Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 814/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: NSA Wiesław Kisiel Sędziowie: NSA Piotr Lechowski AWSA Dorota Dąbek (Spr.) Protokolant: Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2006 r. sprawy ze skargi M. S. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 30 listopada 2004 r. Nr [...] w przedmiocie określenia statusu drogi I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, II. zasądza od Gminy na rzecz skarżącej M.S. kwotę [...],- zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dnia 30 listopada 2004r. Rada Miejska, działając na podstawie art. 18 ust.2 pkt 9 litera a ustawy o samorządzie gminnym nadała drodze usytuowanej na działce nr [...] oraz częściach działek nr [...],[...],[...] i [...] w O. status drogi gminnej.

Skargą z dnia [...] 2005r. (data nadania) M. S. zaskarżyła przedmiotową uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, względnie stwierdzenie wydania jej z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżona uchwała powołuje nieprawidłową podstawę prawną. Podniesiono ponadto, że zaskarżona uchwała wydana została niezgodnie ze stanem faktycznym i prawnym, albowiem działki wymienione w przedmiotowej uchwale stanowią własność skarżącej M. S. Wprawdzie Gmina wystąpiła do sądu z wnioskiem o nabycie własności tej nieruchomości, ale sprawa ta nie została przed sądem zakończona. Skarżąca podniosła też, że przedmiotowa uchwała jest niewykonalna w rozumieniu art. 156 §1 pkt 5 kpa.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o odrzucenie skargi z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia albowiem wezwanie o usuniecie naruszenia skarżąca skierowała do Burmistrza Gminy a nie do Rady Gminy, względnie o oddalenie skargi, albowiem zaskarżona uchwała wydana została zgodnie z wymogami ustawy o drogach publicznych. Odnośnie sprawy toczącej się przed sądem powszechnym a dotyczącej własności przedmiotowej nieruchomości potwierdzono, iż nie została ona jeszcze zakończona, stwierdzono jednak równocześnie że kwestia własności nie ma dla niniejszej sprawy żadnego znaczenia.

Na rozprawie przed sądem w dniu 21 lutego 2006r. strony potwierdziły, że przedmiotowa nieruchomość jest własnością skarżącej. Skarżąca przedłożyła też odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z datą doręczenia skarżącej [...] 2005r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Rozpatrywana w niniejszym postępowaniu skarga została wniesiona w trybie przewidzianym w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowi, że "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego." Warunkiem wniesienia tzw. skargi "powszechnej" (opartej na art. 101 ustawy o samorządzie gminnym) do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy jest bezskuteczność uprzedniego wezwania tego organu do usunięcia naruszenia. Bezskuteczność wezwania jest zatem, w myśl art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, przesłanką zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego. Wezwanie do usunięcia naruszenia będzie bezskuteczne wtedy, gdy wezwany organ gminy wyraźnie odmówi usunięcia naruszenia bądź nie zajmie żadnego stanowiska w tej kwestii w terminie przewidzianym dla załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym.

Z analizy akt przedmiotowej sprawy wynika, że pismem z dnia [...] 2005r. skierowanym do Burmistrza Gminy skarżąca wezwała do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca dopełniła zatem ustawowego wymogu poprzedzenia skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia. Burmistrz Gminy zgodnie z wynikającą z art. 65 §1 kpa zasadą przestrzegania właściwości organów administracji z urzędu, winien był przekazać wezwanie do usunięcia naruszenia prawa właściwemu organowi, a więc radzie gminy. Pismem z dnia [...] 2005r. doręczonym skarżącej w dniu [...] 2005r. organ gminy udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Należy zatem uznać, że skarga wniesiona dnia [...] 2005r. została wniesiona w ustawowym terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie przewidzianym w art. §2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po dopełnieniu wymaganego prawem wezwania do usunięcia naruszenia. Brak zatem podstaw do odrzucenia skargi.

Przedmiotem zaskarżonej uchwały jest zaliczenie drogi do kategorii dróg publicznych gminnych. Zasady i procedurę postępowania w takich sprawach reguluje ustawa z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. nr 14, poz. 60 z późn. zm.). Z treści art. 7 ust. 2 tej ustawy wynika, że zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje na podstawie uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu. Z treści zaś art. 2a dodanego do tej ustawy z dniem 1 stycznia 1999r. wynika m.in., że drogi gminne stanowią własność właściwego samorządu gminy.

Uwzględniając treść zacytowanych powyżej przepisów należy stwierdzić, że w obowiązującym od 1 stycznia 1999r. stanie prawnym zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych jest możliwe tylko w odniesieniu do dróg stanowiących własność samorządu gminnego. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że nieruchomości w odniesieniu do których wydana została zaskarżona uchwała rady gminy o zaliczeniu ich do kategorii dróg gminnych nie stanowiły własności gminy. Należy zatem uznać, że okoliczność ta stanowiła przeszkodę do zaliczenia ich do kategorii dróg gminnych.

Z tego powodu należy uznać, że zaskarżona uchwała jest sprzeczna z prawem, naruszając cytowany powyżej przepis art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Zachodzą zatem przesłanki do stwierdzenia jej nieważności, stosownie do treści art. 147 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270) w związku z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2001r., nr 142, poz. 1591 z późn. zm.).

Od podjęcia przedmiotowej uchwały upłynął już wprawdzie okres dłuższy niż okres 1 roku przewidziany w art. 94 ust. 1 cytowanej ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, niemniej jednak przedmiotowa uchwała jest aktem prawa miejscowego, a zatem w niniejszej sprawie zachodzi wyjątek, o którym mowa w art. 94 ust. 1 cytowanej ustawy o samorządzie gminnym, co umożliwia stwierdzenie nieważności uchwały pomimo upływu rocznego terminu od dnia jej podjęcia.

Z tego powodu Sąd, działając na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270) w związku z art. 91 ust. 1 i art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2001r., nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) orzekł o stwierdzeniu nieważności uchwały w całości.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na koszty składa się wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie [...] zł.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.