Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1114/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 3, art. 184 w zw. z art. 197
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. N. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecienie z dnia 8 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 2/16 w sprawie ze skargi E. N. na czynność Burmistrza Gminy G. w przedmiocie wyniku naboru na wolne stanowisko pracy Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w G. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 8 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 2/16, odrzucił skargę E. N. w sprawie z jej skargi na czynność Burmistrza Gminy G. w przedmiocie wyniku naboru na wolne stanowisko pracy Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w G.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

E. N. pismem z dnia 4 grudnia 2015 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na "zarządzenie Burmistrza Gminy G. z dnia [...] czerwca 2015 r. o ogłoszeniu naboru oraz z dnia [...] lipca 2015 r. o wyniku naboru na wolne stanowisko pracy Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w G.". Wniesienie skargi było poprzedzone wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa z 8 października 2015 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarządzeniem z dnia 5 stycznia 2015 r. rozdzielił skargi E. N. zawarte w piśmie z dnia 4 grudnia 2015 r. w ten sposób, że skargę na ogłoszenie Burmistrza Gminy G. o naborze na wolne stanowisko z dnia 2 czerwca 2015r. zarejestrował pod sygnaturą II SA/Sz 1/16, a skargę na wynik naboru na wolne stanowisko pracy Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w G. zarejestrował pod sygnaturą II SA/Sz 2/16.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie skargi.

Zarządzeniem z dnia 19 stycznia 2016 r. Sąd wezwał skarżącą do wskazania, kiedy dowiedziała się o skarżonym przez nią wyniku naboru na wolne stanowisko pracy Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w G., który został opublikowany w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP) Urzędu Gminy i Miasta w G. w dniu [...] lipca 2015 r., w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przyjęcia, że o ogłoszeniu dowiedziała się w momencie jego opublikowania na stronach BIP, tj. [...] lipca 2015 r. E. N. w piśmie z dnia 26 stycznia 2016r. oświadczyła, iż o wynikach konkursu na stanowisko Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w G. dowiedziała się w dniu opublikowania tej informacji w BIP Urzędu Gminy i Miasta w G., tj. dnia [...] lipca 2015r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę wskazując, że przekroczony został termin, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. Sąd wskazał, że skoro skarżąca w dniu [...] lipca 2015 r. powzięła wiadomość o wyniku naboru na wolne stanowisko pracy Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w G., to 14 – dniowy termin, określony w art. 52 § 3 p.p.s.a., do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, upływał w dniu [...] lipca 2015 r. Natomiast wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i uchylenie zaskarżonego wyniku naboru skarżąca złożyła w organie dniu 8 października 2015 r., a zatem po terminie ustawowo przewidzianym do dokonania tej czynności. W tych okolicznościach Sąd uznał, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wniesione po upływie 14-dniowego terminu, skutkuje niedopuszczalnością zaskarżenia wyniku naboru z dnia 13 lipca 2015r. Upływ zakreślonego w art. 53 § 3 p.p.s.a. terminu wyłącza bowiem możliwość skutecznego zaskarżenia do sądu czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną wniosła E. N., reprezentowana przez adwokata, zaskarżając postanowienie w całości. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 52 § 3 p.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi podczas, gdy uchybienie 14 – dniowego terminu nastąpiło bez winy skarżącej, co w konsekwencji powinno skutkować rozpoznaniem skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarżąca naruszyła ustawowy termin określony w art. 52 § 3 p.p.s.a. bez swojej winy, zaś Sąd w żaden sposób nie rozpatrzył powodu naruszenia terminu. Wskazano, że skarżąca od czerwca 2015 r. leczona była z powodów zaburzeń adaptacyjnych, przebywała na zwolnieniach lekarskich. Stan jej zdrowia uniemożliwiał podjęcie jakichkolwiek czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy w terminie. Na dowód powyższego, do niniejszej skargi kasacyjnej załączono zaświadczenie lekarskie z dnia 7 marca 2016 r. oraz pięć zwolnień lekarskich.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 marca 2016 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do nadesłania pełnomocnictwa upoważniającego do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz o podanie, czy wnosi o rozpoznanie sprawy na rozprawie, albo nadesłanie oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy – pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik nadesłał pełnomocnictwo oraz wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Burmistrz Gminy G. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej.

Stosownie do przepisu art. 176 p.p.s.a skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. Zgodnie zaś z § 2 powołanego przepisu, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Przepis art. 176 p.p.s.a. określa zatem wymogi formalne, jakim powinna odpowiadać skarga kasacyjna. W niniejszej sprawie w oparciu o art. 176 § 2 p.p.s.a. wezwano pełnomocnika skarżącego do nadesłania pełnomocnictwa upoważniającego do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz do podania, czy wnosi o rozpoznanie sprawy na rozprawie, albo nadesłanie oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. W odpowiedzi pełnomocnik nadesłał stosowne pełnomocnictwo oraz wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Wskazać jednak należy, że w myśl art. 182 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. W oparciu o ten właśnie przepis Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym.

Skarga kasacyjna zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 52 § 3 p.p.s.a. podnosząc, że Sąd pominął ostatnie zdanie tego przepisu, które stanowi, że sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie terminu wskazanego w tym przepisie (14 – dni) nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższy zarzut nie jest zasadny. Wskazać bowiem należy, że skarżąca nie kwestionuje, iż w dniu [...] lipca 2015 r. powzięła wiadomość o wyniku naboru na wolnym stanowisku pracy Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w G. Zatem 14 – dniowy termin, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. upływał w dniu [...] lipca 2015 r. Natomiast wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skarżąca złożyła dopiero w dniu 8 października 2015 r., nie podając przyczyn złożenia tego wezwania z uchybieniem terminu. Wobec tego nie można czynić Sądowi I instancji zarzutu, że nie rozpatrzył powodu naruszenia terminu w sytuacji, gdy powód taki w ogóle nie został podany.

Odnosząc się do kwestii zdrowia skarżącej, wskazać należy, że z załączonego do skargi kasacyjnej zaświadczenia lekarskiego wynika, iż skarżąca od września 2015 r. (a nie od czerwca, jak podano w skardze kasacyjnej) była leczona z powodu zaburzeń adaptacyjnych. Data ta przypada zatem już po dniu [...] lipca 2015 r., kiedy to upłynął termin do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast ze zwolnień lekarskich wynika, że obejmowały one okresy: 1) 26.01.2016 r.– 21.02.2016 r.; 2) 06.10.2015 r. – 02.11.2015 r.; 3) 03.11.2015 r. – 30.11.2015 r.; 4) 01.12.2015 r. – 28.12.2015 r.; 5) 29.12.2015 r. – 25.01.2016 r.

Z powyższego wynika zatem, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone przez skarżącą w dniu 8 października 2015 r. zostało złożone w czasie, gdy skarżąca przebywała na zwolnieniu nr 2). Nie jest więc tak, jak podaje skarga kasacyjna, że stan zdrowia uniemożliwiał skarżącej jakiekolwiek działanie w sprawie. Z dokumentacji niniejszej sprawy wynika bowiem coś wręcz odmiennego.

Wobec tego stwierdzić należy, że Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu nie naruszył art. 52 § 3 p.p.s.a., a skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Nie orzeczono o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada wynikająca z art. 199 p.p.s.a., że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Oznacza to, że co do zasady stronie, która poniosła koszty postępowania nie przysługuje zwrot kosztów. Wyjątki od tej zasady określa art. 200-204 p.p.s.a. Dlatego też w art. 209 p.p.s.a. przyjęto unormowanie, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203, i art. 204 p.p.s.a. W innych przypadkach Sąd nie rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania. O kosztach postępowania kasacyjnego sąd orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku, ponieważ przepisy art. 203 i art. 204 ppsa wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z wyrokiem sądu pierwszej instancji oddalającym lub uwzględniającym skargę, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę.