Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2145/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Krystyna Kleiber po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 września 2005 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2005 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości; 2) określa, że decyzja wymieniona w pkt 1 wyroku nie może być wykonana w całości.


UZASADNIENIE

III SA/Wa 2145/05

UZASADNIENIE

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...] po rozpatrzeniu na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 kpa wniosku D. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...]. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. odmówił D. M. umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne w kwocie 8.54,12 zł obejmujące składki na ubezpieczenie zdrowotne za okres od kwietnia 2003 r. do sierpnia 2004 r. i marzec 2005r. w łącznej kwocie 2.694,01 zł, w tym z tytułu składek - 2.316,21, oraz z tytułu odsetek naliczonych na dzień 10 marca 2005. - 377,80 zł. W uzasadnieniu tej decyzji Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wskazał, że D. M. nie przedstawiła okoliczności, które spełniają przesłanki do umorzenia należności na podstawie art. 28 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 ze zmianami). Zobowiązana, z racji prowadzonej działalności gospodarcze oraz pobierania świadczenia rentowego ma możliwość przystąpienia do spłaty zadłużenia w układzie ratalnym.

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych rozpatrując ponownie sprawę wyjaśnił, iż w świetle przepisu art. 28 powoływanej ustawy ponownie brak jest podstaw do stwierdzenia całkowitej nieściągalności należności.

D. M. w dniu 29 czerwca 2005 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o "ponowne rozpatrzenie jej podania". Wyjaśniła, że dochody z prowadzonej działalności gospodarczej są niewielkie, choruje na cukrzycę i nadciśnienie tętnicze co wiąże się z wydatkami na leki. Skarżąca argumentowała również, iż osoba upoważniona do dokonywania wszelkich płatności jak również prowadzenia dokumentacji z tym związanej, nie przekazywała przekazanych przez nią na ten cel pieniędzy.

W odpowiedzi na skargę Odział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w R. wniósł o jej oddalenie, uznając podniesione w niej zarzuty za

2

III SA/Wa 2145/05

nieuzasadnione. Organ wskazał, iż powstanie zaległości z winy osoby odpowiedzialnej za dokonywanie wpłat oraz brak informacji z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w opłacaniu składek nie może stanowić przesłanki do umorzenia zaległości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269).

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; z 2004 r. Nr 162, poz. 1692). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezależnie więc od zarzutów zawartych w skardze D. M. i, Sąd badając legalność decyzji, stwierdził, iż decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w II instancji została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości.

Kognicja sądów administracyjnych w odniesieniu do spraw w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek ubezpieczeniowych oraz składek na określone fundusze została wprowadzona ustawą z dnia 10 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 121, poz. 1264). Przepis artykuł 10 pkt 26a tej ustawy zmienił - z dniem 1 lipca 2004 r. - brzmienie art. 83 ust. 4 ustawy. Pierwotną treść "Od decyzji przyznającej świadczenie w drodze wyjątku oraz od decyzji odmownej odwołanie nie przysługuje" zastąpił treścią "Od decyzji przyznającej świadczenie w drodze wyjątku oraz decyzji odmawiającej przyznanie takiego świadczenia, a także od decyzji w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, odwołanie nie przysługuje". W ten sposób ta kategoria spraw została wyłączona z zakresu właściwości sądów powszechnych - sądów pracy i ubezpieczeń społecznych, jako wyjątek od stosowanej ustawą reguły.

Podstawą więc wydanej decyzji stanowił przepis art. 83 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w brzemieniu obowiązującym po dniu 1 lipca 2004 r., a przed dniem 24 sierpnia 2005 r., kiedy to został zmieniony art. 1-szym ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 150, poz. 248).

3

III SA/Wa 2145/05

Aczkolwiek przepis ten stanowił, że od decyzji Zakładu Ubezpieczeń w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne odwołanie nie przysługuje to zważyć należy, że przepisy następne zamieszczone w art. 83a i 83b przewidywały, iż w każdym przypadku wzruszenie decyzji ostatecznej lub konieczność wydania postanowienia należały stosować przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (kpa). Zgodnie też z klauzulą generalną, wyrażoną w art. 123 ustawy, iż w sprawach uregulowanych ustawą stosuje się kodeks postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej, a więc kiedy przepis ustawy odsyła do innej aniżeli kodeks postępowania administracyjnego podstawy. Jednocześnie art. 180 § 1 kpa wskazuje, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się przepisy kodeksu chyba że przepisy dotyczące ubezpieczeń ustalają odmienne zasady postępowania w tych sprawach.

Zgodnie z art. 127 § 3 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze, stronie niezadowolonej z tej decyzji służy do tegoż organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przy zasadzie z art. 15 kpa, iż postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne - odwołanie winien rozpoznać organ wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (art. 127 § 1 kpa).

W przedmiotowej sprawie decyzję w pierwszej instancji wydał Prezes Zakładu Ubezpieczeń. Tymczasem przepis art. 83 ust. 4 stanowił, że decyzja należy do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie zaś do Prezesa. Stosownie więc do przepisów powołanej ustawy Prezes mógł wydać tę decyzję nie w imieniu własnym -lecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Potwierdza to Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz.U. Nr 141, poz. 1365) przypisując kompetencje Zakładowi Ubezpieczeń.

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wchodzi w skład Zarządu i kieruje działalnością Zakładu, reprezentując go na zewnątrz (art. 72 i 73 cytowanej ustawy). Oznacza to, że Prezes Zakładu jest uprawniony i zobowiązany w imieniu Zakładu do wydawania przewidzianych ustawą decyzji w tym określonych w art. 28 ustawy. Błąd zawarty w nagłówku w oznaczeniu autora decyzji nie miał znaczenia dla istoty sprawy. Natomiast z cała pewnością Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie mógł być dla swej decyzji drugą instancją gdyż nie jest osobą wymienioną w

4

III SA/Wa 2145/05

przepisie art. 127 § 3 kpa. Tak więc pouczenie zawarte pod decyzją z dnia 28 kwietnia 2005 r. o ponownym rozpatrzeniu sprawy, było błędne.

Dla rozpatrzenia odwołania od przedmiotowej decyzji właściwy rzeczowo jest zgodnie z art. 17 pkt 3 kpa właściwy minister - w tym przypadku Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej.

Właściwość rzeczowa jest to zdolność organu administracji publicznej do rozpoznawania i rozstrzygania danej kategorii spraw (B. Adamiak, [w:] B. Adamiak ..., dz. cyt., str. 123). Ustala się ją według przepisów o zakresie jego (organu) działania (art. 20 kpa). Konsekwentnie zatem należy uznać, iż Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych uchybił także dyspozycji art. 19 kpa stanowiącemu, że organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Naruszenie wskazanego przepisu, polegające na wydaniu decyzji przez organ niewłaściwy, stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 §1 pkt 1 kpa. Wynika to z literalnego brzemienia cytowanego przepisu.

Zważyć należy, że w dacie orzekania w tej sprawie przepis art. 83 ustawy, jak już podkreślono, uległ dalszej zmianie. Strona niezadowolona z decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może złożyć wniosek do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tak więc w stanie prawnym istniejącym po dniu 24 sierpnia 2005 r. - Prezes Zakładu byłby uprawniony do rozpatrzenia wniosku D. M.

Sąd jednak bada legalność decyzji administracyjnej z przepisami obowiązującymi w dacie wydania decyzji ostatecznej, a więc w tej sprawie w dacie rozpatrzenia sprawy przez drugą instancję. Miało to miejsce w dniu [...] maja 2005 r.

Z podanych względów Sąd nie oceniając materialno-prawnych argumentów podniesionych w decyzji z dnia [...] maja 2005 r. oraz w skardze - na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.