Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 677/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik ( spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi K. Z. i E. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2021 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2021 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy") - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania J. T. i A. T. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB", "organ I instancji") z [...] sierpnia 2020 r., znak: [...] - uchylił decyzję organu I instancji w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB w [...]") z [...] listopada 2018 r., znak: [...], umarzającej postępowanie w sprawie legalności budowy wiaty stalowej z trakiem na działce nr ew. [...] przy ul. G. w miejscowości B..

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że pismem z [...] lipca 2018 r. W. Z., M. Z., L. Z., D. Z. i M. Z., zwrócili się do PINB w [...] o przeprowadzenie kontroli legalności budowy oraz użytkowania obiektów i urządzeń tartaku firmy [...].

Podczas kontroli, przeprowadzonej w dniu [...] września 2018 r., PINB ustalił, że na działce ew. nr [...] w B. znajduje się wiata, której konstrukcję stanowią słupy stalowe oraz słupy drewniane. Wiata ma wymiary 8 m x 15,9 m, jej dach jest dwuspadowy, pokryty blachą trapezową. Od strony rowu ściana wiaty oszalowana jest deskami. Wiata posiada podłoże w postaci wylanej płyty betonowej. Pod wiatą znajduje się trak taśmowy, którego konstrukcję stanowią wsporniki zabetonowane w płycie, do których przykręcone jest torowisko, na którym ustawiony jest trak. Zgodnie z oświadczeniem J. T. wiata powstała w czerwcu 2018 r. i stanowi zaplecze budowy budynku stolarskiego, realizowanej na podstawie decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2015 r., nr [...]. Taki charakter wiaty potwierdził w oświadczeniu mgr. inż. M. P. - kierownik budowy.

Po wszczęciu postępowania w sprawie legalności ww. budowy, PINB w [...], decyzją z [...] listopada 2018 r., umorzył postępowanie wskazując, że wiata z trakiem stanowi obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, w związku z czym jej wykonanie nie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, ani dokonania zgłoszenia, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Powołaną na wstępie decyzją z [...] sierpnia 2020 r. [...] WINB (po wszczęciu postępowania na wniosek K. Z., W. Z., E. Z.) stwierdził nieważność decyzji PINB w [...] z [...] listopada 2018 r. Organ I instancji wskazał, że PINB w [...] kwalifikując wiatę z trakiem jako zaplecze budowy oparł się wyłącznie na oświadczeniach inwestora i kierownika budowy. [...] WINB zwrócił uwagę, że inwestor prowadzi działalność gospodarczą pod firmą [...]. Z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że działalność ta polega m.in. na produkcji wyrobów tartacznych i jest prowadzona przy ul. G. w B.. Prowadzenie tej działalności przy ul. G. inwestor rozpoczął w czerwcu 2018 r., a więc w tym samym miesiącu, w którym powstała wiata z trakiem. Natomiast, pozwolenie na budowę, dla której wiata z trakiem miała stanowić zaplecze, zostało wydane w 2015 r. Zdaniem [...] WINB, w tej sytuacji trudno uznać, że wiata z trakiem istotnie służy jedynie jak zaplecze budowy a nie do prowadzenia właściwej działalność inwestora jako przedsiębiorcy.

Z powyższą decyzją nie zgodzili się A. T. i J.T.. W odwołaniu wskazali, że wiata z trakiem stanowi zaplecze ciesielskie. Profil działalności gospodarczej pozwala bowiem na samodzielne wykonanie drewnianych elementów konstrukcji i wykończenia, których zakup byłby ekonomicznie nieuzasadniony. Po zakończeniu budowy J. T. zamierza zdemontować istniejącą wiatę z trakiem i wybudować większą - już na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej. Wskazali także, że istotnie firma jest zarejestrowana również przy ul. G., ale obecnie zasadnicza część produkcji odbywa się przy ul. G. i dopiero po zakończeniu budowy zostanie przeniesiona na ul. G.. Przedstawili także przebieg realizacji inwestycji i wskazali, że z samego faktu wykonania wiaty z trakiem w tym samym miesiącu, co zgłoszenia rozpoczęcia działalności pod tym adresem do [...], nie można wywodzić, że nie jest ona użytkowana na cele budowy.

GINB, uchylając decyzję organu i instancji i odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [...] z [...] listopada 2018 r. wyjaśnił, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego (w brzmieniu na dzień orzekania przez PINB w [...]), pozwolenia na budowę (ani zgłoszenia - art. 30 ust. 1) nie wymaga budowa obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy, oraz ustawianie barakowozów używanych przy wykonywaniu robót budowlanych, badaniach geologicznych i pomiarach geodezyjnych. Częstym przykładem stosowania powyższego przepisu jest m.in. wykonywanie na jego podstawie betoniarni przy budowie dróg. O ile orzecznictwo sądowoadministracyjne w tym zakresie nie jest jednolite, to co do zasady uznaje się, że taki obiekt mieści się w zakresie art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego, o ile faktycznie służy na potrzeby budowy i znajduje się na terenie budowy (względnie innym pobliskim terenie, do którego inwestor posiada stosowny tytuł prawny). Służebny w stosunku do budowy charakter takiego obiektu wyraża się w tym, że służy on produkcji materiałów, z których wykonywany jest obiekt właściwy. Zdaniem GINB, dopuszczalne było potraktowanie w analogiczny sposób wiaty z trakiem będącej przedmiotem postępowania przed PINB w [...]. Co bowiem istotne, z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z [...] grudnia 2015 r. wynika, że szereg elementów dachu budynku zakładu stolarskiego ma być wykonanych z drewna. GINB stwierdził, że nie można odmówić przedsiębiorcy możliwości wykonania części elementów budowanego obiektu samodzielnie, skoro odpowiada to profilowi jego działalności.

Organ odwoławczy podkreślił, że powyższe rozważania nie oznaczają, iż przedmiotowa sprawa jest jednoznaczna i nie budzi wątpliwości. Niektóre okoliczności sprawy, a w szczególności przywołana przez organ I instancji zbieżność dat rozpoczęcia działalności przy ul. G. i wykonania wiaty z trakiem, mogą wskazywać na to, że działanie inwestora w zakresie wykonania i użytkowania wiaty z trakiem mogło stanowić próbę obejścia czy nadużycia art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego. Jest to jednak wyłącznie przypuszczenie. Tę wątpliwość będzie można jednoznacznie rozwiać dopiero po zakończeniu budowy. Po zakończeniu budowy inwestor ma obowiązek rozebrać obiekt wzniesiony na podstawie ww. przepisu. Obecnie natomiast rozstrzygnięcie tej wątpliwości nie jest możliwe, w szczególności wziąwszy pod uwagę ograniczenia w prowadzeniu postępowania dowodowego w postępowaniu nieważnościowym.

Dalej GINB podkreślił, że brak jest jednoznacznych dowodów na to, że wiata z trakiem ma charakter inny niż zaplecze dla budowy budynku zakładu stolarskiego. W ocenie organu odwoławczego nie było właściwym działanie PINB w [...] polegające na bezkrytycznym oparciu rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania wyłącznie na oświadczeniach inwestora i kierownika budowy. Jednocześnie jednak uchybienie to nie stanowiło rażącego naruszenia prawa. Choć wadę powodującą nieważność decyzji można przypisać niektórym przypadkom ciężkiego naruszenia przepisów procesowych, to co do zasady tryb stwierdzenia nieważności ma zastosowanie do kwalifikowanych naruszeń o charakterze materialnoprawnym. Za naruszenie przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji można uznać wyłącznie wydanie decyzji bez przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, czy też bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 3033/15). Jak wskazał GINB, PINB w [...] na okoliczność charakteru wiaty z trakiem posiadał zaś oświadczenia inwestora i kierownika budowy. Dowody te, choć samodzielnie nie powinny przesądzać o umorzeniu postępowania, nie zostały jednoznacznie podważone w postępowaniu zwykłym ani nadzwyczajnym.

GINB (powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych) podał, że za naruszenie przepisów procesowych uzasadniające stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej można uznać wyłącznie takie naruszenie, które przekłada się bezpośrednio na treść decyzji, a więc powoduje dokonanie błędnej subsumcji stanu faktycznego pod normę prawną. Prawidłowość ustaleń faktycznych pozostaje bowiem w ścisłym związku z prawidłowością wykładani prawa materialnego. Zatem w sytuacji naruszenia przepisów regulujących postępowanie dowodowe ocena, czy naruszenie prawa miało charakter rażący w istocie koncentruje się na ocenie uchybienia przepisom prawa materialnego.

W konsekwencji, w ocenie GINB, nie można postawić PINB w [...] zarzutu rażącego naruszenia prawa. Nie stanowi bowiem rażącego naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego uznanie, że wiata z trakiem może stanowić zaplecze dla budowy budynku, który zgodnie z projektem budowlanym posiada znaczną ilość elementów drewnianych. Brak jest także okoliczności, które w badanej sprawie jednoznacznie przesądzały, że obiekt będący jej przedmiotem służył innym celom. Tym samym, PINB w [...] nie naruszył w sposób rażący przepisów prawa materialnego, ani zasad postępowania dowodowego, ponieważ przeprowadził określone dowody a przy ich ocenie nie przekroczył w sposób rażący zasady swobodnej oceny dowodów.

Odnosząc się do uciążliwości, jakie powoduje trak – GINB stwierdził, że skoro jego budowa nie wymagała pozwolenia ani zgłoszenia, a emitowany przezeń hałas nie przekracza dopuszczalnych norm (co wynika ze znajdujących się w aktach sprawy pism i protokołów z kontroli Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...]), to brak było podstaw do dalszej interwencji organów nadzoru budowlanego w tej sprawie.

Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, nie było rażącym naruszeniem prawa zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a. i umorzenie postępowania w sprawie wiaty stalowej z trakiem. Tym samym, decyzja PINB w [...] z [...] listopada 2017 r. nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, ani żadną inną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

K. Z. i E. Z. (dalej: "skarżący"), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję GINB z [...] lutego 2021 r., znak: [...].

Zaskarżonej decyzji zarzucili:

1) naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną jego wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności art. 3 pkt 3, art. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, obowiązujące w dacie 14 listopada 2018 r. - wzniesienia wiaty z trakiem, art. 29 ust. 1 pkt. 24, art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego i przyjęcie, że istniejąca wiata z trakiem nie wymaga pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego pomimo poważnych wątpliwości w tym względzie, że przecież wiata z trakiem nie może stanowić tzw. zabezpieczenia dla czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych - zaplecze budowy stolarni, skoro konstrukcja wiaty o wymiarach 8,0 m2 x 15,9 m² stanowią słupy stalowe i słupy drewniane, a dach wiaty jest dwuspadowy, pokryty blachą trapezową, zaś od strony rowu (cieku wodnego na działce nr [...] w B.) wiata jest oszalowana deskami i posiada podłoże w postaci wylanej płyt) betonowej, a pod wiata znajduje się trak taśmowy, zaś jego konstrukcję stanowią wsporniki zabetonowane w płycie, do których jest przykręcone torowisko, na którym ustawiony jest trak i jest to jedna całość techniczno-użytkowa tworząca tartak przeznaczony do wykonywania przez J. i A. T., jako inwestora działalności gospodarczej polegającej na produkcji wyrobów tartacznych, a przecież zgodnie z przepisami prawa budowlanego obowiązującymi w dacie wzniesienia wiaty z trakiem, czyli w dniu [...] listopada 2018 r. tartak stanowił budowlę o jakiej mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, zaliczoną do obiektu budowlanego o czym mowa w art. 3 pkt. 1 Prawa budowlanego a zatem budowa tartaku nie jest wymieniona w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego, jako obiekt zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, co wynika przecież jednoznacznie z art. 28 ust. 1 Prawa budowalnego a także art. 140 k.c. i art. 144 k.c., poprzez błędną jego wykładnię lub niezastosowanie i przez to przyjęcie, że funkcjonowanie tartaku jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, a także zakłóca korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (zakaz immisji);

2) istotne uchybienia procesowe mające wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 13 k.p.a., art. 28 k.p.a., art. 35 k.p.a., art. 36 k.p.a., art. 61 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 136 k.p.a., art. 156 §1 pkt. 2 i 7 k.p.a., art. 105 § 1 k.p.a., polegającą na przyjęciu, że organ administracji publicznej dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i przepisów postępowania, pomimo poważnych wątpliwości w tym względzie, albowiem nie dokonał ustaleń faktycznych niezbędnych do wyjaśnienia sprawy w sposób wyczerpujący, a w szczególności nie ustalił, czy przedmiotowa wiata stanowi zaplecze dla budowy w myśl art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego, budynku stolarni objętą decyzją Starosty [...] z [...] grudnia 2015 r. znak: [...] o pozwoleniu na budowę i w konsekwencji nie wymagała, ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia, a przecież powyższe założenie jest z gruntu fałszywe i stanowi ewidentną próbę obejścia, czy też nadużycia art. 29 ustęp 1 pkt 24 Prawa budowalnego skoro zważy się, że wiata z trakiem ma przecież inny charakter niż zaplecze do budowy budynku zakładu stolarskiego, albowiem wiata z trakiem działająca nieprzerwanie od 2018 r., przeznaczona jest do działalności gospodarczej i ma inny charakter niż zaplecze do budowy budynku zakładu stolarskiego, gdyż uciążliwości przekraczające przeciętną miarę w zakresie hałasu oraz emisji pyłów powodowane przez tartak w skład, którego wchodzi przecież szereg innych obiektów i urządzeń budowlanych w tym przede wszystkim tartak i wanna do impregnacji drewna oraz suszarnia drewna z wolnostojącym kominem, co wyraźnie znajduje odzwierciedlenie w zalegającej w aktach dokumentacji fotograficznej, które przedstawiają tartak, złożone przed nim kloce drzewne przeznaczone do obróbki, drzewo przetworzone na tarcice, wannę stalową, komin stolarni i szereg jednokondygnacyjnych budynków w północnej części działki, zaś sam obiekt stolarni posiada nie tylko konstrukcję dachową ale również zamontowane na niej pokrycie dachu, zaś skład drewna przy tartaku przeznaczonego do obróbki, czy już obrobionego jednoznacznie wskazuje na jego funkcję w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i nie jest na pewno funkcją pomocniczą jako zaplecze budowy przy wznoszeniu obiektu stolarni i aby nie być gołosłownym to w dniach od [...] sierpnia 2018 r. do [...] sierpnia 2018 r., pracownicy Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] Delegatura w [...] przeprowadzili zgodnie z kompetencjami wynikającymi z ustawy o inspekcji i ochronie środowiska i ustawy o ochronie środowiska kontrolę przestrzegania przepisów w firmie "[...]" stanowiącą własność J. i A. T. właśnie na działce [...] położonej w B. przy ul. G., a ustalenia wyraźnie wskazują, że tartak został uruchomiony jeszcze w miesiącu lutym 2018 r., zaś kloce drzewne dostarczane są do tartaku 6 dni w tygodniu w godzinach od 7:00 do 18:00 przez samochody samowyładowcze firm zewnętrznych, a procesowi suszenia poddawane jest do 20% przecieranego drzewa, a zatem są to fakty ustalone przez WIOŚ w zakresie dat wykonania tartaku, dowozu materiału drzewnego do obróbki czasu działania tartaku i procentu suszonego drzewa, co w zderzeniu wykonaną już więźbą dachową i położonym pokryciem dachu na obiekcie stolarni objętej pozwoleniem na budowę ewidentnie wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie nieruchomości przy ul. G., a nie na działalność pomocniczą przy wznoszeniu obiektu zakładu stolarskiego - zaplecze budowlane stolarni.

Biorąc powyższe zarzuty pod uwagę, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] WINB z [...] sierpnia 2020 r. znak: [...] oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Ewentualnie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania GINB, pozostawiając temu organowi rozstrzygnięcie o kosztach sądowych za wszystkie dotychczasowe instancje.

W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili stanowisko na poparcie podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę, GINB podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U z 2019 r., poz. 2325) dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2021 r., znak [...], którą organ uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2020, znak [...] i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] listopada 2018 r., znak: [...]. Tą ostatnią decyzją PINB umorzył postępowanie w sprawie legalności budowy wiaty stalowej z trakiem na działce nr ew. [...] przy ul. G. w miejscowości B..

Przed odniesieniem się do zaistniałych w sprawie kwestii spornych (a tym samym do prawidłowości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2021 r.), zauważyć należy, że stwierdzenie nieważności decyzji jest jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji ostatecznych. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy decyzja ostateczna dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Jedną z tych wad jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2). Przy czym, co istotne, w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, organ nie przeprowadza ponownie postępowania wyjaśniającego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie ma też możliwości naprawy ewentualnych wad popełnionych przy wydawaniu weryfikowanego orzeczenia. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej. Działanie organu w tym postępowaniu wymaga więc zupełnie innego podejścia niż w postępowaniu zwykłym. Nastawione winno być wyłącznie na poszukiwanie najcięższych wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. To zaś również oznacza, że żadne inne uchybienia, nawet jeśli mają miejsce, nie mogą być w tym postępowaniu uwzględnione, bo nie mogą prowadzić do stwierdzenia nieważności badanego orzeczenia. Podkreślić przy tym trzeba, że rozpatrując sprawę w omawianym trybie, organ orzekający obowiązany jest wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania badanej decyzji. Dodać także należy, iż w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje ocen przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Jak prawidłowo wskazał GINB, ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania.

Co istotne także, rażące naruszenie prawa w rozumieniu ww. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowi kwalifikowaną postać naruszenia. Zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie przyjmuje się, że niedopuszczalne jest utożsamianie każdego uchybienia z rażącym naruszeniem prawa. Naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być więc podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują natomiast łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym. GINB orzekając w sprawie miał bowiem na względzie, że znajduje się w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności oraz, że z uwagi na tryb w jakim orzeka, obowiązany jest kierować się stanem faktycznym i prawnym z daty badanego aktu. Miał też na względzie, co potwierdza uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia, iż w tego rodzaju postępowaniu nadzwyczajnym (samodzielnym i niezależnym od postępowania zwykłego) inne są obowiązki organu, które to ukierunkowane są wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. W konsekwencji, organ odwoławczy słuszne stwierdził, że weryfikowana decyzja PINB w [...], umarzająca postępowanie (na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.) w sprawie legalności budowy wiaty stalowej z trakiem na dz. nr [...] przy ul. G. w miejscowości B. nie jest dotknięta wadą nieważności, w tym uregulowaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W postępowaniu ustalono, że przeprowadzona - w dniu [...] września 2018 r. - kontrola na działce ew. nr [...] w B. wykazała, że na działce tej znajduje się wiata, której konstrukcję stanowią słupy stalowe oraz słupy drewniane, o wymiarach 8 m x 15,9 m. Jej dach jest dwuspadowy, pokryty blachą trapezową, od strony rowu ściana wiaty oszalowana deskami, wiata posiada podłoże w postaci wylanej płyty betonowej, pod wiatą znajduje się trak taśmowy, którego konstrukcję stanowią wsporniki zabetonowane w płycie, do których przykręcone jest torowisko, na którym ustawiony jest trak. Odnotowano też, że J. T. oświadczył, iż wiata powstała w czerwcu 2018 r. i stanowi zaplecze budowy budynku stolarskiego, który jest realizowany na podstawie decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2015 r. Taki charakter wiaty potwierdził kierownik budowy.

W ocenie Sądu, prawidłowo GINB stwierdził, że w niniejszej sprawie dopuszczalne było potraktowanie wiaty z trakiem (co do której legalności toczyło się postępowanie przed PINB w [...]) w analogiczny sposób jak zaplecze budowy. Słusznie bowiem organ odwoławczy zwrócił uwagę na trzy aspekty. Po pierwsze – o takim charakterze wiaty poinformował ([...] sierpnia 2018 r.) kierownik budowy. Po drugie z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z [...] grudnia 2015 r. wynika, że szereg elementów dachu budynku zakładu stolarskiego ma być wykonanych z drewna, co oznacza, że dopuszczalne jest aby inwestor/przedsiębiorca miał możliwości wykonania części elementów budowanego obiektu samodzielnie (jeżeli jest to zgodne z profilem jego działalności - jak w przedmiotowej sprawie). Po trzecie z pisma Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] Delegatura w [...] z [...] września 2018 r. wynika m.in. inny sposób użytkowania wiaty z trakiem aniżeli wskazują skarżący. Otóż organ ten podniósł, "że obecnie prowadzone są prace wykończeniowe obiektu stolarskiego (ul. G.), obróbka mechaniczna suchego drewna zlecana jest firmom zewnętrznym, po uruchomieniu zakładu stolarskiego będzie wykonywana w B. przy ul. G.. A skoro tak - budowa tej wiaty nie wymagała zgłoszenia ani pozwolenia na budowę)."

Słusznie także wskazał GINB na przywołaną przez organ I instancji zbieżność dat rozpoczęcia działalności przy ul. G.i wykonania wiaty z trakiem, co mogłoby też świadczyć, że wiata (pomimo oświadczeń kierownika budowy) nie pełniła roli zaplecza budowy (co byłoby niezgodne z art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego). Jednakże powyższe wątpliwości i niejasności nie mogły stanowić samodzielnej podstawy do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, gdyż byłoby to sprzeczne z zasadą trwałości decyzji ostatecznych.

Powyższe oznacza, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że kontrolowana decyzja PINB w [...] została wydana z rażącym naruszeniem przepisów procesowych (art. 105 § 1 k.p.a.).

Dlatego też Sąd uznał, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja GINB nie narusza prawa. Z tych przyczyn Sąd przyjął, że skarga jako niezasadna, nie zasługuje na uwzględnienie.

W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji