Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 873/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c w zw. z  art. 152,  art. 200 w zw z  art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 października 2011 r. sprawy ze skargi W. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Zarządu Powiatu w [...] z dnia [...] r. Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego W. B. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Burmistrz [...] wystąpił, na podstawie art. 106 Kpa w zw. z art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do Zarządu Dróg Powiatowych w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy, przygotowanej na wniosek inwestora W.B.. Wniosek dotyczył ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania i adaptacji budynku gospodarczego na myjnię ręczną samochodową wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr [...], położonej w obrębie geodezyjnym Resko, gmina Wolin.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych w [...] nieuzgodnił decyzji o warunkach zabudowy.

W uzasadnieniu wskazał, że zmiana sposobu użytkowania obiektu związana będzie ze wzmożeniem ruchu samochodowego do tej nieruchomości i wymusi konieczność modernizacji istniejącego zjazdu oraz dostosowanie go do parametrów zjazdu publicznego. Zjazd publiczny powinien być usytuowany zgodnie z wymaganiami określonymi w § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zjazd nie może być usytuowany w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła drogowego. Teren objęty zmianą sposobu użytkowania zlokalizowany jest w rejonie węzła drogowego grupy C. Uzasadnia to odmowę uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy.

Na powyższe postanowienie W.B. złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. W zażaleniu podniósł, że zmiana sposobu użytkowania istniejącego obiektu "nie jest zmianą drastyczną". Wskazał nadto, że od [...] r., prowadzi w tym miejscu działalność produkcyjną rolną. Często wjeżdża i wyjeżdża z posesji maszynami rolniczymi. W jego ocenie te manewry są bardziej niebezpieczne niż planowany zjazd publiczny do nieruchomości. W myjni przewiduje się obsługę [...] samochodów dziennie. Poza tym zarzucił, że zarządca drogi nie wyjaśnił dokładnie, co rozumie pod pojęciem obszaru oddziaływania skrzyżowania lub węzła, jak rozlegle jest to oddziaływanie. W.B. stwierdził również, że wyjazd z części mieszkalnej posesji leży w centralnym miejscu węzła komunikacyjnego i nikomu nie przeszkadza. Istotne, jego zdaniem, jest również to, że w czasie budowy obwodnicy [...] należące do niego gospodarstwo rolne pozostawiono w okrojonej wielkości. Skutkiem tego nie ma możliwości prowadzenia racjonalnej produkcji rolnej. Projektowana zmiana sposobu użytkowania obiektu ma umożliwić wykorzystanie środków unijnych, a odmowa uzgodnienia zamyka tę szansę. Do zażalenia załączone zostało pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o braku większych utrudnień komunikacyjnych w obszarze położenia węzła.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu zażalenia W.B. dotyczącego odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, postanowieniem z dnia [...], nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Kolegium, odnosząc się do podniesionych zarzutów stwierdziło, że w myśl art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą (art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych).

Zdaniem organu II instancji, odmowa uzgodnienia była zasadna. Planowana inwestycja znajduje się w obszarze przyległym do pasa drogowego drogi powiatowej, a zatem do zarządcy drogi należy ocena tego, czy ma ona wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym.

Zarządca drogi stwierdził, że planowana inwestycja, polegająca na zmianie sposobu użytkowania jednego z budynków gospodarczych na myjnię, spowoduje zwiększenie ruchu, co w przypadku położenia nieruchomości w obszarze oddziaływania skrzyżowania stanowić będzie zagrożenie dla bezpieczeństwa. Z mapy ewidencyjnej wynika, że teren inwestycji, działka nr [...], znajduje się naprzeciw skrzyżowania dróg. Teren ten jest zabudowany trzema budynkami gospodarczymi i skomunikowany poprzez zjazd indywidualny na drogę powiatową. Istniejący zjazd jest stanem zastanym i takie skomunikowanie działki było pierwotne w stosunku do powstania skrzyżowania drogi. Z treści § 113 pkt 1 - 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie wynika, że wyjazd z drogi do obiektu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła. Przepis nie pozwala więc na sytuowanie zjazdów w obszarze oddziaływania skrzyżowania. Konieczność przebudowy zjazdu i zmiany jego funkcji na ogólnodostępną należałoby ocenić w taki sam sposób jak budowę nowego zjazdu. W rozpoznawanej sprawie wystarczające dla odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy było zatem ustalenie zarządcy drogi, że nieruchomość objęta projektem decyzji o warunkach zabudowy jest położona w obszarze oddziaływania skrzyżowania.

Na powyższe postanowienie W.B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] wnosząc o uchylenie tego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i zarzucając naruszenie:

- art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

- § 78 ust. 1 w związku z § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie,

- § 55 ust. 1 w zw. z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej,

- art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez nieuchylenie postanowienia naruszającego treść prawa własności, a ponadto poprzez uwzględnienie przepisów rozporządzenia, które pozostają w oczywistej sprzeczności z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP,

- art. 20 oraz 22 Konstytucji RP poprzez niedopuszczalne ograniczenie zasady swobody działalności gospodarczej,

- art. 7 Kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy,

- art. 77 Kpa poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego,

- art. 106 Kpa.

W uzasadnieniu skargi W.B. przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz rozwinął argumentację podniesionych zarzutów.

Skarżący stwierdził, że zgodnie z § 78 ust.1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, zjazd publiczny powinien być usytuowany zgodnie z wymaganiami określonymi w § 113 ust. 7. Przepis § 113 ust. 7 stanowi, iż wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności: 1) w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła, 2) w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę, 3) na odcinku drogi o pochyleniu niewiele większym niż 4%, 4) nie bliżej wierzchołka łuku wypukłego niż wymagana odległość widoczności na zatrzymanie, 5) na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu.

W myśl 55 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia, zjazd publiczny jest to określony przez zarządcę drogi jako zjazd co najmniej do jednego obiektu, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza, a w szczególności do stacji paliw, obiektu gastronomicznego, hotelowego, przemysłowego, handlowego lub magazynowego. Natomiast zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, działalność gospodarcza to zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. W nauce i orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyrok NSA z dnia 29.08.2007r. II OSK 1618/06, uchwała NSA z 2.04.2007 r., II OPS 1/07) przyjmuje się, że działalność wytwórcza w rolnictwie (prowadzenie gospodarstwa rolnego) jest działalnością gospodarczą.

Skarżący podniósł, iż prowadzi, nieprzerwanie od [...] lat, gospodarstwo rolne. Do nieruchomości tej od początku jej użytkowania prowadzą trzy zjazdy. Na zdjęciu dołączonym do skargi widoczny jest zjazd najczęściej wykorzystywany przez skarżącego, którym wjeżdżają maszyny i pojazdy rolnicze, zaopatrzenie oraz inny ciężki sprzęt potrzebny przy prowadzeniu gospodarstwa, a także wjeżdżają kontrahenci. W tym miejscu byłby wjazd do planowanej myjni. Mając na uwadze powołane przepisy, a w szczególności definicję zjazdu publicznego, oraz fakt, że w jej treści nie wskazano żadnego rozróżnienia działalności gospodarczej, w ocenie skarżącego, należy uznać, iż zjazd publiczny dotyczy zarówno rolniczej działalności gospodarczej, jak i pozarolniczej działalności gospodarczej. Tak więc zjazd do gospodarstwa skarżącego już przed pojawieniem się skrzyżowania, był zjazdem publicznym w rozumieniu przepisów rozporządzenia i ma taki charakter do chwili obecnej. W związku z tym nie jest możliwa odmowa uzgodnienia decyzji o pozwoleniu na budowę z tej przyczyny, że zjazd z nieruchomości leży w sferze oddziaływania skrzyżowania, ponieważ organy administracji wiedziały o tym przed wybudowaniem skrzyżowania. Dlatego też, organy administracji drogowej powinny albo dostosować zjazd do wymogów nałożonych przepisami albo rozwiązać problem w inny sposób, a mianowicie wykupić grunt należący do skarżącego bądź zaproponować inną, podobną nieruchomość.

Skarżący zarzucił nadto, że twierdzenia zarządcy drogi, iż wybudowanie myjni będzie generowało większy ruch i powodowało szczególne zagrożenie na drodze, nie są niczym poparte i mają charakter tylko przypuszczeń organu, a odmowa uzgodnienia ma wyjątkowy charakter i musi być uzasadniona. Skarżący podniósł także, że organy administracji nie poczyniły rzetelnych ustaleń w kwestii rozmiaru ruchu drogowego włączającego się do drogi publicznej. Zdaniem skarżącego dyskwalifikuje to w całości orzeczenia organów obu instancji. Naruszono bowiem art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 106 Kpa przez zastosowanie niewłaściwej procedury współdecydowania przez organ i zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego. Tym samym naruszono art. 7 i 77 Kpa.

W ocenie skarżącego należy ponadto zwrócić uwagę, iż powołane przez organ II instancji przepisy rozporządzenia ingerują dość radykalnie w istotę prawa własności, a co za tym idzie są niezgodne z Konstytucją i nie powinny być zastosowane. Naruszono bowiem jedną z naczelnych zasad konstytucyjnych, tj. zasadę swobody działalności gospodarczej. Przy interpretacji tych przepisów, zastosowanej przez organy obu instancji, należałoby uznać, iż skarżący nie może prowadzić żadnej działalności gospodarczej, w tym także obecnej - rolniczej, albowiem każda taka działalność powoduje konieczność wybudowania zjazdu publicznego, który nie może tam funkcjonować z uwagi na przepisy rozporządzenia. Tym samym skarżącemu zamykana jest możliwość skorzystania z zasady swobody działalności gospodarczej oraz wypływającej z treści prawa własności możliwości umiejscowienia działalności na własnej nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z dnia [...], sygn.akt [...], oddalił skargę W.B., uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązujących przepisów prawa.

Na powyższy wyrok W.B. wniósł skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia [...], Sygn.akt [...], Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w [...] do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności odniósł się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, stwierdzając, że ocena prawidłowości zastosowania wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego jest ściśle uzależniona od ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, można będzie przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przepisy prawa materialnego.

Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji ograniczył się do stwierdzenia, że ustalenia faktyczne organów orzekających w sprawie są prawidłowe. Wskazał, że planowana inwestycja znajduje się w obszarze przyległym do pasa drogowego drogi powiatowej, a zatem zarządca drogi ocenia, czy ma ona wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Zmiana sposobu użytkowania jednego z budynków gospodarczych na myjnię spowoduje zwiększenie ruchu i w sytuacji, gdy nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania skrzyżowania, stanowić będzie zagrożenie dla bezpieczeństwa na drodze. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera zatem jakiegokolwiek odniesienia do stanu faktycznego (warunków lokalnych wynikających z usytuowania działki), jaki został przyjęty w zaskarżonym postanowieniu, a następnie za podstawę tego wyroku. Uzasadnienie Sądu pierwszej instancji w powyższym zakresie w istocie sprowadzało się do przytoczenia fragmentów uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, bez jednoczesnego dokonania kontroli przesłanek, na których organ oparł swoje rozumowanie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niewątpliwie usytuowanie wyjazdu z drogi do obiektu i wjazdu na drogę w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła, może stanowić powód odmowy uzgodnienia projektu planu miejscowego.

W rozpatrywanej sprawie nie sposób jednak stwierdzić, że w odniesieniu do przedmiotowego zjazdu z drogi powiatowej, taki przypadek istotnie zachodzi. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał jedynie, że planowana inwestycja, polegająca na zmianie sposobu użytkowania jednego z budynków gospodarczych na myjnię, spowoduje zwiększenie ruchu, co w przypadku położenia nieruchomości w obszarze oddziaływania skrzyżowania stanowić będzie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu.

Zjazd z drogi publicznej musi spełniać ściśle określone parametry ustalone w § 78 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie. Dopiero porównanie tych parametrów z wzajemnymi odległościami przedmiotowego zjazdu oraz znajdującego się obok skrzyżowania mogłyby stanowić podstawę do jednoznacznego rozstrzygnięcia kwestii możliwości jego przebudowy. Takich ustaleń jednak w rozpatrywanej sprawie nie dokonano. Należy mieć na uwadze, że określenia: "zagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego", "obszarze oddziaływania skrzyżowania" są określeniami nieostrymi, które wymagają od organu szczególnie starannego i precyzyjnego uzasadnienia, uwzględniającego konkretne uwarunkowania lokalne, w nawiązaniu do wymagań technicznych i użytkowych danej drogi. W rozpatrywanej sprawie nie odniesiono się do przewidzianej w § 78 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie możliwości wyposażenia zjazdu w dodatkowe pasy ruchu dla pojazdów skręcających z drogi, w wypadkach uzasadnionych względami bezpieczeństwa ruchu. Nie odniesiono się również w ogóle do natężenia ruchu na przedmiotowej drodze powiatowej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że o ile zgodzić się można z sądem pierwszej instancji, że organ orzekający w rozpatrywanej sprawie nie ma obowiązku badania stopnia rzeczywistego zagrożenia w ruchu drogowym, które mogłoby spowodować zlokalizowanie przedmiotowego zjazdu z drogi publicznej, to jednak należy mieć na uwadze, że ustalenia, iż przedmiotowy zjazd jest usytuowany w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego, w rozumieniu § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, nie można dokonać z pominięciem konkretnych uwarunkowań lokalnych oraz wymagań technicznych danej drogi. Brak rzetelnej oceny w powyższym zakresie, jak trafnie podniesiono w skardze kasacyjnej, spowodował naruszenie przez organy orzekające w sprawie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 oraz 77 § 1 Kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonego postanowienia z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonego postanowienia.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).

Rozpoznając sprawę pod kątem kryterium legalności i będąc związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny ( art.190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ), Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Rozstrzyganie w postępowaniu administracyjnym, czy tak jak w niniejszej sprawie uzgadnianie, polega na zastosowaniu obowiązującego prawa do ustalonego stanu faktycznego sprawy administracyjnej. Podstawę faktyczną stanowią dokonywane przez organ administracji publicznej ustalenia faktyczne, a podstawę prawną stanowią te przepisy prawne, które organ przyjął w danym wypadku za obowiązujące i zastosował w swym orzeczeniu.

Skoro postanowienie uzgadniające odnosi się projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania i adaptacji budynku gospodarczego na myjnię ręczną samochodową wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr [...], położonej w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...], to organy uzgadniające winny rozstrzygać sprawę mając na uwadze konkretny stan faktyczny, dotyczący lokalizacji właśnie tej nieruchomości w odniesieniu do bezpośredniego jej otoczenia.

Planowana inwestycja znajduje się w obszarze przyległym do pasa drogowego drogi powiatowej, a zatem zarządca drogi ocenia, czy ma ona wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Zmiana sposobu użytkowania jednego z budynków gospodarczych na myjnię spowoduje zwiększenie ruchu i w sytuacji, gdy nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania skrzyżowania, stanowić będzie zagrożenie dla bezpieczeństwa na drodze. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, ani poprzedzającego go postanowienia Zarządu Dróg Powiatowych w [...], nie zawiera jakiegokolwiek odniesienia do stanu faktycznego (warunków lokalnych wynikających z usytuowania działki). Zdaniem sądu, niewątpliwie usytuowanie wyjazdu z drogi do obiektu i wjazdu na drogę w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła, może stanowić powód odmowy uzgodnienia projektu planu miejscowego.

W rozpatrywanej sprawie nie sposób jednak stwierdzić, że w odniesieniu do przedmiotowego zjazdu z drogi powiatowej, taki przypadek istotnie zachodzi. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał jedynie, że planowana inwestycja, polegająca na zmianie sposobu użytkowania jednego z budynków gospodarczych na myjnię, spowoduje zwiększenie ruchu, co w przypadku położenia nieruchomości w obszarze oddziaływania skrzyżowania, stanowić będzie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu.

Zjazd z drogi publicznej musi spełniać ściśle określone parametry ustalone w § 78 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie. Dopiero porównanie tych parametrów z wzajemnymi odległościami przedmiotowego zjazdu oraz znajdującego się obok skrzyżowania, mogą stanowić podstawę do jednoznacznego rozstrzygnięcia kwestii możliwości jego przebudowy. Takich ustaleń jednak w rozpatrywanej sprawie nie dokonano. Należy mieć także na uwadze, że określenia użyte w przepisach rozporządzenia są określeniami nieostrymi, które wymagają od organu szczególnie starannego i precyzyjnego uzasadnienia, uwzględniającego konkretne uwarunkowania lokalne, w nawiązaniu do wymagań technicznych i użytkowych danej drogi. W rozpatrywanej sprawie nie odniesiono się do przewidzianej w § 78 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie możliwości wyposażenia zjazdu w dodatkowe pasy ruchu dla pojazdów skręcających z drogi, w wypadkach uzasadnionych względami bezpieczeństwa ruchu. Nie odniesiono się również w ogóle do natężenia ruchu na przedmiotowej drodze powiatowej.

Ustalenia, iż przedmiotowy zjazd jest usytuowany w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego, w rozumieniu § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, nie można dokonać z pominięciem konkretnych uwarunkowań lokalnych oraz wymagań technicznych danej drogi.

Zgodnie z atr.7 i 77 § 1 Kpa, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

W niniejszej sprawie orzeczenia organów zapadły przy braku dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz z pominięciem uwarunkowań lokalnych oraz wymagań technicznych danej drogi ( z naruszeniem art.7 i 77 § 1 Kpa), co z kolei stało się przyczyną braku możliwości rzetelnej oceny materiału dowodowego, a tym samym uniemożliwiło skontrolowanie procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przepisy prawa materialnego (miało więc wpływ na wynik sprawy).

Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji winien uzupełnić materiał dowodowy uwzględniając przedstawioną powyżej ocenę sądu.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...], na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art.135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art.152, zaś w pkt III na podstawie art.200 w zw. z art.205 § 2 ww. ustawy.