Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 669/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6269 Inne o symbolu podstawowym 626
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Powołane przepisy: article: art. 147 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 9a ust. 15
journal: Dz.U. 2005 nr 180 poz 1493
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie.
article: art. 18 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego [...] na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia 28 czerwca 2011 r. nr [...] w sprawie określenia trybu, sposobu powoływania i odwoływania członków Zespołu Interdyscyplinarnego Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie w Gminie [...] oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania stwierdza nieważność § 2, § 4 ust. 1 i ust. 2, § 9 ust. 2 pkt 4, § 11 ust. 1 zdanie trzecie i ust. 2, § 21 i § 26 ust. 1 załącznika do zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

W dniu 28 czerwca 2011 r. Rada Gminy podjęła uchwałę nr [...] w sprawie określenia trybu, sposobu powoływania i odwoływania członków Zespołu Interdyscyplinarnego Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie w Gminie oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania (zwaną dalej również "uchwałą").

W podstawie prawnej uchwały powołano art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "u.s.g.") w związku z art. 6 ust. 2 pkt 4 i art. 9a ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (Dz. U. Nr 180, poz. 1493 ze zm.).

Tryb, sposób powoływania i odwoływania członków Zespołu Interdyscyplinarnego Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie w Gminie oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania określono w załączniku do uchwały.

W załączniku określono m.in. przedmiot zadań zespołu (§ 2), skład zespołu (§ 4 ust. 1), minimalną liczbę osób wchodzących w skład zespołu (§ 4 ust. 2), przesłankę odwołania członka zespołu w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne (§ 9 ust. 2 pkt 4), obowiązek uczestnictwa w posiedzeniach zespołu (§ 11 ust. 1 zdanie trzecie), obowiązek informowania przewodniczącego o okolicznościach uniemożliwiających członkowi zespołu wykonywanie obowiązków (§ 11 ust. 2) oraz zadania grup roboczych (§ 21). W załączniku zawarto również zapis, że członkowie zespołu oraz grup roboczych wykonują zadania w ramach obowiązków służbowych i zawodowych (§ 26 ust. 1).

Prokurator Rejonowy zaskarżył powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w części wnosząc o stwierdzenie nieważności wskazanych powyżej regulacji.

Zaskarżonej uchwale Prokurator zarzucił:

1) istotne naruszenie art. 9b ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (dalej powoływanej w skrócie jako "u.p.p.r.") i § 118 w związku z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 283) - poprzez powtórzenie w § 2 załącznika do uchwały, że zadaniem Zespołu jest integrowanie i koordynowanie działań różnych jednostek, podmiotów oraz specjalistów w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz jakie rodzaje zadań należą do zespołu, co zostało uregulowane w art. 9b ust. 2 u.p.p.r.;

2) istotne naruszenie art. 9a ust. 3 i 4 u.p.p.r. i § 118 w związku z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" - poprzez powtórzenie w § 4 ust. 1 załącznika do zaskarżonej uchwały, kto wchodzi w skład Zespołu, co zostało uregulowane w art. 9a ust. 3 i 4 u.p.p.r.;

3) istotne naruszenie art. 9a ust. 3 w zw. z art. 9a ust. 15 u.p.p.r. i § 115 w związku z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" - poprzez określenie w § 4 ust. 2 załącznika do zaskarżonej uchwały liczby osób biorących udział w Zespole, co stanowi modyfikację przepisów ustawowych i przekroczenie kompetencji przez organ stanowiący gminy;

4) istotne naruszenie art. 9a ust. 15 u.p.p.r. i § 115 w związku z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" - poprzez uregulowanie w § 9 ust. 2 pkt 4 załącznika do zaskarżonej uchwały, że skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne stanowi podstawę odwołania członka Zespołu, podczas gdy ustawa nie nakłada na członków zespołów interdyscyplinarnych wymogu braku karalności; Prokurator wskazał, że ustawodawca nie upoważnił rady gminy do określania wymagań wobec członków zespołu, gdyż w świetle art. 9a ust. 15 u.p.p.r. rada gminy może regulować wyłącznie tryb odwoływania członków zespołu, a więc procedurę pozbawiania członkostwa;

5) istotne naruszenie art. 9a ust. 15 u.p.p.r. i § 115 w związku z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" - poprzez uregulowanie w § 11 ust. 1 zdanie trzecie oraz w § 11 ust. 2 załącznika do uchwały, że uczestnictwo w posiedzeniach Zespołu jest obowiązkowe, a w razie niemożności uczestnictwa w pracach Zespołu członek obowiązany jest poinformować Przewodniczącego Zespołu o okolicznościach uniemożliwiających wykonywanie jego obowiązków; w ocenie Prokuratora nałożenie tych obowiązków nie mieści się w granicach upoważnienia organu do określenia warunków funkcjonowania zespołu, które odnoszą się do kwestii organizacyjnych;

6) istotne naruszenie art. 9b ust. 3 u.p.p.r. i § 118 w związku z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" - poprzez powtórzenie w § 21 załącznika do zaskarżonej uchwały jakie są zdania grup roboczych, co zostało uregulowane w art. 9b ust. 3 u.p.p.r.;

7) istotne naruszenie art. 9a ust. 13 u.p.p.r. i § 118 w związku z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" - poprzez powtórzenie w § 26 ust. 1 załącznika do zaskarżonej uchwały, że członkowie Zespołu oraz grup roboczych wykonują zadania w ramach obowiązków służbowych i zawodowych, co zostało uregulowane w art. 9a ust. 13 u.p.p.r.

W uzasadnieniu skargi Prokurator wskazał m.in., że stosownie do art. 40 ust. 1 u.s.g. na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy.

Gmina ma zatem uprawnienie do uchwalania aktów prawa miejscowego regulujących określone sfery życia społeczności lokalnej w ściśle wyznaczonych przepisami prawa granicach przedmiotowych. Materia regulowana wydanym przez organ aktem normatywnym ma wynikać z upoważnienia ustawowego i nie może przekraczać zakresu tego upoważnienia. Oznacza to konieczność ścisłego przestrzegania zakresu wynikającej z przepisu ustawy delegacji do wydania takiego aktu, dokładnego zastosowania dyrektyw wiążących lokalnego prawodawcę, a także zakaz powtarzania i modyfikowania, jak też naruszania obowiązujących przepisów ustawowych.

Treść załącznika do uchwały w sprawie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków Zespołu Interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania, będąc aktem prawa miejscowego, powinna być zatem ustanowiona na podstawie i w granicach zawartych w ustawie. Załącznik do uchwały nie może wykraczać poza materię przewidzianą w ustawie o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, która stanowi materialnoprawną podstawę zaskarżonej uchwały. Wszelkie odstępstwa przesądzają o naruszeniu przepisu upoważniającego jak i konstytucyjnej zasady praworządności w zakresie legalności aktu prawa miejscowego, co stanowi istotne naruszenie prawa, którego skutkiem jest stwierdzenie nieważności aktu w całości bądź w części.

Prokurator podniósł, że rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" normuje technikę prawodawczą, w ten sposób, że określa, iż w akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (§ 115 w związku z § 143 tego rozporządzenia), przy czym nie powtarza się przepisów ustawy upoważniającej (§ 118 w związku z § 143 tego rozporządzenia). Odwołując się do orzecznictwa sądowego (przywołano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 czerwca 2011 r.; sygn. akt IV SA/Po 431/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 grudnia 2014 r.; sygn. akt IV SA/Po 746/14 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2014 r.; sygn. akt II SA/Łd 515/15) Prokurator wskazał, że jakakolwiek modyfikacja przepisu ustawowego przez rzeczony akt jest niedopuszczalna i jest uznawana w orzecznictwie za rażące naruszenie prawa, powodujące nieważność aktu. Naruszenie tego zakazu i wprowadzenie do uchwały przepisów ustawowych powoduje nieważność tych przepisów, gdyż wprost lub w kontekście może dojść do modyfikacji określonej normy prawnej. W przypadku zaskarżonej uchwały doszło właśnie do takich uchybień.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w zakresie pkt II tiret 1, 2, 3, 5, 6 i 7 jej petitum jako niezasadnej oraz uwzględnienie skargi w zakresie pkt II tiret 4.

W uzasadnieniu odpowiedzi podkreślono, że orzecznictwo sądowe dopuszcza możliwość powtarzania w akcie prawa miejscowego zapisów ustawowych, o ile takie powtórzenie ma charakter dosłowny i jeżeli jest to uzasadnione względami zapewnienia komunikatywności tekstu prawnego. W ocenie organu wszystkie zasady określone w uchwale winny być zrozumiałe i stanowić kompletną całość dla każdego adresata.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów Prokuratora organ dodał, że uzasadnieniem dla określenia liczby minimalnej członków zespołu były regulacje art. 9 ust. 3 i 4 u.p.p.r., gdzie określono podmioty, których przedstawiciele wchodzą w skład zespołu interdyscyplinarnego. Ich liczba wynosi właśnie 7. Wbrew stanowisku skarżącego, obowiązki nałożone przez § 11 ust. 1 zdanie trzecie i § 11 ust. 2 załącznika do uchwały mieszczą się z kolei w ramach funkcjonowania zespołu interdyscyplinarnego. Takie uregulowanie zasad funkcjonowania zespołu umożliwia prawidłową realizację powierzonych zadań.

Finalnie organ wskazał, że w stosunku do zaskarżonej uchwały nie zostało wydane jakiekolwiek rozstrzygnięcie nadzorcze. Uchwała była wykonywana przez ponad 8 lat, w tym poprzez realizację procedury "niebieskiej karty" przez zespół interdyscyplinarny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne właściwe są w sprawach kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego. Sąd administracyjny dokonuje wskazanej kontroli według stanu prawnego istniejącego w dacie podejmowania przez organ aktu stanowiącego przedmiot zaskarżenia. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. wskazana kontrola sądowa dokonywana jest w granicach sprawy, zaś sąd administracyjny orzekając w jej granicach, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Unormowanie to nie określa, jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały; doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnego w tym względzie następuje w ustawach samorządowych. Z tych względów przepis ten należy stosować wraz z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne (ust. 1). W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że do istotnych wad uchwały, których wystąpienie skutkuje stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów jednostek samorządu terytorialnego do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (zob. w tej materii m.in.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95, publ. OwSS 1996/3/90 oraz z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, publ. OwSS 1998/3/79; zob. także: Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd terytorialny, 2001, z. 1-2, s. 102).

Dokonując kontroli zaskarżonych zapisów uchwały w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W rozpatrywanej sprawie Prokurator zakwestionował zapisy załącznika do uchwały Rady Gminy, dotyczącej trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków Zespołu Interdyscyplinarnego Przeciwdziałania Przemocy Rodzinie w Gminie oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania.

Podstawę wydania przedmiotowej uchwały stanowił art. 9a ust. 15 u.p.p.r., zgodnie z którym rada gminy określi, w drodze uchwały, tryb i sposób powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania.

Zgodnie z aktualną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, z którą Sąd w niniejszym składzie w pełni się zgadza, uchwały w sprawie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania, uchwalane na podstawie art. 9a ust. 15 u.p.p.r., są aktami prawa miejscowego (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2012 r.; sygn. akt I OSK 1922/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2018 r.; sygn. akt IV SA/Wa 262/18, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 marca 2019 r.; sygn. akt III SA/Łd 1064/18, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 września 2019 r.; sygn. akt III SA/Kr 762/19; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi bowiem na charakter zespołu interdyscyplinarnego, jego zróżnicowany skład osobowy, zakres kompetencji, stosowane przez niego środki oraz treść upoważnienia ustawowego zamieszczonego w art. 9a ust. 15 u.p.p.r., nie może być wątpliwości, że normy prawne zawarte w takiej uchwale mają charakter norm generalnych, powszechnych na terenie gminy i wywołujących określone skutki prawne.

Nie ulega wątpliwości, że treść § 2 załącznika zaskarżonej uchwały jest powtórzeniem art. 9b ust. 2 u.p.p.r., który stanowi, że zadaniem zespołu interdyscyplinarnego jest integrowanie i koordynowanie działań podmiotów, o których mowa w art. 9a ust. 3 i 5, oraz specjalistów w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie, w szczególności przez /..../. Podobnie rzecz się ma z:

- § 4 ust. 1 załącznika do zaskarżonej uchwały (powtórzenie nawiązujące do treści art. 9a ust. 3 i ust. 4 u.p.p.r. określających skład zespołu);

- § 21 załącznika do zaskarżonej uchwały (powtórzenie art. 9b ust. 3 u.p.p.r. określającego zadania grup roboczych);

- § 26 ust. 1 załącznika do zaskarżonej uchwały (powtórzenie 9a ust. 13 u.p.p.r. stanowiącego, że członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych wykonują zadania w ramach obowiązków służbowych lub zawodowych).

Powtórzenia wskazanych przepisów ustawy zawarte w zakwestionowanych regulacjach nie wpływają w ocenie Sądu na czytelność zaskarżonej uchwały zważywszy na treść delegacji ustawowej określonej w art.9a ust. 15 u.p.p.r. jak i specyfikę aktu prawa miejscowego jakim jest zaskarżona uchwała. Należy w tym miejscu wskazać, że stanowione przez organy jednostek samorządu terytorialnego akty prawa miejscowego powinny regulować kwestie wynikające z delegacji ustawowej w taki sposób, by przyjęte w oparciu o nią normy jedynie uzupełniały, wydane przez inne podmioty, przepisy powszechnie obowiązujące kształtujące prawa i obowiązki ich adresatów. Nie mogą one tym samym zawierać powtórzeń przepisów powszechnie obowiązujących zawartych w innych aktach normatywnych, w tym w aktach prawnych rangi ustawowej. W tym zakresie Sąd uznał zarzuty podniesione przez Prokuratora są zasadne, gdyż w omawianym zakresie Rada Gminy w sposób nieuprawniony poddała regulacji materię, w zakresie której wypowiada się już ustawa. Nie można zaś uznać za prawidłową generalnej konstatacji, że powtórzenie przepisów ustawowych w treści uchwały ukierunkowane jest na to aby przeciętny odbiorca nie był zobligowany do sięgnięcia do przepisów ustawowych.

Ponadto należy zauważyć, że 9a ust. 15 u.p.p.r. nie przewiduje dla rady gminy kompetencji do wskazywania podmiotów wchodzących w skład zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych jak też minimalnej ich liczby. O składzie zespołu albo grupy stanowi bowiem sama ustawa (art. 9a ust. 3 - 5 oraz ust. 11 - 12 u.p.p.r.), a wobec tego zakwestionowane przez Prokuratora zapisy zawarte w uchwale są sprzeczne z art. 9a ust. 15 u.p.p.r. poprzez przekroczenie delegacji ustawowej. Nadto, lokalny prawodawca określając minimalną liczbę członków zespołu bezpodstawnie, sprzecznie z art. 9a ust. 5 u.p.p.r. wykluczył z założenia potencjalny udział prokuratorów w pracach Zespołu, bowiem nie uwzględniono ich w ogóle w składzie Zespołu. W związku z powyższym zarzuty dotyczące § 4 ust. 1 i ust. 2 załącznika do zaskarżonej uchwały uznać należy za uzasadnione.

Przechodząc dalej, do brzmienia § 9 ust. 2 pkt 4 załącznika do zaskarżonej uchwały wskazać należy, że regulacja ta przewiduje możliwość odwołania członka Zespołu przez wójta gminy w każdym czasie, w szczególności w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne. W ocenie Sądu zasadny jest zarzut sprzeczności tej regulacji z art. 9a ust. 15 u.p.p.r. i § 115 w związku z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" poprzez niedopuszczalne określenie w treści uchwały materialnoprawnej przesłanki odwołania członka Zespołu. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych upoważnienie ustawowe należy interpretować w sposób ścisły, a zatem musi być ono wyraźne, a nie dorozumiane. W związku z tym nawet brak określonych regulacji, czy też luka w prawie nie stanowi podstawy uzasadniającej wprowadzenie określonej regulacji w trybie uchwały. Organ uchwałodawczy jednostki samorządu terytorialnego nie ma bowiem prawa do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne, niż wymienione w przepisie ustawowym. Kierując się cytowanym upoważnieniem rada gminy winna określić m.in. tryb i sposób powoływania i odwoływania członków zespołu. Rada nie została zaś upoważniona przez ustawodawcę do określenia wymagań wobec członków zespołu interdyscyplinarnego, ani przesłanek określających przypadki odwołania członka zespołu (zob. w tej materii m.in.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 marca 2019 r.; sygn. akt II SA/Ol 102/19; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 9a ust. 2 u.p.p.r. przyznaje wójtowi kompetencję do powołania członków tego zespołu, natomiast nie upoważnia organu gminy (wójta) do określania przesłanek odwołania członka zespołu interdyscyplinarnego. Wobec tego regulacja § 9 ust. 2 pkt 4 załącznika do zaskarżonej uchwały wykracza poza upoważnienie ustawowe zawarte w art. 9a ust. 15 u.p.p.r., co przyznał sam organ w odpowiedzi na skargę.

W końcu za niezgodne z prawem uznać należy te regulacje załącznika do zaskarżonej uchwały, które określają bezwzględny obowiązek uczestnictwa członka zespołu w posiedzeniach zespołu (§ 11 ust. 1 zdanie trzecie) oraz bezwzględny obowiązek informowania przewodniczącego zespołu o okolicznościach uniemożliwiających członkowi zespołu wykonywanie jego obowiązków (§ 11 ust. 2). W ocenie Sądu regulacje te nie mieszczą się w granicach ustawowego upoważnienia do określenia "warunków funkcjonowania zespołu". "Warunki funkcjonowania zespołu" - w świetle upoważnienia ustawowego zawartego w art. 9a ust. 15 u.p.p.r. – to swoiste wymogi organizacyjne, poprzez które zespół jako ciało o charakterze kolegialnym może spełniać swoje funkcje zgodnie z przeznaczeniem. Wskazać ponadto należy, że zakwestionowane przez Prokuratora regulacje załącznika do zaskarżonej uchwały nie przewidują jakichkolwiek wyjątków ani zwolnień od wskazanych obowiązków, których wykonanie może być z obiektywnych względów niemożliwe.

Reasumując powyższe rozważania należy wskazać, że Rada Gminy stanowiąc zaskarżone przez Prokuratora regulacje dopuściła się istotnego naruszenia prawa. W konsekwencji Sąd, działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność § 2, § 4 ust. 1 i ust. 2, § 9 ust. 2 pkt 4, § 11 ust. 1 zdanie trzecie i ust. 2, § 21 i § 26 ust. 1 załącznika do zaskarżonej uchwały.