Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 599/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 94 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2012 r. sprawy ze skargi Z.H. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie innych świadczeń finansowych związanych z lokalem mieszkalnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Miejski Policji w S., rozpatrując wniosek [...] Z.H., będącego w służbie stałej policjanta Komendy Miejskiej Policji w S., z dnia 23 kwietnia 2010 r. r. o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie mieszkania (położonego w S. przy ulicy [...], o powierzchni mieszkalnej 50,92 m2, nabytego w wyniku zawarcia umowy sprzedaży z dnia [...] 2009 r.), odmówił jego uwzględnienia. W uzasadnieniu podniósł, iż zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz.277 ze zm.) policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (.art. 94 ust. 1). Przywołano stanowisko zaprezentowane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o sygn. akt IV SA/Gl 235/09, w którym wyrażono pogląd, iż w sytuacji kiedy policjant ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowej, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, nie przysługuje mu prawo do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji , ani też pomoc finansowa na uzyskanie lokalu, ponieważ jest ona tylko zastępczą formą niezrealizowanego uprawnienia policjanta do uzyskania lokalu mieszkalnego. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji odwołał się do stanowisk sądów administracyjnych wyrażonych w winnych wyrokach (bez podania ich oznaczeń) , aniżeli wskazany wyżej. Prowadzą one do konkluzji, iż decydujące znaczenie ma faktyczna w zakresie zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych wnioskodawcy w dacie złożenia wniosku.

Jak wynika z oświadczenia Z.H. z dnia 23 kwietnia 2010 r., nabył on lokal mieszkalny w dniu [...] 2009 r., pełniąc w tym czasie służbę poza granicami kraju (od [...]r.). Nic nie stało na przeszkodzie, aby złożył on wniosek o pomoc finansową na uzyskanie lokalu przed wyjazdem. Skoro przed opuszczeniem kraju udzielił pełnomocnictwa żonie do dokonania kupna mieszkania, to mógł również udzielić jej pełnomocnictwa do wystąpienia z wnioskiem o pomoc finansową. Ponadto funkcjonariusz przed złożeniem wniosku złożył pisemne oświadczenie, że do czasu jego powrotu z misji ([...] 2010 r.) zakupione mieszkanie nie było przez nikogo zamieszkane. Nie wykazał jednak na czym polegał remont, nie przedstawił także dokumentów potwierdzających fakt jego przeprowadzenia oraz nie wyjaśnił z jakich przyczyn prowadzenie remontu uniemożliwiło zamieszkiwanie w lokalu.

W odwołaniu od tego rozstrzygnięcia Z.H. polemizuje ze stanowiskiem przyjętym przez organ pierwszej instancji, wedle którego wniosek o uzyskanie pomocy finansowej powinien zostać złożony przed uzyskaniem lokalu. Przepisy ustawy o Policji, jak i regulacje zawarte w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz.U. Nr 131, poz. 1468 ze zm.) nie wprowadzają żadnego ograniczenia czasowego w tym zakresie i nie dają podstaw do twierdzenia, iż świadczenie to może zostać przyznane tylko przed uzyskaniem lokalu. Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt. 2 wymienionego rozporządzenia, co w szczególności podkreśla, do wniosku należy dołączyć wyciąg z księgi wieczystej oraz umowę kupna lokalu (domu jednorodzinnego) sporządzoną w formie aktu notarialnego. Zatem transakcja zakupu może zostać dokonana przed złożeniem wniosku. Odnosząc się do uwag organu dotyczących przeprowadzonego remontu stwierdza, iż przedmiotowy lokal nie mógł być przez niego zamieszkały skoro przebywał na misji. W tym czasie w mieszkaniu trwały gruntowne prace remontowe, które miały uczynić lokal zdatnym do zamieszkania. Remont ten, obejmujący m.in. roboty malarskie, podłogi, montaż paneli i kafelkowanie został przeprowadzony w oparciu o wkład rzeczowy i pomoc uzyskana ze strony najbliższej rodziny oraz znajomych. Prace te nie były potwierdzone żadnymi dokumentami, w tym fakturami bądź innymi dokumentami finansowo-księgowymi.

Decyzją z dnia [...]r. Zastępca Wojewódzkiego Komendanta Policji w K., działając z upoważnienia Wojewódzkiego Komendanta Policji w K., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W części pierwszej uzasadnienia przedstawiono przebieg postępowania w sprawie oraz ustalenia prawne i faktyczne poczynione przez organ pierwszej instancji. W części drugiej organ odwoławczy wskazał argumenty przemawiające na rzecz swojego stanowiska w sprawie. W szczególności podkreślił, iż prawo do lokalu mieszkalnego funkcjonariusza Policji jest realizowane bądź w formie rzeczowej – poprzez przydział lokalu, bądź w zastępczej formie finansowej – poprzez przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu we własnym zakresie. Policjantowi, który nie otrzymał mieszkania przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. W uchwale z dnia 29 marca 1999 r., sygn. akt I OPS 1/99, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż stosownie do art. 88 ust. 1 ustawy o Policji świadczenie takie nie przysługuje policjantowi, który nie ma prawa do uzyskania mieszkania, ponieważ posiada inny odpowiedni lokal mieszkalny w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej. W innej uchwale, z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OPS 7/08, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż nabycie przez funkcjonariusza Służby Więziennej domu mieszkalnego przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy finansowej nie wyklucza samo przez się przyznania tej pomocy, aczkolwiek generalnie może ona być przyznana tylko wówczas, gdy funkcjonariusz nie ma zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych. Tę regułę, zdaniem organu, można odnieść do funkcjonariuszy Policji z uwagi na identyczną regulację prawną w obu przypadkach. Wskazana pomoc finansowa jest tylko jednym ze świadczeń mieszkaniowych przewidzianych ustawą. Funkcjonariusz sam decyduje czy i kiedy skorzysta z przyznanych mu uprawnień oraz które z nich wybierze. Nie można zatem uznać, że skoro art. 94 ust. 1 ustawy o Policji nie określa w jakiej dacie powinien być złożony wniosek, to okoliczność ta nie ma żadnej "doniosłości prawnej", gdyż przedmiotowe roszczenie może być dochodzone w każdym czasie dopóki nie nastąpi jego przedawnienie. Pomoc finansowa nie jest świadczeniem udzielanym z urzędu lecz na wniosek funkcjonariusza. Dopiero po złożeniu wniosku wraz z wymaganą dokumentacją organ może prowadzić postępowanie w sprawie przyznania takiej pomocy. Zatem kwestia czy funkcjonariusz ten spełnia przesłanki do otrzymania przedmiotowego świadczenia może być rozważana tylko po zgłoszeniu roszczenia, a nie na dzień nabycia domu (lokalu). W tej sytuacji istotne nie jest to, czy właściwe organy przydzieliły funkcjonariuszowi lokal mieszkalny w drodze decyzji administracyjnej, lecz czy w dacie złożenia wniosku funkcjonariusz spełniał podstawową przesłankę do otrzymania takiego przydziału, a mianowicie miał niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Kwestia spełnienia przesłanek do uwzględnienia wniosku winna być oceniana na dzień składania wniosków, co ma istotne znaczenie w przypadku nabycia lokalu, który nie nadaje się do zamieszkania.

W ocenie organu odwoławczego Komendant Miejski Policji w S. zasadnie przyjął w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, że na dzień złożenia wniosku miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, zatem nie spełniał wymaganej przesłanki. We wniosku o przyznanie świadczenia, zawarta była informacja, złożona pod rygorem odpowiedzialności karnej, iż skarżący wraz z żoną i synem zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu w dniu 21 kwietnia 2010 r., natomiast w pisemnym oświadczeniu z dnia 12 stycznia 2011 r. oświadczył , iż od dnia [...] 2009 r. do dnia 25 sierpnia 2010 r. pełnił służbę poza granicami kraju, a mieszkanie, od dnia zakupu aż do jego powrotu z misji było remoncie i nikt w nim nie zamieszkiwał. W ocenie organu odwoławczego oświadczenie skarżącego w kwestii remontu mieszkania nie stanowi przekonywującego dowodu na okoliczność braku możliwości jego zasiedlenia.

W części końcowej uzasadnienia podkreślono, iż z przepisów ustawy o Policji nie wynika, aby pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego była świadczeniem obligatoryjnym, stanowiącym swoistą rekompensatę dla funkcjonariusza Policji za brak przydziału mieszkania w drodze decyzji administracyjnej. Pomocy tej nie można traktować także jako bezzwrotnego świadczenia na spłatę zobowiązań związanych z nabyciem lokalu. Przysługuje ono nie w związku z uzyskaniem lokalu, ale na jego uzyskanie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Z.H. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając im naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 94 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 3 rozporządzenia MSWiA z 17 października 2001 r. W jego ocenie, rozstrzygnięcia organu I jak i II instancji sprowadzają się do przyjęcia ograniczenia czasowego, po którym ubieganie się o pomoc finansowa na uzyskanie lokalu jest niemożliwe. Argumentując podobnie jak w odwołaniu podnosi, iż teza taka pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa materialnego zawartymi w ustawie o Policji, jak i w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów , które nie wprowadzają żadnego ograniczenia czasowego w tym zakresie i nie dają podstaw do twierdzenia, iż świadczenie to może zostać przyznane tylko przed uzyskaniem lokalu. Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt. 2 wymienionego rozporządzenia, do wniosku należy dołączyć wyciąg z księgi wieczystej oraz umowę kupna lokalu (domu jednorodzinnego) sporządzoną w formie aktu notarialnego. Analiza wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, że ustawodawca nie określił terminu na złożenie wniosku o to świadczenie, zatem może on zostać złożony w każdym czasie, także po zakupie lokalu.

Jego zdaniem, zwrot "pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego" jest na tyle szeroki, ze obejmuje swoim zakresem także przypadki udzielania pomocy na spłatę zobowiązań finansowych zaciągniętych w związku z zakupem lokalu mieszkalnego przez policjanta. Założeniem ustawodawcy, jak wywodzi dokonując wykładni celowościowej przepisów regulujących zasady przyznawania świadczenia, było udzielenie funkcjonariuszowi odpowiedniej pomocy już po fakcie nabycia mieszkania. Wskazuje na wyroki sądów administracyjnych, w których pogląd taki został wyrażony ( wyroki WSA w Krakowie z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 509/08 oraz z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. akt SA/Kr 81/09).

Ponadto podnosi, że pomoc tego rodzaju była dotychczas przyznawana funkcjonariuszom policji znajdującym się w podobnej sytuacji i nie miał znaczenia fakt wystąpienia z wnioskiem po uzyskaniu lokalu. Stanowisko przyjęte przez organy orzekające w sprawie wprowadza nieuzasadnione zróżnicowanie podmiotów prawa ze względu na przyjęcie ograniczenia czasowego na złożenie wniosku o przyznanie świadczenia, czego skutkiem jest odmowa przyznania pomocy finansowej tylko ze względu na złożenie wniosku po zawarciu umowy zakupu lokalu.

Odpowiadając na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Odniósł się również do zarzutu Z.H. w kwestii nierównego traktowania funkcjonariuszy składających wnioski po zakupie lokalu. Stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w tym zakresie uległo zmianie ze względu na konieczność dostosowania się do wymogów wynikających z uchwały NSA z 29 kwietnia 2009 r. sygn. akt. OPS 7/08.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga nie mogła odnieść skutku z powodu braku trafnych zarzutów zarówno w niej podniesionych, jak i branych pod rozwagę przez Sąd z urzędu.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podczas tej kontroli badają czy decyzje, postanowienia, czynności i inne akty, nie uchybiają przepisom prawa materialnego lub procesowego, bacząc, iż tylko uchybienia mające lub mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub stanowiące podstawę do wznowienia postępowania, mogą uzasadniać uchylenie decyzji; badają także czy owe akty nie są dotknięte kwalifikowaną wadą prawną skutkującą ich nieważnością (art. 3 § 1 i 2 oraz art. 145 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 , dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy, sąd dokonuje kontroli legalności w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpatrywanej sprawie jest decyzja właściwych organów Policji o odmowie przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, podjęta na podstawie art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. z 2011 r., Dz.U. Nr 287, poz. 1687 ze zm.).

Przepis art. 88 ust. 1 ustawy o Policji statuuje generalną zasadę kształtującą uprawnienie policjanta do zaspokojenia jego potrzeb mieszkaniowych poprzez otrzymanie lokalu mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej.

Uprawnienie to jest realizowane w różny sposób, poczynając od przydziału lokalu mieszkalnego (art. 90 ustawy o Policji), poprzez przyznanie równoważnika pieniężnego (art. 92 ust. 1 tej ustawy), aż do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 94 ust. 1 tej ustawy). Są to jednak zawsze odrębne rodzaje tego samego niepodzielnego uprawnienia, które nie jest ani prawem służącym z samego tylko tytułu pełnienia służby, ani nie jest przywilejem danej grupy zawodowej. Natomiast jest realizacją celu ustawodawcy, którym będzie umożliwienie zamieszkiwania funkcjonariuszy danej służby w miejscowości jej pełnienia (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

Gliwicach z dnia 19 lipca 2011 r. IV SA/Gl 693/10, Centralna Baza Orzecznictwa Sądów Administracyjnych).

Przepis art. 94 ust. 1, na co zwraca się uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych, pozostaje w ścisłym związku z art. 95 ustawy o Policji. Analiza postanowień zawartych w powołanych przepisach prowadzi do wniosku, iż pomoc finansowa przysługuje tylko temu policjantowi, który nie uzyskał lokalu mieszkaniowego na podstawie decyzji administracyjnej, a powinien był taki lokal uzyskać (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24 lutego 2005 r., II SA/Bk 712/04, LEX nr 194650).

Zgodnie zaś z przepisem art. 95 ust. 1 pkt. 2 ustawy o Policji, lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy .

Zasadniczy problem z jakim mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do pytania czy w sytuacji, w której policjant składa wniosek o przyznanie świadczenia na uzyskanie lokalu już po nabyciu mieszkania świadczenie takie mu przysługuje.

Udzielenie odpowiedzi na to pytanie zależy od ustalenia treści zwrotu "uzyskanie lokalu mieszkalnego", bowiem od tego zdarzenia ustawodawca uzależnia przyznanie świadczenia określonego w art. 94 ust. 1 ustawy. Jak się wydaje, na gruncie wykładni językowej możliwe są do przyjęcia dwa rozumienia tego zwrotu: pierwsze – formalne, utożsamiające "nabycie" z uzyskaniem; drugie –materialne, gdzie nabycie będzie oznaczało faktyczną możliwość zaspokojenia przez policjanta potrzeby mieszkaniowej. W tym drugim przypadku "uzyskanie" mogłoby zachodzić po nabyciu lokalu (domu) z tej racji, że nie zawsze nabyty lokal nadaje się od razu do zamieszkania. Jednocześnie jednak przyjdzie zauważyć, iż w obu przypadkach świadczenie musi wiązać się z faktem "uzyskania" lokalu, co wyklucza możliwość uzyskania świadczenia na spłatę zobowiązań powstałych w związku z jego nabyciem.

W kierunku materialnego rozumienia wskazanej przesłanki (drugiego z wymienionych wyżej) zmierza Naczelny Sąd Administracyjny, który w uchwale z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OPS 7/08 (ONSAiWSA z 2009 r., nr 4, poz. 66),

odnoszącej się do funkcjonariuszy Służby Więziennej, lecz z powodu podobnej regulacji prawnej znajdującej również zastosowanie w sprawach pomocy finansowej dla funkcjonariuszy Policji. W ocenie Sądu, przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu przez funkcjonariusza będzie możliwe (uzasadnione) jedynie w sytuacji, kiedy jego potrzeby mieszkaniowe nie były zaspokojone na dzień złożenia wniosku w tym zakresie. W uzasadnieniu tejże uchwały prezentowana jest teza, wedle której nabycie przez funkcjonariusza domu mieszkalnego przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy finansowej nie wyklucza samo przez się przyznania tej pomocy, choć zasadą jest możliwość jej udzielenia tylko w razie niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych funkcjonariusza w dacie zgłoszenia żądania w tej materii, a więc wówczas, gdy w tej dacie funkcjonariusz nie dysponuje odpowiednim pod względem powierzchni i położenia domem.

Stanowisko takie znajduje także potwierdzenie § 3 ust. 2 pkt. Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz.U. Nr 131, poz. 1468 ze zm.), zgodnie z którym do wniosku o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu załącza się m.in. wyciąg z księgi wieczystej oraz umowę kupna lokalu (domu jednorodzinnego) sporządzona w formie aktu notarialnego. Tym samym rozporządzeniu wprost przyjęto, iż wniosek taki może zostać złożony po nabyciu lokalu.

W stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy nie budzi wątpliwości to, że wniosek skarżącego o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu ( z dnia 23 kwietnia 2010 r.) został złożony po nabyciu przez jego rodzinę mieszkania ( nabycie nastąpiło w dniu [...] 2009 r.). Wobec tego podlegałby uwzględnieniu jedynie wówczas, gdyby w dacie złożenia wniosku nie nastąpiło jeszcze materialne "uzyskanie" lokalu, co z kolei wiązałoby się z koniecznością prowadzania prac remontowych w mieszkaniu w takim wymiarze, który decydowałby o faktycznej możliwości jego zasiedlenia.

Skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby w złożenia wniosku zachodziły przeszkody do zasiedlenia mieszkania. Zakres prac remontowych, o jakich wspomina w oświadczeniu, nie wskazuje w żaden sposób na brak możliwości zamieszkania w lokalu (roboty malarskie, roboty dotyczące podłóg, montaż paneli i kafelkowanie). Co więcej, we wniosku zawierającym informacje złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej wyraźnie oświadczył, iż zamieszkał w przedmiotowym lokalu wraz z rodziną w dniu 20 kwietnia 2010 r.

Wobec powyższego uznać trzeba, iż w dniu złożenia wniosku potrzeby mieszkaniowe skarżącego oraz jego rodziny były zaspokojone. Tym samym odmowa przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego znajduje uzasadnienie.

Z przytoczonych wyżej względów nie można podzielić zarzutów podnoszonych w skardze.

Wbrew twierdzeniom skarżącego organy orzekające w sprawie nie uznały, iż w przypadku wniosku o przedmiotowe świadczenie obowiązuje ograniczenie czasowe (limit czasowy) wiążący się z koniecznością jego złożenia przed nabyciem lokalu. Wniosek taki może być złożony w każdym czasie, także po nabyciu lokalu, natomiast jego skuteczność zależy od możliwości zamieszkania w tymże lokalu przez funkcjonariusza w dacie wystąpienia o świadczenie.

Pomoc finansowa na uzyskanie lokalu nie może zostać przyznana na spłatę zobowiązań wynikających z nabycia lokalu. Stanowiska prezentowanego przez skarżącego w tej kwestii nie można uznać za uzasadnione w kontekście hipotezy normy zawartej w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, obejmującej swoim zakresem jedynie przypadki "uzyskania" lokalu.

Uzależnienie pomocy finansowej od faktu uzyskania lokalu przez funkcjonariusza, a tym samym zróżnicowanie pozycji prawnej beneficjentów tego świadczenia w zależności od czasu złożenia wniosku, nie pozostaje w kolizji z zasadą równości. Przypomnieć bowiem należy, że Trybunał Konstytucyjny w swych orzeczeniach wielokrotnie wyrażał stanowisko, że zasada równości nie wyklucza różnicowania sytuacji prawnej adresatów normy prawnej, jeżeli to zróżnicowanie znajduje uzasadnienie w odrębnościach sytuacji prawnej lub faktycznej poszczególnych kategorii adresatów (wyrok z 16 grudnia 1997 r. K. 8/97. OTK w 1997 r., poz. 30, wyrok z 13 kwietnia 1999 r. K. 36/98, OTK ZU Nr 3/1999, poz. 40).

Wyjaśnić także przyjdzie, iż przywołany przez skarżącego w trakcie rozprawy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 lutego 2012 r. sygn. akt. III SA/Gd 12/12 zapadł w odmiennym stanie faktycznym, stąd nie ma on znaczenia dla kontroli zaskarżonej decyzji.

Z przytoczonych powodów zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zatem skarga nie podlegała uwzględnieniu. Co mając na uwadze, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji niniejszego wyroku.