Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 937/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-08-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: Art. 61
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

sygn. akt III SA/Kr 937/15 Kraków, dnia 5 sierpnia 2015 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. E. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Rektora Wyższej Szkoły [...] nr [...] z dnia 27 maja 2015r. w przedmiocie zawieszenia w prawach studenta postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

P. E. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Rektora Wyższej Szkoły nr [...] z dnia 27 maja 2015r. w przedmiocie zawieszenia w prawach studenta. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca uzasadniała go brakiem możliwości uczestnictwa w obowiązkowych zajęciach, niemożnością zdawania do egzaminów oraz wątpliwościami, czy powinna ponosić opłatę za studia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., oznaczona dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 powołanej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

W orzecznictwie wskazuje się, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji stanowi wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2013r., sygn. akt II OSK 1090/13, Lex Omega nr 1511173). Ponadto zaznacza się słusznie, że przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 września 2013r., sygn. akt I FZ 311/13, Lex Omega nr 1363509 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w postanowieniu z dnia 22 marca 2010r., sygn. akt I SA/Wr 182/10, Lex Omega nr 662511).

Dokonując oceny przedstawionych przez skarżącą okoliczności w kontekście przesłanek przepisu art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., Sąd uznał, że wniosek P. E. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca powołała się na niemożność pobierania nauki przez skarżącą zgodnie z tokiem studiów i zaliczanie kolejnych egzaminów. Należy uznać, że tego rodzaju skutki nie są nieodwracalne – w wypadku uchylenia zaskarżonej decyzji nie będzie przeszkód, aby skarżąca kontynuowała naukę. Czasowa niemożliwość kontynuowania studiów oraz przystępowania do egzaminów stanowi jednocześnie normalny skutek każdej decyzji o zawieszeniu w prawach studenta. P. E. nie wykazała natomiast, aby wykonanie tej decyzji miało pociągać za sobą jakieś szczególne i inne niż normalne następstwa.

Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę biorąc art. 61 § 3 p.p.s.a.