Wyrok NSA, sygn. akt V SAB 80/00
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2000-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 634  Sprawy kombatantów, świadczenia z tytułu pracy przymusowej
Powołane przepisy: article: art. 26
journal: Dz.U. 1995 nr 74 poz. 368
law: Ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
article: art. 36, art. 38
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
article: poz. 395
journal: Dz.U. 1996 nr 8 poz. 7
Teza: Zwłoka w załatwieniu sprawy w zakresie uprawnień do świadczeń pieniężnych przysługujących osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR jest szczególnie naganna, ponieważ uprawnienia te dają prawo do świadczeń z zakresu zabezpieczenia społecznego spełniających funkcje alimentacyjne w szerokim tego słowa znaczeniu, służących sfinansowaniu wydatków utrzymania uprawnionego.

TEZY

Zwłoka w załatwieniu sprawy w zakresie uprawnień do świadczeń pieniężnych przysługujących osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR jest szczególnie naganna, ponieważ uprawnienia te dają prawo do świadczeń z zakresu zabezpieczenia społecznego spełniających funkcje alimentacyjne w szerokim tego słowa znaczeniu, służących sfinansowaniu wydatków utrzymania uprawnionego.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Sabiny S. na bezczynność Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego - zobowiązuje Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych do wydania decyzji w sprawie Sabiny S. o przyznanie świadczenia pieniężnego na podstawie ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez II Rzeszę i ZSRR /Dz.U. nr 87 poz. 395 ze zm./ w terminie miesiąca od daty doręczenia wyroku; (...).


UZASADNIENIE

Sabina S. w dniu 31 marca 1999 r. złożyła wniosek o przyznanie świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR. Ponieważ wniosek nie został rozpatrzony, w lutym 2000 r. Skarżąca wniosła skargę na bezczynność administracji. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wyjaśnił, iż ponieważ nazwisko Skarżącej nie figuruje ewidencji archiwum MSWiA gdzie organ administracji zwrócił się w kwietniu 2000 r., a więc już po otrzymaniu skargi, konieczne są dalsze poszukiwania archiwalne, także poza granicami kraju. Kierownik Urzędu zamierza je przeprowadzić.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

W niniejszej sprawie jest niewątpliwe, że sprawa Skarżącej toczy się opieszale, przy czym w aktach administracyjnych sprawy nie można zaleźć odpowiedzi, co opieszałość tę spowodowało. Kodeks Postępowania Administracyjnego jasno wskazuje, iż załatwienie sprawy powinno nastąpić w ciągu miesiąca od daty złożenia wniosku, a w sprawie skomplikowanej - w ciągu dwóch miesięcy /art. 35 par. 3 Kpa/. Artykuł 36 tegoż aktu przewiduje nadto, iż o każdym wypadku braku załatwienia sprawy w terminie organ administracji sam, wyprzedzająco, powinien zawiadomić stronę i podać jej nowy termin załatwienia sprawy oraz wyjaśnić przyczyny zwłoki, /nawet jeśli jest to niezależne od organu/. Artykuł 38 Kpa przewiduje, iż pracownik organu, który z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił sprawy w terminie lub nie dopełnił obowiązków wynikających z art. 36 Kpa - podlega odpowiedzialności porządkowej, dyscyplinarnej albo przewidzianej w innych przepisach prawa. Jest ewidentne, że powinności organu administracji wynikające z cytowanych przepisów Kpa nie były dopełnione. Zwłoka w sprawach podobnego rodzaju jest szczególnie naganna, ponieważ uprawnienia kombatanckie dają prawo do świadczeń funkcjonalnie należących do świadczeń z zakresu zabezpieczenia społecznego, a więc spełniających funkcje alimentacyjne w szerokim tego słowa znaczeniu, służących sfinansowaniu wydatków na utrzymanie uprawnionego.

W tej sytuacji, na podstawie art. 26 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368/ orzeczono jak w sentencji postanowienia.

W kwestii kosztów orzeczenie oparto na art. 55 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368/.