Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 1409/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ar. 2, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 20, art. 32
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska - Baran po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Rady Gminy [...] w przedmiocie podjęcia uchwały o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W piśmie z 31 lipca 2019 r. M. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rady Gminy [...] w przedmiocie podjęcia uchwały o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek o nr ewidencyjnych [...], [...], [...] i [...].

Z uwagi na to, że skarżący poinformował, że skargę wniósł w imieniu własnym oraz grupy mieszkańców, w piśmie z dnia 16 września 2019 r. wezwano M. G. do wskazania imion i nazwisk tych osób oraz ich adresów a także nadesłania pisemnej zgody tych osób na wniesienie skargi (o której mowa w art. 101 ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym).

Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 4 października 2019 r.

W piśmie z dnia 11 października 2019 r. skarżący poinformował, że nie uzyskał pisemnego umocowania do prowadzenia sprawy 229 osób pośrednio lub bezpośrednio zainteresowanych zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla powyższych działek.

Wobec tego Sąd uznał za skarżącego wyłącznie M. G.,

W piśmie z dnia 27 sierpnia 2019 r. Rada Gminy [...] udzielając odpowiedzi na skargę, wniosła o umorzenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Kognicja sądów administracyjnych określona została m. in. w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. zwaną dalej Ppsa). Z treści tego przepisu wynika, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5), akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6), bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8),

bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9).

Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że skarga na bezczynność nie obejmuje działań administracji publicznej opisanych w pkt 5 czyli dotyczących stanowienia aktów prawa miejscowego.

Procedurę uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym jego zmiany, regulują przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 27 tej ustawy zmiana studium lub planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim są one uchwalane. Stosownie zaś do art. 20 ust. 1 cyt. ustawy plan miejscowy uchwala rada gminy.

Podkreślić przy tym należy, że organ gminy korzysta z władztwa planistycznego, co oznacza, że to od niego zależy czy dojedzie do uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poza przypadkami, kiedy wymagają tego przepisy odrębne (art. 14 ust. 7 cyt. ustawy).

Artykuł 32 powołanej ustawy nakłada na wójta, prezydenta miasta bądź burmistrza określone obowiązki związane z aktualnością planów miejscowych; jednak jednocześnie ustawodawca nie określił terminu, w jakim rada gminy powinna podjąć uchwałę w sprawie przystąpienia do zmiany planu, nie określił również maksymalnego terminu przeprowadzenia procedury planistycznej.

Brak takich ograniczeń jest oczywistą konsekwencją samodzielności gminy w podejmowaniu tego typu działań. Skoro powyższe zadania należą do zadań własnych gminy i wykonywane są samodzielnie, ustawodawca nie wprowadza systemu sankcji przymuszających gminę do realizacji tego obowiązku. fakultatywność zmian w planie miejscowym przesądza, że brak jest możliwości złożenia skargi na bezczynność rady gminy w tym zakresie na podstawie art. 101a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (por. postanowienie NSA z 26 lutego 2013 r., II OSK 360/13).

W świetle powyższych rozważań należy uznać, że niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organu gminy w przedmiocie podjęcia uchwały o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji gdy zgodnie z przepisami art. 14 ust. 1 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sporządzanie takiego planu (jego zmiany) nie jest obowiązkowe.

Pogląd o niedopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie podjęcia uchwały o zmianie planu miejscowego jest także jednolicie przyjmowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 24 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1745/10, z dnia 26 lutego 2013r. sygn. akt II OSK 360/13, z dnia 6 października 2011r. sygn. akt II OSK 1501/11, z dnia 29 stycznia 2013r. sygn. akt II OSK 59/13).

Dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa należało orzec jak w sentencji.