Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 462/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2006 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty za udzielenie licencji przewozowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Pomiędzy M. J. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą T., zwanym dalej "skarżącym", a Ministrem Infrastruktury toczył się spór w przedmiocie rozliczenia opłat za udzielenie licencji przewozowych. W tej kwestii Minister Infrastruktury wydał decyzję z dnia[...]sierpnia 2002 r. nr [...] odmawiającą skarżącemu zwrotu części opłaty w kwocie 4.700 zł. W następstwie odwołania wniesionego przez skarżącego decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...]uchylono wcześniejszą decyzję i umorzono postępowanie w pierwszej instancji. Według organu administracji publicznej podstawę prawną dla wydania decyzji administracyjnej może stanowić jedynie przepis prawa materialnego, zaś takiego brak jest w niniejszej sprawie.

Powyższa decyzja stanowiła przedmiot skargi wniesionej przez skarżącego do sądu administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej ppsa).

Według trafnego stanowiska organu podstawą prawną dla wydania decyzji administracyjnej może stanowić jedynie przepis prawa materialnego. Uzupełniając to słuszne stanowisko można dodać, iż Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 marca 2002 r., sygn. akt V SA 1241/01, "Biuletyn Skarbowy" 2002/5/31, stwierdził, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że załatwienie indywidualnej sprawy administracyjnej w formie decyzji, o których mowa w art. 104 k.p.a., ma miejsce wówczas, gdy forma taka wynika z przepisów prawa materialnego. W świetle poglądów wyrażanych w orzecznictwie i piśmiennictwie z decyzją wydaną bez podstawy prawnej mamy do czynienia w przypadku, gdy albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych i postanowień, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne (vide: J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 725; tak również: M. Jaśkowska /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", Zakamycze, 2000; tak również m.in. /w:/ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2001 r., sygn. akt II SA 1726/00). W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że przypadki braku podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej w indywidualnej sprawie będą miały miejsce, m.in. gdy obowiązek, uprawnienie, inny skutek prawny powstaje z mocy samego prawa, a do jego wykonania albo trzeba zastosować przepisy o postępowaniu egzekucyjnym, albo też egzekucja będzie zbędna, gdy prawo nie wymaga określenia albo ustalenia praw lub obowiązków w drodze decyzji, gdy brak jest przepisu prawnego powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę do załatwienia sprawy w drodze decyzji, czy też gdy decyzja została wydana w sferze stosunków cywilno-prawnych nie podlegających orzecznictwu administracyjnemu, gdy wydanie decyzji oparte zostało na przepisach prawnych odnoszących się do zupełnie odmiennych stanów faktycznych, albo gdy decyzja oparta została na przepisach aktu normatywnego, w którym organ przekroczył upoważnienie lub go nie posiadał (vide: J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", s. 724; tak również NSA w Warszawie m.in. /w:/ wyroku z dnia 14 sierpnia 2001 r., sygn. akt I SA 556/00 oraz wyroku z dnia 4 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 275/00).

W ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 Nr 204, poz. 2088 ze zm.), co wymaga podkreślenia, brak jest przepisu prawa, który przewidywałby wydanie przez organ administracji publicznej decyzji dotyczącej materii, o której mowa w decyzji wydanej w pierwszej instancji. Trafnie zatem w ostatecznej decyzji organ administracji publicznej uchylił decyzję wydaną w pierwszej instancji i umorzył postępowanie pierwszej instancji.

Natomiast sporna materia ma charakter sprawy cywilnej, podlegającej rozpoznaniu przez sąd powszechny. Zresztą, taki spór toczył się między stronami.

Skoro zatem w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się podstaw do uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 i 2 p.p.s.a.), tym samym skarga podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).