Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 684/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Sędzia WSA Alina Dominiak, Protokolant: Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia 27 września 2005 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

III SNGd 684/05

UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia 27 września 2005r. nr [...], powołując się na przepis art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz na art.33 ust.3 i ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 z późno zmianami) , utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia 18 sierpnia 2005r. W uzasadnieniu decyzji wskazano,

że M.Z. w dniu 21 czerwca 2001 r. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy

[...] jako osoba bezrobotna. Zobowiązany był do stawienia się w Urzędzie Pracy w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy w dniu 08 sierpnia 2005r. Jednak w terminie tym nie stawiła się w Urzędzie Pracy

i nie poinformował tego Urzędu w okresie 5 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. W tej sytuacji organ I instancji wydał decyzję o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem 8 sierpnia 2005r. na okres

3 miesięcy z powodu nieusprawiedliwionego niestawiennictwa w wyznaczonym terminie w Urzędzie Pracy.

M. Z. od tej decyzji odwołał się, twierdząc że wbrew stanowisku organu I instancji

w wyznaczonym terminie stawił się w Urzędzie Pracy. Art. 33 ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stanowi, że bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy

w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji

o możliwościach zatrudnienia i szkolenia. Zgodnie natomiast z art. 33 ust. 4 pkt 4 tej ustawy starosta (prezydent miasta działający na prawach starosty powiatu ), z zastrzeżeniem art.27 ust.3, pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie 5 dni o uzasadnionej przyczynie te go niestawiennictwa. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres

3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Na podstawie akt sprawy ustalono, że strona była zobowiązana do stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy [...] w celu potwierdzenia swej gotowości do podjęcia pracy w dniu 8 sierpnia 2005r.. Przyjęcie do wiadomości tego terminu stawiennictwa strona poświadczyła własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wezwania do stawiennictwa. Pomimo tego strona nie stawiła się w tym Urzędzie w terminie wyznaczonym i w okresie do 5 dni nie poinformowała tego organu administracji publicznej o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. W odwołaniu strona stanowczo zaprzecza jakoby nie stawiła się w Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie, lecz zdaniem organu administracji takie wyjaśnienia strony nie mogą jej usprawiedliwiać, gdyż każde stawiennictwo bezrobotnego w wyznaczonym terminie jest potwierdzane przez niego własnoręcznym podpisem na dokumentach będących w dyspozycji Urzędu. Tymczasem w analizowanej sprawie brak jest takiego potwierdzenia, co pozwala na przyjęcie ustalenia, że strona w wyznaczonym terminie nie stawiła się. W świetle powyższego samo nie poparte żadnymi dowodami oświadczenie strony co do jej stawiennictwa jest niewystarczające i nie może

w sposób skuteczny prawnie potwierdzać faktu jej rzekomego stawiennictwa.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M.Z., podnosząc że stawił się w wyznaczonym terminie w Urzędzie Pracy i nie są mu znane przyczyny dla których fakt ten nie został zarejestrowany.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § l i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Wobec treści art.33 ust.3 i ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zmianami), wadliwie zresztą przywołanych

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jako przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, okolicznością faktyczną mającą zasadnicze znaczenie w sprawie było to, czy skarżący stawił się w wyznaczonym mu terminie - 8 sierpnia 2005r. w Urzędzie Pracy w celu potwierdzenia gotowości do pracy.

Okoliczność ta pozostawała między stronami sporną. Zarówno organ administracji jak i skarżący składali przeciwstawne oświadczenia dotyczące powyższego faktu.

Stwierdzić należy w pierwszym rzędzie, że nie ma żadnych podstaw, by w zaistniałej sytuacji decydującą wagę przypisywać oświadczeniu organu, opierającemu się na znajdującej się w aktach administracyjnych (na odpisie wezwania skierowanego do skarżącego) notatce pracownika o treści "Dn. 08.08.2005r. P. nie zgłosił się w PUP". Z akt administracyjnych wynika, że skarżący został zarejestrowany jako bezrobotny w 2001 r. W aktach administracyjnych brak jest dokumentów, z których wynikałoby, że skarżący był wcześniej wzywany do Urzędu Pracy i potwierdzał swe stawiennictwo w jakichkolwiek dokumentach,

o jakich mowa w zaskarżonej decyzji. Nie wiadomo też jakie to miałyby być "pozostające w dyspozycji Urzędu dokumenty".

Zarówno w przepisach ustawy o promocji zatrudnienia jak i w przepisach wykonawczych do tej ustawy brak jest unormowań dotyczących sposobu dokumentowania faktu przybycia osoby bezrobotnej na wyznaczony termin do Urzędu Pracy w celu potwierdzenia gotowości do pracy. Skoro tak to fakt ten podlega dowodzeniu wszelkimi środkami przewidzianymi w przepisach k.p.a. zgodnie z regułami określonymi w tych przepisach.,

Dopiero praktyka potwierdzania przez pracowników Urzędu Pracy stawiennictwa

w wyznaczonym terminie w dokumencie posiadanym przez bezrobotnego umożliwiałaby przyjęcie,

że niemożność przedłożenia takiego potwierdzenia przez bezrobotnego czyni niewiarygodnym twierdzenie przez niego, że wbrew stanowisku organu administracji stawił się w Urzędzie

w wyznaczonym terminie. Taka praktyka zapobiegłaby także konsekwencjom ewentualnych błędów pracowników Urzędu, polegających na zaniechaniu przedłożenia do podpisu bezrobotnego dokumentów pozostających, jak to wskazano w decyzji" w dyspozycji organu". Brak jest jednak w aktach sprawy informacji, by praktyka taka funkcjonowała w Urzędzie Pracy [...]. Również skarżący w skardze podnosił, że Urząd ten nie wystawia potwierdzeń zgłoszenia do podjęcia pracy.

W tej sytuacji za przedwczesne uznać należało twierdzenie organu administracji, że skarżący nie stawił się w Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie. Okoliczność ta powinna być bowiem przedmiotem postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ administracji zgodnie

z zasadami wynikającymi z art. 7 i 8 k .p.a., które nakładają n a organ administracji obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa. Zapewnić należy udział w postępowania skarżącemu zgodnie z wszelkimi wymogami wynikającymi z przepisów Działu II rozdział 4 k.p.a. Zebrany materiał dowodowy powinien zostać poddany ocenie, zgodnie z art. 80 k.p.a., który wyraża zasadę prawdy obiektywnej i zasadę swobodnej oceny dowodów.

Z tych względów uznając, iż w sprawie doszło do naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt l lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.

Stosownie do treści art. 152 powołanej ustawy orzeczono, iż zaskarżone orzeczenie nie może być wykonane.