Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 66/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-05-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 maja 2015 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] przy ul. P. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 4 listopada 2014 r.; znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat [...] z dnia 20.05.2014 r. (znak: [...]).


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 4.11.2014 r. (znak: [...]) stwierdził niedopuszczalność odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] przy ul. P. w K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat [...] z dnia 20.05.2014 r. (znak: [...]) nakazującej inwestorowi (tj. wskazanej Wspólnocie Mieszkaniowej) "doprowadzić obiekt przy ul. P. w K. do stanu poprzedniego poprzez: rozbiórkę ocieplenia granicznej ściany szczytowej oficyny wymienionego budynku od strony działki nr [...] obr. [...], wykonanego bez zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej i naruszającego warunki przeciwpożarowe opisane w par. 232 par. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie".

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyżej opisane postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania - wniosła Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. P. w K.. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat [...] z dnia 20.05.2014 r. (znak: [...]). W uzasadnieniu tegoż wniosku strona skarżąca podała, że rozbiórka ocieplenia narazi Wspólnotę na znaczną szkodę w postaci poniesienia wysokich kosztów rozbiórki, niebezpieczeństwa naruszenia substancji budynku oraz utraty płynności finansowej, co spowoduje brak możliwości wykonywania bieżących napraw i konserwacji, w szczególności uniemożliwi wykonanie napraw w sytuacjach nagłych lub awaryjnych. Wymienione konsekwencje rozbiórki ocieplenia mogą zatem również stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia osób zamieszkujących w przedmiotowym budynku oraz mogą ich narazić na dodatkowe wysokie koszty napraw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 20.05.2014 r. jest niezasadny i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ustawa powoływana jako: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z § 3 wskazanego przepisu, sąd może jednak, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Ustalając znaczenie sformułowania "w granicach tej samej sprawy" użytego we wskazanym wyżej przepisie należy przyjąć, że ustawodawca odsyła w nim do "sprawy" w jej znaczeniu materialnoprawnym. Tożsamość takiej sprawy określają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw - prawnej i faktycznej (por. postanowienie NSA z dnia z dnia 3 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OZ 751/2010; postanowienie NSA z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt II OZ 929/2009; postanowienie NSA z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt II OZ 1002/2011). Takie rozumienie "sprawy administracyjnej" nie umożliwia jednak, w analizowanym przypadku, dopuszczalności wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia I instancyjnego orzekającego o nakazie rozbiórki ocieplenia budynku przy ul. P. w K..

Zauważyć bowiem należy, iż wskazana decyzja nakazująca rozbiórkę, nie była przedmiotem merytorycznej kontroli ze strony organu II instancji (WINB w K.), gdyż postępowanie w tym przedmiocie zakończyło się wydaniem postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności wniesionego przez Wspólnotę Mieszkaniową odwołania. Zatem podkreślić należy, iż sprawa "nakazu rozbiórki" oraz sprawa "stwierdzenia niedopuszczalności odwołania" od tej decyzji rozbiórkowej, nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Celem postępowania rozbiórkowego jest ocena czy inwestor legalnie dokonał określonych robót budowlanych i w przypadku negatywnej odpowiedzi, czy istnieją prawne możliwości zalegalizowania tychże robót.

Tymczasem, w zaskarżonym obecnie do sądu administracyjnego postanowieniu Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 4.11.2014 r. – organ ten nie odnosił się w ogóle do wskazanych kwestii tj. nie badał zasadności (prawidłowości) nałożenia na inwestora nakazu rozbiórki ocieplenia, poprzestając na stwierdzeniu, iż do merytorycznego rozpatrzenia tej spawy istnieje przeszkoda w postaci niedopuszczalności złożonego przez Wspólnotę Mieszkaniową odwołania. Oceniając zatem powyżej wskazane dwa rozstrzygnięcia należy uznać, iż nie występuje między nimi "tożsamość sprawy" w wyżej wskazanym, materialnoprawnym znaczeniu, skoro podstawa prawna obu rozstrzygnięć jest różna. Przyjęcie natomiast koncepcji dopuszczalności zbadania przez sąd administracyjny zarzutów strony skarżącej dotyczących decyzji organu I instancji, rozstrzygających sprawę "materialną", byłoby w istocie równoznaczne z zaakceptowaniem dopuszczalności obejścia rygorów prawnych wynikających z art. 52 p.p.s.a. statuujących konieczność wyczerpania toku instancji przed wniesieniem skargi (por. postanowienie NSA z dnia 6.03.2012 r.; sygn. akt II OZ 138/12).

Z powyższych względów, orzeczono jak w sentencji. Podstawą prawną postanowienia jest powołany wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a.