Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 96/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-03-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par.1 i  par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący: SSO del. Jolanta Strumiłło po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" znak "[...]" w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" znak "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do marca 2007r. p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej określił zobowiązanie podatkowe M. S. w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do marca 2007r.

Skargę na powyższe orzeczenie wraz z wnioskiem o wstrzymanie jego wykonania złożył M. S. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentował, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji skutkował będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego skarżącego i wiążącą się z tym znaczną szkodą i powstaniem nieodwracalnych skutków polegających na utracie płynności finansowej i uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Podkreślić należy, że użycie przez ustawodawcę zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. NSA w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04 (niepubl.) stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex nr 1241556).

Z powołanego przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika również, iż to wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

W niniejszej sprawie skarżący uprawdopodobnił istnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przede wszystkim skarżący wskazał, że już z uwagi na wysokość zobowiązania i formę prowadzenia działalności gospodarczej, a także brak możliwości w krótkim czasie pozyskania kredytów bankowych doprowadzi do konieczności zaprzestania działalności gospodarczej, a w następstwie spowoduje niebezpieczeństwo znacznej szkody po stronie skarżącego. Sąd uwzględnił, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpatrzenia skargi zmusi de facto skarżącego do zaprzestania działalności z powodu utraty płynności finansowej .

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że spełnione zostały przesłanki art. 61§ 3 p.p.s.a. i orzekł jak w postanowieniu.