Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1738/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych - Olszanowska ( spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska Beata Sokołowska Protokolant: ref. sąd. Barbara Dropek po rozpoznaniu w dniu 05 listopada 2004r. sprawy ze skargi Szpitala [...] na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej o d d a l a s k a r g ę /-/ M. Kosewska /-/ M. Lorych-Olszanowska /-/B. Sokołowska


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z [...]r. Nr [...] stwierdzającą u T.N. wirusowe zapalenie wątroby typ B tj. chorobę zawodową wymienioną w pozycji 11 Wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.).

Organ odwoławczy powołał się na ustalenia poczynione przez organ I instancji, z których wynika, że T. N. od września 1994r. do lutego 1999r. pracował w Szpitalu w S., a od marca 1999r. pracuje w Szpitalu Z. G. jako lekarz ze specjalizacją chirurga. T. N. był czterokrotnie poddawany szczepieniom przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typ B. Badania wykonane w 2001r. wykazały obecność antygenu HBS i przeciwciał anty- HBC, co dowodzi, że T. N. jest chory na wirusowe zapalenie wątroby typ B. Dochodzenie epidemiologiczne doprowadziło do ustalenia, że badany wykonywał pracę w warunkach wysokiego ryzyka zakażenia wzw czyli choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych pod pozycją 11. W świetle powyższych ustaleń organy obu instancji doszły do wniosku, iż zachodzi domniemanie związku przyczynowego między chorobą zawodową a warunkami narażającymi na jej powstanie.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że nie jest możliwe ustalenie dokładnie momentu zakażenia, ponieważ zachorowanie miało prawdopodobnie charakter bezobjawowy. Jednak okres, w którym wystąpiło podwyższenie wskaźników biochemicznych sugeruje, zdaniem tego organu, iż nastąpiło to w Szpitalu w Z.G. i temu Szpitalowi postanowił przesłać decyzję na podstawie § 10 ust. 3 cyt. rozporządzenia.

Odwołując się od powyższej decyzji Dyrektor Szpitala [...] w Z. G. zakwestionował ustalenie, ze zakażenie T.N. wirusem wzw B nastąpiło w tym szpitalu.

Odnosząc się do powyższego argumentu organ odwoławczy również uznał za zasadne przesłanie decyzji o rozpoznaniu choroby zawodowej do tamtejszej placówki służby zdrowia i powołał się na § 10 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych z 18.11.1983r. stanowiący, w ust. 3, że "Właściwy inspektor sanitarny przesyła decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 2 zakładowi pracy, w którym pracownik był ostatnio narażony na działanie czynnika wywołującego rozpoznaną chorobą zawodową".

Organ ten stwierdził też, że choć niewątpliwie w przypadku T. N. wpływ na rozwój choroby zawodowej mogły mieć inne placówki służby zdrowia, w których był zatrudniony, trafnie organ I instancji przesłał do Szpitala w Z.G. bowiem nie należy do kompetencji organów inspekcji sanitarnej rozstrzyganie kwestii, która z placówek i w jakim stopniu przyczyniła się do choroby zawodowej. Ze skargą na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpił Szpital [...] w Z. G.

W skardze tej stwierdził, że gdyby we wskazanej decyzji nie zamieszczono zapisu o tym, że w skarżącym Szpitalu nastąpiło zakażenie, "decyzja nie zostałaby zaskarżona, bowiem poza sporem jest, że choroba rozpoznana u Pana N. pozostaje w związku przyczynowym z działaniem czynników szkodliwych, narażających na chorobę zawodową".

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji w części stwierdzającej, ze zaskarżenie nastąpiło w Szpitalu [...] w Z.G. oraz decyzji organu II instancji utrzymującej w mocy poprzedzającą decyzję.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Z jej uzasadnienia wynika, że skarżący nie kwestionuje decyzji organów obu instancji stwierdzających u T.N. chorobę zawodową- wirusowe zapalenie wątroby typ B. Nie kwestionuje też ustalenia, że w środowisku pracy T.N. występował czynnik szkodliwy dla zdrowia- skoro jako lekarz chirurg miał on kontakt z materiałem zakaźnym a przede wszystkim z krwią pacjentów chorych na wzw i nosicieli wirusa HBV.

Zgodnie z § 10 ust 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) "Na podstawie orzeczenia, o którym mowa w § 8, oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego właściwy ze względu na siedzibę zakładu pracy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia".

Z przepisu tego wynika, że na jego podstawie właściwy inspektor sanitarny uprawniony jest do wydania decyzji dwojakiej treści:

1. decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej

bądź

2. decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

Skoro więc z ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego wynika bezspornie, że stwierdzone u T.N. wirusowe zapalenie wątroby typu B tj. choroba wymieniona w pkt 11 Wykazu chorób zawodowych, pozostaje w związku przyczynowym z działaniem czynników szkodliwych w środowisku pracy, nie budzi wątpliwości zgodność z prawem decyzji organów obu instancji stwierdzających chorobę zawodową u T.N. Decyzje te w swych rozstrzygnięciach nie zawierają wskazania, w którym zakładzie pracy doszło do zakażenia T.N. Taka informacja zawarta w uzasadnieniach tych decyzji odnosi się do dalszych czynności organu i to czynności wyłącznie o charakterze technicznym, do podjęcia których zobowiązuje inspektora sanitarnego przepis § 10 ust 3 pkt 2 cyt. rozporządzenia stanowiący, że "Właściwy inspektor sanitarny przesyła decyzję, o której mowa w ust 1, zakładowi pracy, w którym pracownik był ostatnio narażony na działanie czynnika wywołującego rozpoznaną chorobę zawodową".

Z przepisu tego wynika, że doręczenie decyzji dotyczy tego zakładu pracy, w którym ostatnio występowały czynniki szkodliwe dla zdrowia badanego.

Doręczenie to ma charakter czynności technicznej, która nie jest jednoznaczna ze wskazaniem, że w tym zakładzie pracy doszło do zakażenia ( por. wyrok NSA z 8.6.2001r. sygn. akt I SA 1780/00 LEX nr 77662).

Taką też wykładnię powyższego przepisu przedstawił organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, trafnie i jednoznacznie wskazując, że nie jest organem uprawnionym do rozstrzygania kwestii, która z placówek i w jakim stopniu przyczyniła się do wywołania choroby zawodowej.

W świetle powyższego stanowisko strony skarżącej, że omawiane decyzje stwierdzają, iż odpowiedzialność za rozpoznane u T.N. schorzenie ponosi Szpital [...] w Z. G. nie znajduje uzasadnienia i potwierdzenia w treści tych decyzji.

Wobec powyższego skargę należało uznać za pozbawioną podstaw do jej uwzględnienia i oddalić na podstawie art 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271).

/-/ M. Kosewska /-/ M. Lorych-Olszanowska /-/B. Sokołowska