Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 974/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 221
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 30 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. N. Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności komornika sądowego jako płatnika z tytułu niepobranego i niewpłaconego podatku od towarów i usług oraz określenia kwoty niepobranego i niewpłaconego podatku od towarów i usług postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić uiszczony wpis sądowy w sprawie w kwocie 2000 zł (słownie: dwa tysiące złotych).


UZASADNIENIE

Pismem z 30 kwietnia 2009 r. r. pr. M. K., w imieniu Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. W. N. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] marca 2009 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności komornika sądowego jako płatnika z tytułu niepobranego i niewpłaconego podatku od towarów i usług oraz określenia kwoty niepobranego i niewpłaconego podatku od towarów i usług.

Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 8 czerwca 2009 r. wezwał pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu stosunkowego od skargi w kwocie 2000 zł, określonego na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) – powoływanego dalej jako: "rozporządzenie RM", w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Pełnomocnik strony skarżącej w zakreślonym przez Przewodniczącego Wydziału terminie uiścił kwotę 2000 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skargę należało odrzucić.

Zgodnie z treścią art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270,

ze zm.) – powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.

Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest orzeczenie o odpowiedzialności Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. W. N. jako płatnika z tytułu niepobranego i niewpłaconego podatku od towarów i usług od dokonanej trybie egzekucji dostawy nieruchomości będącej własnością dłużnika, tj. M. sp. z o.o. oraz określenie kwoty niepobranego i niewpłaconego podatku od towarów i usług w wysokości 176 180 zł.

Wnosząc skargę pełnomocnik Skarżącego wskazał jako wartość przedmiotu sporu kwotę 176 180 zł.

Takie oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia sugerowałoby, że spór w niniejszej sprawie dotyczy należności pieniężnej, co z kolei oznaczałoby, iż w sprawie tej należy pobrać wpis stosunkowy. Zgodnie bowiem z art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały.

Inaczej mówiąc o tym, jaki rodzaj wpisu strona zobowiązana będzie uiścić, przesądza charakter sprawy, w której wniesiono skargę, a ściślej to, czy przedmiot skargi wiąże się z należnościami pieniężnymi.

Tymczasem - wbrew sugestiom pełnomocnika Skarżącego - przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie jest należność pieniężna.

Jakkolwiek decyzja o orzeczeniu odpowiedzialności Skarżącego jako płatnika z tytułu niepobranego i niewpłaconego podatku od towarów i usług od dokonanej trybie egzekucji dostawy nieruchomości oraz o określeniu kwoty niepobranego i niewpłaconego podatku od towarów i usług wskazuje kwotę 176 180 zł, to istota sporu w takiej sprawie nie sprowadza się do kwestionowania wysokości należności pieniężnej, a dotyczy jedynie ustalenia istnienia bądź nieistnienia określonych ustawowo przesłanek orzeczenia o odpowiedzialności konkretnej osoby, o jakiej mowa w art. 107-119 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) - por. postanowienia NSA: z 15 maja 2008 r., II FSK 1651/06, LEX 434549; z 20 sierpnia 2008 r., II FZ 360/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych udostępniona na stronach internetowych NSA.

Z tych też względów uznać należy, że skarga na decyzję o orzeczeniu

odpowiedzialności Skarżącego jako płatnika z tytułu niepobranego i niewpłaconego

podatku od towarów i usług od dokonanej w trybie egzekucji dostawy nieruchomości

oraz o określeniu kwoty niepobranego i niewpłaconego podatku od towarów i usług

jest "inną sprawą" w rozumieniu powołanego wyżej art. 231 p.p.s.a. Tym samym,

należnym od niej wpisem jest wpis o charakterze stałym.

Zgodnie zaś z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów, wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zobowiązań podatkowych wynosi 500 zł.

Wpis ten winien być uiszczony w terminie właściwym dla złożenia skargi. W sprawie niniejszej termin ten upłynął 4 maja 2009 r. (poniedziałek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 2 p.p.s.a.

Należny wpis sądowy w sprawie został jednak uiszczony dopiero w dniu 24 Wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu stosunkowego w kwocie 2000 zł.

Sąd pragnie podkreślić, że błędne wezwanie radcy prawnego do uiszczenia stałej opłaty sądowej, co - wbrew unormowaniu przyjętemu w art. 221 p.p.s.a. - miało miejsce w niniejszym postępowaniu, nie ma znaczenia dla obowiązku uiszczenia wpisu stałego przez profesjonalnego pełnomocnika. Taka czynność nie usuwa działania tego przepisu i nie niweczy przyjętego w nim skutku prawnego w postaci odrzucenia skargi (podobne stanowisko, na gruncie analogicznie brzmiącego przepisu art. 17 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, zajął Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 17 sierpnia 2000 r.; II CZ 57/00, Biul.SN 2000/10/14).

Tym samym uznać należało, że w sprawie zachodzi określona w art. 221 p.p.s.a. przesłanka odrzucenia skargi.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 221 w zw. art. 58 § 3 p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę. Sąd o kosztach sądowych orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.