Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1211/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7; art. 77; art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 8 pkt 2; art. 9 ust. 1 pkt 1;
journal: Dz.U. 1985 nr 5 poz 17
law: Ustawa z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.
article: art. 256 ust.1
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. a; art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c; art. 152; art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2008 r. sprawy ze skargi H. z siedzibą w O. (Czechy) na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia polskiej części międzynarodowej rejestracji znaku towarowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej H. z siedzibą w O. (Czechy) kwotę 1600 (jeden tysiąc sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją Urzędu Patentowego RP z [...] lipca 2006 r., Nr [...], działającego w trybie postępowania spornego, po rozpoznaniu wniosku L. z W., (dalej jako wnioskodawca) przeciwko H. z C., (dalej jako skarżąca) o unieważnienie prawa z rejestracji międzynarodowej znaku towarowego LOVTEC IR-767 837 na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 1 i art. 8 pkt 2 ustawy z 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17, z późn. zm. dalej jako u.z.t.) w związku z art. 315 ust. 3 ustawy z 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117, z późn. zm. dalej jako p.w.p.) unieważniono polską część międzynarodowej rejestracji znaku towarowego LOVTEC IR-767 837.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie sprawy.

[...] lutego 2005 r. spółka L. z siedzibą w W. złożyła wniosek o unieważnienie polskiej części prawa z rejestracji międzynarodowej słownego znaku towarowego LOVTEC IR 767 837, udzielonego na rzecz H. z siedzibą w C., z pierwszeństwem od [...] kwietnia 2001 r., dla towarów i usług wymienionych w klasach 11 i 37 międzynarodowej klasyfikacji obejmujących regulatory gazowe, zawory oraz instalacje kontroli i bezpieczeństwa do przewodów gazowych (klasa 11), usługi dostosowywania systemów spalania paliwa w pojazdach na propan - butan i gaz naturalny (klasa 37). Wniosek o unieważnienie spółka L. uzasadniła tym, że rejestracja znaku towarowego LOVTEC IR 767 837 została dokonana przez Urząd Patentowy RP z naruszeniem przepisów art. 132 ust. 2 pkt 2 oraz art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Następnie sprecyzowała podstawy prawne swojego wniosku, wskazując na naruszenie przepisów art. 9 ust. 1 pkt 1 i art. 8 pkt 2 u.z.t. w zw. z art. 315 ust. 3 p.w.p.

Uprawniona ze spornego znaku nie uznała twierdzeń wnioskodawcy i wnosiła o oddalenie wniosku.

Urząd Patentowy decyzją z [...] lipca 2006 r. uwzględnił wniosek w. spółki i na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 1 i art. 8 pkt 2 u.z.t. unieważnił polską część międzynarodowej rejestracji znaku towarowego LOVTEC IR 767 837. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że wnioskodawca jest uprawniony z międzynarodowej rejestracji słowno-graficznego znaku towarowego LOV.TEC IR 713 481 dla towarów w klasach 7, 9 i 12 obejmujących instalacje zmieniające system dostarczania paliwa w pojazdach oraz urządzeniach napędzanych paliwem w system dostarczania metanu lub innego gazu, ich części oraz akcesoria, części elektryczne i elektroniczne oraz elektromagnetyczne do instalacji zmieniających system dostarczania paliwa w pojazdach oraz urządzeniach napędzanych paliwem w system dostarczania metanu lub innego gazu oraz zbiorniki do pojazdów i środków lokomocji, ich części i akcesoria. Według organu, wnioskodawca wykazał interes prawny w żądaniu unieważnienia polskiej części z międzynarodowej rejestracji spornego znaku, gdyż sporny znak LOVTEC jest podobny do znaku wnioskodawcy LOV.TEC zarejestrowanego z pierwszeństwem od [...] marca 1999 r. i dotyczy towarów tego samego rodzaju (art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t.). Zdaniem Urzędu Patentowego fakt zaklasyfikowania towarów w innych klasach nie wyłącza możliwości uznania podobieństwa towarów. Towary wymienione w klasie 11 spornego znaku LOVTEC IR-767 837 są częściami czy też akcesoriami instalacji urządzeń objętych prawem wyłącznym znaku towarowego LOV.TEC IR-713 481 wnioskodawcy. Również usługi wskazane w klasie 37 spornego znaku, a mianowicie usługi adaptacji systemów paliwa silników pojazdów na propan-butan i gaz naturalny wykazują podobieństwo. Przemawia za tym fakt, iż jeden producent może produkować towary i jednocześnie świadczyć usługi bezpośrednio związane z tymi towarami oraz świadczyć te usługi wykorzystując te same towary. Odbiorcy łączą więc towary producentów z usługami ich montażu, co ma miejsce w przypadku towarów z klasy 7 (jak w towarach objętych ochroną znaku wnioskodawcy) z usługami ujętymi w klasie 37 c. firmy.

Dokonując oceny samych oznaczeń Urząd Patentowy stwierdził, że znaki LOVTEC oraz LOV.TEC wykazują taki stopień podobieństwa, iż może on prowadzić do pomyłek wśród odbiorców towarów i usług. Przy czym znak firmy w. jest znakiem towarowym mocnym, albowiem pełni funkcje nazwy firmy. Sporny znak jest znakiem słownym LOVTEC, natomiast znak wnioskodawcy jest znakiem słowno-graficznym LOV.TEC, w którym słowo lovtec zostało napisane określoną czcionką i przy użyciu kropki po pierwszej sylabie lov-. Organ uznał zatem, iż w płaszczyźnie fonetycznej są to znaki identyczne, składające się z takich samych liter i sylab, w płaszczyźnie znaczeniowej są to słowa, które nie niosą żadnych treści, a więc są to znaki fantazyjne i w tej płaszczyźnie nie podlegają ocenie. Natomiast jedyna różnica dotyczy użycia kropki i określonej czcionki w znaku wnioskodawcy LOV.TEC, które to elementy nie mogą wpływać na zróżnicowanie wobec słownego znaku spornego LOVTEC. Wystarczy bowiem stwierdzenie podobieństwa w jednej z ocenianych płaszczyzn aby uznać przeciwstawione znaki za podobne.

Organ uznał, że znak LOVTEC narusza także prawa do firmy w. spółki L. w ten sposób, że utrudnia wnioskodawcy korzystanie z firmy, której nazwę stanowi słowo "lovtec" (art. 8 pkt 2 u.z.t). Urząd Patentowy stwierdził, że spółka L. działała na polskim rynku przed zgłoszeniem do rejestracji spornego znaku towarowego, co potwierdzają następujące dowody: korespondencja pomiędzy spółka L. a jej polskim kontrahentem, lista pakowania transportu do Polski i wystawione faktury polskiemu przedsiębiorcy.

W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca spółka wnosiła o:

- wydanie wyroku uchylającego decyzję ostateczną z [...] lipca 2006 r. Urzędu Patentowego RP, unieważniającą polską część międzynarodowej rejestracji znaku towarowego "LOVTEC" IR 767837, z uwagi na naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy,

- rozpoznanie, czy nie zachodzi nieważność postępowania, objętego zaskarżoną decyzją Urzędu Patentowego RP, gdyż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania i poza zakresem właściwości rzeczowej Urzędu.

Zarzut naruszenia przepisów proceduralnych – art. 7 k.p.a. skarżąca upatruje w naruszeniu zasady prawdy obiektywnej, poprzez ocenę zdolności rejestrowej bez uwzględnienia faktu korzystania ze znaku już po udzieleniu prawa wyłącznego na sporny znak. Uzasadniając zarzuty skargi skarżąca podniosła także, że wnioskodawca nie jest podmiotem prawa polskiego i nie przysługuje mu prawo do ochrony jego firmy w Polsce i tym samym nie może żądać ochrony nazwy przedsiębiorstwa.

Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Urzędu Patentowego w zakresie oceny podobieństwa towarów, dla których zostały przeznaczone przeciwstawione znaki. Jej zdaniem reduktor ciśnienia gazu nie jest podobny do reduktora przepływu gazu. Wywiodła, że uprawniony ze spornego prawa chroni "urządzenia i przybory dla przepływu płynów (gazy są płynami zgodnie z zasadami mechaniki płynów), zaś wnioskodawca chroni instalacje zawierające system zmiany i dostarczania paliwa", stąd też wynika, że zorientowany odbiorca nie może pomylić tak oznaczanych towarów.

Zarzucając naruszenia prawa materialnego - art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. skarżąca stwierdziła, że Urząd Patentowy dokonał nieprawidłowej oceny podobieństwa towarów, ponieważ nie uwzględnił profilu odbiorców oznaczanych przeciwstawionymi znakami. Odbiorcami oznaczanych znakiem LOVTEC towarów są profesjonaliści - technicy, rzemieślnicy, u których nie wystąpi błąd co do pochodzenia towaru.

Nieważność decyzji stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. skarżąca upatrywała w rozpoznaniu wniosku opartego na innych podstawach prawnych niż zawarte we wniosku wszczynającym niniejsze postępowanie oraz rozpoznaniu sprawy poza zakresem właściwości rzeczowej w odniesieniu do zarzutu o naruszeniu art. 8 pkt 2 u.z.t.

W ocenie skarżącej Urząd błędnie ustalił, że wnioskodawcy przysługuje prawo do firmy i jej ochrony. Zgodnie z przepisem art. 9 § 3 ustawy z dnia 12 listopada 1965 r. – Prawo prywatne międzynarodowe (Dz. U. nr 46 poz. 290, z późn. zm.) zdolność prawna osoby zagranicznej w zakresie swego przedsiębiorstwa podlega prawu państwa, w którym znajduje się siedziba tego przedsiębiorstwa. Urząd – w ocenie skarżącej - nie zadbał o ustalenie, czy wnioskodawca posiada osobowość prawną w W., jakie umowy dwustronne wiążą Rzeczypospolitą Polską i W. i jakie stosuje się przepisy do czynów niedozwolonych poza siedzibą, gdyż rzekome naruszenie przez skarżącego praw majątkowych musiałoby być kwalifikowane do takich czynów.

Skarżąca zarzuciła także brak wyraźnego stanowiska od kiedy biegnie ochrona w Polsce znaku wnioskodawcy i uprawnionego.

W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie podtrzymał dotychczasową argumentację, odnosząc ją do zarzutów sformułowanych przez skarżącą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia [...] maja 2007 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa [...] oddalił skargę H. z siedzibą w C. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...], w której organ unieważnił skarżącej polską część międzynarodowej rejestracji znaku towarowego LOVTEC IR 767 837.

W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji podkreślił, że nie zachodzi przesłanka nieważności postępowania określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., którą podniosła strona skarżąca w skardze. Podanie w podstawie prawnej wniosku przepisów art. 164 i art. 255 p.w.p. automatycznie powoduje, że stosuje się przepis art. 315 ust. 3 p.w.p. który odsyła do poprzednio obowiązującej ustawy o znakach towarowych, tj. art. 8 pkt 2 i art. 9. ust. 1 pkt 1 u.z.t.

Sąd I instancji nie podzielił zarzutu skarżącej, że spółka L. nie jest podmiotem prawa polskiego i nie przysługuje mu prawo do ochrony nazwy przedsiębiorstwa. W świetle art. 2 i 3 u.z.t. zagraniczne osoby fizyczne i prawne korzystają z uprawnień wynikających z ustawy o znakach towarowych na podstawie wiążących Polskę umów międzynarodowych lub na zasadzie wzajemności. Sąd I instancji uznał, że nazwa w. spółki (wnioskodawcy) podlega ochronie na podstawie art. 8 w zw. z art. 2 ust. 2 Konwencji Paryskiej o ochronie własności przemysłowej z 20 marca 1883 r. (Dz. U. z 1975 r. Nr 9, poz. 51). Zgodnie z przepisem art. 8 Konwencji Paryskiej nazwa handlowa będzie chroniona we wszystkich państwach będących członkami Związku bez obowiązku zgłoszenia lub rejestracji, niezależnie od tego czy stanowi ona czy nie stanowi części znaku towarowego. Z kolei według art. 2 ust. 2 Konwencji uzyskanie jakiegokolwiek prawa własności przemysłowej nie może być uwarunkowane posiadaniem przez osoby fizyczne i prawne państw - członków Związku miejsca zamieszkania lub przedsiębiorstwa w państwie, w którym wnosi się o udzielenie ochrony. Z tych względów Sąd I instancji orzekł, że Urząd Patentowy RP prawidłowo przyjął art. 8 pkt 2 u.z.t. jako podstawę prawną do unieważnienia prawa z rejestracji spornego znaku towarowego.

Za nieusprawiedliwiony Sąd I instancji uznał również zarzut niewłaściwego zastosowania przez organ art. 9 ust.1 pkt 1 u.z.t. Zdaniem Sądu Urząd Patentowy RP prawidłowo porównał zapisy notyfikacji międzynarodowej obydwu znaków i ustalił pierwszeństwo znaku wnioskodawcy. Po dokonaniu analizy znaków towarowych Sąd I instancji stwierdził, że sporny znak towarowy LOVTEC jest podobny do znaku wnioskodawcy LOV.TEC, zarejestrowanego z pierwszeństwem od [...] marca 1999 r. w takim stopniu, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzać odbiorców w błąd co pochodzenia towarów nim oznaczanych. Zdaniem Sądu I instancji nie ma znaczenia okoliczność, że znak skarżącego jest znakiem słownym, zaś znak wnioskodawcy jest oznaczeniem słowno-graficznym i obydwa znaki towarowe są fantazyjne. Głównym elementem dwóch znaków towarowych jest słowo "lovtec", dlatego ocena ich podobieństwa powinna koncentrować się na porównaniu części słownych znaku. Według Sądu I instancji, taka sama liczba sylab, wyraźne współbrzmienie fonetyczne, pomimo minimalnych różnic wizualnych (tj. kropka oddzielająca dwie sylaby w oznaczeniu skarżącej) podwyższają ryzyko pomyłki wśród odbiorców.

Wypowiadając się w kwestii jednorodzajowości towarów Sąd uznał, że towary objęte prawem wyłącznym skarżącego i wnioskodawcy mogą się pokrywać gdyż, produkty zastrzeżone w zgłoszeniu rejestracyjnym c. spółki H. mogą być zastosowane w instalacjach wytwarzanych przez wnioskodawcę i sygnowanych znakiem LOV.TEC. Sąd I instancji powołał się na pismo skarżącej z [...] sierpnia 2005 r., według którego produkowane przez skarżącą towary, tj. regulatory gazowe, zawory oraz instalacje kontroli i bezpieczeństwa do przewodów gazowych są stosowane zarówno w pojazdach jak i innych urządzeniach. W ocenie Sądu I instancji adresatami towarów (usług) oznaczonych znakiem skarżącego i wnioskodawcy są specjaliści zajmujący się zawodowo instalacjami gazowymi jak również zwykli klienci, którzy przy zakupie tych towarów nie będą w stanie stwierdzić dwóch różnych źródeł ich pochodzenia. Według Sądu I instancji nie ma znaczenia podnoszona przez skarżąca spółkę okoliczność, że towary opatrzone znakiem LOVTEC były faktycznie sprzedawane w Polsce od 1996 r. Ocena zdolności rejestracyjnej znaku LOVTEC dotyczy tylko dnia dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego (tj. [...] kwietnia 2001 r.).

W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka H. wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 106 § 3 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez:

a) naruszenie reguł swobodnej oceny dowodów mając na uwadze art. 106 § 5 p.p.s.a. i art. 233 k.p.c. przez brak oceny skutków używania znaku LOVTEC przez skarżącą na terytorium Polski przed 1999 r.,

b) naruszenie przez Sąd I instancji przepisów art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6 quinques pkt C1 Konwencji Paryskiej o ochronie własności przemysłowej przez niedokonanie oceny skutków używania znaku LOVTEC na terytorium Polski przed 1999 r.,

c) naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. przez przyjęcie ochrony firmy prawa w. bez zbadania czy istnieje zasada wzajemności w tym zakresie pomiędzy W. a Rzeczpospolitą Polską,

d) naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 i 4 k.p.a. w zw. z art. 5 ust.1 Porozumienia Madryckiego o Międzynarodowej Rejestracji Znaków z 14 kwietnia 1891 r. (Dz. U. Nr 116, poz. 514 i 515 z 1993 r.) przez przyjęcie, że na podstawie wydruku komputerowego w. spółka posiada aktualne prawo do znaku towarowego LOV.TEC z rejestracji międzynarodowej na terytorium Polski,

e) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nieuwzględnienie, przy badaniu podobieństwa znaków, kryterium przeznaczenia towarów oraz ich warunków zbytu,

f) naruszenie art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. przez przyjęcie, że odbiorcami towarów i usług ze znakiem LOV.TEC mogą być zwykli klienci tzn. nie będący fachowcami w danej dziedzinie,

g) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez przyjęcie błędnego stanu faktycznego w kwestii jednorodzajowości towarów skarżącej i włoskiej spółki L.

2) art. 145 § pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 255 (1) pkt 6 p.w.p. przez nieuwzględnienie zarzutu skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania spornego, jakiego dopuścił się Urząd Patentowy w ten sposób, że rozpatrzył wniosek uczestnika postępowania oparty na przepisach p.w.p. i prowadzenie dalszego postępowania w oparciu o przepisy ustawy o znakach towarowych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 in fine p.p.s.a. skarżąca zarzuciła naruszenie prawa

materialnego przez:

a) niewłaściwe zastosowanie art. 9 ust. 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. art. 7 i 77 k.p.a. przez przyznanie rozszerzonej ochrony dla instalacji uczestnika postępowania i uznanie, że towary skarżącego są podobne i stanowią składniki tych instalacji i przyjęcie, że używanie znaku towarowego LOVTEC IR 767 873 w odniesieniu do towarów w klasie 11 stanowiło naruszenie prawa do firmy w. spółki.

b) błędną wykładnię art. 8 pkt 2 u.z.t. i przez przyznanie nieuzasadnionej ochrony firmie uczestnika postępowania oraz art. 8 Konwencji Paryskiej przez uznanie, że firma przedsiębiorcy korzysta z ochrony jako nazwa handlowa.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że Sąd I instancji i organ administracji publicznej nie ustosunkowali się dowodów znajdujących się w aktach sprawy, że towary skarżącej opatrzone znakiem LOVTEC były w obrocie na terytorium Polski przed datą uznania międzynarodowej rejestracji znaku LOV.TEC. W związku z tym nieusprawiedliwione są twierdzenia organu oraz Sądu I instancji o naruszeniu przez skarżącą prawa do firmy w. spółki L. na podstawie art. 8 pkt 2 u.z.t.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie sygn. akt II GSK [...] wyrokiem z [...] kwietnia 2008 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekając o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego.

Uznając skargę kasacyjną za uzasadnioną NSA, nawiązując do przepisu art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. wskazał, że przeszkodę uniemożliwiającą rejestrację znaku towarowego jest jednorodzajowość towarów oznaczonych znakiem zgłoszonym do rejestracji i znakiem przeciwstawionym. Zaakcentował, że zaklasyfikowanie towaru do określonej klasy jest oparte, co do zasady, na kryterium funkcji bądź przeznaczenia towaru. Oznacza to, że towary zaklasyfikowane do różnych klas nie są, z punktu widzenia tych kryteriów, towarami tego samego rodzaju. W ocenie NSA do podważenia tej tezy nie wystarczy ustalenie, że jeden z nich może być wykorzystywany do wytworzenia drugiego, zwłaszcza jeśli ten pierwszy może być również użyty od innych celów. NSA nie podzielił również stanowiska co do tego, że sam fakt używania znaku towarowego identycznego lub podobnego do nazwy firmy innego przedsiębiorcy stanowi o naruszeniu prawa do firmy, a więc jest przeszkodą udzielenia ochrony, przewidzianą w art. 8 pkt 2 u.z.t. Zwrócił uwagę, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnoszono już, że o naruszeniu prawa do firmy wskutek używania kolizyjnego znaku towarowego można mówić dopiero wtedy, gdy się wykaże, że używanie tego znaku zakłóca korzystanie z prawa do firmy, naraża na szwank firmę przez to, że wprowadza klientów w błąd co do tożsamości podmiotów - występującego pod firmą i używającego znaku. Zdaniem NSA zarówno Urząd Patentowy, jak i Sąd I instancji nie wskazał żadnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o tym, że firma w. LOV.TEC doznała tak rozumianego uszczerbku wskutek korzystania przez skarżącą ze spornego znaku towarowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) Sąd, któremu Naczelny Sąd Administracyjny przekazał sprawę, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA.

W ocenie Sądu rozpatrującego sprawę ponownie, skarga H. z siedzibą w C., uwzględniając wykładnię dokonaną przez NSA, zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 2006 r. narusza zarówno prawo materialne jak i procesowe.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. niedopuszczalna jest rejestracja znaku dla towarów tego samego rodzaju, jeżeli znak jest podobny, w takim stopniu do znaku towarowego zarejestrowanego na rzecz innego przedsiębiorstwa, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógłby wprowadzić w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Przeszkodą uniemożliwiającą rejestrację znaku towarowego jest więc jednorodzajowość towarów oznaczonych znakiem zgłoszonym do rejestracji i znakiem przeciwstawionym. Problem jednorodzajowości (podobieństwa) towarów stanowi kwestię wstępną, rozstrzyganą przed badaniem podobieństwa oznaczeń.

W rozpoznawanej sprawie znak skarżącej został zastrzeżony dla towarów w klasie 11 i usług w klasie 37, natomiast znak wnioskodawcy - firmy w. LOV.TEC obejmuje towary w klasach 7,9 i 12. NSA zwrócił uwagę, że zaklasyfikowanie towaru do określonej klasy jest oparte, co do zasady, na kryterium funkcji lub przeznaczenia towaru. Oznacza to, że towary zaklasyfikowane do różnych klas nie są, z punktu widzenia tych kryteriów, towarami tego samego rodzaju.

Przyjmując, że zachodzi podobieństwo towarów, dla których zostały przeznaczone przeciwstawione znaki, Urząd Patentowy ograniczył się do stwierdzenia, że towary wymienione w klasie 11 spornego znaku LOVTEC IR- 767 837 są częściami czy też akcesoriami instalacji urządzeń objętych prawem wyłącznym znaku towarowego LOV.TEC IR- 713 481. Taka konstatacja organu, zgodnie z oceną wyrażoną przez NSA, nie jest wystarczająca do podważenia tezy, że towary zakwalifikowane do różnych klas nie są towarami tego samego rodzaju.

Rozpoznając ponownie sprawę organ winien dokonać jeszcze raz oceny podobieństwa towarów, dla których zostały przeznaczone przeciwstawione znaki. Uznając ponownie, że towary oferowane przez strony są jednorodzajowe musi szczegółowo uzasadnić swoje stanowisko, mając na uwadze, że dla stwierdzenia podobieństwa towarów nie jest również wystarczające ogólne stwierdzenie o przeznaczeniu, zastosowaniu i warunkach zbytu towarów. Powyższa teza musi zostać odniesiona do okoliczności niniejszej sprawy, ze wskazaniem dowodów na jej poparcie.

Organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy obowiązany jest także do przeprowadzenia jeszcze raz analizy przesłanek przewidzianych w art. 8 pkt 2 u.z.t., a stanowiących przeszkodę udzielenia ochrony z uwagi na naruszenie praw majątkowych. W zaskarżonej decyzji organ ograniczył się do stwierdzenia, że rejestracja spornego znaku LOVTEC uniemożliwia lub utrudnia wnioskującej spółce korzystanie z firmy, w której zasadniczym elementem jest słowo lovtec, a jedyna nieistotna różnica to kropka rozdzielająca sylaby LOV.TEC w nazwie firmy wnioskodawcy.

Nie wskazał jednak żadnych okoliczności na poparcie tej tezy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego akcentuje się, że o naruszeniu prawa do firmy wskutek używania kolizyjnego znaku towarowego można mówić dopiero wtedy, gdy wykaże się, że używanie tego znaku zakłóca korzystanie z prawa do firmy, naraża na szwank firmę przez to, że wprowadza klientów w błąd co do tożsamości podmiotów – występującego pod firmą i używającego znaku (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt II GSK 13/06, wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 298/07). W rozpoznawanej sprawie organ nie przedstawił żadnych okoliczności wskazujących, że wnioskująca firma LOV.TEC doznała na skutek korzystania przez skarżącą ze spornego znaku towarowego takiego uszczerbku, o jakim mowa w powyższych orzeczeniach. A dopiero przy wykazaniu takich właśnie okoliczności możliwe jest uznanie, że istnieje przeszkoda udzielenia ochrony, przewidziana w art. 8 pkt 2 u.z.t. Sam fakt używania znaku towarowego identycznego lub podobnego do nazwy firmy innego przedsiębiorcy nie stanowi bowiem o naruszeniu prawa do firmy.

Mając powyższe względy na uwadze Sąd uznał, że organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p., które to naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie wyjaśniając w pełni stanu faktycznego organ dokonał jego błędnej subsumcji do normy prawnej wyrażonej w przepisie art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t., jak również dokonał błędnej wykładni art. 8 pkt 2 u.z.t. we wskazanym powyżej zakresie.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. W kwestii wykonalności Sąd orzekał na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania obejmujących koszty wpisu sądowego w wysokości 1000 zł koszty zastępstwa rzecznika patentowego w wysokości 600 zł Sąd orzekł w oparciu o art. 200 p.p.s.a.