Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 115/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-05-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia NSA Witold Falczyński, Protokolant Referent stażysta Kinga Górka, po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2018 r. na rozprawie sprawy ze skargi O. G. – N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2017 r., nr SKO[...] w przedmiocie opłat za pobyt w domu pomocy społecznej p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie ustalenia odpłatności O. G. – N. za pobyt jej babki H. G. w Domu Pomocy Społecznej [...].

Na decyzję tą O.G. – N. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, przy czym skarga ta została uzupełniona pismem pełnomocnika skarżącej z dnia 17 maja 2018 r. W piśmie tym zawarto wniosek o zawieszenie postępowania, podnosząc, że Minister Sprawiedliwości jako Prokurator Generalny skierował do Naczelnego Sądu Administracyjnego pytanie prawne na podstawie art. 264 § 2 w zw. z art. 15 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie sądowoadministracyjne należało zawiesić.

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przepis ten określa przesłanki fakultatywnego zawieszenia postępowania sądowego, uwzględniając przede wszystkim względy celowościowe.

Praktyka sądowa ukształtowała szerokie rozumienie zwrotu "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodząc w tym zakresie poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania, np. w przypadku podjęcia stosownej uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny lub wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym.

W orzecznictwie przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt: I FZ 221/08 i postanowienie WSA w Opolu z dnia 29 września 2017 r. sygn. akt. I SA/Op 325/17).

Skarżąca kwestionuje w skardze zasadność naliczenia jej jako wnuczce opłaty za pobyt jej babki w domu pomocy społecznej, podczas gdy ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2017 r., poz. 1769 ze zm.) przewiduje określoną kolejność w ponoszeniu tej odpowiedzialności finansowej. Jest to zatem kwestia interpretacji art. 61 ust. 1 pkt 2 wyżej cytowanej ustawy.

Na tle przedstawionych okoliczności wskazać należy, że w dniu 21 grudnia 2017 r. Minister Sprawiedliwości jako Prokurator Generalny skierował do Naczelnego Sądu Administracyjnego pytanie prawne , a mianowicie: "Czy obowiązek wnoszenia, przez osoby wskazane w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2017 r., poz. 1769 ze zm.), opłat za pobyt w domu pomocy społecznej umieszczonej w nim osoby, a w konsekwencji wydanie decyzji o zwrocie kosztów poniesionych zastępczo przez gminę na podstawie art. 104 ust. 3 w związku z art. 61 ust. 3 tej ustawy, wymaga uprzedniego skonkretyzowania i zindywidualizowania tego obowiązku począwszy od jego powstania w stosunku do każdej ze zobowiązanych osób w decyzji administracyjnej o ustaleniu opłaty wydanej na podstawie art. 59 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ustawy o pomocy społecznej".

W sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wielce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądów co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym, dlatego jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich powinno zapaść takie samo rozstrzygnięcie, a przeciwdziałanie rozbieżnościom w orzecznictwie ma dodatkowe znaczenie w sferze prawa publicznego.

Z tej przyczyny Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.