Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 4714/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2021 poz 1882
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) sędzia del. WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2471/19 w sprawie ze skargi M.H. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 6 sierpnia 2019 r., nr 2599 w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 listopada 2020 r., II SA/Wa 2471/16 oddalił skargę M.H. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z 6 sierpnia 2019 r., nr 2599 w przedmiocie zwolnienia ze służby.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy.

Komendant Miejski Policji [...] wnioskiem z 25 lutego 2019 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] (dalej: "KWP" lub "organ pierwszej instancji") o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia M.H. - wówczas referenta Ogniwa [...] Referatu [...] Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji [...], pełniącego obowiązki na stanowisku referenta Referatu [...] Komisariatu Policji w [...] (dalej: "skarżący"), ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360, dalej: "ustawa o Policji"). W uzasadnieniu wniosku wskazał, że Prokuratura Okręgowa [...] prowadzi postępowanie karne o sygn. akt [...], w toku którego 16 lutego 2018 r. zostało wydane postanowienie o przedstawieniu zarzutów skarżącemu o to, że 23 marca 2016 r. [...], będąc funkcjonariuszem [...] Komendy Miejskiej Policji [...], działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla innej osoby, nie dopełnił swoich obowiązków służbowych w ten sposób, że pełniąc asystę w trakcie kontroli drogowej przeprowadzanej przez innego funkcjonariusza Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji [...], wobec kierującego samochodem ciężarowym bez dowodu rejestracyjnego pojazdu oraz bez aktualnych badań technicznych naczepy, na skutek interwencji telefonicznej osoby trzeciej - w trakcie której ta osoba trzecia nakłoniła interweniujących funkcjonariuszy do odstąpienia od ukarania sprawcy wykroczenia, nie podjął czynności zmierzających do ukarania sprawcy wykroczenia karą grzywny w formie mandatu karnego w wysokości 50 zł, jak i zatrzymania dowodu rejestracyjnego naczepy, czym działał na szkodę interesu publicznego, tj. o czyn z art. 231 § 2 k.k. Jednocześnie Komendant Miejski Policji [...] podkreślił, że podejrzenie policjanta o popełnienie przestępstwa, które jest czynem spotykającym się z negatywnym odbiorem sprawia, że funkcjonariusz utracił przymioty niezbędne do wykonywania przez niego obowiązków służbowych. W ocenie ww. organu Policji zarzucany skarżącemu czyn jest szczególnie naganny i ma negatywny wydźwięk w odbiorze społecznym, co uzasadnia wystąpienie z wnioskiem o zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Pismem z 25 lutego 2019 r. KWP poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji oraz pouczył o uprawnieniach strony związanych z tym postępowaniem.

Nadto, realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, pismem z 25 lutego 2019 r. organ pierwszej instancji wystąpił do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] z prośbą o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby. W odpowiedzi Zarząd Związku Zawodowego w piśmie z 25 marca 2019 r. poinformował, że uchwałą z 7 marca 2019 r. nr 16/VII/2019 wyraził negatywną opinię w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Do akt prowadzonego postępowania administracyjnego załączono kopie materiałów z prowadzonego przeciwko skarżącemu postępowania dyscyplinarnego oraz z postępowania karnego, w tym kserokopię aktu oskarżenia z 18 grudnia 2018 r. skierowanego do Wydziału [...] Sądu Rejonowego [...], a także wydruki z artykułów prasowych zamieszczonych w prasie oraz w Internecie, dotyczących zdarzeń z udziałem m.in. ww. funkcjonariusza.

Rozkazem personalnym z 18 kwietnia 2019 r., nr 2511/2019 KWP zwolnił skarżącego ze służby w Policji z 15 maja 2019 r. Decyzji tej nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a.

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z 6 sierpnia 2019 r., nr 2599, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy powyższy rozkaz personalny.

W obszernym uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że przestępstwo, o które oskarżony jest skarżący, nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o których mowa w rocie ślubowania policjanta. Zachowanie funkcjonariusza Policji, które prowadzi do przedstawienia mu zarzutu, a następnie skierowania przeciwko niemu aktu oskarżenia o przestępstwo z art. 231 § 2 k.k., stanowi jaskrawy przykład lekceważącego traktowania funkcji, którą ww. pełnił jako policjant, a także braku szacunku do tego zawodu oraz etosu z nim związanego. Wiedza w społeczeństwie o tym, że oskarżonym o popełnienie przestępstwa związanego z pełnieniem służby jest policjant, stanowi w tym przypadku również okoliczność obciążającą funkcjonariusza. Informacja taka rzutuje przede wszystkim na opinię o samym funkcjonariuszu, ale również ma bezpośrednie przełożenie na ocenę społeczną formacji, w której pełni służbę. W ocenie organu odwoławczego nie ma wątpliwości, że istnieje sprzężenie zwrotne pomiędzy społeczną oceną jednostki, a postrzeganiem przez członków społeczeństwa organizacji, do której ona należy. Skutkuje to w konsekwencji negatywnym odbiorem Policji w oczach opinii publicznej. Powyższe nie tylko dyskredytuje wyżej wymienionego policjanta jako osobę o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji), ale też naraża na szwank dobre imię formacji zobowiązanej do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nadto, zdaniem KGP, wydanie postanowienia o przedstawieniu skarżącemu zarzutów o popełnienie wskazanego przestępstwa oraz skierowanie przeciwko niemu aktu oskarżenia sprawiają, że niewątpliwie utracił on przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu, tracąc również atrybut nieposzlakowanej opinii.

Organ odwoławczy podkreślił, że do kompetencji organu administracji nie należy obowiązek weryfikowania zasadności oskarżenia policjanta w toku postępowania karnego. Udowodnienie faktu popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu należy bowiem do organów ustawowo powołanych do ścigania przestępstw i następuje w ramach prowadzonego w konkretnej sprawie postępowania karnego. Natomiast ocena dowodów mających uzasadniać popełnienie przestępstwa należy do organów wymiaru sprawiedliwości - właściwego sądu. Z kolei okoliczności dotyczące samego zdarzenia mogłyby mieć znaczenie w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, jednakże w przypadku przyjętej podstawy prawnej (art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji) istotny jest fakt przedstawienia zarzutów karnych, a następnie skierowanie do sądu aktu oskarżenia przeciwko skarżącemu o popełnienie przestępstwa.

KGP wyjaśnił również, że nie wymaga badania postawa funkcjonariusza jaką przejawiał on w przeszłości w służbie, jej przebieg, jego osiągnięcia zawodowe, czy odbiór jego osoby przez przedstawicieli tej formacji lub społeczeństwa. W ocenie organu odwoławczego weryfikacja tych okoliczności byłaby bezprzedmiotowa dla postępowania, ponieważ warunkiem sine qua non umożliwiającym skarżącemu nieprzerwane kontynuowanie stosunku służbowego, było posiadanie nieposzlakowanej opinii.

Biorąc pod uwagę zaistniałe okoliczności oraz stan faktyczny i prawny sprawy, organ odwoławczy uznał, że w pełni zasadnym było zwolnienie skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Skarżący, nie zgadzając się z powyższym rozkazem personalnym, wniósł do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie skargę.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu pierwszej instancji, w rozpoznawanej sprawie, przesłanka zwolnienia ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco przez organy wykazana. Organy obu instancji w pisemnych motywach swoich decyzji wyjaśniły powody, dla których uznały, że w sprawie wystąpił ważny interes służby uzasadniający rozwiązanie ze skarżącym stosunku służbowego.

Sąd pierwszej instancji podniósł, że w niniejszej sprawie bezsporne jest, iż Prokuratura Okręgowa [...] prowadziła postępowanie karne sygn. akt [...], w toku którego 16 lutego 2018 r. zostało wydane postanowienie o przedstawieniu skarżącemu zarzutów, że 23 marca 2016 r. [...], będąc funkcjonariuszem [...]o Komendy Miejskiej Policji [...], działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla innej osoby, nie dopełnił swoich obowiązków służbowych w ten sposób, że pełniąc asystę w trakcie kontroli drogowej przeprowadzanej przez innego funkcjonariusza [...] Komendy Miejskiej Policji [...], wobec kierującego samochodem ciężarowym bez dowodu rejestracyjnego pojazdu oraz bez aktualnych badań technicznych naczepy, na skutek interwencji telefonicznej osoby trzeciej - w trakcie której ta osoba trzecia nakłoniła interweniujących funkcjonariuszy do odstąpienia od ukarania sprawcy wykroczenia, nie podjął czynności zmierzających do ukarania sprawcy wykroczenia karą grzywny w formie mandatu karnego w wysokości 50 zł, jak i zatrzymania dowodu rejestracyjnego naczepy, czym działał na szkodę interesu publicznego, tj. o czyn z art. 231 § 2 K.k. Następnie zaś 18 grudnia 2018 r. prokurator skierował do Wydziału [...] Sądu Rejonowego [...] akt oskarżenia przeciwko skarżącemu (sygn. akt [...]). W sprawie bezspornym jest też, że do czasu wydania decyzji zwolnieniowej nie zostało zakończone postępowanie karne prowadzone przeciwko skarżącemu. Powyższa okoliczność nie miała i nie mogła mieć jednak w sprawie decydującego znaczenia. Organy Policji w tym postępowaniu nie były bowiem uprawnione ani zobowiązane do rozstrzygania o winie funkcjonariusza w rozumieniu przepisów prawa karnego. Z tego też powodu organy nie mogły również ustalać prawdopodobieństwa skazania funkcjonariusza za zarzucany czyn.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że organy Policji rozpoznając niniejszą sprawę wzięły pod uwagę fakt, że skarżącemu w postępowaniu karnym postawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego polegającego na nie dopełnieniu obowiązków służbowych w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla innej osoby, a także to, że po skierowaniu aktu oskarżenia do sądu przeciwko skarżącemu oraz innym funkcjonariuszom Wydziału [...], sprawa ta była szeroko komentowana w różnych środkach masowego przekazu i spotkała się z negatywnym odbiorem społecznym. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, pozostawanie pod zarzutem niedopełnienia obowiązków służbowych w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla innej osoby, jest niewątpliwie zachowaniem nagannym w odbiorze społecznym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Mogło to mieć zatem niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz z pewnością nie sprzyjało budowaniu autorytetu omawianej formacji i jej funkcjonariuszy. Postawienie skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego z art. 231 § 2 k.k. podczas wykonywania czynności służbowych, mogło nasuwać uzasadnione wątpliwości, co do zachowania przez niego przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w niniejszej sprawie istotne znaczenie miał charakter czynu, którego popełnienie zarzucono skarżącemu, jego związek z pełnioną służbą, a także troska o należyty wizerunek Policji oraz właściwą postawę i zdyscyplinowanie policjantów pozostających w służbie. W ocenie Sądu pierwszej instancji, wszystkie te fakty przytoczone przez organy Policji pozwalały na ocenę, że skarżący utracił przymioty konieczne do pozostania w szeregach Policji oraz, że rozwiązanie z nim stosunku służbowego z uwagi na ważny interes służby było w pełni uprawnione.

Reasumując Sąd pierwszej instancji wskazał, że w przedstawionym stanie faktycznym zaskarżony rozkaz personalny, utrzymujący w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji, należy uznać za zgodny z prawem, zaś zarzuty skargi za nieuzasadnione. Sąd pierwszej instancji nie stwierdził dowolności w podjętym rozstrzygnięciu. Organ zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia, prawidłowo rozważył interes społeczny (interes służby) względem słusznego interesu skarżącego oraz w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętej decyzji. Kierował się przy tym dobrem służby i przez ten pryzmat dokonał oceny słusznego interesu skarżącego podejmując rozstrzygnięcie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Skarżący, nie zgadzając się z powyższym wyrokiem Sądu pierwszej instancji, zaskarżył go w całości skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") w związku z art. 134 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 141§ 1 p.p.s.a., zobowiązujących Sąd do zbadania, czy przy wydaniu zaskarżonych decyzji organy administracyjne nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania i nakazujących Sądowi uchylenie zaskarżonych decyzji w razie stwierdzenia, że naruszenie przez organy przepisów postępowania administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz odniesienie się do podniesionych zarzutów, w sytuacji gdy:

1.1. organ drugiej instancji nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do zarzutów wskazanych w odwołaniu, podczas gdy w postępowaniu przed organem pierwszej instancji pełnomocnik nie był informowany o przesłuchaniach świadków, mimo że chciał w nich uczestniczyć i zadawać im pytania, a organ pierwszej instancji opierał swoje rozstrzygnięcie na zeznaniach tych świadków, co doprowadziło do rażącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 10§ 1 k.p.a., 11 k.p.a., 8 k.p.a., 9 k.p.a. oraz art. 73 § 1 k.p.a. i 79 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a., art. 138 § 2 k.p.a. i art. 140 k.p.a.;

1.2. ocena stanu faktycznego dokonana przez organu obu instancji została dokonana wbrew wymogom art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. na niezweryfikowanych doniesieniach prasowych oraz oględzinach materiałów postępowania karnego.

2. naruszenie prawa materialnego, a to art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji, poprzez błędną jego wykładnię, tj. przyjęcie, że sam fakt postawienia zarzutów funkcjonariuszowi Policji, wniesienia aktu oskarżenia oraz doniesienia prasowe przemawiają za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji ze względu na ważny interes służby, podczas gdy informacje o toczącym się przeciwko stronie postępowaniu przygotowawczym organ posiadał przynajmniej na rok przed wydaniem decyzji w sprawie.

Wskazując na powyższe naruszenia, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację, mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.

Ponadto skarżący w piśmie procesowym z 22 marca 2021 r. wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Komendant Główny Policji w piśmie procesowym z 12 stycznia 2022 r. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości. Jednocześnie organ oświadczył, że nie wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.):

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Jako nieuzasadnione ocenić należy zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że w judykaturze nie budzi wątpliwości pogląd, wedle którego prawidłowe podanie podstaw kasacyjnych, o jakim stanowi art. 176 p.p.s.a., wymaga, aby wskazać konkretne przepisy naruszone zdaniem strony skarżącej przez sąd, z wyszczególnieniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych. Tylko prawidłowe opracowanie skargi kasacyjnej pozwala na wyznaczenie granic, w ramach których nastąpi rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok NSA z 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10). Powołanie się na całość przepisu nie pozwala na prawidłowe ustalenie granic zaskarżenia, gdyż nie wyznacza kierunku, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny powinien dokonywać kontroli zaskarżonego orzeczenia, a zatem uchybienie w tym zakresie stanowi naruszenie wymagań konstrukcyjnych skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 9 lutego 2006 r., I GSK 1348/05).

Przepis art. 3 p.p.s.a. składa się z czterech paragrafów, a § 2 skonstruowany jest z 9 punktów, zaś każdy z nich stanowi odrębną zawartość normatywną. Sąd odwoławczy, jakim jest Naczelny Sąd Administracyjny, jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Brak wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej uniemożliwia merytoryczną kontrolę ww. zarzutu, gdyż nie wyznacza kierunku, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny powinien dokonywać kontroli zaskarżonego orzeczenia. Dodatkowo można jedynie zauważyć, że przepisy zawarte w art. 3 p.p.s.a. mają charakter ustrojowy. Nie mogą stanowić one podstawy dla czynienia zaskarżonemu orzeczeniu zarzutu błędnego rozstrzygnięcia, gdyż celowi temu służą inne przepisy.

Powyższe uwagi odnieść należy także do zarzutu naruszenia art. 134 p.p.s.a. Artykuł ten składa się z dwóch paragrafów, zaś autor skargi kasacyjnej ani w podstawach, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie podał, do którego z nich kieruje zarzut, jak też nie wykazał na czym polegało naruszenie tego artykułu. Można zatem jedynie wskazać, że do naruszenia art.134 § 1 p.p.s.a. mogłoby dojść gdyby sąd pierwszej instancji wyszedł poza granice tej sprawy lub gdyby nie dokonał kontroli decyzji w pełnym zakresie, a tylko w części. Okoliczność, że Sąd pierwszej instancji oddalił skargę (zamiast ją uwzględnić jak żądał tego skarżący kasacyjnie) nie oznacza, że uchybił temu przepisowi. Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie w zakresie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z 6 sierpnia 2019 r., nr 2599 w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji M.H., a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, która została poddana jego kontroli. To, że Sąd pierwszej instancji przyjął ustalenia organów administracyjnych, a w konsekwencji ocenił ich rozstrzygnięcia za prawidłowe i tym samym nie uwzględnił zarzutów skarżącego nie oznacza, iż naruszył powyższy przepis.

Oczywiście bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a. Przepis ten nakazuje sporządzenie uzasadnienia wyroku z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zostało sporządzone przez Sąd pierwszej instancji, a zawarty w przepisie termin ma charakter instrukcyjny. Przepis art. 141 § 1 p.p.s.a. nie nawiązuje w żaden sposób do sprawowanej kontroli aktu, ani tym bardziej do oceny skutków prawnych skarżonego wyroku.

W konsekwencji niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., gdyż ma on charakter wynikowy i jego zastosowanie przez sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, która uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji nie stwierdził tego rodzaju uchybień, nie zachodziły zatem podstawy do zastosowania powyższego przepisu.

Odnosząc się do zarzutów opisanych w punkcie 1.1. i 1.2 petitum skargi kasacyjnej wskazać należy na nieprawidłowość tak skonstruowanych zarzutów.

Formułowanie podstawy kasacyjnej w taki sposób, że jeden zarzut obejmuje niespójną zbitkę przepisów - szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć sąd pierwszej instancji, nie wskazując konkretnie na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe (pogląd ten wielokrotnie już wyraził Naczelny Sąd Administracyjny - por. np. wyroki NSA z: 18 października 2011 r., II FSK 797/10, 13 września 2011 r., II FSK 593/10, 18 maja 2011 r., II FSK 62/10). Zważyć także należy, że sąd administracyjny nie stosuje wprost przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchybienie przez sąd przepisom regulującym postępowanie organów administracji publicznej ma charakter pośredni i wynikać może jedynie z uchybienia przez sąd pierwszej instancji przepisom ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że procedując wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz sprawdza, czy postępowanie organów odpowiadało tym przepisom. W uzasadnieniu kontrolowanego wyroku Sąd pierwszej instancji dał wyraz swojej argumentacji odnosząc się do całokształtu sprawy i zgromadzonego przez organy administracyjne materiału dowodowego, zaś ocena ta nie została skutecznie podważona. Podkreślenia dodatkowo wymaga, że skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania wymaga także uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między tym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia (por. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2008, s. 426), polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna (por. B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 387). Związek taki nie został wykazany przez skarżącego kasacyjnie zwłaszcza, że podstawę faktyczną wydania decyzji z 6 sierpnia 2019 r. przez KGP stanowił fakt postawienia zarzutów funkcjonariuszowi Policji oraz wniesienie aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego [...].

Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia prawa materialnego, a to art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji. Skarżący kasacyjnie wskazał, że do naruszenia tego przepisu doszło przez jego błędną wykładnię, jednak z treści tego zarzutu i jego uzasadnienia wynika, iż nie chodzi o błędną wykładnię tego przepisu, lecz o jego niewłaściwe zastosowanie. Strona skarżąca kasacyjnie kwestionuje bowiem przyjęcie, że sam fakt postawienia zarzutów funkcjonariuszowi Policji, wniesienie aktu oskarżenia oraz doniesienia prasowe przemawiają za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji ze względu na ważny interes służby.

Podkreślenia wymaga, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyroki NSA z: 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12). Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyroki NSA z: 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12,6 marca 2013 r., II GSK 2327/11). W sytuacji gdy błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości, to gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy, zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyroki NSA z: 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12; 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09; 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09; 11 października 2012 r., I FSK 1972/11).

Wskazać jedynie można, że zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji pozostaje bez związku z wynikiem prowadzonego postępowania karnego. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie sprawy karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby (por. wyrok NSA z 6 września 2022 r., III OSK 2592/21). Dlatego też wyrok uniewinniający skarżącego od postawionych mu zarzutów pozostaje bez wpływu na legalność kontrolowanej decyzji w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Organ nie ma obowiązku weryfikowania zarzutów przedstawionych policjantowi w toku postępowania karnego, w szczególności nie musi wykazywać winy funkcjonariusza, a tym samym gromadzić dowodów na okoliczność potwierdzenia popełnienia przez policjanta zarzucanych mu przestępstw (por.. wyrok NSA z 26 lipca 2022 r., III OSK 1951/21). Samo przedstawienie funkcjonariuszowi zarzutów popełnienia umyślnych przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, a zwłaszcza mających związek z pełnioną służbą, może nasuwać uzasadnione wątpliwości co do zachowania przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii, a zatem co do spełnienia jednego z obligatoryjnych warunków, jakimi musi wykazać się każdy policjant zainteresowany dalszym pozostaniem w służbie (por. wyrok NSA z 27 kwietnia 2022 r., III OSK 6020/21). Kwestie te zostały szczegółowo omówione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a zasadność argumentacji Sądu pierwszej instancji nie została skutecznie podważona.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a.