Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1436/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 185 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 9 sierpnia 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędziowie: sędzia del. NSA Teresa Kobylecka sędzia NSA Jolanta Rudnicka Protokolant : starszy sekretarz sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2013 r. skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1574/12 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1574/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pkt I oddalił skargę K. G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w pkt II przyznał ze środków budżetowych WSA w Warszawie na rzecz adwokata R. P. kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu.

Jak wynika z akt sprawy, Wójt Gminy Czernice Borowe wnioskiem z dnia 23 listopada 2011 r. wystąpił do Starosty Przasnyskiego o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej polegającej na przebudowie i rozbudowie drogi gminnej w miejscowości O. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] Starosta Przasnyski wezwał wnioskodawcę do usunięcie szeregu nieprawidłowości przy złożonym wniosku.

Starosta Przasnyski decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] na podstawie art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. Nr 80, poz. 721, ze zm.), zw. dalej specustawą, art. 28 ust. 1, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) i art. 104 k.p.a., udzielił pozwolenia na budowę oraz zatwierdził projekt podziału nieruchomości na potrzeby inwestycji: rozbudowa drogi gminnej w miejscowości O., gm. [...] (KOB XXV), na działkach obręb ewidencyjny O.: 1) działka pasa drogowego: [...]; 2) działki wynikające z projektu podziału nieruchomości: [...].

Odwołanie do Wojewody Mazowieckiego od powyższej decyzji Starosty Przasnyskiego wnieśli Grażyna Miecznikowska, K. G. oraz A. G.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego utrzymał w mocy decyzję Starosty Przasnyskiego z dnia [...] kwietnia 2012 r.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że Gmina Czernice Borowe spełniła warunki wymagane w procedurze ubiegania się o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej stosownie do treści art. 11d ust. 1 specustawy. Inwestor do wniosku o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej załączył: – wycinek mapy zasadniczej m. O. w skali 1:500 przedstawiający proponowany przebieg drogi gminnej, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu; – analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi; – mapy zawierające projekty podziału nieruchomości – działki nr ew. [...], sporządzone zgodnie z przepisami o gospodarce nieruchomościami; – określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Zarząd Województwa Mazowieckiego w Warszawie, pismem z dnia 16 czerwca 2011 r. znak [...], pozytywnie zaopiniował materiały do wniosku o uzyskanie "decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej" w zakresie przebudowy drogi gminnej w m. O., gm. [...]. Pismem z dnia 28 czerwca 2011 r. znak [...]Przewodniczący Zarządu Powiatu Przasnyskiego zaopiniował pozytywnie realizację inwestycji drogowej, projekt pn. "Przebudowa drogi gminnej w miejscowości O. Gmina [...]". Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków, pismem z dnia 15 czerwca 2011 r. znak [...], zaopiniował pozytywnie realizację zamierzonej inwestycji. Pismem z dnia 8 czerwca 2011 r. znak [...], Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Olsztynie zajął stanowisko w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. znak [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie wydał pozytywną opinię do wniosku z dnia [...] września 2011 r. znak [...] Wójta Gminy Czernice Borowe o uzyskanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla zadania: "Przebudowa drogi gminnej w miejscowości O.c, gm. [...]".

Wojewoda wskazał, że na podstawie art. 12 ust. 1, ust. 4 pkt 2 specustawy "Decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości. Nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt ...., stają się z mocy prawa: 2) własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych – z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna". Zatem nabycie działek wynikające z projektu podziału nieruchomości: [...] na rozbudowę drogi gminnej w miejscowości O. gm. [...], jest zgodne z prawem.

Wojewoda podniósł również, że w dniu 9 lipca 2007 r. Rada Gminy Czernice Borowe podjęła uchwałę nr [...] w sprawie zaliczenia istniejącej drogi (położonej na działce nr [...]) na terenie gminy [...] w miejscowości O., do kategorii dróg gminnych (Dz.Urz. Woj. Mazowieckiego z 2007 r. Nr 204, poz. 5790). Zatem Gmina Czernice Borowe mogła ubiegać się o rozbudowę drogi gminnej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na powyższą decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2012 r. złożył K. G.

Wyrokiem z dnia 19 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1574/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że postępowanie w sprawie przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, jak wynika to z tytułu ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., ma charakter szczególny. Ten szczególny charakter dotyczy też zasad prowadzenia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wyłączone są zasady i przepisy proceduralne postępowania opartego na przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli określone kwestie proceduralne zostały uregulowane w tej ustawie, a zatem powołanie się przez skarżących w skardze na zasady ogólne i przepisy postępowania wynikające z k.p.a. może być rozpatrywane przez sąd administracyjny tylko w kontekście art. 11c tej ustawy. Zgodnie z art. 11c specustawy do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy k.p.a., z zastrzeżeniem przepisów ustawy. Celem ustawy o realizacji inwestycji drogowych jest przyspieszenie realizacji dróg publicznych, rozwiązania proceduralne w niej zawarte mają zaś temu celowi służyć. Stąd też wprowadzenie w niej rozwiązań skracających tryb postępowania, koncentrujących materiał dowodowy sprawy, a także zakres i skutki kwestionowania rozstrzygnięć. Administracyjne postępowanie jurysdykcyjne kończące się decyzją zezwalającą na realizację inwestycji drogowej rozpoczyna się od złożenia wniosku przez inwestora (art. 11a ustawy w związku z art. 61 § 3 k.p.a.). Przed złożeniem tego wniosku inwestor wykonuje szereg czynności związanych z przygotowaniem wniosku w tym dołącza szereg opinii (art. 11b i 11d pkt 8 specustawy). Oznacza to, że uzyskiwanie opinii poprzedza złożenie wniosku, a zatem czynności te są dokonywane przed formalnym wszczęciem postępowania w sprawie przy czym opinie i uzgodnienia zawarte są w aktach sprawy jak i uzyskane w trakcie postępowania i stanowią podstawę do ich oceny przez organ oraz powołania się na nie w decyzji.

Zdaniem Sądu, nie naruszono przepisów specustawy, ponieważ organ prawidłowo wykonał wszelkie czynności związane z zawiadomieniem stron w trybie przewidzianym w ustawie, dostatecznie identyfikując wydawane decyzje w sposób umożliwiający złożenie środków zaskarżenia, co też stało się podstawą rozpatrzenia odwołania od decyzji organu I instancji, a w konsekwencji rozpatrzenia skargi przez sąd administracyjny. Nie można zatem skutecznie zarzucić, że ewentualne uchybienia w tym zakresie miały znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 11e ustawy o realizacji inwestycji drogowych nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami.

Sąd podkreślił, że zgodnie z przepisami ustawy o realizacji inwestycji drogowych Starosta pełni w procesie budowy drogi krajowej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych rozwiązań. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych a następnie techniczno-wykonawczych inwestycji. W związku z powyższym Wojewoda nie ma kompetencji do dokonywania zmian w przedstawionej przez inwestora koncepcji przebiegu drogi. Co do zasady decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Jak wynika bowiem z treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w trybie ustawy o realizacji inwestycji drogowych nie wymaga uprzednio przeprowadzenia postępowania wywłaszczeniowego. Skarżący winien mieć na względzie, że realizacja drogi publicznej jest inwestycją publiczną, która ma na celu poprawę bezpieczeństwa użytkowników tej drogi. W ramach tego postępowanie nie jest więc zasadne domaganie się uwzględnienia interesu konkretnej strony postępowania, który nie wiązałby się bezpośrednio z realizacją przedsięwzięcia drogowego. Z tego względu organ administracyjny zatwierdził dokumentację przedstawioną przez inwestora, zgodnie z którą dokonano podziału działek położonych w liniach rozgraniczających terenu inwestycji. Zgodnie z art. 12 ust. 1 specustawy decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości. Z mocy prawa tak dokonany podział nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości (art. 12 ust. 3). Zgodnie z art. 12 ust. 4f odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe. Zatem w okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżącemu za utracone części działek przysługiwać będzie odszkodowanie.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, wskazującego na budowę drogi na części jego działki, Sąd podniósł, że rozwiązania przebiegu drogi, uwzględniając zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącej, a fakt, że organ nie uwzględnił żądań skarżącego nie świadczy o tym, że ich nie badał. Naruszenie prawa własności skarżącego odbywało się w zgodzie z przepisami rangi ustawowej. Zasady równości stron, uwzględniania interesu społecznego, uwzględniania słusznego interesu obywateli, nie mogą być utożsamiane z obowiązkiem organu administracji każdorazowego uwzględniania wniosków stron postępowania. Nieuwzględnienie przez organy administracji postulatów skarżącego nie może oznaczać naruszenia przez organ odwoławczy tych zasad.

Z akt sprawy wynika, że inwestor w trakcie postępowania złożył kompletną dokumentację. A zatem zostały spełnione wymagania, o jakich mowa w art. 11d ust. 1 specustawy. Ponadto w zaskarżonej decyzji zawarte zostały wszystkie elementy o jakich mowa w art. 11f ust. 1. Zgodnie z treścią art. 11i ust. 1 specustawy w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. A zatem organ musiał dokonać określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego sprawdzeń. Nie ulega wątpliwości, że organ administracyjny wywiązał się z ww. obowiązków sprawdzenia planowanej inwestycji z przepisami ustawy czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasadnie wskazując, że na podstawie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w związku z art. 11i ust. 1 ustawy o realizacji inwestycji drogowych Starosta Przasnyski nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 lutego 2013 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł K. G. zaskarżając wyrok w części tj. w pkt I i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 135 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. w związku z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) dalej p.u.s.a., poprzez błędne uznanie przez Sąd I instancji, iż zaskarżona decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2012 r. odpowiada prawu i bezzasadnym oddaleniu skargi w sytuacji, gdy organ administracji wydając zaskarżoną decyzję naruszył zarówno przepisy prawa materialnego, jak również przepisy postępowania administracyjnego.

Skarżący kasacyjnie zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego:

2) art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego inwestycji drogowej, który zakłada zetknięcie krawędzi projektowanej jezdni z budynkiem skarżącego, w sytuacji gdy powołany przepis dopuszcza budowę drogi gminnej w odległości minimum 6 metrów od zewnętrznej krawędzi jezdni do budynku;

3) § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. (Dz.U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego inwestycji drogowej, który zakłada budowę drogi gminnej w liniach rozgraniczających – 7 metrów, w sytuacji gdy wskazany przepis dopuszcza budowę drogi gminnej przy najmniejszej szerokości w liniach rozgraniczających wynoszącej 12 metrów;

4) art. 11f ust. 1 specustawy poprzez zatwierdzenie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, w sytuacji gdy została ona oparta na projekcie budowlanym, który rażąco narusza przepisy prawa materialnego, jak również przedmiotowa decyzja całkowicie pominęła uzasadnione interesy osób trzecich, w tym skarżącego;

5) art. 7, art. 77 oraz art. 107 ust. 1 i 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym nie zapoznanie się z materiałem dowodowym – projektem budowlanym zatwierdzonym przez Starostę, stanowiącym podstawę wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, pominięcie wskazywanych przez skarżącego zarzutów dotyczących niezgodności z prawem przedmiotowego projektu budowlanego.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie wniósł również, że w przypadku oddalenia skargi o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, chociaż nie z wszystkimi zarzutami w niej zamieszczonymi należy się zgodzić. Podobnie nie można podzielić wszystkich stwierdzeń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

W pierwszym rzędzie należy uwzględnić zarzut skargi kasacyjnej zamieszczony w pkt Ia, dotyczący naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, gdyż tej kwestii nie wyjaśniły organy prowadzące postępowanie administracyjne, jak i Sąd wydający zaskarżony wyrok.

Zgodnie z powyższym przepisem obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej w przypadku drogi gminnej w terenie zabudowy – 6 m a poza terenem zabudowy 15 m. Tymczasem jak wynika z rysunków, map i planów projektu budowlanego, projektowana droga będzie przebiegała w całkowitym zbliżeniu do budynku skarżącego znajdującego się na działce nr [...]. Tym samym po realizacji przedmiotowej drogi budynek skarżącego będzie usytuowany w sprzeczności z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

W dokumentacji projektowej "Opis techniczny do projektu zagospodarowania terenu" pkt 3 Cel opracowania jest informacja, iż "Na działce nr [...] znajduje się budynek gospodarczy z przybudówką o wymiarach 1,7 x 2,6 m i drewnianej konstrukcji, która nie jest trwale związana z gruntem. Przybudówka w trakcie rozbudowy drogi zostanie rozebrana na koszt inwestora. Nie spowoduje to zmiany przeznaczenia oraz trwałości konstrukcyjnej zasadniczego budynku, który pozostanie w stanie nienaruszonym". Próżno jednak szukać informacji w jakiej odległości ma przebiegać projektowana droga gminna od budynku skarżącego stojącego na działce nr [...]. Nie wiadomo też, dlaczego w tym przypadku, jeżeliby droga miała przebiegać zbyt blisko budynku skarżącego, nie skorzystano z możliwości jakie daje art. 13 ust. 3 specustawy w stosunku do działki nr [...].

Brak wyjaśnienia powyższych wątpliwości świadczy o naruszeniu przez organy przepisów art. 7, 77 oraz art. 107 ust. 1 i 3 k.p.a. Natomiast w stosunku do zaskarżonego wyroku uzasadnia to zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zawiera szereg uproszczeń i odstępstw proceduralnych (art. 11c, art. 11d ust. 3, 4, 6, art. 11f ust. 2, art. 11i), jednak nie oznacza to, że przepisy jej mogą być interpretowane w drodze wykładni rozszerzającej z naruszeniem postanowień ustawy o drogach publicznych.

Specjalny charakter ustawy, nie zwalnia też sądu od prawidłowej kontroli zaskarżonego aktu wydanego w oparciu o przepisy tej ustawy, tym bardziej kiedy nie mają zastosowania ograniczenia wynikające z art. 31 ust. 2.

Nie ma natomiast uzasadnienia zarzut zamieszczony w pkt Ib skargi kasacyjnej, gdyż decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej dotyczy drogi kategorii D, która zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia MTiGM z dnia 2 marca 1999 r. w liniach rozgraniczających powinna mieć szerokość 10 m. Tymczasem w decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w pkt I mowa jest o rozbudowie pasa drogowego do 7 m. Co należy rozumieć pod pojęciem pasa drogowego zdefiniowane jest w art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Natomiast pojęcie linii rozgraniczających drogę zostało zdefiniowane w § 3 pkt 3 ww. rozporządzenia.

Nie ma też uzasadnienia zarzut naruszenia art. 11f ust. 1 specustawy, gdyż jako zarzut naruszenia prawa materialnego stosownie do art. 174 pkt 1 p.p.s.a., wymagał wskazania czy naruszenie ma miejsce przez błędną jego wykładnię, czy też przez niewłaściwe zastosowanie. Poza tym wskazanie art. 11f ust. 1 jest zbyt ogólnikowe, skoro przepis ten zawiera kilkanaście jednostek redakcyjnych – punktów i podpunktów.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258–261 p.p.s.a.

Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć w wojewódzkim sądzie administracyjnym stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.