Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1971/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Rada Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 113 poz 658
law: Ustawa z dnia 28 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędziowie sędzia WSA Monika Kramek, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant sekr. sąd. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi B. M. S. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B. M. S. ("skarżący") jest uchwała Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej ("Prezydium NRL") nr [...] z [...] czerwca 2019 r., wydana w sprawie dotyczącej odmowy przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Skarżący – obywatel Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej – złożył 7 stycznia 2019 r. wniosek o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza w celu odbycia stażu podyplomowego, wpisanie na listę członków oraz wpis do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów. W piśmie załączonym do wniosku (złożonym na urzędowym formularzu), skarżący podał, że posiada tytuł zawodowy lekarza wydany [...] grudnia 2012 r. przez Uniwersytet Medyczny im. [...] w P., jak również, że na podstawie art. 10 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty nie znajduje do niego zastosowania art. 10 ust. 1 tej ustawy i uregulowany w tym przepisie wymóg odbycia w określonej sytuacji przeszkolenia teoretycznego. W uzasadnieniu swojego stanowiska (odnoszącego się do ww. art. 10 ust. 4) skarżący podał, że pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką Polski, tj. jest członkiem rodziny obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Okręgowa Rada Lekarska [...] Izby Lekarskiej ("ORL"), działając na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (obecnie t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 537 ze zm., "ustawa o zawodach") i art. 25 pkt 4 w związku z art. 5 pkt 3 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (obecnie t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 965, "u.i.l."), uchwałą nr [...] z [...] marca 2019 r. odmówiła przyznania skarżącemu prawa wykonywania zawodu lekarza.

W uzasadnieniu uchwały ORL wskazała, że należało wziąć pod uwagę art. 10 ust. 1 ustawy o zawodach, który stanowi, że lekarz, który zamierza podjąć wykonywanie zawodu po upływie 5 lat od uzyskania dyplomu lekarza albo lekarza dentysty, przed przyznaniem prawa wykonywania zawodu jest obowiązany do odbycia przeszkolenia teoretycznego, którego tryb, program, miejsce i okres określi okręgowa rada lekarska, w drodze uchwały, biorąc pod uwagę długość okresu, który upłynął od uzyskania dyplomu. Koszty tego przeszkolenia ponosi lekarz.

ORL podała przy tym, że obowiązek przeszkolenia po przerwie w wykonywaniu zawodu nie ma charakteru bezwzględnego. Ustawodawca przewidział wyjątek od ogólnej zasady odbywania przeszkolenia teoretycznego po upływie 5 lat od uzyskania dyplomu lekarza. Wyłączenie takie zostało zawarte w art. 10 ust. 4 ustawy o zawodach, zgodnie z którym przepisów ust. 1 i 3 nie stosuje się do lekarza będącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który posiada dyplom lub inne dokumenty poświadczające formalne kwalifikacje wymienione w wykazie, o którym mowa w art. 6b, i dotychczas nie uzyskał prawa wykonywania zawodu lekarza albo prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W celu rozwiania wątpliwości w powyższym zakresie, Okręgowa Rada Lekarska [...] Izby Lekarskiej pismem z 21 stycznia 2019 r. zwróciła się z prośbą o zajęcie stanowiska do Ośrodka Uznawania Kwalifikacji Naczelnej Izby Lekarskiej. 7 lutego 2019 r. Okręgowa Rada Lekarska [...] Izby Lekarskiej otrzymała stanowisko Ośrodka Uznawania Kwalifikacji Naczelnej Izby Lekarskiej z [...] lutego 2019 r., w którym stwierdzono, że art. 10 ust. 1 ustawy na podstawie art. 10 ust. 4 nie odnosi się do wszystkich lekarzy będących obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej (oraz tych cudzoziemców, którzy na mocy art. 3 ust. 3 ustawy są w ramach ustawy traktowani na równi z obywatelami państw członkowskich UE), lecz tylko do tych, którzy ubiegają się w Polsce po raz pierwszy o przyznanie prawa wykonywania zawodu na podstawie kwalifikacji zawodowych uzyskanych w innym niż Polska państwie członkowskim UE, podlegających automatycznemu uznaniu w Polsce na zasadach wynikających z przepisów dyrektywy 2005/36/WE. I dalej, ORL wskazała, że w ocenie Ośrodka Uznawania Kwalifikacji Naczelnej Izby Lekarskiej kwalifikacje do wykonywania zawodu uzyskane w innym niż Polska państwie członkowskim UE podlegają automatycznemu uznaniu w Polsce, jeżeli są potwierdzone dokumentami (dyplomami lub innymi dokumentami poświadczającymi formalne kwalifikacje zawodowe) wymienionymi w wykazie, o którym mowa w art. 6b ustawy o zawodach. Oznacza to, że w stosunku do lekarzy posiadających polski dyplom lekarza wyłączenie z art. 10 ust. 4 ustawy nie ma zastosowania niezależnie od ich obywatelstwa, jako że przepis art. 10 ust. 4 zawiera odesłanie do wykazu, o którym mowa w art. 6b ustawy, który nie obejmuje polskich dyplomów lekarza.

ORL wskazała, że podziela powyższe stanowisko dotyczące interpretacji ww. przepisów; w efekcie podała, że art. 10 ust. 4 ustawy o zawodach nie znajduje zastosowania w odniesieniu do skarżącego, a zatem bez odbycia przez niego obowiązkowego przeszkolenia teoretycznego nie może zostać mu przyznane prawo wykonywania zawodu, celem odbycia stażu podyplomowego. Nie jest bowiem właściwe (jak podniosła) zwolnienie z powyższego obowiązku z uwagi na fakt pozostawania w związku małżeńskim z obywatelką Polski, gdyż wówczas skarżący miałby uzyskiwać prawo wykonywania zawodu na warunkach korzystniejszych aniżeli obywatele polscy, pomimo okoliczności takiej, że ukończył wyższe studnia na kierunku medycyna na polskiej uczelni wyższej, co nie było celem ustawodawcy.

Na marginesie ORL zauważyła, że skarżący uzyskał na mocy decyzji Wojewody [...] z [...] października 2018 r., znak [...], zezwolenie na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2094 ze zm.), co wskazuje, iż nie powinien on być na gruncie przepisów ustawy o zawodach traktowany jak członek rodziny obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zgodnie z art. 2 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin.

Biorąc pod uwagę powyższe ORL uznała, że brak jest przesłanek, aby skarżącemu zostało przyznane prawo do wykonywania zawodu lekarza, ponieważ skutkowałoby to naruszeniem art. 10 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, który znajduje wobec niego zastosowanie.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego Prezydium NRL wydało opisaną na wstępie uchwałę nr [...] z [...] czerwca 2019 r., którą utrzymało w mocy zaskarżoną uchwałę ORL.

W uzasadnieniu Prezydium NRL podzieliło stanowisko organu I instancji w przedmiocie braku podstaw do przyznania skarżącemu prawa wykonywania zawodu lekarza w celu odbycia stażu podyplomowego, wpisania na listę członków oraz wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów bez uprzedniego odbycia przeszkolenia teoretycznego, stwierdzając brak podstaw do zastosowania wobec niego art. 10 ust. 4 ustawy o zawodach.

Uznało, że wyłączenie stosowania art. 10 ust. 1 ustawy na podstawie art. 10 ust. 4 nie odnosi się do wszystkich lekarzy będących obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej, lecz tylko do tych, którzy ubiegają się w Polsce po raz pierwszy o przyznanie prawa wykonywania zawodu na podstawie kwalifikacji zawodowych uzyskanych w innym niż Polska państwie członkowskim UE, podlegających automatycznemu uznaniu w Polsce na zasadach wynikających z przepisów dyrektywy 2005/36/WE.

Kwalifikacje do wykonywania zawodu uzyskane w innym niż Polska państwie członkowskim UE podlegają automatycznemu uznaniu w Polsce, jeżeli są potwierdzone dokumentami (dyplomami lub innymi dokumentami poświadczającymi formalne kwalifikacje zawodowe) wymienionymi w wykazie, o którym mowa w art. 6b ustawy o zawodach, stanowiącym, że minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" wykaz dyplomów, świadectw i innych dokumentów poświadczających formalne kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty przez obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej. Aktualnie obowiązuje wykaz ogłoszony w obwieszczeniu Ministra Zdrowia z dnia 26 czerwca 2013 r. (M.P. z 2013 r. poz. 567), który został sporządzony na podstawie odpowiednich wpisów do załącznika nr V do dyrektywy 2005/36/WE i obejmuje wpisy dotyczące innych niż Polska państw członkowskich UE, państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego i Szwajcarii.

Oznacza to, że w stosunku do lekarzy posiadających polski dyplom lekarza wyłączenie z art. 10 ust. 4 ustawy o zawodach nie ma zastosowania niezależnie od ich obywatelstwa, jako że przepis ten zawiera odesłanie do wykazu, o którym mowa w art. 6b ustawy, który nie obejmuje polskich dyplomów lekarza.

Dodatkowo Prezydium NRL wskazało, że skarżący uzyskał zezwolenie na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2018 r. poz. 2094 ze zm.), i z tych względów należy go traktować jak cudzoziemca niebędącego obywatelem państwa członkowskiego UE.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji o braku podstaw do przyznania skarżącemu prawa wykonywania zawodu lekarza bez uprzedniego odbycia przeszkolenia teoretycznego.

Odnosząc się do przedłożonego przez skarżącego pisma z 25 września 2018 r. Uniwersytetu Medycznego im. [...] w P. o współpracy skarżącego z dr. n. med. D. Z. w okresie od 5 stycznia 2015 r. do 20 grudnia 2016 r. jako wolontariusz w badaniach nad chorobą Huntingtona NRL wskazała, że okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W świetle art. 10 ust. 1 o zawodach lekarz, który zamierza podjąć wykonywanie zawodu po upływie 5 lat od uzyskania dyplomu lekarza albo lekarza dentysty, przed przyznaniem prawa wykonywania zawodu jest obowiązany do odbycia przeszkolenia teoretycznego bez względu na to, czy i na jakiej podstawie był zaangażowany w badania.

W skardze do Sądu na ww. uchwałę Prezydium NRL z [...] czerwca 2019 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały oraz uchwały ją poprzedzającej, a także o zobowiązanie Okręgowej Rady Lekarskiej [...] Izby Lekarskiej oraz Naczelnej Rady Lekarskiej do przyznania skarżącemu prawa wykonywania zawodu lekarza, nadto wpisania go na listę członków oraz dokonania wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów. Zaskarżonej uchwale zarzucił rażące naruszenie:

- art. 10 ust. 4 w zw. z art. 6b ustawy o zawodach poprzez błędną ich interpretację, polegającą na tym, że organ błędnie przyjął, iż z obowiązku dodatkowego przeszkolenia teoretycznego nie jest zwolniony lekarz uznawany za obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który posiada dyplom wydany przez polską uczelnię medyczną,

- art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy o zawodach w zw. z art. 2 pkt 4 lit. a ustawy o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin poprzez błędną ich interpretację, polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, iż cudzoziemiec, który uzyskał zezwolenie na pobyt stały na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, nie może być uznany za małżonka obywatela Unii Europejskiej, w rozumieniu ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty,

- art. 10 ust. 1 ustawy o zawodach w zw. z § 17 uchwały nr [...] Naczelnej Rady Lekarskiej z [...] stycznia 2017 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania w sprawach przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza i lekarza dentysty oraz prowadzenia rejestru lekarzy i lekarzy dentystów poprzez błędne zastosowanie tych przepisów, skutkiem czego jest faktyczne zobowiązanie skarżącego do odbycia szkolenia teoretycznego, mimo iż brak jest jakiejkolwiek uchwały odpowiedniej Okręgowej Rady Lekarskiej określającej tryb oraz zakres takiego szkolenia,

- przepisów ustawy o zawodach w zw. z przepisami dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2013/55/UE z dnia 20 listopada 2013 r. poprzez błędną i sprzeczną z prawem wspólnotowym interpretację przepisów krajowych, która to interpretacja zamiast ułatwiać dostęp do rynku pracy obcokrajowcowi będącemu małżonkiem obywatela UE, faktycznie dostęp ten utrudnia.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że organy Izb Lekarskich dokonały wadliwej interpretacji art. 10 ust. 1 i art. 10 ust. 4 ustawy o zawodach; podał przy tym, że obowiązek szkolenia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ww. ustawy nie dotyczy w ogóle obywateli państw członkowskich UE (w tym Polaków) i jest przy tym bez znaczenia, czy osoby te uzyskały dyplom polskiej uczelni medycznej, czy też dokumenty poświadczające kwalifikacje wydane przez inne niż Polska państwo członkowskie (a znajdujące się w wykazie, o którym mowa w art. 6b).

Poza tym skarżący podał, że Polska dokonała błędnej implementacji przepisów wspólnotowych wynikających z dyrektywy nr 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r., co pozwala na bezpośrednie powołanie się na treść przepisów dyrektywy w niniejszej sprawie. Znamiennym bowiem jest, iż w pkt V dyplomu nr [...] wprost wskazano, że skarżący nabył uprawnienia lekarskie zgodne z ww. dyrektywą (tj. może posługiwać się tytułem lekarza w całej UE). "Znów, słusznie wskazuje skarżący w swym odwołaniu, iż dla prawidłowej implementacji przepisów ww. dyrektywy koniecznym jest umieszczenie polskich dyplomów (takich jakie uzyskał skarżący) w wykazie, o którym mowa w art. 6b."

W odpowiedzi na skargę Prezydium NRL wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest uchwała Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z [...] czerwca 2019 r., nr [...], utrzymująca w mocy uchwałę Okręgowej Rady Lekarskiej [...] Izby Lekarskiej z [...] marca 2019 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa wykonywania zawodu lekarza.

Zdaniem Sądu, zaskarżona uchwała nie narusza prawa.

Postępowanie w sprawie wywołane zostało wnioskiem skarżącego, który 7 stycznia 2019 r. wystąpił o przyznanie mu prawa wykonywania zawodu lekarza. W swoim wystąpieniu powołał się na tytuł zawodowy lekarza uzyskany na podstawie dyplomu nr [...] wydanego [...] grudnia 2012 r. przez Uniwersytet Medyczny im. [...] w P. Jednocześnie skarżący podał, że jest obywatelem Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz, że pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką Polski.

Wobec takich okoliczności, organy samorządu zawodowego obowiązane były uwzględnić art. 10 ust. 1 ustawy o zawodach, zgodnie z którym lekarz, który zamierza podjąć wykonywanie zawodu po upływie 5 lat od uzyskania dyplomu lekarza albo lekarza dentysty, przed przyznaniem prawa wykonywania zawodu jest obowiązany do odbycia przeszkolenia teoretycznego, którego tryb, program, miejsce i okres określi okręgowa rada lekarska, w drodze uchwały, biorąc pod uwagę długość okresu, który upłynął od uzyskania dyplomu. Koszty tego przeszkolenia ponosi lekarz.

Uwzględniając ten przepis organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały, że znajduje on zastosowanie do skarżącego; prawidłowo także przyjęły, że wobec tego, iż nie odbył on – stosownie do tego przepisu – przeszkolenia teoretycznego, jego wniosek nie może być pozytywnie załatwiony.

Z art. 10 ust. 1 ustawy o zawodach wynika, że do przeszkolenia teoretycznego kwalifikuje się lekarz zamierzający wykonywać zawód po okresie 5 lat od uzyskania dyplomu lekarza/lekarza dentysty. Z wniosku skarżącego, inicjującego to postępowanie, jednoznacznie wynika zaś, że wskazana przesłanka w tym przypadku wystąpiła; skarżący uzyskał dyplom lekarza [...] grudnia 2012 r., a wniosek o przyznanie mu prawa wykonywania zawodu złożył po ponad 5 latach od jego uzyskania, bo 7 stycznia 2019 r.

Podkreślić przy tym trzeba, że w stosunku do skarżącego nie mógł znaleźć zastosowania art. 10 ust. 4 ustawy o zawodach, wprowadzający wyjątek od obowiązku uregulowanego w art. 10 ust. 1 omawianej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, przepisów ust. 1 i 3 nie stosuje się do lekarza będącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który posiada dyplom lub inne dokumenty poświadczające formalne kwalifikacje wymienione w wykazie, o którym mowa w art. 6b, i dotychczas nie uzyskał prawa wykonywania zawodu lekarza albo prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Interpretując ten przepis z uwzględnieniem treści powołanego w nim art. 6b ustawy o zawodach, należy bowiem zgodzić się z organami orzekającymi, że dotyczy on wyłącznie lekarzy będących obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej, którzy uzyskali kwalifikacje zawodowe w innym niż Polska państwie członkowskim UE, podlegających automatycznemu uznaniu w Polsce na zasadach wynikających z dyrektywy 2005/36/WE.

Zgodnie bowiem z art. 6b ww. ustawy minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", wykaz dyplomów, świadectw i innych dokumentów poświadczających formalne kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty przez obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej. Jak słusznie zaś dostrzegł organ odwoławczy, aktualnie obowiązujący wykaz (v. obwieszczenie Ministra Zdrowia z dnia 26 czerwca 2013 r., MP z 2013 r., poz. 567), sporządzony na podstawie załącznika V pkt 5.1.1 oraz załącznika V pkt 5.3.2 do dyrektywy 2005/36/WE (stanowiący jego powtórzenie), obejmuje wpisy dotyczące innych niż Polska państw członkowskich UE, państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego i Szwajcarii. Dokumenty wymienione w tym wykazie i towarzyszące im odpowiednie świadectwa potwierdzają formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty oraz spełnienie minimalnych wymogów kształcenia określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, wydanych przez inne niż Polska państwo.

Zatem, ww. art. 10 ust. 4 ustawy o zawodach nie dotyczy lekarzy posiadających polski dyplom lekarza, i to niezależnie od obywatelstwa tej osoby. Skoro zaś skarżący posiada polski dyplom lekarza, wyłączenie przewidziane w art. 10 ust. 4 ustawy o zawodach nie znajduje do niego zastosowania.

Z tych też przyczyn, zdaniem Sądu, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 ust. 1 i ust. 4 ustawy o zawodach; organy oby instancji orzekając w sprawie dokonały prawidłowej ich wykładni i właściwie uznały, że okoliczności sprawy uzasadniają zastosowanie w stosunku do skarżącego ww. art. 10 ust. 1; prawidłowo przy tym oceniły, że kwestia obywatelstwa skarżącego jest dla zastosowania ww. przepisów drugorzędna w sytuacji, gdy posiada on polski dyplom lekarza; słusznie w efekcie stwierdziły, że ma on obowiązek "uprzedniego" poddania się przeszkoleniu teoretycznemu.

Dodatkowo, w kontekście treści skargi, Sąd zauważa, że to ustawodawca (co do zasady) określił czas niewykonywania zawodu skutkujący obowiązkiem odbycia uzupełniającego przeszkolenia. Obowiązek ten dotyczy wszystkich lekarzy, którzy przez okres ponad 5 lat (m.in.) w ogóle nie wykonywali pracy zawodowej. Warto przy tym dostrzec, że dłuższa przerwa w wykonywaniu zawodu powoduje, że lekarzowi grozi zapomnienie zdobytych już wiadomości czy dezaktualizacja posiadanej wiedzy. Niewykonywanie zawodu lekarza przez dłuższy czas może także prowadzić do utraty umiejętności praktycznych (v. E. Zielińska, Ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Komentarz do art. 10, Lex 2014). Dlatego też w art. 10 ust. 1 (i ust. 3) ustawy o zawodach uregulowano, że "powrót do zawodu" po upływie określonego w ustawie czasu powinno poprzedzać odbycie dodatkowego przeszkolenia uzupełniającego. Wyłączenie tego obowiązku ma zakres wąski i dotyczy jedynie tych lekarzy, którzy są obywatelami jednego z państw członkowskich UE i posiadają jeden z dokumentów z wykazu, o którym mowa w art. 6b omawianej ustawy. Skarżący nie jest lekarzem, o którym mowa w tym przepisie; legitymuje się bowiem polskim dyplomem lekarza, a ten we wskazanym wykazie nie jest ujęty. Tym samym art. 10 ust. 4 ustawy o zawodach nie mógł znaleźć do niego zastosowania.

W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.