Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SAB/Łd 17/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6269 Inne o symbolu podstawowym 626
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Sejmik Województwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par.3, art. 58 par. 1 pkt 1 i 6, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 21 lipca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Asesor WSA Małgorzata Kowalska (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza – Ewa Górska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2021 roku sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Sejmiku Województwa [...] w przedmiocie realizacji pkt 3 porządku obrad XXVI sesji Sejmiku Województwa [...] postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżącemu M. B. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi zaksięgowaną w dniu 1 kwietnia 2021 roku pod poz. 1094.


UZASADNIENIE

M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Sejmiku Województwa [...] w przedmiocie realizacji punktu 3 porządku obrad XXVI sesji Sejmiku Województwa [...].

Z akt sprawy wynika, że 29 stycznia 2021 r. grupa 10 radnych Sejmiku Województwa [...] – M. B., I. L., K. S., P. B., E. S., A. G., D. R., J. Z.-G., M. M. i A. R., złożyła na podstawie art. 21 ust. 7 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1668) – dalej "u.s.w." wniosek o zwołanie sesji nadzwyczajnej Sejmiku Województwa [...] w związku z informacjami dotyczącymi ograniczania konkurencji na rynku odpadowym. We wniosku zgodnie z wymogiem z art. 21 ust. 1 u.s.w. zamieszczono porządek obrad sesji. W punkcie 3 porządku obrad przewidziano wystąpienie przedstawicieli A na temat sposobu procedowania powołania należącej do niego regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych.

5 lutego 2021 r. odbyła się sesja nadzwyczajna Sejmiku Województwa [...] zainicjowana wnioskiem grupy radnych. W ramach punktu 3 porządku obrad jeden z radnych zgłosił wniosek formalny o nieudzielanie głosu w dyskusji osobom spoza składu sejmiku, którym ustawa nie daje prawa czynnego udziału w obradach i zabierania głosu podczas sesji. W wyniku zarządzonego i przeprowadzonego głosowania nad wnioskiem formalnym Sejmik Województwa [...] uwzględnił wniosek większością głosów.

Pismem z 26 lutego 2021 r. M. B. wystąpił do organu z ponagleniem w związku z bezczynnością w sprawie realizacji punktu 3 porządku obrad XXVI sesji Sejmiku Województwa [...] w przedmiocie wykonania czynności nakazanej prawem

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność Sejmiku Województwa [...] w przedmiocie realizacji punktu 3 porządku obrad M. B. zarzucił rażące naruszenie art. 21 ust. 8 w zw. z art. 21 ust. 7 u.s.w. polegające na zaniechaniu wysłuchania przedstawicieli A zgodnie z punktem 3 porządku obrad zawartym we wniosku grupy 10 radnych z 28 stycznia 2021 r. w przedmiocie zwołania sesji nadzwyczajnej Sejmiku Województwa [...], podczas gdy jego realizacja stanowiła czynność nakazaną prawem w sytuacji braku zgody wnioskodawców na pominięcie lub zmianę tego punktu porządku obrad.

W uzasadnieniu skargi jej autor podkreślił, że inicjatorzy sesji nadzwyczajnej sejmiku nie wyrazili zgody na pominięcie wystąpienia przedstawicieli A, które miało stanowić kluczowy punkt porządku obrad. Tym samym, w ocenie strony, Sejmik Województwa [...] na skutek rażącego naruszenia art. 21 ust. 8 u.s.w. zaniechał wykonania czynności nakazanej prawem, a przedmiot sesji nadzwyczajnej nie został zrealizowany.

Ponadto skarżący zwrócił uwagę, że zaniechanie Sejmiku Województwa [...] naruszyło nie tylko bezpośredni interes wnioskodawców sesji nadzwyczajnej, gdyż w sposób bezprawny ograniczono ich ustawowe uprawnienie do zainicjowania sesji celem wyjaśnienia ważnej dla mieszkańców województwa kwestii i wiążącego ustalenia jego porządku obrad, ale również członków A, którym mimo sprzeciwu wnioskodawców, odmówiono prawa zabrania głosu w sprawie naruszenia konkurencji na rynku odpadowym. Skarżący podkreślił, że Regulamin Sejmiku Województwa [...] stanowiący załącznik do uchwały nr LII/940/14 Sejmiku Województwa [...] z dnia 30 września 2014 r. przewiduje możliwość zabierania głosu w dyskusji przez zaproszonych gości, o czym stanowi § 28 ust. 1 i 5. Poza tym wyjaśnienie sposobu rozpatrywania przez Marszałka Województwa wniosków o rozpoczęcie działalności nowych instalacji jest ważne z punktu widzenia interesów ekonomicznych mieszkańców Ł., gdyż na skutek zmniejszenia konkurencji na rynku odpadowym płacą oni wyższe stawki opłat za odpady.

Wobec powyższego skarżący wniósł o zobowiązanie Sejmiku Województwa [...] do wysłuchania przedstawicieli A na temat sposobu procedowania powołania należącej do niego regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych zgodnie z punktem 3 porządku obrad zawartym we wniosku grupy 10 radnych Sejmiku Województwa [...] z 28 stycznia 2021 r. w przedmiocie zwołania sesji nadzwyczajnej Sejmiku Województwa [...]; stwierdzenie, że Sejmik Województwa [...] dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie Sejmikowi Województwa [...] grzywny w wysokości 5.458,88 zł i zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

Skarżący wyjaśnił jednocześnie, że wniosek o nałożenie na Sejmik Województwa [...] grzywny uzasadnia świadome i celowe zaniechanie podjęcia czynności prawem nakazanym. Zarówno radni, jak i parlamentarzyści wielokrotnie w toku sesji informowali o rażącym naruszeniu prawa i bezskutecznie apelowali do sejmiku o realizację punktu 3 porządku obrad, a ponadto bezspornym jest, że zaniechanie wysłuchania przedstawicieli A było motywowane wyłącznie interesem partyjnym.

W odpowiedzi na skargę Sejmik Województwa [...] wniósł o jej oddalenie. Organ podkreślił, że XXVI sesja odbyła się zgodnie z wnioskiem grupy 10 radnych o jej zwołanie, a zatem nie sposób zarzucić organowi naruszenia art. 21 ust. 7 i 8 u.s.w. Wnioskodawcy we wniosku wskazali, że w punkcie 3 porządku obrad winni się wypowiedzieć parlamentarzyści RP, którym to przewodniczący obrad udzielił głosu bez ograniczenia. Z dosłownego brzmienia zgłoszonego we wniosku o zwołanie sesji punktu 3 porządku obrad nie wynikało, że głos będą zawierały oprócz radnych inne osoby niż parlamentarzyści. Ponadto organ zauważył, że przed sesją jak i po rozpoczęciu sesji do realizacji punktu 3 porządku obrad wnioskodawcy nie wskazali, kto imiennie miałby uczestniczyć w sesji jako przedstawiciel A. Udziału w sesji nie zgłaszała również żadna z osób spoza składu sejmiku, która określałaby się jako przedstawiciel A. Powyższe potwierdza, iż w tym punkcie nie przewidywano de facto wystąpienia przedstawicieli Związku, o którym mowa. Dodatkowo w ramach tego punktu porządku obrad jeden z radnych zgłosił wniosek formalny o nieudzielanie głosu w dyskusji osobom spoza składu sejmiku, którym ustawa nie daje prawa czynnego udziału w obradach i zabierania głosu podczas sesji. § 28 ust. 8 Regulaminu Sejmiku Województwa przewiduje uprawnienie do zgłoszenia przez radnych wniosków formalnych. Sejmik Województwa uwzględnił wniosek formalny większością głosów. Głosowanie nad wnioskiem formalnym nastąpiło w ramach porządku obrad przedstawionego przez radnych wnioskodawców. Po głosowaniu nad tym wnioskiem realizacja punktu 3 porządku obrad była kontynuowana zgodnie z zaproponowaną przez radnych wnioskodawców treścią, tj. wystąpienia parlamentarzystów, pytania i dyskusja radnych. Po wyczerpaniu zgłoszeń do dyskusji i wystąpień, przewodniczący obrad zamknął obrady w punkcie 3 porządku obrad i przeszedł do realizacji dalszych punktów porządku obrad. Zdaniem organu zatem obrady były realizowane zgodnie z porządkiem obrad, zaś skarżący de facto na podstawie art. 91 u.s.w. kwestionuje sam przebieg tych obrad.

Ponadto Sejmik Województwa [...] podniósł, że skarżący nie wykazał, aby na skutek działania organu został naruszony jego własny, zindywidualizowany interes prawny. W tym względzie skarżący powołał się na kwestię ważną dla mieszkańców województwa łódzkiego i interes ekonomiczny mieszkańców Ł., natomiast nie wykazał związku przyczynowego pomiędzy niewysłuchaniem przedstawicieli A a naruszeniem własnego, indywidualnego interesu. Organ podkreślił, że argumentację, o której mowa w skardze, odwołującą się do interesów mieszkańców województwa, czy informacji płynących od przedstawicieli A, radny miał możliwość przedstawić w ramach udzielonego mu głosu.

Zdaniem organu art. 91 ust. 2 u.s.w. stanowiący, iż w przypadkach, o których mowa w art. 91 ust. 1, sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, determinuje zakres środków, jakie mogą być zastosowane przez sąd administracyjny względem zaskarżonej bezczynności organu samorządu województwa lub zaskarżonych czynności prawnych lub faktycznych tego organu. W świetle twierdzeń skargi nie sposób natomiast ustalić, jakie czynności na rzecz skarżącego miałby wykonać organ nadzoru w wykonaniu ewentualnego wyroku sądu.

Ponadto organ podkreślił, że możliwość udzielenia głosu na sesji osobom zaproszonym należy do autonomicznej decyzji sejmiku chyba, że prawo do uczestnictwa, w tym możliwość udzielenia głosu, wynika z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Prawo do zabrania głosu przez przedstawicieli A nie znajduje swojego źródła w przepisach prawa. Tym samym, zdaniem organu, nie można uznać, że niewysłuchanie przedstawicieli A stanowiło niewykonanie czynności nakazanych prawem. Sejmik Województwa [...] nie zgodził się z poglądem wyrażonym we wniesionej skardze, że samo umieszczenie danej czynności w porządku obrad zawartym we wniosku o zwołanie sesji nadzwyczajnej powoduje, że czynność taka staje się czynnością nakazaną prawem w rozumieniu art. 91 u.s.w. We wszystkich takich sytuacjach nieuregulowanych prawem, w sferze uznania sejmiku jako organu i przewodniczącego sejmiku jako prowadzącego sesję, pozostaje decyzja w przedmiocie umożliwienia osobie spoza składu sejmiku wypowiedzenia się podczas sesji. W ocenie organu zatem niedopuszczalna będzie skarga w sytuacji, gdy organ uchwałodawczy ma jedynie możliwość, a nie obowiązek podjęcia stosownej uchwały.

Dodatkowo organ zwrócił uwagę na nieprawidłowe wskazanie podstaw skargi i podstaw żądań skarżącego. Zdaniem organu powołane przez skarżącego art. 50 § 1 w związku z art.3 § 2 pkt 9 p.p.s.a, nie znajdują zastosowania w sprawie. Podczas obrad na XXVI sesji Sejmiku Województwa w dniu 5 lutego 2021 r. żadna ze spraw zawartych w poszczególnych punktach porządku obrad nie obejmowała prowadzenia postępowania w sprawach dotyczących aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. lub ordynacji podatkowej, a w rezultacie w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z prowadzeniem postępowania, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. W ocenie Sejmiku Województwa [...] w niniejszej sprawie nie będzie miał również zastosowania art.149 p.p.s.a., na podstawie którego skarżący sformułował swoje żądania. Sprawa, której dotyczy niniejsza skarga, nie jest bowiem sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. ani też sprawą o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Na mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest jedynie pod względem legalności, czyli zgodności zaskarżonego aktu z prawem. W ocenie sądu, właściwość sądu administracyjnego w rozstrzyganej sprawie nie wynika z art. 3 § 2 lecz z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) w którym stanowi się, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Będąca przedmiotem ocenianej skargi "bezczynność" Sejmiku Województwa [...] nie jest to bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a. odwołują się do art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a., przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadku, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. oraz do bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadku innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a. akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z powołanych przepisów wynika, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w rozumieniu Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie dotyczy bezczynności w innych przypadkach działania organów administracji poddanych kontroli sądów administracyjnych. Bezczynność w tego rodzaju sprawach może być poddana kontroli sądów administracyjnych na podstawie przepisów szczególnych. Takim przepisem jest art. 91 ust. 1 u.s.w. w którym przewidziano możliwość wniesienia skargi wówczas gdy organ samorządu województwa nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo, przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne, narusza prawa osób trzecich. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 2639/19, LEX nr 2778543).

Skoro bezczynność skarżona na podstawie art. 91 ust. 1 u.s.w. nie jest bezczynnością lub przewlekłym prowadzeniem postępowania w rozumieniu Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to w tego rodzaju sprawie nie ma także zastosowania art. 149 p.p.s.a., w oparciu o który wnioski skargi sformułowała strona skarżąca. Powyższe przesądza o niemożliwości ich uwzględnienia przez sąd.

Przechodząc do oceny dopuszczalności skargi wskazać należy, że sąd z urzędu bada dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 90 ust. 1 u.s.w. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.w. przepisy art. 90 stosuje się odpowiednio, gdy organ samorządu województwa nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo, przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne, narusza prawa osób trzecich. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego (art. 91 ust. 2 u.s.w.).

Przywołany przepis art. 91 ust. 1 u.s.w., jest niejasny, a zakres jego zastosowania jest trudny do wyinterpretowania z literalnego brzmienia normy. Trudność te dodatkowo potęguje sposób sformułowania skargi przejawiający się w konieczności ustalenia co w istocie stanowi jej przedmiot. Strona wskazuje, że skarży bezczynność sejmiku województwa przejawiającą się w niedopuszczeniu do udziału w jego obradach przedstawicieli A. W istocie zaś, ze skargi wynika, że strona skarży działanie organu polegające na przegłosowaniu wniosku zgłoszonego przez jednego z radnych o niedopuszczenie do udziału w obradach osób spoza sejmiku województwa.

Zdaniem sądu nie można a priori odrzucić możliwości wniesienia skargi na bezczynność organu województwa w zakresie działań, które w świetle prawa dokonywane mają być obligatoryjnie. W pojęciu zaś "czynności" mieszczą się jak się wydaje wszystkie działania organów samorządowych wykonujących swoje ustawowe zadania. W oparciu o omawiany przepis zaskarżeniu podlega także podejmowanie czynności pranych lub faktycznych naruszających prawa osób trzecich.

W tym miejscu podkreślić jeszcze należy, że o ile literalne brzmienie ust. 1 przywołanej normy określa szeroko możliwość wniesienia skargi przez podmiot, którego prawa zostały naruszone wskutek bezczynności organu, wprowadzając jako jedyne ograniczenie wymóg istnienia w ustawodawstwie normy obligującej organ do wykonania konkretnej czynności, o tyle ust. 2 art. 91 u.s.w. prawo to drastycznie ogranicza. Stosownie bowiem do art. 91 ust. 2 u.s.w. w przypadkach, o których mowa w ust. 1, sąd administracyjny może jedynie nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego. Tym samym rozstrzygnięcie takie możliwe jest jedynie w przypadkach gdy organ nadzoru może w konkretnej sprawie podjąć zarządzenie zastępcze.

Reasumując powyższe wskazać należy, że skuteczne wniesienie skargi na bezczynność w oparciu o powyższe przepisy wymaga po pierwsze aby zaskarżona bezczynność organu samorządu województwa dotyczyła czynności ze sfery administracji publicznej nakazanych temu organowi prawem po drugie aby naruszała interes prawny lub uprawnienie skarżącego.

W rozstrzyganej sprawie zgodnie z art. 21 ust. 8 w zw. z art. 21 ust. 7 u.s.w. organ zrealizował uprawnienie grupy radnych sejmiku i zwołał na ich wniosek nadzwyczajne posiedzenie z zaproponowanym porządkiem obrad. Brak jest natomiast przepisu prawa materialnego nakładającego na sejmik obowiązek wysłuchania i udzielenia głosu osobom spoza sejmiku, a zatem w tym zakresie nie sposób mówić ani o obowiązku sejmiku ani o uprawnieniu skarżącego wynikającym z przepisów prawa. W ocenie sądu nie sposób przyjąć aby czynność polegająca na przegłosowaniu wniosku zgłoszonego przez radnego w trakcie obrad sejmiku zgodnie z jego regulaminem, a zatem uchwała "wpadkowa", dotycząca kwestii proceduralnej, podjęta w toku obrad sejmiku i kształtująca ich przebieg, stanowiła czynność ze sfery administracji publicznej podlegającą kontroli sądu administracyjnego. Skarżący nie może także zostać uznany za osobę trzecią, której prawa zostały w skutek podjęcia uchwały proceduralnej naruszone.

Dalej podkreślić należy, że na podstawie powołanych wyżej przepisów skargę na bezczynność organu samorządu województwa może wnieść każdy podmiot, który wykaże, że jego interes prawny został naruszony przez niewykonanie konkretnej czynności nakazanej prawem czyli taki podmiot, który wykaże, że brak określonej czynności godzi w jego sferę prawną - tzn. wywołują dla niego negatywne konsekwencje prawne, np. w postaci zniesienia czy ograniczenia jego uprawnień wynikających z konkretnych przepisów. Skarga złożona do sądu administracyjnego w trybie art. 91 ust. 1 w zw. z art. 90 ust. 1 u.s.w. powoduje, że sąd ten, przed dokonaniem kontroli zgodności z prawem bezczynności organu, w pierwszej kolejności rozstrzyga, czy narusza ona interes prawny lub uprawnienie strony skarżącej czyli, czy strona ma legitymację czynną do wniesienia skargi. Dopiero po ustaleniu, że strona skarżąca posiada legitymację do wniesienia skargi na bezczynność organu województwa następuje merytoryczne rozpoznanie sprawy.

Interes prawny musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę, stąd też interes ten musi być własny, indywidualny i skonkretyzowany. Interes prawny dotyczy zatem szeroko rozumianej sytuacji prawnej podmiotu wyznaczonej normami prawnymi, z których wynikają jego uprawnienia, obowiązki, korzyści czy wolności prawnie chronione. Natomiast wymóg naruszenia interesu prawnego spełniony jest wówczas, gdy zaskarżony akt doprowadził do ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków, przy czym naruszenie to musi występować w momencie zaskarżenia (por. wyrok NSA z 29 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 618/11 LEX nr 862792, postanowieniu NSA z 20 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 257/20, postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 9 sierpnia 2019 r. sygn.. akt II SA/Go 372/19 LEX nr 2706010). Sąd zwraca również uwagę, że skarga złożona w trybie art. 91 ust. 1 w zw. z art. 90 ust. 1 u.s.w. nie ma charakteru actio popularis, i do wniesienia jej nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej bezczynności, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Powyższe oznacza, iż interes prawny w zaskarżeniu bezczynności sejmiku posiada tylko podmiot, który wykaże, że bezczynność ta godzi w jego sferę prawną - tzn. wywołują dla niego negatywne konsekwencje prawne, np. w postaci zniesienia czy ograniczenia jego uprawnień wynikających z konkretnych przepisów. W rozstrzyganej sprawie skarżący nie wykazał w jaki sposób zaskarżona bezczynność sejmiku województwa oddziałuje w sposób bezpośredni na jego prawa lub uprawnienia. Zgodzić należy się z organem, że skarżący powołał się na to, że informacje udzielone przez przedstawicieli związku międzygminnego na temat instalacji przetwarzania odpadów stanowią ważną dla mieszkańców województwa łódzkiego kwestię, a także na interes ekonomiczny mieszkańców Ł., natomiast nie wykazał związku przyczynowego pomiędzy niewysłuchaniem przedstawicieli A a naruszeniem jego indywidualnego interesu. Z protokołu obrad XXVI sesji sejmiku znajdującego się w aktach sprawy wynika, w sposób nie budzący wątpliwości, że podczas obrad sesji nadzwyczajnej, zwołanej na wniosek grupy radnych w tym skarżącego, radni i posłowie w ramach realizacji punktu trzeciego obrad mieli możliwość zabrania głosu bez ograniczeń.

Istotą sądowej kontroli administracji jest ochrona wolności i praw jednostki (podmiotów prawa) w stosunkach z administracją publiczną oraz budowanie i utrwalanie zasady państwa prawa i wyprowadzanych z niej standardów. Podstawową funkcją sądownictwa administracyjnego jest ochrona praw podmiotowych jednostki. Sądowa kontrola administracji, nie może być utożsamiana z uprawnieniem każdego obywatela do zaskarżenia do sądu administracyjnego każdego rozstrzygnięcia (aktu, czynności) organu administracji publicznej, co do którego subiektywnie ocenia je jako naruszające porządek prawny, nawet takiego, które nie dotyczy bezpośrednio jego sytuacji prawnej.

Należy jeszcze podkreślić, że w przypadku skarg na bezczynność, o której mowa w art. 91 u.s.w., sąd może nakazać organowi nadzoru (Prezesa Rady Ministrów, wojewodę lub RIO – por. art. 8 ust. 1 u.s.w.) wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko organu. Tym samym rozstrzygnięcie takie możliwe jest jedynie w przypadkach gdy organ nadzoru może w konkretnej sprawie podjąć przewidziane prawem działanie. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny w rozpoznawanej sprawie nie tylko nie miał podstaw do stwierdzenia bezczynności organu samorządu województwa ale także by nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko samorządu województwa.

Ze wskazanych wyżej względów sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 oraz art. 3 § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

d.j.