Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1541/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 182 par. 1, art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Bogdan Lubiński po rozpoznaniu w dniu 16 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 665/10 w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2003 r. i 2004 r. oraz koszty postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 665/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 grudnia 2009 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2003 r. i 2004 r. oraz koszty postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 15 marca 2010 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi - w kasie Sądu bądź na wskazany rachunek bankowy - z pouczeniem, że nieuiszczenie wpisu w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia spowoduje odrzucenie skargi. Pismo wysłano w dniu 18 marca 2010 r. na adres podany przez skarżącego w skardze. Z adnotacji zamieszczonych na przesyłce, zawierającej powyższy dokument wynika, że po dwukrotnym awizowaniu w dniach 22 i 30 marca 2010 r., została ona zwrócona do Sądu w dniu 7 kwietnia 2010 r.

Z dokumentacji księgowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dotyczącej opłat sądowych wynika, że do dnia 14 kwietnia 2010 r. wpis sądowy od skargi, nie został uiszczony przez stronę skarżącą.

Sąd pierwszej instancji zważył, że w niniejszej sprawie przesyłka zawierająca zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu była awizowana dwukrotnie. Skarżący przesyłki nie odebrał, a zatem należało ją uznać za doręczoną z ostatnim dniem czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym, tj. z dniem 6 kwietnia 2010 r. W tej sytuacji termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął bezskutecznie z dniem 13 kwietnia 2010 r. Skoro, w prawem przewidzianym terminie skarżący nie uiścił należnego wpisu, WSA postanowił o odrzuceniu skargi.

Powyższe postanowienie zostało zaskarżone skargą kasacyjną podatnika, który wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucił naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.):

- art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 1-2 i § 4 p.p.s.a., poprzez pozbawienie skarżącego przysługującego mu prawa w postaci złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego, poprzez uiszczenie wpisu sądowego od złożonej skargi do WSA i jego rozpatrzenia przez tenże Sąd. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny, odrzucając skargę przed rozpoznaniem wniosku, nie dopuścił do ewentualnego uwzględnienia zawartej w tym wniosku argumentacji, co w konsekwencji spowodowało odrzucenie skargi na decyzję organów skarbowych uniemożliwiając jej rozpoznanie, a tym samym pozbawiając skarżącego możliwości dochodzenia swych praw na drodze sądowoadministracyjnej.

Autor skargi kasacyjnej wskazał, że nagły wyjazd skarżącego poza miejsce zamieszkania w Warszawie spowodowany był chorobą syna J., którym się opiekuję. Wyjazd ten wynikał bezpośrednio z zaleceń lekarza, który nakazał natychmiastową zmianę miejsca pobytu syna na okres około 6 tygodni. Z zaleceń lekarskich wynikło w sposób jednoznaczny, że konieczna była pilna zmiana klimatu i otoczenia, w jakim dziecko przebywa, aby uległ poprawie stan dróg oddechowych syna. Na potwierdzenie tego twierdzenia skarżący złożył dowód w postaci zaświadczenia lekarskiego. Poza miejscem zamieszkania skarżący przebywał wraz z synem od dnia 17 marca 2010 r. do dnia 16 kwietnia 2010 r., co znalazło swe potwierdzenie w załączonych do wniosku dowodach. W dniu 16 kwietnia 2010 r., bezpośrednio po powrocie do W., skarżący odnalazł zawiadomienia o złożeniu wezwania wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej. Natychmiast udał się do urzędu pocztowego, gdzie sprawdził nadawcę przesyłki. W tym samym dniu skontaktował się z sekretariatem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, gdzie poinformowano go, że wezwanie dotyczyło wezwania do usunięcie braku formalnego skargi poprzez uiszczenia wpisu sądowego. Tego samego dnia, tj. 16 kwietnia 2010 r. skarżący uiścił wpis sądowy od skargi i przekazał w dniu 19 kwietnia 2010 r. do WSA w Warszawie oryginał potwierdzenia dokonania przelewu środków pieniężnych.

W okresie, w którym przesyłana była korespondencja o uzupełnienie braków formalnych skarżący nie przebywał w miejscu zamieszkania, co uniemożliwiło mu dokonywanie odbioru awizowanych przesyłek. Nie miał też możliwości upoważnienia innej osoby do odbioru korespondencji, albowiem jego żona, tj. jedyna osoba pełnoletnia zamieszkująca razem ze skarżącym, także przebywała poza miejscem zamieszkania. Wobec powyższego jedyną osobą, która mogłaby odebrać wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi był skarżący, a ten bez swojej winy nie miał możliwości dokonania tej czynności. On zaś niezwłocznie, gdy tylko ustała przeszkoda uniemożliwiającą dokonania przedmiotowej czynności, dokonał jej, po wcześniejszym ustaleniu zakresu przedmiotowej czynności w sekretariacie sądu. Nie miał świadomości o konieczności powiadomienia Sądu o zmianie adresu, skoro że nie wyprowadził się z mieszkania na stałe. Należy więc uznać, że powód, dla którego skarżący nie uiścił wpisu sądowego miał charakter nadzwyczajny i był spowodowany przeszkodą niemożliwą do usunięcia.

W ocenie strony skarżącej, Sąd odrzucając skargę bez wcześniejszego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych, nawet uznając, że odrzucenie nastąpiło jedynie przedwcześnie, naruszył przepisy postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pozbawiając skarżącego prawa do rozpatrzenia wniosku WSA zniweczył jego prawo do rozpoznania skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

Na wstępie należy wskazać że, Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2010 r., podczas gdy wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wpłynął do Sądu dnia 22 kwietnia 2010 r. Z uwagi na powyższe, wydając zaskarżone postanowienie, z oczywistych względów Sąd nie mógł rozpoznać przedmiotowego wniosku.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie wpis od skargi nie został uiszczony w wyznaczonym terminie, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny był zobligowany do odrzucenia skargi.

Kwestia przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi została rozstrzygnięta w postępowaniu wpadkowym. Tam też zostały ocenione argumenty skarżącego odnośnie braku jego winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego.

Powyższe oznacza, że zaskarżone postanowienie z dnia 20 kwietnia 2010 r. nie narusza art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 1-2 i § 4 p.p.s.a., poprzez pozbawienie skarżącego przysługującego mu prawa w postaci złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego poprzez uiszczenie wpisu sądowego od złożonej skargi.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.