Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 756/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie WSA Krystyna Daniel AWSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant: Joanna Obrał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2008 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. w W. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia ..... grudnia 2007 r., znak: [...] , wydaną na podstawie art. 50 ust. 1 w zw. z. art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, art. 53 ust. 3, art. 54 oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, póz. 717, zwanej dalej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) w zw. z art. 6 pkt 1 i art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, póz. 2603 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o gospodarce nieruchomościami), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst Dz. U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie - k.p.a.), Prezydent Miasta K. odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "[...]" na działce ...obr. ....przy [...] w K.

W uzasadnieniu tej decyzji Prezydent Miasta K. wskazał, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn. " [....] " na działce ... obr. ... przy ul. [....] w K. złożyła [....] Spółka z o.o. z siedzibą przy [....] w W.

Prezydent podniósł, że zgodnie z art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami pod pojęciem łączności publicznej, o której mowa w art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną.

Prezydent ustalił, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wobec tego przeprowadził postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 50 i następnych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle tego przepisu inwestycja celu publicznego lokalizowana jest na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydawana w tej ostatniej sytuacji, zdaniem Prezydenta, winna zatem ten plan zastąpić, zapewniając między innymi zachowanie wymagań, określonych w art. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prezydent przytoczył brzmienie tego przepisu i wskazał, że służy on przede wszystkim zapewnieniu ładu przestrzennego, zapewniającego harmonię między zabudową już istniejącą a planowaną. Prezydent uważa, że użyte w tym przepisie pojęcia: "ładu przestrzennego" i "zrównoważonego rozwoju", których znaczenie precyzuje art. 2 ustawy, zostały przez ustawodawcę uznane za podstawy działań w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Przez ich pryzmat należy więc oceniać zgodność inwestycji z obowiązującym porządkiem prawnym. Powołując się na poglądy doktryny, Prezydent uznał, że przepisy te, aczkolwiek niedookreślone, stanowią samoistną podstawę do rekonstrukcji norm prawnych. Stwierdził, że konieczne jest przy tym odwołanie się do zasad i ocen o pochodzeniu pozaprawnym, w tym norm technicznych czy nawet estetycznych. Podniósł też, że w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego organ ma obowiązek dokonać analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy, a także stanu faktycznego i prawnego tego obszaru.

Prezydent Miasta K. dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w kontekście przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewidziano realizację wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Przeanalizował stan zagospodarowania terenu w rejonie projektowanej inwestycji. Wskazał, że wnioskowana inwestycja obejmuje budowę na działce nr .... obr. .... wieży antenowej o wysokości 40 m n.p.t. (z odgromnikiem jej wysokość wyniesie 46 m) wraz z zestawem anten nadawczo - odbiorczych.

Prezydent podniósł, że w wyniku analizy, sporządzonej przez osobę, wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów, stwierdzono, że ład przestrzenny wokół terenu inwestycji wyznaczony jest przez zabudowę o dominującej funkcji mieszkaniowej, jednorodzinnej, charakteryzującej się niewielkimi gabarytami (o wysokości około 12 m), zlokalizowaną po wschodnie stronie ul. ...w K. Natomiast teren zlokalizowany na południowy - zachód od przedmiotowej inwestycji, to teren Cmentarza [....] . Wobec tego lokalizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego - wieży o wysokości 40 m n.p.t. -w miejscu w określonym we wniosku i o parametrach odbiegających od dominujących w opisanym terenie, parametrów wysokościowych, byłaby w ocenie Prezydenta Miasta K. sprzeczna z wymaganiami ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 2 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 3 i art. 54 pkt 2 lit. "a" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ze względu na swą wysokość będzie ona stanowić drastyczną ingerencję w istniejący ład przestrzenny w rejonie przedmiotowej inwestycji.

Prezydent podkreślił zatem, że nie jest możliwe wyznaczenie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, skoro inwestycja określona we wniosku stoi w rażącej sprzeczności z tymi wymaganiami.

Z decyzją tą nie zgodziła się [....] Spółka z o.o. z siedzibą w W. i wniosła od niej odwołanie, działając przez pełnomocnika. Zarzuciła w nim naruszenie art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podniosła, że w uzasadnieniu wydanej decyzji organ l instancji nie wskazał żadnej sprzeczności przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, a tylko w takim przypadku może dojść w świetle powołanego przepisu do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ l instancji jedynie lakonicznie stwierdził, że ze względu na swą wysokość będzie ona stanowić drastyczną ingerencję w istniejący ład przestrzenny w rejonie przedmiotowej inwestycji. Zarzuciła organowi, że analizę terenu dokonano pobieżnie i nazbyt subiektywnie. Podważyła ustalenia autorów analizy co do istniejącej wokół terenu inwestycji zabudowy. Podniosła, że istniejąca tam zabudowa to mieszkaniowa, składająca się z pojedynczych budynków jednorodzinnych na zachód od planowanej inwestycji. W bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji znajduje się natomiast po stronie północnej ul. ..... , a za nią magistrala kolejowa z wieloma torowiskami, po stronie wschodniej od ul. .......oraz zalesione tereny dorzecza B. z najbliższą zabudową w odległości 120 m, po tronie południowej również tereny zalesione dorzecza B. i najbliższa zabudowa mieszkaniowa w odległości 60 m od planowanej inwestycji, a za nią dopiero Cmentarz [....]. W ocenie Odwołującej się argumentacja odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest nazbyt lakoniczna i nie poparta merytorycznie. Organ w ogóle nie wziął pod uwagę pozytywnych uzgodnień, przedmiotowego zamierzenia, uzyskanych od Miejskiego Konserwatora Zabytków, .....Zarządu Melioracji, , czy opinii Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta K. , jak i akceptacji Dowództwa Sił Powietrznych oraz Urzędu Lotnictwa Cywilnego.

Organ nie odniósł się do planowanego zagospodarowania sąsiedniego terenu pod budowę linii szybkiego tramwaju. Rozumując zgodnie z zapisami kwestionowanej decyzji, również i ta inwestycja nie powinna uzyskać pozytywnej decyzji lokalizacyjnej, jako zaburzająca ład przestrzenny.

Podniesiono również, że obiekt stacji telefonii komórkowej jest niezwykle istotny dla rozwoju sieci dla operatora, jako punkt transmisyjny. W związku z wielkim zapotrzebowaniem, aspektami technologicznymi, także względami zagospodarowania terenu i wkomponowania go w otaczający teren, wybrano wieżę strunobetonową (betonowy słup o średnicy 0.5 m, zbieżny ku górze), zamiast ażurowej konstrukcji, która lepiej wkomponuje się w otaczający krajobraz. Z uwago na protesty społeczne inwestor preferuje jak najdalsze oddalenie się od obiektów. W zamian za to otrzymał negatywną decyzję.

Odwołująca się wniosła więc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia [....] 2008 r., nr [....] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , działając na podstawie art 1, art. 2, art. 50, art. 53, art. 54, art. 63 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 4 i art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu l instancji.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. przytoczyło treść rozstrzygnięcia organu l instancji oraz wniesionego od niego odwołania.

Kolegium wskazało następnie, że w świetle art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wykonywanie robót budowlanych urządzeń łączności publicznej, w których mieści się w myśl art. 4 pkt 18 tej ustawy infrastruktura telekomunikacyjna, nie budzi wątpliwości konieczność uzyskania dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Wskazało ponadto na wynikające z art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prawo do zagospodarowania terenu w granicach określonych ustawą, a także na treść art. 56 ustawy, z której wynika, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło pogląd, zgodnie z którym niedookreślone pojęcia, użyte w art. 1 ust. 2 i art. 2 pkt 1 ustawy mają charakter bezpośrednio obowiązujący organy administracji publicznej w procesie kształtowania polityki przestrzennej i stanowią samoistną podstawę do rekonstrukcji norm prawnych. Zdaniem organu, w ich kontekście trzeba interpretować również art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z którego wynika, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji celu publicznego, jeśli inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi- w ocenie Kolegium wynika stąd, że inwestycja w pierwszej kolejności winna być zgodna z przepisami samej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, i również jej przepisy mogą stanowić ograniczenie w zagospodarowaniu terenu.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła [....] Spółka z o.o. z siedzibą w W.

Zarzuciła w niej Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K. błędną wykładnię art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także naruszenie art. 1 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 1 tej ustawy poprzez ogólne odniesienie do wymagań ładu przestrzennego. Powyższe naruszenia prawa materialnego miały, zdaniem skarżącej, wpływ na wynik sprawy. Strona skarżąca uważa, że poprzez brak wskazania konkretnej normy, która stanowiłaby o niedopuszczalności przedmiotowej inwestycji i poprzestaniu jedynie na odwołaniu się do klauzul generalnych doszło naruszenia przepisu art. 56 ustawy. Organ nie wykazał bowiem w sposób nie budzący wątpliwości niezgodności zamierzeń wnioskodawcy z przepisami odrębnymi, co jest w świetle tego artykułu, jedyną podstawą do odmowy wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: artykułów, 77 § 1, 84 i 107 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Strona skarżąca podniosła, że organ dokonał ustaleń poprzez odniesienie się do analizy urbanistycznej. Zdaniem skarżącej organ albo powinien dokonać sam tych ustaleń, albo powinien dopuścić dowód z opinii biegłego, a nie za taki utożsamiać wspomnianą analizę urbanistyczną. Nie doszło więc do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, tak jak nakazuje to art. 77 § 1 k.p.a.

Strona skarżąca wniosła zatem o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na tę skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 póz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie - legalności decyzji administracyjnych ( art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też kontroli legalności dokonują również z urzędu.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie sądowa kontrola wedle wyżej wskazanych kryteriów wykazała, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji nie odpowiadają prawu.

Zdaniem Sądu treść artykułów 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 6 pkt 1 tejże ustawy wskazują na charakter tego rodzaju inwestycji jak przedmiotowa. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela zatem jednolity pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że stacja bazowa telefonii komórkowej, jako element publicznej sieci telekomunikacyjnej, jest inwestycją celu publicznego (por. między innymi wyroki: NSA z 4 października 2005 r. II OSK 495/05, wyrok NSA z 13 marca 2008 r. II OSK 222/07, wyrok NSA z dnia 10 maja 2006 r. II OSK 811/05).

Materialnoprawną podstawę odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może stanowić art. 56 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.

Z uwagi na takie brzmienie wyżej przytoczonego przepisu, rozważenia wymagało, czy podjęcie przez organy orzekające w niniejszej sprawie negatywnego rozstrzygnięcia w oparciu o przepis art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, może się opierać tylko na ocenie przedmiotowej inwestycji z wymaganiami wynikających z klauzuli generalnej, o jakiej mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. wymaganiami ładu przestrzennego.

Wskazać należy, że przez klauzule generalne rozumie się zwroty niedookreślone odsyłające do reguł i ocen pozaprawnych, które pozwalają organom administracji stosującym prawo na podejmowanie w konkretnych przypadkach różnych decyzji w sprawie stosowania obowiązujących przepisów, a tym samym na indywidualne potraktowanie każdej sprawy ( cyt. za W. Jakimowiczem, Publiczne prawa podmiotowe, Kantor Wydawniczy "Zakamycze" 2002, s. 101).

Tam, gdzie prawo stanowione zawiera klauzule generalne ustawodawca daje więc organowi stosującemu prawo pewien zakres swobody w regulowaniu danej sytuacji prawnej, nie przez stworzone przez siebie regulacje, ale przy uwzględnieniu zaakceptowanego sytemu wartości (W. Jakimowicz, Publiczne prawa podmiotowe, Kantor Wydawniczy "Zakamycze" 2002, s. 101).

Wobec tego zasadniczą kwestią jest, czy w tym przypadku stosowania art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przy podejmowaniu negatywnej decyzji lokalizacyjnej przepisy prawne uzależniają rozstrzygnięcie kwestii prawnej nie od pewnego rodzaju zindywidualizowanych ocen w odniesieniu do konkretnej sytuacji, lecz od pewnych generalnych zasad pozaprawnych, którymi organ orzekający kierować się ma w sytuacjach tego rodzaju.

W ocenie Sądu w niniejszym przypadku tak nie jest.

W rozpatrywanej sprawie przy podejmowaniu rozstrzygnięcia o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego przepis art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w swej treści nie odsyła do pozaprawnych reguł i ocen, którymi organ winien się kierować przy orzekaniu w tego rodzaju sprawach organ. Zarówno jego literalne brzmienie jak i wykładnia celowościowa na to nie wskazują.

Podkreślić należy, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest szczególnym instrumentem służącym organom na określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy ( obok decyzji o warunkach zabudowy) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do inwestycji celu publicznego. Stanowi więc wyjątek od reguły, wedle której kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy odbywa się za pomocą uchwalenia aktu prawa miejscowego jaki stanowi miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na danym terenie (art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wykazuje się pewną odrębnością w stosunku do decyzji o warunkach zabudowy. Jeśli zatem zamiar inwestycyjny stanowi inwestycję celu publicznego wydaje się decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. To regułą jest, że wobec pozostałych inwestycji wydaje się decyzję o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 ustawy). Nadto decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jako wyraz realizacji kwalifikowanego interesu - interesu publicznego - musi doprowadzić do zmian w istniejącym na nadym terenie ładzie przestrzennym. Cele publiczne są bowiem na tyle istotne dla wspólnoty, że ustawodawca założył, iż przy ich realizacji musi dojść do swego rodzaju odstępstwa od zasady zabiegania o ład przestrzenny (por. Z. Niewiadomski w Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Wydawnictwo C. H. Besk, Warszawa 2005, wyd. 2, s.373).

Takie zabiegi dbałości o ład przestrzenny znajdują jednakże wyraz przy podejmowaniu decyzji drugiego rodzaju - decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja ta musi być nie tylko zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5), ale i musi spełniać szereg innych przesłanek, w tym warunek kontynuacji zabudowy (art. 61

ust. 1 pkt 1). To w tym ostatnim warunku upatrywać należy przejaw zasady ochrony ładu przestrzennego.

Podkreślić należy, że decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego mają charakter decyzji związanych. Nie są decyzjami uznaniowymi ( T. Bąkowski w: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004, komentarz do art. 56, Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2005, wyd. 2, s. 451 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia z dnia 13 czerwca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 441/06).

Organ odmawiający lokalizacji projektowanej inwestycji celu publicznego musi zatem wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z odrębnym przepisem prawa. Przy czym przez przepisy odrębne nie można rozumieć innych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym lecz umiejscowionych w innych niż ona aktach normatywnych.

Zdaniem Sądu zarówno więc Prezydent Miasta K. jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. dokonały błędnej wykładni art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przyjęcie, że organ ma prawo do oceny projektowanej inwestycji z normami niedookreślonymi - takimi jak powołane wyżej przepisy art. 1 ust. 2 pkt 1 oraz art. 2 pkt 1 ustawy - jest niedopuszczalne i sprzeczne z charakterem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ odmawiając lokalizacji projektowanej inwestycji celu publicznego musi bowiem wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z odrębnym przepisem prawa. Zasadnie więc na tę kwestię zwrócono uwagę w skardze do sądu administracyjnego. Skoro organ badając sprawę, dokonuje analizy zasad i warunków zagospodarowania i zabudowy terenu, wynikających z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 ustawy), to zobowiązany jest wykazać sprzeczność z przepisami nakładającymi expressis verbis jakieś ograniczenia (por. Z. Niewiadomski w : Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, wydawnictwo C. H. Beck. Warszawa 2005, wyd. 2, s. 455 oraz wyrok WSA w Lublinie z 18 października 2007r. (sygn. akt II SA/Lu 618/07).

Również i przedstawiciele doktryny słusznie wskazują, że przepisy zawierające pojęcia niedookreślone, w tym zawarte w art. 1 ust. 2 pkt 1 oraz art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, mają charakter

bezpośrednio obowiązujący organy ale w procesie kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej w drodze uchwalenia przepisów prawa miejscowego. Uwzględnienie tych zasad jest bowiem warunkiem uznania aktu planistycznego za podjętego zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Sąd nie podziela tym samym poglądów wyrażonych w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 17 lipca 2008 r. sygn. II SA/Rz 40/08.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 póz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w punkcie l sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 póz. 1270 ze zm.), jak w punkcie II sentencji wyroku.