Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 809/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 219 § 1, art, 221, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia del. NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygnatura akt III SA/Lu 153/09 o odrzuceniu skargi K. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt III SA/Lu 153/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę K. M., reprezentowanej przez radcę prawnego, na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż pełnomocnik strony nie uiścił stałego wpisu sądowego wraz z wniesieniem skargi, czym naruszył obowiązek wynikający art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a. Spowodowało to konieczność odrzucenia skargi na podstawie powołanego przepisu.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła K. M., reprezentowana przez tego samego radcę prawnego, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i zarzucając postanowieniu:

1. naruszenie art. 219 § 1 i art. 221 P.p.s.a. poprzez uznanie, iż pełnomocnik ustanowiony w sprawie umocowany był do udziału w postępowaniu sądowym, podczas, gdy zakres pełnomocnictwa obejmował jedynie sporządzenie i wniesienie skargi, co powoduje wykluczenie obowiązku uiszczenia przez niego wpisu sądowego,

2. niewłaściwe zastosowanie art. 221 w zw. z art. 219 §1 P.p.s.a. przez uznanie, że termin do wniesienia opłaty biegnie z chwilą złożenia skargi do organu administracji, a nie z chwilą powiadomienia strony o wpływie skargi do sądu,

3. błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 221 w zw. z art. 220 § 1 P.p.s.a. i uznanie, że nie istnieje obowiązek wezwania strony do uiszczenia wpisu przed odrzuceniem skargi,

4. nieuwzględnienie faktu, że organ w pouczeniu zawartym w decyzji nie poinformował strony o sposobie wniesienia opłaty sądowej.

W uzasadnieniu wnoszący skargę kasacyjną powołał się między innymi na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, które – w jego opinii – wskazuje na obowiązek wezwania strony, działającej przez profesjonalnego pełnomocnika, do uiszczenia wpisu stałego od skargi wnoszonej za pośrednictwem organu administracji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem zawartym w skardze kasacyjnej, jakoby Sąd I instancji niewłaściwie uznał, że pełnomocnik skarżącej nie był umocowany do

wniesienia skargi na przedmiotową decyzję. Z treści pełnomocnictwa wynika bowiem wprost, iż radca prawny działający w sprawie umocowany był do sporządzenia i złożenia skargi, a fakt, iż wniósł on ten środek zaskarżenia powodował zaistnienie obowiązku zastosowania w sprawie przepisów dotyczących wnoszenia pism procesowych przez profesjonalnych pełnomocników. Okoliczność, iż pełnomocnik skarżącej nie był uprawniony do działania w imieniu strony w postępowaniu sądowym nie ma znaczenia dla oceny umocowania go do wniesienia skargi do Sądu.

Za całkowicie niezasadny uznać trzeba też zarzut naruszenia przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Art. 221 P.p.s.a. stanowi w sposób nie budzący wątpliwości, iż pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Całkowicie niezasadne jest stanowisko wyrażone przez pełnomocnika skarżącej, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie winien był wezwać stronę do uiszczenia wpisu w przedmiotowej sprawie, mimo, że skarga sporządzona i wniesiona została przez radcę prawnego.

Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, na które powołał się pełnomocnik skarżącej, wydane zostały jeszcze przed zapadnięciem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05, którym stwierdzono niezgodność § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) z art. 221 P.p.s.a. oraz art. 2 Konstytucji RP. Przepis ten w istocie przewidywał konieczność wezwania adwokata lub radcy prawnego do uiszczenia wpisu od skargi wnoszonej za pośrednictwem organu z chwilą przekazania tej skargi sądowi. Jednakże w obecnym stanie prawnym przepis ten utracił swą moc i obowiązuje jedynie zasada zawarta w powołanym wyżej art. 221 P.p.s.a., który wprost nakazuje odrzucenie niewłaściwie opłaconego pisma procesowego wnoszonego przez profesjonalnego pełnomocnika w przypadku, gdy pismo to podlegało opłacie stałej, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.

Także postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu stoi w sprzeczności z ogólno przyjętą interpretacją obowiązujących przepisów, na co wskazuje między innymi przywołane przez wnoszącego skargę kasacyjną uzasadnienie krytycznej glosy do tegoż postanowienia.

Nie można więc zgodzić się z zarzutem naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przepisów art. 221 czy art. 219 § 1 P.p.s.a. co oznacza, iż zaskarżone postanowienie w pełni odpowiada prawu.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.