Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3079/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: par. 14 ust. 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2015 poz 1804
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.  w sprawie opłat za czynności radców prawnych
article: art. 7, art. 11, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3, art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 132 ust. 2 pkt 2,
journal: Dz.U. 2017 poz 776
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Joanna Wegner Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2019 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz O. S.A. z siedzibą w W. 2 217 (słownie: dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Sygn. akt:

VI SA/Wa 3079/15

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. Urząd Patentowy RP działający w trybie postępowania spornego unieważnił udzielone na rzecz [...] SA z siedzibą w W., skarżącej w niniejszej sprawie, prawo ochronne na znak towarowy słowno-graficzny [...] w części dotyczącej wszystkich usług ujętych w klasie 36 tj.: usługi w zakresie ubezpieczeń, prowadzenia spraw finansowych, monetarnych, prowadzenie kantorów wymiany walut.

Decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 30 grudnia 2011 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął sprzeciw [...] z siedzibą w H., Bermudy wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny [...].

Wnoszący sprzeciw wniósł o unieważnienie spornego prawa w części dotyczącej usług ujętych w klasie 36, za wyjątkiem usług prowadzenia kantorów wymiany walut w hotelach i innych miejscach noclegowych. Jako podstawę prawną swojego żądania wskazał art. 246 ust. 1 w związku z art. 132 ust. pkt 2 ustawy Prawo własności przemysłowej. Wnoszący sprzeciw stwierdził, że sporny znak towarowy jest podobny do przysługującego mu wspólnotowego znaku towarowego słownego – [...] oraz, że porównywane znaki towarowe przeznaczone są do oznaczania identycznych i podobnych usług w klasie 36. Zdaniem wnoszącego sprzeciw przeciętny odbiorca może zatem uznać, że usługi świadczone przez uprawnionego oznaczane znakiem towarowym [...] pochodzą od wnoszącego sprzeciw.

W odpowiedzi na sprzeciw, uprawniony ze spornego prawa ochronnego uznał sprzeciw za bezzasadny.

Na rozprawie w dniu [...] maja 2013 r., wnoszący sprzeciw wniósł o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa i wskazał, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy uzależnione jest od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim jest wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji wspólnotowego znaku towarowego słownego – [...]. Wniosek ten został złożony w lutym 2013 r. Wnoszący sprzeciw wniósł o oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania, podnosząc, że rozstrzygnięcie w ww. sprawie nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy o unieważnienie spornego znaku. Wskazał na przepis art. 55 ust. 1 rozporządzenia Rady WE 207/2009, zgodnie z którym skutek wygaśnięcia znaku następuje z datą złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Urząd Patentowy zawiesił postępowanie do czasu zakończenia postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na wspólnotowy znak towarowy [...] o numerze [...] prowadzonego przed urzędem Harmonizacji Rynku Wewnętrznego.

Pismem z dnia 16 marca 2015 r. wnioskodawca poinformował o zakończeniu ww. postępowania prowadzonego przed [...].

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Urząd Patentowy podjął uprzednio zawieszone postępowanie.

Na rozprawie w dniu [...] czerwca 2015 r. strony podtrzymały swoje stanowiska. Wnioskodawca podniósł, iż badaniu podlega stan z dnia zgłoszenia spornego znaku do ochrony, a w tej dacie znak przeciwstawiony obejmował ochroną usługi ubezpieczeniowe, które są podobne do finansowych.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Urząd Patentowy RP działający w postępowaniu spornym na podstawie art. 246 i 247 w zw. z art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tj. 2003 r., nr 119, poz. 1117) unieważnił prawo ochronne na znak towarowy [...] w części dotyczącej usług ujętych w klasie 36.

Organ wskazał, iż decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. OHIM stwierdził wygaśnięcie wspólnotowego znaku towarowego [...] z powodu jego nieużywania w części dotyczącej usług ubezpieczeniowych, reasekuracji i pośrednictwa ubezpieczeniowego. OHIM potwierdził jednocześnie, że znak ten był używany w następującym zakresie: "organizacja i funkcjonowanie wzajemnych funduszy inwestycyjnych; zarządzanie inwestycjami i portfelem; kupno i sprzedaż akcji i udziałów; usługi w zakresie doradztwa inwestycyjnego; usługi w zakresie trustów inwestycyjnych; żadne z wyżej wymienionych usług nie obejmują działań deweloperskich nieruchomości, leasingu nieruchomości ani usług w zakresie administrowania nieruchomościami". W ocenie organu, wynika z powyższego, ze zarzut nieużywania znaku należało uznać za bezzasadny. Tak więc, kierując się przepisem art. 166 pwp, Urząd przystąpił do badania podobieństwa porównywanych znaków, biorąc przy tym pod uwagę jedynie usługi, dla których znak wspólnotowy był używany, zgodnie z decyzją OHIM z dnia [...] czerwca 2014 r.

Urząd wskazał, iż sporny znak towarowy przeznaczony jest do oznaczania usług z klasy 36 tj.: usługi w zakresie ubezpieczeń, prowadzenia spraw finansowych, monetarnych, prowadzenie kantorów wymiany walut, natomiast znak towarowy wnoszącego sprzeciw przeznaczony jest do oznaczania usług z klasy 36 tj.: organizacja i funkcjonowanie wzajemnych funduszy inwestycyjnych, zarządzanie inwestycjami i pakietem, kupno i sprzedaż akcji i udziałów, usługi w zakresie doradztwa inwestycyjnego, usługi w zakresie trustów inwestycyjnych, żadna z wyżej wymienionych usług nie obejmuje działań deweloperskich nieruchomości, leasingu nieruchomości oraz usług w zakresie administrowania nieruchomościami.

Z analizy charakteru usług, do oznaczania których przeznaczone są porównywane znaki towarowe, zdaniem Urzędu Patentowego wynika, że usługi finansowe i monetarne, do sygnowania których przeznaczony jest sporny znak towarowy, stanowią szerokie pojęcia zawierające w sobie wszelkiego rodzaju usługi świadczone przez sektor finansowy, w których mieszczą się takie usług jak organizacja i funkcjonowanie wzajemnych funduszy inwestycyjnych, zarządzanie inwestycjami i portfelem, kupno i sprzedaż akcji, i udziałów, usługi w zakresie doradztwa inwestycyjnego, usługi w zakresie trustów inwestycyjnych, do oznaczania których przeznaczony jest przeciwstawiony znak towarowy, a tym samym ww. usługi należało uznać za identyczne.

Organ wyjaśnił, że przez usługę finansową należy rozumieć usługę świadczoną przez podmiot działający w sektorze finansowym (pośrednika finansowego), która wiąże się z inwestowaniem bądź pozyskiwaniem środków pieniężnych, a także z zapewnieniem odpowiedniego przepływu środków pieniężnych pomiędzy uczestnikami rynku (za wikipedia.org). Zdaniem organu, w zakresie pojęcia usługi finansowe mieści się bardzo szeroki wachlarz usług. Usługi monetarne zaś jako usługi pieniężne związane są ściśle z polityką finansową i obecnością pieniądza na rynku, a usługi, do oznaczania których przeznaczony jest znak przeciwstawiony są podobne do usług ubezpieczeniowych, do oznaczania których przeznaczony jest sporny znak towarowy. Wszystkie te usługi mają charakter finansowy (art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny) a także mogą być świadczone przez te same podmioty np. banki i inne instytucje finansowe. Ponadto mogą one posiadać te same kanały dystrybucji. Większość banków oferuje bowiem usługi ubezpieczeniowe lub działa w charakterze pośrednika firm ubezpieczeniowych, z którymi banki są często powiązane gospodarczo. Poza tym instytucje finansowe i ubezpieczeniowe często należą do tej samej grupy ekonomicznej. Zdaniem Kolegium również usługi takie jak wymiana walut oraz organizowanie i funkcjonowanie wzajemnych funduszy inwestycyjnych, do oznaczania których przeznaczony jest znak wcześniejszy są podobne. Wymiana walut i inwestowanie w waluty są to bowiem typowe usługi finansowe, które mogą być świadczone przez te same podmioty, tj. banki, fundusze inwestycyjne itp.

Organ przywołał orzecznictwo sądowe oraz doktrynę prawa, zgodnie z którymi oznaczenia powinny być oceniane jako całość, gdyż sama powtarzalność wyodrębnionych elementów lub zbieżność członów oznaczeń nie musi determinować stworzenia ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, przy czym ocena podobieństwa oznaczeń dokonywana jest w trzech płaszczyznach: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej, z uwzględnieniem ich dystynktywnych i dominujących elementów, pomijając drobne lub nieistotne różnice między nimi. Dokonując porównania przeciwstawionych znaków, mając na uwadze dystynktywny, a zarazem dominujący charakter zbieżnego elementu słownego [...], organ doszedł do przekonania o ich znacznym podobieństwie.

W konsekwencji organ uznał, iż istnieje ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje ryzyko skojarzenia spornego znaku towarowego ze znakiem przeciwstawionym. Z usług oznaczanych porównywanymi znakami towarowymi można skorzystać w tych samych miejscach, a mianowicie bankach, kantorach, wyspecjalizowanych punktach finansowych, domach maklerskich i funduszach inwestycyjnych, tak więc, zdaniem UP, w przedmiotowej sprawie zachodzi ryzyko wprowadzenia potencjalnego odbiorcy w błąd co do pochodzenia tych usług z uwagi na wskazane powyżej podobieństwo znaków towarowych przeznaczonych do ich oznaczania. Organ podkreślił, iż poddał analizie usługi chronione spornym znakiem w zakresie, w jakim prawo ochronne zostało udzielone, a nie w takim, w jakim faktycznie uprawniony z niego korzysta, czy też może korzystać (takie stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 marca 2007 r., sygn. akt II GSK 296/06, niepubl.) Jako odbiorców usług oznaczanych porównywanymi znakami organ wskazał zarówno przedsiębiorców jak i przeciętnych polskich konsumentów.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie w zakresie w jakim unieważnia ona prawo ochronne na znak towarowy "[...] dla usług w klasie 36, tj. usługi w zakresie ubezpieczeń, usługi finansowe, monetarne, wymiana walut, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, w szczególności naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 132 ust. 2 pkt. 2 p.w.p. oraz naruszenie przepisów postępowania, a zwłaszcza art. 7, 11, 77 § 1, 80 oraz 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej jako: kpa) w zw. z art. 252 p.w.p., poprzez brak całościowej oceny stanu faktycznego, dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, dokonanie oceny nie na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz brak należytego uzasadnienia decyzji oraz brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi Urząd kierował się przy załatwieniu sprawy.

Nadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zdaniem skarżącej, Urząd Patentowy dokonał dowolnych ustaleń nie mających oparcia w materiałach sprawy w zakresie rzekomego podobieństwa usług oraz oznaczeń, a w konsekwencji przesłanki ryzyka wprowadzenia w błąd w odniesieniu do przeciwstawionych znaków, przez co dopuścił się naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 k.p.a. Naruszenie ww. przepisów i dokonanie błędnych ustaleń faktycznych skutkowało bezzasadnym zastosowaniem przepisu art. 132 ust. 2 pkt. 2 p.w.p. i unieważnieniem w części prawa ochronnego na sporny znak towarowy.

Zdaniem skarżącej, Urząd w sposób dowolny dokonał oceny podobieństwa usług, dla których zarejestrowane zostały przeciwstawione znaki. Nadto nie uzasadnił w sposób należyty, dlaczego uznał te usługi za podobne, ograniczając się do stwierdzenia, że ich podobieństwo wynika z faktu przynależności do branży finansowej. Nie przeprowadził żadnej analizy charakteru oznaczanych znakami usług. Zdaniem skarżącej Spółki, sam fakt związku tych usług z branżą finansową nie może jednoznacznie, zdaniem strony przesądzać o ich podobieństwie.

Nie było wystarczającym uzasadnienie przez Urząd podobieństwa takich usług, jak organizacja i funkcjonowanie wzajemnych funduszy inwestycyjnych, zarządzanie inwestycjami i portfelem, kupno i sprzedaż akcji i udziałów, usługi w zakresie doradztwa inwestycyjnego, usługi w zakresie trustów inwestycyjnych do takich usług oznaczanych przez znak skarżącego, jak usługi w zakresie ubezpieczeń, wymiany walut, usługi monetarne. Mając na uwadze dość szczegółowy charakter usług wskazanych w wykazie znaku skarżącej i w wykazie znaków wnioskodawcy, sam fakt związku tych usług z branżą finansową nie może przesądzać o ich podobieństwie. Z całą pewnością ww. usługi nie mogą być uznane za podobne. W tym zakresie Urząd dokonał błędnych ustaleń faktycznych, w szczególności ze względu na brak całościowej oceny materiałów i stanowiska przedstawionych przez skarżącą w toku postępowania przed organem.

Tak więc, w ocenie skarżącej, w zakresie oceny przesłanki podobieństwa usług, Urząd dokonał błędnych ustaleń i pominął szereg okoliczności faktycznych, nie odnosząc się również w znacznej mierze do przedstawionych przez nią argumentów naruszając tym samym wskazane powyżej przepisy prawa.

Urząd nie odniósł się również w żadnej mierze do przedstawionych przez Skarżącego argumentów odnoszących się do renomy znaku [...].

Skarżąca podniosła, że znak "[...]" należy do grupy znaków towarowych zarejestrowanych na jej rzecz, co także świadczy o posiadaniu przez to oznaczenie szerszej ochrony. Wskazała, że spółka istnieje od 1920 r, a sporny znak należy do grupy znaków zarejestrowanych na jej rzecz. W 1987 r. zostały wydane decyzje o rejestracji na rzecz [...] S.A. następujących znaków towarowych: słowno-graficznego "[...] i słowno-graficznego "[...], a w 2010 r. do słowno-graficznego "[...]. Podstawowym i dominującym elementem wszystkich tych znaków jest właśnie wyrażenie "[...]". Tak więc także sporny znak stanowi część grupy całej marki [...], stworzonej celowo i świadomie w celu ustanowienia spójnej marki usług świadczonych przez Skarżącą. Wszystkie ww. znaki zawierają element "[...]", który ma umożliwić konsumentom skojarzenie danej usługi właśnie z tą marką oraz zbudować silniejszy brand i zwiększyć świadomość marki wśród konsumentów. W rezultacie znakom tym należy przyznać szerszą i silniejszą ochronę prawną, jako że ich renoma jest lepiej uzasadniona i można przypuszczać, że [...] mógłby w bezprawny sposób wykorzystywać znajomość marki Skarżącego oraz pasożytniczo czerpać z niej korzyści. Jednocześnie skarżąca podniosła, że w zaskarżonej decyzji Urząd pominął, że "[...]" jest znakiem renomowanym i nie odniósł się do tego argumentu skarżącej.

Urząd nie wziął również pod uwagę, iż w celu dokonania prawidłowej oceny ryzyka wprowadzenia konsumentów w błąd poprzez współistnienie na rynku dwóch znaków towarowych, tj. przesłanki koniecznej dla zastosowania art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., niezbędne jest odwołanie się do "modelu właściwego odbiorcy". Model ten, wypracowany w orzecznictwie sądów wspólnotowych, nakazuje dokonywać oceny porównawczej znaków towarowych z punktu widzenia nabywcy danych towarów, tj. konsumenta należycie poinformowanego, uważnego i rozsądnego. Ryzyko wprowadzenia takiego konsumenta w błąd zachodzi w sytuacji, gdy mógłby on uznać, że oferowane mu usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw powiązanych ze sobą gospodarczo. Uważny, rozsądny i należycie poinformowany konsument, mając na względzie ww. różnice w usługach, dla których zastrzeżone zostały przeciwstawione oznaczenia, będzie w stanie właściwie rozróżnić pochodzenie danego produktu z odpowiedniego przedsiębiorstwa.

Ponadto możliwość wprowadzenia w błąd przeciętnego konsumenta w niniejszej sprawie należy oceniać z uwzględnieniem specyfiki rynku finansowego. W szczególności w niniejszej sprawie za "przeciętnego" wypada uznać konsumenta, który dokładnie zdaje sobie sprawę z rodzaju i charakteru usług z których chce skorzystać. Odbiorcy takich usług są świadomi różnic pomiędzy działalnością kantoru wymiany walut i inwestycyjnego funduszu powierniczego, w związku z czym nie ma możliwości pomylenia obu grup usług. Ponadto, przeciętny odbiorca skorzysta z ww. usług po dokładnej analizie rynkowych ofert i przeprowadzeniu rozeznania co do warunków i możliwości skorzystania z takich usług. Korzysta się z nich bowiem raczej sporadycznie i z pewnością nie można ich uznać za powszechne czy przeciętne. Dodatkowo, usług takich udzielają profesjonaliści, mający szczególne wykształcenie i wiedzę kierunkową, co także minimalizuje ryzyko pomylenia w/w usług przez ich przeciętnego odbiorcę. W takiej sytuacji prawdopodobieństwo wystąpienia jakiejkolwiek pomyłki z usługami Skarżącego jest wysoce nieprawdopodobne. Urząd nie dokonał właściwej analizy powyższego zagadnienia i nie oparł się także w tym zakresie na całokształcie zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału.

Podobieństwo występujące między oznaczeniami powinno być na tyle wysokie, by powodowało ryzyko mylnego kojarzenia znaków jako pochodzących od tego samego przedsiębiorcy.

Stopień łącznego podobieństwa między analizowanymi oznaczeniami oraz usług nimi oznaczanych nie jest wystarczająco wysoki z punktu widzenia rozsądnego i uważnego konsumenta.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy podtrzymał swoje stanowisko, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej - p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. p.p.s.a.).

Badając skargę wg. powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja narusza bowiem prawo w stopniu uzasadniającym, w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Skarżąca w podstawie prawnej sprzeciwu wskazała art. 132 ust. 2 pkt 2 pwp którą to podstawę Urząd Patentowy uwzględnił, unieważniając prawo ochronne w części usług z kl. 36, stwierdził bowiem, iż zarzut oparty na art. 132 ust. 2 pkt 2 pwp jest uzasadniony.

Ze skargi wynika, iż skarżąca dopatruje się wadliwości zaskarżonej decyzji w błędnej, jej zdaniem ocenie zaistniałego stanu rzeczy z punktu widzenia art. 132 ust. 2 pkt 2 wskutek tak błędnej wykładni ww. przepisu, jak i naruszenia art. 7, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa.

Podnieść zatem należy, iż Urząd Patentowy w tym postępowaniu jest związany rygorami procedury administracyjnej, w tym zasadami określonymi w art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa, co oznacza, iż ocena żądania sprzeciwu w powyższym zakresie wymagała uprzedniego wnikliwego rozpatrzenia materiału dowodowego i przedstawienia stanowiska w sprawie z zachowaniem wymogu z art. 107 § 3 kpa. Zgodnie z tym przepisem ocena zebranego materiału dowodowego i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia powinny znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Uzasadnienie decyzji jest bowiem źródłem informacji dotyczącej toku rozumowania organu podejmującego decyzję i przyjętych przez niego założeń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia.

Zaskarżona decyzja, co zasadnie zarzuca skarżąca w pełni tym wymogom nie odpowiada, a uchybienia powyższym przepisom prawa procesowego mogą, zdaniem Sądu mieć wpływ na wynik sprawy i jako takie skutkują jej uchyleniem.

Ocena żądania sprzeciwu opartego na art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. wymagała rozważenia, czy spełnione zostały łącznie trzy określone w tym przepisie przesłanki tj. podobieństwa lub identyczności oznaczeń, podobieństwa lub identyczności towarów lub usług do oznaczania których przeznaczone są ww. znaki towarowe oraz i istnienie ryzyka wprowadzania odbiorców w błąd.

Urząd uznał, że przeciwstawione znaki towarowe wykazują znaczne podobieństwo. Natomiast dokonując oceny podobieństwa usług odstąpił zarówno od wymogu dokonania pełnej i starannej analizy materiału dowodowego z uwzględnieniem wszystkich istotnych w powyższym zakresie okoliczności jak i od wymogu uzasadnienia swego stanowiska w sposób odpowiadający art. 107 § 3 kpa.

Uzasadnienie w tej części, co zasadnie zarzuca skarżący, sprowadza się do wyrażonego przez organ poglądu, iż skoro wszelkie usługi tak spornego, jak i porównywanego z nim znaku przeciwstawionego, należą do, szeroko rozumianej, branży finansowej, to skutkiem jest ich podobieństwo. Tego poglądu, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie sposób podzielić.

Sporny znak towarowy przeznaczony jest do oznaczania usług z kl. 36 tj. usług w zakresie ubezpieczeń, spraw finansowych, monetarnych, prowadzenia kantorów wymiany walut, a przeciwstawiony znak towarowy [...] przeznaczony jest do oznaczania usług z kl. 36 tj. organizacja i funkcjonowanie wzajemnych funduszy inwestycyjnych, usługi w zakresie doradztwa inwestycyjnego, ubezpieczenie, reasekuracja, pośrednictwo ubezpieczeniowe, usługi w zakresie trustów inwestycyjnych przy czym żadna z wyżej wymienionych usług nie obejmuje działalności deweloperskiej w odniesieniu do nieruchomości, leasingu i usług zarządzania nieruchomościami. Taki zakres usług i ich szczegółowy charakter wymagał starannej analizy, każdej z porównywanych usług ze szczegółowym wskazaniem w uzasadnieniu poszczególnych elementów tej analizy i końcowej oceny z pełnym jej uzasadnieniem. Okoliczność, iż dotyczą one branży finansowej, zdaniem Sądu, nie stanowił, jak przyjął Urząd podstawy do automatycznego przyjęcia, iż zachodzi między tymi usługami podobieństwo w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Podstawy takiej nie stanowi również przynależność do tej samej tj. 36 klasy. Branża finansowa, co trafnie podnosi skarżąca obejmuje cały szereg usług o różnym charakterze, rodzaju i przeznaczeniu. Analiza usług, a następnie ocena pod względem podobieństwa winna zatem uwzględniać w sposób szczególny specyfikę usług należących do branży finansowej.

Stwierdzenie Urzędu o podobieństwie usług oparte tylko na tym, że dotyczą one branży finansowej nie może być zatem w ramach sądowej kontroli zaskarżonej decyzji zaakceptowane jako wypełnienie przez Urząd obowiązku prowadzenia postępowania zgodnie z obowiązującą procedurą. Zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów kpa jest więc w ocenie Sądu zarzutem uzasadnionym, a brak pełnej oceny pod względem podobieństwa usług tj. jednej z trzech przesłanek określonych w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. skutkuje przyjęciem, iż uchybienia w tym zakresie mogą mieć wpływ na wynik sprawy, a ta okoliczność w świetle art. 145 § 1 pkt 1 ppsa stanowi o wadliwości zaskarżonej decyzji.

Niezależnie od powyższego, Sąd ocenił jako niepełną analizę okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcie sprawy w świetle rozstrzygnięcia sprawy o stwierdzenie wygaśnięcia znaku wspólnotowego (przeciwstawionego). Dla przypomnienia należy wskazać, iż postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Urząd Patentowy zawiesił postępowanie w sprawie do czasu zakończenia postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na wspólnotowy znak towarowy [...] o numerze [...] prowadzonego przed urzędem Harmonizacji Rynku Wewnętrznego. Tym samym, mając na uwadze treść art. 166 ust. 2 p.w.p. urząd potwierdził, iż sprawa powyższa ma znaczenie prejudycjalne w sprawie o unieważnienie spornego znaku.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. OHIM stwierdził wygaśnięcie wspólnotowego znaku towarowego [...] z powodu jego nieużywania w części dotyczącej usług ubezpieczeniowych, reasekuracji i pośrednictwa ubezpieczeniowego. Należy stwierdzić, iż organ niezasadnie pominął okoliczność, iż zgodnie z powyższym przepisem, ustalenie używania bądź nieużywania znaku dla konkretnej grupy towarów, lub, jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie - usług - oczywiście w relewantnym dla rozpoznania sprawy okresie czasu (bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie ochrony) ma istotne znaczenie w sprawie toczącej się w przedmiocie jego unieważnienia. Z tego powodu prawidłowo organ zawiesił postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa.

Tą kwestią w zaskarżonej decyzji organ zajął się jednak w sposób niepełny, gdyż brak jest jasnego wywodu w tym zakresie w treści jej uzasadnienia. Organ wspomniał jedynie stwierdzony przez OHIM fakt nieużywania znaku wspólnotowego w zakresie działalności w sektorze usług ubezpieczeniowych, przy jednoczesnym stwierdzeniu używania znaku w stosunku do innych usług (wymienionych w decyzji, zaliczonych przez organ do sektora usług finansowych).

W ocenie Sądu, brak dostatecznej analizy poszczególnych usług porównywanych znaków pod kątem ich podobieństwa lub jego braku, stanowi zasadniczą wadę decyzji.

Rzeczą Urzędu będzie zatem dokonanie ponownej oceny w powyższym zakresie i jej przedstawienie z zachowaniem wymogu art. 107 § 3 kpa. Wymagają w szczególności analizy wzajemne relacje porównywanych usług. Nadto wymagają wykazania ewentualne przypadki pokrywania się kanałów dystrybucji, z rozbiciem na poszczególne usługi. Nie jest bowiem wystarczającym zbiorcze podsumowanie tej kwestii przez organ, iż "z usług oznaczanych porównywanymi znakami towarowymi można skorzystać w tych samych miejscach, a mianowicie bankach, kantorach, wyspecjalizowanych punktach finansowych, domach maklerskich i funduszach inwestycyjnych (...)". Ten fragment uzasadnienia, wbrew intencji organu, wskazuje na rozmaite kanały dystrybucji, wymagające przypisania do poszczególnych usług.

Oczywistym jest, że jednorodzajowość towarów (usług) nie może być rozumiana jako ich identyczność. Przy ocenie podobieństwa należy wziąć pod uwagę wszystkie istotne czynniki, które charakteryzują relacje pomiędzy towarami/usługami, w tym takie, jak ich rodzaj, przeznaczenie, sposób użytkowania, oraz to, czy konkurują ze sobą lub są względem siebie komplementarne (por. wyrok Trybunału z dnia 29 września 1998 r. w sprawie C-39/97 Canon). O jednorodzajowości decyduje również to, czy nabywcy mogą sądzić, że towary/usługi są wytwarzane lub świadczone przez to samo przedsiębiorstwo. Katalog czynników, według których można dokonać oceny, czy dane towary są jednorodzajowe nie jest zamknięty. Można wskazać dalsze czynniki, jak chociażby kanały dystrybucyjne - takie same lub podobne, w szczególności lokalizacja towarów w tych samych punktach sprzedaży.

Ponieść przy tym należy, iż ocena co do trzeciej przesłanki tj. co do tego, czy istnieje ryzyko, że używanie znaku może spowodować wśród odbiorców błąd polegający w szczególności na skojarzeniu między znakami również wymaga pogłębionej analizy. Uwzględniając przyjęty w orzecznictwie sądów wspólnotowych model odbiorcy Urząd Patentowy winien mieć również na uwadze specyfikę rynku finansowego w tym rodzaj i charakter usług, z których odbiorca może skorzystać. Stanowisko strony zawarte w tym względzie w skardze Sąd podziela.

Należy również przy dokonywaniu tej oceny pamiętać o przyjętej w orzecznictwie zasadzie, iż prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd występuje, gdy stopień podobieństwa rozpatrywanych znaków i stopień podobieństwa towarów lub usług są łącznie wystarczająco wysokie.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa orzekł, jak w pkt 1 sentencji, zaś o kosztach orzeczono uwzględniając art. 200 ppsa, na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U.2015.1804).