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 628/10. W ostatnim z powołanych orzeczeń wskazano, że zarówno art. 18 b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, jak również regulacje ww. rozporządzenia, a także przepis art. 66 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), nie precyzują, czym są "warunki techniczne" autobusu wymagane dla danego rodzaju przewozu osób. Sąd przyjął, że termin "warunki techniczne pojazdu" dotyczy sprawności samego pojazdu jako całości oraz jego części składowych. Nie dotyczy natomiast jego dodatkowego wyposażenia, na które składają się rzeczy odrębne (niebędące częściami składowymi pojazdu), a przez to nierzutujące na warunki techniczne samego pojazdu. W rezultacie Sąd stwierdził, że: "nieuprawnione jest zrównanie braku umieszczenia tablic kierunkowych z naruszeniem warunków technicznych pojazdu w drodze wykładni celowościowej albo funkcjonalnej".

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w całości podziela stanowisko uprzednio zaprezentowane w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 754/12 oraz w wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 628/10, a także WSA w Krakowie z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 791/13.

Niewątpliwie terminologia, którą posługuje się ustawodawca w przepisach powołanych w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, nie jest precyzyjna. Przepisy § 18 oraz § 21 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia zamieszczone są bowiem w dziale III "Warunki techniczne pojazdu samochodowego", co uzasadniałoby stanowisko, że wyposażenie to niejako część warunków technicznych. Jednocześnie sam tytuł ww. rozporządzenia – w sprawie "warunków technicznych pojazdów" oraz "zakresu ich niezbędnego wyposażenia" rozgranicza wyraźnie pojęcia "warunki techniczne" od "wyposażenia" pojazdu.

Przepisy § 18 ust. 1 pkt 13 oraz § 21 ust. 1 ww. rozporządzenia jednoznacznie wskazują, że autobus powinien być "wyposażony" w tablice kierunkowe, co w ocenie Sądu uzasadnia wniosek, że należą one do wyposażenia pojazdu. Ponadto w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wyszczególniającym m.in. naruszenia przepisów o wykonywaniu przewozu drogowego pod l.p. 2.5. ustawodawca wymienia wykonywanie przewozu autobusem, który:

- 2.5.1. – nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego, za co przewidziana jest kara pieniężna w wysokości 5.000 zł,

- 2.5.2. – nie spełnia wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów, za co przewidziana jest kara pieniężna w wysokości 2.000 zł.

Przy tak dokonanym przez ustawodawcę rozróżnieniu ww. naruszeń zarówno wykładnia językowa, jak i wykładnia logiczna cyt. przepisów prowadzi do wniosku, że tablice kierunkowe informujące o trasie przejazdu autobusu należy zaliczyć do jego wyposażenia i oznakowania, a nie do warunków technicznych.

Dodatkowym argumentem przemawiającym za przedstawioną wyżej wykładnią stosowanych w niniejszej sprawie przepisów jest to, że w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2012 r. ustawodawca nie wyróżniał uchybień w zakresie wyposażenia i oznakowania pojazdów w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów. Przed nowelizacją ustawy o transporcie drogowym dokonaną w ustawie z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 244, poz. 1454), obowiązującą od dnia 1 stycznia 2012 r., w załączniku pod l.p. 2.5 mowa była tylko o wykonywaniu transportu drogowego osób autobusem, który nie odpowiada warunkom technicznym autobusu przeznaczonego dla danego rodzaju przewozu osób. Od dnia 1 stycznia 2012 r. ustawodawca rozróżnia "wyposażenie i oznakowanie pojazdu" od jego "warunków technicznych." Również z tego względu nie znajduje uzasadnienia pogląd, że brak tablic kierunkowych, stanowiących niewątpliwie element wyposażenia pojazdu w związku z przewozem pasażerów, należy traktować jako naruszenie warunków technicznych.

Wobec powyższego błędna wykładnia art. 92a ust. 1, 2, 6 ustawy o transporcie drogowym oraz § 18 ust. 1 pkt 13 w zw. z § 21 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, miała niewątpliwie wpływ na wynik sprawy. Wpływa bowiem na ustalenie wysokości ewentualnej kary za tego rodzaju naruszenie.

Podniesione jedynie w tym względzie w skardze argumenty Sąd uznał za uzasadnione.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

Treść art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zobowiązywała Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie do orzeczenia, jak w pkt II sentencji wyroku.

O kosztach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł w pkt III sentencji wyroku, na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.