Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 178/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus WSA Bożena Popowska Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zajęcia pasa drogowego I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...] nr [...], II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. nakazuje ściągnąć od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Skarbu Państwa ( Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu ) kwotę 200,- (dwieście) zł tytułem nieuiszczonego wpisu sądowego. /-/ B. Popowska /-/ E. Makosz-Frymus /-/ E. Kręcichwost-Durchowska


UZASADNIENIE

Sygn. akt IV SA / Po 178 / 05

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...], nr: [...] na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako: kpa) Zarząd Dróg Miejskich zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie wydania decyzji administracyjnej zezwalającej na zajęcie pasa drogowego ul. C. przez S.K. w celu umieszczenia stoiska handlowego.

Decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 39 ust. 3 i 5, art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 3, ust. 4, ust. 6, ust. 11, ust. 13 i ust. 15 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2004 r., nr 204, poz. 2086) oraz § 10a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz. U.

z 1986 r., nr 6, poz. 33 ze zm.), w związku z art. 9 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r.

o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw

(Dz. U. z 2003 r., nr 200, poz. 1953) a także art. 104 kpa, działając na mocy upoważnienia Prezydenta Miasta, po rozpatrzeniu wniosków:

1) D.G. z dnia 30 czerwca 2003 r.,

2) J.K. z dnia 28 listopada 2003 r.,

3) M.K. z dnia 28 listopada 2003 r.,

4) R.Ł. z dnia 21 stycznia 2004 r.,

5) S.K. z dnia 23 grudnia 2003 r.,

o wydanie bądź przedłużenie zezwolenia na zajęcie części pasa drogowego

ul. C.j, stanowiącej drogę gminną Zarząd Dróg Miejskich :

w pkt I.

1. zezwolił D.G. na zajęcie części pasa drogowego ul. C.

celem umieszczenia stoiska handlowego o powierzchni jego rzutu poziomego wynoszącego 15 m2 w okresie od dnia 4 listopada 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.,

2. zezwolił J.K. na zajęcie części pasa drogowego ul. C.

celem umieszczenia stoiska handlowego o powierzchni jego rzutu poziomego wynoszącego 7 m2 w okresie od dnia 4 listopada 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.,

3. nie zezwolił M.K. na zajęcie części pasa drogowego

ul. C. celem umieszczenia stoiska handlowego o powierzchni jego rzutu poziomego wynoszącego 10 m2 w okresie od dnia 30 lipca 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.,

4. nie zezwolił R.Ł. na zajęcie części pasa drogowego ul. C. celem umieszczenia stoiska handlowego o powierzchni jego rzutu poziomego wynoszącego 3 m2 w okresie od dnia 30 lipca 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.,

5. nie zezwolił S.K. na zajęcie części pasa drogowego ul. C.

celem umieszczenia stoiska handlowego o powierzchni jego rzutu poziomego wynoszącego 10 m2 w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.,

w pkt II.

1. z tytułu umieszczenia w pasie drogowym ul. C. stoiska handlowego opisanego w pkt I.1. nałożył na D.G. obowiązek uiszczenia opłaty w wysokości- 130,50 zł i to w terminie 14 dni od dnia w którym ta decyzja stała się ostateczna przekazem pocztowym lub przelewem bankowym na rachunek bankowy ZDM,

2. ustalił na rzecz J.K. zwrot przez Zarząd Dróg Miejskich kwoty 171,60 zł, tytułem dokonanej nadpłaty opłaty za umieszczenie w pasie drogowym ul. C. stoiska handlowego opisanego w pkt I.2. i to w terminie 14 dni od dnia w którym ta decyzja stała się ostateczna.

3. ustalił na rzecz M.K. zwrot przez Zarząd Dróg Miejskich

kwoty 232,50 zł, tytułem dokonanej nadpłaty opłaty za umieszczenie w pasie drogowym ul. C. stoiska handlowego opisanego w pkt I.3.

i to w terminie 14 dni od dnia w którym ta decyzja stała się ostateczna.

4. ustalił na rzecz R.K. zwrot przez Zarząd Dróg Miejskich kwoty 69,75 zł, tytułem dokonanej nadpłaty opłaty za umieszczenie w pasie drogowym ul. C. stoiska handlowego opisanego w pkt I.4. i to w terminie 14 dni od dnia w którym ta decyzja stała się ostateczna.

5. w związku niewydaniem zezwolenia S.K. na zajęcie pasa drogowego ul. C. w celu umieszczenia stoiska handlowego, nie nałożył obowiązku ponoszenia z tego tytułu opłat.

Odwołując się od powyższej decyzji S.K. wniósł o jej uchylenie.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze

utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości.

W dniu [...] S.K. zaskarżył ww. decyzję organu

II instancji.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi

i obciążenie skarżącego kosztami postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269), Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracyjnej publicznej

oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego

w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ

na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. z 2002 r., nr 153,

poz. 1270 ze zm.] – dalej jako: ppsa). W wypadku jednak, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa, Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji

(art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). W myśl art. 134 § 1 ppsa, Sąd nie jest związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezależnie zatem od wywodów skargi należało zauważyć, że Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich, wydając decyzję w dniu [...] dokonał tego pomimo faktu, iż postępowanie administracyjne w tej sprawie nie zostało podjęte, a więc ciągle było zawieszone. Należy wskazać, iż w okresie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej nie podejmuje zwykłych czynności proceduralnych, lecz może podejmować jedynie niektóre czynności zmierzające do usunięcia przyczyn zawieszenia postępowania

(art. 100 § 1 i 3 kpa) oraz czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego

(art. 102 kpa). Zawieszenie postępowania wstrzymuje także bieg terminów przewidzianych w kodeksie, które rozpoczęły swój bieg przed zawieszeniem postępowania. Przez czas zawieszenia postępowania należy rozumieć okres od daty zawieszenia postępowania określonej w postanowieniu o zawieszeniu postępowania

do daty podjęcia postępowania określonej w postanowieniu o podjęciu zawieszonego postępowania. Z powyższego wynika, iż poza sytuacją określona w art. 102 kpa, ustawodawca nie przewidział innych możliwości podejmowania czynności w trakcie trwania stanu zawieszenia postępowania. Dalsze czynności mogą być podejmowane dopiero po podjęciu zawieszonego postępowania. Ogólnie można przyjąć, że w sferze skutków prawnych, podjęcie zawieszonego postępowania oznacza uchylenie skutków zawieszenia postępowania. Przede wszystkim uruchomiony zostaje bieg postępowania. Zasadą jest podjęcie postępowania w tym stadium, w którym zostało wstrzymane,

a ściślej w odniesieniu do zaniechanej lub przerwanej czynności procesowej.

W odniesieniu do biegu terminów należy zauważyć, że w myśl art. 103 kpa, zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie.

Z datą doręczenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania skutek wstrzymania biegu terminów ustaje. Jednym z podstawowych elementów w konstrukcji instytucji zawieszenia postępowania administracyjnego jest wymóg jej stosowania tylko na czas konieczny do usunięcia przyczyny zawieszenia postępowania.

Ustanie przyczyny zawieszenia postępowania oznacza odpadnięcie celu stosowania instytucji zawieszenia postępowania, a tym samym wymaga jego podjęcia. Skutek podjęcia postępowania administracyjnego nie następuje jednak ex lege. Rozstrzygnięcie w tej kwestii należy do organu administracji publicznej, który wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania. Treścią rozstrzygnięcia (forma postanowienia) jest "podjęcie zawieszonego postępowania", co wyraźnie wynika

z art. 97 § 2 kpa ("organ administracji publicznej podejmuje postępowanie). Organ administracji publicznej orzeka w sprawie zawieszenia postępowania w formie postanowienia. Art. 101 § 1 kpa stanowi "postanowienia w sprawie zawieszenia",

a zatem forma postanowienia wymagana jest w całym zakresie "spraw zawieszenia postępowania", a tym samym także co do podjęcia zawieszonego postępowania

(por.: B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005 r., s. 455). Jak wynika zaś bezpośrednio z art. 101 § 3 kpa na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie. Tak wiec nie ma innej możliwości podjęcia postępowania

niż dokonanie tego w formie postanowienia, gdyż tylko forma orzeczenia, które jest postanowieniem zaskarżalnym daje stronie postępowania pełna ochronę jej praw

w postępowaniu, łącznie z możliwością weryfikacji trafności podjętych rozstrzygnięć

co do zawieszonego i podjętego postępowania przez organy wyższej instancji i sądy administracyjne. Z powyższego wynika, iż forma podjęcia postępowania w sposób dokonany w rozpatrywanej sprawie, a więc przesłanie informacji o jego podjęciu stronom postępowania jest niedopuszczalna, a tym samym nie powoduje skutku

w postaci podjęcia postępowania i nie może też być w żaden sposób sanowana,

a co za tym idzie postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie cały czas było zawieszone, czego efektem była niemożność podejmowania jakichkolwiek czynności

w tym postępowaniu. Wydawanie kolejnych rozstrzygnięć w sprawie w sytuacji spoczywania postępowania było więc niemożliwe i stanowiło rażące naruszenie prawa rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, co świetle tego przepisu kpa, stanowi podstawę stwierdzenia nieważności obu decyzji administracyjnych, a w konsekwencji obliguje Sąd do stwierdzenia nieważności tych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ppsa.

Na marginesie Sąd wskazuje, iż skarżący S.K. w dniu 10 września 2004 r. złożył zażalenie na postanowienie Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania. Zażalenie to organ I instancji przesłał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wraz z pismem z dnia 15 września 2004 r., a mimo to w sprawie podjął dalsze czynności i wydal decyzję z dnia [...]. W aktach brak jest dokumentów wskazujących na to, czy organ odwoławczy rozpatrzył to zażalenie bądź czy organ I instancji uwzględnił je w całości.

Stwierdzenie uchybienia proceduralnego, zwalnia Sąd z obowiązku szczegółowego ustosunkowywania się do wywodów zaskarżonej decyzji

oraz do zarzutów skargi. Wobec powyższego, ze względu na to, że do wydania

obu decyzji doszło z rażącym naruszeniem prawa, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2, należało orzec jak w sentencji (stwierdzenie nieważności decyzji) obejmując

na podstawie art. 135 ppsa także pierwotną decyzję organu.

Zgodnie z art. 152 ppsa określono, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane, a o kosztach rozstrzygnięto po myśli art. 199 w związku z art. 223 § 2 ppsa.

/-/ B. Popowska /-/ E. Makosz-Frymus /-/ E. Kręcichwost-Durchowska

MK za nieobecnego sędziego

/-/ B. Popowska