Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 1192/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-11-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Lublin, dnia 28 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za styczeń i marzec 2003 r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W dniu 17 września 2013r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] wydaną w przedmiocie podatku akcyzowego za styczeń i marzec 2003 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten uzasadniła brakiem środków finansowych umożliwiających zapłatę podatku oraz ważnymi przyczynami społecznymi dotyczącymi podatnika. Dodała, ze próba ściągnięcia wyliczonego podatku doprowadziłaby do konieczności zlikwidowania działalności gospodarczej i zwolnienia pracowników.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma okoliczność, że skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wskazanych w przywołanym przepisie.

Należy wskazać, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są ww. przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy – w tej kwestii stanowisko orzecznictwa i doktryny jest zgodne i niezmienne (por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 140/12,; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., wyd. 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229, Tarno J.P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2012, s. 227).

Oznacza to, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym co do zasady przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., wyd. 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229; tak również postanowienie NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. I GZ 316/10).

W każdym zaś razie dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony (zob. postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. II FSK 3041/11, LEX nr 1104117, dostępne w bazie orzeczeń cbois - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uwzględniając powyższe, nie ulega wątpliwości, że wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie został uzasadniony w sposób, umożliwiający sądowi ocenę istnienia okoliczności przemawiających za jego uwzględnieniem. Uzasadnienie wniosku jest bowiem niezwykle lakoniczne i ogólnikowe. Nie zawiera żadnych danych odnoszących się do aktualnej sytuacji finansowej zarówno samej skarżącej jak i prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. W związku z tym, za nieuzasadniony należy uznać argument wniosku związany z koniecznością likwidacji prowadzonej działalności na skutek wyegzekwowania objętej zaskarżoną decyzją należności podatkowej. Skarżąca nie wskazała również żadnych konkretnych "ważnych przyczyn społecznych" przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji.

Na podstawie tak sformułowanego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie można zatem uznać, że istnieje realne zagrożenie likwidacji prowadzonej przez skarżącą działalności, a co za tym idzie, że istnieje w sprawie niniejszej przesłanka powstania w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji, znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Za przyjęciem stanowiska, o braku przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przemawia również fakt, że przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja wydana w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące styczeń i marzec 2003 r. Pieniężny charakter zobowiązania powoduje, że jego wykonanie z natury rzeczy ma charakter odwracalny, gdyż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone już, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania. (por. postanowieniu NSA z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt: I FSK 547/11, oraz powołane wyżej postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2012 r. www.orzeczenia.nsa.gov.pl,.).

Dlatego też mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.