Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SO/Wa 75/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie -art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 260 § 1 i § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 5 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 14 kwietnia 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z wniosku W. S. o wymierzenie Ministrowi Finansów grzywny na trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. postanawia: - utrzymać w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 14 kwietnia 2016 r.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania W. S. prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez odmowę zwolnienia od kosztów sądowych oraz odmowę ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że z oświadczenia o stanie rodzinnym majątku i dochodach oraz dołączonych do wniosku dokumentów wynika, że podstawą utrzymania Skarżącego jest emerytura w wysokości 648 GBP. Wnioskodawca nie wykazał majątku. W dołączonym do uzasadnienia wniosku skarżący wskazał, że jego dochód tygodniowy stanowi kwota 151,20 GBP zwana "zasiłkiem dla osób o niskich dochodach" lub "małą emeryturą" dla osób opłacających składkę ubezpieczenia do H., co najmniej przez 5 lat. Do miesięcznych kosztów zaliczył spłatę zobowiązania finansowego w wysokości 6.200 GBP spłacanego w tygodniowych ratach po 75 GBP (325 GBP w miesiącu) oraz koszty prowadzonych postępowań sądowych (2.280 GBP). W uzasadnieniu wniosku przedstawił również miesięczne zestawienie dochodów i wydatków. Dochód stanowi kwota 648 GBP, a wydatki wynoszą 641 GBP. Opisując miesięczne wydatki wskazał spłatę pożyczki (325 GBP), koszty postępowania sądowego w Polsce, w tym przede wszystkim koszty korespondencji (317 GBP, 360 zł), wydatki na energię elektryczną, gaz, wodę, ścieki (około 48 GBP), opłatę telefoniczną (35 GBP), travel Card (42 GBP).

W związku z tym, iż złożone oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych Skarżącego, zarządzeniem z dnia 3 marca 2016 r. wezwano go do udzielenia dodatkowych informacji oraz złożenia określonych dokumentów. W odpowiedzi skarżący wskazał sygnatury spraw, do których przesłano poszerzone informacje wraz z załączonymi dokumentami. W ocenie referendarza sądowego Skarżący nie wykonał wezwania z dnia 3 marca 2016 r.

W sprzeciwie skarżący stwierdził, że oceniający jego wniosek o przyznanie prawa pomocy starszy referendarz sądowy uznał za zbędne oświadczenie skarżącego złożone w pkt 13 urzędowego formularza wniosku oznaczonego "PPF". Skarżący stwierdził, że referendarz powinien dokładnie zapoznać się z treścią wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący ponownie oświadczył, że jest świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – kodeks karny. Złożone oświadczenie dotyczy wszystkich punktów części I i II uzupełnionego wniosku, stosownie do przepisu art. 255 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W myśl art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwanej dalej "p.p.s.a.") - w brzmieniu znajdującym zastosowanie do spraw wszczętych po dniu 14 sierpnia 2015 r. - rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność.

Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.).

Stosownie do art. 245 § 1, 3 i 4 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej.

Przyznanie prawa pomocy uzależnione jest jednak od spełnienia przesłanek określonych w art. 246 p.p.s.a. Zgodnie z § 1 pkt 2 tego artykułu osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z konstrukcji tego przepisu wynika, iż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy.

Podkreślić należy, że rozpoznający wniosek referendarz sądowy albo Sąd oceniają spełnienie ustawowych przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy. Dlatego złożenie oświadczenia o którym mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. nr 88, poz. 553 z zm.) nie zastępuje obowiązku przedstawienia na wezwanie sądu lub referendarza sądowego dodatkowego oświadczenia lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.

W ocenie Sądu zaskarżone sprzeciwem postanowienie starszego referendarza sądowego WSA w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2016 r. wydane zostało prawidłowo, w poprawnie ustalonym stanie faktycznym.

Dokonując oceny złożonego w niniejszej sprawie wniosku, zawartych w nim oświadczeń, przedstawionych dokumentów oraz dodatkowych wyjaśnień w zestawieniu z treścią wezwania oraz udzieloną odpowiedzią Sąd stwierdza, że na ich podstawie nie można ustalić faktycznej sytuacji finansowej i rodzinnej wnioskodawcy. Powoływane okoliczności, takie jak zamieszkiwanie Skarżącego w W., stanowią pewne utrudnienie w przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, jednakże nie zwalniają Strony z obowiązków nałożonych w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy.

Analizując złożone przez wnioskodawcę oświadczenia stwierdzić należy, że skarżący nie przedstawił informacji o które został wezwany zarządzeniem z dnia 3 marca 2016 r. oraz nie nadesłał wymienionych w tym piśmie dokumentów.

Przypomnieć należy, że ww. zarządzeniem skarżący został wezwany do podania informacji pozwalających na lepszą ocenę jego sytuacji majątkowej oraz do złożenia określonych dokumentów. W szczególności ustalenia wymagało, czy wnioskodawca otrzymuje pomoc finansową od Rządu A. "dla osób o niskich dochodach", to czy osiąga inne dochody, czy jest osobą bezrobotną, czy w ciągu ostatniego roku podejmował prace na terytorium W., a jeśli tak, to jakiego rodzaju i w jakich okresach, gdzie i na podstawie jakiego tytułu prawnego wnioskodawca zamieszkuje i jakie są związane z tym opłaty, czy wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe na terytorium A., czy też na terytorium Polski, czy samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, czy posiada członków rodziny, w tym również w Polsce, na których ciąży obowiązek wzajemnej pomocy, obowiązek alimentacyjny, czy wnioskodawca w ciągu ostatniego roku przebywał na terytorium Polski, czy podróżował komunikacją lotniczą, bądź inną komunikacją, jak często, jakie wydatki z tego tytułu poniósł w ciągu ostatniego roku, czy posiada majątek ruchomy, jakie są jego miesięczne wydatki związane z niezbędnym utrzymaniem, a także czy posiada rachunki bankowe bądź środki pieniężne zgromadzone w inny sposób. Skarżącego wezwano również do złożenia dokumentów, tj. wyciągów i wykazów z rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych, tytułu prawnego, na podstawie którego wnioskodawca korzysta z mieszkania wraz z tłumaczeniem dokumentu na język polski, dokumentu, z którego wynika, że korzysta z pomocy finansowej, pomocy socjalnej bądź innej pomocy na terytorium A. ze wskazaniem jej miesięcznej wysokości wraz z tłumaczeniem dokumentu na język polski.

Powołane zarządzenie nie zostało przez wnioskodawcę wykonane w zakreślonym terminie, wobec czego należało uznać, iż nie wykazał on, że ustawowa przesłanka przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym wystąpiła w odniesieniu do jego osoby.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że niedopełnienie w całości lub w części obowiązku złożenia przez stronę dodatkowego oświadczenia oraz dokumentacji dotyczącej jej sytuacji materialnej uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 27 lipca 2011 r. o sygn. akt II OZ 650/11).

Na ocenę wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie mogło mieć wpływu jego pismo z dnia 30 marca 2016 r., ponieważ Sąd nie jest zobowiązany do prowadzenia dochodzenia w sytuacji, gdy dane umożliwiające pełną ocenę stanu majątkowego nie są znane mimo istniejącego po stronie skarżącego ciężaru wykazania przesłanek przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 774/13).

Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie wnioskodawca został wezwany – zarządzeniem z dnia 3 marca 2016 r. – do złożenia dodatkowego oświadczenia poprzez udzielenie odpowiedzi na konkretne pytania oraz do nadesłania wskazanych dokumentów. Wezwanie to zostało opatrzone sygnaturą niniejszej sprawy i przesłane wnioskodawcy. W odpowiedzi skarżący wskazał sygnatury spraw, których przesłano poszerzone informacje wraz z załączonymi dokumentami. Sądowi wiadomym jest, że wskazane informacje i dokumenty nie zostały uznane za wystarczające w sprawach, których sygnatury zostały powołane przez skarżącego w piśmie z dnia 30 marca 2016 r. – skarżącemu odmówiono w tych sprawach przyznania prawa pomocy. W tej sytuacji Sąd nie mógł uwzględnić na korzyść skarżącego złożonych przez niego do innych spraw oświadczeń, skoro oświadczenia te zostały ocenione negatywnie w innych sprawach.

Podsumowując wskazać należy, że analiza odpowiedzi udzielonych przez wnioskodawcę do spraw o sygnaturach wskazanych w ww. piśmie prowadzi do wniosku, że nie stanowią one wyczerpujących i rzetelnych odpowiedzi na zarządzenie z dnia 3 marca 2016 r., to jest zarządzenie wydane w niniejszej sprawie. Na podstawie tych odpowiedzi nie można rzetelnie ustalić faktycznej sytuacji finansowej i rodzinnej wnioskodawcy.

Z wyłożonych względów, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.