Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 57/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 maja 2020 r. sprawy ze skargi C. I. na bezczynność Polskiego Związku Lekkiej Atletyki z siedzibą w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2019 r. C. I., reprezentowany przez radcę prawnego, zwrócił się do Polskiego Związku [...], na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, o udzielenie m.in. informacji: 1. Czy Polski Związek [...] zlecił tłumaczenie techniczne z języka angielskiego na język polski podręcznika [...] 2. Czy Polski Związek [...] posiada (wcześniej zlecone) tłumaczenie techniczne z języka angielskiego na język polski [...]. Wniósł o udzielenie i przekazanie informacji dotyczącej : 1. kopii zlecenia skierowanego do biura tłumaczeń; 2. protokołu odbioru tłumaczenia wykonanego przez tłumacza; faktury wystawionej przez biuro tłumaczeń za wykonaną usługę; kopii przetłumaczonego podręcznika [...] w wersji elektronicznej lub papierowej. Wnioskodawca zwrócił się o przesłanie żądanej informacji pocztą elektroniczną na podany adres, przesłanie informacji również za pośrednictwem Poczty Polskiej na podany adres.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. Polski Związek [...]

w odpowiedzi na wniosek poinformował pełnomocnika wnioskodawcy, że nie znajduje podstaw do przekazania tego rodzaju dokumentów. Wskazał, że żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, w związku z czym nie podlegają udostępnieniu w trybie w niej przewidzianym. [...] wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy, jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach

i w trybie określonych ustawie. Podał, że spośród informacji dotyczących podmiotów innych niż władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne, a zatem organów samorządu gospodarczego i zawodowego oraz innych osób i jednostek organizacyjnych, charakter informacji publicznej należy przypisać jedynie tym, które odnoszą się do wskazanej w art. 61 Konstytucji RP publicznej sfery ich działalności, a więc wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Tymczasem [...] jest stowarzyszeniem (polskim związkiem sportowym), będącym prywatnoprawną organizacją, działającą na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 2010 roku o sporcie (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1263, ze zm.), jak też ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 roku - Prawo o stowarzyszeniach (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 210 ze zm.),

a dokumenty, o które wnosi wnioskodawca nie stanowią informacji publicznej, gdyż nie dotyczą publicznoprawnej sfery działalności [...], ani gospodarowania przez [...] mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. C. I., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Polskiego Związku [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej we wskazanym już wyżej zakresie.

Pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez przyjęcie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie, art. 13 ust. 1 ustawy przez niezachowanie terminu do udostępnienia informacji publicznej, art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy przez błędne przyjęcie, że Związek nie jest podmiotem wykonującym zadania publiczne i dysponującym majątkiem publicznym i nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, podczas gdy z uwagi na rodzaj wykonywanych zadań jest takim podmiotem. Pełnomocnik wniósł o zobowiązanie Polskiego Związku [...] do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; stwierdzenie, że bezczynność Polskiego Związku [...] nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał m.in., że skoro skarżącemu nie została udostępniona wnioskowana informacja, to wskazany podmiot dopuścił się rażącego naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i dopuścił

się bezczynności w tym zakresie. Podniósł, że [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy, bowiem jest dysponentem dotacji przyznawanych przez Ministra Sportu i Turystyki, a zatem dysponuje majątkiem publicznym i realizuje zadania publiczne związane

z upowszechnianiem i wspieraniem kultury fizycznej oraz sportu. Pełnomocnik przywołał wyrok NSA z dnia 6 września 2016 r. sygn. akt I OSK 147/15. Podał,

że analiza Statutu [...] wskazuje, że zadania tam wskazane mają bezwzględnie charakter publiczny, a z całą pewnością [...] gospodaruje majątkiem publicznym, ponieważ regularnie dostaje dotację z Ministerstwa.

Polski Związek [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie wskazując na brak formalny skargi w postaci pełnomocnictwa, ewentualnie oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wskazał, że w piśmie z dnia [...] kwietnia 2019 r. [...] wystosował do skarżącego odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wskazując, że nie znajduje podstaw prawnych do przekazania skarżącemu żądanych przez niego informacji. Związek podniósł, że [...] nie jest zobligowane do udostępniania dokumentów, które nie stanowią informacji publicznej. Wskazał, że wnioskowane przez skarżącego dokumenty nie dotyczą publicznoprawnej sfery działalności [...], ani gospodarowania przez [...] mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Powołując się na wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 656/17 podał, że jeśli w wyniku sporządzonych dokumentów nie dochodzi do wydatkowania środków publicznych i nie odbywa się to przy udziale, wsparciu czy też zaangażowaniu innych podmiotów publicznych, udostępnienie takich dokumentów nie następuje w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Związek wskazał, że informacja, czy [...] zlecił i jest w posiadaniu tłumaczenia technicznego z języka angielskiego na język polski podręcznika [...] oraz ewentualnych dokumentów z tym związanych to wewnętrzne sprawy o charakterze organizacyjnym [...] - polskiego związku sportowego i nie mogą być utożsamiane z publicznoprawną sferą działalności.

Związek wskazał, że wniosek dotyczy dokumentu wytworzonego przez [...], a ściślej jego ewentualnego tłumaczenia przez [...]. Wyjaśnił, że wnioskowane dokumenty odnoszą się do wymagań stawianych przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Federacji [...] (aktualna nazwa: [...]) i są ogólnodostępne w języku angielskim. Jakiekolwiek tłumaczenia tych dokumentów każdy zainteresowany, w tym skarżący prowadzący działalność gospodarczą, może sporządzać we własnym zakresie. Nawet jeśli [...] sporządziła stosowne tłumaczenie brak jest podstaw, aby traktować takie tłumaczenie jako informację publiczną. Dokument ten odnosiłby się bowiem do działalności wewnętrznej, organizacyjnej [...] i nie wiązałby się w jakimkolwiek zakresie z działalnością publiczną. Wnioskowane przez skarżącego informacje i dokumenty nie dotyczą bezpośrednio działalności publicznej - są to informacje i dokumenty o charakterze organizacyjnym [...].

[...] podkreślił, że ewentualne tłumaczenie podręcznika [...] oraz dokumentów z tym związanych wnioskowane przez skarżącego stanowiłyby wewnętrzne dokumenty organizacyjne [...] – polskiego związku sportowego i nie mogą być utożsamiane z publicznoprawną sferą działalności. Wskazano też, że działalność [...] polega także na zdobywaniu środków na organizowanie i prowadzenie współzawodnictwa w [...] - [...] podejmuje działania w celu pozyskania sponsorów (podmiotów prywatnych) i wydatkowania uzyskanych od nich środków na rozwój [...].

[...] wskazał, że nie dopuścił się zarzucanego naruszenia art. 4 ust. 1 pkt. 5, art. 1 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zapytanie dotyczyło zagadnień, które nie mieszczą się w zakresie ewentualnego wykonywania przez [...] zadań władzy publicznej i jednoczesnego gospodarowania przez Związek majątkiem Skarbu Państwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest dopuszczalna, jednakże nie podlegała uwzględnieniu.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (v. wyrok NSA

z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05 LEX nr 236545, postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten pozostaje aktualny także w obecnym stanie prawnym.

Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu

ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie u.d.i.p.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429), zwanej dalej u.d.i.p., służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 ustawy pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p).

Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą

w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty,

o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

Polski Związek [...] jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. [...] jest polskim związkiem sportowym. Jest związkiem stowarzyszeń i posiada osobowość prawną (§ 3 pkt 1 statutu [...]). Kompetencje polskiego związku sportowego określa art. 13 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1468), zaś nadzór nad działalnością polskich związków sportowych sprawuje minister właściwy do spraw kultury fizycznej. Do celów statutowych [...] należy upowszechnianie, popularyzacja i podnoszenie poziomu [...] w Rzeczypospolitej Polskiej (§ 8 statutu). Na fundusze Związku składają się m.in. dotacje i subwencje (§ 36 pkt 3 statutu). Zaznaczyć przy tym należy, że przesłanki określone w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. nie muszą być spełnione łącznie (v. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 249/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). Istota art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. sprowadza się do objęcia obowiązkiem wynikającym z ustawy również podmiotów realizujących zadania publiczne lub dysponujących majątkiem publicznym.

Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie pojęcie informacji publicznej uznając za informację publiczną każdą wiadomość, dotyczącą faktów

i danych, wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji

(v. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, LEX nr 78062, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1774/10, orzeczenia. nsa.gov.pl). Nie oznacza to jednak, że u.d.i.p. umożliwia każdemu podmiotowi dostęp do każdej informacji i każdego dokumentu niezależnie od tego, jakim celom informacja bądź dokument służy.

W ocenie Sądu w sprawie niniejszej [...] w piśmie z dnia [...] kwietnia 2019 r. prawidłowo poinformował wnioskodawcę, że żądana we wniosku informacja

nie stanowi informacji publicznej. [...] jednoznacznie wskazał w tym piśmie,

że żądane dokumenty dotyczące ewentualnego tłumaczenia wskazanego we wniosku podręcznika nie dotyczą publicznoprawnej sfery działalności [...] ani gospodarowania przez [...] mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Skoro zatem [...] nie przeznaczył środków publicznych na ewentualne tłumaczenie podręcznika [...] oraz na dokumenty z tym związane, jak wynika z pisma z dnia [...] kwietnia 2019 r. oraz z odpowiedzi na skargę, to żądane informacje nie stanowią informacji o sprawie publicznej. Okoliczność, że [...] jest członkiem [...], (§ 4 statutu [...]) nie daje podstaw do przyjęcia, że żądane we wniosku informacje stanowią informację o sprawie publicznej.

W sytuacji, gdy na ewentualne tłumaczenia podręcznika [...] nie wydatkował środków publicznych, kwestie te nie pozostają w związku z realizacją zadania publicznego. Pytania postawione we wniosku nie podlegają zatem reżimowi u.d.i.p., co prawidłowo [...] wyjaśnił wnioskodawcy w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku. Organ nie pozostawał zatem i nie pozostaje w bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2019 r.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w wyroku.