Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 4/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1, art. 13, art. 4 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2019 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. L. na bezczynność Inspektora Sanitarnego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga D. L. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w sprawie udostępnienia informacji publicznej wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Pismem z dnia 30 października 2018 r. (które wpłynęło do organu w dniu 5 listopada 2018 r.) skarżący zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o udzielenie informacji publicznej poprzez wskazanie:

1. ile zostało odnotowanych Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych w ciągu ostatnich 10 lat na terenie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego dotyczących szczepień przeciwko: błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, gruźlicy, WZW B, odrze, śwince, różyczce;

2. ile zostało odnotowanych Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych po podaniu szczepionki DTP, lnfanrix DTPa, Boostrix, Adacel, Tripacel, dTpa-R (Refortrix), Boostrix Polio, Tetraxim, Quadracel Td, Td-pur, Clodivac, lmovax Polio, Poliorix, OPV Polio Sabin, lnfanrix IPV, Hib, Pentaxim, lnfanrix Hexa, Hexacima, Dultavax;

3. jaki charakter miały odnotowane Niepożądane Odczyny Poszczepienne (z podziałem na ilość, rodzaje oraz z rozbiciem na poszczególne szczepienia/szczepionki oraz lata - w zakresie pytania 1 oraz 2);

4. czy zostały odnotowane przypadki śmiertelne;

5. kto w razie wystąpienia problemów zdrowotnych po podaniu szczepionki poniesie koszty leczenia;

6. w jaki sposób i przez kogo jest ustalana aktualna sytuacja epidemiologiczna na terytorium Polski, w oparciu o którą jest opracowywany Program Szczepień Ochronnych na dany rok;

7. z jakich względów nie zostało wydane rozporządzenie właściwego ministra do spraw zdrowia przewidziane w art. 4 ust. ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi;

8. czy w Polsce przeprowadza się badania nowonarodzonych dzieci w celu stwierdzenia czy dziecko narodziło się z wrodzoną obniżoną odpornością (stwierdzenie wrodzonego lub nabytego niedoboru odporności stanowi przeciwwskazanie do szczepienia);

9. czy rejestr Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych prowadzony przez organ podlega kontroli sądowej; jeśli tak to jaki sąd jest władny, jeśli nie, to z jakiego powodu nie podlega kontroli;

10. czy stwierdzenie ciężkiego NOP powoduje skutki prawne (np. konieczność wycofania partii szczepionki);

11. z jakiej statystyki wynikają dane, którymi organ dysponuje;

12. od którego roku dane te są gromadzone;

13. czy w innych krajach Unii Europejskiej szczepienia, do których wzywa organ mają charakter obowiązkowy;

14. czy w związku z przystąpieniem Polski do UE w roku 2004 i obowiązującą w ramach UE zasadą swobody przepływu osób odnotowano epidemie chorób, co do których w krajach UE szczepienia są dobrowolne;

15. wedle Światowej Organizacji Zdrowia wszczepialność na Ukrainie nie przekracza 50%, zaś od 11 czerwca 2017 r. obywatele Ukrainy poruszają się swobodnie w ramach strefy Schengen (bez wiz) i obecnie przebywa ich na terytorium naszego państwa blisko 1 milion - czy w związku z powyższym odnotowano epidemie chorób, których przymus dotyczy wśród tych obywateli lub obywateli naszego kraju;

16. czy wystosowując pismo przymuszające do szczepienia organ jest świadomy ilości powikłań poszczepiennych nieodnotowanych, a których to problem z odnotowywaniem zauważa prof. Andrzej Zieliński (strona www.pzh.gov.pl), Jacek Wysocki, dr Hanna Czajka (Neurologia i Neurochirurgia Polska 2004; 38,1 (supl. 1): s. 17-24) oraz dr Paweł Grzesiowski (wywiad z dnia 5 grudnia 2016 r., telewizja WP, program Tu i teraz),

17. czy organowi jest znane orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w kwestii obowiązku szczepień wskazujące, że przymus stanowi naruszenie art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w sytuacji przymusu szczepień i braku systemu odszkodowawczego;

18. czy organowi jest wiadomo, czy w związku z działalnością Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego została skierowana już skarga do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka;

19. czy prawdą jest, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny dystrybuuje, dystrybuował, sprzedawał, sprzedaje szczepionki;

20. jaki zysk Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny uzyskał z dystrybucji, sprzedaży szczepionek z uwzględnieniem podziału na poszczególne lata kalendarzowe jak i sumaryczny;

21. czy nie jest sprzeczne z zasadami demokratycznego Państwa Prawa w szczególności z zasadą państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP), zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników (art. 8 k.p.a. - zasada pogłębiania zaufania do prawa) przymuszanie do szczepień przez ten sam organ, który prowadzi rejestr NOP mający świadczyć o bezpieczeństwie szczepień, jak i dystrybuujący, sprzedający szczepionki do których szczepienia przymusza;

22. czy szczepionki, które mają być podane były w sposób prawidłowy przechowywane;

22. czy organ kontrolował przychodnię, która wykonuje szczepienia, w szczególności czy posiada ona agregat zabezpieczający przerwanie dostaw energii elektrycznej;

23. czy w zakresie szczepionki, która ma być podana został zachowany ciąg chłodniczy pomiędzy Ministerstwem Zdrowia, hurtownią, apteką, przychodnią czy też właściwą państwową powiatową stacją sanitarną;

24. informacji na temat składu proponowanych szczepionek, tj. pochodzenia szczepów bakterii i wirusów oraz ich antygenów, a także ich właściwości immuno- i patogennych, rodzaju zastosowanych adjuwantów i konserwantów, a także zawartości białek odzwierzęcych (potencjalnie alergogennych);

25. czy którakolwiek ze stosowanych w Polsce szczepionek zawiera thimerosal, mertiolat, formaldehyd lub fenol;

26. wyjaśnienie, w jakim celu stosuje się szczepienia przeciwko niektórym chorobom, które praktycznie już nie występują np. poliomyelitis i czy zasadne jest stosowanie szczepienia na tą chorobę, skoro jedyne zachorowania pochodzą ze szczepionek;

27. w jakim celu stosuje się szczepienia BCG przeciwko gruźlicy, skoro w świetle aktualnej wiedzy, szczepionki BCG wykazują relatywnie niską skuteczność w zapobieganiu najczęstszej, płucnej postaci gruźlicy oraz osoby zaszczepione tą szczepionką są głównym źródłem zakażenia;

28. czy szczepionki stosowane w Polsce są całkowicie bezpieczne, gdyż co jakiś czas pojawiają się w mediach informacje o wycofaniu niektórych partii szczepionek przez Głównego Inspektora Sanitarnego, np. seria szczepionki PENTAXIM 5 w 1 została wstrzymana w obrocie ze względu na podejrzenie braku spełnienia wymogów jakościowych (nr serii: K 4120-1, data ważności 04.2015, podmiotem odpowiedzialnym jest Sanofi Pasteur S.A. Francja);

29. wycofania te odbywają się także po podaniu tych szczepionek; czy dziecko skarżącego może otrzymać taką szczepionkę, która potem zostanie wycofana.

Skarżący wyjaśnił, że informacje te są dla niego niezbędne, aby podjąć odpowiedzialną decyzję co do szczepień.

W piśmie z dnia 14 listopada 2018 r. skierowanym do skarżącego organ wskazał w odniesieniu do punktu 2 i 3 wniosku skarżącego, że: w roku 2017 odnotowano na terenie powiatu: 2 łagodne odczyny poszczepienne po podaniu szczepionki DTP, 1 poważny odczyn poszczepienny po podaniu szczepionki DTP, 5 łagodnych odczynów poszczepiennych po podaniu szczepionki BCG, 1 łagodny odczyn poszczepienny po podaniu szczepionki Infanrix Hexa, 1 poważny odczyn poszczepienny po podaniu szczepionki Tetraxim, 1 łagodny odczyn poszczepienny po podaniu szczepionki Pentaxim. W roku 2016 odnotowano: 4 łagodne odczyny poszczepienne po podaniu szczepionki BCG, 1 łagodny odczyn poszczepienny po podaniu szczepionki Infanrix Hexa, 2 łagodne odczyny poszczepienne po podaniu szczepionki Infanrix IPV Hib, 1 łagodny odczyn poszczepienny po podaniu szczepionki Refortix. W roku 2015 odnotowano: 3 łagodne odczyny poszczepienne po podaniu szczepionki BCG, 1 łagodny odczyn poszczepienny po podaniu szczepionki Infanrix IPV Hib, 1 poważny odczyn poszczepienny po podaniu szczepionki MMR Vax Pro. W roku 2014 odnotowano: 5 łagodnych odczynów poszczepiennych po podaniu szczepionki Infanrix DTPa, 4 łagodne odczyny poszczepienne po podaniu szczepionki BCG, 1 łagodny odczyn poszczepienny po podaniu szczepionki Infanrix Hexa, 1 łagodny odczyn poszczepienny po podaniu szczepionki NeisVac C. W 2013 roku odnotowano: 9 łagodnych odczynów poszczepiennych po podaniu szczepionki DTP, 2 łagodne odczyny poszczepienne po podaniu szczepionki Infanrix DTPa, 1 łagodny odczyn poszczepienny po podaniu szczepionki Imovax Polio. W 2012 roku odnotowano: 1 łagodny odczyn poszczepienny po podaniu szczepionki DTP, 3 łagodne odczyny poszczepienne po podaniu szczepionki BCG. W roku 2011 odnotowano: 1 łagodny odczyn poszczepienny po podaniu szczepionki pTP, 1 łagodny odczyn poszczepienny po podaniu szczepionki Infanrix PV Hib, 1 łagodny odczyn poszczepienny po podaniu szczepionki Tripacel. W roku 2010 odnotowano: 1 łagodny odczyn poszczepienny po podaniu szczepionki DTP, 1 łagodny odczyn poszczepienny po podaniu szczepionki Infanrix Hexa. W roku 2008 i 2009 nie odnotowano odczynu poszczepiennego. W roku 2007 odnotowano 1 łagodny odczyn poszczepienny po podaniu szczepionki Infanrix IPV Hib. Organ wyjaśnił także, że prowadzi rejestr Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych tylko u dzieci i młodzieży do 19 roku życia zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania.

W odniesieniu do punktu 4 wniosku organ wskazał, że na terenie powiatu nie odnotowano żadnego przypadku odczynu poszczepiennego ze skutkiem śmiertelnym.

W odniesieniu do punktu 11 wniosku organ wskazał, że informacje o niepożądanych odczynach poszczepiennych organ otrzymuje od podmiotów leczniczych, w których znajduje się punkt szczepień. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania odczyn poszczepienny stwierdza lekarz i przesyła informację o jego wystąpieniu na odpowiednim formularzu.

W odniesieniu do punktu 12 wniosku organ wskazał, że dane o wystąpieniu niepożądanego odczynu poszczepiennego gromadzone są w Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej od 2007 roku.

W odniesieniu do punktu 22 i 22 wniosku organ wskazał, że punkt szczepień znajdujący się w Przychodni jest regularnie kontrolowany przez upoważnionych organu. Ostatnia kontrola miała miejsce 18 czerwca 2018 r. i nie wykazała nieprawidłowości. Przychodnia przechowuje preparaty szczepionkowe zgodnie z zasadami łańcucha chłodniczego i Dobrej Praktyki Dystrybucyjnej.

W odniesieniu do punktu 23 wniosku organ wskazał, że preparaty szczepionkowe są przywożone samochodem - chłodnią z Wojewódzkiej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej stosownie z zamówieniem Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w oparciu o zgłaszane zapotrzebowanie podmiotów leczniczych. Preparaty szczepionkowe przechowywane są zgodnie z zasadami łańcucha chłodniczego w Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej, a następnie odbierane przez punkty szczepień na podległym Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu terenie. Odbiór oraz przechowywanie preparatów szczepionkowych odbywa się zgodnie z zachowaniem zasad łańcucha chłodniczego.

Odnosząc się do punktu 1, 18, 19 i 20 wniosku skarżącego organ poinformował, że nie posiada informacji na temat danych posiadanych przez Powiatową Stację Sanitarno - Epidemiologiczną oraz Powiatową Stację Sanitarno - Epidemiologiczną.

Odnosząc się do punktów 5 – 10, 12 – 17, 21 oraz 24 – 29 organ wskazał, że nie dotyczą one informacji publicznych posiadanych przez organ.

Pismem z dnia 5 grudnia 2018 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (data wpływu 10 stycznia 2019 r.) skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, zarzucając mu naruszenie art. 6 k.p.a. i art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudzielenie informacji publicznej w zakresie punktu 5, 8, 9, 13, 14, 15, 16, 17, 24, 25, 26, 27, 28 i 29 złożonego przez skarżącego wniosku z dnia 30 października 2018 r.

Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o: zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji w terminie 14 dni od daty doręczeni akt organowi; orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o wymierzenie organowi grzywny i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie wskazując, że w piśmie z dnia 14 listopada 2018 r. odniósł się do wszystkich pytań skarżącego wystosowanych we wniosku z dnia 30 października 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1-4.

Z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.) - zwanej dalej u.d.i.p., wynika, że wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno – technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy, albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2, gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznej, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub, że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 314 – 315). Również, kiedy adresat wniosku odmawia udostępnienia informacji publicznej z powodu nieposiadania żądanej informacji informuje o tym wnioskodawcę pismem (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 291). Udostępnienie informacji objętej wnioskiem może zaś nastąpić jedynie wówczas, gdy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej określonych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., oraz gdy stwierdzone zostanie, że żądana informacja stanowi informację o charakterze publicznym w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Ponadto, z art. 13 u.d.i.p. wynika, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1) a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny jest podmiotem zobowiązywanym do udzielenia informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

W ocenie Sądu Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny załatwił wniosek skarżącego z dnia 30 października 2018 r. zgodnie z wymogami wynikającymi z u.d.i.p. a powyżej przedstawionymi.

Przede wszystkim bowiem, organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek z dnia 30 października 2018 r. (który wpłynął do organu w dniu 5 listopada 2018 r.) pismem z dnia 14 listopada 2018 r., zachowując tym samym termin wynikający z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Ponadto, w piśmie z dnia 14 listopada 2018 r. organ udzielił odpowiedzi na pytania zawarte w punktach 2, 3, 4, 11, 12, 22, 22 i 23 złożonego przez skarżącego wniosku. Pytania zawarte w tych punktach, będące pytaniami o informacje związane z działalnością organu, wykonującego też obowiązki związane z egzekwowaniem obowiązków nałożonych ustawą z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2016 r., poz. 1866 ze zm.), stanowiły bowiem informację publiczną.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.i.d.p. Stosownie do art. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ww. ustawy, o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 13/16; wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02 - https://orzeczenia.nsa.gov.pl), przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy.

Na tym tle w orzecznictwie ustalono, że co do zasady stanowią informację publiczną informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2 3, 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2017, poz. 1261) w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie. Przede wszystkim informację publiczną stanowią informacje zbierane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych, które gromadzone są w powiatowym rejestrze zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych, prowadzonym na podstawie art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2016 r., poz. 1866 ze zm.) oraz § 8 i nast. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Po 96/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jednocześnie, organ w piśmie z dnia 14 listopada 2018 r. prawidłowo wskazał, że pytania zawarte w punktach 5 – 10, 12 – 17, 21 oraz 24 – 29 wniosku skarżącego z dnia 30 października 2018 r. nie dotyczą informacji publicznej.

W orzecznictwie ustalono bowiem, że informacji publicznej nie stanowią informacje o procedurze zbierania informacji o sytuacji epidemiologicznej, jak i podmiotach uczestniczących w tej procedurze. Ta kwestia wynika bowiem z przepisów ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi a informacja o przepisach prawa nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 marca 2015 r, sygn. akt II SAB/Wa 989/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie dotyczą informacji publicznej pytania dotyczące udzielenia informacji co do tego czy rejestr Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych podlega kontroli sądowej, jak również czy stwierdzenie ciężkiego Niepożądanego Odczynu Poszczepiennego powoduje skutki prawne, jak również pytanie o to czy w innych krajach Unii Europejskiej wskazane szczepienia mają charakter obowiązkowy, oraz pytania dotyczące świadomości organu co do ilości powikłań nieodnotowanych oraz znajomości organu w zakresie orzecznictwa Europejskiego Trybunału Spraw Człowieka. Informacje dotyczące swobody przepływu osób, polityki szczepień ochronnych w innych krajach Unii Europejskiej oraz na Ukrainie, a także świadomości organu co do ilości powikłań poszczepiennych nie odnotowanych, znajomości przez organ orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i świadomości wnoszenia skarg na jego działalność oraz oceny zgodności z Konstytucją RP zasad funkcjonowania organów inspekcji sanitarnej nie są uważane za informację publiczną w rozumieniu ustawy, skutkiem czego organ nie jest zobowiązany do ich udzielenia (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SAB/Po 72/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Również, wiedza organu w zakresie literatury medycznej dotyczącej szczepień ochronnych oraz prawa krajowego obowiązującym w innych niż Polska krajach Unii Europejskiej wykracza poza pojęcie informacji publicznej. Treść regulacji prawnych dotyczących obowiązku szczepień obowiązujących w innych krajach Unii Europejskiej w ramach ich prawa krajowego nie została wytworzona przez polskie władze publiczne i nie odnosi się do polskich władz publicznych, czy też wykonywania na terenie Polski zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Po 99/17, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobnie, z powszechnie obowiązujących przepisów prawa nie wynika, aby organ był organem dysponującym informacjami o charakterze informacji publicznej a dotyczącymi przeprowadzania badań nowonarodzonych dzieci w celu stwierdzenia czy dziecko urodziło się z wrodzoną obniżoną odpornością (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 23 maja 2018 r., sygn. akt II SAB/Gd 29/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto, prawidłowo organ wskazał w piśmie z dnia 14 listopada 2018 r., że nie może udzielić odpowiedzi na pytania skarżącego zawarte w punkcie 1, 18, 19 i 20 wniosku z dnia 30 października 2018 r., gdyż pytania te nie dotyczyły tego organu lecz danych dotyczących Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej oraz Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej i organ ich nie posiada.

Zgodnie zaś z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej zobowiązane są podmioty, które znajdują się w jej posiadaniu. Przesłanką zaistnienia obowiązku udostępnienia informacji jest więc określony stan faktyczny, tj. posiadanie żądanej informacji przez podmiot zobowiązany. Jeżeli adresat wniosku nie jest w posiadaniu żądanej informacji, powinien poinformować o tym wnioskodawcę w drodze zwykłego pisma (zob. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 1557/09, LEX nr 1264573), jednocześnie wyjaśniając przyczyny takiego stanu rzeczy (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Po 248/14, publ. LEX nr 1492739), co też Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wskazał.

Z uwagi na powyższe, Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu nie można zarzucić bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 30 października 2018 r.

Organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego w piśmie z dnia 14 listopada 2018 r. i odpowiedź organu była kompletna, odnosząc się do wszystkich zadanych pytań. Natomiast, ewentualnie niezadowolenie strony z uzyskanych informacji nie może kreować zasadności skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ milczy wobec wniosku o udzielenie takiej informacji, a nie, gdy rozpozna wniosek w sposób niezadowalający wnioskodawcę. Chodzi tu bowiem o niezajęcie jakiegokolwiek stanowiska w sprawie (zob. wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 638/11, https://orzeczenia.nsa.gov/pl).

Z bezczynnością organu rozpoznającego wniosek o udzielenie informacji publicznej mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Wydawnictwo Prawnicze PWN, Warszawa 1996 r., s. 62 – 63). Skarga na bezczynność wniesiona po doręczeniu żądanej informacji lub po podjęciu czynności, których brak się w niej zarzuca, jest bezzasadna (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 295).

Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga zasługuje na oddalenie, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z dyspozycją nadaną mocą art. 119 pkt 4 tej ustawy.