Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 389/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 99 ust. 12
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 19 ust. 3 pkt 1, art. 20 ust. 2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek (sprawozdawca), Sędziowie WSA Halina Chitrosz, Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Asystent sędziego Anna Gilowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 października 2007 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. w likwidacji na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za m-ce czerwiec - listopad 2003 r. oraz dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiące czerwiec, lipiec, sierpień, październik i listopad 2003 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. nakazuje ściągnąć od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz Skarbu Państwa kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego kwotę [...] tytułem wpisu od skargi, od którego skarżący był zwolniony.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania Zakładów Urządzeń Elektrycznych A. Sp. z o.o. w likwidacji od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy czerwiec 2003 r. - listopad 2003 r. oraz ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe za: czerwiec, lipiec, sierpień, październik i listopad 2003 r., utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

Z uzasadnienia decyzji oraz akt sprawy wynikało, że w wyniku kontroli dokonanej przez pracowników Urzędu Skarbowego oraz w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego stwierdzono nieprawidłowości w prowadzonej przez Spółkę działalności, polegające na tym, że pod pozycją l7 ewidencji zakupów pozostałych za miesiąc czerwiec 2003 r. zaksięgowano fakturę VAT nr [...] z dnia 11 czerwca 2003 r. o wartości netto 4.430,00 zł (podatek VAT 966,81 zł), a pod pozycją 18 rejestru została zaewidencjonowana faktura VAT nr [...] z dnia 05 czerwca 2003 r. o wartości netto 48.800,00 zł (podatek VAT 8.800,00 zł). Faktury zostały wstawione przez PPUH B. ul. B. [...] W. Na obydwu fakturach widniała data wpływu 02.07.2003 r. Podatek naliczony z tych faktur obniżył podatek należny w złożonej przez Spółkę deklaracji VAT-7 za miesiąc czerwiec 2003 r.

Organ podatkowy mając na względzie treść art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. nr 11 poz. 50 z. późn. zm.), zgodnie z którym obniżenie podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną, następuje nie wcześniej niż w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę, i nie później niż w rozliczeniu za miesiąc następny, stwierdził, że prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z wymienionych faktur VAT przysługuje Spółce najwcześniej w rozliczeniu za miesiąc lipiec 2003 r.

Ustalono ponadto, że w miesiącach: lipiec, sierpień, październik i listopad 2003 r. Spółka prowadziła sprzedaż zwolnioną od podatku oraz sprzedaż opodatkowaną stawką 22%. Rozliczenie podatku naliczonego nie było jednak dokonywane stosownie do art. 20 ust. 1-3 cytowanej ustawy, zgodnie z którym podatnik dokonujący sprzedaży towarów opodatkowanych i zwolnionych od podatku obowiązany jest do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego, związanych ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną. Podatnik może zmniejszyć podatek należny o kwotę podatku naliczonego, związaną ze sprzedażą opodatkowaną. Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa wyżej, podatnik może także zmniejszyć podatek należny o taką część podatku naliczonego, która odpowiada procentowemu udziałowi wartości sprzedaży towarów opodatkowanych podatkiem w wartości sprzedaży ogółem. Przy ustalaniu wartości sprzedaży nie uwzględnia się kwot podatku.

Organ podatkowy stwierdził, że Spółka nie prowadziła odrębnej ewidencji zakupów pozostałych związanych wyłącznie ze sprzedażą zwolnioną oraz nie rozliczała podatku naliczonego procentowo w proporcji do wartości sprzedaży opodatkowanej, a prowadzona przez Spółkę ewidencja zakupów pozostałych obejmuje koszty ogólnozakładowe takie jak: dostawa energii elektrycznej, wody, odprowadzanie ścieków, dostawę ciepłej i zimnej wody, usługi telekomunikacyjne, czynsz najmu pomieszczeń wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej.

W oparciu o przytoczone ustalenia Naczelnik Urzędu Skarbowego, decyzją nr [...] z dnia [...] określił w podatku od towarów i usług kwoty różnicy podatku do przeniesienia na następny miesiąc za poszczególne miesiące okresu czerwiec 2003 r. - listopad 2003 r. oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za: czerwiec, lipiec, sierpień, październik i listopad 2003 r.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Zakłady Urządzeń Elektrycznych A. Sp.z o.o. w likwidacji odwołała się od powyższej decyzji do Dyrektora Izby Skarbowej, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu odwołania Spółka kwestionowała przyjęcie przez organ podatkowy daty 2 lipca 2003 r., widniejącej na spornych fakturach jako daty wpływu, i podnosiła, że otrzymała je w czerwcu. Strona wyjaśniła, że dnia 16 czerwca 2003 r. wystawca faktur dostarczył je do oddziału spółki, gdzie w tym samym dniu ich wpływ potwierdził Prezes Spółki, a w dniu 2 lipca 2003 r. jedynie zostały opieczętowane przez pracownika księgowości.

Co zaś do rozliczania podatku niezgodnie z art. 20 ust. 1-3, Spółka wyjaśniła, iż od II kwartału 2003 r. zaprzestała działalności i od tego czasu realizowała jedynie zakupy związane z utrzymaniem podstawowych funkcji w Spółce (energia, media, dzierżawa, etc.). Zdaniem Spółki przepis art. 20 ust. 1-3 powołanej ustawy nie obliguje w sposób bezwzględny do prowadzenia odrębnych rejestrów sprzedaży opodatkowanej i zwolnionej, natomiast na podstawie wpisów i prowadzonego rejestru w systemie komputerowym Spółka mogła w sposób dokładny i jednoznaczny wyodrębnić te dwie grupy kosztów oraz dokonać w deklaracji VAT stosownych odliczeń wprost nie stosując współczynnika jak to wymaga ustawa. Spółka zarzucała też w odwołaniu, iż nie miała możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym.

Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, wskazując, że ustawa o VAT nie precyzuje pojęcia "otrzymał fakturę", tym samym uznając je za okoliczność faktyczną ustalaną w toku postępowania podatkowego. Organ zauważył jednak, iż żaden z przepisów ustawy nie wymaga, aby otrzymanie faktury utożsamiać z jej odebraniem przez osobę prowadzącą księgowość i za datę otrzymania faktury należy uznać dzień, w którym uprawniony do odbioru faktury pracownik podatnika dokonał jej odbioru. Zdaniem organu odwoławczego otrzymaniem faktury jest wejście w jej władanie, czyli możność dysponowania nią przez dany podmiot gospodarczy. Oznacza to, że fakt otrzymania faktury może być dowodzony wszelkimi środkami dowodowymi dopuszczonymi przez prawo.

Organ odwoławczy wskazał na zeznania świadka K. K. Wiceprezesa Spółki A. – dowód przeprowadzony na okoliczność otrzymania przez spółkę A. faktur VAT [...] z dnia 11.06.2003 r. i [...] z dnia 05.06.2003 r., oraz na jego oświadczenie z dnia 2 stycznia 2006 r., z których nie wynikała okoliczność otrzymania przedmiotowych faktur w czerwcu 2003r., które – zdaniem organu podatkowego miały potwierdzać poczynione przez ten organ ustalenia.

Dalej organ podatkowy powołując się na treść art. 20 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wskazał, iż przepis ten obliguje podatnika, aby w swojej działalności dążył do przypisania konkretnych wydatków i towarzyszących im kwot podatku naliczonego do określonych rodzajów sprzedaży, z którymi wydatki te są związane. Przy jednoczesnej sprzedaży opodatkowanej i zwolnionej od podatku, zawsze będzie istniała kategoria zakupów (wydatków) i związanego z nimi podatku naliczonego, których nie da się jednoznacznie przypisać do konkretnego rodzaju sprzedaży np. szeroko pojęte wydatki administracyjne i eksploatacyjne firmy, które służą wszelkim rodzajom aktywności gospodarczej podatnika. W takich sytuacjach, jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot podatku naliczonego, związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego i podatnik może zmniejszyć kwotę podatku należnego tylko o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.

Wyodrębnieniu podatku naliczonego związanego ze sprzedażą opodatkowaną służą zasady prowadzenia ewidencji VAT (art. 27 ust. 4 ustawy), a ewidencja ta winna wykazywać tylko te kwoty podatku naliczonego, które obniżają podatek należny, a nie wszystkie kwoty podatku naliczonego. W niniejszej sprawie, podatek naliczony nie był w całości związany ze sprzedażą opodatkowaną. Wykazany przez spółkę w rejestrze zakupów VAT za: lipiec, sierpień, październik i listopad 2003 r. podatek naliczony związany był zarówno ze sprzedażą opodatkowaną, jak i zwolnioną i wynikał z zakupów stanowiących koszty ogólnozakładowe: dostawa energii elektrycznej, ciepłej i zimnej wody, odprowadzanie ścieków, usługi telekomunikacyjne, czynsz najmu wykorzystywanych do działalności pomieszczeń, które związane były zarówno ze sprzedażą opodatkowaną, jak i zwolnioną.

Skoro nie było więc możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot związanych ze sprzedażą opodatkowaną oraz ze sprzedażą zwolnioną, to odliczenia podatku naliczonego powinno dokonywać się wg zasad określonych w art. 20 ust. 3 tego przepisu, który ustala zasadę polegającą na zmniejszeniu podatku należnego o taką część podatku naliczonego, która odpowiada procentowemu udziałowi wartości sprzedaży towarów opodatkowanych podatkiem VAT w ogólnej wartości sprzedaży.

W odniesieniu do zarzutów odwołania organ podatkowy wskazał, że przed wydaniem decyzji umożliwiono Stronie czynny udział w postępowaniu podatkowym oraz wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Organ podatkowy pierwszej instancji podjął wszelkie kroki w celu zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu i umożliwienia jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2005 r. wyznaczono stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, które to postanowienie zostało skutecznie doręczone dnia 5 września 2005 r. w lokalu siedziby Spółki.

Zdaniem organu podatkowego strona miała zatem możliwość zapoznania się z całością materiału dowodowego, a skoro z tego nie skorzystała, to nie można mówić o naruszeniu przez organy podatkowe zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie strona wnosiła o uchylenie decyzji organu podatkowego, nie precyzując zarzutów. Z uzasadnienia skargi wynikało jednak, iż strona – wywodząc jak w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej – nie podziela argumentacji organu podatkowego co do daty otrzymania spornych faktur w dniu 2 lipca 2003 r., wskazując na oczywistość faktu dostarczenia faktur do Spółki w dniu 16 czerwca 2003 r. Strona podtrzymywała również, iż sposób prowadzenia przez nią dokumentacji podatkowej spełniał wymagania z art. 20 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Spółka polemizowała również z twierdzeniami organu odwoławczego odnośnie realnej możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, podnosząc, że siedzibą Spółki jest W., o czym Urząd Skarbowy i ZUS zostały powiadomione, a w Urzędzie Pocztowym w P. złożono stosowne dokumenty odnośnie zmiany adresu celem przekierowywania korespondencji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz.1269 oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) - stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa.

Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 122 Ordynacji podatkowej, wyrażającym zasadę ogólną prawdy obiektywnej, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Z zasady tej wynika obowiązek leżący po stronie organu podatkowego polegający na zbadaniu w sposób rzetelny i wyczerpujący wszystkich okoliczności faktycznych związanych z rozpatrywaną sprawą w ten sposób, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Zasada swobodnej oceny zebranych przez organ podatkowy dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej), uprawniająca organ do dokonania własnej oceny wyników postępowania dowodowego, zobowiązuje jednak, aby ocenę w tej mierze organ oparł na przekonujących podstawach i dał temu wyraz w uzasadnieniu.

Niepełne, a więc wadliwe ustalenie stanu faktycznego nie może służyć prawidłowej jego subsumcji do odpowiednich norm prawa materialnego. Dopiero gdy stan faktyczny ustalony zostanie z zachowaniem dyrektyw płynących z art. 122, 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, będzie można ocenić w jaki sposób skonfrontowano stan faktyczny z normami prawa materialnego, a więc czy dokonano prawidłowej, czy też błędnej ich wykładni (wyrok NSA z dnia 22 lutego 2005 r. , sygn. FSK 1444/04, PP 2006/6/53).

W rozpatrywanej sprawie jedną z podstaw odmiennego niż podatnik rozliczenia zadeklarowanego podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące okresu czerwiec – listopad 2003 r. były ustalenia organów podatkowych co do momentu otrzymania przez Spółkę faktur: nr [...] z dnia 11 czerwca 2003 r. i nr [...] z dnia 5 czerwca 2003 r. Jako dzień otrzymania tych faktur przez skarżącą organ podatkowy uznał datę 2 lipca 2003 r., widniejącą jako adnotacja na spornych fakturach (data na pieczęci wpływu w prawym górnym rogu dokumentów, k.164-165 akt podatkowych). Twierdzeniom skarżącej, iż faktyczną datą otrzymania przez Spółkę tych faktur była data 16 czerwca 2003 r., to jest data, kiedy wystawca faktur dostarczył je do Spółki i kiedy zostały one potwierdzone w Oddziale W. przez vice-prezesa Spółki, organ przeciwstawił dowód w postaci zeznań świadka K. K. (Wiceprezesa spółki A.) oraz jego oświadczenie z dnia 2 stycznia 2006 r., które to zdaniem organu "nie potwierdziły okoliczności podniesionych przez stronę w odwołaniu, a dotyczących otrzymania przedmiotowych faktur w czerwcu 2003 r.".

W ocenie Sądu, z treści zarówno oświadczenia z dnia 2 stycznia 2006 r. (k.163) jak i z protokołu przesłuchania świadka z dnia 19 grudnia 2006 r. nie wynika , aby K. K. rzeczywiście potwierdził okoliczność otrzymania przez Spółkę przedmiotowych faktur w dniu wskazywanym przez organ podatkowy, to jest 2 lipca 2003 r. W oświadczeniu poinformował on jedynie, iż nie jest w stanie udokumentować sposobu przekazania – doręczenia faktur o nr [...] i [...] z B. do Zakładów Urządzeń A. w miesiącu czerwcu 2003 r., zaś w protokole (k.185) wymienił on jedynie sposoby przekazywania do P. dokumentów (pilne sprawy – faks i poczta, poczta oraz za pośrednictwem pracowników, członków Zarządu Spółki), wskazując jednocześnie, iż trudno mu ustalić "w jaki sposób akurat faktury nr [...] i [...] zostały dostarczone" i wyjaśnił, że "potwierdzenia odbioru dokumentów w W. w siedzibie B. oraz w Oddziale spółki A. nie było, dopiero po wpływie dokumentów do siedziby w P. - w sekretariacie potwierdzano wpływ, a w przypadku wysyłania dokumentów pocztą, były dowody nadania listów poleconych". Co do konkretnej daty otrzymania przez Spółkę A. faktur nr [...] i [...] , to K. K. wskazał, że było to "najprawdopodobniej zaraz po wystawieniu tj. 05.06.2003 r., 11.06.2003 r. faktury te przekazano do Oddziału w W.".

Z przytoczonych powyżej twierdzeń K.K. nie wynika zatem w żaden sposób, aby potwierdził on rzeczywiście ustalenia organu podatkowego co do otrzymania przez Spółkę dwu spornych faktur w dacie 2 lipca 2003 r. Należy też zauważyć, że organ podatkowy nie wyjaśnił, nie skonfrontował z wezwanym w charakterze świadka K. K., istotnego dla ustalenia stanu faktycznego faktu, iż z informacji widniejącej na odwrocie obu faktur "kontrola faktury" odnotowano, iż "sprawdzono pod względem merytorycznym", pod czym widnieje data 16.06.2003 r. oraz pieczątka i podpis Wiceprezesa Zarządu K. K.. Do tej adnotacji o merytorycznym zatwierdzeniu faktur organ podatkowy nie odniósł się w żaden sposób, pomijając istnienie takiej informacji. W ocenie Sądu, może ona tymczasem potwierdzać okoliczność fizycznego dysponowania przez Spółkę fakturami już w dacie 16 czerwca 2003 r., co przeczyłoby ocenie zawartej w decyzji.

Jak wskazano wyżej swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być dokona zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Ustalenia organów nie mogą być sprzeczne z treścią literalną powoływanych dowodów, ani też nie mogą stanowić ich nadinterpretacji, oraz dowodzić tego, co w żaden sposób z nich nie wynika.

W konkluzji stwierdzić należało, że organ podatkowy nie wskazał na żadne jednoznaczne dowody, które przeczyłyby twierdzeniom skarżącej Spółki co do daty otrzymania przez nią kwestionowanych faktur, i które dawałyby podstawę do uznania, iż faktycznie faktury te skarżąca otrzymała dopiero 2 lipca 2003 r., a w konsekwencji nie można uznać, aby organy w sposób rzetelny i nie budzący wątpliwości wykazały podstawę do zmiany rozliczenia podatku VAT zadeklarowanego przez skarżącą.

Za niezasadny natomiast uznać należy zarzut, iż dokumentacja Spółki pozwalała na zgodne z art. 20 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym rozliczenie podatku naliczonego. Stosownie do art. 20 ust. 1 tej ustawy podatnik dokonujący sprzedaży towarów opodatkowanych i zwolnionych od podatku obowiązany jest do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego, związanych ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną. Przepis ten oznacza obligatoryjność – w przypadku prowadzenia wymienionych obu rodzajów sprzedaży – zastosowania przez podatnika odmiennego sposobu rozliczania podatku naliczonego poprzez przyporządkowanie konkretnych wydatków do sprzedaży zwolnionej lub opodatkowanej. Prawidłowe wyodrębnienie tych kwot powinna umożliwiać ewidencja VAT. Dotyczący podatnika art. 27 ust. 4 powoływanej ustawy o VAT stanowi, iż podatnicy określeni w tym przepisie są obowiązani do prowadzenia ewidencji zawierającej między innymi wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżającego podatek należny oraz kwoty podatku podlegającej wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej, zatem z ewidencji tej jasno wynikać muszą kwoty podatku naliczonego, które obniżają podatek należny. Przepis art. 20 ust. 2 stanowi, że podatnik może zmniejszyć podatek należny o kwotę podatku naliczonego, związaną ze sprzedażą opodatkowaną, natomiast w sytuacji, jeśli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może także zmniejszyć podatek należny o taką część podatku naliczonego, która odpowiada procentowemu udziałowi wartości sprzedaży towarów opodatkowanych podatkiem w wartości sprzedaży ogółem (ust. 3). Skoro w badanym okresie Spółka wykazywała sprzedaż zarówno opodatkowaną jak i zwolnioną, natomiast faktury zawierające podatek naliczony dotyczyły, co nie było sporne pomiędzy stronami, kosztów ogólnozakładowych, związanych z funkcjonowaniem zakładu (to jest koszty dostawy energii elektrycznej, wody, odprowadzania ścieków, usługi najmu czy też usług telekomunikacyjnych) – to nie było możliwe wyodrębnienie kwot związanych tylko ze sprzedażą opodatkowaną lub tylko zwolnioną.

W tej sytuacji, zgodnie z treścią powoływanego art. 20 ust. 3 skarżąca zobowiązana była rozliczać podatek naliczony w sposób proporcjonalny, zaś rozliczenie tego podatku w sposób wynikający z powołanego przepisu powinna umożliwiać ewidencja VAT. Wbrew twierdzeniom skargi i odwołania, w którym skarżąca wywodziła co do nieistotności samego sposobu wyodrębniania tych dwu grup kosztów, zgodzić należy się z argumentacją organów podatkowych, że sposób rozliczania podatku naliczonego, za pomocą właściwie prowadzonych ewidencji VAT, reguluje wprost przepis prawa (wspomniany wyżej art. 27 ust. 4), a jego sformułowanie nie pozostawia podatnikowi wyboru co do jego stosowania.

W odniesieniu do zarzutów skargi dotyczących nieprawidłowości powiadomienia Spółki o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym (spółka kwestionowała prawidłowość doręczenia jej, na właściwy adres, postanowienia z dnia 23 sierpnia 2005 r. wyznaczającego stronie 7-dniowy termin do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, k-84 akt podatkowych, wskazując iż w siedziba Spółki znajdowała się wówczas w W.), stwierdzić należy, że postępowanie w tym względzie organu podatkowego uznać należało za właściwe i zgodne z prawem. Jak wynika bowiem z akt podatkowych, postanowienie z dnia [...] , wysłano do Spółki w dniu [...] na adres [...]. Przesyłka zawierająca postanowienie wróciła jednak do organu, z adnotacją "ZWROT –firma nie istnieje", wobec czego została ona wysłana adres [...] , gdzie – jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru - została doręczona adresatowi w dniu 5 września 2005 r. (k-88). W ocenie Sądu Skarżąca nie może zatem skutecznie podnosić zarzutu nie powiadomienia jej w sposób prawidłowy o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, gdyż postanowienie zostało skutecznie doręczone na aktualny adres siedziby Spółki.

Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 223 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.