Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1122/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 83
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 880
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska, Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2018 r. sprawy ze skargi N. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec planowanego usunięcia drzew 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z [...] października 2017 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej N. L. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...]lutego 2018 nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]działające na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa po rozpatrzeniu odwołania N. L., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...]z dnia [...]października 2017 r., znak: [...], wnoszącą sprzeciw wobec planowanego usunięcia świerków o obwodach pni 175 cm, 153 cm z działki położonej w [...]przy ul. [...], nr ewid. [...], obr. [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że [...]września 2017 r. N. L. zgłosiła Burmistrzowi Miasta i Gminy [...]zamiar usunięcia 8 drzew z działki położonej w [...]przy ul. [...], nr ewid. [...], obr. [...], w tym dwóch świerków o obwodach pni 175 cm, 153 cm

W dniu [...]października 2017 1. przeprowadzono oględziny nieruchomości.

Burmistrz Miasta i Gminy [...]decyzją z dnia [...]października 2017 r., wniósł sprzeciw wobec planowanego usunięcia 2 świerków tj. o obwodach pni 175 cm i 153 cm.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że planowane do wycinki świerki o obwodzie pni 175 cm i 153 c, są zdrowe i oddalone od budynku mieszkalnego o odpowiednio 10 m i 6 m. Nieruchomość znajduje się na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej nr [...], który nakazuje w maksymalnym stopniu ochronę istniejącego drzewostanu. Zaś wycinka możliwa jest wyłącznie w przypadku kolizji drzewa z zaplanowanym zamierzeniem inwestycyjnym lub w związku z niezbędnymi zabiegami pielęgnacyjnymi.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła N. L. wskazując, że stanowisko organu I instancji jest błędne. Zdaniem skarżącej drzewa ze względu na swoją wysokość zagrażają bezpieczeństwu ludzi i mienia, ponadto mogą chorować a ich oznaki będą widoczne dopiero po ich ścięciu, zatem stanowisko, że drzewa są zdrowe również jest błędne. N. L. wskazała także, ze względu na zmiany klimatyczne i występujące w związku z tym wichury, drzewa stanowią bezpośrednie niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia a ponadto świerk nie jest gatunkiem chronionym i jego wycięcie da się zrekompensować nasadzeniami zamiennymi.

Rozpoznając ponownie sprawę SKO wskazało, że ochrona przyrody w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 7, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2086 L, poz. 142 ze zm.) polega na zachowaniu, równoważnym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody: krajobrazu, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień, a celem ochrony przyrody - stosownie do art. 2 ust. 2 pkt 5 i 7 - jest ochrona walorów krajobrazowych, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień, nadto kształtowanie właściwych postaw człowieka wobec przyrody przez edukację, informowanie i promocję w dziedzinie ochrony przyrody. Ochrona terenów zieleni i zadrzewień zgodnie z rozdziałem 4 ustawy o ochronie przyrody, obejmującym swoim zakresem art. 83a ust. 1, jest realizowana m.in. przez nałożony na posiadacza danej nieruchomości obowiązek zgłoszenia usunięcia drzew lub krzewów z terenu nieruchomości. W myśl natomiast art. 90 ww. ustawy czynności, o których mowa wart. 83-89, w zakresie, w jakim są one wykonywane przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, w odniesieniu do nieruchomości będących własnością gminy - z wyjątkiem nieruchomości będących w użytkowaniu wieczystym innego podmiotu - wykonuje starosta.

Kolegium przywołało brzmienie art. 83a ust. 1, 83 b ust. 1 pkt 8 oraz 83 f ust. 1-3a ustawy o ochronie przyrody i wskazał, że w przedmiotowej sprawie drzewa rosną na nieruchomości stanowiącej własność osoby fizycznej. Nie są usuwane w związku z działalnością gospodarczą, a zatem wnioskodawca nie ma obowiązku uzyskania zgody na wycinkę drzew. Zgodnie jednak art. 83 f ust. 4 ustawy obowiązany jest dokonać zgłoszenia zamiaru wycięcia drzewa jeżeli jego obwód przekracza podane w tym przepisie wielkości. (organ wskazuje brzmienie tegoż przepisu).

Organ wskazał, że w rozpoznawanej sprawie planowana wycinka dotyczyła drzew spełniających wymagania odkreślone w art. 83 f ust. 4 ustawy, wymagały zatem zgłoszenia. Podkreśla, że zgodnie z ust. 6 -8 i 11-14 ww. przepisu organ, o którym mowa w art. 83a ust. 1, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia dokonuje oględzin, z oględzin sporządza się protokół, i w terminie 14 dni od dnia oględzin może, w drodze decyzji administracyjnej, wnieść sprzeciw. Usunięcie drzewa może nastąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Przy czym za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji administracyjnej w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w przypadku, o którym mowa wart. 391 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, dzień wprowadzenia do systemu teleinformatycznego.

Zgodnie z ust. 11 ww. przepisu, organ, (..) może wnieść sprzeciw w przypadku:

1) lokalizacji drzewa:

a) na nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków,

b) na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na zieleń lub chronionym innymi zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

c) na terenach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa wart. 6 ust. 1 pkt 1-5;

2) spełnienia przez drzewo kryteriów, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 40 ust. 3.

SKO wskazało, że w niniejszej sprawie wycinka dotyczy drzew gatunku świerk o obwodach pni 175 cm i 153 cm. Zatem w myśl art. 83f ust. 4 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody konieczne było zgłoszenie ich usunięcia. Organ natomiast może wnieść sprzeciw m.in. w przypadku, kiedy nieruchomość leży na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na zieleń lub chronionym innymi zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tego tez powodu w niniejszej sprawie organ I instancji wzniósł sprzeciw. Zgodnie bowiem z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w [...]z dnia [...]maja 2013 r. nr [...]r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta [...]dla obszaru ograniczonego ulicami: [...],[...], północno wschodnimi granicami działek nr ew. [...],[...], [...]obr. [...], północną linią rozgraniczającą obszaru oznaczonego symbolem E17, Us, Ls, ul [...]oraz [...]w gminie [...]. W § 8 ust. 1 pkt 2 ww. planu przewiduje się nakaz ochrony i zachowania w maksymalnym stopniu istniejącego drzewostanu wartościowego przyrodniczo z dopuszczeniem wycinki drzew kolidujących z zamierzeniem inwestycyjnym lub w związku z niezbędnymi zabiegami pielęgnacyjnymi.

Zdaniem SKO organ pierwszej instancji zasadnie zatem zgłosił sprzeciw odnośnie usunięcia przedmiotowych drzew, nie przekraczając zakazu dowolności w rozstrzyganiu. Z całokształtu uregulowań zawartych w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. wynika ogólna zasada powszechnej ochrony zasobów przyrodniczych, na co wskazuje już powołany wyżej art. 2 tej ustawy.

Organ tym samym podzielił w tej mierze stanowisko organu pierwszej instancji zgłaszającego sprzeciw odnośnie usunięcia przedmiotowych drzew. W ocenie organu w warunkach niniejszej sprawy prymat wiedzie interes publiczny przemawiający za zachowaniem jak największej liczby obiektów przyrodniczych na terenie miast i wsi.

Zatem uznał, że zarzuty odwołania nie mogą odnieść zamierzonego skutku. W szczególności nie można mówić o konieczności wycinki drzew w przypadku, kiedy "choroba może objawić się dopiero po ich wycięciu". W niniejszej sprawie przedmiotowe świerki nie wykazują żadnych oznak chorobowych a złożone odwołanie nie podważyło ustaleń w tym zakresie. Ponadto organ wskazał, że przypuszczenia skarżących co do stanu zagrożenia tym drzewem również nie zostały poparte żadnymi dowodami.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pani N. L. domagając się: 1) uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...]z dnia [...]października 2017 r., znak: [...];

2) zasądzenia od organu zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła, iż organ wydając sprzeciw:

1) wobec planowanego usunięcia świerków nie zbadał, jakie zmiany w przyrodzie może wywołać ewentualna wycinka;

2) podkreślił interes publiczny - wpływ dwóch świerków na przyrodę - natomiast nie zwrócił uwagi, że jeden ze świerków znajduje się niedaleko linii energetyczne, którą może zerwać;

3) nie zagwarantował, wynikającej z art. 64 Konstytucji RP równej dla wszystkich ochrony praw własności i innych praw majątkowych;

4) podtrzymując decyzję nie przeprowadził dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów, pomimo że w odwołaniu podniesiono, iż urzędnicy wysokość drzew zmierzyli na "oko";

W uzasadnieniu skargi Skarżąca opisała przebieg postępowania i wskazała, że rozstrzygnięcie w sprawie oparte zostało o:

1. § 8 ust. 1 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego obszarze na którym położona jest jej nieruchomość. Przepis ten przewiduje nakaz ochrony i zachowania w maksymalnym stopniu istniejącego drzewostanu wartościowego przyrodniczo z dopuszczeniem wycinki drzew kolidujących z zamierzeniem inwestycyjnym lub w związku z niezbędnymi zabiegami pielęgnacyjnymi,

2. stwierdzenie, iż w sprawie prymat wiedzie interes publiczny przemawiający za zachowaniem jak największej liczby obiektów przyrodniczych na terenie miast i wsi. Skarżąca wskazała, że sprawa dotyczy wycinki dwóch świerków, a nie lasu na kilku hektarach. Postawiła pytanie: "Jakie zmiany nastąpią w środowisku, w przypadku ich wycięcia, jeżeli na ich miejscu posadzone zostaną inne drzewa?". Zarzuciła, że organ I stopnia na tzw. oko dokonał oceny, że przedmiotowe świerki nie wykazują żadnych oznak chorobowych. Natomiast w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, stwierdzono, że "złożone odwołanie nie podważyło ustaleń w tym zakresie", a także że "przypuszczenia skarżących co do stanu zagrożenia tym drzewem również nie zostały poparte żadnymi dowodami". Z uwagi na powyższe załączyła dokumentację - zdjęcia pozwalające na ocenę odległości oraz wysokości drzew. Podkreślając uprawnienie do ochrony zdrowia oraz praw własności i innych praw majątkowych wynikające z art. 64 Konstytucji RP.

Dodatkowo Skarżąca wyjaśniła, że na należącej do niej nieruchomości drzewa zostały posadzone kilkanaście lat wcześniej. Na terenie tym nigdy nie występował las, tak jak na niektórych posesjach. Dlatego też powstały ubytek przyrodniczy po usunięciu wspomnianych świerków można zrekompensować przyszłymi nasadzeniami, które nie stanowiłyby zagrożenia dla budynku zarówno jej, jak i sąsiadów, które niosą obecne zmiany klimatyczne i występujące coraz częściej, zjawiska w wyniku których dochodzi do łamania się drzew.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Rozpoznając niniejszą sprawę w oparciu o wskazane powyżej kryteria Sąd uznał, iż skargę należało uwzględnić, albowiem zaskarżone decyzje zastały wydane z naruszeniem przepisów prawa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...], którą organ wniósł sprzeciw wobec planowanego usunięcia przez Skarżącą świerków o obwodach pni 175 cm, 153 cm z należącej do niej działki położonej w [...].

Podstawę wydania decyzji stanowiły przepisy ustawy z 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody, gdzie w rozdziale 4 ustawodawca uregulował zasady ochrony terenów zielonych i zadrzewień, wprowadzając co do zasady warunek uzyskania zgody na wycięcie drzew lub krzewów właściwego organu. Przy czym zasada ta przewiduje wyjątki, które uregulowane zostały w art. 83f ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem a konkretnie pkt 3a) zgoda nie jest wymagana dla drzew lub krzewów, które rosną na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych i są usuwane na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W takiej sytuacji zgodnie z art. 83 f ust. 4, właściciel nieruchomości jest obowiązany dokonać zgłoszenia do organu, o którym mowa w art. 83a ust. 1, zamiaru usunięcia drzewa, jeżeli obwód pnia drzewa mierzonego na wysokości 5 cm przekracza:

1) 80 cm - w przypadku topoli, wierzb, klonu jesionolistnego oraz klonu srebrzystego;

2) 65 cm - w przypadku kasztanowca zwyczajnego, robinii akacjowej oraz platanu klonolistnego;

3) 50 cm - w przypadku pozostałych gatunków drzew.

Organ, zobligowany jest wówczas (zgodnie z art. 83 f ust. 6) dokonać w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia oględzin w celu ustalenia, odpowiednio:

1) nazwy gatunku drzewa;

2) obwodu pnia ustalonego na wysokości 5 cm, a w przypadku gdy na tej wysokości drzewo:

a) posiada kilka pni - obwodu każdego z tych pni,

b) nie posiada pnia - obwodu pnia poniżej korony drzewa.

Z oględzin sporządza się protokół (ust. 7). Po dokonaniu oględzin w terminie 14 dni od dnia oględzin może, w drodze decyzji administracyjnej, wnieść sprzeciw (ust. 8). Usunięcie drzewa może nastąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Przy czym za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji administracyjnej w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1481) albo w przypadku, o którym mowa w art. 391 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, dzień wprowadzenia do systemu teleinformatycznego (ust. 11).

Zgodnie z wolą ustawodawcy organ może wnieść sprzeciw jedynie w sytuacjach o których mowa w ust. 14 (w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania) tj. w przypadku:

1. lokalizacji drzewa:

a) na nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków,

b) na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na zieleń lub chronionym innymi zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

c) na terenach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5;

2. spełnienia przez drzewo kryteriów, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 40 ust. 3.

Z taką sytuacją mieliśmy do czynienie w rozpoznawanej sprawie, skarżąca jako osoba fizyczna chcąc usunąć m.in. 2 świerki z należącej do niej nieruchomości zgłosiła swój zamiar do właściwego organu. Organ wniósł sprzeciw w odniesieniu do wycinki ww. 2 świerków, w oparciu o art. 83 f ust. 14 pkt 1 lit. b ustawy, powołując się na § 8 ust. 1 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...]z dnia [...]maja 2013 r. nr [...]r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta [...]dla obszaru ograniczonego ulicami: [...],[...], północno wschodnimi granicami działek nr ew. [...],[...],[...]obr. [...], północną linią rozgraniczającą obszaru oznaczonego symbolem E17, Us, Ls, ul [...]oraz [...]w gminie [...]. Przepis ten wprowadza ustalenia wynikające z ochrony środowiska i zdrowia ludzi, wprowadzając nakaz ochrony i zachowania w maksymalnym stopniu istniejącego drzewostanu wartościowego przyrodniczo z dopuszczeniem wycinki drzew kolidujących z zamierzeniem inwestycyjnym lub w związku z niezbędnymi zabiegami pielęgnacyjnymi. Organy uznały więc, że sporne świerki są zdrowymi i witalnymi drzewami i dlatego wniosły sprzeciw.

W ocenie jednak Sądu, z brzmienia przywołanego przez organy zapisu planu miejscowego ( poza przewidzianymi w nim wprost przypadkami zezwalającymi na wycinkę drzew kolidujących z zamierzeniem inwestycyjnym lub w związku z niezbędnymi zabiegami pielęgnacyjnymi), nie wynika obligatoryjny zakaz wycinki każdego istniejącego drzewostanu, a jedynie drzewostanu wartościowego przyrodniczo.

Tym samym wprawdzie Sąd w całej rozciągłości podziela stanowisko organu odwoławczego co do tego, że z całokształtu uregulowań zawartych w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody wynika ogólna zasada powszechnej ochrony zasobów przyrodniczych, na co wskazuje zarówno art. 2 ust. 1 pkt 7, 8 i 9 tej ustawy. Zgodnie z którym polega ona na zachowaniu, równoważnym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody: krajobrazu, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień. Jak i art. 2 ust. 2 pkt 5 i 7 ustawy określający cele ochrony przyrody - jako ochronę walorów krajobrazowych, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień, nadto kształtowanie właściwych postaw człowieka wobec przyrody przez edukację, informowanie i promocję w dziedzinie ochrony przyrody. Ochrona terenów zieleni i zadrzewień zgodnie z rozdziałem 4 ustawy o ochronie przyrody, obejmuje swoim zakresem także art. 83a ust. 1, bowiem jest realizowana m.in. przez nałożony na posiadacza danej nieruchomości obowiązek zgłoszenia usunięcia drzew lub krzewów z terenu nieruchomości. Jednak należy mieć na uwadze, że ustawodawca wprowadził wyjątki od tej zasady w art. 83f ust. 1.

Tym samym ograniczył m.in. wpływ organów (państwa) na uprawnienia właścicieli -osób fizycznych do wycinania na należących do nich nieruchomości drzew (chyba że jest to związane z poradzoną przez nich działalnością gospodarczą) jedynie do możliwości wniesienia sprzeciwu w stricte określonych przypadkach. Przy czym należy wskazać, że użyte w art. 83 f ust. 11 sformułowanie organ może wnieść sprzeciw, oznacza że jest to uprawnienie organu, a nie obowiązek. Prym w tym przypadku wiedzie zatem prawo właściciela do dysponowania swoją własnością. Wnosząc zatem sprzeciw organ musi wykazać i uzasadnić w sposób przekonywujący dlaczego, korzysta z tego uprawnienia i czemu ma on służyć.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy obowiązkiem organów było zatem wykazanie dlaczego uznały 2 świerki (znajdujące się na prywatnym gruncie, zasadzone przez właścicieli działki, na nieruchomości, która według oświadczenia skarżącej była niezadrzewioną nieruchomością rolną, na której kilkanaście lat temu wybudowano budynek mieszkalny i ją zagospodarowano m.in. poprzez nasadzenie drzew i krzewów), za drzewostan wartościowy przyrodniczo. Brak rozważań w powyższym zakresie w ocenienie Sądu podważa prawidłowość wydanych w sprawie decyzji. Świadczy bowiem o tym, że organy nie rozpoznały sprawy zgodnie z art. 83 f ust. 14 pkt 1 lit b ustawy oraz § 8 ust. 1 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...]z dnia [...] maja 2013 r. nr [...]r.

Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że na gruncie rozpoznawanej sprawy nie można postawić organom zarzutu nierozważenia ewentualnej możliwości dokonania nasadzeń zastępczych. Zgodnie bowiem z art. 83 f ust. 16 ustawy dopiero wydanie ostatecznej decyzji wnoszącej sprzeciw - czyli decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie, stanowi podstawę wystąpienia z wnioskiem o wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 83 ust. 1 tj. zezwolenia na usunięcie drzewa. W tym zaś postępowaniu organ zgodnie z art. 83 c ust. 3-5 ustawy może uzależnić wydanie zezwolenia na wycięcie drzew od dokonania np. nasadzeń zastępczych.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o uchyleniu obu zaskarżonych decyzji. Rozstrzygnięcie w pkt 2 sentencji wyroku zapadło na podstawie art. 200 ww. ustawy.