Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1660/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1; art. 41 ust. 1 i 3;
journal: Dz.U. 2019 poz 1468
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie - t.j.
article: art. 10 ust. 1, 2 i 3 pkt 7;
journal: Dz.U. 2020 poz 955
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji  - t.j.
journal: Dz.U. 2000 nr 18 poz 234
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 marca 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Joanna Wegner Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2021 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową w celu szkoleniowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji, w decyzji z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 oraz ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2020 r., poz. 955, dalej: "u.b.a."), po rozpatrzeniu odwołania Pana P. C. (dalej: "wnioskodawca", "strona", "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] o odmowie wydania pozwolenia na broń palną sportową do celu szkoleniowego.

Ww. decyzje zostały wydane w następujących okolicznościach:

wnioskiem z dnia 23 października 2020 r. Pan P. C., reprezentowany przez pełnomocnika, wystąpił do Komendanta [...] Policji o wydanie pozwolenia m.in. na broń palną sportową do celu szkoleniowego w ilości 20 egzemplarzy. Pełnomocnik Pana P. C. podniósł, że po stronie wnioskodawcy nie występują negatywne przesłanki uniemożliwiające posiadanie przedmiotowego pozwolenia. Ważną przyczynę posiadania broni wykazał zaś za pomocą udokumentowanego zarejestrowania przez wnioskodawcę działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich oraz posiadania przez niego uprawnień określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim, potwierdzonego legitymacją "Prowadzącego strzelanie", wydaną przez Ligę Obrony Kraju i zaświadczeniem o ukończeniu kursu "Prowadzącego strzelanie".

Z wniosku wynika także, że Pan P. C. posiada licencję Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego w dyscyplinach pistolet, karabin, strzelba gładkolufowa, a także patent strzelecki na uprawianie sportu strzeleckiego w tych dyscyplinach oraz członkostwo w Klubie Sportowym [...] w [...]. Do wniosku załączono orzeczenia lekarskie i psychologiczne, stwierdzające, że wnioskodawca może dysponować bronią.

W toku postępowania organ Policji uzyskał informację z Krajowego Rejestru Karnego, że strona w nim nie figuruje, a także pozytywną opinię o wnioskodawcy z Komendy Miejskiej Policji w [...] oraz Komendy Rejonowej Policji [...], jak również datowane na dzień 16 października 2018 r. pismo Prezesa Ligi Obrony Kraju.

Pismem z dnia 30 listopada 2020 r. organ poinformował pełnomocnika o prawach strony, w tym wynikających z art. 10 § 1 k.p.a., jednocześnie zgodnie z art. 79a k.p.a. wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził faktu posiadania przez wnioskodawcę uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim.

W odpowiedzi pełnomocnik strony zauważył, że organ niezasadnie zawęził poszukiwanie źródła uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. Osoba, która ukończyła kurs "Prowadzącego strzelanie" potrafi poprowadzić szkolenie strzeleckie, nie tylko wyznacza stanowisko strzeleckie korzystającym ze strzelnicy i prowadzi książkę pobytu na niej, ale jest również osobą, która uczestniczy w całym procesie strzelania. Przywołał decyzje, w których organ takie pozwolenie wydał na podstawie kursów dla "Prowadzących strzelanie" organizowanych przez Ligę Obrony Kraju.

Organ I instancji, decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., odmówił stronie wydania pozwolenia na broń palną sportową do celu szkoleniowego. Stwierdził, iż wnioskodawca nie przedstawił dokumentu, który potwierdzałby uzyskanie uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim.

Od tej decyzji, pełnomocnik strony wniósł odwołanie. Komendant Główny Policji, we wskazanej na wstępie decyzji, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu Komendant Główny Policji przywołał art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 8 i ust. 3 pkt 7 u.b.a., i wskazał, że prowadzone postępowanie administracyjne nie wykazało, aby strona stanowiła zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, co potwierdzają również orzeczenia psychologiczne i lekarskie, fakt dotychczasowej niekaralności oraz pozytywne opinie z Komendy Miejskiej Policji w [...] i Komendy Rejonowej Policji [...].

Następnie organ odwoławczy zauważył, że wnioskodawca udokumentował okoliczność zarejestrowania działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich. Przedłożył bowiem dokument z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej, z którego wynika, że od dnia 2 września 2013 r. prowadzi działalność gospodarczą, w tym w zakresie pozostałych pozaszkolnych form edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowanych (symbol 85.59B).

Przedłożone do akt dokumenty, tj. legitymacja "Prowadzącego strzelanie", wydana przez Ligę Obrony Kraju w dniu 24 listopada 2020 r. wraz z zaświadczeniem o ukończeniu, nie potwierdzają jednak posiadania uprawnień do prowadzenia przez wnioskodawcę szkoleń o charakterze strzeleckim.

Komendant Główny Policji - odwołując się do art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. i art. 41 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. z 2018 r. poz. 1263 ze zm.) - stwierdził, że wnioskodawca w postępowaniu o wydanie pozwolenia na broń do celów szkoleniowych musi wykazać się uprawnieniami trenera lub instruktora sportu, nabytymi po ukończeniu szkoleń lub kursów, prowadzonych przez podmioty specjalizujące się w tego typu kształceniu.

Ponadto zauważył, że z przedłożonych do akt dokumentów wynika, że kurs "Prowadzącego strzelanie" trwał jedynie 24 godziny. Tymczasem, kształcenie instruktora sportu w ramach PZSS, jak wynika z wzorcowego "Programu kształcenia instruktorów sportu w strzelectwie sportowym", trwa łącznie 210 godzin, w tym 80 godzin to część ogólna, a 130 godzin to część specjalistyczna. Kurs instruktora sportu AWF obejmuje zaś 180 godzin zajęć programowych i składa się z bloków: 60 godzin zajęć teoretycznych, 90 godzin dyscypliny kierunkowej (strzelectwo sportowe) oraz 30 godzin praktyki instruktorskiej w klubie sportowym.

Z uwagi na powyższe, Komendant Główny Policji stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, że uzyskane przez stronę uprawnienia są wystarczające do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 i 2 pkt 8 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. poprzez odmowę wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową do celów szkoleniowych w sytuacji, gdy skarżący spełnia wszystkie wymagane przez ustawę przesłanki do wydania pozwolenia do tego celu.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że w art. 41 ustawy o sporcie nie sprecyzowano, jakie to mają być umiejętności, doświadczenie i wiedza niezbędne do wykonywania zadań trenera lub instruktora sportu, brak także przepisów wykonawczych, które by tę materię dokładniej opisały (rozporządzenie Ministra Sportu i Turystyki z dnia 18 lutego 2011r. w sprawie szczegółowych warunków uzyskiwania kwalifikacji zawodowych w sporcie - Dz.U. nr 44, poz. 233 - zostało uchylone mocą przepisu art. 25 ustawy z dnia 13 czerwca 2013r, o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów - Dz. U. 2013 r., poz. 829). Dlatego też organy Policji nie mają możliwości oceny czy wiedza, doświadczenie i umiejętności trenera/instruktora sportu strzeleckiego po deregulacji dokonanej wspomnianą ustawą, zapewniają bezpieczne warunki prowadzenia strzelań. Ponadto uprawnienia instruktora lub trenera sportu strzeleckiego wymagane są w przypadku prowadzenia zorganizowanych zajęć w związku lub klubie sportowym (art. 41 ust. 1 ustawy o sporcie), a skarżący powołuje się na inne potrzeby (prowadzenie własnej działalności gospodarczej, a nie zatrudnienie się w charakterze instruktora lub trenera strzelectwa w klubie lub związku sportowym).

Pełnomocnik skarżącego zwrócił także uwagę, iż celem szkolenia dla "Prowadzących strzelanie" w LOK jest m.in. przeszkolenie uczestników kursu w zakresie bezpiecznego prowadzenia szkoleń strzeleckich z różnych rodzajów broni w czasie różnych form strzelań, przeszkolenie uczestników kursu z zasad udzielania pomocy przed medycznej (ukierunkowanej szczególnie na sytuacje związane z prowadzeniem zajęć strzeleckich). Zgodnie zaś z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 6 października 2011 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic (Dz. U nr 237, poz. 1418) przez prowadzącego strzelanie uważa się osobę, która odbyła przeszkolenie w zakresie prowadzenia strzelania oraz udzielania pomocy medycznej w jednostkach organizacyjnych, m.in. Ligi Obrony Kraju. Zatem osoba, która ukończy przedmiotowy kurs potrafi też poprowadzić szkolenie strzeleckie, a więc być nie tylko osobą, która wyznacza stanowisko strzeleckie korzystającym ze strzelnicy i prowadzi książkę pobytu na strzelnicy, jest jedynie odpowiedzialny za określone czynności porządkowe (jak uważa organ) ale jest również osobą, która uczestniczy w całym procesie strzelania. Gwarancja bezpiecznego prowadzenia strzelania, w tym prowadzenia szkolenia dla zainteresowanych osób wynika z doświadczenia i renomy podmiotu, który wydał legitymację "Prowadzący strzelanie", w tym przypadku LOK. Gwarancja ta, jest zaś istotna z punktu widzenia interesu społecznego, tzn. interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 7 k.p.a.).

Zdaniem strony skarżącej należy się odwołać się do innych istniejących w obrocie prawnym regulacji dotyczących prowadzenia strzelań, skoro do tego (w istocie - nauki posługiwania się bronią palną pod okiem osoby z odpowiednimi umiejętnościami, wiedzą i doświadczeniem) sprowadza się prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich (art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a.).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja o odmowie wydania pozwolenia na broń palną sportową do celu szkoleniowego.

Sąd wskazuje, że stosownie do art. 10 ust. 1 u.b.a. właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni.

Zgodnie z art. 10 ust. 2 u.b.a. pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach: 1) ochrony osobistej; 2) ochrony osób i mienia; 3) łowieckich; 4) sportowych; 5) rekonstrukcji historycznych; 6) kolekcjonerskich; 7) pamiątkowych; 8) szkoleniowych.

Na podstawie art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. za ważną przyczynę, o której mowa w ust. 1, uważa się w szczególności posiadanie uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim oraz udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich - dla pozwolenia na broń do celów szkoleniowych.

Z treści art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. wynika zatem, że osoba, która ubiega się o wydania pozwolenia na broń do celów szkoleniowych powinna łącznie spełniać dwie przesłanki:

1) posiadać uprawnienia określone w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim oraz

2) posiadać udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich.

W sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący zarejestrował działalność gospodarczą w zakresie szkoleń strzeleckich. Spór dotyczy natomiast tego, czy dokumenty przedstawione przez skarżącego potwierdzają, że także posiada on uprawnienia do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim.

Sąd stwierdza, że organy obu instancji prawidłowo postąpiły przyjmując, że w obecnie obowiązującym porządku prawnym odrębnymi przepisami dotyczącymi prowadzenia szkoleń odnoszących się bezpośrednio do szkoleń o charakterze strzeleckim są przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. z 2019r. poz. 1468 ze zm., zwana dalej: "u.s."). Sportem w rozumieniu tej ustawy są wszelkie formy aktywności fizycznej, a zatem również strzelectwo (art. 2 ust. 1 u.s.). Analogiczne stanowisko jest konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1848/19, z dnia 27 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 162/20 oraz z dnia 8 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2059/20, dostępne na www.nsa.gov.pl). W ww. orzeczeniach Sąd wskazywał, że art. 41 u.s. reguluje kwestie dotyczące tytułów zawodowych w sporcie: trenera i instruktora sportu. Przewiduje również, że prowadzenie zajęć w zakresie sportu w określonych w ust. 1 formach organizacyjnych (w związku sportowym albo w klubie sportowym) wymaga posiadania tytułu (kwalifikacji) trenera lub instruktora sportu.

Tym samym - także zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę - odesłanie zawarte w art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. jest skierowane do art. 41 ust. 1 u.s.

Jest to jednak wyłącznie odesłanie do określonych w tym przepisie rodzajów uprawnień, a więc tytułów albo kwalifikacji trenera i instruktora sportu. Art. 41 ust. 1 u.s. ma charakter ogólny, wykraczający swoim zakresem poza prowadzenie zajęć w zakresie sportu strzeleckiego. Należy go zatem stosować jedynie odpowiednio, z pominięciem przewidzianych w nim ograniczeń wymagań posiadania uprawnień trenera lub instruktora sportu jedynie do określonych tam form organizacyjnych prowadzonej działalności w zakresie sportu. Taka teza wynika z przepisów art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 7 u.b.a. Przepisy te stawiają wymaganie posiadania uprawnień do prowadzenia szkoleń, niezależnie od organizacyjnej formy prowadzenia tych szkoleń. Inaczej mówiąc, osoba zamierzająca prowadzić szkolenia w zakresie strzelectwa, powinna legitymować się uprawnieniami przewidzianymi w art. 41 ust. 1 u.s. (tytułem trenera lub instruktora), bez względu na formę organizacyjną, w jakiej takie szkolenie prowadzi. Posługiwanie się bronią, również w celach szkoleniowych, z uwagi na związane z tym zagrożenia dla zdrowia i życia ludzkiego, niewątpliwie wymaga posiadania odpowiedniego przygotowania w tym zakresie, formalnie potwierdzonego odpowiednimi uprawnieniami.

Na podstawie art. 41 ust. 1 i 3 u.s. uprawnienia do prowadzenia szkoleń może posiadać wyłącznie trener lub instruktor sportu (ust. 1). Trenerem lub instruktorem sportu w sportach może być osoba, która spełnia warunki określone w art. 41 ust. 3 u.s., a więc ten, kto m.in. posiada wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do wykonywania zadań trenera lub instruktora sportu (pkt 3).

W toku postępowania o wydanie pozwolenia na broń właściwy organ Policji nie bada (nie ma bowiem takich uprawnień), czy wnioskodawca spełnia ww. warunki z art. 41 ust. 3 u.s., organ ten ma natomiast obowiązek sprawdzić, czy wnioskodawca posiada formalne potwierdzenie kompetencji do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim.

Osoba, mająca zamiar prowadzić szkolenia strzeleckie musi zatem w omawianym postępowaniu wykazać się uprawnieniami trenera lub instruktora sportu, nabytymi po ukończeniu szkoleń lub kursów prowadzonych przez podmioty specjalizujące się w tego typu kształceniu (np. AWF i inne uczelnie wyższe, PZSS, czy też podmioty komercyjne specjalizujące się w tego typu szkoleniach).

Posiadania uprawnień trenera lub instruktora sportu zaś nie potwierdza (ani nie zastępuje) przedłożona przez wnioskodawcę legitymacja ani zaświadczenie o ukończenie kursu "Prowadzącego strzelanie".

Nie można bowiem utożsamiać ukończenia kursu - niezależnie nawet od tematyki będącej przedmiotem szkolenia - z posiadaniem tytułu trenera lub instruktora sportu w rozumieniu art. 41 u.s. Czym innym jest fakt ukończenia kursu/szkolenia, a czym innym fakt nabycia tytułu zawodowego w sporcie.

Prawidłowo przy tym organ ocenił, że z rozporządzenia MSWiA z dnia 15 marca 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic (Dz.U. z 2000 r. nr 18, poz. 234) wynika, że prowadzący strzelanie "organizuje" to strzelanie (wydaje polecenia wyjęcia broni, wydaje komendę rozpoczęcia strzelania i przyjmuje zgłoszenia zakończenia strzelania) i jest odpowiedzialny za bezpieczeństwo osób przebywających na strzelnicy. Prowadzący strzelanie wykonuje więc jedynie określone czynności porządkowe, sam nie używając broni. Prowadzący szkolenie w zakresie strzelania musi natomiast legitymować się określoną wiedzą merytoryczną i posiadać umiejętności dotyczące nie tylko obchodzenia się z bronią, ale również znać metodykę (sposoby) przekazywania tej wiedzy i umiejętności osobom szkolonym.

Skoro w rozpoznawanej sprawie skarżący nie posiada wymaganych uprawnień do prowadzenia szkoleń o charterze strzeleckim, to nie zachodzi jedna z przesłanek w postaci ważnej przyczyny, o której mowa w art. 10 ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 7 u.b.a., co - w myśl wcześniejszych wywodów w przedmiocie kumulatywnego charakteru przesłanek z tego przepisu, choćby pozostałe z nich były spełnione - jest okolicznością determinującą negatywne rozstrzygnięcie w przedmiocie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej do celów szkoleniowych.

Reasumując, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów ustawy o broni i amunicji są niezasadne. Sąd nie dostrzegł także naruszeń prawa procesowego, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.