Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1753/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę o wznowienie postępowania

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka- Płaczkowska WSA Emilia Lewandowska (spr .) Protokolant starszy referent Justyna Kobylarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2018 r. sprawy ze skargi A. P. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 35/17 oddala skargę o wznowienie.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 31 marca 2017 r. sygn.. akt I SA/Wa 35/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 10 listopada 2016 r. , nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego. Powyższy wyrok stał się prawomocny z dniem 22 sierpnia 2017 r.

Pismem z dnia 19 października 2017 r. Skarżąca wystąpiła ze skargą o wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania sądowego w sprawie o sygn. I SA/WA 35/17. W uzasadnieniu skargi zarzuciła nieważność postępowania sądowego, z uwagi na to, że została pozbawiona prawa do obrony swoich praw. Ponadto wraz ze skargą przedłożyła nowe dowody, które, w jej ocenie, mogły mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] października 2017 r.;

b) zaświadczenie lekarza sądowego z [...] października 2017 r. nr [...];

c) pismo Powiatowego Urzędu Pracy w [...];

Reasumując Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 8 w związku z art. 7 pkt 6 i 7 oraz art. 43 ust. 1 w związku z art. 107 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2014 r. o pomocy społecznej przez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż w dacie wydania wyroku z dnia 31 marca 2017 r. sygn.akt I SA/WA 35/17 jej dochód wynosił zero złotych, zaś opłata za studia jest jej niezbędna do przekwalifikowania się. Dodatkowo Skarżąca zarzuciła dyskryminację jej osoby ze względu na niepełnosprawność, co stanowi naruszenie art. 3 pkt 3 Traktatu o UE.

SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest niezasadna, dlatego podlegała oddaleniu.

Stosownie do art. 281 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a." na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia postępowania.

W pierwszej kolejności Sąd zbadał przesłanki warunkujące dopuszczalność skargi o wznowienie postępowania. I tak, w ocenie Sądu, Skarżąca wystąpiła o wznowienie postępowania z zachowaniem trzymiesięcznego terminu wynikającego z art. 277 P.p.s.a. Termin ten rozpoczął bowiem bieg w dniu, w którym Skarżąca dowiedziała się o nowych dowodach i okolicznościach w sprawie, co jak wynika z akt sądowych sprawy miało miejsce w październiku 2017 r., w którym to miesiącu skarżąca złożyła również niniejszą skargę.

Sąd uznał również, że skarga o wznowienie postępowania spełnia wymogi formalne wynikające z art. 279 p.p.s.a. oraz opiera się na ustawowych przesłankach wznowienia wymienionych w art. 271 pkt 2 P.p.s.a. i art. 273 § 2 P.p.s.a. Sąd wskazuje jednak w tym miejscu, że pomimo spełniania wymogów formalnych wynikających z art. 279 P.p.s.a oraz pomimo powołania ustawowych przesłanek wznowienia postępowania, to jest przesłanek wskazanych w art. 271 pkt 2 P.p.s.a. i art. 273 § 2 P.p.s.a. wniesiona skarga o wznowienie postępowania sądowego podlegać winna oddaleniu.

Skarżąca jako pierwszą z podstaw do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego wskazała przesłankę określoną w art. 271 pkt 2 P.p.s.a., twierdząc, że pozbawiona została możliwości obrony, swoich praw w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 31 marca 2017 r, sygn. akt I SA/WA 35/17.

Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że zgodnie z art. 271 pkt 2 P.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu jego nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Aby doszło do wznowienia postępowania na podstawie powołanego przepisu muszą zostać spełnione łącznie trzy przesłanki: a) w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, b) strona została pozbawiona możności działania oraz c) bezpośrednią i wyłączną przyczyną pozbawienia strony możności działania było naruszenie przepisów prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 1699/09, pub. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z treści powołanego przepisu wynika, że wskazana w nim przyczyna nieważności postępowania skutkuje uchyleniem prawomocnego orzeczenia bez względu na to, czy miała ona wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W takiej sytuacji zawsze konieczne jest wykazanie, że zachodzi związek przyczynowy pomiędzy naruszeniem prawa procesowego, a pozbawieniem możliwości swoich praw. O pozbawieniu możności obrony swoich praw można mówić natomiast, gdy stronie nie dano w ogóle możliwości działania lub z przyczyny leżącej poza nią nie mogła ona w ogóle wziąć udziału w sprawie. W innych przypadkach ewentualnie zachodzić może tylko utrudnienie działania, co nie uzasadnia wznowienia postępowania sądowego. Przy czym, jeżeli w sprawie w ogóle nie doszło do uchybień procesowych, które pozbawiłyby osobę zainteresowaną możliwości podejmowania wszelkich dozwolonych w przepisach procedury sądowoadministracyjnej czynności procesowych, to zainteresowana strona nie może domagać się skutecznie wznowienia postępowania sądowego, gdyż w takiej sytuacji nie może być w ogóle mowy o pozbawieniu strony możności działania (obrony swoich praw) w omawianym znaczeniu.

W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, w toku postępowania zakończonego wydaniem wyroku z 31 marca 2017 r. nie doszło do pozbawienia Skarżącej możliwości działania, a tym samym możliwości obrony swoich praw. Jak wynika z protokołu rozprawy w dniu 31 marca 2017 r. skarżącą na rozprawie reprezentował profesjonalny pełnomocnik ustanowiony z urzędu postanowieniem Sądu z 17 marca 2017 r.

Pełnomocnik złożył w terminie wniosek o sporządzenie i uzasadnienie wyroku na piśmie i doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem oraz wniosek o sprostowanie protokołu rozprawy z 31 marca 2017 r. a także opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z 31 marca 2017 r. W tej sytuacji nie można uznać, że Skarżąca została pozbawiona obrony swoich praw.

W skardze o wznowienie postępowania sądowego jako drugą przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania Skarżąca wskazała art. 273 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania sądowego w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Wymienione w art. 273 § 2 P.p.s.a. przesłanki należy rozumieć w ten sposób, że dowody, na które powołuje się strona, istniały przed zakończeniem sprawy, której dotyczy wniosek oraz zostały wykryte po prawomocnym zakończeniu postępowania. Ponadto okoliczności te mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a więc niezbędne jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy okolicznościami faktycznymi lub środkami dowodowymi, a treścią prawomocnego orzeczenia sądu. Jednocześnie strona nie mogła z tych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych skorzystać w poprzednim postępowaniu, ponieważ nie były one znane stronie. Pogląd taki utrwalony jest zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki z: 22 lutego 2017 r., I FSK 1121/16; 19 maja 2014 r., II FSK 962/14; 28 stycznia 2014 r., I FSK 368/13; 25 kwietnia 2013 r" II FSK 1776/11; 24 kwietnia 2013 r., I OSK 2068/11; 20 listopada 2012 r., II OSK 1853/12; 8 luty 2011 r, II OSK 2355/10). jak i w doktrynie (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa, 2016, s. 1183).

Zdaniem Sądu dołączone do skargi o wznowienie dokumenty w postaci orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z [...] października 2017 r., zaświadczenie lekarza sądowego z [...]października 2017 r. nr [...] nie spełniają opisanych powyżej przesłanek, gdyż zostały sporządzone po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z 31 marca 2017 r. kończącego postępowanie, którego wznowienia domaga się strona. Nie mogły one zatem zostać powołane przez Skarżącą w toku tego postępowania. Ponadto wskazane powyżej dokumenty oraz dowód w postaci pisma Powiatowego Urzędu Pracy w [...] nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy, gdyż odmowa przyznania zasiłku spowodowana była tym, że Skarżąca nie legitymowała się orzeczeniem potwierdzającym całkowitą niezdolność do pracy co było jednym z warunków przyznania zasiłku stałego, określonym w art. 37 ust 1 ustawy o pomocy społecznej. Orzeczenie o całkowitej niezdolności do sprawy Skarżąca uzyskała dopiero [...] października 2017 r. , a więc nie istniało ono w dacie wydania decyzji kontrolowanej w sprawie sygn. akt I SA/WA 35/17 tj. [...] listopada 2016 r. (data decyzji wydanej przez SKO). Zatem Sąd uznał, że skarga o wznowienie postępowania nie opiera się na ustawowych podstawach wznowienia, o których stanowi art. 271 pkt 2 i art. 273 § 2 p.p.s.a.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 282 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.