Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2016/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Izabella Janson, Protokolant - st. ref. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... września 2017 r., nr ... w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez H. S. (dalej: "Skarżący", "Wnioskodawca") jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Prezes ARiMR") z [...] września 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. (dalej: "Dyrektor Oddziału") z [...] lipca 2017 r. nr [...] o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na rok 2013.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] kwietnia 2013 r. Skarżący złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w Ł. wniosek kontynuacyjny o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007-2013) na rok 2013. We wniosku zadeklarowano w wariancie 3.1.2 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura 2000 realizowanym w ramach pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone działkę rolną o powierzchni 0,45 ha, w wariancie 5.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków - Natura 2000 realizowanym w ramach pakietu 5 Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000 działki rolne o łącznej powierzchni 87,07 ha oraz w pakiecie 2 Rolnictwo ekologiczne w wariantach:

- 2.3 Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) działki rolne o łącznej powierzchni

24,28 ha;

- 2.1 Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) działki rolne o łącznej powierzchni

53,52 ha.

W dniach [...] sierpnia 2013 r. w gospodarstwie Wnioskodawcy została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni. W okresie [...] sierpnia – [...] października 2013 r. przeprowadzono kontrolę w zakresie wzajemnej zgodności oraz w zakresie Programu rolnośrodowiskowego. Podczas kontroli stwierdzono nieprawidłowości mające wpływ na wysokość przyznanych płatności rolnośrodowiskowych. Z czynności kontrolnych sporządzono raport.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego [...] kwietnia 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ł. (dalej: "Kierownik BP ARiMR") wydał decyzję nr [...], na mocy której przyznał Wnioskodawcy płatność rolnośrodowiskową na rok 2013 w pomniejszonej wysokości stanowiącej kwotę 69 457,60 zł, w tym w ramach:

- wariantu 5.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków - Natura 2000 kwotę w wysokości 23 141,46 zł za powierzchnię 87,07 ha;

- wariantu 2.1 Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) kwotę w wysokości 40 215,42 zł za powierzchnię 52,48 ha;

- wariantu 2.3 Trwale użytki zielone (z certyfikatem zgodności) kwotę w wysokości 6 100,72 zł za powierzchnię 24,28 ha

oraz odmówił przyznania płatności do wariantu 3.1.2 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura 2000, z uwagi na stwierdzone podczas kontroli na miejscu nieprawidłowości.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, na skutek wniesionego odwołania, Dyrektor Oddziału wydał decyzję z [...] czerwca 2014 r. nr [...] o uchyleniu zaskarżonej decyzji Kierownika BP ARiMR i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, wskazując, z uwagi na dołączony do odwołania operat techniczny z pomiaru działki, na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie stwierdzonych w trakcie kontroli na miejscu powierzchni działek rolnych J i K.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kierownik BP ARiMR wydał decyzję z [...] października 2014 r. nr [...], na mocy której przyznał Skarżącemu płatność rolnośrodowiskową na rok 2013 w pomniejszonej wysokości stanowiącej kwotę 69 457,60 zł, w tym w ramach:

- wariantu 5.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków - Natura 2000 kwotę w wysokości 23 141,46 zł za powierzchnię 87,07 ha;

- wariantu 2.1 Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) kwotę w wysokości 40 215,42 zł za powierzchnię 52,48 ha;

- wariantu 2.3 Trwale użytki zielone (z certyfikatem zgodności) kwotę w wysokości 6 100,72 zł za powierzchnię 24,28 ha

oraz odmówił przyznania płatności do wariantu 3.1.2 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura 2000, z uwagi na stwierdzone w kontroli na miejscu nieprawidłowości.

Decyzją z [...] grudnia 2014 r. nr [...], wydaną na skutek wniesionego odwołania, Dyrektor Oddziału utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika BP ARiMR nr [...] z [...] października 2014 r., uznając prawidłowość rozstrzygnięcia w całości.

Strona zaskarżyła ww. decyzję Dyrektora Oddziału do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, który wyrokiem z 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/BK 248/15 oddalił skargę. Korzystając z przysługującego mu prawa, Skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od ww. wyroku, która została oddalona wyrokiem sygn. akt II GSK 3147/15 z 9 maja 2017 r.

Pismem z 28 lutego 2017 r. Skarżący wniósł o wznowienie - na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) dalej: "K.p.a." - postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Oddziału nr [...] z [...] grudnia 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Kierownika BP ARiMR nr [...] z [...] października 2014 r. W uzasadnieniu podniesiono, że 2 lutego 2017 r. wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody w postaci wiedzy świadków – J. B. i J. B., w przedmiocie sposobu dokonywania kontroli na miejscu w gospodarstwie rolnym Strony. Do wniosku dołączono oświadczenia J. B. z 3 lutego 2017 r., J. B. z 6 lutego 2017 r., opinię biegłego sądowego z zakresu geodezji J. T. z 24 lutego 2017 r. w przedmiocie sposobu dokonywania pomiarów w trakcie kontroli na miejscu oraz zawnioskowano o przeprowadzenie dodatkowych dowodów w toku wznowionego postępowania.

Postanowieniem z [...] marca 2017 r. Dyrektor Oddziału wznowił postępowanie administracyjne w sprawie. W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego odmówiono przeprowadzenia dowodów wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania, tj.;

-przesłuchania świadków, pracowników Biura Powiatowego ARiMR w Ł.,

-notatek polowych pracowników Biura Powiatowego ARiMR w Ł. sporządzanych na okoliczność wykonania pomiarów,

-kserokopii kart z książki wyjść pracowników Biura Powiatowego ARiMR w Ł. na okres sierpień 2013 i delegacji służbowych wystawionych w sierpniu 2013 r.,

-informacji pisemnej z Biura Powiatowego na okoliczność marki i numeru urządzenia jakim dokonywano pomiarów działek, na których stwierdzono niezgodności oraz zdjęcia tego urządzenia wraz z jego numerem.

W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Dyrektor Oddziału wydał [...] lipca 2017 r. decyzję nr [...], na mocy której odmówił uchylenia ostatecznej decyzji nr [...] z [...] grudnia 2014 r., uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie brakiem wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Organ wskazał, iż dołączone do wniosku o wznowienie postępowania oświadczenia J. B. i J. B. nie ujawniają istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i nie stanowią nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Nie mają też znaczenia opinie prywatne J. T. oraz Instytutu Geodezji i Kartografii, ponieważ mają moc dowodową dokumentu prywatnego, które zostały sporządzone na zlecenie Strony, w okresie ponad trzy lata po przeprowadzeniu kwestionowanej kontroli. Organ wyjaśnił również, iż pomiary GPS realizowane w procesie kontroli na miejscu nie mogą być utożsamiane z geodezyjnymi pomiarami GPS, ponieważ znacząco różnią się technologią ich wykonywania, cechuje je inna dokładność, a także inne podstawy prawne. Dlatego też pomiary stricte geodezyjne nie dotyczą wykonywania pomiarów w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz programów rolnośrodowiskowych.

Dyrektor Oddziału podkreślił, iż kontrola na miejscu oraz protokół z czynności kontrolnych zostały sporządzone zgodnie ze stosowaną na terenie całego kraju metodologią, w sposób prawidłowy i zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Raport z czynności kontrolnych ma moc prawną dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 K.p.a. i ma wartość dowodową, bowiem stanowi obiektywne odzwierciedlenie sytuacji istniejącej na kontrolowanych działkach rolnych, poprzez zatwierdzony system kontroli, lokalizowania działek oraz zdjęcia obrazujące w sposób obiektywny sytuację w terenie. Okoliczności tych nie są w stanie podważyć zeznania świadków.

Jednocześnie organ wyjaśnił, iż protokół z przeprowadzonej prawidłowo pod względem metodologicznym i prawnym kontroli na miejscu był weryfikowany kilkakrotnie. Uchybień nie stwierdziły dwie instancje ARiMR, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ł. oraz Dyrektor Podlaskiego Oddziału Regionalnego w Ł. jako instancja odwoławcza. Uchybień nie stwierdził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku ani Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy na skutek złożonego odwołania Prezes ARiMR decyzją z [...] września 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału, uznając jej słuszność pod względem faktycznym i prawnym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. Zarzucił naruszenie:

art. 149 § 2 K.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego w sprawie oraz poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia istoty sprawy, co w konsekwencji skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji;

art. 7, 77 i 80 K.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy;

art. 107 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie;

art. 10 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, iż organ I instancji przed wydaniem decyzji wypełnił obowiązek umożliwienia Skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, podczas gdy organ I instancji nie poinformował Skarżącego o przysługującym mu prawie;

art. 19 K.p.a. poprzez uznanie, iż wydawanie w sprawie na etapie pierwszoinstancyjnym postanowień przez organ niewłaściwy tj. przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. pozostaje bez wpływu na ocenę sprawy;

art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, w sytuacji gdy decyzja ta jako nieprawidłowa winna być uchylona, a sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Powyższe zarzuty Skarżący rozwinął w motywach skargi.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz.1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] września 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. z [...] lipca 2017 r. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na rok 2013.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2013 r. poz. 173 z późn. zm)., z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy k.p.a., chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Natomiast na podstawie art. 16 § 1 K.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.

Powołany przepis odwołuje się do nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych. Tryby te muszą być traktowane jako wyjątek od zasady trwałości, co nakazuje wykładać ich przesłanki w sposób ścisły.

Skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Oddziału nr [...] z [..] grudnia 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Kierownika BP ARiMR nr [...] z [...] października 2014 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W uzasadnieniu wskazał, że 2 lutego 2017 r. wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody w postaci wiedzy świadków – J. B. i J. B., w przedmiocie sposobu dokonywania kontroli na miejscu w gospodarstwie rolnym Skarżącego. Do wniosku dołączono oświadczenia J. B. z 3 lutego 2017 r., J. B. z 6 lutego 2017 r., opinię biegłego sądowego z zakresu geodezji J. T. z 24 lutego 2017 r. w przedmiocie sposobu dokonywania pomiarów w trakcie kontroli na miejscu oraz zawnioskowano o przeprowadzenie dodatkowych dowodów w toku wznowionego postępowania.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Przez "nową istotną okoliczność" dla sprawy w rozumieniu powołanego przepisu należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, iż w sprawie zapadłaby decyzja, co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Chodzi zatem o okoliczności istotne w takim znaczeniu, że ich istnienie lub brak bezpośrednio wpływają na treść rozstrzygnięcia. Okoliczności te muszą więc być prawotwórcze, z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego.

Zdaniem Sądu przedstawione przez Skarżącego dowody nie wskazują na nowe, istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, które mogłyby stanowić podstawę do uchylenia decyzji. Okoliczności wynikające z oświadczeń J. B. i J. B., co do sposobu dokonywania pomiarów nie są okolicznościami nowymi, były już bowiem przedmiotem oceny w postępowaniu zwykłym, w toku rozpatrywania wniosku Skarżącego o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2013 r. Okoliczność dokonywania pomiarów z użyciem samochodu służbowego Skarżący podnosił m.in. w odwołaniu od decyzji Kierownika Biura Powiatowego, a następnie w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2015 r. na decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego. Rozpoznając skargę Strony Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 26 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Bk 248/15 oddalił skargę Strony, a w uzasadnieniu szczegółowo odniósł się do sposobu przeprowadzenia i udokumentowania wyników kontroli na miejscu. Sąd uznał, że kontrola na miejscu została przeprowadzona prawidłowo, sposób dokonania pomiarów i użyty sprzęt pomiarowy odpowiadają zasadom przyjętym przez Komisję Europejską, co do sposobu przeprowadzania kontroli na miejscu, a protokół z tej kontroli może być podstawą ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Stanowisko to podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 maja 2017 r. sygn. II GSK 3147/15.

Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy. Skoro zatem okoliczności te były już przedmiotem oceny nie tylko organów, ale i sądów administracyjnych, nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postepowania. Należy podkreślić, że przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, stąd sąd administracyjny nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w prawomocnym wyroku ani też nie może dokonywać ponownej oceny zagadnień, co do których ocena prawna została sformułowana. Jeżeli sąd administracyjny wyraża swoją ocenę prawną, to przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zakres tej oceny nie może być już przedmiotem kolejnego rozpoznania (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 stycznia 2018 r. sygn. akt III SA/Wr 774/17).

Wobec powyższego nie znajdują uzasadnienia zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 149 § 2 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. W rozpoznawanej sprawie organ prawidłowo ocenił brak przesłanki wznowieniowej po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia (art. 149 § 2 K.p.a.). Przedłożone przez Skarżącego oświadczenia J. B. i J.B. nie ujawniają istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i nie stanowią nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Nie mają też znaczenia opinie prywatne J. T. oraz Instytutu Geodezji i Kartografii, ponieważ mają moc dowodową dokumentu prywatnego, sporządzonego na zlecenie Strony, w okresie ponad trzy lata po przeprowadzeniu kwestionowanej kontroli. Odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej w trybie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. jest rezultatem stwierdzenia przez organ braku wystąpienia podstawy wznowieniowej, która stanowiła przyczynę wydania postanowienia o wznowieniu postępowania.

Sąd nie podziela również zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 10 K.p.a., bowiem jak wynika z akt sprawy, pełnomocnik Skarżącego został poinformowany o możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, a zarówno pełnomocnik, jak i Skarżący z możliwości tej korzystali. Sąd wskazuje, że dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym, konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie, realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Takie okoliczności w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły.

Uzasadnienia nie znajduje również zarzut naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. bowiem w niniejszej sprawie organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania, w zakresie prowadzonego postępowania wznowieniowego. Ponadto uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji, wbrew zarzutom dotyczącym naruszenia art. 107 K.p.a., zawiera szczegółowe ustalenie faktów, na których oparł się organ, a uzasadnienie prawne odnosi się do prawidłowo zastosowanych przepisów prawa.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia żadnego z przepisów postępowania przywoływanych w skardze, zatem na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu jako bezzasadna.