Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 565/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-09-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par.1, art. 87 par.1, 2,4
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 5 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego - w zakresie przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi postanawia odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga [...] Sp. z o.o. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta z [...] r. znak:[...] wymierzające inwestorowi: [...] Sp. z o. o., karę z tytułu nielegalnego użytkowania - bez decyzji o pozwoleniu na użytkowanie - budynku mieszkalno-usługowego wraz z miejscami postojowymi w garażu podziemnym i na terenie działki, instalacjami wewnętrznymi: c.o., gazową, wody ciepłej i zimnej, hydrantową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, wentylacji mechanicznej garażu, wentylacji mieszkań oraz lokali usługowych, instalacjami zewnętrznymi: oświetlenia terenu, instalacji zewnętrznej deszczowej ze zbiornikiem na wody opadowe, kanalizacji sanitarnej; zagospodarowaniem terenu, drogami dojazdowymi wewnętrznymi na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] w wysokości 50 000,00 zł (słownie: pięćdziesiąt tysięcy złotych).

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie [...] zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu [...] r. (karta 30 akt sadowych).

W dniu [...] r. wpłynęło do Sądu pismo skarżącej o przywrócenie terminu do dokonania wpisu sądowego, wskazujące, że w czasie wyznaczonym przez sąd do dokonania wpisu, osoba, która dokonuje płatności w firmie, przebywała na urlopie. Do pisma dołączono wydruk z potwierdzeniem uiszczenia wpisu w dniu [...] r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej jako: "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Zgodnie zaś z art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być zatem oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu strona skarżąca wyjaśniła, że w czasie wyznaczonym do uiszczenia wpisu, w firmie, z powodu okresu urlopowego nie było osoby, która mogłaby dokonać tej wpłaty (karta 31 akt sądowych).

Nie budzi wątpliwości Sądu, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku swej winy w uchybieniu powyższego terminu. Skarżąca wnosząc skargę, powinna mieć na uwadze, że będzie nadsyłana do niej korespondencja sądowa, do której w wyznaczonym czasie należy się ustosunkować. Niewątpliwie to obowiązkiem strony skarżącej, tak jak każdej osoby należycie dbającej o własne interesy, było takie pokierowanie firmą, aby z zachowaniem wspomnianego terminu podjąć opisaną wyżej czynność procesową, a w sytuacji, gdyby – z obiektywnych względów – było to niemożliwe, obowiązkiem jej było przedstawienie Sądowi tych wyjątkowych okoliczności. Skarżąca bezsprzecznie nie wskazała żadnych nadzwyczajnych okoliczności, które nie pozwoliłyby jej uiścić w terminie wspomnianej opłaty sądowej. Oczywistym jest zarazem, że okres urlopowy do takich sytuacji nie należy.

Podkreślenia wymaga, że strona składająca wniosek, celem uprawdopodobnienia braku swojej winy w uchybieniu terminu, powinna wskazać na okoliczności, które nastąpiły nagle i niespodziewanie, uniemożliwiając prawidłowe dokonanie czynności procesowej (por.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 23 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 738/09, z 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OZ 776/16 oraz z 17 stycznia 2018 r., sygn. akt I OZ 1941/17 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Skarżąca istnienia takich okoliczności nie wykazała, a zatem brak było podstaw do przywrócenia uchybionego przez nią terminu do dokonania wskazanej czynności procesowej.

Z powyższych względów oraz na podstawie powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.