Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 818/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10, art. 10a ust. 1 i 4.
journal: Dz.U. 2010 nr 220 poz 1447
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity
article: art. 8.
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: 171 par. 3.
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 66 par. 3.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Piotr Borowiecki Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2011 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podania o wydanie pisemnej interpretacji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] Minister Finansów po rozpatrzeniu zażalenia I. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na swoje własne postanowienie z dnia [...] listopada 2010r. nr [....] o zwrocie I. Sp. z o.o. podania z dnia 11 sierpnia 2010 r. – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

I. Sp. z o.o. podaniem datowanym na 11 sierpnia 2010r. (wniesionym 16 sierpnia 2010r.) powołując się na art. 10 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 z późn. zm.) wniosła o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540) w odniesieniu do zamiaru prowadzenia opisanych we wniosku gier na urządzeniach elektronicznych, które jak wskazano w petitum wniosku nie zawierają elementu losowości, ani nie mają charakteru losowego. We wniosku Spółka wskazała, że prosi o rozstrzygnięcie czy prowadzenie zamierzonych przez wnioskodawcę gier wymaga uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna i uiszczenia wysokiej opłaty za udzielenie takiej koncesji.

Następnie pismem z dnia 4 października 2010 r. I. Sp. z o.o. zwróciła się od Ministra Finansów o wydanie zaświadczenia, że wystąpiła z wnioskiem z dnia 11 sierpnia 2010r. o wskazanej treści oraz, że organ nie wydał żądanej interpretacji w terminie 30 dni od otrzymania wniosku.

Odnosząc się do wniosku strony z dnia 11 sierpnia 2010 r. – Minister Finansów w piśmie z dnia 14 października 2010r. nr [...] skierowanym do Spółki wskazał, że opisana w jej wystąpieniu kwestia, mająca stanowić przedmiot interpretacji, dotyczy w rzeczywistości zagadnień związanych z prowadzeniem przez spółkę działalności w sferze regulowanej przepisami ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, a nie, jak twierdzi I. Sp. z o.o., kwestii dotyczących zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, które to przepisy powinny stanowić przedmiot indywidualnej interpretacji. Ponadto Spółka została poinformowana, iż w związku z faktem, że jej wniosek wykracza swoją treścią poza zakres unormowań wynikających z art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, twierdzenie, iż nie wydanie przez Ministra Finansów interpretacji w terminie 30 dni wywołuje skutki prawne, o który mowa w art. 10 a ust. 1-3 ww. ustawy jest całkowicie niezasadne.

Pismem z dnia 27 października 2010 r. spółka wniosła o wyjaśnienie charakteru pisma organu z dnia 14 października 2010r., a pismem z dnia 4 listopada 2010r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w związku z niewydaniem żądanego zaświadczenia.

Postanowieniem z dnia [....] listopada 2010 r. nr [...] Minister Finansów zwrócił I. Sp. z o.o. podanie z dnia 11 sierpnia 2010 r.

W uzasadnieniu postanowienia organ powołując art.10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wskazał, że zawarta we wniosku kwestia mająca stanowić przedmiot interpretacji dotyczy gier urządzanych na urządzeniach elektronicznych, a zatem zagadnień regulowanych ustawą z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych, a nie jak twierdzi wnioskodawczyni kwestii dotyczących zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, wobec czego żądanie ni9e może zostać uwzględnione. Organ wskazał też, że przepisy ustawy o grach hazardowych także nie zawierają regulacji która upoważniałaby organ do dokonywania wiążącej wykładni przepisów tej ustawy. Jedynie na mocy art.2 ust 6 tejże ustawy Minister Finansów jest uprawniony do rozstrzygania czy gra lub zakład wzajemny są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy.

Mając na względzie , że Spółka po otrzymaniu pisma z dnia 14 października 2010r. podtrzymała swój wniosek organ dokonał oceny jej żądania zgodnie z jego treścią w zakresie wydania wnioskowanej interpretacji.

Powołując jako podstawę zwrotu wnioskuart.171 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa Minister Finansów wskazał, że w zakresie żądania określonego we wniosku organ nie ma kompetencji legitymacji do wydania interpretacji w trybie art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej , co więcej nie istnieje organ właściwy do wydania interpretacji we wnioskowanym zakresie.

W zażaleniu na postanowienie z dnia [...] listopada 2010 r. skarżąca spółka podniosła, że zwrot podania był niedopuszczalny, gdyż może nastąpić jedynie we wstępnej fazie postępowania, gdy organ bada swą właściwość do załatwienia sprawy, a nie, jak to nastąpiło w niniejszej sprawie, po rozpatrzeniu podania. Ponadto wskazała, że od rozstrzygnięcia, czy opisane we wniosku gry podlegają pod regulacje ustawy o grach hazardowych zależy to, czy ich organizowanie związane jest z obowiązkiem uiszczenia opłaty koncesyjnej, będącej niewątpliwie daniną publiczną.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] Minister Finansów po rozpatrzeniu zażalenia I. Sp. z o.o. z siedzibą w O. – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Minister Finansów wskazał na treść art. 171 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa wywodząc z niej trafność swojego rozstrzygnięcia oraz bezprzedmiotowość twierdzenia skarżącej spółki, że zwrot podania na danym etapie postępowania był niedopuszczalny.

Jak podniósł organ, ani on, ani żaden inny organ, nie posiada kompetencji i legitymacji do wydania interpretacji w trybie art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w stosunku do zakresu żądania określonego we wniosku strony z dnia 11 sierpnia 2010 r. i nie istnieje organ właściwy do wydania interpretacji w zakresie wnioskowanym przez spółkę.

Zdaniem organu zawarta we wniosku kwestia, mająca stanowić przedmiot interpretacji, dotyczy gier urządzanych na urządzeniach elektronicznych (komputerowych), a więc sfery regulowanej przepisami ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, a nie, jak twierdzi I. Sp. z o.o., kwestii dotyczących zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, które to przepisy powinny stanowić przedmiot indywidualnej interpretacji. Organ nie zgodził się również ze stanowiskiem skarżącej spółki, że wydanie przez organ rozstrzygnięcia, czy opisane przez nią gry podlegają pod regulacje ustawy o grach hazardowych, wiąże się dla niej z powstaniem obowiązku świadczenia daniny publicznej, o której mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w postaci ponad 1.000.000 zł opłaty koncesyjnej. Jak wskazał organ, wniesienie opłaty za udzieloną koncesję nie jest związane z wydaniem przez organ rozstrzygnięcia, co do charakteru jakichkolwiek gier. Na podmiocie, który uzyskałby takie rozstrzygnięcie nie ciąży bowiem obowiązek uzyskania koncesji i następnie obowiązek uiszczenia za nią opłaty. Podmiot ma jedynie prawo ubiegania się o uzyskanie określonej koncesji lub zezwolenia, co wiąże się w dalszej kolejności z możliwością wniesienia za nie stosownej opłaty, bez względu na to czy uzyska wcześniej rozstrzygnięcie organu w zakresie charakteru wskazanych gier.

Minister Finansów wskazał również, że przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2010 r. o grach hazardowych również nie zawierają w swej treści normy prawnej, która upoważniałaby organ do dokonywania wiążącej wykładni przepisów tej ustawy. Ustawa ta jednoznacznie jednak wskazuje tryb, w jakim rozstrzygane są wątpliwości co do charakteru gier. Na mocy art. 2 ust. 6 w/w ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych jest uprawniony bowiem do rozstrzygania, w drodze decyzji, czy gra lub zakład wzajemny posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 art. 2 ustawy są grą losową zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. Wniosek o rozstrzygnięcie charakteru gry powinien zawierać dokładne zasady jej przeprowadzenia tj. zasady przystąpienia do gry, uczestnictwa, sposobu wyłonienia zwycięzcy, a także rodzaj nagród. Minister Finansów dokonuje bowiem oceny charakteru gry odnośnie gry indywidualnie oznaczonej. Pomimo jednak pouczenia skarżącej spółki w piśmie organu z dnia 14 października 2010 r. co do właściwego trybu mogącego mieć zastosowanie w sprawie spółka podtrzymała swoje żądanie wydania interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów ustawy o grach hazardowych na podstawie art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Z uwagi na powyższe Minister Finansów dokonał oceny żądania spółki, zgodnie z jego treścią. Ponadto organ wskazał, że twierdzenie skarżącej spółki, jakoby niewydanie przez Ministra Finansów interpretacji w terminie 30 dni wywołało skutki prawne, o których mowa w art. 10 a ust. 1-3 w/w ustawy nie znajduje oparcia w realiach rozpoznawanej sprawy, gdyż wniosek strony wykraczał poza zakres unormowań określonych w art. 10 powołanej wyżej ustawy.

Skargę na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła I. Sp. z o.o. z siedzibą w O. zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu:

1. rażące naruszenie art. 10a ust. 1 zdanie 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, poprzez wydanie [...] listopada 2010 r. postanowienia w przedmiocie zwrotu wniosku I. Sp. z o.o. w O. z 11 sierpnia 2010 r. o interpretację przepisów regulujących obowiązek uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna gry i uiszczenia opłaty za udzielenie takiej koncesji, w sytuacji gdy od 16 września 2010 r. w obiegu prawnym istniała już "milcząca" interpretacja, o której mowa w powołanym przepisie;

2. naruszenie art. 171 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez jego bezpodstawne zastosowanie do zwrotu wniosku z 11 sierpnia 2010 r. pomimo, że właściwość skarżonego organu do rozpatrzenia powyższego wniosku wynika z przepisów art. 2 ust. 6, art. 32, art. 68 ust. 4 pkt 1 ustawy o grach hazardowych.

W konkluzji tak sformułowanych zarzutów skarżąca spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego, jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa.

W obszernym uzasadnieniu skarżąca spółka m. in. wskazała, że składając wniosek w trybie art. 10 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej opierała się na poglądach prezentowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych, których przykłady w swej skardze przywołała. Podniosła również, że z treści wniosku z dnia 11 sierpnia 2010 r. jednoznacznie wynika, że jej intencją było uniknięcie niepewności, czy organizowanie opisanych we wniosku gier wymaga uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna gry. Skierowanie zaś wniosku z 11 sierpnia 2010 r. zdaniem skarżącej spółki do Ministra Finansów posiada oczywiste uzasadnienie. Organ ten stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy o grach hazardowych udziela koncesji na prowadzenie kasyna gry, a zatem - w myśl definicji z art. 5 pkt 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, również ten organ jest właściwy do wyjaśnienia, czy uzyskanie koncesji jest wymagane dla prowadzenia działalności opisanej we wniosku spółki. Ponadto skarżąca spółka podniosła, że wobec braku jakiejkolwiek informacji o sposobie załatwienia wniosku, w terminie 30 dni od daty wpływu wniosku do organu tj. od 16 sierpnia 2010 r. - działając w zaufaniu do władzy publicznej, ma pełne prawo twierdzić, że wniosek wywołał skutki o których mowa w art. 10 a ust. 1 zdanie drugie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - tj. że Minister Finansów potwierdził prawidłowość zawartej we wniosku interpretacji przepisów prawa. Następnie skarżąca spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem organu w przedmiocie zakresu zastosowania art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a za bezprzedmiotowe uznała wywody organu odnośnie działalności skarżącej spółki jako podlegającej regulacjom ustawy o grach hazardowych. Ponadto wyraziła pogląd, że przepisy art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych winny być stosowane uzupełniająco, a nie jak zakłada organ, że wzajemnie się one wykluczają. Skarżąca spółka wskazała również, że skoro przepisy ustawy o grach hazardowych nie zawierają żadnych regulacji ani odnośnie wymogów w stosunku do wniosku o rozstrzygnięcie charakteru gry, ani też co do trybu jego załatwienia – konieczne wydaje się poszukiwanie tego trybu poza przepisami ustawy o grach hazardowych. Skoro zatem rozstrzygnięcie co do charakteru gry może być jednym z elementów niezbędnych do ustalenia prawidłowej interpretacji przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej, a ustawa o swobodzie działalności gospodarczej posiada fundamentalne znaczenie dla prowadzenia działalności gospodarczej, to zdaniem skarżącej spółki ma ona zastosowanie również do kwestii normowanych ustawą o grach hazardowych, a więc m. in. do rozstrzygania o charakterze gry.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Rozpoznając przedmiotową sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona, bowiem zaskarżone postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2011 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] listopada 2010 r. nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Istota sporu pomiędzy stronami niniejszego postępowania dotyczy możliwości uzyskania przez skarżącą spółkę na podstawie art. 10 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. nr 220 poz. 1447) pisemnej interpretacji Ministra Finansów, co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540) w odniesieniu do zamiaru prowadzenia opisanych we wniosku z dnia 11 sierpnia 2010r. gier na urządzeniach elektronicznych, które jak wskazano w petitum wniosku nie zawierają elementu losowości, ani nie mają charakteru losowego. We wniosku spółka wskazała, że prosi o rozstrzygnięcie czy prowadzenie zamierzonych przez nią gier wymaga uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna i uiszczenia wysokiej opłaty za udzielenie takiej koncesji.

W ocenie skarżącej spółki posiada ona uprawnienie do uzyskania od Ministra Finansów jako organu właściwego w sprawie – wnioskowanej przez nią interpretacji, ze względu na jej przedmiot, który dotyczy zastosowania przepisów implikujących obowiązek uiszczenia opłaty koncesyjnej. Natomiast zdaniem Ministra Finansów podnoszona przez skarżącą spółkę kwestia, dotyczy zagadnień związanych z prowadzeniem przez nią działalności w sferze regulowanej przepisami ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, a więc wykracza swą treścią poza regulację z art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Sąd podziela stanowisko zaprezentowane przez organ.

Stosownie do art. 10 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu administracji publicznej lub państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie.

Z treści powołanego przepisu wynika, że wniosek o wydanie pisemnej interpretacji w indywidualnej sprawie może dotyczyć jedynie sytuacji związanej ze stosowaniem przepisów prawa daninowego. Jak zaś słusznie wskazał organ wniosek skarżącej spółki dotyczy charakteru opisanych przez skarżącą spółkę gier, które to zagadnienie jest regulowane przepisami ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. nr 201 poz. 1540 ze zm.). Słuszne jest stanowisko organu, że wniesienie opłaty za koncesję nie jest związane z wydaniem przez organ rozstrzygnięcia, co do charakteru jakichkolwiek gier. Na podmiocie, który uzyskałby takie rozstrzygnięcie nie ciąży bowiem obowiązek uzyskania koncesji i następnie obowiązek uiszczenia za nią opłaty. Podmiot ma jedynie prawo ubiegania się o uzyskanie określonej koncesji lub zezwolenia, co wiąże się w dalszej kolejności z możliwością wniesienia za nie stosownej opłaty, bez względu na to czy uzyska wcześniej rozstrzygnięcie organu w zakresie charakteru wskazanych gier.

Z zarzutem skarżącej spółki o naruszeniu przez organ art. 10a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie można się zgodzić. Zgodnie z tym przepisem interpretację wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez organ administracji publicznej lub państwową jednostkę organizacyjną kompletnego i opłaconego wniosku. W razie niewydania interpretacji w terminie uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska przedsiębiorcy przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji. Stosownie do powołanego przepisu konsekwencją niewydania przez organ interpretacji w zakreślonym w ww. przepisie terminie jest przyjęcie tzw. "milczącej interpretacji" stwierdzającej prawidłowość stanowiska przedsiębiorcy. Dla zaistnienia jednak takiego skutku konieczne jest jednak, by organ do wydania takiej interpretacji był obowiązany. Jak zaś powyżej wykazano organ ze względu na zakres wnioskowanej interpretacji nie był właściwy do wydania żądanej przez skarżącą spółkę interpretacji, a zatem nie mógł popaść w zwłokę w jej wydaniu, a w konsekwencji nie można było przyjąć tzw. interpretacji dorozumianej. Reasumując zwrot wniosku spółki o wydanie pisemnej interpretacji nie narusza art. 10a ust. 1 zd. 2 ww. ustawy.

Za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznać również należy drugi zarzut skarżącej. Minister Finansów uznając się bowiem za organ niewłaściwy oraz ustalając, że brak jest organu właściwego w sprawie wydania interpretacji w żądanym przez skarżącą spółkę zakresie – słusznie zwrócił podanie wnioskodawcy. Nie ma przy tym racji strona skarżąca, że właściwość organu do rozpatrzenia wniosku wynika z przepisów art. 2 ust. 6, art. 32 oraz art. 68 ust. 4 pkt 1 ustawy o grach hazardowych. Każdy z powołanych przez nią przepisów stanowi bowiem samodzielną podstawę do wszczęcia postępowań, co wymaga nie budzącego wątpliwości wniosku strony spełniającego określonego warunki formalne. Jak zaś słusznie podniósł organ nie jest rzeczą organu samodzielne kwalifikowanie żądania strony, w sytuacji, gdy zakres żądania został jednoznacznie sformułowany oraz w warunkach pouczenia skarżącej spółki o możliwości wystąpienia do organu z wnioskiem o rozstrzygnięcie charakteru gry na podstawie art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych.

Prezentowane stanowisko znajduje uzasadnienie w poglądach doktryny: "Jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, organ, do którego wniesiono podanie powinien, przed zwróceniem podania wnoszącemu, wezwać go do sprecyzowania treści żądania. Przyczyną niemożności ustalenia organu właściwego do rozpatrzenia żądania mogą być bowiem wątpliwości co do treści żądania, które organ obowiązany jest wyjaśnić przy udziale wnoszącego podanie. Gdy wątpliwości tych nie da się usunąć bądź gdy wnoszący podanie żąda załatwienia sprawy niepodlegającej orzecznictwu żadnego organu państwowego, organ niewłaściwy może zwrócić podanie z pouczeniem, że jego żądanie nie może być rozpatrzone w trybie prawem przewidzianym. W przeciwnym bowiem razie określona w tym przepisie przesłanka, jaką jest niemożność ustalenia organu właściwego w sprawie, wykluczałaby możność wywiązania się organu niewłaściwego z obowiązku "odpowiedniego pouczenia". Od dnia 1 stycznia 2004 r. zwrot podania, o którym mowa w § 3, ma formę postanowienia, na które służy zażalenie." Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego Wydanie II Zakamycze 2005.

W tym miejscu wskazać jednak należy, że skoro organ sam i słusznie przyjął, że postępowanie o wydanie pisemnej interpretacji we wnioskowanym zakresie nie zostało uregulowane w ustawie o grach hazardowych to nie ma podstaw do stosowania w sprawie przepisów Ordynacji podatkowej w oparciu o art. 8 ustawy o grach hazardowych. Zgodnie z tym przepisem jedynie do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), chyba że ustawa stanowi inaczej. Żądana interpretacja zgodnie z wnioskiem nie dotyczy też prawa podatkowego (art.10a ust.4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Zatem w sprawie zastosowanie winny mieć przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art.66 § 3 k.p.a. jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

Z kolei zgodnie z art. 171 § 3 ordynacji podatkowej jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych zawartych w podaniu, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd, organ podatkowy zwraca podanie osobie, która je wniosła, z odpowiednim pouczeniem. Zwrot podania następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie.

Obydwa powołane przepisy przewidują ten sam tryb postępowania, tą samą formę rozstrzygnięcia, a także ten sam tryb zaskarżenia. Zważywszy zatem, że w przypadku zastosowania art.66 § 3 k.p.a. zapadłoby rozstrzygnięcie tej samej treści, z tym samym trybem zaskarżenia to uchybienie w postaci powołania błędnej podstawy prawnej w istocie nie miało wpływu na wynik sprawy.

Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.