Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 636/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.184,197 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 4 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Dyrektora Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny w Warszawie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II SO/Wa 28/12 wymierzające grzywnę w sprawie ze skargi Z. S. z dnia (...) marca 2012 r. na bezczynność Dyrektora Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny w Warszawie w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia (...) lutego 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II SO/Wa 28/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Dyrektorowi Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny w Warszawie grzywnę w wysokości 200 zł (słownie: dwieście złotych) za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z dnia 05 marca 2012 r. na bezczynność Dyrektora Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny w Warszawie w przedmiocie rozpatrzenia wniosku Z. S. z dnia 07 lutego 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz zasądził od Dyrektora Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny w Warszawie na rzecz wnioskodawcy Z. S., kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż pismem z dnia 17 kwietnia 2012 r. Z. S. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wymierzenie Dyrektorowi Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny w Warszawie grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z dnia 05 marca 2012 r. na bezczynność Dyrektora Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny w Warszawie w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 07 lutego 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej (zarejestrowanej pod sygn. akt II SAB/Wa 173/12) wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.

W odpowiedzi na wniosek Dyrektor Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny w Warszawie wniósł o jego odrzucenie, z uwagi na jego bezprzedmiotowość, podnosząc, iż odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy została wysłana do WSA w Warszawie przez organ w dniu 13 kwietnia 2012 r., a tym samym zachowany został 30-dniowy termin wskazany w art. 54 § 2 p.p.s.a. Dodatkowo Dyrektor podniósł, iż nie jest organem w rozumieniu przepisów k.p.a.

Wydając zaskarżone postanowienie Sąd pierwszej instancji wskazał, iż jak wynika z akt sprawy II SAB/Wa 173/12, pismem z dnia 05 marca 2012 r. Z. S. wniósł za pośrednictwem WSA w Warszawie skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 07 lutego 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej, która wpłynęła do organu w dniu 15 marca 2012 r. (data potwierdzenia otrzymania przesyłki zawierającej skargę na zpo przesyłki, przy której przekazano skargę organowi), przy piśmie Sądu z dnia 12 marca 2012 r. II KO/Wa 91/12.

Dyrektor Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny w Warszawie w dniu 13 kwietnia 2012 r. (data stempla pocztowego na kopercie zawierającej odpowiedź na skargę), pismem z dnia 11 kwietnia 2012 r. udzielił odpowiedzi na ww. skargę, jednocześnie przesyłając do WSA w Warszawie akta przedmiotowej sprawy.

Pismem z dnia 19 kwietnia 2012 r. II KO/Wa 91/12 WSA w Warszawie wezwał organ do zwrotu przesłanych przy piśmie Sądu z dnia 12 marca 2012 r. II KO/Wa 91/12 oryginału skargi wraz z jej załącznikami i kopertą. Przedmiotowa skarga wraz z załączniki i kopertą wpłynęła do Sądu w dniu 27 kwietnia 2012 r. (data prezentaty Biura Podawczego WSA w Warszawie) i została dołączona do akt sądowych sprawy II SAB/Wa 173/12.

Z zestawienia daty otrzymania przez organ skargi - 15 marca 2012 r., z datą przekazania akt sprawy i odpowiedzi na skargę Sądowi - 13 kwietnia 2012 r., jak również z datą przekazania Sądowi oryginału skargi - 27 kwietnia 2012 r., wynika, że termin 15-dniowy, o którym mowa w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, upłynął z dniem 30 marca 2012 r.

W ocenie Sądu pierwszej instancji opóźnienie w przekazaniu skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy uzasadnia wymierzenia organowi grzywny w przedmiotowej sprawie.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Dyrektor Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny w Warszawie zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, które polegało na niewłaściwym zastosowaniu w sprawie przepisu art. 55 §1 w zw. z art. 54 §2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej w sytuacji, gdy Skarżący nie jest organem administracji publicznej, a nadto informacja o udostępnienie, który wnosił wnioskodawca nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisów powołanej ustawy i przepisów postępowania administracyjnego, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do bezpodstawnego zasądzenia od Skarżącego grzywny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotowe postępowanie o ukaranie Dyrektora Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny w Warszawie grzywną w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. zostało wszczęte w związku z opóźnieniem w przekazaniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez ten podmiot skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy Z. S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Istotnym problemem w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy Dyrektor Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny w Warszawie jest - w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej - podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Zauważyć należy, że celem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest objęcie obowiązkiem informacyjnym podmioty publiczne sprawujące władzę publiczną z uwagi na rodzaj wykonywanej działalności, bądź korzystanie z majątku publicznego, a także możliwości szerokiego dysponowania informacjami o charakterze publicznym. Jednak obowiązkiem tym objęte są również inne podmioty, takie jak podmioty wykonujące zadania publiczne lub dysponujące majątkiem publicznym, związki zawodowe i ich organizacje oraz podmioty polityczne.

Jak wynika z §2 Statutu Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny, jest on instytutem badawczym, będącym państwową jednostką organizacyjną, wyodrębnioną pod prawnym, organizacyjnym i ekonomiczno – finansowym. Podmiot ten działa na podstawie ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych, rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 października 2007 r. w sprawie zmiany nazwy Państwowego Zakładu Higieny w Warszawie, powyższego Statutu oraz innych powszechnie obowiązujących aktów prawnych.

W świetle powyższych regulacji nie ulega wątpliwości, że Dyrektor Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny w Warszawie jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia informacji, mającej charakter informacji publicznej. Okoliczność, że podmiot ten nie jest organem administracji publicznej i nie stosuje przepisów k.p.a. nie powoduje automatycznie, że w sprawach z zakresu udostępnienia informacji publicznej wyłączona jest właściwość sądu administracyjnego, a na podmiocie tym nie spoczywa obowiązek przekazania do Sądu skargi wraz z aktami sprawy. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (art. 1 P.p.s.a.). Wszystkie tego rodzaju sprawy stanowią sprawy sądowoadministracyjne. Przepisy P.p.s.a. stosuje się również w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej, w których na mocy ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiotami obowiązanymi są nie tylko organy administracji publicznej, ale szeroko rozumiane władze publiczne, inne podmioty wykonujące zadania publiczne lub dysponujące majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, a także organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, z późn. zm.), oraz partie polityczne (art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Zastosowanie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika zatem w tym przypadku z art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z tym że:

1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi,

2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę.

W tym też terminie Dyrektor Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny w Warszawie zobowiązany był przekazać skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy do Sądu, czego nie uczynił.

Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji wymierzył temu podmiotowi grzywnę w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.