Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1486/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Piotr Przybysz (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku A. S. (dalej "Zobowiązany" lub "Skarżący"), na podstawie własnych tytułów wykonawczych obejmujących zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za 11/2002 r., 01,03-05,11,12/2003 r. oraz lata 2007 i 2012, a także tytułu wykonawczego obejmującego zaległości w podatku dochodowym w wysokości 19% pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2008 r.

Łączna kwota należności wynikających z tytułów wykonawczych wynosiła 299.092,50 zł należności głównej, natomiast odsetek 53.868,50 zł.

W celu realizacji dochodzonych należności organ egzekucyjny dokonał szeregu czynności egzekucyjnych, z czego skuteczne okazały się zajęcia rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych.

Odpisy tytułów wykonawczych o nr[...], [...], [...], [...], [...],[...] i [...] zostały doręczone Zobowiązanemu kolejno w dniach 27.08.2003 r., 03.12.2003 r., 24.05.2004r., 24.08.2004 r., 08.11.2004 r. i 26.05.2009 r. Z kolei odpisy tytułów wykonawczych o nr [...], [...],[...] oraz [...] zostały doręczone Zobowiązanemu przy innych nieskutecznych zajęciach kolejno w dniach 18.08.2008 r., 18.08.2009 r., 20.02.2012 r. i 11.07.2013 r.

Przy piśmie z 28 grudnia 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G., na podstawie art. 22 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm., dalej "u.p.e.a."), przekazał zgodnie z właściwością miejscową ww. tytuły wykonawcze wraz z aktami sprawy dotyczące Skarżącego do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. celem dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

W dniu 31 października 2018 r. Skarżący złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., w oparciu o art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a., wnioski o umorzenie postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...]. W ocenie Skarżącego zobowiązania z ww. tytułów wykonawczych wygasły wskutek przedawnienia, a prowadzenie postępowania egzekucyjnego jest niedopuszczalne z powodu niedoręczenia Zobowiązanemu odpisów tytułów wykonawczych.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. zwrócił się z prośbą do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. o przeprowadzenie analizy wymagalności należności objętych m.in. tytułami wykonawczymi.

W odpowiedzi Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. poinformował, że zaległości objęte wskazanymi tytułami wykonawczymi są wymagalne. Ze znajdujących się w Urzędzie informacji wynika, że ostatni skuteczny środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego zastosowano w dniu 14 grudnia 2015 r. Zatem przewidywana data przedawnienia zaległości, to 16 grudnia 2020 r. Zaległości objęte tymi tytułami zabezpieczone są hipoteką przymusową na nieruchomości Zobowiązanego.

W dniu 30 lipca 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wydał postanowienie, którym odmówił umorzenia postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie administracyjnych tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...].[...].[...]i [...]z uwagi na brak ziszczenia się przesłanek obligujących do ich umorzenia.

W wyniku wniesionego zażalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. postanowieniem z [...] września 2019 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia celem podjęcia działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

W dniu [...] listopada 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. ponownie wydał postanowienie w przedmiocie odmowy umorzenia postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie administracyjnych tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] wydanych wobec Skarżącego z uwagi na brak ziszczenia się przesłanek skutkujących umorzeniem powyższych postępowań egzekucyjnych.

W uzasadnieniu postanowienia Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wyjaśnił, że ze względu na to, że ostatnim skutecznym środkiem egzekucyjnym jest zajęcie w dniu [...] września 2019 r. rachunku bankowego na podstawie zawiadomienia nr [...], doręczonego Zobowiązanemu w dniu 20 września 2019 r., bieg terminu przedawnienia biegnie na nowo od dnia 11 września 2019 r. Organ podkreślił, że zaległości objęte tytułami wykonawczymi są zabezpieczone hipoteką przymusową, a odpisy tytułów wykonawczych zostały Zobowiązanemu doręczone, co potwierdzają akta sprawy.

W kwestii przesłanki z art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. organ egzekucyjny zaznaczył brak podstaw do uznania środków egzekucyjnych w postaci egzekucji z rachunku bankowego i egzekucji z ruchomości jako niedopuszczalne.

Skarżący złożył zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie, zarzucając mu naruszenie art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej "K.p.a.") w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 9 i art. 70 § 1 i art. 70 § 4 O.p. przez odmowę umorzenia postępowań egzekucyjnych prowadzonych w celu wyegzekwowania zobowiązań umorzonych z mocy prawa w wyniku upływu terminu przedawnienia. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie przedmiotowych postępowań egzekucyjnych.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. postanowieniem z [...] maja 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić, gdy na skutek zgłoszonych zarzutów wyjdą na jaw przeszkody lub wady postępowania, albo wtedy, gdy okoliczności te zostaną ujawnione w toku kontroli postępowania przeprowadzonej z urzędu przez organ egzekucyjny, a także na wniosek zobowiązanego lub wierzyciela. Kwestię umorzenia postępowania egzekucyjnego określają przepisy art. 59 u.p.e.a. Zgodnie z regulacją art. 59 § 1 pkt 2 postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; pkt 7 postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo że obowiązek taki ciążył na wierzycielu.

Wystąpienie którejkolwiek z przesłanek zawartych w powyższym przepisie obliguje organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Istotą umorzenia jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne.

Organ odnosząc się do zarzutu przedawnienia wyjaśnił, że w myśl art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Przedawnienie zobowiązań podatkowych oznacza, że po upływie określonego czasu, zobowiązanie podatkowe, chociaż niezapłacone, wygasa łącznie z odsetkami za zwłokę. Po upływie okresu przedawnienia z mocy prawa, przestaje istnieć stosunek zobowiązaniowy pomiędzy podatnikiem i wierzycielem podatkowym. Organ podatkowy nie ma wówczas podstaw do egzekwowania zobowiązania.

Organ zauważył, że skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia wywołuje każdy zastosowany środek egzekucyjny, o którym podatnik został powiadomiony, co skutkuje możliwością wielokrotnego przerywania biegu terminu przedawnienia, przy tym każdy skutecznie zastosowany środek egzekucyjny przerywa bieg terminu przedawnienia na kolejne 5 lat.

Z uwagi na to, że zgodnie z regulacją art. 70 § 4 O.p. możliwe jest wielokrotne przerywanie biegu terminu przedawnienia, to w stosunku do tytułów wykonawczych o nr:

- [...], [...], [...], [...],[...] i [...] kolejno w dniach 9.10.2006 r., 4.02.2008 r. 18.11.2009 r, 21.10.2011 r., 11.05.2013 r. i 14.12.2015 r. następowało przerwanie biegu terminu przedawnienia;

- [...],[...] i [...] kolejno w dniach 18.11.2009 r., 21.10.2011 r., 11.05.2013 r. i 14.12.2015 r. następowało przerwanie biegu terminu przedawnienia;

- [...] kolejno w dniach 11.05.2013 r. i 14.12.2015 r. następowało przerwanie biegu terminu przedawnienia.

W przypadku tytułu wykonawczego o nr [...] przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło w dniu 14.12.2015 r.

W ocenie Dyrektora z powyższego wynika, że na dzień złożenia do organu egzekucyjnego wniosków z dnia 29.10.2018 r. zobowiązanie podatkowe wynikające z w/w tytułów wykonawczych nie przedawniło się. Zawarte w zaskarżonym postanowieniu z [...] listopada 2019 r. stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. o braku podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. jest zatem słuszne.

Odnosząc się do żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., tj. niedopuszczalności egzekucji administracyjnej z powodu braku doręczenia Zobowiązanemu odpisów tytułów wykonawczych, Dyrektor wskazał, że niedopuszczalność egzekucji, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., musi wynikać z przepisów prawa wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty. W konsekwencji o niedopuszczalności egzekucji administracyjnej decydują dwa rodzaje przesłanek: przesłanki podmiotowe - odnoszące się do zobowiązanego i do organu egzekucyjnego; egzekucja jest w tym przypadku niedopuszczalna w sytuacji, gdy przepisy prawa wyłączają prowadzenie egzekucji w stosunku do podmiotów wskazanych w tytule wykonawczym (ustawodawca wyłączył bowiem w art. 14 u.p.e.a. dopuszczalność prowadzenia egzekucji administracyjnej wobec osób korzystających z przywilejów lub immunitetów dyplomatycznych) oraz gdy egzekucję prowadzi podmiot niebędący organem egzekucyjnym; przesłanki przedmiotowe - odnoszące się do przedmiotu egzekucji i jej podstaw; egzekucja administracyjna jest w tym przypadku niedopuszczalna, gdy jej przedmiotem jest świadczenie niepodlegające egzekucji administracyjnej i gdy tytuł wykonawczy został wystawiony przez podmiot uprawniony.

Wobec powyższego niedoręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego nie wypełnia przesłanki niedopuszczalności egzekucji i nie może być podstawą do umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Dyrektor zauważył jednak, że odpisy tytułów wykonawczych o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] zostały doręczone Zobowiązanemu kolejno w dniach: 27.08.2003 r., 3.12.2003 r., 24.05.2004 r., 24.08.2004 r., 08.11.2004 r., 18.08.2008 r., 26.05.2009 r., 18.08.2009 r., 20.02.2012 r. i 11.07.2013 r.

Skarżący nie zgodził się z wydanym postanowieniem i złożył skargę do sądu.

Postanowieniu zarzucił naruszenie:

- art. 6 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 70 § 4, art. 70 § 1 oraz art. 59 § 1 pkt 9 O.p. w zw. z art. 43 i art. 44 § 3 K.p.a. poprzez odmowę umorzenia postępowań egzekucyjnych prowadzonych w celu wyegzekwowania zobowiązań umorzonych z mocy prawa w wyniku upływu terminu przedawnienia,

- art. 6 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 43 i art. 44 § 3 K.p.a. poprzez uznanie za skutecznie doręczone zawiadomienia, mimo naruszenia wymogów formalnych w zakresie doręczeń określonych w normach K.p.a.

Skarżący uzasadniając swoje stanowisko podkreślił, że zawiadomienie z dnia 6 października 2006 r. zostało mu doręczone nieskutecznie, bowiem odebrał je małoletni syn Skarżącego.

Ponadto organy egzekucyjne winne były uwzględnić treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r. sygn. akt SK 40/12 i uznać, że ustanowienie hipoteki przymusowej na nieruchomości nie wyklucza przedawnienia zobowiązania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Zgodnie z art. 59 § 4 u.p.e.a. na postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego przysługuje zażalenie zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym. W tym stanie rzeczy rozpoznanie przedmiotowej skargi jest dopuszczalne.

Skarga złożona w niniejszej sprawie została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznając skargę korzysta ze wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego, gdyż rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.).

Skarga rozpoznana w świetle przywołanych wyżej kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Przedmiotem sporu pomiędzy stronami w rozpoznawanej sprawie jest zasadność odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Skarżący twierdzi, że odmowa umorzenia postępowania egzekucyjnego jest niezasadna z dwóch powodów: po pierwsze, postępowanie egzekucyjne jest prowadzone w celu wyegzekwowania zobowiązań umorzonych z mocy prawa w wyniku upływu terminu przedawnienia; po drugie, nie doszło do doręczenia Skarżącemu w prawidłowy sposób w dniu 9 października 2006 r. zawiadomienia o zastosowaniu środków egzekucyjnych, ponieważ zostało ono doręczone synowi Skarżącego – S. S. (PESEL [...]), który w dniu doręczenia nie był osobą pełnoletnią (nie był dorosłym domownikiem), co oznacza, że nie doszło do przerwania biegu przedawnienia w wyniku zawiadomienia Skarżącego o dokonanej czynności egzekucyjnej. Skarżący twierdzi również, że zobowiązanie określone tytułem wykonawczym z 17 czerwca 2009 r., nr[...], uległo przedawnieniu w dniu 31 grudnia 2014 r. na podstawie art. 70 § 4 w związku z art. 70 § 1 O.p.

Organ twierdzi natomiast, że nie ma podstaw do kwestionowania prawidłowości doręczenia zawiadomienia w dniu 9 października 2006 r., a w konsekwencji nie można twierdzić, że nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia należności egzekwowanych na podstawie odpowiednich tytułów wykonawczych wskazanych jako podstawa prowadzenia egzekucji administracyjnej wobec zobowiązanego. W rezultacie nie jest zasadne, zdaniem organu, stanowisko Skarżącego o przedawnieniu przedmiotowych zobowiązań podatkowych.

W sporze tym rację należy przyznać organowi.

Zgodnie z art. 43 K.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.

Warunkiem skuteczności doręczenia przesyłki w trybie art. 43 K.p.a. jest przekazanie jej dorosłej osobie, która faktycznie zamieszkuje z osobą będącą adresatem przesyłki. Pojęcie "dorosły" w rozumieniu art. 43 k.p.a. jest tożsame z pojęciem «pełnoletni» użytym w art. 10 § 1 kodeksu cywilnego (postanowienie NSA w Poznaniu z 3 grudnia 1993 r., SA/Po 1931/93, ONSA 1995/2, poz. 53). Doręczenie pisma małoletniemu domownikowi adresata pisma jest bezskuteczne. "Należy uznać zatem za całkowicie zrozumiałe, że doręczenia pisma stronie może się podjąć wyłącznie osoba pełnoletnia, czyli taka, która nabyła pełnię praw publicznych, a tym samym ponosi całkowitą odpowiedzialność za swoje czyny" (postanowienie NSA z 15.11.2013 r., I OZ 1082/13). Doręczający powinien zatem sprawdzić, czy osoba odbierająca przesyłkę faktycznie ukończyła 18 lat i tym samym jest w świetle art. 43 K.p.a. uprawniona do odbioru korespondencji. Zastępcze doręczenie decyzji w trybie art. 43 nie może być uznane za doręczenie prawidłowe, jeżeli dokonane zostało do rąk małoletniego dziecka adresata decyzji, a adresat kwestionuje prawidłowość takiego doręczenia. Jeżeli jednak strona nie neguje faktu odbioru przesyłki, a domownik niezwłocznie przekazał pismo stronie, to w takiej sytuacji odebranie pisma przez osobę małoletnią i przekazanie go adresatowi należy uznać za doręczenie skuteczne.

Przenosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że Skarżący nie podnosi, że jego małoletni syn nie przekazał mu przesyłki, a jedynie podnosi, że jego syn był małoletni w dniu podjęcia się przezeń przekazania przesyłki, to jest w dniu 9 października 2006 r. Skłania to, w ocenie Sądu, do uznania przedmiotowej przesyłki za doręczoną prawidłowo w dniu 9 października 2006 r.

Należy ponadto zauważyć w tym miejscu, że Skarżącemu zostało skutecznie doręczone zawiadomienie o zajęciu z 31 stycznia 2008 r. Gdyby uznać za Skarżącym, że w dniu 9 października 2006 r. nie zostało mu skutecznie doręczone zawiadomienie o zajęciu, to doszłoby do przerwania biegu terminu przedawnienia egzekwowanych należności w wyniku doręczenia Skarżącemu zawiadomienia z 31 stycznia 2008 r. Skutek ten wystąpiłby przed upływem terminu przedawnienia należności objętych w/w tytułami wykonawczymi, które nastąpiłoby, gdyby nie przerwanie jego biegu, z dniem 31 grudnia 2008 r.

W ocenie Sądu nie ma podstaw do twierdzenia, że zobowiązanie podatkowe określone tytułem wykonawczym z 17 czerwca 2009 r. Nr [...], uległo przedawnieniu w dniu 31 grudnia 2014 r. na podstawie art. 70 § 4 w związku z art. 70 § 1 O.p. Skutek ten nie wystąpił, ponieważ w stosunku do tego tytułu wykonawczego następowało przerwanie biegu terminu przedawnienia w dniach 18 listopada 2009 r., 21 października 2011 r., 11 maja 2013 r. i 14 grudnia 2015 r.

Skarżący zarzuca również naruszenie art. 44 § 3 K.p.a. Przepis ten stanowi, że w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w art. 44 § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Przepis art. 44 K.p.a. stosuje się zaś w przypadku niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 K.p.a. Skarżący nie wskazuje okoliczności, w jakich organ egzekucyjny miałby naruszyć art. 44 § 3 K.p.a. Okoliczności takich nie dostrzegł również i Sąd.

Skarżący podnosi w skardze, że ustanowienie hipoteki przymusowej na nieruchomości (zastawu skarbowego na nieruchomości) nie wyklucza przedawnienia zabezpieczonego w ten sposób zobowiązania podatkowego, w związku z czym zasadny jest wniosek, że w takim przypadku termin przedawnienia biegnie na zasadach ogólnych wynikających z art. 70 § 1 o.p., chyba że został przerwany z powodów określonych w art. 70 § 3 lub 4 o.p. albo zawieszony z uwagi na zaistnienie sytuacji, o której mowa w art. 70 § 6 lub art. 70a o.p.

W ocenie Sądu rozważania na temat znaczenia sposobu zabezpieczenia zobowiązania podatkowego dla biegu terminu przedawnienia pozostają bez znaczenia w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, bowiem bieg terminu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych był wielokrotnie przerywany z powodu stosowania środków egzekucyjnych, o których zastosowaniu był zawiadamiany Skarżący.

W tym stanie rzeczy nie można uznać za zasadny zarzutu naruszenia art. 6 K.p.a. Przepis ten stanowi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W ocenie Sądu nie ma podstaw do twierdzenia, że organy nie działały w rozpoznawanej sprawie na podstawie przepisów prawa.

W związku z powyższym za niezasadne uznać należało zarzuty podniesione w skardze. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.