Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1212/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-05-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Wstrzymano wykonanie decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2018 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] 2017 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wraz ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] 2017 r. Nr [...], wydaną w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. skarżący złożył wniosek o jej wstrzymanie. W uzasadnieniu tego wniosku wskazał, że z uwagi na aktualną sytuację finansową nie ma on możliwości zapłaty podatku jaki wynika z zaskarżonej decyzji, a także z decyzji wymiarowych wydanych w przedmiocie tego samego podatku a dotyczących innych okresów rozliczeniowych (za rok: 2013, 2015, 2016, 2017). W tym kontekście podkreślił, że łączna wysokość obciążeń publicznoprawnych z tytułu podatku od nieruchomości za lata – 2013, 2014, 2015, 2016 i 2017 wynosi ponad 70.000 zł.

Wyjaśnił, że brak zaplanowania środków pieniężnych na zapłatę zobowiązań podatkowych z tytułu rzeczonego podatku wynikał z przeświadczenia strony co do przysługującego jej prawa do zwolnienia z opodatkowania.

Nawiązując do aktualnej sytuacji finansowej wnioskodawca wyjaśniał, że aktualnie prowadzi trzy małe sklepy obuwnicze, a także działalność w zakresie sprzedaży internetowej. Obecnie odnotowuje spadek zamówień internetowych oraz spadek zakupów w sklepach stacjonarnych. Na poparcie tych twierdzeń skarżący przeprowadził analizę porównawczą dochodu z lat 2015, 2016 i 2017 r., podkreślając, że rok 2016 zakończył się dochodem o połowę mniejszym niż rok 2015 r., a w roku 2017 r. (na dzień składania wniosku) dochód w ogóle nie wystąpił (przy przychodzie o połowie mniejszym niż w 2016 r.).

W swojej argumentacji skarżący nawiązał także do ponoszonych kosztów działalności gospodarczej akcentując, że wpływy z działalności gospodarczej z trudem wystarczają na pokrycie comiesięcznych niezbędnych wydatków, jak: wydatki na ZUS (5-7.000 zł), wynagrodzenia (12-15.000 zł), dzierżawa lokali sklepowych (12.000 zł), prowizje od sprzedaży internetowej (5-7.000 zł), koszt wysyłek towarów (5.000 zł), raty kredytowe (8.000 zł), rata za samochód dostawczy (1.800 zł), paliwo (1.800 zł), media (3.000 zł), telefon i internet oraz inne koszty stałe (1-2.000 zł).

Podkreślił, że nie posiada żadnych rezerw finansowych w postaci środków pieniężnych na koncie czy lokat, a utrata płynności finansowej spowoduje, że nie będzie on w stanie wywiązać się ze stałych opłat jakie generuje działalność gospodarcza, w tym, z tytułu wynagrodzeń dla zatrudnianych pracowników.

Z informacji udzielonych przez stronę na etapie ubiegania się o prawo pomocy wynika, że jeden sklep został zamknięty tj. że nie funkcjonuje on od 1 marca 2018 r. W latach 2016-2017 skarżący wiązł 3 kredyty obrotowe i spłaca z tego tytułu miesięczne raty w kwocie 8.000 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie należało uwzględnić.

Zasadność tego wniosku Sąd oceniał przez pryzmat przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Zgodnie z treścią tego przepisu, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Przesłanki o jakich mowa w tym przepisie mają charakter zwrotów niedookreślonych, a zatem ocena ich wystąpienia uwarunkowana jest okolicznościami konkretnego przypadku.

Należy przy tym dodać, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia (lub jego wyegzekwowanie), ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 752/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Oceniając w myśl tych kryteriów złożony w sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, że podniesione w tym wniosku okoliczności wpisują się w przesłankę obawy wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnioną w świetle twierdzeń wniosku, a także informacji wynikających z akt sprawy, możliwość wystąpienia tej przesłanki Sąd analizował przede wszystkim z punktu widzenia skutków jakie wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać w sferze gospodarczej podatnika. Sąd miał przy tym na względzie nie tylko wysokość zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji, ale także i wynikającego z innych decyzji dotyczących tego samego podatku (za lata: 2013, 2015, 2016 i 2017), które to decyzji także zostały zaskarżone przez podatnika do tut. Sądu.

Z treści wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wynika, że wnioskodawca odnotowuje spadek obrotów uzyskiwanych z handlu, a wpływy z działalności gospodarczej przeznaczane są przede wszystkim na pokrycie bieżących kosztów tej działalności. Zakup towarów handlowych następuje w ograniczonym zakresie.

Argumentacja wniosku koresponduje z informacjami jakich wnioskodawca udzielił na etapie prawa pomocy. Z informacji tych, popartych dokumentami, wynika, że wnioskodawca od 1 marca 2018 r. zlikwidował prowadzenie jednego ze sklepów obuwniczych.

Okoliczność ta uprawdopodabnia zdaniem Sądu twierdzenia wnioskodawcy co do malejącego popytu na oferowany przez niego asortyment obuwniczy.

Z treści wniosku o wstrzymanie, a także, z pism złożonych na etapie prawa pomocy wynika również, że wnioskodawca spłaca 3 kredyty obrotowe. Miesięczne raty z tego tytułu wynoszą kwotę ok. 8.000 zł.

W ocenie Sądu, powoływana przez skarżącego tendencja spadkowa w obrotach z handlu, przy uwzględnieniu niezbędnych kosztów jakie w każdym przypadku generuje działalność gospodarcza, a nadto, przy uwzględnieniu dodatkowych jeszcze obciążeń finansowych wynikających z wydanych wobec wnioskodawcy decyzji z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2013-2017 mogą łącznie stanowić okoliczności, które w sposób negatywny oddziaływać będą na możliwość niezakłóconego prowadzenia działalności gospodarczej prowadzonej przez stronę.

Ewentualność ta może z kolei pozbawić skarżącego dotychczasowego źródła dochodu, a także spowodować wypowiedzenie umów kredytowych. Negatywną konsekwencją tych zdarzeń będzie niewątpliwie także konieczność zwolnienia pracowników jakich zatrudnia wnioskodawca.

Wszystkie te okoliczności uzasadniają udzielenie wnioskodawcy ochrony tymczasowej z art. 61 § 3 p.p.s.a. do czasu rozpoznania skargi na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W..

Kierując się przedstawioną argumentacją, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.