Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1112/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1  pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 235(1),  art. 237 par. 1 pkt 3-6 i  par. 1
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: art. 7,  art. 77,  art. 80,  art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 5, par. 6,  par. 8
journal: Dz.U. 2009 nr 105 poz 869
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r., nr [...], orzeczono o braku podstaw do stwierdzenia u Z.K. choroby zawodowej - obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1. 2 i 3 kHz - wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869, zwanego dalej w skrócie: "rozporządzeniem"), wydanego na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 1¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.). W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że Z.K. był zatrudniony w latach 1985-2012 w KWK "A" w K. jako tokarz na powierzchni, robotnik niewykwalifikowany, młodszy górnik i górnik pod ziemią, gdzie hałas w środowisku pracy stwarzał możliwość powstania choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu, za wyjątkiem okresu przebywania na świadczeniu rehabilitacyjnym od 11 kwietnia do 9 lipca 2008 r., zatem pracował w narażeniu na czynnik szkodliwy związany ze sposobem wykonywania pracy. Jednakże przedmiotowa choroba zawodowa nie została u niego rozpoznania przez upoważnione jednostki orzecznicze I i II stopnia, co więcej organ nie znalazł podstaw do kwestionowania wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył Z.K. podnosząc, iż nie zgadza się z rozstrzygnięciem oraz wydanymi w jego sprawie orzeczeniami lekarskimi, gdyż odczuwa "...ogromne szumy w obu uszach i ograniczenie słyszalności...", ponadto od 2006 roku robiąc badania okresowe nie mógł wykonywać pracy zgodnej z kwalifikacjami z powodu utraty słuchu. Sam lekarz laryngolog stwierdził u niego nieuleczalny ubytek słuchu i zaproponował mu aparat słuchowy.

Decyzją z dnia [...]r., Nr [...],[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej w dalej w skrócie: "K.p.a." oraz § 8 rozporządzenia utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną z dnia [...] r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że wielkość ubytku słuchu u Z.K. nie spełnia kryteriów orzeczniczych choroby zawodowej, określonej w poz. 21 załącznika do rozporządzenia. Za podstawę rozstrzygnięcia, w przedmiocie podejrzenia u Z.K. choroby zawodowej, organ przyjął warunki jakie powinny być spełnione do uznania zawodowej etiologii rozpoznanego schorzenia, biorąc pod uwagę definicję choroby zawodowej, określoną w art. 235¹ ustawy Kodeks pracy, która stanowi, iż "za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".". Organ uznał, że Z.K. pracował w narażeniu na hałas w latach 1985-2012 w KWK "A" w K. jako tokarz na powierzchni, robotnik niewykwalifikowany, młodszy górnik i górnik pod ziemią, gdzie hałas w środowisku pracy stwarzał możliwość powstania choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu, za wyjątkiem okresu przebywania na świadczeniu rehabilitacyjnym od 11 kwietnia do 9 lipca 2008 r. Z.K. był badany w Poradni Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. (orzeczenie lekarskie z dnia [...]r., nr [...]), gdzie lekarze specjaliści orzekli o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu w oparciu o rozporządzenie. Przeprowadzona diagnostyka audiologiczna obejmująca audiometrię progową tonalną, audiometrię nadprogową typu SISI i audiometrię impedancyjną wykazała obustronne odbiorcze uszkodzenie słuchu z przewagą po stronie prawej. Trwałe przesunięcie progu słuchu określone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1,2,3 kHz powtarzalne w kolejnych badaniach APT wynosiło UP-38dB, 45dB, 42dB, 52dB, 47dB w UL-30dB, 38dB, 42dB, 45dB, 43dB. Analiza dokumentacji medycznej z lat 2008-2012 wykazała asymetryczny niedosłuch odbiorczy z przewagą po stronie prawej, gdzie średnie ubytki słuchu kształtowały się w UP od 43dB do 52 dB, w UL od 33dB do 38dB. Lekarze Poradni Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K., biorąc powyższe wyniki pod uwagę uznali, że brak jest spełnienia kryterium orzeczniczego podwyższenia progu słuchu o wielkości co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym (lewym) w większości wykonanych badań, z tego powodu brak jest dostatecznych podstaw by bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem rozpoznać chorobę zawodową narządu słuchu. Z.K. był badany w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., gdzie lekarze specjaliści w orzeczeniu lekarskim z dnia [...]r., nr [...] również nie znaleźli podstaw do rozpoznania choroby zawodowej słuchu, zgodnie z przepisami rozporządzenia. Przeprowadzona diagnostyka audiologiczna, obejmująca audiometrię: progową tonalną, nadprogową typu SISI i impedancyjną, wykazała niedosłuch odbiorczy obustronny o cechach lokalizacji ślimakowej. Podwyższenie progi słuchu, wyrażone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2,3 kHz wynosi w kolejnych badaniach: UP-48dB, UL-41dB; UP-55dB, UL-46dB; UP-51dB, UL-45dB, przy czym w ocenie uwzględniono najlepszy uzyskany w badaniach próg słuchu. Zdaniem lekarzy orzeczników, dostępna dokumentacja medyczna (w tym badania audiometryczne od 2004 roku) potwierdzają występowanie obustronnego niedosłuchu w okresie zatrudnienia. W badaniu z okresu zakończenia zatrudnienia, tj. 17 września 2012 r. podwyższenie progu słuchu wyrażone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz wynosiło UP-52dB, UL-38DB. W oparciu o przeprowadzoną ocenę stanu narządu słuchu lekarze nie znaleźli podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, gdyż stwierdzany badaniami niedosłuch w okresie zakończenia pracy w 2012 roku, w trakcie diagnostyki w WOMP w K. oraz obecnie nie spełnia określonego w wykazie chorób zawodowych kryterium wielkości ubytku słuchu wynoszącego co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym. Orzeczenia lekarskie PChZ WOMP w S. oraz IMPiZŚ w S. organ odwoławczy uznał za uzasadnione w stopniu pozwalającym na ich przyjęcie za podstawę swojego rozstrzygnięcia. W ocenie organu, przywołane opinie obu wymienionych placówek diagnostycznych są spójne i zgodne w swoich konkluzjach, a Z.K. nie przedstawił dowodów podważających ich zasadność. Nie ma również podstaw by kwestionować te orzeczenia - oparte na przeprowadzonych specjalistycznych badaniach lekarskich zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie procedurami diagnostyczno-orzeczniczymi, bowiem zachowany został tryb rozpoznania sprawy o stwierdzenie choroby zawodowej, uregulowany szczegółowo w rozporządzeniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Z.K. domagał się stwierdzenia u niego choroby zawodowej wskazując, że zaskarżona decyzja jest dla niej krzywdząca, bowiem nie słyszy z powodu narażenia w pracy zawodowej na hałas. Dodatkowo, podjął nieudaną próbę leczenia szumów w uszach, jak również przeprowadzone na własny koszt badania wskazują na większy ubytek słuchu niż wykazany w opiniach lekarskich oraz konieczność wspomagania słuchu aparatem.

W odpowiedzi na skargę, organ przytoczył argumentację powołaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 r. skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 235¹ ustawy z dnia 23 grudnia 1997 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. nr 21 poz. 94 z późn. zm.), określanej dalej w skrócie jako: "K.p.", za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Według art. 235² K.p. rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Innymi słowy choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie i wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą, zwłaszcza z jej rodzajem i charakterem oraz sposobem jej wykonywania.

Na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 K.p. Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105 poz. 869), określane już wcześniej w skrócie jako rozporządzenie. Rozporządzenie powyższe określa m.in. wykaz chorób zawodowych oraz okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Dotyczy to między innymi schorzenia będącego przedmiotem niniejszej sprawy, wymienionego pod poz. 21 załącznika do rozporządzenia, czyli obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo - nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz. Okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym w tym przypadku to dwa lata.

Stosownie przy tym do § 8 ust. 1 rozporządzenia podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej jest materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w formularzu oceny narażenia zawodowego oraz w orzeczeniach lekarskich wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 rozporządzenia, oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Należy jednocześnie podkreślić, że orzeczenia lekarskie, wydane w toku takiego postępowania przez jednostki medyczne, mają wartość dowodową opinii biegłego (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2011 r., sygn. II OSK 9/11, dostępny w internetowej bazie orzeczeń), która powinna być wszechstronnie uzasadniona i wyjaśniać wszelkie wątpliwości w sposób przekonujący i dostępny dla stron, jak też organu prowadzącego postępowanie oraz sądu administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 marca 1994 r., sygn. akt SA/Wr 147/94, publ.: Prokuratura i Prawo 1995/2/53 oraz z dnia 5 listopada 1998 r., sygn. akt I SA 1200/98, publ.: Lex nr 45833).

Jakkolwiek z treści powołanego wyżej § 8 ust. 1 rozporządzenia wynika, że organ sanitarny jest związany wnioskami płynącymi z takich opinii, to jednak nie budzi wątpliwości, że nie powinien ich przyjmować bezkrytycznie. Skoro, bowiem omawiane orzeczenia są opiniami w rozumieniu art. 84 K.p.a. i podlegają one weryfikacji tak jak każdy inny dowód w sprawie, to zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 77 § 1 K.p.a., powinny być ocenione w odniesieniu do całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Stąd też organ powinien ocenić te orzeczenia lekarskie jako dowód w postępowaniu z zachowaniem zasad wyznaczonych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, ze szczególnym uwzględnieniem zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Nadto, organ administracyjny jest zobowiązany do zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, następnie jego ocenienia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, stosownie do art. 80 K.p.a.

Jak wynika z akt administracyjnych i z oceny narażenia zawodowego skarżący podczas wykonywania pracy w latach 1985-2012 w KWK "A" w K. (za wyjątkiem okresu przebywania na świadczeniu rehabilitacyjnym od 11 kwietnia do 9 lipca 2008 r.) był w środowisku pracy narażony na ponadnormatywny hałas, co stwarzało możliwość powstania choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu.

W trakcie postępowania administracyjnego skarżący został poddany badaniom lekarskim w dwóch uprawnionych jednostkach orzeczniczych: Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. - Poradnia Chorób Zawodowych w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...]r., nr [...]) oraz w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. jako jednostce orzeczniczej II stopnia (orzeczenie lekarskie z dnia [...]r., nr [...]).

Nie mniej jednak, odnosząc się do powyżej opisanych w części historycznej uzasadnienia ustaleń jednostek orzeczniczych, wskazać trzeba, iż przedwczesna i nie uprawniona jest jednozdaniowa konstatacja organu odwoławczego, iż: "Orzeczenia lekarskie PChZ WOMP w S. oraz IMPiZŚ w S. organ uznał za uzasadnione w stopniu pozwalającym na ich przyjęcie za podstawę swojego rozstrzygnięcia.". Jak już zaznaczono, to właśnie orzeczenie lekarskie stanowi w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej jeden z dowodów, który należy poddać ocenie, jak każdy dowód w postępowaniu administracyjnym.

W gruncie rzeczy organ odwoławczy, mając na uwadze powyższe stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie wyjaśnił z jakiego powodu nie uznał schorzenia skarżącego za chorobę zawodową.

Bezspornie o istnieniu choroby zawodowej, która jest pojęciem prawnym rozstrzygają medyczne jednostki orzecznicze, jednak rolą organów inspekcji sanitarnej jest ocena wydanych orzeczeń poprzez ocenę ich formalnych kryteriów w szczególności, czy zawierają one uzasadnienie przyjętego rozstrzygnięcia w języku powszechnie zrozumiałym, który nie wymaga posiadania wiadomości specjalistycznych. Ta opinia powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, spełniającym wymogi przewidziane w art. 107 § 3 K.p.a., według którego uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, jakie organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

O ile zatem strona postępowania przedstawi dowód na okoliczność istotną dla wyniku sprawy, to nie może być on pominięty, lecz przynajmniej należy go skonfrontować z już zgromadzonym materiałem - w tym przypadku z treścią sporządzonych w sprawie orzeczeń lekarskich. Skarżący już w samym odwołaniu powoływał się na ograniczenie słyszalności w obu uszach od 2006 r. (przy wykonywaniu badań okresowych) oraz stwierdzony posiadanymi przez niego opiniami i diagramami nieuleczalny ubytek słuchu, skutkujący od 2004 r. problemami w wykorzystaniu posiadanych przez niego kwalifikacji zawodowych (k-10 akt administracyjnych). Podniesiona okoliczność nie stanowiła jednak rozważań organu odwoławczego, jak również nie znalazła odzwierciedlenia w treści zebranych w sprawie orzeczeń lekarskich.

Nadmienić wypada, że poziom ubytku słuchu stanowi składową pojęcia choroby zawodowej narządu słuchu, a nie kryterium jej rozpoznania, o jakim mowa w art. 237 § 4 pkt 2 K. p. (por. wyrok WSA w Gliwicach z 9 listopada 2010 r. sygn. akt IV SA/Gl 30/10, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA). Skoro, objawy choroby słuchu zostały stwierdzone jeszcze w trakcie zatrudnienia skarżącego, a do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie minął przewidziany dla tej choroby, tzw. 2 letni okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, to kwestia ta powinna być również przedmiotem rozważań, ale została pominięta chociaż mogła ona mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zważywszy na ostatnie orzeczenie lekarskie IMPiZŚ, które zostało sporządzone w dniu [...]r., biorąc pod uwagę zakończenie pracy skarżącego w narażeniu zawodowym w dniu 14 października 2012 r.

Nie ulega wątpliwości, że organ winien wyraźnie zaznaczyć tą okoliczność w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Tymczasem, w § 8 ust. 2 rozporządzenia przewidziano możliwość uzupełnienia materiału dowodowego. Z ogólnych zasad procedury administracyjnej nie wynika zaś, by takie uzupełnienie nie mogło nastąpić na etapie postępowania odwoławczego. Dlatego też stwierdzić przyjdzie, iż wskazane naruszenie mogło doprowadzić do niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co z kolei narusza art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Z tych też względów zaskarżona decyzja nie mogła się ostać.

Organy inspekcji sanitarnej, odmawiając skarżącemu uznania występującego u niego schorzenia słuchu za chorobę zawodową skupiły się wyłącznie na okoliczności, że brak jest jej stwierdzenia w orzeczeniach lekarskich. Nie został bowiem rozpoznany u skarżącego obustronny ubytek słuchu typu ślimakowatego lub czuciowo - nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 12 i 3 kHz, wymieniony w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do przywołanego wyżej rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Jednocześnie opinia IMPiZŚ nie wyjaśnia z jakiego punktu widzenia przy ocenie stanu słuchu skarżącego "uwzględniono najlepszy uzyskany w badaniach próg słuchu". Zatem, co oznacza w niniejszej sprawie użycie słowa "najlepszy" próg słuchu i dla kogo, czy dla skarżącego, czy dla samej jednostki oraz czemu ma służyć uśrednienie trzech kolejnych wyników pomiarów dokonanych u skarżącego.

W ocenie Sądu organy odwoławczy zaniedbał obowiązku należytej oceny znajdujących się w aktach orzeczeń lekarskich, ich porównania i odniesienia się do zawartych w nich wniosków i przyjął je bezkrytycznie oraz jedynie zacytował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Takie postępowanie organu zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji odbyło się z naruszeniem reguł wyznaczonych zarówno przepisami postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. jak i treścią art. 235¹ K.p. i następnych, a także § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 rozporządzenia.

W toku ponownie przeprowadzonego postępowania organ odwoławczy weźmie pod uwagę opisane wyżej zasady orzekania w sprawie chorób zawodowych, w szczególności dotyczące związku przyczynowego między występującym u skarżącego schorzeniem a warunkami pracy, zwłaszcza oceni, czy w tej konkretnej sprawie istnieją powody, by ten związek przyczynowy obalić, oraz zwróci się do IMPiZŚ o wydanie dodatkowego uzupełniającego orzeczenia lekarskiego, którego uzasadnienie będzie przekonujące i wyjaśni, dlaczego przy badaniu skarżącego brano pod uwagę wyniki i pomiary ubytków słuchu z okresu zakończenia zatrudnienia, tj. dnia 17 września 2012 r. pracy, podczas gdy okres narażenia wyznaczony dla przedmiotowej choroby wynosi 2 lata. Stąd też przez okres dwóch lat od zakończenia pracy skarżącego można przeprowadzać badania aktualnego jego stanu słuchu, celem ustalenia, czy występuje u niego choroba zawodowa wymieniona pod pozycją 21 wykazu chorób zawodowych do rozporządzenia.

Mając powyższe na uwadze, dopiero po uzupełnieniu materiału dowodowego organ odwoławczy podejmie rozstrzygnięcie, które szczegółowo uzasadni, stosownie do wymogów z art. 107 § 3 K.p.a.

Z tych względów, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.