Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 223/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 1, ust. 2, art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 149 par. 1 pkt 1, art. 149a, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 lutego 2021 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Sądu Rejonowego w [...] do rozpoznania wniosku skarżącego J. S. z dnia [...] lutego 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktu 1 oraz punktu 2 w części dotyczącej kopii dokumentu, który potwierdza dane wymienione w punkcie 1 wniosku, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezesa Sądu Rejonowego w [...] na rzecz skarżącego J. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

J. S. w dniu 1 kwietnia 2020 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w W., dalej: "organ", polegającą na nierozpatrzeniu jego wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia [...] lutego 2020 r.

Przedmiotowy wniosek dotyczył następujących informacji:

1) czy, a jeśli tak to kiedy i skąd, do Sądu Rejonowego w W. trafiła księga wieczysta KW nr [...] dla gruntów w W. gm. K.,

2) udostępnienie kopii dokumentu, który to potwierdza oraz o wskazanie jej numeru elektronicznego, o ile taki posiada.

Skarżący zakwestionował stanowisko Prezesa Sądu Rejonowego w W., zaprezentowane w odpowiedzi udzielonej mu w dniu [...] lutego 2020 r., że wnioskowana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, z uwagi na fakt, że dotyczy konkretnej nieruchomości stanowiącej własność konkretnej osoby fizycznej. Stanowisko to zostało podtrzymane pismem z dnia [...] marca 2020 r., którym udzielono odpowiedzi na kolejne pismo skarżącego z dnia [...] lutego 2020 r. w sprawie wniosku z dnia [...] lutego 2020 r.

Zdaniem skarżącego, żądana informacja, która dotyczy ustalenia faktów

w zakresie procedowania dokumentów urzędowych (czy księga została przekazana, czy została przemigrowana, jaki nowy numer jej nadano), a także ich treści i postaci (protokołów przekazania dokumentów), stanowi informację publiczną - art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. b i pkt 4 lit. a u.d.i.p. Nadto, że wskazanie nowego numeru elektronicznego dla księgi, której wnioskodawca zna dokładny numer, również stanowi informację publiczną.

Skarżący stwierdził, że organ w sposób oczywiście błędny przyjął, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej i mimo wskazania mu błędu, świadomie i celowo podtrzymał swoje stanowisko. Nie udzielił wnioskowanej informacji w ustawowym terminie (art. 13 u.d.i.p.), nie wydał w sprawie decyzji administracyjnej (art. 16 u.d.i.p.), czym zamknął mu drogę polemiki w postępowaniu odwoławczym.

Skarżący wniósł o:

1) zobowiązanie organu do niezwłocznego rozpoznania jego wniosku i załatwienia go zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej,

2) stwierdzenie, że organ rażąco naruszył prawo - art. 13 i 16 ust.1 u.d.i.p. i art. 61

Konstytucji RP,

3) wymierzenie organowi grzywny w oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a. w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy,

4) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę z dnia 16 kwietnia 2020 r. Prezes Sądu Rejonowego w W. wniósł o jej oddalenie w całości, jako bezzasadnej oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W ocenie organu, żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, w rozumieniu przepisu art. 1 i art. 6 u.d.i.p., a zatem nie mogą podlegać udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w tejże ustawie.

Informacje o tym, czy do Sądu Rejonowego w W. została przekazana dana księga wieczysta, dotycząca konkretnej nieruchomości (co istotne w kontekście wniosku, rzeczowa księga wieczysta nie dotyczy osoby wnioskodawcy), dokument potwierdzający przekazanie tej księgi oraz aktualny numer elektroniczny księgi wieczystej, nie mieszczą się w pojęciu informacji publicznej. Zdaniem organu, sprawami publicznymi nie są konkretne, indywidualne sprawy dotyczące konkretnej nieruchomości, stanowiącej własność osób prywatnych lub danego podmiotu niebędącego władzą publiczną lub innym podmiotem wykonującym zadania publiczne, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Prawo do informacji publicznej dotyczy informacji o sprawie publicznej, tymczasem wniosek z dnia [...] lutego 2020 r. dotyczy konkretnej nieruchomości, stanowiącej własność konkretnej osoby fizycznej (niebędącej wnioskodawcą).

Podkreślono, że ewentualny dokument, potwierdzający przekazanie księgi wieczystej, również nie może stanowić informacji publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy. Dokument taki ma jedynie charakter wewnętrzny, jest wytworzony na potrzeby organu (nie ma waloru dokumentu urzędowego).

Charakter dokumentu wewnętrznego ma - w ocenie organu - żądany przez skarżącego "dokument potwierdzający przekazanie księgi wieczystej".

Organ wskazał też, że nie stanowi żądania udostępniania informacji publicznej również wniosek w zakresie wskazania elektronicznego numeru księgi wieczystej. Żądanie to dotyczy bowiem informacji o danych konkretnej księgi wieczystej, prowadzonej dla nieruchomości, stanowiącej własność podmiotu prywatnego (nie wnioskodawcy), a zatem nie dotyczy spraw publicznych. Uzyskując informację o elektronicznym numerze księgi wieczystej, skarżący uzyskałby nieograniczony dostęp do informacji dotyczących podmiotu prywatnego. Akta ksiąg wieczystych dotyczą konkretnej, indywidualnej sprawy i w związku z tym zawierają szereg dokumentów i informacji, które udostępnione każdemu, kto zechce się z nimi zapoznać, mogą zagrozić naruszeniem podstawowych praw obywatelskich zawartych w Konstytucji RP.

Ponadto, organ zwrócił uwagę, że dostęp do ksiąg wieczystych regulują przepisy ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece. Przepisy zaś ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mogą służyć do uzyskania danych, których tryb udzielania regulują odrębne przepisy (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).

Stwierdził, że skoro żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, to organ nie miał obowiązku ani dokonania czynności materialno-technicznej ich udostępnienia, ani też obowiązku wydania decyzji administracyjnej.

Skarżący w piśmie procesowym z dnia 10 sierpnia 2020 r., ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę, wyjaśnił, że jego wniosek z dnia [...] lutego 2020 r. dotyczy ustalenia faktów w sprawie procedowania dokumentów urzędowych, a nie, jak twierdzi organ, uzyskania danych na temat "konkretnej nieruchomości stanowiącej własność osoby fizycznej". Wniosek dotyczy również przesłania kopii dokumentu urzędowego w postaci urzędowej korespondencji, do której załączono wskazaną księgę wieczystą w dacie przekazania jej według właściwości do nowo powstałego Wydziału Ksiąg Wieczystych w Sądzie Rejonowym w W. po 2000 r., czyli protokołu przekazania dokumentów.

Protokół taki, sporządzony przez upoważniony organ, dokumentuje czynności urzędowe w określonej dacie i określonym zakresie i ma walor oficjalności, bowiem jest wyrazem oficjalnego stanowiska obu organów - przekazującego dokumenty i ich odbiorcy. Oficjalnie wytworzony dokument musiał zostać włączony do akt, jako dowód pochodzenia zasobu przekazanych dokumentów, wytworzonych w innym organie. Fakt ten przesądza, że stanowi on informację publiczną.

Skarżący zwrócił uwagę, że organ, dla własnych doraźnych potrzeb, posługuje się pojęciem "dokumentu wewnętrznego" "niemającego waloru dokumentu urzędowego", nieistniejącym w polskim prawie.

Ponadto wskazał, że żaden przepis ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece nie reguluje dostępu do numeru elektronicznego księgi wieczystej w sytuacji, gdy zainteresowany posiada już jej numer pierwotny. Skarżony organ nie wskazał takiego przepisu.

Zaznaczył, że zna pierwotny numer księgi wieczystej, a zmiana jego formatu dla potrzeb systemu informatycznego, ma charakter czysto techniczny. W wyniku tej operacji ani nie powstała nowa księga wieczysta, ani nie zmieniła się jej treść.

Ponadto uznał, że stanowisko organu jest wewnętrznie sprzeczne. Z jednej strony twierdzi on, że informacja nt. numeru elektronicznego KW nieruchomości nie stanowi informacji publicznej, a z drugiej strony wskazuje, że dostęp do tej informacji publicznej regulują nieokreślone przepisy ustawy o księgach wieczystych i hipotece.

W piśmie procesowym z dnia 2 września 2020 r. Prezes Sądu Rejonowego w W. podtrzymał w całości wnioski zawarte w odpowiedzi na skargę i odnosząc się do ostatniego pisma procesowego skarżącego z dnia 10 sierpnia 2020 r. zwrócił uwagę, że skarżący od kilku lat regularnie kieruje do Prezesa Sądu Rejonowego w W. zapytania w trybie dostępu do informacji publicznej. Przedmiot żądania dotyczy zasadniczo informacji o księgach wieczystych konkretnie wskazanych przez skarżącego nieruchomości. Zapytania te dotyczą najczęściej nieruchomości, których skarżący nie jest ani właścicielem, ani współwłaścicielem, ani też użytkownikiem wieczystym.

Zdaniem organu, działania skarżącego zmierzają do wykorzystania instytucji prawa do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego, aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność organów administracji.

Mając na względzie powyższe, a także okoliczności niniejszej sprawy - w ocenie organu - skarżący swoimi działaniami próbuje wykorzystać instytucję prawa do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego niż troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, czy też jawności organów administracji. Przedmiotowy wniosek ma jedynie na celu wywołanie dolegliwości u adresata i utrudnienie funkcjonowania Sądu. Wniosek ten obiektywnie nie służy jakiemukolwiek dobru powszechnemu i nie tylko nie prowadzi do poprawy funkcjonowania urzędu, lecz wręcz przeciwnie, ma stanowić dla niego uciążliwość. W konsekwencji więc, wniosek nie służy usprawnieniu realizacji przez organ zadań publicznych, a godzi w realizację tych zadań. Nie sposób zatem przyjąć, że skarżący realizuje interes publiczny. Skarżący swoimi działaniami realizuje wyłącznie swój partykularny interes, starając się pozyskać informacje, które wykorzystuje

w swoich indywidualnych sprawach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.); dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas, gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Organ administracji pozostaje w bezczynności w przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie, określonym bądź w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.); dalej: "k.p.a.", bądź w przepisach szczególnych, m.in. w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176), dalej "u.d.i.p.", bądź w przypadku niepodjęcia innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999 r., sygn. akt I SAB 60/99, OPS 2000, Nr 6, poz. 87).

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno - techniczną. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udzielenia tej informacji, z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w formie decyzji administracyjnej. Natomiast w sytuacji, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje, jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę. W przypadku zaś, gdy wniosek strony nie dotyczy informacji publicznej, jedyną dopuszczalną formą odniesienia się podmiotu, do którego wniosek został złożony, jest zawiadomienie wnioskodawcy, iż żądana informacja nie jest informacją publiczną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 916/12 dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, Prezes Sądu Rejonowego w W. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zaś żądana przez skarżącego informacja jest informacją publiczną.

W myśl bowiem art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ustawodawca

w przepisie art. 6 ust. 1 u.d.i.p. dokonał przykładowego wyliczenia, jaka informacja stanowi informację publiczną.

W związku z tym należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów i danych. Wspomniany przepis art. 6 ust. 1 w pkt 4 u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii, ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań.

Stwierdzić również należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Niezależnie od powyższego wskazać trzeba, że przy żądaniu uzyskania informacji publicznej nie jest wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej, stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dodać też należy, że według art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Zdaniem Sądu, dokument potwierdzający przekazanie według właściwości księgi wieczystej, jako mający określoną prawem formę, zawierający stanowisko w sprawie i jednocześnie wiążący, stanowi dokument urzędowy, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.

Spełniona zatem została w przedmiotowej sprawie zarówno przesłanka przedmiotowa, jak i podmiotowa, zastosowania u.d.i.p. co do pkt 1 i pkt 2 wniosku

w zakresie przesłania kopii dokumentu.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że organ nie udzielił skarżącemu, w myśl ww. przepisów, odpowiedzi na jego wniosek z dnia [...] lutego 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej w wyżej zakreślonym zakresie, a zatem pozostaje w bezczynności.

Jednocześnie stwierdzić należy, że bezczynność organu nie miała – w ocenie Sądu – charakteru rażącego naruszenia prawa, ponieważ zachowanie adresata wniosku nie świadczy o lekceważeniu, bądź ignorowaniu skarżącego, co wynika z dość licznej wymiany korespondencji. Stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszenia prawa, jako środek represji, winno być stosowane w sposób ostrożny i tylko w sytuacjach niebudzących wątpliwości. Z tego też samego powodu, nie wymierzono organowi wnioskowanej grzywny.

Sąd nie uwzględnił natomiast skargi na bezczynność w rozpoznaniu pkt 2 wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. w zakresie udostępnienia numeru elektronicznego księgi wieczystej.

Niewątpliwie z samej zasady, wynikającej z art. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2204), zgodnie z którą księgi wieczyste są jawne, nie można wyprowadzić wniosku, że każdy, bez spełnienia jakichkolwiek przesłanek, ma dostęp do różnych informacji i danych związanych z funkcjonowaniem ksiąg wieczystych. Zgodnie z art. 364 ust. 6, każdy, kto zna numer księgi wieczystej, może bezpłatnie przeglądać księgę wieczystą za pośrednictwem systemu teleinformatycznego.

Przepisami określającymi zasady i tryb dostępu do informacji, będących informacjami publicznymi, w postaci numeru księgi wieczystej, jest ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2052

z późn. zm.), która w art. 24 ust. 5 ustawy w sposób wyraźny i zupełny określa krąg podmiotów uprawnionych do uzyskania informacji z ewidencji gruntów i budynków, zawierających dane osobowe, jak również zakres tych informacji oraz tryb ich udostępnienia (por. też wyrok NSA z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt I OSK 777/13). Tym samym ustawodawca, odnośnie informacji wchodzących w skład wypisu

z ewidencji gruntów i budynków, dotyczących danych osobowych, określił odrębny reżim prawny zarówno w zakresie przedmiotowym, jak i podmiotowym, oraz co do trybu udostępnienia. Artykuł 24 ust. 5 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne wyłącza zatem zastosowanie u.d.i.p. do informacji oznaczających księgi wieczyste nieruchomości, stanowiących wszak element wchodzący w skład wypisu z ewidencji gruntów i budynków, jeżeli dotyczą one danych osobowych. Ustawodawca materię tę w sposób całkowity i zupełny uregulował w ustawie szczególnej względem u.d.i.p., która ma tym samym pierwszeństwo zastosowania, stosownie do art. 1 ust. 2 u.d.i.p, który in principio stanowi, iż przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. A zatem przepisy u.d.i.p. nie mogą być stosowane w taki sposób, który podważałby normy innych ustaw.

Zdaniem Sądu, nie można zaaprobować stanowiska o stosowaniu w omawianym zakresie u.d.i.p., ponieważ godziłoby to w racjonalność ustawodawcy. Trudno wszak założyć, że węższy zakres dostępu do informacji publicznej chciał on zapewnić osobom posiadającym w tym aspekcie interes prawny - zaś szerszy i prostszy - każdemu innemu podmiotowi. Taka wykładnia nie licowałaby z konstytucyjną zasadą równości, wyrażoną w art. 32 ustawy zasadniczej (zob. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 142/14). Mogłaby ona zarazem prowadzić do obejścia wymagań i warunków stawianych dla udostępnienia informacji wchodzącej w skład ewidencji gruntów i budynków przez ustawę - Prawo geodezyjne i kartograficzne (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2015 r. I OSK 1373/15 – LEX – 1985742).

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie w pkt 3 sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach orzeczono, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., w pkt 4 sentencji wyroku. Do kosztów postępowania niezbędnych do dochodzenia praw Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy.

Odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania, należy wskazać, że stosownie do przepisów działu V p.p.s.a., regulującego kwestię kosztów postępowania, przed sądem administracyjnym pierwszej instancji wyłączone zostało stosowanie zasady odpowiedzialności za wynik postępowania. Koszty postępowania zasądza się jedynie w razie uwzględnienia skargi i tylko na rzecz skarżącego (art. 200 ww. ustawy). Tak więc, w przypadku oddalenia skargi, Sąd nie ma podstaw prawnych do zasądzenia od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania.

Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi była bezczynność, Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a.