Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 486/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 39, art. 39 ze zn.1, art. 49
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
article: art. 53 par. 2, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej U. D. i Z. D., E. O. i Z. O. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 1095/14, o odrzuceniu skargi U. D. i Z. D., E. O. i Z. O. na uchwałę Rady Miejskiej w Łęczycy z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łęczycy położonego w rejonie ulic Henryka Sienkiewicza, Ozorkowskie Przedmieście, terenów PKP o kolei wąskotorowej postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 18 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1095/14, odrzucił skargę U. D. i Z. D., E. O. i Z. O. (dalej skarżący) na uchwałę Rady Miejskiej w Łęczycy z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łęczycy położonego w rejonie ulic Henryka Sienkiewicza, Ozorkowskie Przedmieście, terenów PKP o kolei wąskotorowej.

Ww. postanowienie Sądu zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] lipca 2014 r. Rada Miejska w Łęczycy uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łęczycy położonego w rejonie ulic Henryka Sienkiewicza, Ozorkowskie Przedmieście, terenów PKP o kolei wąskotorowej.

W piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r., doręczonym w dniu [...] sierpnia 2014 r., skarżący wezwali Radę Miejską w Łęczycy do usunięcia naruszenia prawa.

Uchwałą z [...] września 2014 r., nr [...], Rada Miejska w Łęczycy nie uwzględniła wezwania do usunięcia naruszenia prawa o czym nie poinformowano skarżących w odrębnym piśmie. Jednocześnie tego samego dnia tekst tej uchwały został opublikowany na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Miasta Łęczyca.

W dniu [...] października 2014 r. pełnomocnik skarżących złożył osobiście do WSA w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Łęczycy z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łęczycy.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Łęczycy wniosła o odrzucenie skargi z uwagi na niezachowanie terminu do jej wniesienia, ewentualnie jej oddalenie.

Postanowieniem z 18 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Łodzi odrzucił skargę skarżących na uchwałę Rady Miejskiej w Łęczycy z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...].

W ocenie Sądu I instancji skarga została wniesiona po upływie terminu określonego w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.". Sąd wyjaśnił, że do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zastosowanie ma przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. Wskazany w tym przepisie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest ostatecznym terminem do złożenia skargi do sądu administracyjnego w przypadku, gdy nie udzielił odpowiedzi na wezwanie lub takiej odpowiedzi udzielił, ale została ona doręczona podmiotowi wzywającemu do usunięcia naruszenia prawa już po upływie terminu sześćdziesięciu dni, liczonego od dnia wniesienia. Natomiast w sytuacji, gdy organ przed upływem wskazywanego terminu doręczy odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy, liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie.

Zdaniem Sądu I instancji, o odrzuceniu skargi w niniejszej sprawie zadecydował fakt, iż termin do złożenia skargi upłynął z dniem 13 października 2014 r. W tym dniu zakończył bowiem bieg maksymalny sześćdziesięciodniowy termin, przyznany przez ustawodawcę do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w sytuacji, gdy organ przed jego upływem nie doręczył odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, liczony – w przypadku tej sprawy – od dnia 14 sierpnia 2014 r. tj. od dnia, w którym wniesione zostało przez skarżących wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 30 września 2014 r. Rada Miejska podjęła wprawdzie uchwałę o nieuwzględnieniu wezwania, jednakże przedmiotowy akt nie został doręczony skarżącym, którzy w dniu 30 października 2014 r. złożyli skargę do Sądu.

Skarżący wnieśli na ww. postanowienie skargę kasacyjną wnioskując o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Łodzi. Wystąpili o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nadto domagali się przeprowadzenia dowodu z dokumentów w postaci zaświadczenia K. P., Z. K. oraz J. B. z dnia [...] stycznia 2015 r. poświadczającego obecność Z. D. na posiedzeniu Rady Miejskiej Łęczycy w dniu [...] września 2014 r. na okoliczność obecności Z. D. na posiedzeniu organu w tym dniu.

Formułując zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sądowi I instancji zarzucono naruszenie przepisu art. 52 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 53 § 2 P.p.s.a., poprzez ich błędną interpretację i uznanie, że skarga w niniejszej sprawie powinna być wniesiona w terminie 60 dni od daty wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa w sytuacji, gdy termin ten ma tylko zastosowanie jedynie w przypadku nieudzielania przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Wskazano, że Rada Miejska w Łęczycy uchwałą z dnia [...] września 2014 r. udzieliła skarżącym odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa toteż zastosowanie ma 30-dniowy termin na wniesienie skargi. Podkreślono, że w związku z obecnością skarżących na posiedzeniu Rady Miejskiej w Łęczycy w dniu [...] września 2014 r. oraz opublikowaniem tej uchwały w Biuletynie Informacji Publicznej Miasta Łęczyca w tym samym dniu, treść uchwały była znana skarżącym i od tego dnia dla skarżących rozpoczął bieg 30-dniowy termin na wniesienie skargi.

Zdaniem skarżących, z literalnego brzmienia art. 53 § 2 P.p.s.a. wynika, że termin sześćdziesięciodniowy dniowy ma zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy organ w ogóle nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Podjęta w dniu [...] września 2014 r. uchwała Rady Miejskiej w Łęczycy stanowi odpowiedź organu na skierowane wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w związku z czym w niniejszej sprawie nie ma zastosowania ten termin a skarga powinna być wniesiona w terminie 30 dni od udzielenia odpowiedzi przez organ. Początkowym dniem biegu terminu 30 dni na wniesienie skargi powinien być dzień podjęcia uchwały w dniu [...] września 2014 r. Podjęta w tym dniu uchwała była znana skarżącym z uwagi na obecność Z. D. na posiedzeniu Rady Miejskiej w Łęczycy w tym dniu oraz opublikowanie uchwały na stronie BIP Miasta Łęczyca. Z powyższego wynika, że skarga wniesiona w dniu 30 października 2014 r. została wniesiona w terminie 30 dni od udzielenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i powinna zostać rozpatrzona.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miasta Łęczyca wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Stwierdzono, że żądania skarżących są oczywiście bezpodstawne. Rada Miejska w Łęczycy nie doręczyła skarżącym odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wobec czego skarżący na podstawie art. 53 § 2 P.p.s.a. mogli w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania tj. do 13 października 2014 r. złożyć skargę do właściwego sądu administracyjnego. Skarżący złożyli skargę 30 października 2014 r. a więc nie zachowali terminu do wniesienia skargi i skargę ich należało odrzucić. Zdaniem organu dzień podjęcia uchwały nie może być równoznaczny z jej doręczeniem. Obecność Z. D. na posiedzeniu Rady Miejskiej nie ma zdaniem organu znaczenia dla sprawy. Wskazano na obligatoryjny charakter doręczania pism w postępowaniu administracyjnym przez organ z urzędu (zasada oficjalności doręczeń), co wyłącza swobodną dyspozycję stron w zakresie sposobu doręczania pism stronom, a także na zasadę doręczania pism za potwierdzeniem odbioru.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w niniejszej sprawie istota skargi sprowadza się do ustalenia, czy sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, który zaczyna biec od wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa zostaje przerwany z chwilą doręczenia przez organ odpowiedzi na to wezwanie i wówczas zaczyna biec trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi, czy też dla przerwania biegu sześćdziesięciodniowego terminu wystarczy pozyskanie informacji o udzieleniu przez organ odpowiedzi na wezwanie przy czym oficjalne doręczenie stanowiska organu stronie w tym względzie nie jest konieczne.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) dalej jako u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (ust. 3). Z tego wynika, że zaskarżenie uchwały rady gminy wymagać będzie uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, przy czym termin do udzielenia odpowiedzi na wezwanie będzie skorelowany z terminami załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym określonymi w K.p.a. (niezwłocznie, miesiąc, dwa miesiące).

Z kolei art. 53 § 2 P.p.s.a. wskazuje, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Istotą i celem tej instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji działania organu administracji publicznej, który podjął akt lub dokonał kwestionowanej czynności i to tylko i wyłącznie w związku z zagrożeniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego (T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Wydanie 2, Warszawa 2008, str. 275, por. wyrok NSA z 9 czerwca 2010 r., I FSK 497/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ może, ale nie musi udzielić tej odpowiedzi. Brak odpowiedzi nie pozbawia też strony możliwości wniesienia skargi. Z kolei gdyby organ uznał racje przedstawione w wezwaniu, wniesienie skargi byłoby zbędne. W ustawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma natomiast żadnych przepisów odnoszących się do wymogów treści odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, nie ma nawet wymogu, że odpowiedź musi być uzasadniona, jeśli jest odmowna. Co więcej, ustawa nie odsyła też do jakichkolwiek innych przepisów, które mogłyby być choćby nie wprost stosowane do określenia wymogów odpowiedzi organu. Z tego wynikałoby, że odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ma przedstawiać jedynie stanowisko organu, co do skierowanego do niego wezwania.

Skarżący przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego ma jedynie obowiązek wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Nie jest natomiast zobowiązany czekać na odpowiedź organu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2010, komentarz do art. 53, teza 5). Przepisy bowiem nie wskazują, w jakim terminie organ powinien udzielić odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wskazówką jest § 3 art. 101 u.s.g. odwołujący się do terminów załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Wybór terminu, w którym zostanie złożona skarga po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa zależy wyłącznie od strony i jej decyzji, czy chce czekać na odpowiedź organu, czy też nie.

Jak słusznie zauważył Sąd I instancji przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Skarga na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być wniesiona w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa albo w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Termin sześćdziesięciodniowy jest terminem maksymalnym do skutecznego wniesienia skargi, który w razie udzielenia odpowiedzi przez organ staje się bezskuteczny. Zastępuje go termin trzydziestodniowy, który liczy się od doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie.

Doręczenie jest czynnością procesową organu administracji publicznej, z którą przepisy kodeksu wiążą określone skutki prawne. Na przykład od daty doręczenia rozpoczynają bieg niektóre terminy dokonania czynności proceduralnych, a ponadto doręczenie pisma może wywoływać także inne skutki prawne, w szczególności związanie organu decyzją administracyjną jest skuteczne od chwili jej doręczenia. Instytucja doręczeń urzeczywistnia zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu, bowiem umożliwia stronie zapoznanie się z czynnościami organu i innych uczestników postępowania (np. decyzje, postanowienia) albo uczestniczenie w tych czynnościach (wezwania, zawiadomienia). Tak więc odwołanie się przez ustawodawcę do konieczności "doręczenia" ma gwarantować stronie możliwość czynnego udziału w czynnościach podejmowanych przez organ administracji w tym również składania wniosków czy środków zaskarżenia w przewidzianych do tego terminach.

W zakresie doręczeń należy posiłkowo odnieść się do regulacji zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego (Dział I Rozdział VIII "Doręczenia"). W art. 39 K.p.a. mowa jest, że organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.

Doręczanie pism odbywa się za pokwitowaniem. Przez pokwitowanie należy rozumieć potwierdzenie doręczenia pisma przez odbierającego pismo swym podpisem ze wskazaniem daty doręczenia. Własnoręczny podpis odbierającego pismo potwierdza nie tylko jego odbiór, ale i datę doręczenia; wskazanie przez odbierającego daty doręczenia jest najlepszą rękojmią, że data ta jest zgodna z rzeczywistością (por. A. Matan (w:) G.Łaszczyca, A. Matan, Doręczenie w postępowaniu administracyjnym ogólnym i podatkowym, Kraków 1998, s. 202). Podkreślić należy, że pisma doręczane za pokwitowaniem przez operatora pocztowego są przesyłkami rejestrowanymi, czyli przesyłkami pocztowymi przyjętymi za pokwitowaniem przyjęcia i doręczanymi za pokwitowaniem odbioru (art. 3 pkt 22 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, Dz. U. poz. 1529). Zgodnie z art. 17 ustawy Prawo pocztowe potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego.

Ustawodawca przewidział także możliwość doręczenia drogą elektroniczną (art. 39 1 K.p.a.) przy czym warunkiem dokonania skutecznie takiego doręczenia jest wyrażenie woli przez stronę lub innego uczestnika postępowania na doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług droga elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz. 1204, z późn. zm.).

Doręczenie dokonywane w formie elektronicznej może zastąpić doręczenie «tradycyjne», ale dla swojej skuteczności wymaga oświadczenia woli adresata. Jeżeli adresat doręczeń wnosił o doręczenie pism w formie dokumentu elektronicznego, to jest ono skuteczne, chociażby organ jednocześnie doręczył dokument w formie pisemnej przez operatora pocztowego lub upoważnionego pracownika albo inny organ. Jeżeli natomiast adresat doręczeń nie wnosił o doręczanie mu pism w formie dokumentu elektronicznego, to skuteczne jest doręczenie w formie pisemnej, chociażby organ doręczył jednocześnie pismo w formie dokumentu elektronicznego.

W przepisach przewiduje się także szczególny sposób doręczenia, jakim jest doręczenie przez ogłoszenie. Stosownie do art. 49 K.p.a. strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia.

Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. II OSK 1871/08 (dostępne w ONSAiWSA 2011/1/8), z porównania przepisów regulujących zasady doręczania bezpośredniego (art. 39-48 K.p.a.) z zasadą doręczania w formie obwieszczenia lub formie zwyczajowo przyjętej (art. 49 K.p.a.) wynika, że przyjęcie tej drugiej formy doręczenia może mieć charakter wyjątkowy i w zakresie skutków procesowych nie może niweczyć skutków wynikających z doręczenia bezpośredniego, do rąk adresatów personalnie ustalonych i postrzeganych przez organ, jako strony postępowania. Zatem przyjęcie tej formy doręczenia nie dyskwalifikuje w zakresie skutków procesowych doręczenia w tradycyjny sposób określony w art. 39 K.p.a.

Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, że ustanowienie w art. 53 § 2 P.p.s.a. wymogu doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ma decydujące znaczenia dla rozpoczęcia biegu terminu 30 dni od doręczenia tej odpowiedzi na złożenie skargi do sądu administracyjnego. Z kolei brak doręczenia odpowiedzi powoduje, że nadal aktualny jest termin sześćdziesięciodniowy na złożenie skargi do sądu administracyjnego liczony od dnia złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w organie.

Mając na uwadze okoliczność uczestniczenia Z. D. w posiedzeniu Rady Miasta Łęczyca w dniu [...] września 2014 r., na którym została ogłoszona uchwała nr [...] w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia prawa w związku z uchwałą Nr [...], w treści której stwierdzono o nieuwzględnianiu wniesionego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, NSA uważa, że uzyskanie tej informacji przez stronę postępowania nie może być utożsamiane z dokonaniem doręczenia a takiego doręczenia wymagają przepisy P.p.s.a. dla zainicjowania biegu terminu 30 dni na wniesienia skargi. Żaden przepis P.p.s.a. nie daje możliwości zrównania ogłoszenia publicznego o treści uchwały z doręczeniem na piśmie treści tej uchwały w sposób przewidziany np. w przepisach K.p.a. Ogłoszenie takie nie wywiera skutku doręczenia, choć informacja przekazana w taki sposób będzie tożsama z informacją wynikającą z doręczonego pisma. Ustawodawca zdecydował, że możliwość przedłużenia terminu na złożenie skargi do sądu administracyjnego daje tylko i wyłącznie doręczenie a nie uzyskanie informacji o stanowisku organu, co do wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Formalizm tego rozwiązania wynika z tego by istniała możliwość jednoznacznego określenia od kiedy można liczyć bieg niejako dodatkowego terminu do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Przyjęcie tezy o rozpoczęciu biegu tego terminu z chwilą dowiedzenia się o treści odpowiedzi organu przez stronę zainteresowaną powodowałoby trudności w określeniu momentu kiedy "dowiedzenie się" rzeczywiście nastąpiło. Podobnie należy ocenić sytuację z opublikowaniem przedmiotowej uchwały na stronie internetowej Miasta Łęczyca. Powstaje wątpliwość, czy termin trzydziestodniowy miałby biec od momentu pierwszego zamieszczania tej uchwały na stronie przez jej administratora, czy też decydowałby fakt dowidzenia się o zamieszczeniu treści tej uchwały na stronie. Powyższe wątpliwości interpretacyjne dotyczące momentu powstania skutku doręczenia jak wymaga tego ustawa w przypadku ogłoszenia uchwały na posiedzeniu, czy też umieszczenia jej na stronie internetowej, prowadzą do wniosku o konieczności ścisłego pojmowania wymogu doręczenia przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku jego braku, jak w niniejszej sprawie, termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego należało liczyć od momentu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przyjmując jego maksymalną długość tj. 60 dni.

Uwzględniając powyższe, skoro skarżący w niniejszej sprawie wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa i wezwanie to nie było bezskuteczne, bowiem wydano uchwałę w tym zakresie, tylko jej nie doręczono, to należało uznać, że zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi odpowiada regulacji z art. 53 § 2 P.p.s.a. i jako takie należało uznać za prawidłowe. Skarga została bowiem wniesiona w dniu 30 października 2014 r. tj. po przekroczeniu ustawowo przewidzianego terminu 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, który upłynął w dni 13 października 2014 r.

W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.