Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 663/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 5a, art. 3 § 2 pkt 5 i 6 oraz art. 232 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Asystent Sędziego Konrad Milczanowski, po rozpoznaniu w dniu 1 października 2020 r. na rozprawie sprawy ze skargi Skarbu Państwa – Szefa Rejonowego Zarządu Infrastruktury na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 29 kwietnia 2020 r. nr [...] w sprawie określenia wykazu kąpielisk oraz sezonu kąpielowego na terenie Miasta w 2020 roku postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić Skarbowi Państwa – Szefowi Rejonowego Zarządu Infrastruktury kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

III SA/Gd 663/20

UZASADNIENIE

Uchwałą Nr [...] Rada Miejska w [...] określiła wykaz kąpielisk oraz sezonu kąpielowego na terenie Miasta [...] w 2020r. Wykaz ten objął Kąpielisko [...] o określonych w uchwale współrzędnych geograficznych. Sezon kąpielowy na terenie Miasta [...] określono na okres od 27 czerwca do 30 sierpnia. Jako podstawę prawną uchwały powołano przepisy art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2018r. poz. 2268 ze zm.), powoływanej dalej jako u.p.w.

Skargę na powyższą uchwałę wniósł Skarb Państwa – Szef Rejonowego Zarządu Infrastruktury w [...], zarzucając jej naruszenie art. 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 1541 ze zm.) dalej powoływanej jako u.p.o.o. poprzez uniemożliwienie lub ograniczenie dziennych norm zużycia amunicji i wykonywania zadań związanych z obronnością państwa. W stanie faktycznym sprawy, zaskarżona uchwała powoduje ograniczenie działalności strzelnicy garnizonowej będącej w trwałym zarządzie strony skarżącej - położonej 90 m od kąpieliska. Na terenie tym realizowane są zadania z zakresu obronności polegające na szkoleniach strzeleckich dla żołnierzy. Zaskarżona uchwała spowoduje konieczność wprowadzenia ograniczeń dziennych norm zużycia amunicji związanych z dopuszczalnymi normami hałasu obowiązującymi w strefie rekreacyjno – wypoczynkowej. Uniemożliwia to właściwe funkcjonowanie jednostek wojskowych. Strzelnica garnizonowa w ostatnim czasie przeszła gruntowną modernizację i cel tej modernizacji nie zostanie osiągnięty jeśli uchwała w obecnym kształcie zostanie zachowana.

Skarżący wskazał, że w decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z 5 marca 2020r. w sprawie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku powstającego w związku z eksploatacją strzelnicy opisano sposób zagospodarowania terenu zaliczonego uchwałą do kąpielisk. Z tego opisu wynika, że jest to teren wymagający nakładów. Należy w związku z tym rozważyć, czy w istocie należy zniweczyć dotychczas wydane środki Skarbu Państwa wydatkowane na modernizację strzelnicy na rzecz terenu, który jest obecnie mało atrakcyjny i wymaga znaczących nakładów.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Gmina Miasta [...] wskazała, że [...] od wielu lat pełni funkcję rekreacyjno – wypoczynkową. Skarżący nie został pozbawiony możliwości prowadzenia strzelnicy. Krótkotrwałe zmniejszenie ilości zużytkowanej amunicji nie stanowi zagrożenia dla obronności Rzeczypospolitej Polskiej. Zaskarżona uchwała nie narusza prawa ani interesu prawnego strony skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Ustawą szczególną, regulującą prawo do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy jest ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 713 ze zm.) - zwana dalej "u.s.g.", która w art. 101 ust. 1 przewiduje, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4) wskazał, że do wniesienia skargi na podstawie art.101 u.s.g. nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia interesu prawnego lub uprawnienia. Przyjmuje się, że skarżący winien udowodnić, iż zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawiając go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04).

Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej jego sytuację prawną.

Skarżący Skarb Państwa – Szef Rejonowego Zarządu Infrastruktury w [...], uzasadniając swój interes prawny powoływał się na naruszenie art. 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 1541 ze zm.), który stanowi, że umacnianie obronności Rzeczypospolitej Polskiej, przygotowanie ludności i mienia narodowego na wypadek wojny oraz wykonywanie innych zadań w ramach powszechnego obowiązku obrony należy do wszystkich organów władzy i administracji rządowej oraz innych organów i instytucji państwowych, organów samorządu terytorialnego, przedsiębiorców i innych jednostek organizacyjnych, organizacji społecznych, a także do każdego obywatela w zakresie określonym w ustawach.

Zdaniem strony skarżącej zaskarżona uchwała prowadzi do naruszenia powołanego wyżej przepisu, gdyż w jej wyniku dojdzie do całkowitego wyłączenia z eksploatacji obiektu strzelnicy w celu zachowania dopuszczalnych norm hałasu w strefie wypoczynkowo – rekreacyjnej.

Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2020r. poz. 1919 ze zm.), powoływana dalej jako u.p.o.ś. upoważnia w art. 113 ust. 1 ministra właściwego do spraw klimatu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, do określenia w drodze rozporządzenia, dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

Art. 113 ust. 2 pkt 1 u.p.o.ś. stanowi, że w rozporządzeniu tym zostaną ustalone zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu dla następujących rodzajów terenów faktycznie zagospodarowanych:

a) pod zabudowę mieszkaniową,

b) pod szpitale i domy pomocy społecznej,

c) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży,

d) na cele uzdrowiskowe,

e) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe,

f) pod zabudowę mieszkaniowo-usługową;

Zgodnie z art. 115 u.p.o.ś. w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów.

Przepisy art. 37 – 49 u.p.w. zawierają regulacje dotyczące wód wykorzystywanych do kąpieli. Art. 37 ust. 1 i 2 zawiera upoważnienie do określenia w drodze uchwały rady gminy wykazu kąpielisk i sezonu kąpielowego. Przepisy u.p.w. dotyczące kąpielisk służą zapewnieniu właściwych warunków i bezpieczeństwa osobom korzystającym z wód w celach kąpielowych.

Uchwała wydana na podstawie art. 37 ust. 1 i 2 u.p.w. w żaden sposób nie zmienia przeznaczenia terenu wykorzystywanego już uprzednio faktycznie w celach rekreacyjnych – także kąpielowych. Ze statusu kąpieliska wynika natomiast na przykład obowiązek monitorowania przez organizatora kąpieliska stanu wody oraz zapewnienia użytkownikom właściwych warunków sanitarnych.

Bezspornie teren [...] w S. nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowani przestrzennego. Zatem zgodnie z art. 115 u.p.o.ś. oceny czy jego obszar w części dotyczącej kąpieliska stanowi teren faktycznie zagospodarowany na cele rekreacyjno – wypoczynkowe należy dokonywać na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów. Skoro zaskarżona uchwała nie zmienia faktycznego sposobu zagospodarowania i wykorzystywania terenu, to nie sposób przyjąć, że wpływa ona w jakikolwiek sposób na interes prawny lub uprawnienie strony skarżącej, a tym bardziej, że interes ten narusza.

Zwrócić należy w tym miejscu uwagę na to, że powoływana przez stronę skarżącą decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z 5 marca 2020r. w sprawie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku wydana została niemal dwa miesiące przed uchwaleniem zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały. Decyzją tą ustalono dopuszczalny poziom hałasu na poziomie 55 db na terenie obszaru rekreacyjno – wypoczynkowego. Skoro zatem kwestionowany przez stronę skarżącą poziom hałasu wyznaczony został decyzją poprzedzającą wydanie zaskarżonej uchwały, to oczywiste jest, że zaskarżona uchwała nie zmieniła sytuacji prawnej strony skarżącej w zakresie dotyczącym dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego przy eksploatacji strzelnicy.

W konsekwencji powyższych rozważań należało stwierdzić, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Skoro zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego ani uprawnienia strony skarżącej, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Rozstrzygnięcie o zwrocie wpisu sądowego od skargi na rzecz strony skarżącej oparto na przepisie art. 232§1 pkt 1 p.p.s.a.