Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1309/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art. 151, art. 188
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń Protokolant starszy asystent sędziego Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "A" Sp. z o.o. w B. (obecnie: A Sp. z o.o. w K.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 795/16 w sprawie ze skargi M. R., A. R. i P. R. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy w części 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. oddala skargę, 3. zasądza solidarnie od M. R., A. R. i P. R. na rzecz B. Sp. z o.o. w K. 1700 (tysiąc siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2016 r. o sygn. akt VI SA/Wa 795/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.R., A.R. i P.R. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy w części, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej oddalenia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "St. Ryłko" nr R.235197 w zakresie dotyczącym galanterii skórzanej z klasy 18 i orzekł o kosztach postępowania.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia.

Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Urząd Patentowy na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.; dalej: p.w.p.), po rozpoznaniu wniosku M.R., unieważnił należące do A Sp. z o.o. w B. prawo ochronne na znak towarowy słowno-graficzny "ST. RYŁKO" nr R.235197 w części dotyczącej odzieży z klasy 25, natomiast w części dotyczącej galanterii skórzanej z klasy 18 wniosek oddalił. Organ wyjaśnił, że skoro uprawniona wyraziła zgodę na unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak w zakresie odzieży z kl. 25, to sprawa w tym zakresie stała się bezsporna, natomiast nie podzielił stanowiska wnioskodawcy, iż galanteria skórzana zawarta w wykazie znaku spornego w kl. 18 stanowi towar podobny względem konfekcji damskiej oraz męskiej ujętej w kl. 25 w wykazie znaku wcześniejszego (tj. należącego do M.R. znaku słowno-graficznego "RYŁKO" nr R.146583, zarejestrowanego z pierwszeństwem od 28.10.1999 r.). Mianem galanterii skórzanej określa się wytworzone ze skóry drobne przedmioty stanowiące zwykle zdobnicze dodatki do odzieży tj.: portfele, etui, torebki, teczki, walizki, paski. W ocenie organu, przedmioty te wiążą się w pewien sposób z odzieżą – stanowią do niej dodatek, jednakże związek ten jest na tyle luźny, że brak jest podstaw, aby uznać te towary za podobne w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Galanteria skórzana nie stanowi odzieży sensu stricto i nie jest nieodzowna do jej użycia. Porównywane towary nie mają także charakteru konkurencyjnego, tzn. nie można zastąpić jednych drugimi. Zasadniczym przeznaczeniem konfekcji jest okrywanie ludzkiego ciała, podczas gdy galanteria skórzana w pierwszej kolejności ma charakter zdobniczy. Są to zatem towary o odmiennym charakterze, różniące się również w zakresie sposobu ich użycia. Zwykle odzież oraz galanteria skórzana są wykonywane przez odmienne wyspecjalizowane przedsiębiorstwa; zwykle też są one sprzedawane w odrębnych wyspecjalizowanych sklepach odzieżowych oraz galanteryjnych lub w odrębnych działach sklepów wielkopowierzchniowych czy internetowych. Okoliczność, że wiele towarów z branży odzieży i mody może – poza podstawową funkcją – spełniać jednocześnie funkcję estetyczną nie prowadzi konsumenta do przekonania, że towary te pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo. Urząd uznał więc, że porównywane towary są odmiennego rodzaju, mają inne przeznaczenie, a co za tym idzie skierowane są do nabywców o odmiennych potrzebach.

Porównując same oznaczenia, UP uznał je za bardzo podobne; w warstwie wizualnej dominującym elementem obu znaków jest słowo "RYŁKO", co przekłada się na podobieństwo znaków w warstwie fonetycznej. W warstwie znaczeniowej dominujący element badanych znaków, który stanowi jednocześnie nazwisko strony sporu, ma charakter fantazyjny. Skoro zatem porównywane znaki nie mają określonego znaczenia w języku polskim, to nie są podobne znaczeniowo. Urząd stwierdził, że grono odbiorców towarów oznaczanych porównywanymi znakami się pokrywa, gdyż zalicza się do niego ogół polskich konsumentów. W związku z tym oraz mając na uwadze, że oznaczane porównywanymi znakami towary z klas 18 i 25 mają inny charakter i służą do zaspokajania odmiennych potrzeb organ uznał, że nie istnieje ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uchylił decyzję w zaskarżonej części jako wydaną z naruszeniem zasady prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego; Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.) i swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), gdyż nie zaakceptował dokonanego przez organ porównania towarów oznaczanych obydwoma znakami oraz zbyt ogólnie określonego kręgu odbiorców towarów, co mogło mieć istotny wpływ na ocenę ryzyka wprowadzenia odbiorców towarów w błąd co do źródła ich pochodzenia.

Za podstawowy mankament oceny podobieństwa towarów w spornym zakresie Sąd uznał to, że organ potraktował i ocenił zbiorczo towary zaliczane do galanterii skórzanej. Tymczasem specyfika każdego z tych towarów, związana ze sposobem ich użycia i znaczeniem jakie mogą im przypisywać konsumenci wymaga, by podobieństwo każdego z wymienionych przez organ towarów do towarów przeciwstawionego znaku analizowane było odrębnie, a organ przedstawił swoje stanowisko odnośnie do każdego z tych towarów. Jak zauważył Sąd, organ nie wykluczył takiego sposobu sprzedaży czy też wytwarzania porównywanych towarów, który może mieć wpływ na ocenę ich podobieństwa, jednak nie uwzględnił tej okoliczności w swojej analizie porównawczej. Organ stwierdził, że wiele towarów, w szczególności z branży odzieży i mody, może spełniać jednocześnie ich podstawową funkcję oraz funkcję estetyczną, jednakże uznał, iż okoliczność ta sama w sobie nie może prowadzić konsumenta do przekonania, że towary te pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo. W ocenie Sądu, Urząd nie zwrócił jednak uwagi, że ta funkcja może stanowić płaszczyznę decydującą o podobieństwie porównywanych towarów (odzieży i galanterii skórzanej służącej jako zdobniczy dodatek do odzieży). Organ prawidłowo wskazał, że zasadniczym przeznaczeniem konfekcji jest okrywanie ludzkiego ciała, podczas gdy galanteria skórzana w pierwszej kolejności ma charakter zdobniczy, są to zatem towary o odmiennym charakterze, różniące się także w zakresie sposobu ich użycia. Organ zbyt pochopnie uznał, że wspomniana funkcja estetyczna sama w sobie nie może prowadzić konsumenta do przekonania, iż towary te pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub z przedsiębiorstw powiązanych, podczas gdy kwestię tę należało rozważyć w odniesieniu do poszczególnych grup konsumentów będących odbiorcami towarów. UP uznał, że grono odbiorców porównywanych towarów pokrywa się i jest to ogół polskich konsumentów. Tymczasem odbiór porównywanych towarów przez różne grupy konsumenckie może być bardzo zróżnicowany. Dla pewnej kategorii odbiorców tych towarów funkcja odzieży nie będzie się jedynie ograniczała do okrywania ludzkiego ciała, lecz będzie podstawowym czynnikiem tworzącym zewnętrzny wizerunek konsumenta, a w tym aspekcie, w ścisłej relacji z odzieżą mogą pozostawać niektóre towary zaliczane do galanterii skórzanej służące jako zdobniczy dodatek do odzieży. Taka relacja i jej znaczenie dla poszczególnych konsumentów, a poprzez to odbiór porównywanych towarów będzie zależny od konsumenta. Istotne znaczenie w tej kwestii będzie miała okoliczność, że niektóre porównywane towary są często sprzedawane w tych samych punktach sprzedaży, co może przyczynić się do tego, że konsument, który dostrzega ścisły związek pomiędzy tymi towarami, w sytuacji gdy będą one oznaczone podobnymi znakami, może uznać, iż są one wyprodukowane przez to samo przedsiębiorstwo lub przez przedsiębiorstwa powiązane ekonomicznie.

Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ dogłębnie rozważy relację porównywanych towarów: konkretnych towarów z zakresu galanterii skórzanej z kl. 18 oraz konfekcji lekkiej męskiej i damskiej, w tym wyrobów z dzianiny, spodni, garsonek i konfekcji ciężkiej męskiej i damskiej, w tym płaszczy, kurtek, sztucznych futer z kl. 25 w kontekście ich funkcji estetycznej kształtującej zewnętrzny wizerunek ich odbiorców i ustali czy dla pewnej grupy konsumentów galanteria skórzana bądź niektóre towary spośród galanterii skórzanej mogą być podobne do ww. odzieży z kl. 25. Stwierdzenie, że takie podobieństwo pomiędzy tymi towarami bądź niektórymi z nich istnieje – w sytuacji dużego podobieństwa porównywanych znaków – może mieć wpływ na istnienie ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów oznaczanych porównywanymi znakami, w szczególności ryzyko skojarzenia znaków.

Skargą kasacyjną A Sp. z o.o. w B. zaskarżyła powyższy wyrok w całości oraz domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenia wyroku i oddalenia skargi, a w każdym przypadku zasądzenia kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Skarżąca kasacyjnie wniosła o przeprowadzenie rozprawy, zarzucając wyrokowi naruszenie:

I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez uchylenie zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP, mimo że ewentualne naruszenie przez organ art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. nie mogło wywrzeć wpływu na wynik sprawy;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) [p.p.s.a.] w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 i 3 p.w.p. przez uchylenie zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP, mimo że ewentualne naruszenie przez organ art. art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy;

II. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. (w brzmieniu relewantnym dla sprawy) polegającą na przyjęciu, że:

a) przy ocenie istnienia ryzyka wprowadzenia w błąd co do pochodzenia w przypadku kolizji znaków nie uwzględnia się znaku strony wnioskującej o rejestrację, podobnego do znaku przeciwstawionego, mającego wcześniejsze pierwszeństwo wobec znaku przeciwstawionego oraz zarejestrowanego dla towarów o wyższym stopniu podobieństwa do towarów objętych wnioskiem o udzielenie prawa niż zakres towarów objęty zakresem rejestracji znaku przeciwstawionego;

b) w sytuacji, gdy na zakres rejestracji znaków składają się liczne rodzaje towarów należące do bardziej ogólnej kategorii badanie podobieństwa towarów oraz pozostałych przesłanek względnej przeszkody rejestracji musi się odbywać w odniesieniu do każdej z możliwych do stworzenia par towarów, nie zaś ich szerszych kategorii;

c) o istnieniu ryzyka wprowadzenia w błąd rozstrzyga się przez odwołanie się do wyobrażeń jedynie części klientów należących do ogólnej kategorii "przeciętnego odbiorcy", która nie jest wyodrębniona za pomocą kryteriów obiektywnych wskazujących na jej szczególne właściwości w porównaniu z ogółem relewantnych odbiorców.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentowano, że z uwagi na istnienie wcześniejszego prawa skarżącej kasacyjnie do znaku towarowego słowno-graficznego "RYŁKO" nr R.142404 z pierwszeństwem od 30.06.1999 r., a zatem wcześniejszym niż data pierwszeństwa znaku nr R.146583 (28.10.1999 r.) zarejestrowanego dla obuwia (towarów bardziej podobnych do galanterii skórzanej niż odzież) nie można było przyjąć, iż istnieje możliwość wprowadzenia w błąd co do pochodzenia na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. W konsekwencji uchybienia procesowe organu nie mogłyby mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, co oznacza, że Sąd błędnie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Skarżąca kasacyjnie argumentowała nadto, że Sąd dokonał błędnej wykładni art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. polegającej na przyjęciu, iż organ musi porównywać konkretne towary z zakresu galanterii skórzanej z konkretnymi towarami z klasy 25 objętymi rejestracją uczestnika. Jakkolwiek nie można zanegować zasadności założenia, że powinno się dokonywać porównań jak najbardziej precyzyjnie ujętych kategorii towarów, to jednak wytyczne Sądu w tym zakresie są zbyt daleko idące oraz nie znajdują oparcia w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p.

Urząd Patentowy nie udzielił odpowiedzi na skargę kasacyjną.

W odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II Izby Gospodarczej Naczelnego Sądu Administracyjnego A Sp. z o.o. w K., podtrzymała skargę kasacyjną wniesioną przez A Sp. z o.o. B., wskazując na połączenie ww. spółek poprzez przeniesienie całego majątku spółki A na spółkę A. Do pisma załączono poświadczony za zgodność oryginałem odpis KRS spółki A i pełnomocnictwo dla adwokata, a także rzecznika patentowego do działania w tej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu.

Przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja Urzędu Patentowego RP w części, którą Urząd oddalił sprzeciw wobec udzielenia Spółce A prawa ochronnego na znak towarowy dla galanterii skórzanej z klasy 18 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług. W ocenie Sądu, wskazaną decyzją organ dokonał pobieżnej i ogólnikowej oceny podobieństwa towarów, do oznaczania których przeznaczone zostały przeciwstawione znaki, przez co naruszył przepisy postępowania w sposób mający istotne znaczenie dla wyniku sprawy. Sąd zakwestionował wnioski organu co do wykluczającej podobieństwo towarów luźnej relacji odzieży (klasa 25) i galanterii skórzanej (klasa 18), a podkreślając możliwość dostrzegania przez "niektórych konsumentów" ścisłego związku pomiędzy odzieżą, obuwiem i nakryciami głowy z klasy 25 i dodatkami do ubrań należącymi do klasy 18, uznał konieczność dokonania przez organ ponownej oceny w tym zakresie.

Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach wskazanych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., z czego w pełni uzasadnione są zarzuty naruszenia przepisów postępowania podniesione w pkt I lit. b) petitum skargi kasacyjnej.

Odnosząc się jednak w pierwszym rzędzie do zarzutu naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. przez błędną wykładnię w taki sposób, jak to wyjaśniono w pkt II lit. a) – c) petitum skargi kasacyjnej, stwierdzić należy, iż Sąd I instancji poprzestał na przywołaniu treści wskazanego przepisu i nie dokonywał żadnej jego wykładni. Należy jednak zauważyć trzeba, że identyfikując nieprawidłowości postępowania w zakresie ustalenia prawdy obiektywnej i oceny materiału dowodowego sprawy i objaśniając tę wadliwość na gruncie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., Sąd przyjął nieprawidłowy wzorzec przeciętnego odbiorcy, a ponadto wyciągnął błędne wnioski z przyjętej w doktrynie i orzecznictwie zasady, zgodnie z którą o podobieństwie towarów i usług nie przesądza umieszczenie ich w tej samej klasie towarowej, tak jak nie jest wykluczone podobieństwo towarów z różnych klas.

W niespornym stanie faktycznym sprawy, znak towarowy słowno-graficzny R-146583 należący do uprawnionego M.R. przeznaczony został do oznaczania towarów w klasie 25: konfekcji lekkiej męskiej i damskiej, w tym wyrobów z dzianiny, spodni, garsonek i konfekcji ciężkiej męskiej i damskiej, w tym płaszczy, kurtek i sztucznych futer. Natomiast znak R-235197 skarżącej Spółki zarejestrowany został dla towarów z dwóch klas klasyfikacji nicejskiej tj. klasy 18 dla galanterii skórzanej zawartej w tej klasie i dla obuwia oraz elementów składowych obuwia i odzieży zawartych w klasie 25. Kontrolowany kasacyjnie wyrok odnosi się do tej części sporu o unieważnienie znaku R-235197, który dotyczy oddalonego przez organ żądania uprawnionego z wcześniejszego znaku R-146583 w zakresie galanterii skórzanej z klasy 18.

Należy na wstępie rozważań stwierdzić, że Sąd I instancji przyjął prawidłowy model badania podobieństwa znaków towarowych; badanie podobieństwa znaków towarowych, w związku z zarzutem udzielenia prawa ochronnego z naruszeniem art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., rozpoczyna badanie podobieństwa towarów, dla których przeznaczone są przeciwstawione znaki. Dodać trzeba, że niestwierdzenie podobieństwa w tym zakresie czyni dalsze badanie podobieństwa znaków zbędnym, bowiem wyklucza podobieństwo konfuzyjne (vide: R. Skubisz [w:] Prawo własności przemysłowej. System Prawa Prywatnego, t. 14B, str. 752; wyrok NSA z dnia 27 października 2016 r. sygn. akt II GSK 674/15; ten wyrok i dalej powoływane orzeczenia NSA dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Istota sprawy dotyczy dokonanej przez WSA oceny podobieństwa towarów jakimi są odzież i galanteria skórzana. Na gruncie stanu faktycznego kontrolowanej sprawy i rodzajów towarów, dla których zostały przeznaczone przeciwstawione znaki w części kwestionowanej przez uprawnionego, Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się z poglądem WSA, który kwestionując ocenę organu co do braku podobieństwa galanterii skórzanej z klasy 18 znaku spornego i konfekcji lekkiej i ciężkiej męskiej i damskiej z klasy 25, uznał konieczność dalszego badania podobieństwa tych towarów ze względu na zależność poszczególnych galanteryjnych towarów skórzanych i odzieży, wskazując na ich funkcję estetyczną skorelowaną z funkcją podstawową i ją dopełniającą dla "pewnej kategorii odbiorców".

Brak normatywnej definicji podobieństwa towarów nakazuje odwołać się w tej kwestii do utrwalonej praktyki orzecznictwa unijnego, zgodnie z którą zasadnicze znaczenie dla podobieństwa towarów i usług mają te ich cechy i obiektywne właściwości jak np.: charakter, przeznaczenie, sposób używania, ten sam krąg odbiorców, konkurencyjność, komplementarność, które określają wzajemny stosunek między tymi towarami/usługami prowadzący ewentualnie do stwierdzenia podobieństwa lub jego wykluczenia (zob. postanowienie TSWE z dnia 9 marca 2007 r. sygn. akt C- 196/06 P, Alecanson SL v OHIM, wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. T-443/05, pkt 1).

Zawarta w klasie 18 galanteria skórzana, dla której oznaczania przeznaczony został znak sporny, to niewątpliwie drobne przedmioty ze skóry jak: sakiewki, portfele, torebki, torebeczki, paski, różnego rodzaju etui (np. na klucze, na karty kredytowe). Zestawiając te towary z odzieżą należało przypisać im właściwe cechy i funkcje podstawowe i na tę kwestię prawidłowo zwrócił uwagę organ; zaprezentowana w zaskarżonej decyzji identyfikacja właściwości towarów z klas 18 i 25 wyklucza podobieństwo pomiędzy tymi towarami bez względu na rodzaj poszczególnych towarów należących do galanterii skórzanej z klasy 18. Dla towarów tych podstawowe znaczenie ma oderwana od kreowania wizerunku człowieka funkcja użytkowa, przy czym zgrupowane w jej ramach towary używane są w razie potrzeby lub chęci. Natomiast odzież (klasa 25) jest towarem całodziennego użytku, który spełniając podstawową i nieodzowną dla bytu człowieka funkcję okrycia i ochrony ciała, spełnia dodatkowo funkcję estetyczną kreowania wizerunku człowieka. Zauważyć trzeba, że wspólna dla wymienionych towarów funkcja użytkowa właściwa jest wszystkim towarom, stanowi zatem zbyt ogólne kryterium, aby przy jego wykorzystaniu można było dochodzić podobieństwa towarów. Z kolei możliwość realizowania przez poszczególne towary galanterii skórzanej funkcji estetycznej nie może wesprzeć tezy o podobieństwie niektórych towarów z tej klasy do odzieży, bowiem ich użycie, poza tym, że nie jest niezbędne, to dla możliwości kreowania wizerunku użytkownika w postrzegalny sposób jest incydentalne.

Objęte sporem towary nie spełniają też funkcji komplementarności. Za komplementarne należy uznać towary pomiędzy którymi istnieje ścisły związek polegający na tym, że jeden towar jest nieodzowny lub istotny do użycia drugiego, co powoduje, że konsumenci mogą myśleć, że oba towary zostały wyprodukowane przez to samo przedsiębiorstwo (np. wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie T-443/05 oraz z dnia 1 marca 2005 r. w sprawie T-169/03). Takiej zależności pomiędzy odzieżą i galanterią skórzaną stwierdzić nie można. Komplementarność towarów nie wyraża się w możliwości ich zestawienia i wykorzystania, lecz w niezbędności funkcjonowania jednego towaru wraz z innym.

Sąd I instancji zaakceptował pogląd organu co do różnego przeznaczenia towarów oznaczonych przeciwstawionymi znakami, jednak twierdzenie o możliwym podobieństwie towarów oparł na ich funkcji estetycznej, mogącej wywoływać – w odniesieniu do niektórych towarów galanterii skórzanej – u "pewnej grupy konsumentów" przekonanie o pochodzeniu towarów od tego samego przedsiębiorcy lub od przedsiębiorstw powiązanych ze sobą gospodarczo. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że powyższa konkluzja jest zbyt daleko idąca, a przez to błędna. Po pierwsze, WSA zdystansował się od podstawowej płaszczyzny podobieństwa towarów jaką jest przeznaczenie towarów i ich użytkowa niezbędność, a po drugie nieprawidłowo odniósł ryzyko konfuzji do bliżej nieokreślonej części klientów zamiast do dobrze zorientowanego odbiorcy oznaczonych towarów.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni akceptuje pogląd, zgodnie z którym poszukiwanie pewnej estetycznej harmonii w ubiorze stanowi wspólną cechę całego sektora odzieżowego i mody i samo w sobie stanowi zbyt ogólny czynnik, aby móc uzasadnić wniosek, że omawiane towary są podobne (wyrok Sądu – dawniej Sądu Pierwszej Instancji – z dnia 24 września 2008 r. sygn. akt T-116/06 w sprawie Oakley Inc. peciwko OHIM; wyrok przywołany w wyroku z dnia 15 marca 2017 r. sygn. akt II GSK 2405/16).

Warto w tym miejscu wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny (przywołany wyżej wyrok z dnia 15 marca 2017 r.), dokonując oceny prawidłowości stanowiska dotyczącego podobieństwa wyrobów ze skóry z klasy 18 (torby, portmonetki portfele) i odzieży z klasy 25, zaaprobował pogląd organu, zgodnie z którym zasadnicze znaczenie dla badania podobieństwa towarów ma ich charakter i przeznaczenie oraz sposób użytkowania, a różnice pomiędzy badanymi towarami z klas 18 i 25 w tym zakresie eliminują ich podobieństwo. Podobne stanowisko, mimo węższej płaszczyzny oceny prawnej, zajął Naczelny Sąd Administracyjny w innych wyrokach (wyroki NSA z dnia 8 maja 2013 r.: sygn. akt II GSK 102/12, II GSK 2361/11 i II GSK 2326/11 oraz z dnia 27 października 2016 r. sygn. akt II GSK 674/15).

Trafne zatem okazały się zarzuty kasacyjne ujęte w pkt II lit. b) i c) petitum skargi kasacyjnej. Trafnie też zarzucono wadliwe zastosowanie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. z uwagi na naruszenie wskazanych w pkt I lit. b) petitum skargi kasacyjnej przepisów k.p.a., którego to naruszenia sąd kasacyjny nie stwierdził.

Niezasadnym okazał się zarzut naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. w sposób opisany w pkt II lit. a) petitum skargi kasacyjnej, bowiem takiego poglądu WSA nie wypowiedział.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, a uznając, że istota sprawy została należycie wyjaśniona na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę M.R., A.R. i P.R., o czym orzekł w punktach 1-2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego w punkcie 3 sentencji wyroku orzeczono stosownie do art. 203 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.), zasądzając solidarnie od M.R., A.R. i P.R. na rzecz A Sp. z o.o. w K. łącznie 1700 zł, na co złożyły się kwoty: 1200 zł stawki minimalnej za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym adwokata ww. spółki, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji i 500 zł uiszczone tytułem wpisu od skargi kasacyjnej.