Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 973/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 396, art. 399, art. 407
journal: Dz.U. 2018 poz 2268
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r Prawo wodne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2019 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2018 r. Miasto i Gmina [...] reprezentowana przez Kierownika Wydziału Inwestycji Urzędu [...] zwrócił się do Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] Zarząd Zlewni w [...] o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych - rowów przydrożnych dla odwodnienia drogi gminnej w miejscowości [...], na odcinku od drogi wojewódzkiej nr [...] do drogi powiatowej nr [...] oraz na wykonanie przepustu [...] mm pod zjazdem drogi gminnej na drogę wojewódzką DW nr [...].

W wyniku przeprowadzonego postępowania Dyrektor Zarządu Zlewni [...] w [...] działając na podstawie art. 389 pkt 6 w związku z art. 16 pkt 65 lit. a i art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 400 ust. 1 i 6, art. 403 ust. 2 pkt 12, art. 407 ust. 1 i 2, art. 397 ust. 1 i 3 pkt 2 Prawa wodnego oraz art. 11d ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1496 z późn. zm., zwanej dalej: specustawa), a także art. 104 i 107 § 1-3 Kodeks postępowania administracyjnego udzielił Miastu i Gminie [...] pozwolenia wodnoprawnego na:

1. przebudowę urządzenia wodnego -tj. rowu, poprzez wykonanie przepustu [...] mm pod zjazdem z drogi gminnej na drogę wojewódzką, na działce nr ewid. [...] obręb [...];

2. wykonanie urządzeń wodnych - ziemnych rowów przydrożnych w celu odwodnienia drogi gminnej w m. [...], na odcinku od drogi wojewódzkiej nr [...] do drogi powiatowej [...]:

2.1. [...] (rów prawostronny) od km 0+045 do km 0+207,5 - działka nr ewid.[...] obręb [...]

2.2. [...] (rów lewostronny) od km 0+213,5 do 0+562 - działki nr ewid. [...], [...], [...], [...] obręb [...]

2.3. [...] (rów prawostronny) od km 0+574 do km 0+604 - działki nr ewid. [...], [...] obręb [...]

2.4. [...] (rów prawostronny) od km 0+637,5 do km 0+704,5 - działki nr ewid. [...],[...],[...] obręb [...]

2.5. [...] (rów prawostronny) od km 0+718,5 do km 0+751,5 - działki nr ewid. [...], [...], [...] obręb [...]

2.6. [...] (rów prawostronny) od km 0+767 do km 0+817,2 - działki nr ewid. [...], [...] obręb [...]

2.7. [...] (rów lewostronny) od km 0+827,5 do km 0+970,5 - działki nr ewid. [...], [...] obręb [...]

2.8. RL3 (rów lewostronny) od km 0+983 do km 1+035,5 - działki nr ewid. [...], [...] obręb [...] '

2.9. [...] (rów lewostronny) od km 1+046 do km 1+073,5 - działka nr ewid. [...] obręb [...]

2.10. [...] (rów prawostronny) od km 1+086,5 do km 1+135,5 - działki nr ewid. [...], [...] obręb [...]

2.11. [...] (rów prawostronny) od km 1+149 do km 1+286 - działki nr ewid. [...], [...] obręb [...] '

2.12. [...] (rów prawostronny) od km 1+299,5 do km 1+494 - działki nr ewid. [...],[...], [...] obręb [...]

2.13. [...] (rów lewostronny) od km 1+520,5 do km 1+817,5 - działki nr ewid. [...], [...], [...] obręb [...]

2.14. [...] (rów lewostronny) od km 1+830,5 do km 1+881 - działki nr ewid.[...], [...] obręb [...]

2.15. [...] (rów lewostronny) od km 1+896 do km 1+946,5 - działka nr ewid.[...] obręb [...].

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł D. M. (zwany dalej: skarżący) zarzucając, iż wydana przez Dyrektora Zarządu Zlewni [...] w [...] decyzja w zakresie pkt 2.2., 2.3., oraz 2.4., tj. w zakresie wydania pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie rowów przydrożnych na działkach o numerach [...], [...] oraz [...] wydana została z obrazą prawa materialnego tj. art 399 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne, poprzez brak odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego wobec niespełnienia przez projektowany sposób korzystania z wód wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8 ustawy w tym w szczególności naruszenie wymogów wynikających z przepisów odrębnych tj. art. 140 Kodeksu cywilnego. W ocenie skarżącego zgodnie z treścią pozwolenia, przedmiotowe urządzenia wodne miałyby zostać zlokalizowane na należących do niego działkach rolnych oraz rolno-leśnych, które są wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem pod uprawy. Zarzucił również, że wykonanie na przedmiotowych działkach rowów przydrożnych skutkować będzie zalewaniem upraw, co prowadzić może do ich trwałego uszkodzenia i poniesienia szkody. Zdaniem skarżącego wykonanie urządzeń wodnych skutkować będzie naruszeniem wynikającego z treści art. 140 Kodeksu cywilnego uprawnienia do korzystania z przedmiotu własności zgodnie z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, a w szczególności uniemożliwi pobieranie pożytków z gruntu. Wywodził także, że wykonanie rowów przydrożnych jest rozwiązaniem nader daleko idącym do faktycznych potrzeb z zakresu odwadniania planowanej inwestycji drogowej. Przy rzeczywistym poziomie opadów i roztopów występujących na przedmiotowym terenie, rozwiązaniem w zupełności wystarczającym byłoby, według skarżącego, wykonanie odwodnienia studzienkowego.

W dniu [...] sierpnia 2018 r. w siedzibie organu skarżący zapoznał się z aktami sprawy oraz złożył pismo stanowiące uzupełnienie odwołania, w którym wskazał, że kopanie rowów przydrożnych w jego lasach zniszczy bezpowrotnie dużą ich część. Skarżący oświadczył również, że "Urząd Gminy [...] na terenie gdzie powinna przebiegać droga zasadził las i nie ma zamiaru go niszczyć, niszcząc celowo moje lasy."

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wywodził, że wymagania materialnoprawne związane z uzyskaniem pozwolenia wodnoprawnego określają: ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r" poz. 1566 z póżn. zm., zwana dalej: Prawo wodne) oraz ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 z póżn. zm., zwana dalej: Kpa).

W tej mierze organ wskazał, że zgodnie z art. 389 pkt 6 Prawa wodnego jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na wykonanie urządzeń wodnych. W myśl art. 16 pkt 65 lit. a Prawa wodnego ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach wodnych rozumie się przez to urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich, w tym urządzenia lub budowle piętrzące, przeciwpowodziowe, a także kanały i rowy. Jednocześnie stosownie do zapisów art. 17 ust. 1 pkt 4 przepisy ustawy dotyczące wykonania urządzeń wodnych - stosuje się odpowiednio do odbudowy, rozbudowy, nadbudowy, przebudowy, rozbiórki lub likwidacji tych urządzeń, z wyłączeniem robót związanych z utrzymywaniem urządzeń wodnych w celu zachowania ich funkcji.

Zdaniem organu, w świetle powyższego bez wątpienia przedmiotowe rowy odwadniające drogę gminną w miejscowości [...], należy zaliczyć do urządzeń wodnych.

Kolejno organ wskazał, że zgodnie z art. 407 ust. 1 i 2 Prawa wodnego pozwolenie wodnoprawne wydaje się na wniosek. Do wniosku dołącza się:

1) operat wodnoprawny z oznaczeniem daty jego wykonania;

2) decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli jest wymagana;

3) wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzję o warunkach zabudowy, jeżeli są wymagane;

4) ocenę wodnoprawną, jeżeli jest wymagana.

Na tym tle organ wywodził, że analizując treść zaskarżonej decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni z dnia [...] maja 2018 r. należało mieć na uwadze, iż w przypadku spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek wydania pozwolenia wodnoprawnego, organ administracji publicznej ma obowiązek wydania wnioskowanej decyzji. Odmowa wydania pozwolenia wodnoprawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności określone w art. 399 Prawa wodnego, tj. wówczas gdy: projektowany sposób korzystania z wód narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7, tj.:

1) ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, z wyłączeniem okoliczności, o których mowa w art. 66;

2) ustaleń planów ochrony i planów zadań ochronnych dla obszarów chronionych;

3) ustaleń planu zarządzania ryzykiem powodziowym;

4) ustaleń planu przeciwdziałania skutkom suszy;

5) ustaleń programu ochrony wód morskich;

6) ustaleń krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych;

7) ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego;

nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8, tj. wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska, ochrony przyrody i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z przepisów ustawy oraz przepisów odrębnych; projektowany sposób korzystania z wód dla celów energetyki wodnej nie zapewni wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony; zakład planujący korzystanie z wód lub wykonanie urządzeń wodnych albo inne działania wymagające pozwolenia wodnoprawnego nie wywiązuje się z wynikających z dotychczas wydanych pozwoleń wodnoprawnych obowiązków.

Zdaniem organu z powołanych przepisów wynika, że jako regułę przyjmuje się wydanie pozwolenia wodnoprawnego, o ile zostaną spełnione warunki przewidziane w ustawie, natomiast odmowa jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy zaistnieją okoliczności wskazane w art. 399 pkt 1 Prawa wodnego, który z kolei odsyła do art. 396 Prawa wodnego. Przenosząc te rozważania na grunt sprawy organ argumentował, że Dyrektor Zarządu Zlewni przeprowadził analizę przedłożonej do wniosku dokumentacji w kontekście zapisów art. 399 i nie stwierdził przesłanki do odmowy udzielenia przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego, zaś organ odwoławczy stanowisko to podziela.

Podniesiono, że wniosek o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego dotyczył przebudowy urządzenia wodnego, tj. rowu poprzez wykonanie przepustu [...] mm pod zjazdem z drogi gminnej na drogę wojewódzką; wykonanie urządzeń wodnych - ziemnych rowów przydrożnych w celu odwodnienia drogi gminnej w miejscowości [...], na odcinku od drogi wojewódzkiej nr [...] do drogi powiatowej [...]

Organ skonstatował, że udzielone pozwolenie wodnoprawne nie stoi w sprzeczności z treścią Planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...], a także z warunkami korzystania z wód regionu wodnego [...]. Wskazano także, że rejon inwestycji oraz zasięg jej oddziaływania nie znajduje się bezpośrednio na terenie obszaru ochronnego w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

Odnosząc się do kwestii ewentualnego naruszenia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego bądź decyzji o warunkach zabudowy organ wskazał, że ze przedmiotowa inwestycja jest realizowana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2013 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, czyli tzw. specustawy drogowej. Zgodnie z art. 11d pkt 4 specustawy jeżeli realizacja inwestycji drogowej wymaga zgody wodnoprawnej odpowiednio Państwowe Gospodarstwo Wodne [...] albo minister właściwy do spraw gospodarki wodne! udzielają tej zgody w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia złożenia wniosku o jej wydanie. W sprawach dotyczących zgody wodnoprawnej nie stosuje się art. 396 ust. 1 pkt 7, art. 407 ust. 2 pkt 3 oraz art. 422 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. Dla ustalenia stanu prawnego nieruchomości, o których mowa w art. 409 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawa wodnego - siedziby i adresy właścicieli tych nieruchomości określa się według katastru nieruchomości

Organ podsumował, że zastosowanie zawartych w specustawie uregulowań, stanowiących lex specjalis w stosunku do przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, powoduje że ocena zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonywana jest na końcu procesu inwestycyjnego tj. w trakcie uzyskiwania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

Kolejno organ wywodził, że plan zarządzania ryzykiem powodziowym dla obszaru dorzecza [...] został zatwierdzony rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia [...] października 2016 r., przy czym objęty wnioskiem sposób korzystania z wód nie narusza zapisów tego planu. Plan przeciwdziałania skutkom suszy nie został dotychczas zatwierdzony, zaś Krajowy program oczyszczania ścieków komunalnych stanowi narzędzie mające na celu wdrożenie postanowień dyrektywy Rady Nr [...], dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, w związku z czym pozwolenie wodnoprawne na wykonanie oraz przebudowę urządzeń wodnych nie będzie miało wpływu na realizację jego zapisów. Podniesiono następnie, że Krajowy program ochrony wód morskich jest dokumentem strategicznym, mającym na celu wdrożenie zapisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiającej ramy działań Wspólnot w dziedzinie polityki środowiska morskiego. Celem tego programu jest określenie optymalnego zestawu działań, który doprowadzi w określonym czasie do osiągnięcia dobrego stanu środowiska wód morskich, a analizowane pozwolenie wodnoprawne nie będzie miało wpływu na jego realizację .

W związku z powyższym wobec niezaistnienia okoliczności przewidzianych w art. 399 w związku z art 369 prawa wodnego w ocenie organu nie zaistniały podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego.

Końcowo organ odniósł się do podniesionej w odwołaniu kwestii dotyczącej naruszenia prawa własności oraz możliwości przyjęcia innych niż we wniosku rozwiązań technicznych. Wskazano w tej mierze, że organ administracji publicznej nie ma podstaw do ingerencji w rozwiązania przedstawione we wniosku, może jedynie oceniać je pod kątem spełnienia wymagań określonych przepisami prawa. Organ administracji jest bowiem związany żądaniem określonym we wniosku wszczynającym postępowanie i jest zobowiązany do dokładnego określenie treści żądania strony, które to żądanie wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Jednocześnie wskazano, że stosownie do przepisu art. 393 ust. 4 Prawa wodnego, pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych do jego realizacji. Pozwolenie wodnoprawne nie upoważnia inwestora do wejścia w teren w celu wykonania urządzeń, bowiem na to działanie wymagane jest uzyskanie decyzji o realizacji inwestycji drogowej.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu D. M., zaskarżając je w zakresie pkt 2.2, 2.3 oraz w zakresie wydania pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie rowów na działkach nr [...], [...] i [...], będących własnością skarżącego podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko i zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu [...] października 2019 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał skargę i wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i II instancji w zakresie pkt II.1, II.2, II.3, II.4 i zarzucił naruszenia art. 396 ust. 1 pkt 8 i art. 140 KC. Pełnomocnik uczestnika – wnioskodawcy wniósł o oddalenie skargi i wskazał, że nie zachodzą przesłanki z art. 396 Prawa wodnego, zaś obawy skarżącego wynikające z jego prawa własności będą rozpatrzone na kolejnych etapach realizacji inwestycji drogowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 j.t. z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 roku, poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa)).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach.

Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Ppsa, sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego jego wydanie rozstrzygnięcia organu I instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nich naruszeń prawa skutkujących koniecznością ich uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).

Należy również wskazać na wstępie, iż Sąd podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organy przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań. Sąd podzielił również w całości argumentację przedstawioną przez organ II instancji, który podzielił z kolei stanowisko prezentowane przez Dyrektora Zarządu Zlewni.

Przypomnieć trzeba, że na mocy art. 389 pkt 6 w zw. z art. 16 pkt 65 lit. a i art. 17 ust. 1 pkt 4 Prawa wodnego dla wykonania urządzeń wodnych wskazanych we wniosku, tj. ziemnych rowów przydrożnych oraz przebudowy urządzenia wodnego, tj. rowu wymagane było uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego.

Należy zgodzić się z organami, że konstrukcja przepisów zawartych w Dziale IX Prawa wodnego powoduje, iż wydanie decyzji pozytywnej jest zasadą, jeśli tylko spełnione są warunki wskazane w ustawie, zaś odmowa wydania pozwolenia na budowę następuje wówczas, gdy spełnione są negatywne przesłanki z art. 399 pkt 1 Prawa wodnego. Zasadnie zatem Dyrektor Zarządu Zlewni przeprowadził analizę wniosku pod kątem tego przepisu i w ocenie Sądu uczynił prawidłowo. Wobec zaś braku przesłanek do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego – wydał decyzje pozytywną. Sąd nie ma zastrzeżeń do przeprowadzonej analizy, ani wyciągniętych wniosków. Wywód organu jest spójny, logiczny i egzemplifikuje wszystkie okoliczności wskazane w przywołanych przepisach (art. 399 i art. 396) zestawiając je z okolicznościami sprawy i materiałem dowodowym zgromadzonym w toku postępowania. Organy sprawdziły również wniosek pod kątem wymogów z art. 407 ust. 1 i 2 Prawa wodnego i weryfikację ta wniosek przeszedł pozytywnie. Wreszcie zasadnie organ powołała się na art. 11d pkt 4 specustawy drogowej, który jako lex specjalis miał w sprawie zastosowanie. W konsekwencji organ I instancji doszedł do przekonania, że nie zaistniały podstawy do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego zgodnie z wnioskiem.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów proceduralnych uznając, że decyzje organów obu instancji, jak i całe prowadzone postępowanie spełniają standardy wskazane w Kpa, w szczególności w art. 6, art. 7, art. 77 § 1 , art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 tej ustawy. W ocenie Sądu organy, zgodnie z art. 9 Kpa, wyjaśniły skarżącemu zasadność przesłanek, które leżały u podstaw podjętej decyzji, ale również, odnosząc się do zarzutów odwołania, wyjaśniły, dlaczego nie mogą ingerować w treść wniosku, a także poinformowały, że pozwolenie wodnoprawne nie uprawnia inwestora do wejścia na teren skarżącego.

Dla Sądu, w okolicznościach sprawy, zrozumiałe są obawy i zastrzeżenia skarżącego mające w tle ochronę jego własności, jednakże nie mogą one odnieść skutku w ramach kontrolowanego postępowania. Zarzuty te mają raczej charakter polemiczny i nie opierają się na konkretnych normach prawnych. Ochrona własności doznaje bowiem niekiedy ograniczeń na skutek celowych działań ustawodawcy, który – jak w niniejszej sprawie – kierując się interesem szerszej społeczności wprowadza rozwiązania specjalne, jak w przypadku specustawy drogowej. Należy również mieć na uwadze, że drogi są dobrem wspólnym, a własność nie ma charakteru nieograniczonego, pomimo, że prawo wyraźnie nakazuję jej szczególną ochronę. Zarzuty skarżącego dotyczące rozwiązań alternatywnych oraz jego poglądy na kwestie odwodnienia w analizowanym terenie pozostają gołosłowne i polemiczne wobec braku dowodów na ich poparcie.

W opisanych okolicznościach, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawy, a skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 Ppsa, orzeczono, jak w sentencji.

/-/ E. Brychcy