Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2955/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

J. L. (dalej jako skarżąca) złożyła skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., nakazującą J. L. dokonanie całkowitej rozbiórki rozbudowanej części budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości L.

Skarżąca w odrębnym piśmie złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Skarżąca wskazała, że wykonanie przez nią decyzji przed wydaniem prawomocnego orzeczenia wypełnia przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżąca wskazała, że jest osobą w podeszłym wieku oraz niezamożną, a konieczność dokonania rozbiórki wpłynęłaby niezwykle niekorzystanie zarówno na sferę interesów majątkowych jak i niemajątkowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Wyjaśnić należy, że znaczną szkodę należy interpretować jako taką szkodę majątkową lub niemajątkową, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2011r. w sprawie o sygn. akt II GSK 330/11, z dnia 20 stycznia 2012r. w sprawie o sygn. akt II FZ 819/11, z dnia 19 maja 2011 r. w sprawie o sygn. akt I OZ 358/11, z dnia 2 grudnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II GZ 796/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przypomnieć należy, że w rozpatrywanej sprawie przedmiotem wniosku skarżącej jest decyzja orzekająca o nakazie rozbiórki rozbudowanej części budynku mieszkalnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż co do zasady wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu lub określonej jego części przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej już ze swej istoty rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, niezależnie od wielkości i wartości materialnej obiektu podlegającego nakazowi rozbiórki. Szkoda powstająca przy rozbiórce obiektu wiąże się bowiem przede wszystkim z utratą nakładów finansowych poniesionych na jego realizację, a także z poniesieniem nakładów finansowych w celu wykonania nałożonego obowiązku. Trwałe skutki wykonania decyzji administracyjnej orzekającej o nakazie rozbiórki są również nieuniknione (por. postanowienia NSA: z dnia 24 lutego 2012 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 385/12, z dnia 24 października 2013 r. w sprawie o sygn. akt II OZ 910/13, z dnia 2 lipca 2014r. w sprawie o sygn. akt II OZ 646/14, z dnia 10 kwietnia 2014r. w sprawie o sygn. akt II OSK 862/14, z dnia 26 sierpnia 2015 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1921/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazała, że jest osobą w podeszłym wieku oraz niezamożną a orzeczenie rozbiórki będzie wiązało się z wyrządzeniem znacznym szkody. Powyższe, zdaniem Sądu, wskazuje na prawdopodobieństwo powstania znaczniej szkody majątkowej oraz skutków prowadzących do zmian, które trudno będzie odwrócić. Stwierdzić więc należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania decyzji.

Jednocześnie zaznaczyć należy, że uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie przesądza o zasadności wniesionej skargi. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi.

W tej sytuacji, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.