Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 572/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 124
journal: Dz.U. 2021 poz 1899
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Magdalena Pochopin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2022 r. sprawy ze skargi S. K., Z. K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 11 lutego 2022 r. nr NWXIV.7581.4.47.2021 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 11.02.202 r., nr NWXIV.7581.4.47.2021 Wojewoda Śląski, po rozpatrzeniu odwołania S. i Z. K. (dalej: "strony" lub "skarżący") od decyzji Starosty [...] wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej (dalej: "Starosta" lub "organ" lub "organ I instancji") z dnia 10 sierpnia 2021 r. znak [...] o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości położonych w G., oznaczonych jako działki 1 i 2, stanowiących własność odwołujących, objętych odpowiednio księgami wieczystymi [...] i [...] poprzez udzielenie T. S.A. z siedzibą w K. (dalej: "T." lub "wnioskodawca") zezwolenia na założenie sieci elektroenergetycznej niskiego napięcia, polegającej na ułożeniu w ziemi kabla typu NA2XY-J 4x120 mm², uchylił zaskarżoną decyzję w pkt 2 w części określającej termin 14 dniowy na wykonanie inwestycji a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

Wnioskiem z 25 stycznia 2021 r. T., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zwrócił się do Starosty o wydanie, w trybie art. 124 ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U z 2021 r., poz. 1899 ze. zm.) – dalej: "u.g.n.", decyzji ograniczającej sposób korzystania z części nieruchomości położonych w G. (gminie G.), oznaczonych jako działki 1 i 2, stanowiących własność stron, objętych odpowiednio księgami wieczystymi [...] i [...] - poprzez udzielenie zezwolenia na założenie sieci elektroenergetycznej niskiego napięcia typu NA2XY-J 4x120 mm² - polegającej na ułożeniu w ziemi kabla o długości 12 m (na działce 1) i 17 m (na działce 2), którego pas eksploatacyjny zajmie powierzchnię odpowiednio 6 m² i 8,5 m². Do wniosku wnioskodawca załączył mapę zasadniczą z naniesionym przebiegiem projektowanej linii kablowej i obszarem niezbędnym do jej wykonania oraz korespondencję prowadzoną ze stronami w sprawie wyrażenia odpłatnej zgody na realizację projektowanej inwestycji.

Jak ustalił organ I instancji przewidziany do montażu odcinek kablowej linii energetycznej będzie służył do zasilania w energię elektryczną 13 nieruchomości co w ocenie organu oznacza, że projektowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. Ponadto Starosta uznał, że projektowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy G. z dnia [...] r. a konkretnie z jej § 9 ust.5 pkt 3), który dopuścił możliwość rozbudowy systemu elektroenergetycznego oraz przebudowy sieci napowietrznych na kablowe. Organ ustalił również, że prowadzone przez T. rokowania z właścicielami nieruchomości na terenie których miała zostać zlokalizowana projektowana inwestycja zakończyły się niepowodzeniem, ponieważ strony kategorycznie odmówiły zgody na jej realizację. Oświadczenie w tej sprawie strony złożyły zarówno w trakcie spotkania z przedstawicielami T. w dniu 26 sierpnia 2021 r. , w piśmie z dnia 12 października 2021 r. oraz w dniu 23 października 2021 r.

W konsekwencji takich ustaleń organ I instancji uznał, że inwestor spełnił wymagania stawiane przez przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. i decyzją z dnia 10 sierpnia 2021 r. nr znak [...] orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości gruntowej skarżącej opisując szczegółowo zakres tego ograniczenia. Jednocześnie w pkt 2 decyzji zobowiązał wnioskodawcę do przeprowadzenia odcinka sieci energetycznej zgodnie z trasą przedstawioną na mapie stanowiącej załącznik do niniejszej decyzji, w terminie wskazanym we wniosku, tj. 14 dni roboczych oraz przywrócenia opisanych w pkt 1 nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu prac montażowych.

Pismem z dnia 2 września 2021 r. strony reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyły terminowo odwołanie od tej decyzji, zaskarżając ją w całości i zarzucając obrazę art. 6 pkt 2, art. 124 u.g.n., art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( t.j. Dz.U z 2021 r., poz. 735 ze zm.) – dalej: "k.p.a.", poprzez:

- błędne i niesłuszne zezwolenie wnioskodawcy - T. S.A. na lokalizację i przeprowadzenie przez posesję uczestników linii kablowej niskiego napięcia, w sytuacji gdy przeprowadzenie tej linii doprowadzi do degradacji, utraty wartości a wręcz jakiegokolwiek znaczenia dla znacznej części posesji uczestników postępowania,

- nierozważenie, czy cel publiczny polegający na zapewnieniu dostępu do energii elektrycznej posesjom sąsiednim nie powinien i nie może być zrealizowany w inny sposób - przez inne posesje, które nie ucierpią przez to w tak znacznym sposób, jak posesja uczestników,

- błędne przyjęcie, że wnioskodawca wyczerpał ustawowy tryb rokowań, w sytuacji gdy rokowanie te były pozorne, albowiem w swym stanowisku wnioskodawca nie uwzględnił i nie odniósł się w odpowiedni sposób do propozycji innego przeprowadzenia przedmiotowej linii, a nadto kwota, jaką zaproponował tytułem odszkodowania jest kwotą rażąco zaniżoną, nieodpowiadającą jakimkolwiek realiom rynkowym,

- nieokreślenie w sposób właściwy, precyzyjny przyznanego wnioskodawcy na cele przedmiotowej inwestycji obszaru, nieuwzględnienie przy jego określeniu całego negatywnego wpływu tej inwestycji na nieruchomość uczestników.

Utrzymując w mocy decyzję I instancji Wojewoda przedstawił przebieg sprawy oraz przytoczył treść art. 124 ust. 1 i 2 u.g.n. stanowiących podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy podkreślając, że postępowanie w sprawie zostało poprzedzone bezskutecznymi rokowaniami (art. 124 ust. 3 u.g.n.). Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazał, że inwestycja będąca przedmiotem postępowania dotyczy założenia i przeprowadzenia nowej podziemnej linii elektroenergetycznej do przesyłania energii elektrycznej. Rodzaj inwestycji, jej zakres i przebieg został przedstawiony przez T. (publicznego operatora linii przesyłowych) we wniosku oraz załączniku graficznym. Ponadto podniósł, że T. zaproponował stronom zawarcie odpłatnej umowy służebności przesyłu z wpisem do księgi wieczystej za wynagrodzeniem w wysokości 250 zł albo zawarcie odpłatnej ugody kosztowej bez wpisu do księgi wieczystej za wynagrodzeniem w wysokości 187 zł ale rokowania ze stronami zakończyły się niepowodzeniem z uwagi na brak ich zgody na realizację projektowanej inwestycji. Organ odwoławczy dokonał również oceny projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy G. z [...] r. [...] (Dz. Urz. Woj. Śl. z [...] r., poz. [...]) – dalej: "m.p.z.p." i stwierdził, że działka 1 położona jest na terenie oznaczonym symbolem F104MN2, a działka 2 - F173MN1, których funkcjami podstawowymi jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Natomiast zasady dotyczące infrastruktury technicznej na obszarze objętym m.p.z.p. w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną zostały określone w rozdziale 9 § 16 ust. 7 pkt 1 uchwały w sprawie m.p.z.p., w którym ustalono możliwość modernizacji, rozbudowy i budowy instalacji służących do zaopatrzenia w energię elektryczną, w tym sieci elektroenergetycznych niskiego napięcia.

W ocenie organu odwoławczego, zarówno zapisy m.p.z.p. jak i zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalają stwierdzić, że istnieje podstawa do wydania zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z działek stron w celu usytuowania na nich podziemnej linii elektroenergetycznego niskiego napięcia - w formie zaproponowanej przez inwestora, uwidocznionej na załączniku graficznym kontrolowanej decyzji. Organ odwoławczy potwierdził, że również w jego ocenie realizacja budowy linii elektroenergetycznej jest celem publicznym, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Wypełniona została również przesłanka zawarta w art. 124 ust. 3 u.g.n., dotycząca przeprowadzenia rokowań w sprawie dobrowolnego udostępnienia nieruchomości.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Wojewoda uznał, że organ I instancji nieprawidłowo oparł swoje rozstrzygniecie na nieaktualnym już miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy G. z 2021 r. Działając w ramach swoich kompetencji organu merytorycznego uzupełnił materiał dowodowy sprawy poprzez zbadanie aktualnego planu miejscowego z 2017 r. i dokonał w tym zakresie własnych ustaleń. Realizując obowiązki organu administracji wynikające z art. 10 k.p.a. umożliwił stronom zapoznanie się z uzupełnionym materiałem dowodowym sprawy. Równocześnie uznał, że organ I instancji wyznaczając wnioskodawcy termin realizacji projektowanej inwestycji działał w tym zakresie bez podstawy prawnej i dlatego w swoim rozstrzygnięciu uchylił ten punkt rozstrzygnięcia organu I instancji. Wojewoda zasygnalizował również, że T. zawnioskował o zajęcie części działki 2 o powierzchni 8,5 m², natomiast Starosta w sentencji kontrolowanej decyzji wskazał 9 m². Z uwagi jednak, że organ I instancji w rozstrzygnięciu zobowiązał inwestora do przeprowadzenia linii zgodnie z załącznikiem graficznym zaskarżonej decyzji, w którym jest mowa o 8,5 m² uznał, że nie było konieczności uchylania decyzji w tym zakresie, a jedynie zwrócenia uwagi na zaistniałą rozbieżność. Zdaniem Wojewody T. winien przeprowadzić inwestycję zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji organu I instancji.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Wojewoda stwierdził, że na inwestorze ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego. Natomiast w przypadku, gdy wskutek ograniczenia zmniejszy się wartość nieruchomości, m.in, przez negatywny wpływ inwestycji przysługuje jej właścicielom odszkodowanie odpowiadające temu zmniejszeniu zgodnie z art. 128 ust. 4 u.g.n. Wyjaśnił ponadto, że toczące się postępowanie nie dotyczy ustalenia lokalizacji linii energetycznej, lecz udzielenia publicznemu operatorowi sieci elektroenergetycznych zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, w związku z realizacją celu publicznego. Zarówno Starosta, jak i Wojewoda, nie mają uprawnień do badania możliwości innego usytuowania linii, weryfikowania prawidłowości ich obecnie zaplanowanego przebiegu, ani też zasadności i celowości tej inwestycji.

W kwestii pozorności rokowań pomiędzy T. a stronami, Wojewoda stwierdził, że w jego ocenie zostały one przeprowadzone w sposób prawidłowy. T. zaproponował stronom wynagrodzenie za dobrowolne udostępnienie ich nieruchomości oraz przedstawiła skutki ewentualnych umów. Strony odmówiły jednak kategorycznie zgody na realizację inwestycji, nie przedstawiając żadnych wniosków lub propozycji ze swojej strony. Zdaniem Wojewody, bez znaczenia na wynik rokowań i ich prawidłowość miał fakt, że nie uwzględniono innego przebiegu projektowanej linii energetycznej.

W ocenie Wojewody, Starosta precyzyjnie określił w zaskarżonej decyzji obszar, który ma być przeznaczony do realizacji inwestycji za wyjątkiem rozbieżności, które Wojewoda już wyjaśnił. Jednocześnie podniósł, że to inwestor decyduje jaki obszar jest niezbędny do przeprowadzenia inwestycji i T. to uczynił w treści swojego wniosku do Starosty. T. we wniosku wskazał, że do wykonania prac niezbędna jest powierzchnia o długości 12 m i szerokości 0,5 m (na działce 1) oraz 17 m i szerokości 0,5 m (na działce 2), co daje odpowiednio 6 m² i 8,5 m². Ponadto inwestor poinformował we wniosku, że jest to powierzchnia wystarczająca na wykonanie prac.

Skargę na opisaną wyżej decyzję, z zachowaniem terminu, wnieśli skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżając ją w całości oraz zarzucając jej obrazę art. 6 pkt 2, art. 124 u.g.n , art. 7 k.p.a., poprzez:

- błędne i niesłuszne zezwolenie wnioskodawcy na lokalizację i przeprowadzenie przez posesję uczestników linii kablowej niskiego napięcia, w sytuacji gdy przeprowadzenie tej linii doprowadzi do degradacji, utraty wartości a wręcz jakiegokolwiek znaczenia dla znacznej części posesji uczestników postępowania,

- nierozważenie, czy cel publiczny polegający na zapewnieniu dostępu do energii elektrycznej posesjom sąsiednim nie powinien i nie może być zrealizowany w inny sposób - przez inne posesje, które nie ucierpią przez to w tak znacznym sposób, jak posesja uczestników,

- błędne przyjęcie, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przewidziane jest przeprowadzenie inwestycji takiej jak inwestycja objęta wnioskiem T. w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu skargi zarzuty te zostały rozwinięte. Skarżący podnieśli, że kwestionują stanowisko Wojewody Śląskiego i wnoszę o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podtrzymują co do zasady swoje stanowisko i zarzuty podniesione w odwołaniu z dnia 2 września 2021 r. Podnoszą więc, iż nie zostało w sposób nie budzący wątpliwości wykazane, by przedmiotowa inwestycja faktycznie była inwestycją celu publicznego. W celu potwierdzenia swoich zarzutów przywołali przykładowe orzeczenia sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Przepis art. 124 u.g.n., którego ustępy stanowią zasadniczą podstawę prawną rozstrzygnięcia kontrolowanej przez sąd sprawy administracyjnej reguluje kwestie związane z ograniczaniem praw do nieruchomości w związku z budową ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń. Istotą decyzji wydawanej na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest ograniczenie uprawnień właściciela nieruchomości poprzez zobowiązanie go do udostępnienia tej nieruchomości celem wykonania przez inny podmiot robót budowlanych, określonych w decyzji. Finalnie zezwolenie takie daje inwestorowi prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Możliwość takiego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości jest przy tym zawężona wyłącznie do robót wymienionych w art. 124 ust. 1 u.g.n. Przepis powyższy może znaleźć zastosowanie, gdy spełnione zostaną przewidziane w nim trzy przesłanki. Pierwsza to przedsięwzięcie rozumiane, jako zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Druga z przesłanek, to brak zgody na taką inwestycję właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości i wcześniejsze przeprowadzenie rokowań. Trzecia natomiast, to zgodność zamierzenia z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Kwestia tego, że wniosek powinny poprzedzać rokowania nie jest w sprawie sporna. Rokowania takie się odbyły a ich przebieg opisano w decyzji Wojewody. Zdaniem Sądu, nie ma znaczenia czy niepowodzenie rokowań spowodowane było brakiem zgody stron na wysokość kwoty za zajęcie nieruchomości czy spowodowane było to inną przyczyną leżąca po ich stronie. Istotne jest tylko to, że rokowania rzeczywiście się odbyły, dotyczyły przedmiotowego wniosku i nie doszło do porozumienia. Umożliwiło to organowi I instancji wszczęcie postępowania administracyjnego i wydanie merytorycznej decyzji.

Wydając decyzję w trybie przepisu art. 124 ust. 1 u.g.n. organ opiera się wprawdzie na wniosku inwestora, który jest konieczny do uruchomienia postępowania, ale nie jest nim związany. Każdorazowo bowiem zadaniem organu jest wyważyć interesy stron postępowania, które ze względu na jego przedmiot pozostają w oczywistej kolizji. Dlatego organ nie może przyjmować punktu widzenia tylko jednej strony postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 lutego 2021 r., II SA/Gl 1034/20 i powołane tam poglądy). Co do zasady celem postępowania w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie jest rozstrzygnięcie, czy inwestycja celu publicznego w ogóle powstanie albo też którędy konkretnie będzie przebiegać. Kwestie te powinny być sprecyzowane wcześniej albo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, albo w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ma jedynie uwzględniać te wcześniejsze rozstrzygnięcia i umożliwiać realizację inwestycji celu publicznego w razie braku porozumienia z właścicielem nieruchomości. Decyzja ta daje inwestorowi prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane (i może stanowić samodzielną podstawę nadania inwestorowi prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; por. wyrok WSA w Warszawie z 30 listopada 2018 r., VII SA/Wa 616/18, CBOSA), w tym stwarza warunki do wystąpienia o wydanie warunków zabudowy i o pozwolenie na budowę i zastępuje zgodę właściciela na wejście na teren, gdy ten nie wyraża na to zgody, jak również stanowi dowód, o jakim mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 pr. bud. Dopiero na etapie udzielenia pozwolenia na budowę organy architektoniczno-budowlane analizują techniczne możliwości zrealizowania sieci oraz tryb, formę i zakres koniecznych działań, których podjęcie będzie niezbędne do usunięcia ewentualnych przeszkód (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 14 listopada 2017 r., II SA/Rz 1069/17, CBOSA).

W sprawie, tak jak prawidłowo ustaliły to organy obu instancji, a szczegółowo rozważył przede wszystkim organ II instancji, cel publiczny inwestycji i jej zakres jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy G. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy G. z [...] r. nr [...]. Jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy, zasady dotyczące infrastruktury technicznej na obszarze objętym m.p.z.p. w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną zostały określone w rozdziale 9 § 16 ust. 7 pkt 1 uchwały w sprawie m.p.z.p. W powołanym przepisie ustalono możliwość modernizacji, rozbudowy i budowy instalacji służących do zaopatrzenia w energię elektryczną, w tym sieci elektroenergetycznych niskiego napięcia. Budowa linii energetycznych dla końcowych odbiorców realizuje cel publiczny określony w art. 6 pkt 2 u.g.n., tym bardziej, iż z materiału dowodowego sprawy wynika, że dotyczy ona grupy odbiorców (13 nieruchomości z możliwością zabudowy jednorodzinnej). Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych nawet wykonanie przyłączenia pojedynczej nieruchomości pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspakaja jej potrzeby (por. wyrok NSA z 5 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 672/11 oraz wyrok NSA z dnia 29 października 2013, sygn. akt II OSK 1280/13). W ocenie Sądu, nie każda inwestycja infrastrukturalna celu publicznego musi być "wrysowana" w plan miejscowy, szczególnie w zakresie realizacji inwestycji dotyczącej odbiorców końcowych. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 503) "Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego." Użyte w przepisie wyrażenie "rozmieszczenie" nie oznacza konieczności umieszczania na rysunku planu wszystkich, nawet najmniejszych zakresowo inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Najczęściej, podobnie jak w Gminie G., możliwość realizacji inwestycji celu publicznego na danym terenie wynika z części tekstowej planu miejscowego poprzez zagwarantowanie możliwości rozwoju czy modernizacji sieci infrastrukturalnych służących zaspokajaniu potrzeb zbiorowości (realizacji interesu publicznego).

Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych i doktryny prawa zakres ograniczenia praw do nieruchomości w decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 124 u.g.n. musi być ściśle określony. Decyzja powinna jednoznacznie wskazywać przebieg inwestycji przez nieruchomość oraz zakres uszczuplenia władztwa właściciela, które z kolei nastąpić może tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji. Dlatego konieczne jest określenie w sentencji decyzji wydawanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. takich podstawowych parametrów planowanej inwestycji, jak: sposób posadowienia ciągów, przewodów lub urządzeń (np. posadowienie w ziemi albo nad ziemią), wysokość lub głębokość posadowienia inwestycji liniowej itd. (por. E. Bończak-Kucharczyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2022, tezy do art. 124).

Wydana przez organ I instancji decyzja spełnia te wymogi i zawiera wszystkie wymagane elementy wymieniając szczegółowo wszystkie parametry i lokalizację przestrzenną inwestycji w sposób tekstowy i graficzny. Błąd dotyczący powierzchni potrzebnej do realizacji inwestycji na działce nr 2 został wyjaśniony przez organ odwoławczy i w tym zakresie nie ma znaczenia istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy.

Wskazać też należy, że ochrona praw (interesu) właściciela nieruchomości wymaga, aby przebieg planowanej inwestycji był dla jego nieruchomości jak najmniej uciążliwy, a zakres ingerencji inwestora w prawa właściciela nieruchomości sprowadzony do niezbędnego minimum. Z tego względu decyzja musi wskazywać jednoznacznie zarówno przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela (użytkownika wieczystego), i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji oraz zgodnie z warunkami wynikającymi z planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie sądu organy orzekające w sprawie zrealizowały ten warunek. Sąd nie zgadza się ze stwierdzeniem organu odwoławczego, że organy administracji nie mogą kwestionować przebiegu proponowanej inwestycji w terenie (vide powołany wyżej wyrok tut. Sądu z 14.02.2021 r., sygn. akt II SA/Gl 1034/20). W okolicznościach kontrolowanej sprawy, przy braku kontrpropozycji co do innego przebiegu planowanej inwestycji ze strony właścicieli obciążonych nieruchomości, Sąd uznał jednak, że przebieg wnioskowanej przez T. inwestycji w niewielkim stopniu ogranicza prawo własności stron i nie zgadził się z ich twierdzeniem o degradacji nieruchomości i znaczącym spadku ich wartości.

Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że przepisy prawa materialnego nie dawały Staroście prawa do ograniczenia czasowego realizacji inwestycji przez wnioskodawcę i w tym zakresie Wojewoda prawidłowo uchylił decyzję organu I instancji.

W ocenie sądu, organy orzekające w sprawie nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, w tym zachowania gwarancji procesowych strony. Organy spełniły wszystkie wymagania jakie nakładają na nie przepisy procesowe, w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Nie można zatem podzielić zarzutów skargi o naruszeniu przez organ wskazanych w niej przepisów postępowania, ani też naruszenia prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.