Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 355/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-07-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K.-S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 2 czerwca 2014 r., pełnomocnik A. K.-S. zwrócił się o przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi w kwocie 500 zł.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Na podstawie złożonego przez pełnomocnika oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawczyni, dokumentów dołączonych do wniosku oraz znajdujących się w aktach administracyjnych (odpisów: decyzji MOPS z dnia [...] i [...], decyzji Prezesa KRUS z dnia [...] o podleganiu przez męża wnioskodawczyni ubezpieczeniu społecznemu rolników, do których opłacania zobowiązana jest wnioskodawczyni), ustalono, że wnioskodawczyni prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem, małoletnim synem, siostrą oraz Cz. K. (matką?), w skład jej majątku wchodzi dom o powierzchni 87 (77) m2 oraz nieruchomość rolna o powierzchni 4,6200 ha, która – jak wynika z akt sprawy – nie jest użytkowana na cele rolnicze, źródłem utrzymania pięcioosobowej rodziny są przyznany wnioskodawczyni na okres od 1 listopada 2013 r. do 31 października 2014 r. zasiłek rodzinny w kwocie 106 zł miesięcznie, przyznana siostrze renta w kwocie 980 zł brutto, a Cz. K. emerytura w wysokości 1.750 zł brutto miesięcznie, do dnia 31 czerwca 2014 r. syn wnioskodawczyni otrzymywał stypendium szkolne w wysokości 160 zł miesięcznie. Wnioskodawczyni posiada zadłużenie z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników, które na dzień 17 stycznia 2013 r. wynosiło 8.232 zł (wraz z odsetkami).

W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy stwierdził, że wnioskodawczyni nie ma realnych możliwości poniesienia pełnych kosztów sądowych. Za taką ocena przemawia fakt korzystania przez wnioskodawczynię ze świadczeń pomocy społecznej. Z uwagi na trudną sytuację rodziny wnioskodawczyni już w roku ubiegłym przyznano zasiłek rodzinny, zaś jej syn w czasie trwania roku szkolnego otrzymywał pomoc materialną z MOPS w postaci stypendium socjalnego. Pięcioosobowa rodzina wnioskodawczyni utrzymuje się obecnie w zasadzie wyłącznie z przyznanych siostrze i Cz. K. świadczeń emerytalno-rentowych, które to świadczenia łącznie wynoszą 2.730 zł brutto. Uwzględniając kwotę wypłacanego wnioskodawczyni zasiłku, ustalono, że miesięczny dochód na jednego członka rodziny wnioskodawczyni wynosi około 567 zł. W ocenie referendarza sądowego środki, jakimi dysponuje wnioskodawczyni i jej rodzina nie pozwalają nawet na pokrycie wszystkich bieżących koniecznych wydatków.

Z tych względów uznano, że skarżąca wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.