Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 55/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej (spr.) Ewa Grochowska – Jung Protokolant straszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2015 r. sprawy ze skargi T. T. na orzeczenie dyscyplinarne Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego [...] w [...] orzeczeniem dyscyplinarnym nr [...][...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego w stosunku do młodszego specjalisty Służby Celnej asp. T. T. obwinionej o to, że: na forum [...] w styczniu 2013 r., posługując się Nickiem "[...]", dokonywała wpisów dotyczących Kierownika Oddziału Celnego [...] w [...] M. G., używając zwrotów i określeń o treści: "[...]" (wpis z dnia [...].01.2013, g. 21:28), mających na celu wyrażenie pogardy, upokorzenie oraz szydzenie i ośmieszanie swojego bezpośredniego przełożonego oraz popierała inne wpisy, cyt. "[...]" (wpis z dnia [...].01.2013, g. 20:45), czym naruszyła obowiązki służbowe podlegające odpowiedzialności dyscyplinarnej, tj.:

1) obowiązek dochowania obowiązków wynikających ze złożonego ślubowania, określony w art. 122 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej,

2) obowiązek godnego zachowania się poza służbą, określony w art. 122 pkt 5 ustawy o Służbie Celnej,

uznał obwinioną za winną zarzucanego jej czynu i na podstawie art. 169 ust. 1, przy zastosowaniu art. 167 ust. 4 ustawy o służbie celnej wymierzył jej karę dyscyplinarną, o której mowa w art. 167 ust. 1 pkt 2 ustawy o służbie celnej, tj. karę nagany.

W uzasadnieniu podał, że funkcjonariuszka w swoich wyjaśnieniach przyznała, iż dokonywała wpisów na forum internetowym "[...]". Jednakże wpis dokonany w dniu [...].01.2013 r. nie był kierowany do kierownika Oddziału Celnego [...] w

[...] M. G., ani też do M. G. jako osoby prywatnej, a nadto nie zawierał gróźb karalnych z art. 190 i 226 § 1 Kodeksu karnego. Wpis ten kierowany był tylko i wyłącznie do użytkownika forum "[...]", zawiera krytykę jego wypowiedzi i wyraża dezaprobatę na temat treści jego wpisów. Jego treść nie posiada znamion znieważenia, pomówienia, wyrażenia pogardy, upokorzenia, szydzenia, za co wszczęto wobec niej postępowanie dyscyplinarne. Nie narusza żadnych dóbr prawem chronionych. Powyższy wpis jest tylko alegorią, że wewnętrzne sprawy i zachowania dotyczące określonego środowiska, a szczególnie Służby Celnej, nie mogą być rozpowszechniane i winny pozostać tajemnicą nieujawnianą na zewnątrz. Wpis ten miał na celu wypełnienie obowiązku strzeżenia dobrego imienia Służby Celnej, honoru i godności funkcjonariusza tej służby. Natomiast drugi wpis "[...]", był przez nią napisany z przekąsem, bez aplauzu i euforii, o czym świadczy brak wykrzyknika (!) i również nie miał nic wspólnego z M. G.

Wyjaśniła ponadto, że nie słyszała, aby M. G. miała wśród pracowników Oddziału Celnego [...] w [...] pseudonim "[...]" lub "[...]". Nie miała też z nią kontaktów w sensie prywatnym, a jedynie różnice zdań na tle zawodowym.

Organ podał również, że M. G. przesłuchana w charakterze świadka zeznała, iż wpisy dokonywane na forum internetowym "[...]" w poście o nazwie "[...]", dokonywane są na jej temat. Wywnioskowała to z ich treści: nazywana była "[...]" od nazwiska, [...] od miejsca, gdzie znajduje się Oddział Celny [...] w [...]. Natomiast o tym, że przedmiotowe wpisy obwinionej dotyczą jej osoby, wywnioskowała na podstawie ich treści, zawierających poparcie dla wpisów poprzednich użytkowników "[...]" i "[...]", dotyczących jej osoby. Wskazała też, iż obwiniona dwukrotnie publicznie oskarżyła ją o mobbing.

Organ stwierdził następnie, iż każdy funkcjonariusz celny składa pisemnie ślubowanie, zobowiązując się m. in. do dbania o dobre imię służby, honor i godność funkcjonariusza Celnego (art. 83 ustawy o Służbie Celnej). Funkcjonariusz celny jest obowiązany dochować obowiązków wynikających ze złożonego ślubowania (art. 122 ust. 1 pkt ustawy) oraz godnie zachowywać się w służbie i poza nią (art. 122 ust. 1 pkt 5 ustawy). Ponadto w Kodeksie etyki funkcjonariusza Służby Celnej, za normę stojącą na straży godności i zawodowego prestiżu funkcjonariusza uznano również takie zachowanie w czasie służby i poza nią, które nie godzi w prestiż i dobre imię służby. Natomiast poszanowanie norm prawnych i etycznych przez funkcjonariuszy Celnych służy kształtowaniu pozytywnego wizerunku Służby Celnej w opinii publicznej.

Zdaniem organu zachowanie obwinionej oceniane w tym kontekście, jest w sposób oczywisty sprzeczne z wartościami istotnymi dla Służby Celnej, dotyczącymi dochowania obowiązków wynikających ze złożonego ślubowania oraz obowiązku godnego zachowania się poza służbą. Ponadto wolność słowa, na którą powołuje się obwiniona, powinna uwzględnić poszanowanie wolności praw innych osób, w szczególności w zakresie ich czci i dobrego imienia.

Organ dyscyplinarny podał, iż nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionej dotyczących intencji, jakimi się kierowała dokonując przedmiotowych wpisów. Uznał je za linię obrony przyjętą przez obwinioną, polegającą na nadawaniu wyrazom użytym we wpisach innego znaczenia, niż wyrazy te posiadają w powszechnym znaczeniu.

Odnosząc się do wymiaru kary stwierdził, że jest ona współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia. Wziął pod uwagę okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia obowiązków ciążących na funkcjonariuszu, pobudki działania, zachowanie funkcjonariusza przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby.

W odwołaniu od powyższego orzeczenia dyscyplinarnego T. T. zarzuciła mu obrazę przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia w postaci naruszenia art. 4 i 5 § 2 kpk oraz art. 7 kpk poprzez:

1) błędną ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie, prowadzącą do uznania obwinionej za winną zarzucanego jej czynu, objawiającą się tym, iż odmówiono wiarygodności twierdzeniom obwinionej wskazującym na rzeczywistego adresata wypowiedzi oraz intencje obwinionej, a zamiast tego dano wiarę subiektywnym odczuciom i domysłom M. G.,

2) ukaranie obwinionej wyłącznie na podstawie poszlak, tj. wyłącznie domysłów organu dyscyplinarnego, opierających się na subiektywnych odczuciach i emocjach M. G., a nie na bezspornych faktach i tym samym ukaranie obwinionej pomimo istniejących nieusuwalnych wątpliwości oraz pomimo braku jednoznacznego udowodnienia winy obwinionej.

Z uwagi na powyższe zarzuty wniosła o jego zmianę poprzez uniewinnienie od popełnienia zarzucanych przewinień dyscyplinarnych.

Dyrektor Izby Celnej w [...] orzeczeniem dyscyplinarnym nr [...][...] z dnia [...] października 2014 r., na podstawie art. 437 § 1 Kodeksu postępowania karnego w związku z art. 187 ustawy o Służbie Celnej, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne.

W uzasadnieniu wskazał, że stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie nie budzi jakiejkolwiek wątpliwości orzekającego i nie jest kwestionowany przez obwinioną, która w trakcie wysłuchania przed organem odwoławczym potwierdziła fakt dokonania wpisów na forum internetowym "[...]" w dniu [...].01.2013 r. oraz w dniu [...].01.2013 r., zaś kserokopia wydruku wpisów stanowi materiał dowodowy znajdujący się w aktach.

W jego ocenie nie zasługuje na uwzględnienie argument, że wpis z dnia [...].01.2013 r. o treści "[...]", miał charakter ironiczny, wyrażający dezaprobatę dla uczestników dyskusji. W tym przypadku dla oceny rzeczywistych motywów działania obwinionej istotna jest bowiem kolejność dokonania zakwestionowanych wpisów. Treść późniejszego, tj. z dnia [...].01.2013 r. nie pozostawia żadnych złudzeń co do rzeczywistych intencji autora i przeczy wyjaśnieniom o wyrażaniu w ten sposób dezaprobaty dla uczestników dyskusji. Wprost przeciwnie, wpis ten zachęcał do przystąpienia do dyskusji innych użytkowników forum, nie wypowiadających się dotychczas w tej kwestii. Świadczy o tym pełna treść wpisu z [...].01.2013 r. "[...]".

Zdaniem Dyrektora wpis z [...].01.2013 r. dotyczył Kierownika Oddziału Celnego [...] w [...], a nie był kierowany do użytkownika "[...]". Zdrobnienie "[...]" pochodzi od wyrazu "[...]", a jak wynika z postanowienia Prokuratury Rejonowej [...] w [...] z dnia [...] maja 2013 r. o umorzeniu dochodzenia w sprawie sygn. [...], M. G. na forum "[...]", była nazywana "[...]". Organ odwoławczy oceniając zachowanie obwinionej w kategorii prawidłowości postępowania poza służbą uznał jako niegodne funkcjonariusza Służby Celnej i to niezależnie od faktu, czy sformułowanie "[...]" obwiniona skierowała wobec M. G., czy też innej osoby. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż zapis ten dotyczył funkcjonariusza celnego. Regulamin forum "[...]" w pkt 4 stanowi, że niedopuszczalne jest używanie na forum wyrazów wulgarnych oraz obrażających użytkowników forum oraz osoby trzecie. W orzecznictwie podkreśla się, że zniesławienie osoby/organ przy pomocy internetu jest dużo groźniejsze od tradycyjnych pomówień, gdyż wypowiedzi tam zamieszczone są dostępne dla wielu osób i pozostają w sieci przez długi czas.

Organ podniósł, że zgodnie z treścią ślubowania (art. 83 ustawy o Służbie Celnej), funkcjonariusz ślubuje strzec m. in. dobrego imienia służby. Natomiast w przedmiotowej sprawie obwiniona będąca długoletnim funkcjonariuszem i mająca pełną świadomość, że postępuje w sposób niewłaściwy i nieusprawiedliwiony jakimikolwiek okolicznościami, naraziła dobre imię służby poprzez ośmieszenie funkcjonariuszy i postawienie ich w niekorzystnym świetle. Z tego względu uznał, że zaskarżane orzeczenie jest prawidłowe zarówno w zakresie dokonanych ustaleń, jak i wymierzonej kary.

Dyrektor Izby Celnej w [...] odnosząc się do zarzutów odwołania wskazał, iż przepis art. 4 kpk nie może stanowić samodzielnej podstawy odwoławczej, gdyż określa ogólną dyrektywę postępowania i dopiero wskazanie konkretnych przepisów ustawy procesowej, które organ miałby naruszyć wbrew zasadzie obiektywizmu, uczyniłoby taki zarzut chociażby formalnie poprawnym. Natomiast nieporozumieniem jest formułowanie zarzutu obrazy art. 5 § 2 kpk oraz art. 7 kpk w sytuacji, gdy przepisy te mają charakter rozłączny. Jeżeli dane ustalenie faktyczne jest wynikiem oceny dowodów, nie zaś rozstrzygnięciem wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, to wówczas brak jest przesłanek do skutecznego stawiania zarzutu naruszenia art. 5 § 2 kpk. Natomiast zarzut naruszenia swobodnej oceny dowodów (art. 7 kpk) może się okazać skuteczny tylko wtedy, gdy podnosząca go strona wykaże, iż sąd (organ orzekający) nie respektował przy ocenie dowodów wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady prawidłowego (logicznego) rozumowania.

W skardze na powyższe orzeczenie dyscyplinarne do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. T. zarzuciła mu obrazę art. 457 § 3 kpk w zw. z art. 178 ust. 3 pkt 6 ustawy o Służbie Celnej, poprzez brak rozpoznania (względnie: brak należytego i wszechstronnego rozpoznania) zarzutów odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego organu pierwszej instancji, w kontekście zarzutu obrazy przepisu art. 5 § 2 kpk oraz art. 4 i 7 kpk (zarzucających wadliwe przyjęcie, iż obwiniona pisała w swoim poście od początku "[...] ..." do Kierownika Oddziału Celnego [...] w [...], tj. M. G.).

Podniosła również inne zarzuty procesowe w postaci:

1) obrazy przepisu art. 5 § 2 kpk, poprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości w sprawie na niekorzyść obwinionej,

2) obrazy art. 178 ust. 3 pkt 6 ustawy o Służbie Celnej, poprzez sporządzenie uzasadnienia zawierającego wewnętrzne sprzeczności, lakonicznego i nieuzasadniającego merytorycznie zasadności podjętej decyzji.

Skarżąca zarzuciła ponadto dokonanie przez Dyrektora Izby Celnej w [...] wadliwych ustaleń faktycznych mogących mieć istotny wpływ na treść orzeczenia poprzez:

a) przyjęcie, iż obwiniona uczestniczyła wcześniej w prowadzonej dyskusji w okresie [...].09.2012-[...].02.2013 i że dotyczyła ona wyłącznie M. G., w sytuacji gdy obwiniona w temacie "[...]? Dokonała tylko 2 wpisów (oba objęte są zarzutami dyscyplinarnymi), a sam temat nie dotyczył wyłącznie osoby Pani M. G.

b) przyjęcie, że w użytym przez obwinioną zwrocie "[...]" w poście zaczynającym się od słów "[...] ..." miała na myśli relację między swoją przełożoną M. G., a pozostałymi funkcjonariuszami i że tu chodziło o osobę posiadającą własne stado (zarządzająca nim), podczas gdy zwrot ten oznaczał osobę należącą do danej grupy (stada), a nie nią władający

c) przyjęcie, że obwiniona w poście zaczynającym się od słów "[...] ..." pisze na pewno do osoby należącej do Służby Celnej (do funkcjonariusza celnego), podczas gdy nie wiadomo kim był użytkownik "[...]", a na forum mogą się rejestrować również inne osoby (np. obecni "cywile" lub emeryci, a także po prostu osoby trzecie)

d) przyjęcie, iż w poście zaczynającym się od słów "[...] ..." obwiniona poprzez postawione kropki "zakodowała" przekleństwo w sytuacji gdy obwiniona użyła konstrukcji wielokropka i jednostronne odczytywanie tego zwrotu nie jest uzasadnione (może mieć on również inne znaczenia)

e) poprzez przyjęcie, iż post obwinionej zaczynający się od słów "Brawo dla autorów..." ma charakter negatywny, pejoratywny i jest wyrażony w taki sposób i w takiej sytuacji, iż zasługuje na ukaranie

f) przez przyjęcie, iż obwiniona wyrażała się pejoratywnie o Służbie Celnej i do tego zachęcała innych.

Wskazując na powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia.

W uzasadnieniu wskazała w szczególności, że organ w uzasadnieniu zaskarżanego orzeczenia w znaczącej mierze koncentruje się na fakcie użycia przez skarżącą rzekomo wulgarnego sformułowania "[...]". W jej ocenie uznanie powyższego wyrazu za wulgarny do tego stopnia, iż wymaga wymierzenia kary dyscyplinarnej, zakrawa na absurd.

Ponadto rozumowanie, że skarżąca miałaby nagle bezpośrednio zwrócić się do M. G. (w sytuacji, gdy nie brała ona udziału w dyskusji i wiadomo, iż to nie ona była użytkownikiem o nazwie "z. gula"), jest zupełnie niezrozumiałe, nielogiczne i niczym nieuzasadnione.

Skarżąca stwierdziła również, że brak jej uniewinnienia w okolicznościach niniejszej sprawy, jest wyrazem wyraźnego naruszenia zasady in dubio pro reo, określonej w art. 5 § 2 kpk.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Problematyką służb mundurowych (i umundurowanych) w tym Służby Celnej, wielokrotnie zajmował się Trybunał Konstytucyjny. W wyroku z dnia 19 października 2004 r., sygn. akt K 1/04 (OTK-A 2004/9/93, Dz. U. 2004/236/2371) wskazał, że: "Funkcjonariusze celni są zaliczani do tzw. służb mundurowych. Na specyfikę statusu pracowniczego przedstawicieli tej kategorii funkcjonariuszy publicznych, wyznaczonego przede wszystkim przez zakres przyznanych im kompetencji oraz szczególne warunki pełnienia służby, Trybunał zwracał uwagę już kilkakrotnie, m. in. w wyrokach z: 23 września 1997 r. sygn. K 25/96 (OTK ZU nr 3-4/1997, poz. 36) oraz 27 stycznia 2003 r., sygn. SK 27/02 (OTK ZU nr 1/17/2003, poz.2).

W sprawie o sygn. SK 14/98 (wyrok z 14 grudnia 1999 r., OTK ZU nr 7/1999, poz. 163) stwierdził, że: "stosunki służbowe żołnierzy zawodowych (a także innych służb mundurowych) nie są stosunkami pracy, lecz mają charakter stosunków administracyjno-prawnych, powstających w drodze powołania, w związku z dobrowolnym zgłoszeniem się do służby. Kandydat (...) od momentu powołania poddać się musi regułom pełnienia służby, nacechowanej istnieniem specjalnych uprawnień, ale też obowiązków". Z kolei w sprawie o sygn. K 25/96, wśród szczególnych warunków uzasadniających korzystniejsze zasady nabywania przez funkcjonariuszy służb mundurowych uprawnień emerytalno-rentowych oraz ustalaniu ich rozmiaru, wymienił m. in.: pełną dyspozycyjność i zależność od władzy służbowej, wykonywanie zadań w nielimitowanym czasie pracy i trudnych warunkach, związanych nierzadko z bezpośrednim narażeniem życia i zdrowia (np. w czasie udziału w obronie kraju lub ochronie bezpieczeństwa obywateli), wysoką sprawność fizyczną i psychiczną wymaganą w całym okresie jej pełnienia, niewielkie możliwości wykonywania dodatkowej pracy i posiadania innych źródeł utrzymania, ograniczone prawo udziału w życiu politycznym i zrzeszania się (...). Wskazaną specyfikę pracy w służbach mundurowych należy uznać za przesłankę uzasadniającą dopuszczalność wprowadzenia z jednej strony wyższych wymagań personalnych kwalifikacyjnych czy charakterologicznych od kandydatów do służby, z drugiej zaś - odmiennego i bardziej rygorystycznego niż w przypadku pozostałych profesji ukształtowania zasad utraty statusu pracowniczego.

Zauważyć jednak należy, że służby mundurowe (i umundurowane) nie tworzą bezwzględnie jednolitej kategorii zawodowej. Każda z grup obejmowanych tym mianem – także Służba Celna - ma własną specyfikę, która może uzasadniać ich swoiste różnicowanie."

W tym duchu ukształtowane zostały obowiązki i prawa funkcjonariuszy zamieszczone w Rozdziale 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej ( j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1404 ze zm.) Stosownie do art. 122 powołanej ustawy, funkcjonariusz jest obowiązany w szczególności:

1) dochować obowiązków wynikających ze złożonego ślubowania,

2) rzetelnie i terminowo wykonywać powierzone zadania,

3) racjonalnie gospodarować środkami publicznymi,

4) podnosić kwalifikacje zawodowe,

5) godnie zachowywać się w służbie i poza nią.

Treść ślubowania zawiera przepis art. 83 ust. 1 ww. ustawy, który brzmi: " świadomy podejmowanych obowiązków funkcjonariusza celnego ślubuję wiernie służyć

Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzegać Zasad Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i obowiązującego porządku prawnego, rzetelnie wykonywać powierzone mi zadania oraz strzec dobrego imienia służby, honoru i godności funkcjonariusza, a także przestrzegać zasad etyki funkcjonariusza Służby Celnej."

Ponadto Kodeks etyki funkcjonariusza Służby Celnej za normę stojącą na straży godności i prestiżu zawodowego funkcjonariusza uznaje takie zachowanie w czasie służby i poza nią, które nie godzi w prestiż i dobre imię służby.

Podobnie jak ma to miejsce w innych służbach mundurowych (i umundurowanych), ustawa o Służbie Celnej reguluje odpowiedzialność dyscyplinarną funkcjonariuszy.

W myśl art. 166 tej ustawy, funkcjonariusze podlegają odpowiedzialności służbowej za naruszenie obowiązków służbowych, w szczególności za, m. in. niedopełnienie obowiązków służbowych lub wynikających ze złożonego ślubowania oraz przepisów prawa (pkt 1).

W niniejszej sprawie skarżąca została uznana za winną naruszenia obowiązków służbowych wynikających ze złożonego ślubowania oraz obowiązku godnego zachowania się poza służbą poprzez to, że na forum internetowym "[...]", w styczniu 2013 r., posługując się nickiem "[...]", dokonywała wpisów dotyczących Kierownika Oddziału Celnego [...] w [...] M. G., używając zwrotów i określeń o treści: "[...] (wpis z dnia [...].01.2013 r., g. 21:28), mających na celu wyrażenie pogardy, upokorzenie oraz wyszydzenie i ośmieszenie swojego bezpośredniego przełożonego oraz popierała inne wpisy cyt.: "[...] (...)" (wpis z dnia [...].01.2013 r., godz. 20:45), co podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej na podstawie art. 166 pkt 1 ustawy o Służbie Celnej, oraz wymierzono jej karę dyscyplinarną nagany, określoną w art. 167 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy.

W ocenie Sądu stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, ponieważ skarżąca w wyjaśnieniach składanych w toku postępowania dyscyplinarnego przyznała, iż przedmiotowych wpisów dokonała. Również treść wpisów nie jest przez skarżącą kwestionowana.

Spór dotyczy natomiast intencji i motywów działania skarżącej oraz charakteru dokonanych wpisów.

Sąd podziela w tej kwestii stanowisko organu, iż wyjaśnienia skarżącej, że wpis z dnia [...].01.2013 r. był kierowany do użytkownika forum "[...]", a nie do M. G., nie zasługują na akceptację. Określenie w nim zawarte, tj. "[...]" jest bowiem zdrobnieniem wyrazu "[...]", a jak wynika z ustaleń Prokuratury Rejonowej [...] w [...], która prowadziła dochodzenie w sprawie sygn. [...], M. G. na forum "[...]", była nazywana "[...]". Wpisy dotyczące M. G. dokonywane były na przedmiotowym forum od [...].09.2012 do [...].02.2013, a skarżąca brała wcześniej udział w dyskusji tam prowadzonej, co sama potwierdziła.

Ponadto o tym, którego funkcjonariusza w rzeczywistości dotyczył wpis oraz, że był on czytelny dla innych uczestników dyskusji, świadczy okoliczność, iż użytkownik posługujący się nickiem "[...]" przypisał go do konkretnej osoby i w odpowiedzi na forum z dnia [...].01.2013 r., podjął on ze skarżącą polemiką.

Również zwrot "[...]", przemawia za tym, że był on kierowany do osoby zajmującej stanowisko związane ze zwierzchnictwem służbowym.

Niewątpliwie zdaniem Sądu, także wpis o treści... "[...]" z [...].01.2013 r. w kontekście jego rozwinięcia z [...].01.2013 r. ("[...]."), zachęcał do dyskusji innych uczestników i nie stanowił dezaprobaty dla ich wpisów.

Takie zachowanie skarżącej bez wątpienia stoi w sprzeczności ze złożonym ślubowaniem, godzi bowiem w dobre imię służby, honor i godność funkcjonariuszy oraz zasady etyki funkcjonariusza Służby Celnej, w tym jego prestiż. Przynosi również szkodę wizerunkową Służbie Celnej jako jednolitej umundurowanej formacji, utworzonej w celu zapewnienia ochrony i bezpieczeństwa obszaru celnego Unii Europejskiej (...) (art. 1 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej). Tym bardziej, że dostęp do internetu jest obecnie powszechny, co umożliwia zapoznanie się z przedmiotowymi wpisami dużej ilości osób, a także rozpowszechnianie ich na innych forach internetowych. Z tego względu, jak stwierdził Sąd Najwyższy Izba Karna w powołanym przez organ wyroku z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt V KK 391/11, zniesławienie osoby/organu przy pomocy internetu jest dużo groźniejsze od tradycyjnych pomówień.

W świetle powyższego nie zasługuje na aprobatę podstawowy zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 457 § 3 Kodeksu postepowania karnego w zw. z art. 178 ust. 3 pkt 6 ustawy o Służbie Celnej. Wbrew bowiem argumentacji skarżącej, zaskarżone orzeczenie zawiera uzasadnienie faktyczne oraz prawne, a nadto organ podał, czym się kierował utrzymując w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji oraz dlaczego zarzuty i wnioski odwoławcze uznał za niezasadne.

Podzielić należy twierdzenie organu, iż argumenty podnoszone przez skarżącą stanowiły w istocie przyjętą przez nią linię obrony i pozostają w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym.

Nie jest uprawniony również zarzut naruszenia art. 5 § 2 kpk poprzez rozstrzygnięcie niedających się w sprawie rozstrzygnąć wątpliwości na niekorzyść skarżącej. Jak Sąd już wskazał wcześniej, a przyznała to skarżąca, stan faktyczny w sprawie jest bezsporny, a w związku z tym żadnych wątpliwości na niekorzyść skarżącej organ rozstrzygać nie mógł. W konsekwencji również dalsze zarzuty odnoszące się do stanu faktycznego są chybione. Nie sposób także zarzucić organowi naruszenia prawa w zakresie wymiaru kary dyscyplinarnej. Wymierzając skarżącej karę dyscyplinarną nagany, która mieści się w katalogu kar dyscyplinarnych, określonym w przepisie art. 167 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej i jest wymieniana jako druga w kolejności, jeśli chodzi o dolegliwość, Dyrektor Izby Celnej w [...] wskazał, jakie okoliczności wziął pod uwagę przy wyborze kary.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.