Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 609/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 2 i par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 27 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. nr IPPB4/415-676/14-2/JK3 w przedmiocie skargi na interpretację indywidualną w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. – Skarżąca pismem z 26 stycznia 2015r. (nadanym w urzędzie pocztowym 26 stycznia 2015r.) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z 30 października 2014r. w przedmiocie skargi na interpretację indywidualną w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Z akt administracyjnych wynika, że Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 17 grudnia 2014r. pouczył Skarżącą, iż przysługuje jej prawo do wniesienia skargi na ww. interpretację indywidualną w terminie 30 dni od dnia doręczenia ww. odpowiedzi za pośrednictwem organu, który wydał interpretację. Ww. odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa doręczono Skarżącej 23 grudnia 2014r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej zwana: "P.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

W myśl art. 83 § 2 P.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.

Termin jest zachowany wówczas, gdy przed jego upływem, czyli najpóźniej w ostatnim dniu terminu skarga zostanie wniesiona bezpośrednio na tzw. biuro podawcze organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. To samo dotyczy nadania skargi w polskiej placówce pocztowej, które jest równoznaczne z wniesieniem jej do sądu (art. 83 § 3 P.p.s.a.).

Termin do wniesienia skargi jest terminem, którego skrócenie lub przedłużenie jest niedopuszczalne. Upływ tego terminu sąd zobowiązany jest uwzględniać z urzędu, w ramach badania spełnienia wymogów formalnych skargi.

Należy zauważyć, że z akt administracyjnych wynika, że odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 17 grudnia 2014r. (k. 22 akt administracyjnych) zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie zaskarżenia interpretacji indywidualnej, wskazując, że skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na interpretację indywidualną wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia ww. odpowiedzi za pośrednictwem organu, który wydał interpretację. Ww. odpowiedź została skutecznie doręczona Skarżącej 23 grudnia 2014r. (k. 23v akt administracyjnych). Tym samym trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg 24 grudnia 2014r. i upłynął 22 stycznia 2015r., zgodnie z zasadami obliczania terminów, o których mowa w art. 83 § 1 i 2 P.p.s.a. Skarga na ww. interpretację indywidualną została natomiast wniesiona (nadana w urzędzie pocztowym) za pośrednictwem organu 26 stycznia 2015r. (k. 18 akt sądowych). Doszło zatem do uchybienia terminu do wniesienia skargi.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

Sąd, w tym stanie rzeczy, odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a.