Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1775/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji


UZASADNIENIE

Skarżący M. P. w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, że aktualnie zatrudnia 43 pracowników, a utrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji spowoduje konieczność zwolnienia wszystkich zatrudnionych przez skarżącego pracowników, a tym samym skutkowało będzie utratą przez ww. osoby jedynego źródła utrzymania. Zdaniem skarżącego wykształcenie i kwalifikacje pracowników zatrudnionych przez niego nie dają podstaw do znalezienia innej pracy pozwalającej na uzyskanie wystarczającego utrzymania przy comiesięcznym obciążeniu licznymi zobowiązaniami pieniężnymi.

Ponadto skarżący wskazał, że utrzymanie natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie skarżącemu znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skreślenie skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego zachwieje strukturą działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego, a przede wszystkim strukturą finansową. Wykonanie decyzji spowoduje utratę głównego źródła utrzymania finansowego rodziny skarżącego, która jest na jego utrzymaniu. Wykształcenie i kwalifikacje skarżącego nie dają podstaw do znalezienia prze skarżącego innej pracy pozwalającej na uzyskanie wystarczającego utrzymania przy comiesięcznych zobowiązaniach finansowych.

Ponadto skarżący podniósł. że na okres od 2 kwietnia 2003 r. do 2 kwietnia 2053 r. uzyskał koncesję na wykonywanie usług ochrony osób i mienia w formie bezpośredniej ochrony fizycznej, natomiast na okres od 1 października 2003 r. do 2 kwietnia 2053 r. przyznano mu koncesję na wykonywanie usług ochrony osób i mienia w formie zabezpieczenia technicznego. Zdaniem skarżącego skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego toczącego się wobec niego może spowodować wszczęcie w stosunku do niego przez ministra właściwego do spraw bezpieczeństwa postępowania w przedmiocie cofnięcia mu koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia. Skutkiem ww. zdarzeń będzie niemożność prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej w ww. zakresie, a co za tym idzie konieczność zwolnienia pracowników zatrudnionych przez skarżącego.

Skarżący do wniosku załączył bilans finansowy i rachunek zysków i strat za okres styczeń 2016 – maj 2017, wyciąg z rachunku bankowego wskazujący stan rachunku na dzień 12 lipca 2017 r., listę płac za miesiąc czerwiec 2017 r., wykaz obrotów kont aktywnych za maj 2017 r. i wykaz faktur zakupowych za okres styczeń- maj 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), Sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powołanego przepisu wynika, iż wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca dążąc do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.

Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony skarżącej, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie wystąpienia, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże należy mieć przy tym na uwadze, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek (vide. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2011 r. sygn. akt II FSK 632/11) poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Strona zobowiązana jest zatem do uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r. sygn. akt II FZ 338-339/07). Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2012 r. sygn. akt II FSK 1894/120).

W niniejszej sprawie wniosek skarżącego dotyczy wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji w sprawie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego.

Uzasadniając złożony wniosek skarżący wskazał, że skreślenie go z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego toczącego się wobec niego, może spowodować wszczęcie w stosunku do niego przez ministra właściwego do spraw bezpieczeństwa postępowania w przedmiocie cofnięcia mu koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia. Skutkiem ww. zdarzeń będzie niemożność prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej w ww. zakresie, a co za tym idzie konieczność zwolnienia pracowników zatrudnionych przez skarżącego. Ponadto wykonanie zaskarżonej decyzji zachwieje strukturą działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego, a przede wszystkim strukturą finansową, spowoduje utratę głównego źródła utrzymania finansowego rodziny skarżącego, która jest na jego utrzymaniu oraz pracowników skarżącego. Zdaniem skarżącego wykształcenie i kwalifikacje skarżącego oraz pracowników skarżącego nie dają podstaw do znalezienia przez skarżącego oraz pracowników skarżącego innej pracy pozwalającej na uzyskanie wystarczającego utrzymania przy comiesięcznych zobowiązaniach finansowych.

Wskazać należy, iż przesłanki cofnięcia koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia zawarte zostały w art. 22 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2213). W świetle tego przepisu samo skreślenie skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego nie stanowi bezpośredniej przesłanki do cofnięcia skarżącemu koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia. Cofnięcie przedmiotowej koncesji na etapie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie wykreślenia przedsiębiorcy z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym, a tym samym przyszła i niepewna jest konieczność zwolnienia przez skarżącego zatrudnionych pracowników. Podkreślić należy, że do dnia rozpoznania niniejszego wniosku nie wpłynęła do Sądu informacja o wszczęciu wobec skarżącego postępowania w przedmiocie cofnięcia omawianej koncesji.

Dodatkowo podkreślić należy, że przedmiot działalności prowadzonej przez skarżącego firmy nie ogranicza się jedynie do działalności ochroniarskiej, co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenie Prezydenta Miasta [...] (k. 61 akt administracyjnych). Stwierdzenie to jest istotne, zważywszy, że skarżący powołał się na straty finansowe związane z zaprzestaniem prowadzenia z działalności w zakresie ochrony osób i mienia. Skarżący nie przedstawił, jaki jest rzeczywisty udział utraconych przychodów z tytułu prowadzonej działalności w zakresie ochrony osób i mienia w stosunku do ogólnych przychodów prowadzonej przez skarżącego firmy. Z załączonych prze skarżącego dokumentów nie wynika, ile osób zatrudnionych jest w pionie ochrony osób i mienia, i jakie skarżący uzyskuje dochody z tytułu prowadzenia działalności ochroniarskiej. Tym samym skarżący nie wykazał, jakie określone konsekwencje finansowe poniesie w związku z brakiem uzyskania ochrony tymczasowej przed sądem.

Zdaniem Sądu zbyt daleko idące są także argumenty skarżącego, że w przypadku ewentualnego zaprzestania prowadzenia przez skarżącego przedmiotowej działalności, skarżący oraz zatrudnieni przez niego pracownicy nie znajdą innej pracy pozwalającej na uzyskanie dochodów wystarczających do utrzymania siebie i swoich rodzin.

W związku z tym Sąd nie mógł ocenić, że ze wskazanej okoliczności wynikałoby niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.