Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2264/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 181, art. 187 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha, sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Spółdzielni J. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za lipiec 2012 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości.


UZASADNIENIE

Minister Pracy i Polityki Społecznej po rozpoznaniu odwołania z dnia 1 marca

2013 r. wniesionego przez Spółdzielnię "[...]" z siedzibą w K. (zwaną dalej:

"Skarżącą") od decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób

Niepełnosprawnych z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], decyzją

z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną

decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. Minister Pracy i Polityki

Społecznej wskazał, iż Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób

Niepełnosprawnych decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]

określił Skarżącej wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz

Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (zwany dalej: "PFRON") w związku z

niezgodnym z ustawą i nieterminowym przekazaniem środków zakładowego funduszu

rehabilitacji osób niepełnosprawnych za lipiec 2012 r. w kwocie 35.737 zł.

Z uzasadnienia wskazanej decyzji wynika również, że Skarżąca zaskarżyła

decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób

Niepełnosprawnych z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] wnosząc

odwołanie w piśmie z dnia 1 marca 2013 r., zarzucając jej naruszenie prawa

materialnego polegające na błędnym zastosowaniu art. 33 ust. 4 i 4a ustawy z dnia 27

sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób

niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721 z późn. zm.) - zwanej dalej:

"ustawą o rehabilitacji". W uzasadnieniu odwołania Skarżąca wskazała, iż jej zdaniem

wydatkowanie środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych

(zwanego dalej: "zfron") na szkolenia osób niepełnosprawnych - uczestników

indywidualnych programów rehabilitacji jest zgodne z treścią przepisu § 6

rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w

sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. nr 245,

poz. 1810 z późn. zm.) - zwanego dalej: "rozporządzeniem w sprawie zfron". Skarżąca

wyjaśnia, iż szkolenia które odbyły się dotyczyły tematyki ujętej w indywidualnych

programach rehabilitacji zgodnie z zawartą umową, natomiast nie zgadza się z tezą

organu, że wykonane indywidualne programy rehabilitacji i zapłata za ich wykonanie

stanowi niewłaściwe wykorzystanie środków zfron. Biorąc powyższe pod uwagę

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji w części

określonej jako naruszenie art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji i ustalenie zobowiązania

w kwocie 4.657 zł, stanowiącej sankcję za opóźnienie w przekazaniu środków na

rachunek zfron.

W dalszej części uzasadnienia swojej decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. Minister

Pracy i Polityki Społecznej wskazał, że po analizie akt sprawy oraz zarzutów

zawartych w powyższym odwołaniu, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej

instancji. Przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż

podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 21 § 3 ustawy z dnia 29

sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) - zwanej

dalej: "O.p.", zgodnie z treścią którego, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ

podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w

całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania

podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w

której określa wysokość zobowiązania podatkowego. W myśl art. 21 § 1 pkt 1 O.p.,

zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa

podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. W tym przypadku wedle organu

odwoławczego było to doręczenie w dniu 31 lipca 2012 r. protokołu kontroli podatkowej

przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w L., w zakresie

prawidłowości gospodarowania środkami publicznymi w zakresie tworzenia i

wykorzystywania ZFRON w 2010 r. Wskazany protokół doręczono Skarżącej w dniu

31 lipca 2012 r. W trakcie wskazanej kontroli wykazano nieprawidłowości w

wydatkowaniu przez Skarżącą środków zfron na cykl szkoleń

psychologiczno-pedagogicznych oraz na materiały informacyjne. W tej sytuacji

Skarżąca była wedle organu odwoławczego zobowiązana do złożenia deklaracji z

wykazaniem sankcji wynikającej z art. 33 ust. 4a ustawy o rehabilitacji i dokonania

wpłaty na PFRON. Organ odwoławczy zauważył też, że postępowanie zostało

wszczęte w związku z otrzymaniem przez PFRON w dniu 3 października 2012 r.

wyniku kontroli z dnia 27 września 2012 r. znak: [...]

dokonanej przez Urząd Kontroli Skarbowej w L. wraz z protokołem i

załącznikami.

Organ odwoławczy zauważył następnie, że analizując protokół kontroli

podatkowej jak i dokumenty przekazane do PFRON przez Skarżącą stwierdzono

naruszenie przepisu art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji. Jak wynika z materiału

dowodowego, w tym z pisma Skarżącej z dnia 10 stycznia 2013 r., wydatki z dnia 15

lipca 2010 r. w wysokości 10.000 zł, z dnia 20 sierpnia 2010 r. w wysokości 10.000 zł,

z dnia 27 sierpnia 2010 r. w wysokości 400 zł oraz z dnia 28 września 2010 r. w wysokości 16.200 zł zostały poniesione na opracowanie indywidualnych programów

rehabilitacji (zwanych dalej: "IPR", na podstawie których przeprowadzono szkolenia

dla osób niepełnosprawnych zatrudnionych w skarżącej Spółdzielni. Następnie firma

Doradczo-Usługowa [...] z M. wystawiła Skarżącej faktury za

przeprowadzenie cyklu szkoleń psychologiczno-pedagogicznych, zaś Skarżąca w

2010 r. dokonała zapłaty z rachunku bankowego ZFRON w łącznej kwocie 67.000,00

zł. Ponadto wedle organu odwoławczego wydatek poniesiony w ramach IPR-ów

winien służyć sfinansowaniu kosztów, o których mowa w § 2 pkt 12a rozporządzenia w

sprawie zfron, natomiast celem IPR-ów ma być zmniejszenie ograniczeń zawodowych

wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności pracownika objętego

programem. Odnosząc się do zarzutów Skarżącej zawartych w jej odwołaniu organ

odwoławczy wskazał, że otwarty katalog kosztów zawarty w ww. przepisie nie oznacza

dowolności w zakresie dokonywania wydatków przez wnioskodawcę, a tym bardziej

nie może stanowić pretekstu do pokrywania kosztów szkolenia, które jak wynika z

programu szkolenia nie żadnego związku ze zmniejszeniem ograniczeń zawodowych

pracowników niepełnosprawnych czy podnoszeniem ich kwalifikacji zawodowych.

Przedmiotem wydatkowania są bowiem środki publiczne przekazane do dyspozycji

pracodawcy przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, które

winny być wykorzystywane w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasady

uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów.

Dokonując dalszej analizy ustaleń faktycznych zawartych w przedmiotowym

protokole kontroli organ odwoławczy wskazał, że Skarżąca naruszyła przepisy § 6 ust.

2, ust. 6 i ust. 8 rozporządzenia w sprawie zfron ze względu na to, że wprawdzie

powołano komisję rehabilitacyjną lecz nie wykonywała ona czynności zastrzeżonych

dla niej w ww. przepisach rozporządzenia. Ponadto indywidualne programy

rehabilitacji zostały opracowane bez udziału osób nimi objętych, co jest niezgodne z §

6 ust. 6 powołanego rozporządzenia. Kontrolujący wykazali, że 181 IPR-ów

sporządzonych na potrzeby cyklu szkoleń zawiera jednolitą w odniesieniu do

poszczególnych osób diagnozę o potrzebie podwyższania kwalifikacji zawodowych

poprzez odbycie cyklu szkoleń psychologiczno-pedagogicznych. Tymczasem

zdaniem organu odwoławczego nie można przyjąć, że program rehabilitacji

opracowany dla 181 pracowników zawierający jednolitą diagnozę o potrzebie

podwyższania kwalifikacji zawodowych poprzez odbycie cyklu szkoleń

psychologiczno-pedagogicznych stanowi indywidualny program rehabilitacji. Ocenie

bowiem powinien podlegać każdy pracownik indywidualnie z uwzględnieniem jego

stopnia niepełnosprawności i rodzaju schorzenia oraz osobistych preferencji

wynikających z tego schorzenia. Trudno też uznać, że 181 pracowników

niepełnosprawnych o różnych schorzeniach i stopniach niepełnosprawności,

zatrudnionych na różnych stanowiskach wykazywało - w celu podniesienia swoich

kwalifikacji zawodowych - potrzebę odbycia takiego samego programowo szkolenia

psychologiczno-pedagogicznego. W świetle powyższego w ocenie organu

odwoławczego należy stwierdzić, że wydatki poniesione na podstawie umowy z dnia 3

listopada 2009 r. o przeprowadzenie w ramach IPR-ów cyklu szkoleń psychologiczno-

pedagogicznych dla niepełnosprawnych pracowników Skarżącej oraz wydatki na

opracowanie IPR-ów na potrzeby ww. cyklu szkoleń były niezgodne z art. 33 ust. 4

ustawy o rehabilitacji oraz przepisem § 6 rozporządzenia w sprawie zfron. Kwota

wydatkowana niezgodnie z powołanym przepisem wynosi 103.600 zł, z czego 67.000

zł na poniesione w 2010 r. wydatki na cykl szkoleń oraz 36.600 zł na wydatki za

opracowanie IPR-ów. Reasumując organ odwoławczy stwierdziła, że Skarżąca jako

pracodawca tychże pracowników jest więc obecnie zobowiązana do wpłaty sankcji w

wysokości 30% tych środków do PFRON, tj. kwoty 31.080 zł.

Skarżąca zaskarżyła decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca

2013 r. nr [...] wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Warszawie w piśmie z dnia 13 sierpnia 2013 r., zarzucając jej

naruszenie następujących przepisów:

1) art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, poprzez nałożenie na Skarżącą sankcji

w kwocie 4.657 zł w związku z trzydniowym opóźniem w przekazywaniu przez

Skarżącą środków pieniężnych na rachunek zakładowego funduszu

rehabilitacji osób niepełnosprawnych.

2) art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilotacji, poprzez nałożenie na Skarżącą sankcji za

niezgodne z ustawą wykorzystanie środków zgromadzonych na zfron.

W uzasadnieniu przedmiotowej skargi Skarżąca wskazała na wstępie, iż

przekroczenie o trzy dni terminu na przekazanie środków pieniężnych na rachunek

zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych nie wynikało z jej złej

woli. Następnie Skarżąca wskazała, iż przepis § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia w

sprawie zfron przewiduje możliwość finansowania w ramach indywidualnych

programów rehabilitacji szkolenia osób niepełnosprawnych - uczestników

indywidualnych programów rehabilitacji. Jednakże ustawodawca nie sprecyzował w

cytowanym przepisie zawartości merytorycznej szkoleń prowadzonych dla

pracowników - osób niepełnosprawnych. Z tego względu zdaniem Skarżącej można

przyjąć, że każde szkolenie obejmujące w swoim zakresie problematykę

niepełnosprawności (orzecznictwo niepełnosprawności, prawa i obowiązki osób

niepełnosprawnych w stosunku m.in. do pracodawcy, organów rentowych lub

państwowych) będzie miało pozytywny wpływ na wiedzę osób niepełnosprawnych i

pośrednio na jakość życia - zostaną zatem osiągnięte cele stawiane rehabilitacji

społecznej i zawodowej. Skarżąca zauważyła też, że zorganizowane szkolenia dla

osób niepełnosprawnych - jej pracowników były poprzedzone przygotowaniem

indywidualnych programów rehabilitacji, które wykonał zewnętrzny podmiot. Tak

opracowany i napisany program może stanowić podstawę do wypłaty wynagrodzenia

za jego opracowanie zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 12 lit. d) rozporządzenia w sprawie zfron.

Ponadto w ocenie Skarżącej żaden przepis prawa nie zabrania wykonywania tego

typu usługi przez zewnętrzny podmiot, nie można zatem kwestionować jej decyzji o

zleceniu powyższej usługi na podstawie umowy zewnętrznemu podmiotowi lub

osobie, która nie pracuje w skarżącej Spółdzielni. Skarżąca nie zgodziła się też z

oceną zawartości merytorycznej IPR opracowanych na jej zlecenie dokonaną przez

organ odwoławczy, wskazując iż merytoryczna ocena zawartości merytorycznej

indywidualnych programów rehabilitacji należy do kompetencji pracodawcy jako

dysponenta zakładowego funduszu rehabilitacji. Natomiast organ w wyniku

przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego nie zakwestionował faktu

przeprowadzenia cyklu szkoleń dla pracowników Spółdzielni, czym potwierdził

celowość odbycia szkoleń zawartych w przygotowanych indywidualnych programach

rehabilitacji dla uczestników szkoleń.

W piśmie z dnia 27 sierpnia 2013 r. stanowiącym odpowiedź na powyższą

skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując

jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola sądowa

zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w

art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.",

sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby

wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest

stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu

mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym

mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do

wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a

także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145

§ 1 pkt 2 p.p.s.a.)

Oceniając zaskarżoną decyzję w tym zakresie należy stwierdzić, że skarga jest

zasadna, aczkolwiek podejmując rozstrzygnięcie Sąd oparł się na powodach innych

niż w niej wskazane. W sprawie naruszone, bowiem zostały przepisy postępowania w

stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powodem wyeliminowania

zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego było naruszenie przepisów art. 122 i art. 187 §

1 O.p., przez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Ministra Pracy i

Polityki Społecznej utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON w

przedmiocie określenia Skarżącej zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za lipiec

2012 r.

Na wstępie wskazać należy, że przepis art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji

stanowi, iż do m.in. wpłat na FRON stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji

podatkowej, z tym że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie

przysługują Prezesowi Zarządu Funduszu. Odesłanie zawarte w tym przepisie

oznacza, nie tylko obowiązek stosowania norm wynikających z przepisów prawa

materialnego, ale również obowiązek stosowania zasad określonych w Ordynacji

podatkowej w zakresie prowadzenia postępowania.

Wśród tych zasad postępowania w art. 122 O.p. ukształtowana została zasada

prawdy obiektywnej. Jest to naczelna zasada postępowania, ma bowiem

fundamentalny wpływ na ukształtowanie całego postępowania. Z zasady tej wynika

obowiązek organu wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych

związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób przedstawić jej rzeczywisty obraz i

uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Realizacji wyrażonej

tym przepisem zasady prawdy obiektywnej służy przepis art. 187 § 1 O.p. stanowiący,

że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały

materiał dowodowy. Obowiązek ten jest niezależny od tego, czy niezbędny materiał

dowodowy potwierdza stanowisko strony, czy też je podważa. Obciąża on zarówno

organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy, niejako ponownie rozstrzygający

sprawę. Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega zaś na takim

ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów z

uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność

ustaleń faktycznych i prawnych.

W niniejszej sprawie organy administracyjne obu instancji kwestionowały

wydatki poniesione przez Skarżącą na podstawie umowy z dnia 3 listopada 2009 r. o

przeprowadzenie w ramach IPR-Ow cyklu szkoleń psychologiczno-pedagogicznych

dla niepełnosprawnych pracowników Skarżącej oraz wydatki na opracowanie samych

IPR-ów na potrzeby ww. cyklu szkoleń, wskazując iż były one niezgodne z przepisem

art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji oraz przepisem § 6 rozporządzenia w sprawie zfron.

Natomiast Skarżąca zarówno na etapie postępowania instancyjnego, jak i w skardze

konsekwentnie utrzymywała, iż zorganizowane przez nią szkolenie obejmujące w

swoim zakresie problematykę niepełnosprawności (orzecznictwo niepełnosprawności,

prawa i obowiązki osób niepełnosprawnych w stosunku m.in. do pracodawcy, organów

rentowych lub państwowych) miało pozytywny wpływ na wiedzę osób

niepełnosprawnych i pośrednio na jakość ich życia, wobec czego zostały osiągnięte

cele stawiane rehabilitacji społecznej i zawodowej tych osób określone w ich IPR.

Organ pierwszej instancji kwestionował ponadto deklarowaną przez Skarżącą ilość

szkoleń jakie miała ona przeprowadzić. Okolicznością bezsporną między stronami

było natomiast przekroczenie przez Skarżącą o trzy dni terminu na przekazanie

środków pieniężnych na rachunek zakładowego funduszu rehabilitacji osób

niepełnosprawnych, co wedle Skarżącej nie wynikało z jej złej woli.

W ocenie Sądu organy administracyjne obu instancji nie dokonały w istocie

weryfikacji powyższych twierdzeń Skarżącej, gdyż nie posiadały materiałów

źródłowych niezbędnych analizy argumentów Skarżącej. Z obu wydanych w

rozpoznanej sprawie decyzji (organu odwoławczego i organu pierwszej instancji)

wynika, iż rozstrzygnięcia zostały wydane w oparciu o wynik oraz protokół kontroli

Urzędu Kontroli Skarbowej w L. jak również pisma Skarżącej. Jednakże trzeba

powiedzieć, że organ nie może oprzeć się wyłącznie na protokole czy wyniku kontroli i

uznać, że przeprowadzenie kontroli przez inny organ zwalnia go od obowiązku

przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, bowiem czym innym jest kontrola, a

czym innym postępowanie podatkowe. Organ, który prowadzi postępowanie

podatkowe jest zobowiązany do zebrania materiału dowodowego i tylko w oparciu o

zebrany materiał dowodowy wydaje rozstrzygnięcie. Z treści art. 181 O.p. wynika, że

dowodami w postępowaniu podatkowym są m.in. informacje podatkowe oraz inne

dokumenty zgromadzone w toku kontroli podatkowej. Zatem nie same ustalenia

kontroli stanowią dowód, lecz materiał dowodowy zgromadzony w trakcie kontroli (por.

wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 2826/08 oraz z

dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 173/09).

Jak już powiedziano, w niniejszej sprawie nie został zebrany materiał

dowodowy, a całe rozstrzygnięcie zostało oparte na danych zawartych w protokole i

wyniku kontroli, ewentualnie pismach Skarżącej. Zatem w sprawie organ nie ustalił

stanu faktycznego sprawy w oparciu o dowody, lecz na podstawie stwierdzeń innego

Organu zawartych w pismach urzędowych sporządzonych przez ten organ w innym

postępowaniu. W tej sytuacji Sąd nie było, żadnych możliwości zweryfikowania ustaleń

faktycznych, na których oparto zaskarżoną decyzję. W ocenie Sądu same

stwierdzenia innego organu, który ma obowiązek ustalić stan faktyczny na podstawie

dowodów, co do przebiegu określonych zdarzeń bez dołączenia do akt sprawy

dowodów potwierdzających te zdarzenia nie mogą stanowić podstawy do uznania tych

zdarzeń za udowodnione. W rozpoznanej sprawie w aktach w ogóle nie było dowodów

potwierdzających ustalenia zawarte w protokole i wyniku kontroli sporządzonych przez

pracowników UKS. Z tego względu prawidłowości tych ustaleń nie można było

zweryfikować. Tym samym dopuszczono się naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 O.p. w

sposób, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast brak ustaleń, o których

mowa powyżej uniemożliwia Sądowi zajęcie stanowiska w kwestii, która legła u

podstaw sporu, tj. określenia prawidłowej wysokości zobowiązania Skarżącej z tytułu

wpłat na PFRON za lipiec 2012 r.

Biorąc pod uwagę treść art. 153 p.p.s.a. Sąd wskazuje, że przy ponownym

rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy winien zebrać materiał dowodowy

potwierdzający okoliczności, które organ uzna za podstawę faktyczną decyzji. Organ

powinieni przeanalizować cały materiał dowodowy oraz dać temu wyraz w swojej

decyzji w sposób jasny i zrozumiały.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak

w sentencji.

W razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie

zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, a rozstrzygnięcie to traci moc z

chwilą uprawomocnienia się wyroku, o czym stanowi art. 152 p.p.s.a. Stosownie,

zatem do tego przepisu Sąd stwierdził, iż uchylona decyzja nie może być wykonana w

całości. Sąd nie zasądził na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, ponieważ

Skarżąca nie zgłosiła wniosku w tym przedmiocie. Zgodnie z treścią art. 210 § 1

p.p.s.a. . Strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed

zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi

wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata lub radcy

prawnego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym

terminie. W rozpoznanej sprawie Sąd pouczył stronę o treści powołanego przepisu

pismem z dnia 19 grudnia 2013 r. stanowiącym zawiadomienie o rozprawie.