Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1240/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: umorzono postępowanie w zakresie skargi AR
oddalono skargę w pozostałym zakresie
Powołane przepisy: article: art.43, 46.
journal: Dz.U. 1989 nr 17 poz 99
law: Obwieszczenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 28 lutego 1989 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Mariusz Kotulski Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2010 r. sprawy ze skargi A.R. , H.C. , E.K. , W.M. i M.M. na decyzję Kolegium Odwoławczego w K. przy Sejmiku Samorządowym Województwa K. z dnia 14 lutego 1994 r., nr [....] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji I. umarza postępowanie w zakresie skargi A.R. ; II. oddala skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 9 listopada 1993 r. znak [....] wydaną na wniosek Przedsiębiorstwa Handlowo-Produkcyjnego "[....] " z siedzibą w R. , Prezydent Miasta Krakowa ustalił lokalizację inwestycji pn. "Zakłady Produkcyjne Wyrobów Tytoniowych "[....] " (zmiana sposobu użytkowania)" przy ul. [....] w K. na zasadach określonych w załącznikach do tej decyzji.

W uzasadnieniu podano, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zatwierdzonym uchwałą Nr LXXXV/523/93 Rady Miasta Krakowa z dnia 30 kwietnia 1993 r. Warunki realizacji inwestycji ustalone zostały w oparciu o opinie pisemne wydane przez zainteresowane organy administracji państwowej i instytucje w toku postępowania. Przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę zobowiązano inwestora do uzyskania decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego przedmiotowej inwestycji.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 43 ust 2 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1989 r. Nr 17, poz.99) i § 1 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie podziału inwestycji oraz zakresu, zasad i trybu ustalania ich lokalizacji (Dz. U. z 1990 r. Nr 11, poz.75).

Decyzję tą doręczono J.M. , M.M. i A.R. w dniu 24 listopada 1993 r. i dnia 7 grudnia 1993 r. osoby te wniosły od tej decyzji odwołanie, domagając się jej uchylenia.

W odwołaniu podniesiono, że są najbliższymi sąsiadami lokalizacji inwestycji i uprawiają swój teren w sposób rolniczo-ogrodniczy, którego część została już wywłaszczona za bardzo niskie odszkodowanie i zmuszeni są do utrzymywania się w zasadzie jedynie z renty inwalidzkiej F.M. . Nadto wyrazili obawę, że inwestor będzie poszerzać swoje działanie i zajmie na ten cel pozostały teren odwołujących, skoro już przyjmowani są pracowników do pracy i rozpoczęto produkcję.

Podali, że inwestycja ta jest niezgodna z miejscowym planem, a sami odwołujący nie wyrażają zgody na taką inwestycję. Inwestor nie jest użytkownikiem wieczystym gruntu, a dalsze lokalizowanie zakładów tytoniowych w K. nie jest celowe, bo przede wszystkim spowoduje to dalszą degradację środowiska naturalnego. Ponadto na tym terenie jest osiedle mieszkaniowe i w związku z tym plan miejscowy nie może przewidywać lokalizacji zakładu przemysłowego, bo to byłoby działaniem na szkodę mieszkańców.

Po rozpoznaniu odwołania, Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa Krakowskiego decyzją z dnia 14 lutego 1994 r., Nr Kol. [....] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium ustaliło, że inwestycja zlokalizowana jest na działce [....] obręb [....] , która pozostaje w użytkowaniu wieczystym inwestora. Kolegium stwierdziło, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji spełnia wymagania określone przez obowiązujące przepisy, a w szczególności zawarte w art. 43 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1989 r. Nr 17, poz. 99). Nadto planowana inwestycja została uzgodniona i pozytywnie zaopiniowana przez wszystkie wymagane instytucje. W opiniach zostały szczegółowo określone warunki realizacji inwestycji, wielkość i rodzaj produkcji, dopuszczalny poziom emisji, hałasu i stężeń substancji zanieczyszczającej powietrze oraz wymogi dotyczące usuwania odpadów. Organ podał, że na rozbudowę zakładu i prowadzenie działalności produkcyjnej wyrazili zgodę przedstawiciele Komitetu Osiedlowego w P. oraz mieszkańcy.

Kolegium wskazało, że teren przeznaczony pod inwestycję zgodnie z ustaleniami ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta Nr LXXXI/523/93 z dnia 30 kwietnia 1993 r. wchodzi w skład obszaru przeznaczonego pod bazy, zaplecze techniczno-produkcyjne itp. i jest oznaczony symbolem A.4.37.034.PS.

Ustosunkowując się do zawartych w odwołaniu zarzutów Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że zamierzona inwestycja ma być realizowana wyłącznie w istniejących granicach działki inwestora i nie jest przewidziane poszerzanie zakładu o tereny przyległe, co potwierdzają załączone dokumenty. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji odniósł się również do zastrzeżeń dotyczących szkodliwego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Organ wyjaśnił, że ze względu na ochronę środowiska i zminimalizowanie wpływu oddziaływania na otoczenie, nałożono na inwestora zastosowanie określonych rozwiązań technicznych zapewniających nie przekroczenie ustalonych norm emisji zanieczyszczeń, hałasu, warunków składowania i nakaz likwidacji odpadów.

Kolegium Odwoławcze podało, że Przedsiębiorstwo Handlowo Produkcyjne "[....] " w R. na podstawie Zarządzenia Nr 25 Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej znak: G. Mor 0130-1/91 z dnia 22 marca 1991 r. połączyło się z Przedsiębiorstw Robót Odkrywkowych i Budowlanych Przemysłu Kamienia Budowlanego przyjmując również jego majątek i tym samym stając się sukcesorem prawa użytkowania wieczystego.

Z decyzją powyższą nie zgodzili się J.M. , M.M. i A.R. wnosząc w dniu 26 marca 1994 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie.

Skarżący domagali się uchylenia decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej. Kwestionowanym decyzjom zarzucili sprzeczność z prawem oraz powoływanie się na ustalenia ustaw z okresu PRL-u, które prawdopodobnie w ogóle nie obowiązują, a także nieuwzględnienie interesów obywateli zamieszkujących ten teren. Skarżący podnieśli, że planowana inwestycja wpłynie destrukcyjnie na okoliczne tereny i środowisko. Nadto skarżący wyrazili obawę, że w przyszłości ich działki, jako sąsiadujące z przedsiębiorstwem, mogą i zapewne zostaną zajęte pod jego działalność. Wszelkie zaś wymogi nakładane na Przedsiębiorstwo zostaną tylko "na papierze", bo w praktyce nikt nie będzie ich egzekwował i środowisko naturalne nadal będzie degradowane. Każda decyzja wydana wbrew woli mieszkańców nie może wejść w życie, bo jest bezprawna.

W odpowiedzi na skargę Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.

Pismem z dnia [....] 2010 r. skarżąca A.R. , działająca przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu adwokata D.S. cofnęła swoją skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarżący wnieśli skargę na decyzję Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa Krakowskiego w Krakowie z dnia 14 lutego 1994 r., Nr Kol. [....] do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie.

Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.

Przede wszystkim należy wskazać, że sądy administracyjne kontrolują działalność organów administracji na datę wydania przez nich zaskarżonych aktów administracyjnych. Stąd w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie badał zgodność zaskarżonej decyzji na datę 14 lutego 1994 r. i obowiązującymi w tej dacie przepisami.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że postępowanie ze skargi A.R. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podlega umorzeniu.

Zgodnie z art. 60 P.p.s.a., skarżąca mogła cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla Sądu, poza przypadkiem, gdyby zmierzało ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności. Oznacza to, że w przypadku złożenia przez skarżącą wniosku o cofnięcie skargi, obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy uznanie cofnięcia skargi za skuteczne nie spowodowałoby bądź to obejścia prawa bądź utrzymania w mocy decyzji zawierającej przynajmniej jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że cofnięcie skargi nie spowoduje naruszenia art. 60 P.p.s.a. Sprawa dotyczy bowiem skargi na decyzję, która nie jest obarczona żadną z wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a., ani też uznanie cofnięcia skargi za dopuszczalne nie spowoduje utrzymania w mocy decyzji powodującej obejście prawa. Tym samym bezprzedmiotowym stało się samo postępowanie sądowe ze skargi A.R. , co z kolei nakłada obowiązek umorzenia tego postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Ponieważ pozostali skarżący skargi nie cofnęli, Sąd rozpoznał wniesioną przez nich skargę merytorycznie

Decyzja organu odwoławczego nie zawiera naruszenia prawa materialnego i procedury administracyjnej w zakresie uzasadniającym jej uchylenie.

W dacie wydania zaskarżonej decyzji postępowanie dotyczące ustalenia lokalizacji inwestycji regulowała ustawa z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1989 r. Nr 17, poz. 99 z późn. zm.), zwana dalej "u.p.p."

Zgodnie z art. 42 ust. 2 u.p.p. decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji wydaje organ wykonawczy gminy (poza inwestycją o znaczeniu krajowym, inwestycją związana bezpośrednio z obronnością kraju oraz inwestycją liniową i drogową o znaczeniu wojewódzkim). W tej sprawie wniosek przedsiębiorstwa Handlowo-Produkcyjnego "[....] " z siedzibą w R. dotyczący ustalenia lokalizacji inwestycji pn. "Zakłady Produkcyjne Wyrobów Tytoniowych "[....] " (zmiana sposobu użytkowania)" przy ul. [....] w K. dotyczył takiej inwestycji, dla której właściwym organem był Prezydent Miasta Krakowa.

Zgodnie z § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie podziału inwestycji oraz zakresu, zasad i trybu ustalania ich lokalizacji (Dz.U. z 1990 r. Nr 11, poz. 75 z późn. zm.), zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem" w celu uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji budowlanej inwestor przedstawia właściwemu organowi wniosek o wydanie decyzji, dołączając odpowiednio do rodzaju inwestycji:

1) koncepcję urbanistyczno-architektoniczną obejmującą sposób zagospodarowania terenu przyszłej inwestycji i podstawowe rozwiązania architektoniczne oraz inne informacje niezbędne organowi do wydania decyzji,

2) kopię mapy sytuacyjno-wysokościowej zawierającej w swojej treści istniejące uzbrojenie terenu oraz projektowane inwestycje,

3) wyciąg z ewidencji gruntów,

4) odpisy dokumentów zawierających wymagane w przepisach szczególnych stanowisko właściwych organów administracji rządowej lub samorządowej oraz i jednostek organizacyjnych,

5) kompleksową ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko, jeżeli inwestycja ta ma charakter szczególnie szkodliwej dla środowiska i zdrowia ludzi oraz której wykonanie mogłoby spowodować pogorszenie stanu środowiska.

Z akt sprawy wynika, że wszystkie ww. przesłanki zostały przez wnioskodawcę spełnione. Do wniosku w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w K. przy ul. [....] przedsiębiorstwo państwowe działającej pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Produkcyjne "[....] " dołączyło plan realizacji przyszłej inwestycji obejmujący sposób zagospodarowania terenu i podstawowe rozwiązania architektoniczne dostosowane do tej inwestycji, wraz z uzbrojeniem terenu (akta administracyjne sprawy, karta nr 39). Dołączono wyciągi z ewidencji gruntów (akta administracyjne sprawy, karty nr 58-98).

. W toku postępowania uzyskano pozytywną decyzję Wojewody Krakowskiego zawierająca zgodę na prowadzenie działalności szkoleniowej i docelowo działalności w zakresie produkcji papierosów z gotowych mieszkanek krajanki tytoniowej (akta administracyjne sprawy, karty nr 11 i nr 34). Pozytywną, aczkolwiek warunkową, opinię o lokalizacji zakładu produkcji papierosów wydał również Wydział Środowiska Urzędu Miasta K. (akta administracyjne sprawy, karta nr 38). Pozytywne stanowisko zajęła Komenda Wojewódzka Straży Pożarnej (akta administracyjne sprawy, karta nr 39). Pozytywną opinię, aczkolwiek również z zastrzeżeniami, wydał Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (akta administracyjne sprawy, karta nr 40). Przedsiębiorstwo to zawarło również umowę o dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków do projektowanego zakładu produkcji papierosów (akta administracyjne sprawy, karta nr 42). W toku postępowania administracyjnego w drodze decyzji uzgodniono rozwiązania techniczne określone w dokumentacji projektowej w zakresie instalacji gazowej, instalacji klimatyzacji, wentylacji mechanicznej oraz odzysku ciepła w zakładzie przy ul. [....] (akta administracyjne sprawy, karta nr 43). Przedsiębiorstwo to uzyskało warunki ogólne i techniczne przyłącza urządzeń elektrycznych do wspólnej sieci powyżej 500 kW (akta administracyjne sprawy, karta nr 52).

Planowane zamierzenie inwestycyjne nie było zaliczane, w okresie prowadzonego postępowania, do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi (zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz warunków, jakim powinna odpowiadać sporządzona przez rzeczoznawcę ocena oddziaływania inwestycji i obiektów budowlanych na środowisko, Monitor Polski z 1990 r. Nr 16, poz. 126).

Ponadto stosownie do art. 44 u.p.p. Przedsiębiorstwo Handlowo-Produkcyjne "[....] " zawarło z Gminą Miasto K. umowę określająca wzajemne zobowiązania i świadczenia stron związane z tą inwestycją (akta administracyjne sprawy, karta nr 32).

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji z 9 listopada 1993 r. nr 51/93 spełnia przesłanki wynikające z art. 43 ust. 1 u.p.p. Określa ona linie rozgraniczające teren inwestycji oraz warunki i wytyczne kształtowania zabudowy (warunki lokalizacji i wytyczne urbanistyczno-architektoniczne), warunki techniczne realizacji inwestycji oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Poprzez zamieszczone zastrzeżenia i warunki co do zakresu i wielkości produkcji papierosów oraz emisji zanieczyszczeń do środowiska, zawarte w tej części decyzji, która obejmuje ochronę interesów osób trzecich (załącznik nr 2 do decyzji pierwszoinstancyjnej, punkt E) należy stwierdzić, że decyzja ta reguluje również warunki ochrony środowiska. Brak warunków ochrony dóbr kultury wynika stąd, że w zasięgu tej inwestycji nie znajdowały się dobra kultury.

Planowane zamierzenie inwestycyjne miało być realizowane na działce nr [....] , obręb [....] w K. przy ul. [....] . Obowiązujący w dacie wydania w tej sprawie decyzji (od 23 czerwca 1993 r. do 30 grudnia 1994 r.) plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zatwierdzony uchwałą Nr LXXXI/523/93 z dnia 30 kwietnia 1993 r. przewidywał na terenie tej działki następujące przeznaczenie:

1) obszar produkcji i zaplecza technicznego PS w strefach zagospodarowania terenu nr 5, 16, 36, 40;

2) obszar tras komunikacyjnych KT w strefach zagospodarowania terenu nr 5, 8, 16, 36, 40, 43, 46;

3) obszar rolny i urządzeń rolnictwa RM w strefach zagospodarowania terenu nr 16, 36, 40.

Teren pod planowaną w tej sprawie inwestycją zlokalizowany był w obszarze PS.

Zgodnie z § 22 planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa z dnia 30 kwietnia 1993 r. podstawowym przeznaczeniem dla takiego obszaru były:

a) zakłady przemysłowe, w tym zakłady energetyczne,

b) zakłady eksploatacji powierzchniowej,

c) bazy i zaplecza techniczne budownictwa oraz składy i magazyny dla obsługi jednostek produkcyjnych i handlowych,

d) urządzenia produkcji rolnej i hodowlanej, w tym urządzenia obsługi na terenach istniejącego zainwestowania miejskiego,

e) inne bazy i zaplecza, obiekty rzemiosła produkcyjnego,

f) inkubatory produkcji, parki i centra technologiczne, targi krajowe i międzynarodowe.

Na tej podstawie należy stwierdzić, że planowane zamierzenie lokalizacyjne nazwane zakładami produkcyjnymi wyrobów tytoniowych spełniało przesłanki do zakwalifikowania go jako spełniających podstawowe przeznaczenie tego terenu. Takie zakłady miały charakter zakładów przemysłowych, a tym samym było to przeznaczenie wprost określone w § 22 ust. 1 lit. a planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa z dnia 30 kwietnia 1993 r.

Tym samym należy stwierdzić, że w ocenie Sądu prowadząc postępowanie administracyjne organ I i II instancji nie naruszył obowiązujących przepisów prawa materialnego i procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym uchylenie tych decyzji.

Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze w ocenie Sądu nie są one zasadne. Przede wszystkim nie jest uzasadniony zarzut oparcia wydanych decyzji o nieobowiązujące "przepisy z czasów PRL-u". System prawny z okresu 1944-1990 r. nie został uchylony w 1990 r. wraz ze zmianą ustroju polityczno-gospodarczego Polski. Wszystkie przepisy, które obowiązywały przed 1990 r. obowiązywały również po tej dacie, o ile nie zostały w sposób formalny uchylone. Jak już zostało to wykazane w uzasadnieniu, również w tej sprawie organy orzekały na podstawie obowiązujących wówczas przepisów ustawy z 1984 r.

Nie jest również zasadny zarzut braku uwzględnienia interesów obywateli oraz przepisów chroniących środowisko. Decyzja organu I instancji zawiera szeroki katalog ochrony interesów osób trzecich. Określono w nim obowiązek np. zapewnienia dojazdu, dojścia do drogi publicznej dla innych osób, ochrony przed pozbawieniem lub ograniczeniem osób trzecich z możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, energii cieplnej, środków łączności, dopływu światła dziennego, uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne. Decyzja ta nakłada również obowiązek ochrony przed zanieczyszczeniem środowiska, wody lub gleby. Dodatkowe wymogi związane z ograniczeniem emisji pyłów, gazów, itp. zawarte zostały w opiniach organów właściwych w zakresie ochrony środowiska i te warunki stały się treścią decyzji organu I instancji. Przykładowo nakazano wnioskodawcy dotrzymania wartości dopuszczalnego poziomu emisji hałasu do środowiska do 45 dB w godz. 6-22 i 35 dB pozostałej porze dnia. Nakazano zastosowanie urządzeń odpylających sprawności 95 %, wykonanie montażu ekranu akustycznego, zakaz przekraczania dopuszczalnych stężeń substancji zanieczyszczających powietrze. Już tak zacytowany katalog (niepełny zresztą) obrazuje zabezpieczenie przewidywanej działalności przed nadmierną ingerencją w środowisko.

Również nie jest uzasadniony zarzut, jakoby wydanie tej decyzji skutkowało późniejszym wywłaszczeniem skarżących. Wywłaszczenie nieruchomości realizowane jest w odrębnym trybie i decyzja ustalająca lokalizację inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania zakładów przemysłowych na cele związane z produkcją wyrobów tytoniowych nie stanowiła przesłanki do wywłaszczenia.

Zgodnie z obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji art. 46 ustawy z dnia 19 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 z późn. zm.) wywłaszczenie mogło nastąpić wówczas, gdy dana nieruchomość była niezbędna na cele

1) budowy i utrzymania dróg i urządzeń komunikacji publicznej, obiektów budowlanych i urządzeń koniecznych do zapewnienia łączności publicznej, ochrony środowiska, pomieszczeń dla urzędów publicznych, komunalnych ujęć wody, regulacji cieków i wznoszenia wałów przeciwpowodziowych,

2) budowy i utrzymania szkół podstawowych, szpitali, domów opieki społecznej, urządzeń sanitarnych i cmentarzy,

3) budowy i utrzymania obiektów budowlanych i urządzeń niezbędnych do obronności państwa oraz do zapewnienia bezpieczeństwa publicznego, w tym budowy i utrzymania zakładów karnych oraz zakładów dla nieletnich,

4) zorganizowanego budownictwa wielorodzinnego,

5) inne oczywiste cele publiczne.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszeń prawa materialnego i prawa procesowego przez Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa Krakowskiego w tej sprawie w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji i stosownie do tego orzekł jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 151 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę H.C. , E.K. , W.M. i M.M. oddala.