Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 533/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2013-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 75 par. 2 pkt 1, art. 21 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 2 ust. 3 pkt 4
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska Sędziowie Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędzia WSA Anna Wójcik (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Zamojska-Jaszczyk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 października 2013 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 13 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nienależnie pobranego podatku od nieruchomości za 2009r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

S. D. (dalej określany jako: podatnik, strona, skarżący) pismem z dnia 29 lipca 2011 r. zwrócił się do Wójta Gminy T o zwrot nienależnie pobranego podatku od nieruchomości, tj. od drogi stanowiącej działkę gruntu oznaczoną numerem [...] o powierzchni 0,0430 ha za lata podatkowe 2004 - 2010. Uzasadniając żądanie wskazał, iż w jego ocenie, w latach 2004-2006 wszystkie drogi, a zatem nie tylko publiczne, czy też oznaczone w ewidencji gruntów jako "dr", nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a stanowisko takie znajduje oparcie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2010 r. sygn. akt II FSK 1105/09 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 kwietnia 2011r. sygn. akt I SA/Gl 1228/10.

Według skarżącego konieczność zwrotu przez gminę niesłusznie pobranego podatku jest wynikiem uchwalenia ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 200, poz. 1953), która wprowadziła zmiany w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95 poz. 613 ze zm.) – dalej jako: [u.p.o.l.], zmieniając zakres zwolnienia przedmiotowego w podatku od nieruchomości (tj. art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l.) poprzez wykreślenie z nazwy "drogi publiczne" słowa "publiczne". Dlatego poczynając od 2004 r. wszystkie drogi, a nie tylko publiczne, nie podlegały opodatkowaniu. Bez względu zatem na to, czy grunt pod drogą oznaczony został w ewidencji jako "dr", czy też nie, grunt, na którym ta droga została posadowiona oraz grunt, na którym znajdują się obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, stanowi pas drogowy korzystający ze zwolnienia z podatku od nieruchomości. Dlatego grunt taki nie powinien być opodatkowany, a zapłacony od niego podatek podlega zwrotowi.

Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2011r. Wójt Gminy T na podstawie art. 165a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.- zwanej dalej O.p.) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu podatku od nieruchomości w części dotyczącej drogi - działki nr [...] - za lata 2004-2010. Wskutek zażalenia strony postanowienie to zostało uchylone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (dalej: SKO, Kolegium) z dnia 20 września 2011 r., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że wniosek o zwrot nadpłaconego, czy też nienależnie uiszczonego podatku podlega rozpatrzeniu po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających dotyczących tego, jakie zobowiązanie podatkowe i w jakiej kwocie obciąża podatnika za dany rok podatkowy, a także jaka kwota została z tego tytułu wpłacona (art. 72 § 1 pkt 1 O.p.). Jeśli organ podatkowy nie może wniosku o zwrot nadpłaty załatwić przez dokonanie czynności materialno - technicznej, winien wydać merytoryczną decyzję w tej sprawie. Nadto organ II instancji wskazał na potrzebę pouczenia strony o trybie składania wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz z korektą deklaracji podatkowej w sytuacji – takiej jak w tej sprawie - gdy zobowiązanie z takiej deklaracji podatkowej wynika.

Po wezwaniu skarżącego przez organ I instancji do sprecyzowania podania z dnia 29 lipca 2011 r. skarżący w piśmie z dnia 6 października 2011r. podtrzymał dotychczasowy wniosek.

Decyzją z dnia 21 października 2011r. Wójt Gminy T odmówił za 2009 r. zwrotu podatku od drogi oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0430 ha wskazując w uzasadnieniu, że podatek od tej nieruchomości wynika ze złożonej w dniu 13 stycznia 2009 r., przez A spółkę jawną (współużytkownika wieczystego) deklaracji na podatek od nieruchomości za 2009 r. i wynosi 305,00 zł i w tej wysokości został on zapłacony. Ponieważ żadna korekta deklaracji nie została złożona, stąd na koncie podatników nie wystąpiła nadpłata podatku za 2009 r., a więc żądanie strony jest bezzasadne. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 17 lutego 2012 r.

W wyniku wniesionej przez podatnika skargi na tę decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 10 maja 2012 r. (sygn. akt I SA/Op 110/12) uchylił zarówno decyzję Kolegium z dnia 17 lutego 2012 r., jak i decyzję organu I instancji z dnia 21 października 2011 r. W ocenie Sądu, w stanie sprawy związanym z faktem, iż wysokość podatku od nieruchomości za 2009 r. wynikała ze złożonej deklaracji podatkowej, a nie z decyzji wymiarowej, a zdaniem podatnika zadeklarowanie i uiszczenie podatku nastąpiło w sytuacji, gdy obowiązek taki nie istniał, obowiązkiem organów podatkowych, przed przystąpieniem do rozpoznania przedmiotowego wniosku o zwrot nadpłaty (nienależnie pobranego podatku od drogi), było wezwanie podatnika do uzupełnienia braków wniosku, a to do złożenia korekty deklaracji podatkowej (art. 169 § 1 w zw. z art. 168 § 2 i art. 75 § 3 O.p.). Wyrok stał się prawomocny z dniem 5 lipca 2012 r.

Uwzględniając powyższe stanowisko Sądu organ I instancji wezwał podatnika do uzupełnienia wniosku z dnia 29 lipca 2011 r. i złożenia korekty deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 r. Została ona przez stronę złożona w dniu 20 sierpnia 2012 r. ze wskazaniem w niej na zwolnienie działki nr [...] o pow. 0,0430 ha od podatku. Kwota podatku wyniosła "0" zł.

Decyzją z dnia 24 września 2012 r. Wójt Gminy T określił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. dla współużytkowników wieczystych w udziale 1/2 A spółki jawnej oraz w udziale 1/2 S. D. w kwocie 305,00 zł. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez SKO w Opolu decyzją z dnia 20 grudnia 2012 r. Organy podatkowe obu instancji stwierdziły, iż działka nr [...] o pow. 0,0430 ha, określona w ewidencji gruntów i budynków jako inne tereny zabudowane (Bi), podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawki tego podatku dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (0,71 zł za 1 m kw.). W szczególności przedmiotowa działka nie korzysta w 2009 r. z wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2009 r., gdyż stanowi drogę dojazdową, a zatem nie jest gruntem zajętym pod pasy drogowe dróg publicznych.

Na powyższą decyzję organu odwoławczego podatnik wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, która została oddalona wyrokiem tego Sądu z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Op 84/13.

Mając na uwadze określenie opisaną powyżej decyzją ostateczną wysokości podatku od nieruchomości w kwocie 305,00 zł, Wójt Gminy T decyzją z dnia 21 stycznia 2013 r. odmówił zwrotu pobranego podatku od drogi oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0430 ha za 2009 r. W uzasadnieniu szczegółowo opisał przebieg postępowania w sprawie z wniosku z dnia 29 lipca 2011 r. wskazując w tym zakresie na treść art. 72 § 1 pkt 1 O.p., zgodnie z którym za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Skoro podatek od nieruchomości za 2009 r. określony ostateczną decyzją wymiarową z dnia 24 września 2012 r. wynosi 305,00 zł i spółka jawna A jako jeden ze współużytkowników wieczystych wpłaciła podatek w takiej samej wysokości, to na koncie podatników nie wystąpiła nadpłata podatku za 2009 r. Żądanie podatnika domagającego się zwrotu podatku jest zatem bezzasadne.

We wniesionym od tej decyzji odwołaniu podatnik domagał się jej uchylenia oraz wszczęcia postępowania o zwrot pobranego podatku za 2009 r. wraz z ustawowymi odsetkami. Podtrzymał dotychczasowe stanowisko, że przedmiotowy podatek został pobrany nienależnie wobec treści art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. obowiązującego w latach 2004- 2006, w myśl którego wszystkie drogi nie podlegały opodatkowaniu. Zarzucił naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 2 wskazanej ustawy wobec nieuwzględnienia wynikającego z tego przepisu niego zwolnienia dotyczącego budowli infrastruktury zapewniającej dostęp do tych budowli i gruntów w granicach infrastruktury przemysłowej skarżącego. Przytoczył też liczne orzeczenia sądów administracyjnych, potwierdzające, jego zdaniem, słuszność żądania oraz wskazał na regulacje prawne dotyczące nadpłaty z zaznaczeniem, że stwierdzenie nadpłaty to de facto postępowanie "wymiarowe" w sprawie nadpłaty. W ocenie strony decyzja została wydana z naruszeniem art. 120, art. 122, art. 187 i art. 191 O.p.

Po rozpatrzeniu tego odwołania SKO w Opolu skarżoną do tut. Sądu decyzją z dnia 13 maja 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, podzielając przyjęte przez ten organ za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną. Wskazało na określenie ostateczną decyzją prawidłowej wysokości zobowiązania w tym podatku w kwocie 305,00 zł, która, jak to wynika ze szczegółowej analizy wpłat dokonanych przez Spółkę jawną A, została zapłacona w tej samej kwocie (wpłaty z 15.01.2009 r., 16.02.2009 r., 16.03.2009 r., 15.04.2009 r., 15.05.2009 r., 15.06.2009 r., 16.07.2009 r., 18.08.2009 r. i 16.11.2009 r. - wpłaty, zarachowania i przeksięgowania w aktach sprawy). Skoro wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 r. została określona w sposób ostateczny, wiążący zarówno organy podatkowe, jak i podatników, to korekta deklaracji na podatek od nieruchomości za 2009 r., złożona dnia 20 sierpnia 2012 r. przez skarżącego na wezwanie organu podatkowego I instancji - zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu - nie wywołuje skutków prawnych, została bowiem "zastąpiona" ww. decyzją wymiarową (art. 21 § 3 O.p.). Organ dodatkowo wskazał, że skarga na tę decyzję określającą wysokość zobowiązania została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalona (wyrok z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Op 84/13). Porównanie kwoty należnego podatku od nieruchomości i wpłaconej kwoty (razem 305,00 zł) jednoznacznie dowodzi, że nie występuje nadpłata w podatku od nieruchomości za 2009 r. w odniesieniu do działki nr [...].

Odnosząc się do zarzutów skarżącego organ podkreślił, że w niniejszym postępowaniu, dotyczącym zwrotu podatku (nadpłaty) nie jest dopuszczalne, jako wykraczające poza przedmiot tego postępowania, odniesienie się do kwestii związanych z określeniem wysokości podatku w sytuacji, gdy wydana została ostateczna decyzja wymiarowa, która jako wprowadzona do obrotu prawnego wiąże organ podatkowy oraz podatników.

Za bezzasadny uznano zarzut wydania decyzji z naruszeniem zasad postępowania podatkowego, dotyczących działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa, czy też wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego, gdyż stan faktyczny został ustalony w stopniu wystarczającym dla rozstrzygnięcia kwestii powstania nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r.

W skardze na tę decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i o zasądzenie kosztów postępowania, ponawiając swoją dotychczasową argumentację dotyczącą nieprawidłowego objęcia podatkiem od nieruchomości działki stanowiącej drogę, co według niego stanowi wystarczającą podstawę do zwrotu uiszczonego w tym zakresie podatku. Zarzucił naruszenie:

1) prawa materialnego, a to art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez jego błędną wykładnię polegającą na pominięciu, iż z treści aktów notarialnych z dnia 27 grudnia 2007 r. (rep. A [...] i rep. A – [...]) stanowiących: umowę przeniesienia prawa wieczystego użytkowania gruntów i prawa własności budynków stanowiących odrębną nieruchomość na spółkę jawną tytułem wkładów oraz aneks nr 1/2007 do umowy spółki jawnej A wynika, że ww. działka jest niezabudowana i stanowi drogę dojazdową do działki nr [...], co wyklucza możliwość objęcia niższą stawką podatkową dla "gruntów lub budynków pozostałych" ustaloną przez właściwą radę gminy na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.

2) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, wskutek nieprzeprowadzenia wszystkich dowodów niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego w postępowaniu podatkowym, a to art. 122 i art. 180 § 1 i art. 187 § 1 O.p. przez nieuchylenie decyzji SKO w Opolu utrzymującej w mocy zaskarżaną decyzję organu I instancji ustalającą skarżącemu zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2009 r. solidarnie w wysokości 305,00zŁ

Przedstawiona w uzasadnieniu tych zarzutów argumentacja odnosiła się do bezzasadnego, zdaniem strony, stanowiska organu odwoławczego co do opodatkowania przedmiotowej działki gruntu podatkiem od nieruchomości, co nastąpiło wskutek wadliwego uznania przez ten organ, że nie jest ona zajęta na pas drogowy drogi publicznej. Błędnie następnie organ ten stwierdził, że dokonanie powyższej oceny nie wymaga dokonania ustaleń faktycznych co do faktu, czy na ww. działce znajduje się budowla drogi w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Tymczasem skarżący wykazał, iż zaistniały podstawy prawne uzasadniające zastosowanie zwolnienia podatkowego od nieruchomości będącej drogą.

W zakresie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania (art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § O.p.) skarżący zakwestionował wydanie decyzji przez organy obu instancji bez zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego i bez dokonania jego wnikliwej i bezstronnej oceny a ponadto z niedopuszczalnym przerzuceniem ciężaru dowodu w całości na skarżącego. Skarżący przytoczył obszerne fragmenty komentarza L. Etela do Ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, 2009, Wyd. C.H. Beck, wydanie 3, oraz brzmienie przepisów ustawy. Ponowił swoje stanowisko, a zwłaszcza zarzuty co do naruszenia przepisów o postępowaniu dowodowym, w piśmie procesowym z dnia 26.07.2013 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację i stwierdzając, że zarzuty skargi w istocie odnoszą się do decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r., które nie mogą być przedmiotem oceny w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1259 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej jako: [p.p.s.a.] wynika, że w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, wreszcie innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub części, ewentualnie – w razie spełnienia przesłanek opisanych w art.145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. - stwierdza jej nieważność. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd kontroluje zaskarżony akt niezależnie od zarzutów i wniosków skargi oraz powołanej w niej podstawy prawnej.

Oceniając zaskarżoną decyzję w przedstawionym powyżej aspekcie Sąd stwierdza, że skarga nie jest zasadna, albowiem wbrew postawionym w niej zarzutom zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy podatkowe zasadnie odmówiły skarżącemu zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r. i czy prawidłowo przeprowadzono postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji.

Analizując argumentację skarżącego zawartą zarówno we wniosku, a następnie w odwołaniu i końcowo powtórzoną także w samej skardze, w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości to, że skarżący wywodzi swoje żądanie zwrotu zapłaconego w 2009 r. podatku z faktu niezgodności z prawem decyzji określającej wysokość tegoż zobowiązania.

Jednakże, na co słusznie zwróciły uwagę organy obu instancji, wybrana przez skarżącego droga dochodzenia zwrotu nienależnie uiszczonego, jego zdaniem, podatku, nie mogła być skuteczna, skoro ostateczną decyzją Wójta Gminy T z dnia 21 stycznia 2013 r. określono współużytkownikom wieczystym nieruchomości: S. D. i spółce jawnej A w T., w udziałach po ½ części, wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 305,00 zł. Decyzja ta nadal pozostaje w obiegu prawnym, albowiem skarga na nią została oddalona nieprawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 17.04.2013 4.,sygn. akt I SA/Op 84/13. Wniesienie przez skarżącego skargi kasacyjnej od tego wyroku nie pozbawia wskazanej decyzji przymiotu ostateczności.

Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 O.p. za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Jak zatem prawidłowo wywiódł organ odwoławczy, ustalenie faktu istnienia nadpłaty po stronie podatnika wymaga z jednej strony określenia prawidłowej wysokości ciążącego na nim zobowiązania podatkowego, z drugiej zaś – kwoty zapłaconej na poczet tego zobowiązania. Istnienie nadpłaty może wynikać bądź to z błędnie zadeklarowanej przez podatnika wysokości podatku lub wadliwej decyzji wymiarowej określającej wysokość zobowiązania podatkowego, bądź z faktu zawyżonej kwoty wpłaty na poczet tego podatku – przy prawidłowo ustalonej wysokości zobowiązania.

Okoliczności niniejszej sprawy jednoznacznie wskazują, że skarżący upatruje powstania nadpłaty w nieprawidłowym określeniu wysokości przedmiotowego podatku na 2009 r., gdyż w tym kierunku zmierzają wszystkie jego zarzuty i argumentacja na ich poparcie. Odnosząc się do tak prezentowanego stanowiska stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2009 r. została określona współużytkownikom wieczystym, w tym skarżącemu, ostateczną decyzją wymiarową Wójta Gminy T z dnia 21 stycznia 2013 r.

W związku z powyższym wyjaśnić trzeba, że dopóki w obrocie prawnym pozostaje decyzja wymiarowa, dopóty wynikająca z niej wysokość zobowiązania stanowi podatek należny, a zatem przypadający do zapłaty. Trafnie wskazał organ odwoławczy, że decyzja z dnia 21 stycznia 2013 r. określająca prawidłową wysokość podatku od nieruchomości na 2009 r. zastąpiła, zgodnie z art. 21 § 3 O.p., złożoną przez skarżącego korektę deklaracji z wykazaną kwotą 0 zł tego podatku. Decyzja wydana w sprawie nadpłaty musi zatem uwzględniać istniejące w obrocie prawnym rozstrzygnięcie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Nie jest przy tym możliwe – w ramach postępowania o stwierdzenie nadpłaty - rozstrzyganie przez organy podatkowe o wysokości zobowiązania podatkowego należnego za dany rok podatkowy, jeśli ta wysokość została wcześniej określona ostateczną decyzją wymiarową. Jak przy tym wynikało z niekwestionowanych ustaleń, wysokość wpłat na poczet tego podatku wyniosła kwotę 305,00 zł. Zasadnie więc w zaskarżonej decyzji uznano, że nie mogło dojść do powstania nadpłaty w sytuacji, gdy uregulowanie zobowiązania podatkowego nastąpiło w wysokości wynikającej z decyzji wymiarowej. W takim przypadku wysokość wpłaty jest tożsama z wysokością należnego podatku, a więc nie istnieje nadpłata w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 O.p.

Skoro więc wysokość należnego zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2009 r. została określona w drodze decyzji ostatecznej, to nie było jakichkolwiek formalnych podstaw do kwestionowania w niniejszym postępowaniu prawidłowości ustaleń co do wysokości należnego podatku od nieruchomości od spornej działki, określonej w w/w decyzji na kwotę 305,00 zł. Z tego też względu, poza rozważaniami zarówno organów podatkowych jak i Sądu, musiały pozostać argumenty skarżącego dotyczące kwestii związanych bezpośrednio z oceną prawidłowości wymiaru zobowiązania podatkowego, byłaby to bowiem ingerencja w całkowicie odrębne rozstrzygnięcie, pozostające w obrocie prawnym i już raz poddane sądowej kontroli.

Całkowicie nietrafne są również zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia opisanych w skardze przepisów postępowania, a to wskutek "nieprzeprowadzenia wszystkich dowodów niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego w postępowaniu podatkowym (art. 122 i art. 180 § 1 i art. 187 § 1 O.p.) przez nieuchylenie decyzji SKO w Opolu utrzymującej w mocy zaskarżaną decyzję organu I instancji ustalającą skarżącemu zobowiązaniu w podatku od nieruchomości za 2009 r. solidarnie w wysokości 305,00 zł". Powtórzyć więc należy, że w niniejszym postępowaniu, którego przedmiot jest zasadniczo odmienny od postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, organy przeprowadziły postępowanie we właściwym zakresie, ustalając wysokość dokonanych wpłat na poczet spornego podatku i przyrównując ją do decyzyjnie określonej kwoty tego zobowiązania. Skoro wielkości te były tożsame, nie istniały podstawy do stwierdzenia nadpłaty podatku, a tym samym dokonania jego zwrotu. Tym bardziej nietrafny jest zarzut przerzucenia na skarżącego ciężaru dowodu, gdyż okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy zostały przez organy podatkowe ustalone w stopniu wystarczającym do rozstrzygnięcia. Dalsze zarzuty skargi, jak to jednoznacznie wynika z jej uzasadnienia, skierowane są przeciwko rozstrzygnięciu w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania, którego prawidłowość jest badana w odrębnym postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Z powyższych względów uznać należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu, który nakazywałby jej uchylenie, a zatem skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.