Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 133/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Asesor WSA Mirosław Kupiec (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2007 r. przy udziale - sprawy ze skargi Spółki A Sp. z o.o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług – interpretacja prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ( słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., rozpatrując zażalenie Sp. z o.o. A z siedzibą w Z. (zwaną dalej Spółką lub skarżącą), odmówił zmiany postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...]r. Nr [...] stanowiącego interpretację co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w sprawie dotyczącej opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności zużycia lub przekazania ulotek reklamowych.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

Wnioskiem z dnia [...]r. pełnomocnik Spółki zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w sprawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług zużycia ulotek reklamowych. Wniosek ten dotarł do organu podatkowego dnia [...] r., jak wynika z odcisku prezentaty.

We wniosku podano, że Spółka w ramach prowadzonej działalności, chcąc rozpropagować swoje produkty oraz zwiększyć sprzedaż, drukuje ulotki z nazwą i logo przedsiębiorstwa, jego adresem, nazwą oferowanych produktów i ich ceną. Następnie ulotki te, zgodnie z podpisaną umową z Pocztą Polską, roznoszone są i pozostawiane dla kręgu nieznanych odbiorców w skrzynkach pocztowych oraz w innych punktach publicznych. Wskazano, że ulotki w żaden sposób nie wracają do podatnika, a po ich przeczytaniu najczęściej są wyrzucane przez potencjalnych klientów. Ponadto oświadczono, że Spółce przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych ulotek.

Wyrażając swoje stanowisko pełnomocnik uznał, że zużycie przedmiotowych ulotek nie podlega podatkowi od towarów i usług ze względu na to, że czynność taka nie jest objęta przepisami art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) (zwaną dalej u.p.t.u. z 2004 r.).

Pismem z dnia [...]r. organ wezwał stronę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni o oświadczenie, czy w przedmiotowej sprawie toczą się postępowania. Doręczenie wezwania nastąpiło dnia [...]r. W odpowiedzi na to pełnomocnik Spółki złożył w organie dnia [...]r. stosowne oświadczenie.

Postanowieniem z dnia [...]r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. uznał za nieprawidłowe stanowisko Spółki w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Dnia [...]r. postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi.

Organ pierwszej instancji powołując się na art. 5 ust. 1 i art. 7 ust. 1 i 2 u.p.t.u. z 2004 r. wskazał, że czynność przekazania potencjalnym klientom ulotek zawierających informacje handlowe, wiążące się bezpośrednio z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Uznał przy tym, że jest to czynność przekazania bez wynagrodzenia przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, które stanowi odpłatną dostawę towarów.

W zażaleniu z dnia [...]r. pełnomocnik Spółki podniósł, że organ naruszając art. 210 § 4 w związku z art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ) (zwanej dalej O.p.) w sposób nieprawidłowy ustalił stan faktyczny, ponieważ w sprawie nastąpiło zużycie ulotek, a nie ich przekazanie, które to pojęcia zostały wymienione odrębnie w art. 7 ust. 2 u.p.t.u. z 2004 r. Wskazano też, powołując się na stanowiska wyrażone przez Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w S. i Naczelnika Urzędu Skarbowego w G., że czynność ta nie była świadczeniem opartym na tytule prawnym, a była wyłącznie przedstawieniem oferty, że nie doszło do obrotu towarem, gdyż ulotki były jedynie nośnikiem informacji o firmie i jej produktach oraz że nie wystąpiło tu świadczenie usług na rzecz klienta tylko działanie we własnym interesie w celu zwiększenia sprzedaży.

Rozpatrując zażalenie organ odwoławczy zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. odmówił jego uchylenia akceptując stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 2 i 3 u.p.t.u. z 2004 r. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2005 r.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega wszelkie przekazanie bez wynagrodzenia przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, które stanowi odpłatną dostawę towarów (w formie prezentów przekraczających małą wartość oraz nie mających statusu próbek) na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części.

Organ zauważył, że zgodnie z przepisem art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u. z 2004 r. opodatkowaniu podlega zużycie towarów, jedynie wówczas, gdy ich spożytkowanie następuje na cele ściśle określonego tym przepisem kręgu osób (np. cele osobiste podatnika lub jego pracowników) i nie ma związku z prowadzonym przedsiębiorstwem. Natomiast organ uznał, że z treści art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.t.u. z 2004 r., nie wynika aby w pojęciu "wszelkie inne przekazanie towarów", mieściła się również czynność zużycia towarów, czyli że zużycie towarów w ramach prowadzenia przedsiębiorstwa, w tym na cele reprezentacji i reklamy, nie jest czynnością podlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Odnosząc się do pojęć "zużycia " i "przekazania" towarów wskazano, że zużycie towarów wiąże się z częściowym lub całkowitym fizycznym zniszczeniem lub przekształceniem towaru w ramach działalności przedsiębiorstwa, zaś przekazanie towaru związane jest z jego wydaniem, powierzeniem innemu podmiotowi. W związku z tym organ stwierdził, że Spółka właśnie przekazała ulotki reklamowe do dystrybucji za pośrednictwem Poczty Polskiej, w wyniku czego trafiły one do kręgu potencjalnych jej klientów, a nie zużyła je w ramach działalności przedsiębiorstwa o czym świadczył fakt, iż ulotki te w żaden sposób nie wracały do podatnika i najczęściej po przeczytaniu wyrzucane były przez klientów.

Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p. uznając, że organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął, powołując się na właściwą podstawę prawną, iż czynności dokonane przez podatnika podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a nie wskazanie różnic pomiędzy "przekazaniem" i "zużyciem towarów" pozostawało bez wpływu na prawidłowość przyjętego stanowiska.

Ustosunkowując się natomiast do wskazanych w zażaleniu odmiennych stanowisk innych organów podatkowych w sprawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności przekazania ulotek reklamowych potencjalnym klientom zauważono, iż będą one przedmiotem odrębnej weryfikacji należącej do właściwości tego organu.

Na koniec stwierdzono też, że interpretacja udzielona w postanowieniu organu pierwszej instancji straciła moc z dniem 1 czerwca 2005 r., w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 90, poz. 756), która zmieniła brzmienie przepisu art. 7 ust. 3 u.p.t.u. z 2004 r. w ten sposób, że art. 7 ust. 2 u.p.t.u. z 2004 r. nie stosuje się nie tylko do prezentów małej wartości i próbek, jak dotychczas, ale również do przekazywanych drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych. W związku z tym organ poinformował, że interpretacja organu pierwszej instancji zostanie uchylona z urzędu, w trybie przepisów art. 14b § 5 pkt 2 O.p. w odrębnym postępowaniu wszczętym postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...].

W skardze z dnia [...]r. pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie art. 120 O.p. w związku z art. 5 i art. 7 u.p.t.u. z 2004 r. powtarzając argumenty zawarte w zażaleniu, że w sprawie nastąpiło "zużycie" ulotek, a nie ich "przekazanie" w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.t.u. z 2004 r. Jeszcze raz powołano się też na odmienne od wyrażonego w sprawie przez organy podatkowe stanowisko innych organów podatkowych.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wnosząc o jej oddalenie między innymi zgodził się ze skarżącą, że z treści art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.t.u. z 2004 r. nie wynika aby w pojęciu "wszelkie inne przekazanie towarów", mieściła się również czynność zużycia towarów i tym samym uznał, iż czynności takie są wyłączone z zakresu opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Organ ten nie zgodził się jednak z tym, że w świetle stanu faktycznego sprawy Spółka "zużyła towary". Uznano, że wystąpiła czynność "przekazania" ulotek reklamowych (do dystrybucji za pośrednictwem Poczty Polskiej) związana z ich wydaniem, powierzeniem innemu podmiotowi na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem (realizowana w ramach reprezentacji i reklamy), która podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Według organu o charakterze dokonanych czynności przesądził sposób w jaki podatnik rozporządził przedmiotowym towarem, a nie to w jaki sposób został on wykorzystany przez klientów.

Na rozprawie dnia 30 marca 2007 r. pełnomocnik organu odwoławczego podtrzymał stanowisko zaprezentowane w odpowiedzi na skargę akcentując, iż w sprawie miało miejsce przekazanie towaru a nie zużycie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Jak to zostało przesądzone, rozstrzygnięcia wydawane przez organy podatkowe, w ramach tzw. interpretacji podatkowych, podlegają kontroli sądów administracyjnych w zakresie wszelkich dopuszczalnych środków również z punktu widzenia poprawności merytorycznej co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego (zob. uchwała NSA (7) z dnia 8 stycznia 2007 r., I FPS 1/06 nie publ.; wyrok TK z dnia 30 października 2006 r., P 36/05 opublikowany w Dz. U. Nr 202, poz. 1491).

Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że w zakresie nie uregulowanym w przepisach dotyczących wydawania interpretacji podatkowych (art. 14a – art. 14d O.p.) należy stosować przepisy zawarte w Dziale IV Postępowanie podatkowe. W literaturze podkreśla się, że regulacja, do której odsyła art. 14a § 5 O.p. wraz z przepisami art. 14a i art. 14b O.p., tworzy autonomiczną, w stosunku do Działu IV tej ustawy, ramową procedurę w sprawach interpretacji (zob. Z. Kmieciak Proceduralne problemy wiążących interpretacji prawa podatkowego, PiP 2006/4/20).

W przedmiotowej sprawie Sąd, nie będąc związanym zarzutami skargi, poddał ocenie zgodności z prawem stanowisko organu odwoławczego nie tylko w zakresie naruszenia powołanych przez pełnomocnika skarżącej określonych przepisów materialnego prawa podatkowego i przepisów postępowania.

Dokonując tej analizy Sąd zwrócił uwagę, że na gruncie przepisów regulujących zasady wydawania interpretacji podatkowych upływ czasu wpływa z jednej strony na uprawnienia strony (podatnika, płatnika, inkasenta, następcy prawnego i osoby trzeciej), a z drugiej na obowiązki organu podatkowego. Jest on ważnym elementem nie tylko obowiązków procesowych organu, który winien załatwić sprawę w określonym terminie ale także gwarancji przyjęcia stanowiska strony w określonej sytuacji, jako prawnie wiążącego Tym samym upływ czasu wpływa nie tylko na moment zakończenia sprawy ale przede wszystkim na jej treść. Instytucja związania organów podatkowych stanowiskiem strony została uregulowana w art. 14b § 3 O.p.

Przepis ten stanowi (podkreślenia i pogrubienia Sądu), że w przypadku niewydania przez organ postanowienia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 14a § 1, uznaje się, że organ ten jest związany stanowiskiem podatnika, płatnika lub inkasenta zawartym we wniosku. Przepis § 5 stosuje się odpowiednio.

Termin ten w przypadkach uzasadnionych złożonością sprawy może być przedłużony ale tylko do 4 miesięcy i pod warunkiem, że strona będzie o tym zawiadomiona (art. 14b § 4 O.p.).

Termin 3 lub 4 miesięcy zawarty w art. 14b § 3 i 4 O.p. nie jest terminem załatwienia sprawy, o którym mowa w art. 139 § 1 - 3 O.p., tylko terminem po upływie którego z mocy prawa następuje skutek w postaci związania organu stanowiskiem strony, które jest jakby opinią prawną wyrażoną w danej sprawie. Stanowisko to może być zmienione lub uchylone jedynie decyzją organu odwoławczego wydaną z urzędu w trybie art. 14b § 5 O.p. i przy zaistnieniu podstaw tam zawartych.

Z tak daleko idącego skutku można wnosić, że już w pierwszym dniu po upływie tego terminu strona ma prawo być przekonana, że wiążące jest jej stanowisko, według którego może postępować na przyszłość, między innymi składając stosowne deklaracje podatkowe. Termin ten musi być na tyle precyzyjnie liczony aby nie było wątpliwości dla strony od jakiego dnia się rozpoczyna i jakiego dnia się kończy. Tym samym pod pojęciem "wydanie" postanowienia należy rozumieć, podobnie jak przy liczeniu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, dzień doręczenia postanowienia ustalany na zasadach określonych w art. 144 – 154b O.p., a nie dzień jego podpisania przez organ lub dzień nadania postanowienia w urzędzie pocztowym. Konsekwentnie termin należy liczyć od dnia otrzymania wniosku przez organ podatkowy, czyli dnia jego wpływu do organu, a nie dnia nadania przez stronę w urzędzie pocztowym.

W tym miejscu istotna jest jeszcze jedna uwaga, że do tego terminu nie można wliczać terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 139 § 4 O.p.). Naruszenie prawa, w zakresie istnienia tych podstaw zawieszenia biegu terminu z art. 14b § 3 i 4 O.p., powoduje, że wydane orzeczenia przez organy podatkowe, zawierające inne stanowiska niż stanowisko strony obowiązujące z mocy prawa, będą podlegały uchyleniu przez sąd administracyjny, w przypadku złożenia skargi.

Wydaje się, że pełnomocnik Spółki zaznaczając w końcowej części uzasadnienia zażalenia, że postanowienie zostało doręczone [...]r., chciał zwrócić organowi odwoławczemu uwagę, że zajęcie stanowisko nastąpiło po upływie 3 miesięcy licząc od dnia złożenia wniosku.

W niniejszej sprawie organ podatkowy pierwszej instancji, do którego wpłynął wniosek strony o interpretację podatkową, nie przedłużył terminu 3 miesięcy, dlatego ten termin był wiążący dla organu. Wprawdzie przedmiotowy wniosek wpłynął do organu dnia [...]r., a postanowienie zostało doręczone dnia [...]r., czyli 2 dni po upływie 3 miesięcy, to jednak nie nastąpiło naruszenie terminu z art. 14b § 3 O.p., ponieważ przez okres 6 dni termin ten został zawieszony. Przedłużenie o 6 dni wyniknęło z konieczności uzupełnienia przez stronę wniosku na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14a § 1 i 2 O.p. Był to okres między doręczeniem wezwania dnia [...]r. i wpływem do organu wyjaśnień strony dnia [...]. r.

W związku z tym organy nie naruszyły powyższych przepisów postępowania.

Inaczej sprawa się przedstawia, jeśli weźmie się pod uwagę stosowanie przez organy podatkowe przepisu art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.t.u z 2004 r., stanowiącego podstawę prawną ich stanowiska, że w stanie faktycznym sprawy wystąpiło przekazanie ulotek reklamowych bez wynagrodzenia podlegające opodatkowaniu stosownie do tego przepisu.

Spór między stronami opierał się właśnie na ocenie, czy czynności faktyczne sprawy można uznać za "zużycie" nie podlegające w tym zakresie opodatkowaniu, jak wskazywała Spółka, czy też za "przekazanie", jak wywodziły organy podatkowe. Wiązało to się częściowo z wykładnią pojęć użytych w pkt 1 i 2 art. 7 ust. 2 u.p.t.u. z 2004 r.

Organy podatkowe skupiając się na końcowej części tego przepisu pominęły istotne elementy zawarte w części wstępnej. Strona również tego nie podnosiła.

Przepis art. 7 ust. 2 u.p.t.u. z 2004 r. stanowi, że (podkreślenia i pogrubienia Sądu) przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, w szczególności:

1/ przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,

2/ wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny

- jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części.

Przyjęta w ramach art. 7 u.p.t.u. z 2004 r. definicja "dostawy towarów" objęła czynności przekazania towarów realizowane nieodpłatnie, które zrównano z dostawą towarów za wynagrodzeniem, o której mowa w art. 7 ust. 1 u.p.t.u. z 2004 r., z względu na prawo do odliczenia podatku przy ich nabyciu. Należy jednak zwrócić uwagę, że tak ogólnie określone nieodpłatne przekazanie aby podlegało opodatkowaniu musi być przeznaczone na "cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem". Użycie określenia "w szczególności" oznacza, że dwie grupy przypadków muszą realizować opisany na wstępie przepisu cel. W pkt 1 nawet wyraźnie wskazano na "cele osobiste" określonych podmiotów, co mieści się w pojęciu "celów innych niż związanych z prowadzonym przedsiębiorstwem". W przeciwnym wypadku dana czynność nieodpłatna nie będzie wypełniała hipotezy tego przepisu, a tym samym nie będzie mogła zrealizować się dyspozycja tej normy polegająca na uznaniu danej czynności za opodatkowaną dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. z 2004 r.

Ujmując sprawę całościowo w świetle innych przepisów i odnosząc powyższą uwagę do przepisu art. 7 ust. 3 u.p.t.u. z 2004 r., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2005 r., z którego wynika, że z zakresu opodatkowania czynności nieodpłatnych wyłączono również drukowane materiały reklamowe i informacyjne, należy wskazać, że wyłączeniu będą podlegały tylko takie materiały, które mieściły się w kwalifikacji ust. 2. Tym samym będą to materiały, które realizowały cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, ponieważ te, które były związane z prowadzoną przez podatnika działalnością nie mogły być uznane za dostawę towarów, w rozumieniu ust. 2, mimo swojego nieodpłatnego charakteru. Podsumowując, po dniu 1 czerwca 2005 r. przekazywanie drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych nie będzie podlegało opodatkowaniu bez względu na cel ale będzie to wynikało z innych przepisów.

Zdaniem Sądu, użycie ulotek reklamowych, w których wymienione były dane dotyczące przedsiębiorstwa, nazwy oferowanych produktów i ich ceny, jak podała Spółka we wniosku o interpretację, należało uznać za nieodpłatną czynność polegającą na przekazaniu tych towarów na cele związane z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą w ramach przedsiębiorstwa. W związku z tym czynności te nie mogły podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jak przyjęły organy podatkowe, na podstawie art. 7 ust. 2 u.p.t.u. z 2004 r. Tym samym organ odwoławczy odmawiając uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji niewłaściwie zastosował ten materialny przepis prawa podatkowego pomijając warunki wynikające z jego części wstępnej.

W takim stanie sprawy nie zachodzi konieczność przesądzenia, czy użycie przedmiotowych ulotek było "zużyciem", czy "przekazaniem" w rozumieniu ust. 2 pkt 2 oraz badania w tym zakresie, czy organy naruszyły przepis art. 120 O.p.

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne należy stwierdzić, że zachodzą podstawy do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), gdyż organy podatkowe naruszyły wyżej wymieniony przepisy materialny mający wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy winien zająć stosowne stanowisko z uwzględnieniem powyższych uwag dotyczących stwierdzonego naruszenia prawa.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 powyższej ustawy i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) w związku z art. 205 § 2 i 3 tej ustawy zasądzając kwotę [...] zł ([...] zł – wpis sądowy, [...] zł – opłata skarbowa od pełnomocnictwa i [...] zł – koszt zastępstwa procesowego).