Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 100/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Edukacji i Nauki
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134  par. 1 art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7  ust. 9
journal: Dz.U. 2000 nr 19 poz 239
law: Ustawa z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Asesor WSA Jarosław Trelka (spr.), Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...]października 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Wa 100/08

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2000 r. Burmistrz Miasta i Gminy L. nadał A. S., nauczycielce matematyki w szkole podstawowej, stopień nauczyciela kontraktowego. Decyzję tę wydano na podstawie m.in. art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239 ze zm.), zwanej też dalej "ustawą nowelizującą".

W dniu [...] marca 2007 r. Dolnośląski Kurator Oświaty we W. zawiadomił A. S. o wszczęciu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] września 2000 r.

Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Dolnośląski Kurator Oświaty we W., na podstawie art. 156 § 1 punkt 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdził nieważność decyzji z [...] września 2000 r. Organ wskazał w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 7 ust. 9 ustawy nowelizującej i art. 9b ust. 4 punkt 1 Karty Nauczyciela, właściwy do nadania stopnia nauczyciela kontraktowego był dyrektor szkoły, w której nauczyciel był zatrudniony w dniu nadania aktu, a nie organ prowadzący szkołę. Nadanie tego aktu przez Burmistrza Miasta i Gminy L. naruszało więc przepisy o właściwości, co wyczerpuje dyspozycję art. 156 § 1 punkt 1 Kpa. Ponadto organ nadzorczy wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 3 Karty Nauczyciela, dla otrzymania stopnia nauczyciela kontraktowego konieczne było zatrudnienie nauczyciela w szkole w dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. 6 kwietnia 2000 r. (ten warunek skarżąca spełniała), ale też posiadanie odpowiednich kwalifikacji. Kwalifikacje te określało rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określania szkół i wypadków, w których można zatrudniać nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli (Dz. U. Nr 98, poz. 433 ze zm.). O posiadaniu odpowiednich kwalifikacji świadczyło m.in. ukończenie wyższych studiów na kierunku zgodnym lub zbliżonym do nauczanego. Skarżąca ukończyła wyższe studia magisterskie na kierunku matematyka i informatyka dopiero w dniu [...] listopada 2000 r. W dniu [...] września 2000 r. takich wymagań zatem nie spełniała. W ocenie organu nadanie skarżącej stopnia nauczyciela kontraktowego rażąco naruszało prawo w rozumieniu art. 156 § 1 punkt 2 Kpa.

W odwołaniu od decyzji z [...] maja 2007 r. skarżąca nie zakwestionowała poczynionych przez organ ustaleń, przyznała, że decyzję z [...] września 2000 r. wydał niewłaściwy organ, ale uznała, że w tym czasie, kiedy nadawano jej stopień nauczyciela kontraktowego, trwała obrona jej pracy magisterskiej. Miała więc ukończone studia wyższe. Burmistrz Miasta i Gminy L. ocenił, że skarżąca takie kwalifikacje posiadała. Nie może więc skarżąca, w swojej ocenie, ponosić negatywnych konsekwencji działań Burmistrza. Ponadto oceniła, że późniejsze nadanie jej stopnia nauczyciela mianowanego, a także trwające aktualnie postępowanie w przedmiocie nadania jej stopnia nauczyciela dyplomowanego, doprowadziło do stanu nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 Kpa. Nie można więc było, w jej ocenie, stwierdzić nieważności decyzji z [...] września 2000 r., a co najwyżej stwierdzić jej wydanie z naruszeniem prawa.

Decyzją z dnia [...] października 2007 r. Minister Edukacji Narodowej utrzymał w mocy decyzję z [...] maja 2007 r. i powtórzył zaprezentowaną tam argumentację. Organ nie zgodził się ponadto z oceną skarżącej, że decyzja z [...] września 2000 r. wywołała nieodwracalne skutki prawne. O takiej nieodwracalności można mówić jedynie wtedy, gdy nie istnieje organ, który na podstawie ustawowych kompetencji mógłby stwierdzić nieważność decyzji. Organ odwoławczy przywołał w tym zakresie stosowne orzecznictwo sądów administracyjnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z [...] października 2007 r. skarżąca ponowiła ocenę, że decyzja z [...] września 2000 r. wywarła nieodwracalne skutki prawne, ponowiła też inne argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Uznała, że organ odwoławczy nie zakwestionował przekonująco oceny, iż wystąpił stan nieodwracalności skutków prawnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powtórzył swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Sąd analizuje zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem materialnym i formalnym obowiązującym w dacie wydania tej decyzji. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga analizowana według wymienionych wyżej kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie niniejszej jest bezsporną okolicznością fakt, że decyzję z [...] września 2000 r., nadającą skarżącej stopień awansu zawodowego, wydał niewłaściwy organ – Burmistrz Miasta i Gminy L., zamiast dyrektor szkoły, w której zatrudniona była skarżąca. Właściwość dyrektora jednoznacznie wynika z treści art. 7 ust. 9 ustawy nowelizującej. Wydanie decyzji przez niewłaściwy organ jest samoistną, wystarczającą przesłanką stwierdzenia nieważności takiej decyzji – stosownie do art. 156 § 1 punkt 1 Kpa.

Kolejną przesłanką stwierdzenia takiej nieważności wobec decyzji z [...] września 2000 r. jest rażące naruszenie prawa materialnego poprzez przyjęcie przez organ, iż skarżąca spełniała wymogi do otrzymania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego. Skoro, co także jest bezsporne, skarżąca ukończyła odpowiednie studia wyższe dopiero w dniu [...] listopada 2000 r., to przyznanie jej stopnia awansu już z dniem [...] września 2000 r. rażąco naruszało art. 7 ust. 3 w związku z przepisami wymienionego w zaskarżonej decyzji rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określania szkół i wypadków, w których można zatrudniać nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli. Fakt, że w dniu [...] września 2000 r. trwała obrona pracy magisterskiej skarżącej nie ma żadnego znaczenia, gdyż tytuł zawodowy uzyskuje się z dniem zdania egzaminu dyplomowego, stwierdzającego ukończenie studiów na określonym kierunku, z którym wiąże się uzyskanie ustalonego tytułu zawodowego. Inaczej mówiąc - dopiero tytuł zawodowy (magistra lub równorzędny) uzyskany w szkole wyższej jest potwierdzeniem ukończenia studiów wyższych na określonym kierunku.

Niezasadnie argumentuje skarżąca, że w jej sprawie nastąpił stan nieodwracalnych skutków prawnych. Istnieje organ, z ustawowo określonymi kompetencjami, właściwy do stwierdzenia nieważności aktu z [...] września 2000 r. Stan nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 Kpa nie zaszedł. Organy obu instancji wyjaśniły to skarżącej w wystarczającym stopniu.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie zauważa, iż stwierdzenie nieważności aktu z [...] września 2000 r. znacząco zmienia na niekorzyść sytuację zawodową skarżącej. Powyższe nie mogło jednak zmienić zasadniczej w sprawie oceny, iż skarżąca w oczywisty sposób nie spełniała wymagań dla uzyskania awansu zawodowego, a ponadto, że akt tego awansu wydał niewłaściwy organ. Dlatego też Sąd, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.