Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1032/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-10-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6202 Zakłady opieki zdrowotnej
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 85, art. 86 § 1, art. 87 § 1, § 2 i §4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Sędzia WSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2011r wniosku A. S.A. z siedzibą we W. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na uchwałę Rady Powiatu w Śremie z dnia 9 czerwca 2011r. nr X/69/11 w przedmiocie likwidacji Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

Rada Powiatu w Śremie w dniu 9 czerwca 2011r. podjęła uchwałę nr X/69/11 w sprawie likwidacji Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpital w Śremie.

A. S.A. z siedzibą we W. reprezentowana przez radcę prawnego M.J., pismem z dnia 20 czerwca 2011r. wezwała Radę Powiatu w Śremie do usunięcia naruszenia prawa.

Rada Powiatu w Śremie nie odpowiedziała na powyższe wezwanie. A. S.A. z siedzibą we W., reprezentowana przez radcę prawnego M.J., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi wskazano na fakt, iż skarżący zlecił sporządzenie skargi profesjonalnemu pełnomocnikowi, który mając świadomość, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wystosowane w okresie urlopowym, postanowił wstrzymać się ze skierowaniem skargi do Sądu do ostatnich dni 60- dniowego terminu do jej złożenia. We wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi wskazano na okoliczność niespodziewanej choroby pełnomocnika, powołując się przy tym na zaświadczenie lekarza rodzinnego A.K. oraz oświadczenie radcy prawnego M.J. o stanie zdrowia w okresie 16.08.2011 – 30.08.2011r. Zdaniem pełnomocnika, choroba uniemożliwiała sporządzenie skargi jak i zlecenie tej czynności innej osobie. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu wskazano dodatkowo na brak możliwości zlecenia sprawy innej osobie, gdyż musiałoby to nastąpić na rzecz osoby nie znającej okoliczności danej sprawy jak i rynku związanego z ochroną zdrowia. Tymczasem, radca prawny M.J. nie dość, że posiada duże doświadczenie w sprawach związanych z szeroko pojętą ochroną zdrowia, to dodatkowo reprezentuje kilku innych wierzycieli w toczącym się przeciwko SP ZOZ Szpitalowi w Śremie postępowaniu egzekucyjnym, co miało ścisły związek ze skargą. We wniosku wskazano również, iż radca prawny I.J. w ramach której kancelarii zawód wykonuje radca prawny M.J., w okresie tym przebywała na urlopie, w związku z czym nie było możliwe przekazanie jej uprawnień do działania. Mając powyższe na uwadze uznając, że choroba w stopniu uniemożliwiającym wykonywanie zawodu ustąpiła w dniu 31.08.2011r., zdaniem pełnomocnika, wniosek o przywrócenie terminu złożony został w terminie o którym mowa w art. 87 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Do wniosku o przywrócenie terminu załączono oświadczenie M.J. o nagłej chorobie wirusowej w okresie od 16.08.2011 do 30.08.2011r., charakteryzującej się wysoką gorączką, wysypką oraz opuchlizną (w tym opuchlizną szyi utrudniająca oddychanie), silnym bólem głowy i gardła a także ogólnym osłabieniem. Pełnomocnik wskazała, iż w związku powyższym, lekarz zalecił pozostanie w łóżku i ograniczyć kontakty z osobami trzecimi. Zdaniem pełnomocnika, choroba uniemożliwiła samodzielne wykonywanie zawodu i przekazanie spraw bieżących innym osobom. Radca prawny I.J., z którą radca prawny M.J. prowadzi wspólną kancelarię, była bowiem w tym okresie na urlopie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na uchwałę Rady Powiatu w Śremie z dnia 9 czerwca 2011r. nr X/69/11 w przedmiocie likwidacji Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej. Z akt sprawy wynika, iż skarżąca w dniu 22 czerwca 2011r. (potwierdzenie nadania k. 24 akt) złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa kierowane do Rady Powiatu w Śremie. W części wstępnej wskazano, iż przedmiotem wezwania jest usunięcie naruszenia prawa poprzez zmianę uchwały Rady Powiatu Gorzowskiego nr 38/VII/2011 z dnia 3.06.2011r. W treści wezwania wskazano jednak, iż jego przedmiotem jest uchwała Rady Powiatu w Śremie dotycząca likwidacji Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpital w Śremie. Mając powyższe na uwadze przyjąć należy, iż powyższe wezwanie, wbrew części wstępnej, nie dotyczy uchwały Rady Powiatu Gorzowskiego nr 38/VII/2011 z dnia 3.06.2011r. lecz uchwały Rady Powiatu w Śremie z dnia 9 czerwca 2011r. nr X/69/11 w sprawie likwidacji Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpital w Śremie. Mając więc na uwadze treść art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa), przy uwzględnieniu okoliczności złożenia skutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa w dniu 22.06.2011r. i braku odpowiedzi organu stwierdzić należy, iż przedmiotowa skarga z dnia 2 września 2011r. (data wpływu do organu w dniu 06.09.2011r.) złożona została z upływem terminu do jej złożenia, który upłynął w dniu 23 sierpnia 2011r.

Zgodnie z treścią art. 85 ppsa, czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Wyjątek od w/w zasady przewiduje art. 86 § 1 ppsa, w myśl którego, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Aby w/w wniosek był skuteczny, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 ppsa). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 ppsa). Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 ppsa).

W przedmiotowej sprawie wniosek o przywrócenie terminu złożony został z zachowaniem w/w wymogów formalnych. Zgodnie z art. 86 §1 ppsa, z brakiem winy mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, które miały bezpośredni wpływ na przekroczenie terminu. Należy podkreślić, iż przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowieniu WSA w Warszawie z 21 lutego 2006 r., I SAB/Wa 78/2005, Lex nr 192260). Powyższe oznacza, iż o braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody niedającej się przezwyciężyć. Konieczne jest zatem wskazanie we wniosku o przywrócenie terminu takich okoliczności, których wystąpienie nie leżało po stronie wnioskodawcy, a uniemożliwiło dopełnienie mu czynności procesowej w terminie.

Bezspornym jest, iż pojęcie winy strony w uchybieniu terminu obejmuje swoim zakresem także winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonych czynności. Od momentu podpisania pełnomocnictwa skarżący działa przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, od którego należy oczekiwać należytej staranności. Jak podkreślono w postanowieniu NSA z 7 maja 2010r. (sygn. akt I OZ 327/10), uchybienie terminu przez stronę, spowodowane okolicznościami związanymi z osobą jej pełnomocnika, w pełni odnosi negatywne skutki wobec niej samej. Brak winy można przyjąć tylko wtedy, gdy strona i jej pełnomocnik nie mogli usunąć przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku.

Rozważając więc powołaną we wniosku przesłankę choroby pełnomocnika, jako okoliczności wyłączającej winę w niedochowaniu terminu, w pierwszej kolejności należy wskazać, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że tylko nagła choroba stanowi przesłankę do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej, jednak muszą zostać spełnione określone warunki. Przede wszystkim choroba musi mieć charakter niespodziewany (lub wystąpić musi nagłe pogorszenie stanu zdrowia, którego nie dało się przewidzieć). Poza tym musi zostać przedstawione zaświadczenie, że stan zdrowia w danym okresie uniemożliwiał prowadzenie spraw i dokonywanie czynności (np. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FZ 111/08, postanowienie NSA z 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 246/08, postanowienie NSA z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt I GZ 143/08).

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż z przedmiotowego zaświadczenia lekarskiego z dnia 1 września 2011 r. wystawionego przez lekarza rodzinnego A.K. nie wynika, ażeby M.J. od dnia 16.08 2011r. do dnia 30.08.2011 r., tj. w czasie kiedy upływał termin do złożenia skargi, była chora na chorobę uniemożliwiającą jej normalne prowadzenie spraw zawodowych, wymagającą leżenia i odpowiadającą okolicznościom, na które powołuje się pełnomocnik. Z zaświadczenia wynika jedynie ogólnie, iż pełnomocnik była leczona przez lekarza med. A.K. prowadzącego praktykę lekarza rodzinnego. Zaświadczenie to z całą pewnością nie potwierdza faktu wystąpienia wskazanej w oświadczeniu pełnomocnika choroby, powodującej u pełnomocnika stan uniemożliwiający prowadzenie spraw zawodowych, lub uniemożliwiającego wyznaczenie innego pełnomocnika do prowadzenia terminowych spraw. Za wystarczające nie może być również uznane oświadczenie radcy prawnego I.J. prowadzącej wspólną kancelarię z radcą prawnym M.J., gdyż okoliczność przebywania na urlopie nie została w żaden sposób uprawdopodobniona. Ponadto, nie jest przekonywujący argument, że radca prawny M.J. nie mogła do złożenia skargi w przedmiotowej sprawie upoważnić pełnomocnika spoza kancelarii prowadzącej wspólnej z radcą prawnym I.J.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 86 §1 ppsa, postanowił jak w sentencji.