Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 1234/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: par 3, art. 28 par 1, art. 29, art. 58 par 1 pkt 3, art. 178, art. 182 par 1, art. 184
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia N. Sp. z o.o. w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 91/16 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi N. Sp. z o.o. w S. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Kielcach z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 28 września 2016 r. odrzucił skargę N. Sp. z o.o. w S. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Kielcach z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym i zwrócił spółce uiszczony wpis od skargi.

Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. N. Sp. z o.o. w S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Okręgowej Inspekcji Pracy w Kielcach.

Zarządzeniami z dnia 12 sierpnia 2016 r., doręczonymi 17 sierpnia 2016 r., pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej oraz do usunięcia jej braków formalnych poprzez złożenie oryginału lub kopii (poświadczonej za zgodność z oryginałem w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami) odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej spółki, wykazującego, że osoba udzielająca pełnomocnictwa była do tego uprawniona w chwili dokonywania tej czynności (12 listopada 2012 r.) i 2 egzemplarzy wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy.

W zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącej Spółki uiścił wpis sądowy od skargi kasacyjnej, natomiast nie dokonał drugiej czynności do dokonania której był wezwany zarządzeniem z dnia 12 sierpnia 2016 r. Wobec nieuzupełnienia wszystkich braków formalnych skargi we wskazanym terminie, Sąd pierwszej instancji, postanowieniem z dnia 28 września 2016 r. skargę Spółki odrzucił.

Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się uchylenia postanowienia z dnia 28 września 2016 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w całości, o uznanie, iż nastąpiło uzupełnienie braków skargi kasacyjnej w terminie. Skarżąca, zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że Sąd wezwał do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez złożenie oryginału lub kopii (poświadczonej za zgodność z oryginałem w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami) odpisu KRS skarżącej Spółki, wskazującego, że osoba udzielająca pełnomocnictwa była do tego uprawniona w chwili dokonywania tej czynności (12 listopada 2012 r.) i 2 egzemplarzy wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy.

W zażaleniu wskazano, że pełnomocnik skarżącej otrzymał w dniu 17 sierpnia 2016 r. zarządzenie z dnia 12 sierpnia 2016r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej i wpis ten w zakreślonym terminie uiścił. Nadto wskazano, iż pełnomocnik skarżącej nie otrzymał wezwania do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez złożenie oryginału lub kopii (poświadczonej za zgodność z oryginałem w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami) odpisu KRS skarżącej spółki, wskazującego, że osoba udzielająca pełnomocnictwa była do tego uprawniona w chwili dokonywania tej czynności (12 listopada 2012 r.) i 2 egzemplarzy wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Istotę sporu w sprawie stanowi prawidłowość przyjęcia przez Sąd I instancji, że skarżąca Spółka, mimo wezwania do usunięcia braku skargi poprzez złożenie oryginału lub kopii (poświadczonej za zgodność z oryginałem w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami) odpisu KRS skarżącej spółki, wskazującego, że osoba udzielająca pełnomocnictwa była do tego uprawniona w chwili dokonywania tej czynności (12 listopada 2012 r.) i 2 egzemplarzy wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, nie wykonała tego wezwania, czego skutkiem było odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a.

Wskazać należy na treść art. 28 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Należy mieć również na uwadze regulację zawartą w przepisie art. 29 p.p.s.a. stanowiącym, iż przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Przepisy te regulują istotne kwestie procesowe. Po pierwsze właściwe ich zastosowanie daje sądowi administracyjnemu pewność, że dana osoba lub pełnomocnik są rzeczywiście upoważnieni do dokonania konkretnej czynności, po drugie stanowi gwarancję dla strony, iż będzie należycie reprezentowana w toczącym się postępowaniu. Analizowane przepisy nabierają szczególnego znaczenia zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę jak poważne konsekwencje mogą wystąpić gdyby nie interpretować ich w sposób ścisły (art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 271 pkt 2 p.p.s.a. – nienależyta reprezentacja strony, której przejawem jest działanie w jej imieniu nieumocowanej osoby, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania z powodu jego nieważności).

W sprawie Sąd I instancji, stwierdziwszy braki formalne wniesionej skargi kasacyjnej, prawidłowo wezwał stronę do ich uzupełnienia oraz pouczył o konsekwencjach niezastosowania się do wezwań. Terminy przewidziane na uzupełnienie wskazanych braków wynosiły w obu przypadkach 7 dni od dnia doręczenia przesyłki zawierającej wezwania. Przedmiotowe wezwania zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącej w jednej kopercie w dniu 19 sierpnia 2016 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru – k. 64 akt sądowych, a zatem wyznaczony termin na dokonanie określonych czynności procesowych upływał w dniu 26 sierpnia 2016 r. Z akt sprawy wynika, iż w wyznaczonym terminie pełnomocnik skarżącej zrealizował tylko jedno z wezwań Sądu I instancji, tj. uiścił wpis sądowy od skargi kasacyjnej.

Żądane przez Sąd I instancji uzupełnienie braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez nadesłanie oryginału lub kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego Spółki, wykazującego, że osoba udzielająca pełnomocnictwa była do tego uprawniona w chwili dokonywania tej czynności, zostało jasno i precyzyjnie sformułowane w treści wezwania z dnia 16 sierpnia 2016 r. (k. 63 akt sądowych). Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, zawarta jest informacja ,,braki kasacji – wpis 100 zł, KRS, 2 wn/oświadczenie" (k. 64 akt sądowych).

Mając na uwadze brak formalny w postaci nieprzedłożenia właściwego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, tj. dokumentu na podstawie którego Sąd I instancji mógłby bez wątpliwości zbadać umocowanie do działania w imieniu skarżącej Spółki przy udzielaniu pełnomocnictwa dla radcy prawnego, nie został uzupełniony w sposób wymagany przez Sąd I instancji, NSA uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął słuszne rozstrzygnięcie odrzucając skargę kasacyjną w oparciu o art. 178 p.p.s.a.

Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny za prawidłowe uznaje postanowienie Sądu I instancji odrzucające skargę kasacyjną z uwagi na nieusunięcie dostrzeżonego w niej braku formalnego i brak możliwości nadania jej dalszego biegu.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.