Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1525/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34 ust 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 13 ust 1 pkt 1, art.13b ust 1, art.13f
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1525/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 listopada 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: Ewelina Knapczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2014 r., sprawy ze skargi M.M., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 4 lica 2014 r. Nr [...], w przedmiocie uznania zarzutu za nieuzasadniony, - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 26 lutego 2014 r. M.M. wniósł zarzut błędu co do osoby zobowiązanego w prowadzonym przeciwko niemu na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] postępowaniu egzekucyjnym. M.M. poinformował, że nie jest osobą zobowiązaną do uiszczenia opłaty dodatkowej i innych kosztów w wynikających z pozostawienia samochodu marki Honda Accord w strefie płatnego parkowania , bowiem w tym dniu nie korzystał z pojazdu stanowiącego jego własność.

Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2014 r. nr [...] Prezydent Miasta K. uznał powyższy zarzut za nieuzasadniony. Organ egzekucyjny zaznaczył, że w razie nieuiszczenia opłaty za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania, obowiązek poniesienia opłaty dodatkowej obciąża co do zasady właściciela samochodu, chyba że właściciel udowodni, że użytkownikiem pojazdu była inna osoba.

Na postanowienie Prezydenta Miasta K. zażalenie w ustawowym terminie złożył M.M.. Postanowieniem z dnia 4 lipca 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie .

Organ drugiej instancji wyjaśnił, że organ egzekucyjny rozpatruje zarzuty po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku, o którym mowa w art 33 § 2, stanowiska wierzyciela nie wymaga się. W myśl art. 34 § 4 u.p.e.a, organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie (art. 34 § 5 zd. 1 u.p.e.a.).

Podniesiono jednak , że w rozpoznawanym przypadku Prezydent Miasta K. wydał postanowienie działając jako organ egzekucyjny. W świetle ustalonego orzecznictwa, tożsamość personalna wierzyciela i organu egzekucyjnego (tak jak w niniejszej sprawie) czyni bezcelowym wyodrębnienie wierzyciela w toku postępowania egzekucyjnego w administracji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 400/08, LEX nr 549015). W wypadku gdy wierzyciel i organ egzekucyjny to jeden i ten sam podmiot, przeprowadzenie postępowania procedowania przewidzianego w art. 34 § 1 u.p.e.a. jest oczywiście bezprzedmiotowe, gdyż nie tylko nie chroni uprawnień zobowiązanego, ale narusza ponadto interesy wierzyciela, prowadząc do oczywistego przedłużenia czasu trwania postępowania egzekucyjnego.

W realiach omawianego stanu faktycznego opłatą dodatkową został objęty nieopłacony postój pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] przy ul. K. w K. w dniu 10 sierpnia 2010 r. Właścicielem pojazdu w 2010 r. był niewątpliwie M.M.

Zasadniczy akt regulujący parkowanie na drogach publicznych – ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz.U z 2007 r. nr 19 poz 115 ze zm dalej powoływana jako u.d.p. ) w art. 13 ust. 1 pkt 1 określa, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Według art. 13b ust. 1 u.d.p., opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Z kolei art. 13f u.d.p. statuuje, iż za nieuiszczenie opłat, o których mowa wart. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową (ust. 1). Rada gminy (rada miasta) określa Wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 50 zł (ust. 2). Opłatę dodatkową, o której —owa w ust. 1, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi (ust. 3).

W stanie faktycznym będącym przedmiotem kognicji Samorządowego Kolegium Odwoławczego obowiązującym prawem miejscowym - regulującym zasady parkowania - była uchwała nr XXXII/268/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 listopada Z£03 r. w sprawie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych na. terenie Krakowa, w strefie płatnego parkowania (Dziennik Urzędowy Województwa 3.Topolskiego z 2003 r. Nr 400, poz. 4229 ze zm.). Wedle § 3 ust. 1 ww. uchwały, za nieuiszczenie opłaty pobiera się opłatę dodatkową w wysokości 50 PLN.

Następnie organ odwoławczy wyjaśnił , że kierowanie egzekucji do właściciela samochodu opiera się zwykle na dwóch powiązanych elementach, tj. na domniemaniu faktycznym wynikającym z doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, że to przede wszystkim właściciel samochodu z niego korzysta, a ponadto na założeniu, iż jeśli właściciel środka transportu w danym dniu go nie użytkował, to wie, kto to robił.

Tymczasem M.M. nie przedłożył żadnego dowodu na okoliczność, że korzystającym z pojazdu w dniu 10 sierpnia 2010r. była inna niż on osoba.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył M.M. zarzucając :

-art. 40 § 1 i art. 14 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm) przez niedoręczenie postanowienia wierzyciela w przedmiocie zarzutów;

-art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. poprzez nieuznanie błędu co do osoby zobowiązanego jako podstawy zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego;

-art. 34 § 2 u.p.e.a. przez niedoręczenie postanowienia wierzyciela w sprawie zarzutów, a tym samym uniemożliwienie złożenia zażalenia od tego postanowienia;

-art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a. poprzez nieumorzenie postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy Skarżący nie był osobą zobowiązaną;

-art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. przez naruszenie przepisów prawa, o których mowa w pkt 1 lit. a-d oraz w pkt 2, a tym samym naruszenie słusznego interesu obywatela i działanie w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej;

-naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 13f ust. 1 u.d.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w zaistniałym stanie faktycznym, a to przez uznanie, że to Skarżący był zobowiązany do uiszczenia opłaty dodatkowej, pomimo iż to nie on zaparkował pojazd w strefie płatnego parkowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił , że rzeczywiście w sierpniu 2010r. był właścicielem samochodu Honda Accord o nr rej. [...] w stosunku do którego nie został opłacony postój w dniu 10 sierpnia 2010 r. Jednak często pożycza samochód innym osobą . Dodatkowo bardzo rzadko bywa w centrum miasta . Zatem wystąpienie sytuacji w której skarżący osobiście zaparkował samochód i nie zapłacił jest niemożliwe. Niestety po upływie tak długiego okresu nie jest w stanie wskazać komu pożyczał w ten dzień samochód i kto ewentualnie mógł nie opłacić opłaty parkingowej .

Skarżący zwraca uwagę , że w ustawie o drogach publicznych zobowiązanym do uiszczenia opłaty dodatkowej jest nie właściciel ale korzystający z drogi publicznej.

Podnoszony jest również zarzut , że żaden przepis nie nakazuje posiadanie dokumentu np. umowy dokumentującej użyczenia samochodu .

Podważa również możliwość stosowania domniemania , że właściciel jest użytkownikiem samochodu albowiem domniemanie takie nie może mieć zastosowanie np. w dużych rodzinach bądź samochodach tzw. flotowych .

Na koniec podniesiono , że uznanie skarżącego za zobowiązanego do uiszczenia dodatkowej opłaty poparte było jedynie orzecznictwem sądowym , które samo w sobie nie jest źródłem prawa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu .

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skargi postanowienie to nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że bezzasadny jest zarzut związany z niedoręczeniem postanowienia wierzyciela. Kwestia ta została już przez samorządowe Kolegium Odwoławcze szczegółowo wyjaśniona, natomiast Skarżący poza samy sformułowaniem zarzutów nie wyjaśnił na jakiej podstawie kwestionuje stanowisko SKO w tym zakresie . Podnieść zatem jeszcze raz należy , że w rozpoznawanej sprawie organem egzekucyjnym jest Prezydent Miasta, będący równocześnie wierzycielem egzekwowanej należności, zatem nie powstała konieczność –przewidziana w art. 34 § 1 u.p.e.a. - zwracania się do wierzyciela o uprzednie zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Stanowisko takie zostało ugruntowane w orzecznictwie sądowym (vide: uchwała NSA z 25 czerwca 2007 r. sygn. akt I FPS 4/06, publ. w ONSAiWSA 2007/5/112; wyrok NSA z 21 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 400/08, publ. LEX nr 549015), zasadnie więc organ egzekucyjny wydał przedmiotowe postanowienie na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a., bez uzyskania stanowiska wierzyciela.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów , podnieść należy , że obowiązek ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów w strefie płatnego parkowania oraz opłaty dodatkowej wynika z ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), a w szczególności z art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 1-3 i art. 13f ust. 1:

"Art. 13 ust. 1. Korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za:

1) parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania;

Art. 13b ust. 1. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo.

2. Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej.

3. Rada gminy (rada miasta) na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach, może ustalić strefę płatnego parkowania.

Art. 13f ust. 1. Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową."

Na początku rozważań należy wskazać, że skarżący nie zaprzeczył temu, że samochód Honda Accord o nr rej. [...], którego był właścicielem parkował w strefie płatnego parkowania w dniu wskazanym w tytule wykonawczym. Prawdą jest, że skarżący w piśmie z dnia 23 października 2013 r. podnosił , że często pożycza samochód innym osobą , generalnie nie parkuje samochodu w centrum miasta a jeżeli już to zawsze opłaca opłatę parkingową, przeważnie jeździ do centrum komunikacją miejską . Z uwagi na upływ czasu skarżący nie wskazał jednak osoby kierującej pojazdem Honda Accord w dniu 10 sierpnia 2010 r.

Podnieś natomiast należy , że wskazywanie przez osobę zobowiązaną, w tym wypadku właściciela (czy współwłaściciela) pojazdu, że w dniu parkowania pojazdu w konkretnym miejscu strefy płatnego parkowania kierującym pojazdem była inna osoba może uwolnić właściciela (czy współwłaściciela) pojazdu od obowiązku uiszczenia przedmiotowych opłat wyłącznie w sytuacji udowodnienia, w sposób niebudzący wątpliwości, że dacie parkowania z pojazdu korzystała inna osoba. Skarżący w toku postępowania administracyjnego nie wykazał w sposób przekonywujący innego faktycznego użytkownika samochodu. W związku z powyższym słusznie, zdaniem Sądu, zarzut błędu co do osoby zobowiązanego nie mógł być uwzględniony.

W ocenie Sądu nie ma racji skarżący podnosząc, że organy administracyjne nie wykazały, że to właśnie on w dniach i miejscach podanych w tytułach wykonawczych korzystał z samochodu, albowiem - jak słusznie podniosły organy - do wniesienia opłat za postój pojazdu bądź opłat dodatkowych w związku z parkowaniem pojazdu zobowiązany jest podmiot korzystający z dróg - kierowca korzystający ze strefy płatnego parkowania. Może nim być zarówno właściciel, współwłaściciel jak też osoba, która faktycznie włada samochodem, jednakże w takich przypadkach stosuje się domniemanie faktyczne, zgodnie z którym za zobowiązanego uważa się właściciela lub współwłaściciela pojazdu do chwili, gdy ten zwolni się z obowiązku wskazując faktycznego użytkownika samochodu. Tym samym, jak prawidłowo zaznaczył to Prezydent Miasta Krakowa., to na właścicielu pojazdu spoczywa ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne (por. wyrok (por. m. in. wyrok WSA z dnia 17 lutego 2011r., sygn. akt I SA/Ke 718/10, wyrok WSA z dnia 12 grudnia 2012r., sygn. akt I SA/Bd 918/12, wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2012r., sygn. akt GSK 1730/11). Uzupełniająco można jeszcze dodać, że ustawa o drogach publicznych nie wymaga od wierzyciela, aby to on wykazał, że obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej ciąży na konkretnej osobie - osobie innej od właściciela pojazdu, o ile to taka właśnie osoba rzeczywiście korzystała z pojazdu. W kontekście powyższego nie może być uznany za zasadny zarzut skargi, że zaskarżone postanowienie wydane zostało bez uwzględnienia wszystkich okoliczności , dowodów i bez podstawy prawnej a obowiązek zapłaty dodatkowej opłaty został wykreowany przez orzecznictwo sądów administracyjnych .

Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów ustawy o drogach publicznych obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, i wydanej z jego upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej - w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił

Zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27"

Skarżący konsekwentnie zarzucał organom orzekającym w sprawie błąd co do osoby zobowiązanego, o którym mowa w art. 33 pkt 4 cytowanej wyżej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Sąd zwraca uwagę, że w omawianym stanie faktycznym i prawnym orzecznictwo sądów administracyjnych jest jednoznaczne. W szczególności Sąd orzekający podziela przywołane już stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 18 sierpnia 2009r., sygn. akt II FSK 591/08, gdzie stwierdzono, że "(1) Kierowanie egzekucji do właściciela samochodu opiera się zwykle na dwóch powiązanych elementach. Pierwszym jest domniemanie faktyczne, że to właściciel samochodu jest korzystającym z dróg publicznych. Do przyjęcia takiego domniemania uprawniają zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Jeśli ktoś jest właścicielem samochodu, to przede wszystkim on z niego korzysta. Drugim elementem jest założenie, że jeśli właściciel samochodu z niego w danym dniu nie korzystał, to wie, kto to czynił. Pominąć w tym wypadku można zarówno przypadki kradzieży pojazdu, jak i sytuacje, gdy właścicielem pojazdu jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej. (2) Wprawdzie przepis art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zezwala organowi egzekucyjnemu na badanie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, ale nie dotyczy to badania, czy obowiązek ten został nałożony na właściwą osobę. Nie chodzi bowiem w tym wypadku o cechy przedmiotowe i merytoryczne, lecz o podmiotowe. Tych art. 29 § 1 in fine w/w ustawy nie obejmuje, zwłaszcza gdy mamy do czynienia z obowiązkami wynikającym bezpośrednio z przepisów prawa. (3) Nawet brak - z woli ustawodawcy - postępowania "wymiarowego", nie jest równoznaczny z pozbawieniem zobowiązanego gwarancji procesowych. Wręcz przeciwnie, gwarancje te są liczne i dają możliwość skutecznej obrony w razie bezpodstawnego obciążenia karą pieniężną z tytułu nieuiszczenia opłaty parkingowej. Istotnym ich elementem jest, nałożony na organy, obowiązek wyjaśnienia, czy nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego. W ten sposób możliwa jest indywidualizacja odpowiedzialności, co gwarantuje, że nie będzie jej podlegała osoba, które nie popełniła deliktu administracyjnego. (4) Przepisy ustawy o drogach publicznych nie przewidują żadnej procedury, ani formy "wymiaru" kar za nieuiszczenie opłaty parkingowej. Brak ten nie oznacza jednak niedopuszczalności egzekucji, lecz niedopuszczalność wydania decyzji albo postanowienia. Wydanie w takiej sytuacji aktu administracyjnego sprawiłoby, że byłby on pozbawiony podstawy prawnej, a więc dotknięty wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego)".

Sąd orzekający podziela też stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 12 czerwca 2007r., sygn. akt I OSK 209/07, że korzystający z dróg publicznych niekoniecznie musi być właściciel samochodu. Jednakże to nie organ egzekucyjny nakłada na korzystającego z dróg publicznych obowiązek uiszczenia należnej opłaty, albowiem jest to obowiązek wynikający z mocy samego prawa. Nie musi zatem, a nawet nie może prowadzić postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie korzystającego z dróg publicznych poprzez zaparkowanie samochodu, ponieważ na to nie pozwalają przepisy postępowania egzekucyjnego w administracji. Ma on w tej sytuacji prawo domniemywać, że korzystającym z dróg publicznych był właściciel samochodu. Ten ostatni zaś może dochodzić swych racji, podnosząc w toku postępowania egzekucyjnego zarzut błędu, co do osoby zobowiązanego (art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Identyczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 marca 2009r., sygn. akt I OSK 1514/08, a także w wyroku z dnia 17 marca 2013r., sygn. akt II GSK 2152/11).

Sąd zauważa, że podniesienie przez skarżącego w toku postępowania egzekucyjnego zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego powinno polegać na wskazaniu innej, konkretnej osoby użytkownika pojazdu zaparkowanego bez wymaganej opłaty w strefie płatnego parkowania i wykazaniu w sposób prawem przewidziany, że to właśnie ta inna osoba nie uiściła wymaganej opłaty. Nieistotne jest natomiast to , że żadne przepisy nie nakładają na właściciela gromadzenia dokumentu potwierdzającego użyczenie innej osobie samochodu. Niewskazanie użytkownika pojazdu zaparkowanego bez wymaganej opłaty w strefie płatnego parkowania obciążą bowiem właściciela.

Skarżący zgłaszając zarzut błędu, co do osoby zobowiązanego wykazywał natomiast jedynie okoliczności, które jedynie uprawdopodabniały, że nie mógł on we wskazanej dacie użytkować sporny samochód w strefie płatnego parkowania .

Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270