Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 482/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2011-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 1, 4,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 43, art. 44,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Sędziowie Sędzia SO (del.) Janusz Bociąga,, Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 listopada 2011r. sprawy ze skargi P. Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Rozstrzygnięcie organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania

1.1. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...]. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] nr [...] w sprawie zaliczenia P.Ś. z urzędu nadpłaty z PIT-37 za 2009r.

w kwocie 1040 zł na poczet zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r.

1.2. Organ podatkowy ustalił, że P. Ś. w zeznaniu PIT-37

o wysokości osiągniętego dochodu w 2009r. wykazał nadpłatę w wysokości 1040 zł. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. zaliczył ww. kwotę zwrotu na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych za okres 12/2003. Zdaniem podatnika zobowiązanie, na poczet którego dokonano zaliczenia, przedawniło się.

1.3. Dyrektor Izby Skarbowej w K. przywołując treść przepisów art. 70 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej, regulujących kwestię terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych i okoliczności warunkujących przerwanie biegu tego terminu wskazał, że nominalny termin przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r., którego termin płatności przypadał na 30 kwietnia 2004r., upływał w dniu 31 grudnia 2009r.

Postanowieniem z dnia 19 października 2009r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia

[...]., określającej podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. W dniu 13 listopada 2009r. został wystawiony tytuł wykonawczy na zaległość podatnika w ww. podatku za 2003r. w wysokości

49 669,30 zł wraz z odsetkami. Organ egzekucyjny zastosował środki egzekucyjne:

1. zajęcie wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego podatnika w ING BANK ŚLĄSKI S.A (zawiadomienie z dnia 16 listopada 2009r. nr EGZ.IV/1134/2009 Cz.

Nr 662722, ponowne zawiadomienie z dnia 1 grudnia 2009r.),

2. zajęcie prawa majątkowego podatnika w ZUS (zawiadomienie z dnia 27 listopada 2009r. EGZ.IV/1183/2009 Cz. Nr 666269).

1.4. W trakcie postępowania podjęto czynności mające na celu wyjaśnienie okoliczności doręczenia przesyłek, mających wpływ na skuteczność zastosowanego środka egzekucyjnego:

- wystąpiono do Poczty Polska S.A. o podanie szczegółowych okoliczności doręczeń przesyłek z 16 listopada 2009r., 27 listopada 2009r. i 1 grudnia 2009r.,

- wezwano podatnika do złożenia ustnych wyjaśnień w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego obejmującego zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r.,

- wezwano A. Ś. do osobistego zgłoszenia się w charakterze świadka

i złożenia wyjaśnień odnośnie odebranych przesyłek wysłanych w w/w postępowaniu i adresowanych do podatnika.

1.5. Organ podatkowy ustalił, że zawiadomienie z dnia 27 listopada 2009r.

o zajęciu prawa majątkowego podatnika w ZUS, dłużnik zajętej wierzytelności odebrał w dniu 30 listopada 2009r. Natomiast na potwierdzeniu odbioru ww. zawiadomienia skierowanego do podatnika widnieje zapis, że w dniu 2 grudnia 2009r adresat był nieobecny i nie było możliwości doręczenia przesyłki z powodu nieobecności adresata, pełnoletniego domownika, sąsiada lub dozorcy. W związku z tym przesyłkę pozostawiono w dniu 2 grudnia 2009r. na okres 14 dni w UP Mniów. Jednocześnie, w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata, pozostawiono zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w UP wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni od daty pozostawienia zawiadomienia. Na pierwszej stronie potwierdzenia odbioru widnieje adnotacja o odbiorze tej przesyłki: "A. Ś. 15.12.2009r."

Zawiadomienie (ponowne) z dnia 1 grudnia 2009r. o zajęciu prawa majątkowego podatnika w ING BANK ŚLĄSKI S.A. w K., (zawiadomienie

z dnia 16 listopada 2009r. nie zostało uznane do realizacji przez dłużnika zajętej wierzytelności, gdyż na zawiadomieniu brak było podpisu osoby upoważnionej do jego wystawienia), dłużnik zajętej wierzytelności odebrał w dniu 3 grudnia 2009r. Natomiast na potwierdzeniu odbioru ww. zawiadomienia skierowanego do podatnika widnieje zapis, że w dniu 4 grudnia 2009r. adresat był nieobecny i nie było możliwe doręczenie przesyłki z powodu nieobecności adresata, pełnoletniego domownika, sąsiada lub dozorcy. W związku z tym przesyłkę pozostawiono w dniu 4 grudnia 2009r. na okres 14 dni w UP Mniów, zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w UP wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni od daty pozostawienia zawiadomienia w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Na druku tego potwierdzenia odbioru widnieje adnotacja o doręczeniu przesyłki pełnoletniemu domownikowi, a w rubryce data i czytelny podpis odbiorcy widnieje data 18 grudnia 2009r. i podpis żony podatnika.

Ponadto z pisma Poczty Polskiej z dnia 21 marca 2011r. wynika, że zawiadomienie z dnia 1 grudnia 2009r. zostało pobrane do doręczenia przez listonosza w dniu 4 grudnia 2009r. Z uwagi na nieobecność osób uprawnionych do odbioru pod adresem wskazanym na przesyłce, nie została ona doręczona, powód - zamknięte mieszkanie. Listonosz dokonał jej awizacji i pozostawił przesyłkę do odbioru w placówce pocztowej. Przesyłka ta została, na wniosek adresata przedstawiony w rozmowie telefonicznej pracownikom Poczty, ponownie pobrana do doręczenia w dniu 18 grudnia 2009r. i wydana pod adresem Węgrzynów 40 osobie wspólnie zamieszkałej z adresatem A. Ś. (żonie).

W odniesieniu do doręczenia zawiadomienia z dnia 27 listopada 2009r. na podstawie ww. pisma Poczty Polskiej ustalono, iż w dniu 2 grudnia 2009r. przesyłka ta została pobrana do doręczenia w rejon przez listonosza. Z powodu nieobecności osób uprawnionych do jej odbioru, listonosz dokonał jej awizacji. Na wniosek adresata przedstawiony w rozmowie telefonicznej pracownikom Poczty została ponownie pobrana do doręczenia w dniu 15 grudnia 2009r. przez asystenta UP Mniów, który zamieszkuje w sąsiedztwie adresata i wydana pod adresem Węgrzynów 40 - osobie zamieszkałej z adresatem A. Ś. (żonie).

1.6. Organ odwoławczy wskazał, że doręczanie pism w postępowaniu egzekucyjnym podlega regułom określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 39 Kpa, pisma organ doręcza za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników i inne upoważnione osoby lub organy. Osobom fizycznym pisma doręcza się, zgodnie z art. 42 Kpa, w ich mieszkaniu, miejscu pracy lub lokalu administracji publicznej, a w razie niemożności doręczenia

w ww. sposobach i w razie koniecznej potrzeby w każdym miejscu, gdzie adresata się zastanie. W przypadku nieobecności adresata pismo może być doręczone, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podejmą się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu powinno zostać umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to jest niemożliwe w drzwiach mieszkania (zgodnie z art. 43 Kpa). Jeżeli doręczenie następuje przez pocztę i nie jest ono możliwe w sposób przewidziany w art. 42 i art. 43 Kpa, to pismo pozostawia się na okres 14 dni

w placówce pocztowej. Informację o tym fakcie oraz o możliwości odbioru korespondencji w UP w terminie 7 dni od daty pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to jest niemożliwe na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu posesję adresata. W przypadku nie podjęcia przesyłki w terminie 7 dni wystawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia podanego w pierwotnym zawiadomieniu (zgodnie z art. 44 Kpa).

Organ odwoławczy wskazał, że z treści art. 43 Kpa wynika, że w przypadku doręczenia zastępczego dorosłemu domownikowi, podjęcie się oddania pisma adresatowi jest rozumiane jako podjęcie przesyłki adresowanej do strony przez dorosłego domownika i złożenie podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Doręczenie zastępcze poprzez dorosłego domownika wywiera takie same skutki prawne, co doręczenie bezpośrednio do rąk adresata. Ponadto wskazał, że na podstawie przepisów Kpa nie można stwierdzić, że odbiór uprzednio awizowanej przesyłki winien odbyć się w tylko w placówce (lokalu) operatora pocztowego. Ustalenie możliwości odbioru awizowanej przesyłki tylko w tej placówce byłoby niejednokrotnie istotnym ograniczeniem dla adresatów przesyłek (lub ustawowo uprawnionych, czy też osób upoważnionych przez adresatów), którzy

z usprawiedliwionych życiowych powodów (np. choroby) nie mogą udać się po odbiór awizowanej przesyłki do lokalu placówki pocztowej, czy też ze względu własnej wygody kontaktują się z przedstawicielami operatora pocztowego i proszą

o doręczenie awizowanej uprzednio przesyłki w miejscu zamieszkania adresata.

Dla skuteczności doręczenie ważne jest, aby awizowaną wcześniej przesyłkę odebrała osoba uprawniona do jej odbioru. Zgodnie z art. 26 Prawa pocztowego, jeżeli przesyłka nie jest nadana na poste restante, może być także wydana ze skutkiem doręczenia osobie pełnoletniej zamieszkałej razem z adresatem, jeżeli adresat nie złożył w placówce operatora zastrzeżenia w zakresie doręczenia przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego. Doręczenia dorosłemu domownikowi można dokonać pod adresem wskazanym na przesyłce, przekazie pocztowym lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej, czy też w placówce operatora. Zgodnie z powołanym przepisem dorosły domownik nie musi posiadać żadnego pełnomocnictwa do odbioru przesyłki, a jedynym ograniczeniem uprawnień dorosłego domownika w tym zakresie może być zastrzeżenie adresata przesyłki złożone w placówce operatora.

1.7. Organ odwoławczy wskazał, że doręczenie wszystkich przesyłek nastąpiło pod adresem W. 40, Gm. M., tj. pod adresem zamieszkania podatnika

i zamieszkałej wspólnie z nim małżonki A. Ś.. Fakt wspólnego zamieszkania obojga małżonków pod ww. adresem stwierdzony został w piśmie Poczty Polskiej z dnia 23 marca 2011r., jak również w notatce służbowej sporządzonej przez poborcę skarbowego Urzędu na okoliczność doręczenia A. Ś. pisma z dnia 21 kwietnia 2011r. Podatnik nie udowodnił, że przysługujące jego małżonce ustawowe uprawnienie do odbioru tych przesyłek, przez niego samego, jako adresata, zostało ograniczone. Żona podatnika prawidłowo wezwana do osobistego zgłoszenia się w charakterze świadka w celu złożenia wyjaśnień

w sprawie potwierdzenia odebrania przesyłek skierowanych do podatnika, w związku z prowadzonym wobec niego postępowaniem egzekucyjnym, odmówiła składania zeznań. Sam podatnik, wezwany do złożenia wyjaśnień, nie stawił się.

W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że bieg terminu przedawnienia został skutecznie przerwany.

2. Skarga do Sądu

2.1. Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. P. Ś. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., wnosząc

o jego uchylenie oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i zasad postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na jego wynik.

2.2. W uzasadnieniu skargi wskazano, że ze zwrotnych potwierdzeń odbioru obu zawiadomień o dokonanych czynnościach egzekucyjnych wynika, iż nie były one doręczone, z powodu nieobecności adresata, a następnie awizowane (dwukrotnie). Poza sporem jest, że w obu wypadkach przesyłki odebrała żona zobowiązanego, A.Ś..

W ocenie skarżącego ze zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika więc, iż przesyłki te zostały wydane domownikowi w placówce pocztowej, choć odnotowano w nich wydanie domownikowi pod nieobecność adresata. Z akt sprawy nie wynika też by żona podatnika była upoważniona do działania w postępowaniu egzekucyjnym, albo by posługiwała się pełnomocnictwem do odbioru przesyłek do niego skierowanych.

Zdaniem skarżącego wyjaśnienie, że adresat telefonicznie spowodował ponowne podjęcie przesyłek przez doręczyciela i doręczenie ich w miejscu zamieszkania jest niewiarygodne. Nieprawdopodobnym jest uzyskanie od funkcjonariusza lub przedstawiciela instytucji takiej jak choćby Poczta Polska jakiegokolwiek odstępstwa od ustalonych procedur za pomocą ustnie zgłoszonego zapotrzebowania, w drodze rozmowy telefonicznej. Podatnik nie miał "wpływów", które umożliwiały mu nakłonienie pracowników poczty do podjęcia przesyłki

i dostarczenia jej ponownie w adresie zamieszkania po dwukrotnym awizowaniu.

Zważywszy na fakt, iż przesyłki są rejestrowane, okoliczność ich ponownego podjęcia przez doręczyciela, powinna być odnotowana. Obowiązujące procedury nie przewidują instytucji ponownego podjęcia przesyłki przez doręczyciela celem jej doręczenia adresatowi w miejscu zamieszkania.

Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie doręczeń odsyła do odpowiedniego stosowania kodeksu postępowania administracyjnego

(art. 18). Skarżący powołał się na treść przepisów kpa, regulujących kwestię doręczeń, tj. art. 39, art. 42 § 1, 43 i 44. Wskazał, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Osoby te jednak muszą być obecne w mieszkaniu adresata w chwili doręczania. W razie niemożności doręczenia pisma w ten sposób poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej, a zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź

w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w tak wyznaczonym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie

o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Kodeks nie przewiduje "ponownego podjęcia pisma" przez pracownika poczty na życzenie adresata.

Z powyższych przepisów wynika, iż warunkiem stwierdzenia, że doręczenie zostało dokonane jest odbiór przechowywanego w placówce pocztowej pisma przez adresata (lub osobę upoważnioną). Taki odbiór przesyłki w sprawie nie nastąpił.

2.3. W zakresie postępowania skarżący zarzucił, że nie podjęto czynności dowodowej, jaką mogło być przesłuchanie podpisanej na zwrotnych potwierdzeniach odbioru żony podatnika. Wprawdzie wezwano ją w charakterze świadka, ale w innym postępowaniu niż zakończone zaskarżoną decyzją. W ocenie skarżącego złożenie zeznań w postępowaniu egzekucyjnym jest bardziej stresujące. Ponadto w obu tych postępowaniach na dzień wezwania świadka był ujawniony pełnomocnik, który mógł analizując wspólnie ze stroną i w jej interesie, oddziaływać na decyzje świadka, żony stron, co do odmowy lub złożenia zeznań. Nie będąc jednak o podejmowanych czynnościach powiadomionym nie mógł podejmować czynności skutecznych

w interesie strony. Ustalenie czy żona zobowiązanego dysponowała jego umocowaniem do odbioru przesyłek pocztowych miałoby dla sprawy istotne znaczenie.

2.4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:

3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności

z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga

nie jest zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przy czym stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Dlatego ustalenia te (pkt 1.2. – 1.7.) Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.

3.2. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. w sprawie zaliczenia P.Ś. z urzędu nadpłaty w podatku dochodowym za 2009r. w kwocie 1040 zł na poczet zobowiązania w tymże podatku za 2003r. Zdaniem skarżącego zobowiązanie, na poczet którego dokonano zaliczenia, przedawniło się. W ocenie organu zaś na skutek zastosowanych środków egzekucyjnych termin przedawnienia tego zobowiązania uległ przerwaniu.

3.3. W sprawie pomiędzy stronami sporna jest kwestia skuteczności doręczenia skarżącemu, będącemu jednocześnie zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym zawiadomień o zastosowanych wobec niego środkach egzekucyjnych. Przeciwnie do wniosków organu podatkowego w tym zakresie skarżący wskazuje, że warunkiem stwierdzenia, że doręczenie zostało dokonane jest odbiór pisma przechowywanego (po awizowaniu) w placówce pocztowej przez adresata (lub osobę upoważnioną).

3.4. Oceniając okres przedawnienia przedmiotowych zaległości organ zasadnie powołał przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Prawidłowo też zastosował przepisy określające termin płatności podatku dochodowego za 2003r. oraz termin przedawnienia (pkt 1.3.). Zgodnie zaś z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Skuteczne przerwanie biegu terminu przedawnienia uzależnione jest od spełnienia dwóch przesłanek: zastosowania środka egzekucyjnego i zawiadomienia o tym podatnika. Kolejność wystąpienia tych przesłanek w zasadzie nie ma znaczenia, ponieważ dopiero ich łączne spełnienie prowadzi do przerwy biegu analizowanego terminu.

3.5. Należy stwierdzić, wbrew zarzutom skargi, że w stosunku do przedmiotowych zaległości za 2003r zastosowano środki egzekucyjne, skutecznie zawiadamiając o tym skarżącego (pkt 1.3.).

W sprawie znamiennym i bezspornym jest, co podkreśla również skarżący (pkt 2.2.), że zawiadomienia odebrała żona zobowiązanego, A. Ś.. Skoro więc zawiadomienia o zastosowanych środkach egzekucyjnych doręczono w miejscu zamieszkania adresata jego żonie, jako dorosłemu domownikowi to wyczerpane zostały przesłanki skutecznego doręczenia określone w art.43 Kodeksu postępowania administracyjnego (odpowiednio stosowanego w postępowaniu egzekucyjnym).

I tak, zawiadomienie z dnia 27 listopada 2009r. o zajęciu prawa majątkowego w ZUS, dłużnik zajętej wierzytelności odebrał w dniu 30 listopada 2009r., natomiast za zobowiązanego uczyniła to żona – A. Ś. w dniu 15 grudnia 2009r. Z kolei zawiadomienie z dnia 1 grudnia 2009r. o zajęciu prawa majątkowego w ING BANK ŚLĄSKI S.A. w K., dłużnik zajętej wierzytelności odebrał w dniu 3 grudnia 2009r., natomiast za zobowiązanego uczyniła to również jego żona w dniu 18 grudnia 2009r.

Dla uznania skutku doręczenia na podstawie art.43 Kpa bez znaczenia pozostaje okoliczność uprzedniego awizowania doręczanych przesyłek. Organ nie wywodzi bowiem skutku doręczenia z fikcji określonej w art.44 Kpa, a skutek z art.43 Kpa "skonsumował" potrzebę badania innych przesłanek. Nie polega przy tym na prawdzie twierdzenie skarżącego o dwukrotnym awizowaniu tychże przesyłek. Przeczy temu jednoznaczna treść na potwierdzeniach odbioru korespondująca też z wyjaśnieniami poczty. Nie mają znaczenia również dla uznania skutku doręczenia z art.43 Kpa nieprawidłowości w realizacji przez pocztę trybu z art.44 Kpa.

Przeprowadzone przez organ postępowanie wyjaśniające jednoznacznie wskazuje na odbiór korespondencji przez dorosłego domownika w miejscu zamieszkania adresata (zobowiązanego), tj. jego żonę. Skutek doręczenia, czemu służą obowiązujące w tym zakresie i prawidłowo przywołane przez organ przepisy (pkt 1.6), został zrealizowany. Co znamienne, również adresat nie zaprzeczył, że korespondencję otrzymał.

3.6. Nie odnajdują potwierdzenia w materiale dowodowym wskazania skarżącego jakoby jego żona nie będąc do tego umocowana odebrała awizowaną korespondencję w placówce pocztowej. Nawet zaś przyjmując, że tak było, to fakt ten nie niweczyłby skutków doręczenia. W orzecznictwie sądowym utrwalone zostało bowiem stanowisko, że w świetle art. 43 i 44 Kpa oraz art. 26 ust. 2 pkt 3 lit. b i ust. 3 ustawy - Prawo pocztowe osobą uprawnioną do odbioru pisma awizowanego, a doręczanego w postępowaniu administracyjnym, może być również osoba pełnoletnia zamieszkująca z adresatem pod warunkiem, że adresat nie złożył w placówce operatora zastrzeżenia w zakresie doręczenia przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego pod adresem wskazanym na przesyłce, przekazie pocztowym lub umowie o świadczenie usługi pocztowej, lub w placówce operatora (zob. np. wyrok NSA z dnia 27 października 2009r., II FSK 841/08, lex nr 580190, wyrok NSA dnia 21 lipca 2011r., II OSK 1205/10 oraz wyrok WSA w Łodzi z dnia 26 lutego 2010r., II SA/Łd 924/09 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl)

W związku z tym nie ma też znaczenia postulat skarżącego o konieczności ustalenia czy żona zobowiązanego dysponowała jego umocowaniem do odbioru przesyłek pocztowych (pkt 2.3.).

3.7. Reasumując skoro materiał dowodowy potwierdził skuteczność doręczenia skarżącemu zawiadomień o zastosowanych środach egzekucyjnych uprawnionym było podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dokonana również przez Sąd z urzędu kontrola tego rozstrzygnięcia, poza zarzutami skargi, wskazała, że organ poprawnie zastosował przepisy prawa.

3.8. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.