Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 49/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 106, art. 268a
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie negatywnej opinii o kwalifikowanym pracowniku ochrony fizycznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach postanowieniem z [...] r. nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 268a ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej K.p.a.) po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez D.K. (dalej: skarżącą, stroną skarżącą, stroną) na postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w R. z [...] r. w sprawie wydania nagannej opinii o osobie ubiegającej się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie i stwierdził, że strona nie posiada nienagannej opinii..

W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy i argumentację prawną.

Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach, zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 6 i ust. 5 ustawy z 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2142 ze zm.) wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w R. o wydanie opinii o osobie ubiegającej się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej skarżącej. Organ I instancji w toku postępowania opiniodawczego przeprowadził szereg dowodów w celu ustalenia opinii o ubiegającej się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

W dniu 18 marca 2019r. do organu wpłynęło postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w R. z [...] r. stwierdzające, że strona nie posiada nienagannej opinii. Na postanowienie to strona złożyła zażalenie . Organ II instancji w wyniku analizy materiału zgromadzonego w sprawie stwierdził uchybienia proceduralne tj. naruszenie art. 7, art. 77, art. 81 oraz art. 10 K.p.a. i uchylił zaskarżone postanowienie. Wskazał na konieczność uzupełnienia, zgodnie z przepisami procedury administracyjnej zgromadzonego materiału poprzez przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków, policjantów biorących udział we wskazanych w postanowieniu interwencjach.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji postanowieniem z [...] r. ponowienie stwierdził, że strona nie posiada nienagannej opinii. Z uzasadnienia postanowienia wynikała, że zachowanie strony odbiega od ogólnie przyjętych norm współżycia społecznego i nie daje rękojmi nienagannego i odpowiedniego zachowania.

Strona nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, ponownie wniosła zażalenie, wskazując na brak dowodów na twierdzenia zawarte w postanowieniu. Dotyczy to relacji z sąsiadami oraz rzekomej agresji. Opinia jest w jej ocenie krzywdząca i niesprawiedliwa. Wniosła o ponowne przeprowadzenie dowodu ze wskazanego materiału i ponowne rozpatrzenie z uwagi na ważne znaczenie dla ustalenia faktów.

Postanowieniem z [...] r. organ odwoławczy uchylił zaskarżone postanowienie wskazując ponownie na naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazał na konieczność odniesienia się przez organ do żądań wniesionych przez stronę do protokołu czynności z 10 czerwca 2019r. oraz przeprowadzić dowód z zeznań świadków, członków obu ekip pogotowia ratunkowego biorących udział w interwencji w nocy z [...] na [...]r. Wskazano na uprawnienie strony do udziału w postepowaniu, a organ winien umożliwić stronie przedłożenie dowodów, o których pisze w uzasadnieniu (art. 75 K.p.a).

Organ w toku ponownego rozpoznania sprawy przesłuchał członków ekip pogotowia ratunkowego. Z ich zeznań wynika, że nie pamiętają przebiegu interwencji. Wskazano, że wszystkie okoliczności wyjazdów opisane są w karcie medycznych czynności ratunkowych . Z zeznań tych osób wynikało również, ze zostały wezwane do pacjentki, która była agresywna, pobudzona, krzyczała, miała wahania nastrojów, odmówiła zbadania podstawowych parametrów życiowych.

Strona złożyła szereg wniosków dowodowych w postaci m.in. kserokopii dokumentów potwierdzających wykształcenie, kserokopii części pracy dyplomowej oraz innych dokumentów złożonych wraz z wnioskiem. Wniosła również o przeprowadzenie dowodu z dokumentów Pogotowia Ratunkowego z interwencji z [...]r.

W toku prowadzonego postepowania w dniu [...] r. wpłynęło zażalenie strony na postępowanie administracyjne w sprawie wydania opinii. Postanowieniem z [...]r. Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach stwierdził niedopuszczalność zażalenia oraz pouczył stronę, że zażalenie będzie jej przysługiwało na postanowienie, które zostanie je prawidłowo doręczone.

W toku postępowania strona złożyła kolejne wnioski dowodowe, których przeprowadzenia organ opiniodawczy postanowieniem z [...] r. odmówił gdyż nie miały one znaczenia dowodowego i nie wnosiły do sprawy nowych informacji. Strona złożyła na powyższe odwołanie, a organ II instancji stwierdził jego niedopuszczalność.

Komendant Miejski Policji w R. postanowieniem z [...] r. stwierdził, że strona nie posiada nienagannej opinii. Postanowienie doręczono stronie [...]r.

Strona w dniu [...] r. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając naruszenie art. 7, art. 77, art. 81, a przede wszystkim art. 10 § 1 K.p.a. Postanowienie w jej ocenie było przedwczesne gdyż nie otrzymała odpowiedzi na zażalenie z [...] r., a nadto wniosła o włącznie do materiału sprawy dowodów, które nie zostały do tej pory włączone.

Organ II instancji rozpoznając powyższe zażalenie nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Uznano, że argumenty dotyczące jej relacji z sąsiadami są pozbawione dowodów. Żaden z sąsiadów nie zdecydował się złożyć zeznań w obecności strony z obawy o swoje mienie i zdrowie oraz z obawy zemsty. Dotychczasowe zachowanie strony wobec sąsiadów w wystarczającym stopniu utwierdzało w przekonaniu, że należy jej unikać z uwagi na ryzyko napaści słownej, nie wykluczając możliwości spowodowania szkód materialnych. Wskazano, że w toku postepowania uzyskano z Ośrodka Pomocy Społecznej w C. informacje, że strona pozostaje pod opieką lekarza specjalisty w poradni zdrowia psychicznego i regularnie zażywa leki. Z zeznań funkcjonariuszy Policji biorących udział w interwencji wynikało, że strona zachowywała się dziwnie, krzyczała, nie słuchała poleceń, nie chciała dobrowolnie udać się do karetki, stawiała opór. Zastosowano środki przymusu w postaci kajdanek. Okoliczności tych zdarzeń znalazły potwierdzenie w zeznaniach ratowników medycznych biorących udział w interwencji oraz w przedłożonej przez stronę do akt dokumentacji. Ustalono, w oparciu o dokumentację medyczną, że powodem wezwania do strony pogotowia ratunkowego było zaburzenia psychiczne oraz pobudzenie i agresja, zaś udzielający pomocy ratownicy medyczni nie pamiętali interwencji, odwoływali się do dokumentacji z interwencji. Jednakże jedna z tych osób pamiętała interwencję, a wezwanie dotyczyło pacjentki pobudzonej, agresywnej, z wahaniem nastrojów, która odmówiła wykonania podstawowych badań parametrów życiowych. Interwencja zakończyła się przewiezieniem pacjentki do szpitala psychiatrycznego.

Komendant Miejski Policji w R. odmówił stronie przeprowadzenia dowodu z przebiegu interwencji oraz z dostarczonych przez nią dokumentów, gdyż okoliczności w nich wskazane zostały już stwierdzone innymi dowodami, a przedstawiona dokumentacja nie wnosi nowych informacji. W ocenie organu opiniodawczego wnioski te stanowią znamiona wywierania presji na organ w celu zmiany rozstrzygnięcia oraz prowadzą do nieuzasadnionego przedłużania postępowania.

W ocenie organu odwoławczego skarżąca miała zapewniony stosowanie do art. 10 K.p.a. udział w postepowaniu, otrzymywała kserokopię wskazanych przez siebie dokumentów. Stwierdzono również, że organ opiniodawczy nie naruszył przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 K.p.a.), zebrał wszechstronnie materiał dowodowy, dokonał jego wnikliwej oceny w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie osób i mienia, opinię o kwalifikowanym pracowniku ochrony wydaje właściwy ze względu na jego miejsce zamieszkania komendant Policji na podstawie aktualnie posiadanych informacji. Przepisy ustawy, wprowadzające wymóg nienagannej opinii jako warunku otrzymania wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, nie wskazują żadnych szczególnych kryteriów, którymi ma się kierować organ właściwy do wydania opinii. Mając na uwadze specyfikę wykonywanej przez pracownika ochrony pracy związanej z koniecznością zagwarantowania zaufania publicznego, jak i przysługujące takiemu pracownikowi uprawnienia stosowana środków ochrony osób i mienia (art. 36-38 ustawy), przy ocenie zasadnym jest wzięcie pod uwagę i uwzględnienie wszelkich zdarzeń z udziałem opiniowanego. Nienaganna opinia powinna być wydana osobie, która ze względu na cechy osobowości nadaje się do wykonywania zadań oraz dysponowania uprawnieniami kwalifikowanego pracownika ochrony.

W ocenie organu okoliczności opiniowanej sprawy nie pozwalają na uznanie, że strona posiada nienaganną opinię, a świadczą o tym przede wszystkim dwie interwencje policyjne, w których opiniowana została wskazana jako sprawczyni, a co skutkowało umieszczeniem jej w szpitalu. W miejscu zamieszkania strony nie ustalono żadnej osoby mogącej pozytywnie wypowiedzieć się o stronie, a najbliżsi sąsiedzi mają obawy co do jej zachowania i kategorycznie odmówili jakichkolwiek czynności z jej udziałem. Nadto dzielnicowy poinformował, że w 2000 roku na prośbę matki strony podjęto interwencję w związku z dziwnym zachowaniem strony (pobudzenie i wykrzykiwanie słów nie mających związku z sytuacją).

Wobec powyższego organ II Instancji postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie stwierdzając, że strona nie posiada nienagannej opinii, co powoduje, że nie spełnia warunku z art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie osób i mienia.

Pismem z 18 grudnia 2019r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Adiustacyjnego na postanowienie z [...] r.

W skardze strona zarzuciła organowi Policji naruszenie przepisów art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 §1 K.p.a. i art. 78 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych z 9 i 10 września 2019 r., nieprzesłuchanie świadków pod odpowiedzialnością karną. W wyniku odrzucenia tych wniosków materiał dowodowy nie został zebrany w sposób wyczerpujący i dlatego nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, co narusza słuszny interes strony. Naruszono przepis art. 81 Kpa, gdyż okoliczności mogą zostać uznane za udowodnione jeśli strona miała możliwość wypowiedzenia się. Nadto po uchyleniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organ nie respektował zaleceń, co miało wpływ na wynik sprawy.

W świetle tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji i wniosła o jego zmianę poprzez wydanie pozytywnej opinii. W uzasadnieniu skargi podtrzymała dotychczas prezentowane w sprawie stanowisko oraz towarzyszącą mu argumentację.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całości swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy, w której wydano zaskarżoną decyzję i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone orzeczenie jest prawidłowe i zostało podjęte zgodnie z obowiązującym prawem. Sprawując kontrolę legalności decyzji Sąd nie dopatrzył się w niej ani wad kwalifikowanych ani też uchybień przepisów prawa procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź naruszeń prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

Przepisy ustawy o ochronie osób i mienia nie definiują w art. 26 ust. 3 pkt 6 pojęcia "nienaganna opinia", nie określają też kryteriów, jakimi kierować ma się organ opiniujący osobę ubiegającą się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony. Nienaganność opinii kojarzyć należy z oczekiwaniem od pracownika ochrony wykazania się w codziennym postępowaniu takimi cechami, które pozwalają na obdarzenie go niezbędnego w tej pracy zaufaniem. Ustawodawca postawił zatem przed osobą pragnącą pracować w tym zawodzie wysokie wymagania jeżeli chodzi o etos życia codziennego, uczciwość, przyzwoitość, a nade wszystkim praworządność. Do elementów wzorca osoby legitymującej się nienagannym zachowaniem zaliczyć zatem w szczególności należy postępowanie zgodne z porządkiem prawnym i obowiązującymi normami społecznymi, niepozwalające na sformułowanie obiektywnie uzasadnionych zarzutów. Badając tę przesłankę nie można abstrahować od celu wydawanej opinii. W przypadku pracownika ochrony należy brać przede wszystkim pod uwagę charakter powierzanych mu zadań, a zatem dbałość o bezpieczeństwo osób i mienia, zabezpieczanie ich przed niezgodnym z prawem działaniem osób trzecich. Należyte wywiązywanie się z tych obowiązków wymaga zatem w pierwszej kolejności przestrzegania prawa, a ponadto właściwych działań w sytuacjach konfliktowych, prawidłowych i adekwatnych reakcji na różne czynniki i zagrożenia (wyrok NSA z 29.09.2011 r., sygn. akt II GSK 963/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skoro podstawowym zadaniem kwalifikowanego pracownika ochrony jest zapewnienie bezpieczeństwa osób i powierzonego mienia przed działaniami osób naruszających prawo, to na nienaganną opinię nie zasługuje ten, kto sam takich warunków nie spełnia ( wyrok NSA z 4.02.2009 r., sygn. akt II GSK 1066/08). Poczynione przez organ opiniujący ustalenia odnośnie zachowania skarżącej w miejscu zamieszkania, wśród osób z nią sąsiadujących nie dają gwarancji spełnienia opisanych wyżej kryteriów, a w konsekwencji nie pozwalały na wydanie opinii wymaganej art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy.

W toku postępowania zbadane zostały wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla załatwienia niniejszej sprawy, przeprowadzono w tym celu wyczerpujące postępowanie wyjaśniające, a zgromadzone dowody zostały poddane należytej ocenie. Postępowanie zostało zatem przeprowadzone zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 K.p.a. W szczególności przeprowadzono wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy dowody, które poddano wnikliwej ocenie. W postępowaniu zachowano prawo strony do czynnego w nim udziału, odnosząc się do istotnych w jej ocenie kwestii ( przesłuchanie ratowników medycznych, funkcjonariuszy Policji, dokumentacja z interwencji). By postępowanie administracyjne zostało ocenione jako prowadzone zgodnie z regułami zawartymi w Kodeksie postępowania administracyjnego musi cechować się kompletnością zgromadzonego i ocenianego materiału dowodowego, jednakże nie musi ono spełniać wszystkich oczekiwań strony postępowania, w tym również co do samej treści rozstrzygnięcia. Stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji uzasadniono w sposób wymagany przez art. 107 § 3 K.p.a.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.