Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 506/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Maria Werpachowska (spr.), Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2017 r. sprawy ze skargi P.C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń maszynową w celu naukowym – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] odmawiającą wydania P. C. pozwolenia na broń maszynową w celu naukowym.

W uzasadnieniu wskazał, że P. C. w dniu [...] września 2016 r. wystąpił do Komendanta [...] Policji o wydanie pozwolenia na jeden egzemplarz peemu "[...]" na nabój 9 mm Para konstrukcji inżynierów [...] i [...] - w postaci w pełni funkcjonalnej repliki wytworzonej przez uprawnionego rusznikarza - w celu naukowym.

Wyjaśnił, iż jego celem jest po zwymiarowaniu oryginalnych egzemplarzy ze zbiorów muzealnych, wytworzeniu działającej repliki, przystrzeleniu jej, a następnie wydaniu monografii pod tytułem "[...]", opracowanie systemu ognia pojedynczego dla tego modelu broni i wytworzenie karabinu samopowtarzalnego sportowego do konkurencji "karabin centralnego zapłonu 25 m – 9 mm". Podniósł, iż po jego stronie nie występują żadne negatywne przesłanki uniemożliwiające posiadanie pozwolenia na broń, a nadto przedstawił ważną przyczynę posiadania broni w celu innym. Wyjaśnił także z jakich powodów powinien zostać zwolniony z egzaminu. Powołał się również na orzecznictwo sądowoadministracyjne dotyczące broni kolekcjonerskiej, które zdaniem wnioskodawcy, świadczy, iż nie można mówić jednoznacznie o ogólnym zakazie wydawania pozwoleń na pistolety maszynowe o kalibrze od 6 mm do 12 mm oraz karabinki samoczynne o kalibrze 5,45 mm do 7, 62 mm.

Komendant [...] Policji po rozpoznaniu wniosku, decyzją z [...] listopada 2016 r. odmówił wydania pozwolenia na posiadanie jednego egzemplarza pistoletu maszynowego w celu naukowym wskazując, że ustawa o broni i amunicji daje możliwość wydania pozwolenia na broń palną w celu innym (naukowym) lecz nie zezwala na posiadanie broni samoczynnej przez osoby fizyczne. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał przepis art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 5 pkt 1 i art. 2 powołanej ustawy.

W odwołaniu od przedmiotowej decyzji P. C. wniósł o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem.

Podniósł, że zanegowane przez organ wyroki sądów administracyjnych wskazują, iż racjonalny ustawodawca nie uchwalałby sprzecznego wewnętrznie prawa - chodzi o pozorną sprzeczność art. 10 ust. 4 pkt 7 z art. 10 ust. 5 ustawy o broni i amunicji - najpierw pozwalając kolekcjonować "wszystkie powyższe" rodzaje broni (w tym peemy od 6 do 12 mm i karabinki automatyczne od 5,45 do 7,62 mm), następnie zakazując posiadania broni samoczynnej (z wyłączeniem przedsiębiorców organizujących i szkolących ochroniarzy). Zarzucił także organowi I instancji, iż nie ustosunkował się do kwestii zwolnienia z egzaminu. Podkreślił, iż oprócz interesu własnego w sprawie ważny jest też interes społeczny. Zdaniem P. C. odtworzenie przez uprawnionego rusznikarza "[...]" może stanowić rezerwę strategiczną na wypadek wojny, zaś wytworzenie karabinu samopowtarzalnego "[...]" dostępnego dla strzelców sportowych pozwoli przypomnieć zapomniany fragment naszego dziedzictwa kulturowego.

Po przeprowadzeniu postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Główny Policji stwierdził, że materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia jest art. 10 ust. 1 i ust. 2 ustawy o broni i amunicji i przywołał ich treść. Następnie wskazał, że cel posiadania broni, który podaje skarżący – naukowy - nie został zawarty w ustawie o broni i amunicji. Oznacza to, że ustawodawca nie wskazał go bezpośrednio jako "ważnej przyczyny posiadania broni" oraz nie określił przesłanek, których zaistnienie uzasadnia wydanie pozwolenia w tym celu. W ocenie Komendanta Głównego Policji, ważna przyczyna posiadania broni wskazana przez stronę jest godna zauważenia jako taka, dlatego organy Policji przyznawały pozwolenia na broń w tym celu.

Jednakże w omawianym przypadku możliwość posiadania w celu naukowym broni maszynowej wyklucza art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, który ma charakter lex specialis w stosunku do poprzedzających go przepisów art. 10 ust. 1-4 tej ustawy. Pozwolenie na broń, o którym mowa w ust. 1 (dla osób fizycznych) niezależnie od celu jej posiadania, nie może być wydane na broń szczególnie niebezpieczną w postaci m. in. samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość. Do zbioru broni samoczynnej zdolnej do rażenia celów na odległość, niewątpliwie zaliczają się pistolety maszynowe kal. od 6 mm do 12 mm oraz karabinki samoczynne kal. od 5,45 mm do 7,62 mm.

Organ zwrócił uwagę, iż spośród podmiotów wymienionych w art. 29 ustawy o broni i amunicji pozwolenie (świadectwo broni) na broń szczególnie niebezpieczną może być wydane jedynie przedsiębiorcom i jednostkom organizacyjnym, którzy na podstawie odrębnych przepisów powołali wewnętrzne służby ochrony, jeżeli broń jest niezbędna do wykonywania przez te służby zadań wynikających z planu ochrony; przedsiębiorcom, którzy uzyskali koncesje na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli broń jest im niezbędna w zakresie i formach określonych w koncesji oraz organizatorom kursów, kształcącym w zawodzie pracownika ochrony (art. 29 ust. 2). Zdaniem organu jeśli przyjąć racjonalność ustawodawcy, trudno zgodzić się z poglądem, że bronią szczególnie niebezpieczną (wskazaną w art. 10 ust. 4 pkt 2 lit. c i e) może zgodnie z dysponować osoba fizyczna, nawet jeśli wskaże godną uznania przyczynę posiadania broni.

Nadto Komendant Główny Policji wskazał, że definicja broni samoczynnej znajduje się w § 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 sierpnia 2011 r. w sprawie rodzajów broni palnej odpowiadających kategoriom broni palnej określonym w dyrektywie w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. nr 191, poz. 1140). Jest to broń palna, która przeładowuje się automatycznie po każdym oddanym strzale i jest przystosowana do odstrzelenia za jednym uruchomieniem spustu więcej niż jednego naboju. Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia przedmiotowa broń została zakwalifikowana do kategorii A, co wyklucza jej nabywanie i posiadanie przez osoby fizyczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (§ 1 pkt 2).

Odnosząc się do powołanego przez wnioskodawcę orzecznictwa, wyjaśnił, iż dotyczy ono posiadania broni w celu kolekcjonerskim. Ponadto dotyczy kwestii procedowania przez organ Policji w zakresie zasadności zastosowania trybu stwierdzenia nieważności decyzji, nie rozstrzyga natomiast w kwestii stosowania przepisów prawa materialnego, wskazując jedynie na istnienie sprzecznych koncepcji w interpretacji przepisów art. 10 ust. 4 i art. 10 ust. 5 ustawy o broni i amunicji w ogólności.

Ustosunkowując się natomiast do zarzutu wnioskodawcy, iż organ I instancji nie odniósł się do kwestii zwolnienia z egzaminu w zakresie broni maszynowej wskazał, że na tym etapie postępowania nie miało to znaczenia dla sposobu rozpatrzenia sprawy, bowiem organ uznał, iż brak jest podstaw do przyznania żądanego pozwolenia. Kwestia egzaminu jest bowiem kolejnym etapem postępowania w przypadku uznania przez organ, iż osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń spełnia przesłanki ustawowe do jego otrzymania.

Biorąc powyższe pod uwagę Komendant Główny Policji stwierdził, iż P. C. jako osoba fizyczna nie może uzyskać pozwolenia na broń maszynową w celu naukowym i dlatego zaskarżona decyzja Komendanta [...] Policji jest słuszna i celowa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P.C. wniósł o jej uchylenie jak również uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Dodatkowo wniósł o:

— wyznaczenie składu orzekającego sędziów zaznajomionych z tą materią (w tym dopuszczających posiadanie broni przez cywilów - określonych w ustawie jako osoby fizyczne), bo rozpatrywany przypadek można by określić jako lex specialis maxima,

— zwrócenie się wyznaczonego składu orzekającego WSA do Prezesa NSA z prośbą o podjęcie uchwały abstrakcyjnej przez Izbę Ogólnoadministracyjną NSA w sprawie: możliwości posiadania pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm i karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm zgodnie z art. 10 par. 4 pkt 7 w związku z art. 10 par. 4 pkt 2 lit. c i e w związku z dyrektywą 91/477/EWG art. 2 pkt 2 i art. 6 zdanie drugie,

— o zwrot kosztów według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi P. C. wskazał, że zmiana nomenklatury w decyzji II instancji na broń maszynową wykracza poza żądanie i jako taka stanowi naruszenie art. 61 k.p.a. Innym przypadkiem naruszenia przepisów postępowania art. 10 § 1 i art. 73 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a., którego dopuścił się Komendant Główny Policji był brak zapoznania strony z informacją dotyczącą konkretnych przypadków celów posiadania broni w innym celu, zaś art. 9 w zw. z 77 k.p.a. przez pominięcie w uzasadnieniu decyzji rozpoznania wniosku o zwolnienie z ewentualnego egzaminu.

Dalej skarżący wskazał na naruszenie prawa materialnego - art. 6 i 8 k.p.a. w związku z art. 107 par. 3 k.p.a. przez nieustosunkowanie się do istniejącej linii orzeczniczej sytuującej posiadanie pistoletów maszynowych i karabinków samoczynnych przez kolekcjonerów, bowiem zarówno we wniosku jak i pismach przedstawianych obu organom możliwość posiadania "[...]" w innym celi wywodził z możliwości posiadania pistoletu maszynowego w celu kolekcjonerskim.

Skarżący podniósł możliwą niekonstytucyjność cytowanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w zakresie w jakim w implementacji do prawa polskiego pominął punkty Dyrektywy pozwalające na posiadanie broni "kategorii A" przez kolekcjonerów, co jego zdaniem, koliduje z art. 32 w związku z art. 2 Konstytucji RP.

W końcowej części skargi skarżący zwrócił uwagę Sądu na możliwą bezprawność rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 17 kwietnia 2015 r. zmieniającego warunki egzaminu z pistoletów maszynowych i karabinków samoczynnych. Zmiany te — według przedstawiciela organu mające służyć deregulacji zawodu ochroniarza - faktycznie spowodowały zwiększenie zdawalności eliminując jednocześnie sprawdzenie kompetencji strzelania ogniem ciągłym.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że kwestia zwolnienia skarżącego z egzaminu w zakresie broni maszynowej nie miała, na tym etapie postępowania, znaczenia dla sposobu rozpatrzenia sprawy. Wskazał też, iż z treści pisma skarżącego z dnia [...] listopada 2016 r. (vide: k. 26 akt) wynika, że zapoznał się z informacjami, a ponadto pisma skarżącego z dnia [...] listopada 2016 r. (vide: k. 26 akt), jak i z dnia [...] października 2016 r. dowodzą, że miał on stały dostęp do akt niniejszego postępowania, z którymi zapoznawał się na bieżąco.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej,

a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie zaś z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) dalej P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do wniosków skarżącego dotyczących zwrócenia się przez skład orzekający w niniejszej sprawie do Prezesa NSA z prośbą o podjęcie uchwały abstrakcyjnej przez Izbę Ogólnoadministracyjną NSA. Zgodnie z art. 264 § 2 P.p.s.a. podmiotami uprawnionymi do złożenia wniosku o podjęcie uchwały o której mowa w art. 15 § 1 pkt 2 (uchwały abstrakcyjnej) są: Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, Prokurator Generalnego, Prokuratoria Generalna Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznik Praw Obywatelskich Rzecznik. Praw Dziecka (...). Oznacza to, że podmiotami uprawnionym do złożenia takiego wniosku nie są wojewódzkie sądy administracyjne. Również podjęcie uchwały, o której mowa w art. 15 § 1 pkt. 3 P.p.s.a. dotyczącej zagadnień prawnych budzących poważne wątpliwości w konkretnej sprawie administracyjnej następuje na podstawie postanowienia składu orzekającego, ale jedynie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tym samym skład orzekający w niniejszej sprawie nie jest uprawniony do wystąpienia z takim wnioskiem.

Natomiast zgodnie z § 23 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. z dnia 14 sierpnia 2015 r.) Przewodniczący wydziału orzeczniczego, z zastrzeżeniem § 28, przydziela sprawy sędziom tego wydziału, wyznaczając sędziego sprawozdawcę w sprawie zgodnie ze szczegółowymi zasadami przydziału spraw sędziom określonymi przez kolegium sądu. Sędziego sprawozdawcę w kolejnych sprawach wniesionych do sądu wyznacza się przez wskazanie sędziego według kolejności na podstawie alfabetycznej listy sędziów wydziału orzeczniczego. Stąd nie ma możliwości wyznaczenia składu orzekającego w sprawie skarżącego według wskazanego kryterium – sędziów dopuszczających posiadanie broni przez cywilów – określonych w ustawie jako osoby fizyczne.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), dalej "ustawa". Stosownie do treści art. 10 ust. 1 ustawy, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. W myśl zaś art. 10 ust. 5 ustawy pozwolenie na broń, o którym mowa w ust. 1, nie może być wydane z zastrzeżeniem art. 29 ust. 2, na broń szczególnie niebezpieczną w postaci samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia na odległość. Norma z art. 29 ust. 2 ustawy nie ma zastosowania w stosunku do skarżącego, gdyż z akt sprawy nie wynika, by należał on do kręgu podmiotów wskazanych w jej treści. Niesporne jest także, że broń objęta wnioskiem skarżącego 1 egzemplarz peemu "[...]" na nabój 9 mm w postaci w pełni funkcjonalnej repliki wytworzonej przez uprawnionego rusznikarza, to pistolet maszynowy o kalibrze 6 do 12 mm, który mieści się w pojęciu broni palnej samoczynnej. Definicja tego pojęcia znajduje się w § 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 sierpnia 2011 r. w sprawie rodzajów broni palnej odpowiadającej kategoriom broni palnej określonym w dyrektywie w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. z 2011 r., poz. 1140). Powołane wyżej rozporządzenie broń palną samoczynną, zdolną do rażenia celów na odległość, zalicza do kategorii A. Tym samym pistolet maszynowy o kalibrze 6 do 12 mm, jako broń palna samoczynna, zdolna do rażenia celów na odległość zaliczana do kategorii A nie może być posiadana przez osoby fizyczne.

Dodatkowo należy podnieść, że przy interpretacji przepisów omawianej ustawy należy uwzględniać fakt, że posiadanie broni nie należy do konstytucyjnie chronionych praw obywatelskich, lecz jest określonym przez ustawodawcę atrybutem władztwa państwowego związanym z przywilejem posiadania broni jako odstępstwa od generalnego zakazu jej posiadania. Tym samym, skoro prawo do broni jest reglamentowane, to wykładając wskazane wyżej przepisy ustawy o broni i amunicji interpretacja ich winna zmierzać w kierunki zawężającym, a nie rozszerzającym.

Ma to szczególne znaczenie wobec art. 38 Konstytucji RP, w myśl którego Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. Ścisła, daleko idąca reglamentacja i kontrola dostępu do broni jest właśnie elementem tej ochrony, tym samym restrykcyjne rozumienie przepisów o dostępie do broni i amunicji wypływa z samej ustawy zasadniczej.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego należy uznać, że są one niezasadne. W ocenie Sądu, organy Policji nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego, bowiem przeprowadziły postępowanie dowodowe zgodnie z regułami określonymi w art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a. i na tej podstawie ustaliły, że zachodzą przesłanki z art. 10 ust. 5 pkt 1 ustawy o broni i amunicji skutkujące odmową wydania pozwolenia na wnioskowaną broń. Zmiana nomenklatury w sentencji decyzji organu II instancji i określenie, że odmowa wydania pozwolenia na broń dotyczy broni maszynowej, nie miała wpływu na prawidłowość decyzji, bowiem z jej uzasadnienia i przywołanych w treści przepisów wynika w sposób jasny, że dotyczy pozwolenia na posiadanie broni samoczynnej. Tym samym Sąd stwierdza, że nie doszło do naruszenia art. 61 k.p.a. w postaci wykraczającej poza żądanie skarżącego.

Co zaś się tyczy zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. i art. 73 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. to należy wskazać, że analiza sprawy nie wykazała, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak zapoznania skarżącego przez organ II instancji z konkretnymi przypadkami posiadania broni w celu innym (kusze) przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie miało istotnego wpływu na końcowy wynik postpowania. W wyroku z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05 (publik. ONSA i WSA 2006/6/157) Naczelny Sąd Administracyjny zawarł akceptowaną przez skład orzekający w rozpoznawanej sprawie tezę, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Tego zaś skarżący nie wykazał.

Sąd podziela też pogląd wyrażony przez Komendanta Głównego Policji, że na tym etapie postępowania nie miał znaczenia brak odniesienia się przez organ do kwestii zwolnienia skarżącego z egzaminu, bowiem oba organy uznały, że brak jest podstaw do przyznania żądanego pozwolenia. Kwestia egzaminu jest bowiem kolejnym etapem postępowania w przypadku uznania, iż osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń spełnia ustawowe przesłanki do otrzymania tego pozwolenia.

Wbrew twierdzeniom skarżącego organy obu instancji odniosły się do powołanego orzecznictwa wojewódzkich sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczących posiadania broni w celu kolekcjonerskim i wskazały, że dotyczyło ono zastosowania trybu stwierdzenie nieważności decyzji, a nie kwestii stosowania przepisów prawa materialnego, wskazując na istnienie sprzecznych koncepcji interpretacji przepisów art. 10 ust. 4 i art. 10 ust. 5 ustawy. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę również nie zajmował się problemem interpretacji przepisów ustawy o broni i amunicji wskazanych wyżej, bowiem skarżący nie występował o pozwolenie na broń w celu kolekcjonerskim. Wykładni takiej dokonał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 września 2016 r. sygn. akt II OSK 3223/14. Z tezy tego orzeczenia wynika, że pozwolenie na broń, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z 1999r. o broni i amunicji, nie może być wydane na broń szczególnie niebezpieczną, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, a w odniesieniu do kolekcjonerów broni wynika zakaz kolekcjonowania broni szczególnie niebezpiecznej, w tym ujętej w przepisach 10 ust. 4 pkt 2 lit. e omawianej ustawy.

Skarżący ubiegał się o pozwolenie na posiadanie pistoletu maszynowego o kalibrze 9 mm, który mieści się w pojęciu broni szczególnie niebezpiecznej, a w odniesieniu do kolekcjonerów broni wynika zakaz kolekcjonowania broni szczególnie niebezpiecznej, w tym ujętej w przepisach 10 ust. 4 pkt 2 lit. c. omawianej ustawy

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów postępowania,

a także dokonał prawidłowej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji mających zastosowanie wobec ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.