Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 317/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Protokolant asystent sędziego Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 listopada 2013 r. sprawy ze skargi I. P. na decyzję Dyrektora K.-P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz radcy prawnego A. D. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Na podstawie art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 z zm.)w zw. z § 2 ust. 2, § 3 ust. 1,2,3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 -2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329 ze zm.) oraz art. 104 Kpa - po rozpatrzeniu wniosku I.P. o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2011 r. - Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. dnia [...] października 2012 r. decyzją nr [...] odmówił przyznania pomocy. Jako przyczynę odmowy wskazał niespełnienie warunku posiadania przez nią działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, powołując się na wynik wizytacji terenowych.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T. dnia [...] stycznia 2013 r. decyzją nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (DZ. U. Nr 98, poz. 634 ze zm.), § 2 i 3 ww. rozporządzenia z dnia 11 marca 2009 r. oraz art.16 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzania procedur kontroli oraz zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UEL25 z 28.01.2011) po rozpatrzeniu odwołania I. P. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wg organu decyzja Kierownika Biura Powiatowego została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Z akt sprawy wynika, że I. P. do płatności z tytułu ONW zgłosiła działki rolne o łącznej powierzchni - [...] ha (strefa nizinna I). W wyniku kontroli stwierdzono błąd wskazujący na to, że powierzchnia działki rolnej A i B jest większa od powierzchni największego spójnego obszaru, uprawnionego do uzyskania płatności z tytułu ONW. W wyniku przeprowadzonej weryfikacji w terenie powierzchni PEG w odniesieniu do ww. działek, organ I instancji zastosował mechanizm powierzchni udowodnionej uznając, że największy spójny obszar, uprawniony do otrzymania płatności wynosi: dla działki A [...] ha, a dla działki B [...] ha. Wykluczenie z płatności działki rolnej A oraz zmniejszenie powierzchni działki B spowodowało, że powierzchnia stwierdzona podczas postępowania, uprawniona do otrzymania ww. płatności wyniosła poniżej 1,00 ha, tj. [...] ha. Dokonując tych stwierdzeń organ powołał się na przeprowadzoną [...] sierpnia 2012 r. weryfikację w terenie, o przeprowadzeniu której nie miał obowiązku powiadomienia skarżącej. Nadto zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 21 ust. 2 ww. ustawy z dnia 7 marca 2007 r. strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne i dlatego ciężar wykazania, że producent rolny prowadził działalność rolniczą na zgłoszonych we wniosku gruntach spoczywał na stronie, która wskazać powinna dowody podważające poczynione przez organy ustalenia, bądź przedstawić stosowne wnioski dowodowe, których skarżąca nie przedstawiła.

Składając skargę I. P. zarzuciła naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, błędy w zgromadzonym materiale dowodowym oraz błędy w ustaleniach faktycznych domagając się uchylenie zaskarżonej decyzji. Wg skarżącej dokonano błędnych pomiarów zgłoszonych, działek m.in. uwzględniając działkę R.. Podniosła także, że ze zgromadzonym materiałem w postępowaniu kontrolnym nie została zapoznana. Wskazując na dokumentację fotograficzną w zaskarżonej decyzji, zanegowała jej rzetelność wywodząc, że fotografia nr 1 opisana jako część działki rolnej A na działce ew. [...] - nieużytek przedstawia faktycznie działkę nr ew. [...] niestanowiącą jej własności; fotografia nr 2 opisana jako część działki rolnej A na działce ew. [...] - nieużytek, przedstawia faktycznie połączenie działek [...] oraz [...]; fotografia nr 3 opisana jako część działki rolnej A na działce [...] - nieużytek, faktycznie zawiera zdjęcie działki nr ew. [...], na której widnieje fragment siedliska, [...] z siedliskiem na niej położonym nie jest jej własnością; fotografia nr 6 przedstawia po części działkę nr [...] i działkę [...]. Ponadto w dokumentacji fotograficznej nie uwzględniono całej wielkości działki nr [...] a jedynie jej część przylegającą do działki [...], brak natomiast pozostałej części działki [...] przylegającej do działki [...] i położonej po prawej stronie rowu melioracyjnego oraz dokumentacji fotograficznej działek [...] oraz [...].

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając wywody zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie zaś do przepisów art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w. W. dnia [...] października 2012 r. Organ pierwszej instancji odmówił I. P. przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich o niekorzystnych warunkach gospodarowania z uwagi na fakt, iż ustalona przez organ powierzchnia działek wyniosła mniej niż 1 ha. Przesłanki przyznania ww. płatności określone zostały w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2009 r. Nr 40 poz. 329). Wśród tych przesłanek w § 2 pkt 2 rozporządzenia wskazano, że płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009 jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65), lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha. Przy czym zaznaczyć w tym miejscu należy, iż pojecie działki rolnej w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. nie jest tożsame z pojęciem działki ewidencyjnej. Działka rolna w myśl ww. rozporządzenia oznacza zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw; jednak w przypadku gdy w kontekście niniejszego rozporządzenia wymagane jest oddzielne zgłoszenie użytkowania pewnego obszaru w ramach gruntów objętych grupą upraw, granice działki rolnej są wyznaczane na podstawie tego konkretnego użytkowania. Wobec tego nie zawsze powierzchnia działki ewidencyjnej odpowiadać będzie tak określonej powierzchni działki rolnej.

Jak wynika z powyższego podstawowe znaczenie dla przyznania płatności ma ustalenie obszaru gruntu uprawnionego do przyznania pomocy. Niewątpliwie obowiązkiem rolnika składającego wniosek o przyznanie pomocy jest podanie rzeczywistej powierzchni działek rolnych uprawionych do przyznania tej pomocy. Podane przez wnioskodawcę dane podlegają weryfikacji przez organy prowadzące postępowanie w przedmiocie przyznania pomocy finansowej. Celem weryfikacji zgodności deklarowanej przez rolników powierzchni działek rolnych z kryteriami warunkującymi przyznanie płatności przewidziano stosowne procedury kontrolne w rozporządzeniu nr 65/20011 przewidziano dwa rodzaje weryfikacji zgodności wniosków z kryteriami kwalifikowalności tj. kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. O ile kontroli administracyjnej poddawane są wszystkie wnioski o przyznanie płatności, to przeprowadzenie kontroli na miejscu nie jest już regułą. W sytuacji wykrycia nieprawidłowości w trakcie kontroli administracyjnej oraz w sytuacji gdy na podstawie systemu informacji geograficznej organ nie może ustalić rzeczywistej powierzchni działek rolnych uprawnionych do przyznania płatności, ma on możliwość przeprowadzenia kontroli na miejscu celem dokładniejszej weryfikacji podanych przez wnioskodawcę danych. Stosownie do art. 13 ww. rozporządzenia kontrole na miejscu są przedmiotem sprawozdania z kontroli, które sporządza się zgodnie z art. 32 rozporządzenia nr 1122/2009. Nadto w art. 15 ust. 5 rozporządzenia nr 65/2011 ustawodawca europejski w zakresie określenia obszarów i teledetekcji odsyła do art. 34 ust. 1-5 oraz art. 35 rozporządzenia nr 1122/2009. W przywołanym powyżej art. 32 rozporządzenia nr 1122/2009 wskazano, że z każdej kontroli na miejscu sporządza się sprawozdanie, które umożliwia wgląd w szczegóły przeprowadzonych kontroli, wskazując wszelkie elementy jakie powinno zawierać sprawozdanie z kontroli. Z przepisu tego wynika również, że jeżeli kontrolę na miejscu przeprowadza się metodą teledetekcji zgodnie z art. 35, państwa członkowskie nie mają obowiązku umożliwiać rolnikowi lub jego przedstawicielowi podpisania sprawozdania z kontroli, o ile podczas kontroli z wykorzystaniem teledetekcji nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości. Jeżeli kontrole takie wykazują nieprawidłowości, umożliwia się rolnikowi podpisanie sprawozdania z kontroli zanim właściwy organ wyciągnie wnioski z ustaleń w zakresie ewentualnych zmniejszeń płatności lub wykluczeń. Nadto z art. 35 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika , że w przypadku gdy państwo członkowskie wykorzystuje możliwość przeprowadzania kontroli na miejscu metodą teledetekcji, wówczas wykonuje fotointerpretację obrazów satelitarnych lub zdjęć lotniczych wszystkich działek rolnych kontrolowanego wniosku w celu rozpoznania pokrycia gruntu i pomiaru powierzchni (a), przeprowadza fizyczne inspekcje terenowe na wszystkich działkach rolnych, których fotointerpretacja nie umożliwia sprawdzenia dokładności deklaracji w sposób zadowalający właściwe organy(b). Z powyższego jednoznacznie wynika, iż organ przeprowadzający kontrole za pomocą teledetekcji lub też fizycznej kontroli na miejscu nie ma obowiązku umożliwienia rolnikowi podpisania sprawozdania z przeprowadzonej kontroli, o ile kontrola ta nie wykaże nieprawidłowości. W sytuacji natomiast gdy kontrola na miejscu wykaże jakiekolwiek nieprawidłowości organ za każdym razem obowiązany jest umożliwić rolnikowi zapoznanie się z tym sprawozdaniem, jego podpisanie oraz powinien umożliwić mu ustosunkowanie się do dokonanych przez organ ustaleń, zanim ten wyciągnie z niej wnioski.

W rozpoznawanej przez Sąd sprawie I. P. ubiegając się o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, w złożonym wniosku zadeklarowała działkę rolną A o powierzchni [...] ha składająca się działek nr ewid. [...],[...],[...] oraz działkę B o powierzchni [...] ha składającej się z działki o nr ewid. [...]. W wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej wniosku oraz raportu z wizytacji terenowej organ pierwszej instancji stwierdził przedeklarowanie powierzchni zgłoszonej do płatności, względem powierzchni uprawnionej do płatności. Jak w uzasadnieniu decyzji wskazuje organ odwoławczy, w wyniku dokonanej dnia [...] sierpnia 2012 r. weryfikacji w terenie, inspektorzy terenowi przeprowadzili pomiar pod kątem powierzchni kwalifikującej się do płatności i faktycznego położenia granic użytkowania działek ewidencyjnych. Inspektorzy ustalili, iż w ramach zadeklarowanej działki rolnej A powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności wyniosła [...] ha, natomiast w ramach działki B powierzchnia ta wynosiła [...] ha. Na podstawie powyższych ustaleń organ odmówił przyznania płatności uznając, iż rolnik nie spełnia warunku posiadania działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha. Ponadto w odpowiedzi udzielonej na wezwanie Sądu pismem z dnia [...] lipca 2013 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T. wyjaśnił, że w niniejszej sprawie przeprowadzona została weryfikacja terenowa stanowiąca wewnętrzną kontrolę ARiMR, której nie można utożsamiać z kontrolą na miejscu. Z wyjaśnień tych wynika również, że wizytacja terenowa uregulowana została w wewnętrznej instrukcji Biura Kontroli na Miejscu i nie zobowiązują organu do informowania producentów rolnych o przeprowadzeniu takiej kontroli jak i jej wynikach.

Z takim stanowiskiem organu nie sposób się zgodzić. Jak wynika z wyżej przedstawionego stanu prawnego przepisy bezwzględnie obowiązujące przewidują dwa rodzaje kontroli mające służyć ustaleniu powierzchni działek uprawnionych do przyznania płatności, tj. kontrolę administracyjną oraz kontrole na miejscu. Na podstawie tych przepisów organ prowadzący postępowanie w przedmiocie przyznania pomocy jest uprawniony do podejmowania działań mających na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy. Mimo, iż organ stoi na stanowisku, że przeprowadzona w niniejszej sprawie wizytacja terenowa nie jest tożsama z uregulowaną w przepisach powszechnie obowiązujących kontrolą na miejscu, to nie oznacza, że nie ma obowiązku poinformować strony o jej wynikach. Skoro bowiem materiał dowodowy zebrany na podstawie tej wizytacji stanowił podstawę wydania decyzji, to do wizytacji tej powinny mieć zastosowanie odpowiednio przepisy dotyczące kontroli na miejscu. W szczególności zwrócić uwagę należy, na przepisy dotyczące powiadomienia rolnika o wykrytych nieprawidłowościach oraz możliwości zapoznania się z ustaleniami dokonanymi przez inspektorów terenowych. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, ażeby I. P. została powiadomiona o uprzednim przeprowadzeniu jakiejkolwiek kontroli na terenie jej gospodarstwa rolnego, a tym bardziej, ażeby została powiadomiona o stwierdzonych przez inspektorów terenowych nieprawidłowościach. W sytuacji, w której organ na podstawie wizytacji terenowej celem weryfikacji dokumentów dokonał ustaleń, iż stwierdzona powierzchnia działek rolnych nie jest równa powierzchni zadeklarowanej we wniosku, a tym bardziej w sytuacji której ustalenia te skutkowały wydaniem decyzji odmownej, organ w pierwszej kolejności powinien umożliwić rolnikowi zapoznanie się z dokonanymi ustaleniami przez przedłożenie mu sprawozdania z dokonanej kontroli, a przed wydaniem decyzji umożliwić mu wypowiedzenie się co do poczynionych ustaleń. W ocenie Sądu nie jest dopuszczalna sytuacja, w której organ stosuje procedury kontrolne, w sposób odmienny niż zostały one uregulowane w powszechnie obowiązujących przepisach, w tym wspólnotowych. Oczywiście Sąd nie podważa możliwości dokonywania wizytacji terenowych, o których wspomniał organ w ww. piśmie z [...] lipca 2013 r., o ile oczywiście zgodnie z wyjaśnieniami organu służą one weryfikacji poprawności danego fragmentu ortofotomapy.

Organ przywołując treść art. 21 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Środków Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich wywiódł, że jest "obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, ale nie ma obowiązku jego zebrania, opierając się tym samym na materiale dowodowym przedstawionym przez stronę".

W związku z powyższym wypada zauważyć, że ustawodawca w art. 21 przywoływanej ustawy statuuje jednak jako ogólną zasadę stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z pewnymi tylko modyfikacjami, (w szczególności in fine ust. 3 tego artykułu). Z przepisu tego wynika - co słusznie zauważył organ uzasadniając swoją decyzję - że ciężar udowodnienie faktu spoczywa na osobie która z tego faktu wywodziła skutki prawne.

Należy też przyznać rację organowi, że "... ciężar wykazania, że producent rolny prowadził działalność rolniczą na zgłoszonych we wniosku gruntów spoczywał na stronie, która wskazać winna dowody podważające poczynione przez organy ustalenia bądź przedstawić stosowne wnioski dowodowe."

Zauważyć jednak należy, że skarżąca nie mogła składać żadnych wniosków dowodowych nie znając treści ustaleń dokonanych przez pracowników organu w dniu [...] sierpnia 2012 r. Dopiero zapoznanie skarżącej z dokonanymi w dniu [...] sierpnia 2012 r. ustaleniami - co jednak nie nastąpiło - stwarzałoby skarżącej możliwość przedłożenia dowodów podważających w jej mniemaniu ustalenia organu. Stanowiłoby też realizację zasady praworządności przywoływanej nie tylko w Kpa, do którego przecież ustawodawca w ww. ustawie z 7 marca 2007 r. odsyła, ale i powtórzonej w art. 21 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich.

Stanowiłoby także i realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz zasady informowania stron (art. 8 i 9 Kpa). Stosowanie się do tych zasad ogólnych przy rozpoznawaniu wniosków których dotyczy ww. ustawa z 7 marca 2007 r. nie zostało bowiem przez ustawodawcę wyłączone w przywoływanej ustawie z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Zgodnie z art. 9 Kpa organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Na marginesie należy zauważyć, że organ sam stwierdził uzasadniając swoją zaskarżoną decyzję, że "Zasada praworządności o której mowa w art. 21 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy wyrażona także w art. 6 Kpa ma szeroki zakres znaczeniowy." Jednakże nie wyciągał z tego dalej idących wniosków we wskazanym wyżej kierunku - tj. o obowiązku powiadomienia skarżącej o stwierdzonych [...] sierpnia 2012 r. okolicznościach faktycznych i wynikających z tego skutków prawnych.

Było to tym bardziej konieczne, że kwestia rzeczywistej powierzchni użytkowanej rolniczo przez skarżącą od początku była sporna i na potrzebę jej wyjaśnienia organ odwoławczy wskazywał już wcześniej w swojej decyzji z [...]maja 2012 r. nr [...]. Było to też konieczne i z tego powodu - i tu należy przyznać rację organowi - że nie ciążył na nim obowiązek powiadomienia skarżącej o terminie kontroli.

W tym stanie rzeczy na podstawie przywoływanego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylono zaskarżoną decyzję z uwagi na naruszenie wskazywanych wyżej przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prowadząc ponownie postępowanie organ umożliwi skarżącej zapoznanie się z wynikiem dokonanych [...] sierpnia 2012 r. oględzin i umożliwi jej w zakreślonym przez organ terminie złożenie dowodów na poparcie stawianych przez nią zarzutów i w zależności od potrzeb uzupełni postępowanie wyjaśniające, a następnie rozstrzygnie sprawę merytorycznie

Rozstrzygnięcie w pkt 2 wyroku oparto na art. 152 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r., natomiast zawarte w pkt 3 rozstrzygnięcie o kosztach oparto na przepisach art. 209 i 250 tej ustawy oraz przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielnej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z zm.).