Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 4292/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Kleiber (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Asesor WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant Emilia Kasperowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2007 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Wójt Gminy J., decyzją z [...] lutego 2006 r. Nr[...], wydaną na podstawie art. 207 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) - dalej jako Ordynacja, art. 5, art. 6 ust. 12, art. 7 ust. 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) - dalej jako u.p.o.l. oraz uchwały Rady Gminy J. Nr XLII/297/05 z 1 grudnia 2005 r., ustalił dla A. C. podatek od nieruchomości za 2006 r.

A. C. pismem z 16 marca 2006 r. złożył odwołanie od tej decyzji, wnosząc o zmniejszenie podatku, ze względu trudną sytuację finansową. Do odwołania załączył odpisy dokumentów dotyczące jego stanu zdrowia i pogarszającej się rentowności prowadzonej działalności gospodarczej w branży motoryzacyjnej.

Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2006 r. Nr[...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji, oraz art. 3 ust. 1 u.p.o.l. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy J.. W uzasadnieniu wyjaśniło, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest powierzchnia lub powierzchnia użytkowa danej nieruchomości, a Rady Gminy ustalają stawki podatku od nieruchomości, różne dla nieruchomości na których prowadzona jest działalność gospodarcza jak też użytkowanych na cele mieszkalne właściciela, które jednak nie mogą przekraczać wartości rocznych, wskazanych w ustawie. Zgodnie z danymi, złożonymi dla celów podatkowych przez A. C. z 30 grudnia 1998 r. na jego nieruchomości, w pomieszczeniu o powierzchni 169 m.kw., w drewnianej szopie o powierzchni 14 m. kw. i łącznie na 320 m.kw powierzchni prowadzona jest działalność gospodarcza. Grunty pozostałe to 2180 m. kw. Wskazane dane w powiązaniu z przyjętymi przez Radę Gminy stawkami, stanowiły podstawę do wydania decyzji przez Wójta Gminy J.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 listopada 2006 r. A. C. zarzucił decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego brak rozpatrzenia zarzutów odwołania, nieuwzględnienie dokumentów przedstawionych przy odwołaniu i wniósł o "zmianę decyzji w całości poprzez nakazanie umorzenia zaległości podatkowej ze względu na ważny interes podatnika, zgodnie z treścią art. 67 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa", alternatywnie o "uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie właściwemu organowi administracyjnemu do ponownego rozpoznania". Zdaniem skarżącego wnosił on w odwołaniu o umorzenie zaległości podatkowej i powołał się na przepisy Ordynacji umożliwiające podjęcie takiej decyzji ze względu na uzasadniony ważny interes podatnika lub ważny interes publiczny. W ocenie skarżącego wykazał, że ma prawo do skorzystania z tej formy pomocy, na dowód czego załączył wniosek, odwołanie oraz odwołał się do dokumentacji w aktach sprawy. Skarżący zaznaczył, ze nie kwestionował podstaw naliczenia podatku, lecz dążył tylko do uzyskania pomocy, o której mowa w art. 67 § 1 Ordynacji, a do której - jako obywatel - ma prawo. W ocenie skarżącego organy podatkowe nie rozważyły w sprawie jego sytuacji materialnej w zakresie zarówno ważnego interesu podatnika, jak też interesu publicznego. Istnieje natomiast obowiązek indywidualnego ustalenia tych okoliczności przez organ w ramach postępowania administracyjnego. Niezależnie od powyższego, według A. C., organy podatkowe nie ustosunkowały się do okoliczności podniesionych przez niego, czym naruszyły art. 210 § 1 Ordynacji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów, w tym wypadku decyzji administracyjnej, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i prawa procesowego.

W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna, a zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją, Wójta Gminy J., odpowiadają prawu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo wskazało ustalenia faktyczne, stan prawny i sposób obliczenia podatku w wydanych decyzjach w obu instancjach. Pogląd ten, jak wynika ze skargi, co do zasady, podziela również skarżący. A. C., na stronie drugiej skargi do Sądu z dnia 29 listopada 2006 r. (strona 5 akt sądowych), napisał "(...) nie kwestionowałem samych podstaw naliczenia podatku od nieruchomości, ponieważ został on naliczony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi". Skarżący kwestionuje decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które w postępowaniu odwoławczym nie umorzyło zaległości, co przewiduje art. 67 Ordynacji (obecnie w art. 67 a Ordynacji).

W ocenie Sądu zarzut ten jest nieuzasadniony.

Jak wskazują akta postępowania administracyjnego, po wniesieniu przez skarżącego odwołania, Wójt Gminy J., pismem z dnia 28 marca 2006 r., wobec wątpliwości, zwrócił się o sprecyzowanie żądania. W odpowiedzi, pismem z dnia 5 kwietnia 2006 r., skarżący wyjaśnił, że celem złożonego odwołania jest skierowanie sprawy do rozpatrzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego, ponieważ uważa decyzję za "wysoce niesprawiedliwą i krzywdząca". W konkluzji wniósł o uchylenie decyzji z dnia 20 lutego 2002 r. oraz o wydanie decyzji ustanawiającej wysokość podatku "na poziomie adekwatnym do możliwości finansowych i dochodów uzyskiwanych z działalności gospodarczej". W ocenie Sadu nie ulega więc wątpliwości, że skarżący złożonym oświadczeniem wyraził wolę zweryfikowania decyzji z dnia 20 lutego 2006 r. przez organ drugiej instancji, a nie wolę wszczęcia odrębnego postępowania o umorzenie zaległości w trybie 67 § 1 Ordynacji.

Sąd wyjaśnia skarżącemu, że postępowanie dotyczące wymiaru podatku, w tym podatku od nieruchomości, jest innym postępowaniem aniżeli postępowanie o umorzenie zaległości podatkowych. Inny jest bowiem przedmiot postępowania – w jednym wysokość podatku w drugim, o ile istniej zaległość podatkowa, okoliczności wskazujące na ważny interes podatnika jak też interes publiczny, będący przesłanką umorzenia podatku. Inna też podstawa prawna obu postępowań – w pierwszym przypadku jest to ustawa z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, w drugim ustawa z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Nie jest możliwe, aby w ramach postępowania wymiarowego, w drugiej jego instancji, rozważać inny problem, nie ujęty w decyzji, będącej przedmiotem odwołania. Sprawy umorzenia zaległości podatkowych, będąc odrębnymi sprawami, rozpoznawane są również w dwuinstancyjnym postępowaniu podatkowym. Postępowanie takie może być dopiero wszczęte na wniosek podatnika, o ile zalega z płatnością podatku w tym przypadku, podatku od nieruchomości.

Z tego względu, ocenie Sądu, poddane były decyzje dotyczące wymiaru podatku, w obu instancjach, pod kątem wymogów charakterystycznych dla decyzji wymiarowych.

Podkreślić też należy, że Sąd Administracyjny jak zaznaczono na wstępie, kontroluje legalność postępowania podatkowego i wydanych decyzji podatkowych, co oznacza, że nie posiada uprawnień do określania praw i obowiązków podatnika. Z tych przyczyn wnioski skargi o zmianę decyzji – bez względu na to czy dotyczyły podatku od nieruchomości czy też okoliczności warunkujących umorzenie zaległości podatkowych – nie mogły być uwzględnione w sposób określony przez podatnika.

Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a, orzekł, jak w sentencji.