Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 1105/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-04-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono wniosek o przyznanie prawa pomocy w całości
Powołane przepisy: article: art. 243 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 kwietnia 2015 r. wniosku R. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata w sprawie ze skargi S. F. Z. w B. w likwidacji, S. Z. B. w B., F. T. U. Ś. w B. i S. F. Z. w B. na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] września 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a: - odmówić przyznania R. K. prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata.


UZASADNIENIE

R. K. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (k. 73 i k. 85). Wnioskodawca reprezentuje w niniejszej sprawie strony skarżące tj. S.F. Z. w B. w likwidacji, S. Z.B. w B., F.T U. Ś. w B. i S. F. Z.

w B.

Postanowieniem z dnia 19 marca 2015 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata, od którego to postanowienia tenże zgłosił sprzeciw (k.102-104). Referendarz wskazał, że wnioskodawca nie jest stroną postępowania, zatem nie może być mu przyznane prawo pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wnioski R. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym nie mogły zostać rozpatrzone pozytywnie.

Zgodnie z art. 260 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U.

z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc,

a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Przede wszystkim wskazać trzeba, że wniosek R. K. o przyznanie prawa pomocy został złożony przez podmiot, który występuje w sprawie (w jej głównym nurcie – skargi na postanowienie o odmowie dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę) nie w imieniu własnym, ale jako pełnomocnik czterech skarżących organizacji. R. K. nie jest również samodzielnym uczestnikiem postępowania. Natomiast wniosek o prawo pomocy złożył w imieniu własnym.

Zgodnie z art. 243 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z przepisu tego wynika, że o prawo pomocy wnioskować może wyłącznie strona postępowania, a nie może tego skutecznie uczynić podmiot, który tego przymiotu nie posiada (vide postanowienie z dnia 14 sierpnia 2014 r., II SA/Bk 655/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej, bowiem – jak to już wyżej wskazywano – R. K. wnioski o przyznanie prawa pomocy (k. 73 i k. 85). złożył w imieniu własnym nie będąc stroną postępowania ani jej uczestnikiem, a występując w sprawie wyłącznie jako pełnomocnik skarżących organizacji. W takiej sytuacji jego wnioski tzn. wnioski złożone przez R. K. w imieniu własnym nie mogły zostać pozytywnie rozpatrzone, gdyż nie pochodzą od strony. Stąd też podlegały oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie przepisu art. 243 § 1 p.p.s.a.