Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1782/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Beata Jarecka, po rozpoznaniu w dniu 14 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A.T. na decyzję Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy w S. z dnia 26 lipca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec i grudzień 1999 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 1782/02

U z a s a d n i e n i e

Zaskarżoną do sądu decyzją Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy, po rozpatrzeniu odwołania p. A. T.– właściciela Zakładu Usługowo-Handlowego "A" w Ł. od decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej w UKS– Ośrodek Zamiejscowy z dnia 24 kwietnia 2002 r. w przedmiocie zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące lipiec i grudzień 1999 r., zaległości w tym podatku i odsetek za zwłokę, uchyliła zaskarżone decyzje i orzekła za m-c lipiec 1997 r. zobowiązanie ww. podatku w kwocie wynikającej z deklaracji VAT-7, natomiast za m-c grudzień 1997 r. określiła zobowiązanie w podatku VAT w kwocie 10.979,00 zł, zaległość podatkową w kwocie 926,00 zł, odsetki od tej zaległości w kwocie 828,20 zł.

W uzasadnieniu Izba stwierdza, iż przeprowadzone przez Inspektora Kontroli Skarbowej postępowanie kontrolne u podatnika w zakresie prawidłowości obliczania, deklarowania i wypłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa za 1999 r. wykazały szereg nieprawidłowości, które ujęte zostały w protokole kontroli z dnia 28 marca 2002 r.

Pan A. T. w roku 1999 zajmował się handlem:

- opałem (różne asortymenty węgla kamiennego, koks, węgiel brunatny), gazem butlowym oraz złomem opodatkowanym według stawki podatku 22%,

- materiałami budowlanymi wymienionymi w załączniku nr 5 do ustawy o podatku od towarów i usług ... opodatkowanymi według stawki podatku 7%,

- nawozami sztucznymi, wapnem nawozowym, środkami ochrony roślin, paszami i materiałami do produkcji rolnej wymienionymi w załączniku nr 4 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15.12.1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 156,

poz. 1024 z późn. zm.) i opodatkowanymi według stawki podatku 0% oraz w niewielkim stopniu towarami zwolnionymi od podatku jak np. nasiona wymienione w załączniku nr 1 do ww. ustawy.

Działalność gospodarcza prowadzona była w miejscowości Ł. i G.

W trakcie kontroli ustalono, że:

1) okazane ewidencje zakupu prowadzone były niezgodnie z art. 27 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług ..., nie zawierały danych służących do prawidłowego sporządzenia deklaracji. Kwoty podatku naliczonego wykazane w ewidencjach zakupu były niezgodne z kwotami wykazanymi w deklaracjach podatkowych VAT-7;

2) całość sprzedaży była ewidencjonowana przy zastosowaniu dwóch kas rejestrujących użytkowanych w miejscu prowadzenia działalności w Ł. i w G.. Wartość netto sprzedaży zaewidencjonowaną w raportach okresowych z kas rejestrujących pomniejszono w rozliczeniach za poszczególne miesiące o wartość sprzedaży, która według podatnika nie została sfinalizowana z różnych powodów.

W tym celu prowadzono specjalną ewidencję w postaci zeszytu, do którego były wpięte wydruki paragonów z kas rejestrujących a dotyczące przypadków, gdzie transakcja handlowa nie doszła do skutku.

Poszczególne wydruki były opisane co do przyczyn niezrealizowania sprzedaży.

Podatnik w oświadczeniu z dnia 13.03.2002 r. stwierdził, że korekty, które wystąpiły były związane z pomyłką wybicia asortymentu lub ceny towarów. Kontrolujący dokonali dokładnej analizy okazanych wydruków oraz zapisów sąsiadujących z okazanymi wydrukami i stwierdzili, że przyczyny korygowania sprzedaży o wykazane wyżej kwoty mogą być prawdopodobne i zasadne, w związku z czym dali wiarę wyjaśnieniom złożonym przez podatnika i uwzględnili z tego powodu pomniejszenie zaewidencjonowanej sprzedaży;

3) niezależnie od powyższego w ewidencji sprzedaży za grudzień 1999 r. podatnik wykazał niższy obrót i podatek niż wynikający z raportów kasowych. Pan A.T. zmniejszył zaewidencjonowany w kasie rejestrującej użytkowanej w Ł. obrót w kwocie 390.464,87 zł o kwotę 37.954,06 zł oraz podatek należny w kwocie 41.214,70 zł o kwotę 926,00 zł. Podatnik w dniu 8 marca 2002 r. okazał kontrolującym dwie luźne kartki, na których były przypięte wydruki z kasy rejestrującej użytkowanej w Ł. w ilości 11 sztuk na łączną kwotę netto 37.954,06 a więc w kwocie odpowiadającej różnicy pomiędzy przychodami wykazanymi w księdze a wartością sprzedaży netto zaewidencjonowaną w kasach rejestrujących. Kwota ta nie była ujęta we wcześniej okazanym kontrolującym zeszycie stanowiącym, zdaniem podatnika, ewidencję korekt sprzedaży zaewidencjonowanej przez kasy rejestrujące. Do paragonów podatnik załączył pięć dokumentów z dnia 31.12.1999 r. nazwanych "protokół anulowania sprzedaży z kasy fiskalnej", na których były wykazane nazwy towarów oraz ich ilość i wartość. Protokoły te były podpisane jedynie przez Pana A. T., bez wskazania kontrahenta ani jego podpisu. Na jednej z okazanych kartek jest adnotacja podatnika o treści: "Towar był zamówiony telefonicznie, gdy zawieziono towar na wskazane miejsce klienci nie zapłacili – towar zwrócono do magazynu i nie wydano na zewnątrz". W złożonym w dniu 13.03.2002 r. oświadczeniu Pan A. T. m.in. stwierdził, że korekty, które wystąpiły pod koniec roku 1999 związane były z zapłatą zamówionego towaru. Gdy dowiedział się, że towar ma być zawieziony a zapłacony w roku 2000, kazał natychmiast nie wydawać towaru z magazynu, dlatego nastąpiły korekty i nie wydano towaru z magazynu w roku 1999;

4) podatnik zaniżył podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług opodatkowanych wg stawki 22%, ponieważ nie wykazał sprzedaży 29,852 tony węgla i koksu w ilości 34,675 ton.

W następstwie dokonanych ustaleń, organ kontroli skarbowej:

• powołując przepis art. 193 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) stwierdził, że ewidencja podatkowa Spółki w zakresie przychodu – obrotu ze sprzedaży węgla i koksu (podatkowa księga przychodów i rozchodów i rejestry prowadzone dla potrzeb rozliczenia podatku od towarów i usług ) są nierzetelne,

• następnie w oparciu o przepis art. 23 § 1 Ordynacji Podatkowej określił w drodze oszacowania nie zaewidencjonowany obrót – przychód oraz podatek z nie zaewidencjonowanej sprzedaży węgla i koksu,

• zmniejszył podatek naliczony podlegający odliczeniu za m-c lipiec 1999 r. o kwotę 1.466,00 zł stanowiącą różnicę pomiędzy podatkiem naliczonym wykazanym w deklaracji a kwotą podatku naliczonego wykazaną w ewidencji zakupu za ten miesiąc,

• nie uznał dokonanej przez podatnika korekty sprzedaży z kasy fiskalnej w m-cu grudniu 1999 r. i zwiększył podatek należny o kwotę 926,00 zł wynikającą z jedenastu anulowanych paragonów,

• dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za m-c grudzień 1999 r. Oszacowany obrót i podatek pomimo, że sprzedaż węgla i koksu mogła mieć miejsce we wcześniejszych miesiącach 1999 r. uwzględniono z korzyścią dla podatnika w rozliczeniu m-ca grudnia.

W związku z powyższym, Inspektor Kontroli Skarbowej decyzją z dnia 24 kwietnia 2002 r.:

- znak: 02/0201/FS/070/D-1 określił Panu A.T. w podatku od towarów i usług za m-c lipiec i grudzień 1999 r. zobowiązanie podatkowe oraz zaległość podatkową,

- znak 02/0201/FS/070/D-2 określił wysokość odsetek od ww. zaległości podatkowych,

w kwotach jak w sentencji niniejszej decyzji.

W odwołaniu od powyższych decyzji p. A. T. wniósł o ich uchylenie i orzeczenie co do istoty lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi kontroli skarbowej.

Organ odwoławczy – po przeanalizowaniu ustaleń dokonanych w sprawie z uwzględnieniem argumentów odwołującego, sprawdził rozliczenie ilościowe zakupu i sprzedaży węgla oraz koksu, porównał wysokość występującego niedoboru węgla z nieobowiązującymi normami ubytków naturalnych – stwierdził, że brak jest podstaw do kwestionowania rozliczenia podatku od towarów i usług sporządzonego przez podatnika w deklaracji za m-c lipiec 1999 r. oraz do szacowania nie zaewidencjonowanego obrotu ze sprzedaży węgla i koksu, natomiast za zasadne uznał podwyższenie obrotu za m-c grudzień 1999 r. o kwotę 37.954,06 zł oraz podatku należnego o kwotę 926,00 zł udokumentowaną skorygowanymi paragonami z kasy rejestrującej użytkowanej w Ł..

Izba przywołując przepis art. 15 ust. 2 ustawy o VAT oraz wyrok NSA z dnia 20.04.1999 r. sygn. akt III SA 5200/98 stwierdza, iż Pan A. T. na okoliczność dokonanej korekty sprzedaży zarejestrowanej przy użyciu kasy fiskalnej nie przedłożył zarówno organowi kontroli skarbowej jak też organowi odwoławczemu żadnych wiarygodnych dowodów uzasadniających zmniejszenie obrotu i podatku wykazanego przez kasę fiskalną.

Według organu odwoławczego dowodem na to, że omawiana korekta sprzedaży jest zasadna nie mogą być tylko przedłożone przez podatnika paragony z kasy rejestrującej użytkowanej w Ł. w ilości 11 sztuk na łączną kwotę netto 37.954,06 zł + VAT 926,00 zł.

Izba zwraca uwagę, iż załączone do paragonów pięć dokumentów z dnia 31.12.1999 r. nazwanych "protokół anulowania sprzedaży z kasy fiskalnej" podpisanych tylko przez Pana A. T., w których wykazane są nazwy towarów wymienionych w anulowanych paragonach oraz ich ilość i wartość – bez wskazania przyczyny korekty, imienia i nazwiska kontrahenta i jego podpisu uniemożliwiają potwierdzenie zasadności dokonanej korekty sprzedaży. Z tej przyczyny wniosek strony dotyczący przesłuchania świadków na okoliczność dokonanych korekt paragonów nie mógł być uwzględniony. W ocenie Izby tylko zapisanie na "zwróconych" paragonach personaliów osoby oddającej paragon oraz przyczyny jego zwrotu mogłoby spowodować realizację wniosku podatnika w przedmiocie przesłuchania świadków. W rozpatrywanej sprawie podatnik nie przedłożył, żadnego dowodu, którego wiarygodność mogłoby potwierdzić przesłuchanie wymienionych w odwołaniu osób.

Izba oceniając wyjaśnienia skarżącego co do przyczyn dokonanych korekt stwierdza, że Pan A. T. przed wydaniem towaru, odebraniem rzeczy przez klienta i jego zobowiązaniem się do zapłaty – rejestrował w kasie fiskalnej zamówienia ustne i telefoniczne swoich klientów. Rejestrował zatem w kasie sprzedaż, która nie doszła do skutku, co przeczy logice i nie przystaje do rzeczywistości. W sytuacji, gdy anulowane paragony posiadają zapis "zapłacono gotówką" wręcz nielogiczne jest, zdaniem Izby, wyjaśnienie strony, że "towar został zawieziony do nabywcy, ale z powodu braku zapłaty towar został zwrócony".

Wg Izby wiarygodność omawianej korekty sprzedaży podważa także to, że: korekta dotyczy tylko sprzedaży z jednej kasy fiskalnej używanej w siedzibie podatnika, ma miejsce w miesiącu grudniu i dotyczy art. 9,7% wartości sprzedaży, kiedy skala uzasadnionych korekt paragonów (które dotyczyły pomyłki w cenie i rodzaju towaru) uznanych przez kontrolujących kształtuje się na poziomie od 0,3% (w grudniu) do 0,01% (w październiku).

Reasumując, w ustalonym stanie faktycznym sprawy Izba uznała, iż brak jest podstaw do kwestionowania rozliczenia podatku od towarów i usług sporządzonego przez podatnika w deklaracji za m-c lipiec 1999 r. oraz do szacowania nie zaewidencjonowanego obrotu ze sprzedaży węgla i koksu, natomiast zasadne było podwyższenie obrotu za m-c grudzień 1999 r. o kwotę 37.954,06 zł oraz podatku należnego o kwotę 926,00 zł, udokumentowaną skorygowanymi paragonami z kasy rejestrującej użytkowanej w Ł..

W skardze na powyższą decyzję skarżący wnosząc o jej uchylenie zarzuca organowi podatkowemu II instancji:

1) naruszenie art. 15 ust. 2 i art. 29 § 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) poprzez nieuwzględnienie zwrotów towarów i dokonanych z tego tytułu korekt obrotu o kwotę 37.954,06 zł po wydrukowaniu paragonu fiskalnego,

2) naruszenie art. 187 § l w związku z art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez ograniczenie się do dokumentów formalnych – odrzucenie dowodów wnioskowanych przez skarżącego.

Skarżący podobnie jak w odwołaniu wskazując na treść art. 15 ust. 2 ustawy o VAT twierdzi, iż ustawodawca nie określił jakie dowody powinny potwierdzić zwroty towarów.

W jego ocenie wystarczającym dowodem na "okoliczność zwrotu towarów" są stany magazynowe towarów, które były zgodne na koniec roku ze stanem księgowym oraz brak wpływu gotówki. Podatnik zaznacza, iż obrót (sprzedaż) powstaje z chwilą spełnienia świadczenia (w przypadku umowy sprzedaży gotówkowej) z chwilą wydania towaru i zapłaty – co w przedmiotowym przypadku nie miało miejsca i wskazuje, że kasy fiskalne nie dają żadnych technicznych możliwości dokonania korekty informacji zapisanych w pamięci fiskalnej, korekta jest możliwa jedynie przed wydrukowaniem paragonu. W jego przypadku towar został pobrany z magazynu, następnie został wydrukowany paragon, który wraz z towarem był dostarczony do odbiorcy. Odbiorca nie odebrał towaru z powodu braku środków na zapłatę. Paragon wraz z towarem wrócił z powrotem, co oznacza ,że transakcja nie doszła do skutku i wymagała korekty. Nie może być bowiem przedmiotem opodatkowania sprzedaż, która nie miała miejsca. Skarżący podkreśla, że obrotem zgodnie z art. 15 ust. 1 jest kwota należna z tytułu dokonanej sprzedaży, chodzi wiec o kwotę rzeczywiście należną a nie wynikającą z wydruku kasy fiskalnej – możliwa jest więc korekta obrotu zaewidencjonowanego w kasie fiskalnej, której dokonał podatnik, co jest zgodne z wytycznymi Ministra Finansów zawartymi w piśmie z dnia 10.01.1994 r. Nr [...] zalecającym prowadzenie ewidencji korekt, która przede wszystkim powinna zawierać oryginał paragonu.

Zdaniem skarżącego przedstawione na etapie kontroli dowody pozwalały na dokonanie korekt w rozliczeniu podatku za miesiąc grudzień 1999 r. Jeżeli zatem organ podatkowy nie dał wiary przedstawionym dokumentom a w szczególności zwrotom oryginalnych paragonów – to powinien dopuścić dowód z zeznań wnioskowanych świadków, gdyż inicjatywa i ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym ciąży na organie podatkowym. Według podatnika, skoro sprawa korekt z kasy fiskalnej nie została uregulowana w przepisach prawa podatkowego, to należało dopuścić wszystkie dowody, które mogłyby potwierdzić stan faktyczny w przedmiotowej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 180 ust. 1 Ordynacji podatkowej zeznania świadków stanowią środek dowodowy, który w sytuacjach nie uregulowanych w przepisach prawa podatkowego nie powinien być pominięty.

Izba w odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie, podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem

1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W ustalonym niespornie stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew zarzutom skargi odpowiada prawu.

W szczególności na wstępie należy stwierdzić, iż zasadność podwyższenia obrotu skarżącego za miesiąc grudzień 1999 r. o kwotę 37.954,06 zł Wojewódzki Sąd Administracyjny potwierdził w wyroku z dnia 14 października 2005 r. w sprawie I SA/Gd 1900/02, oddalając skargę p. A. i B. małż. T. na decyzję Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia 12 sierpnia 2002 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r., zaległości podatkowej w tym podatku i odsetek za zwłokę. W ww. sprawie sąd podzielił w pełni stanowisko organów w zakresie konieczności podwyższenia przychodu za badany rok podatkowy o kwotę 37.954,06 zł netto udokumentowaną paragonami z kasy rejestrującej użytkowanej w Ł., wobec niewykazania zasadności dokonanej korekty obrotu o ww. kwotę w miesiącu grudniu 1999 r.

W rozważanej sprawie niesporne jest, że skarżący oprócz paragonów (w ilości 11 sztuk o wartości 37.954,06 zł + VAT 926,00 zł) nie przedłożył w toku postępowania podatkowego żadnych dowodów uzasadniających zmniejszenie obrotu i podatku wykazanego przez kasę fiskalną. Dopiero na etapie postępowania odwoławczego podatnik wnosił o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków: S. G., R. J., R. Ł.(klientów) na okoliczność nie sfinalizowania w m-cu grudniu 1999 r. umowy kupna i sprzedaży.

Jak trafnie stwierdza Izba sprawa korekt sprzedaży ewidencjonowanej przy użyciu kasy fiskalnej nie została uregulowana wyraźnie w przepisach prawa podatkowego – mają zatem w tym przypadku zastosowanie zasady ogólne wyrażone w art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług.

W myśl art. 15 ust. 2 "Obrót zmniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, upustów, uznanych reklamacji i skont) i o wartość zwróconych towarów oraz zwróconych kwot nienależnych w rozumieniu przepisów o cenach, a także kwot wynikających z dokonanych korekt faktur lub rachunków uproszczonych".

Celem wprowadzenia zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o VAT obowiązku prowadzenia ewidencji z zastosowaniem kas rejestrujących, było takie zorganizowanie procesu sprzedaży, aby maszyna ewidencjonowała każdą transakcję, uniemożliwiając podatnikowi ukrycie wysokości obrotu.

W rozważanej sprawie Izba trafnie stwierdza, że dowodem na to, iż zmniejszenie obrotu (sprzedaży) ewidencjonowanego przez kasę fiskalną jest zasadne, nie mogą być tylko przedłożone przez podatnika paragony z kasy rejestrującej użytkowanej w Ł. w ilości 11 sztuk na łączną kwotę netto 37.954,06 zł + VAT 926,00 zł. Na wszystkich anulowanych paragonach jest zapis "zapłacono gotówką".

Izba oceniając załączone do paragonów pięć dokumentów z dnia 31.12.1999 r. nazwanych "protokół anulowania sprzedaży z kasy fiskalnej" podpisanych tylko przez Pana A. T., w których wykazane są nazwy towarów wymienionych w anulowanych paragonach oraz ich ilość i wartość – bez wskazania przyczyny korekty, imienia i nazwiska kontrahenta i jego podpisu co umożliwiałoby potwierdzenie zasadności dokonanej korekty sprzedaży prawidłowo uznała, iż dowody te są niewystarczające do dokonania korekty obrotu.

Nie do przyjęcia w rozpatrywanej sprawie są też argumenty podatnika podniesione w skardze, iż wystarczającym dowodem na "okoliczność zwrotu towarów" są stany magazynowe towarów, które były zgodne na koniec roku ze stanem księgowym; brak wpływu gotówki; fakt posiadania przez niego paragonów, skoro po pierwsze z zapisów na paragonach wynika, że gotówka wpłynęła do kasy, a po drugie jeśli się zważy, że skarżący nie prowadził ewidencji ilościowo-wartościowej (nie posiadał kartotek magazynowych) której prowadzenie umożliwiałaby sprawdzenie zgodności stanów magazynowych z ewidencją księgową (sprawdzenie czy towar wyszczególniony w spornych paragonach wrócił do magazynu).

Izba trafnie zwraca uwagę i na to, że wiarygodność omawianej korekty sprzedaży podważa także to, że: korekta dotyczy tylko sprzedaży z jednej kasy fiskalnej używanej w siedzibie podatnika, ma miejsce w miesiącu grudniu i dotyczy aż 9,7% wartości sprzedaży, kiedy skala uzasadnionych korekt paragonów (które dotyczyły pomyłki w cenie i rodzaju towaru) uznanych przez kontrolujących kształtuje się na poziomie od 0,3% (w grudniu) do 0,01% (w październiku).

W przedstawionych okolicznościach sprawy organy w sposób uprawniony stwierdzają, iż dokonana korekta ewidencji sprzedaży prowadzonej przez kasę rejestrującą nie może być uznana za uzasadnioną i prawdopodobną. W przeciwnym razie, każdy nie odebrany przez klienta paragon (co w rzeczywistości zdarza się często) mógłby stanowić podstawę do korekty ewidencji sprzedaży prowadzonej przy użyciu kasy.

Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego odrzucenia dowodów wnioskowanych przez skarżącego, tj. przesłuchania świadków: S. G., R. J., R.Ł.(klientów) na okoliczność nie sfinalizowania w m-cu grudniu 1999 r. umowy kupna i sprzedaży Izba Skarbowa trafnie podkreśla , iż podatnik nie przedłożył żadnego dowodu, którego wiarygodność mogłoby potwierdzić zasadność przesłuchania wymienionych w odwołaniu osób. Skoro na okoliczność dokonanej korekty sprzedaży Pan A. T. przedłożył tylko 11 paragonów, do których załączył pięć "protokółów anulowania sprzedaży z kasy fiskalnej" z dnia 3 ł. 12.1999 r. podpisanych wyłącznie przez siebie, zawierających nazwy towarów wymienionych w spornych paragonach, ich ilość i wartość – bez podania przyczyny korekty, imienia i nazwiska kontrahenta i jego podpisu, dowód z zeznań świadków mógłby być w przedmiotowej sprawie wykorzystany do wyjaśnienia wątpliwości jakie się wiążą z treścią przedłożonego dokumentu źródłowego. Nie można jednak za pomocą dowodu z przesłuchania świadków po upływie trzech lat – jak to chce podatnik – stwierdzić, czy faktycznie miał miejsce zwrot towarów, których sprzedaż została uprzednio zaewidencjonowana w kasie fiskalnej.

Z tych przyczyn skarga jako niezasadna na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), podlega oddaleniu.

AR