Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1103/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 2, pkt 3, ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia NSA Krzysztof Winiarski (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 1202/16 w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 20 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. S.A. z siedzibą w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze kwotę 5400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę P. S.A. z/s w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 20 lipca 2016 r., w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia 3 sierpnia 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia 20 kwietnia 2011r. i określiło spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2009r. w kwocie 490.011 zł.

Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 1510/11, WSA we Wrocławiu uchyliło decyzję organu odwoławczego z dnia 3 sierpnia 2011r . Decyzją z dnia 7 maja 2012r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze – z uwagi na naruszenia prawa procesowego – uchyliło w całości decyzję organu podatkowego pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia sprawy.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania podatkowego Burmistrz Gminy i Miasta W. decyzją z dnia 22 sierpnia 2012r., określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2009r. w kwocie 490.011 zł.

Decyzją z dnia 7 stycznia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Z uzasadnienia decyzji wynikało, że organ podatkowy drugiej instancji przyjął jako opodatkowane grunty – działki nr [...] – ujęte w ewidencji gruntów jako drogi (symbol dr), które zdaniem spółki podlegały zwolnieniu od podatku jako grunty zajęte pod pasy drogowe.

Spółka, nie godząc się z tym rozstrzygnięciem, wniosła skargę do WSA we Wrocławiu. Wyrokiem z dnia 6 marca 2014r., sygn. akt I SA/Wr 72/14, WSA we Wrocławiu oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że sporne drogi stanowią własność skarżącej, nie mogą być zatem w świetle przepisów ustawy o drogach postrzegane jako drogi publiczne i zwolnione z opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2015r., sygn. akt II FSK 2123/14, Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną strony, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Wyrokiem z dnia 29 października 2015r., sygn. akt I SA/Wr 1486/15, WSA we Wrocławiu uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 7 stycznia 2013 r.

Przeprowadzając postępowanie odwoławcze Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze uchyliło ponownie decyzję Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia 22 sierpnia 2012 r. i określiło na nowo spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 484.013 zł. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał na wydane w sprawie wyroki zarówno WSA we Wrocławiu, jak i NSA, które w sposób jednoznaczny przesądziły, że opodatkowaniu podlegają prawie wszystkie sporne działki z wyjątkiem działki nr 237/8. Co do tej działki organ odwoławczy uznał, że podlega ona zwolnieniu od podatku od nieruchomości zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Wykonując zalecenia zawarte w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 29 października 2015r., sygn. akt I SA/Wr 1486/15, organ odwoławczy zauważył, że w wyroku z dnia 11 czerwca 2015r., sygn. akt II FSK 2123/14 r., NSA wyraźnie wskazał, że działka nr 237/8 powinna podlegać zwolnieniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona zaskarżyła ponownie decyzję organu odwoławczego i wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Formułując zarzuty skargi strona ponownie podniosła naruszenie:

1) art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015r., poz. 61 ze zm.; dalej: O.p.) przez prowadzenie postępowania w sposób arbitralny z naruszeniem zasady zaufania i zaniechanie pełnej analizy okoliczności, w jakich znalazła skarżąca i ograniczenie się do pobieżnej analizy postanowień Umowy D-50, bez sprawdzenia przyczyn zawarcia tej Umowy i bez odwołania się do brzmienia z dnia 8 września 2000r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (tekst jedn. Dz. U. z 2014r., poz. 1160 ze zm., dalej: ustawa o komercjalizacji), a także bez analizy faktycznych stosunków pomiędzy skarżącą a P., co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że P. nie jest posiadaczem samoistnym tych nieruchomości;

2) art. 210 § 1 pkt 6 i pkt 4 O.p. przez nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do istotnych okoliczności sprawy, pominięcie niektórych faktów i niepowołanie przepisów ustawy o komercjalizacji, które mają zastosowanie w sprawie;

3) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) przez bezpodstawne uznanie, że ocena prawna dokonana przez Sąd przy określonych założeniach faktycznych wiąże stronę przeciwną również w przypadku, gdy ustalony w sprawie stan faktyczny nie spełnia tych założeń;

4) art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.p.o.l. w zw. z art. 336 ustawy z 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 380 ze zm., dalej: k.c.) w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 w zw. z art. 17 ust. 6 i art. 18 ust. 1 i 2 ustawy o komercjalizacji oraz art. 4 ustawy z dnia 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 1727 ze zm.) przez ich błędna interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości, podczas gdy to P. jest posiadaczem samoistnym tych nieruchomości, a w konsekwencji posiada również status podatnika, ponieważ z mocy ustawy o komercjalizacji wstąpiła w prawa i obowiązki skarżącej w zakresie zarządzania liniami kolejowymi i docelowo nieruchomości gruntowe pod liniami kolejowymi mają stanowić składnik majątku P.;

5) art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. przez błędną interpretacje i niezastosowanie, polegające na uznaniu, że skarżącą jest podatnikiem podatku od nieruchomości, podczas gdy to P. jest posiadaczem tych nieruchomości na podstawie tytułu prawnego, a w konsekwencji P. posiada również status podatnika.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalając skargę wskazał, że przedmiotem sporu – na obecnym etapie sprawy – jest między organem odwoławczym a skarżącą spółką kwestia, czy podatnikiem podatku od nieruchomości za 2009 r. w stosunku do spornych działek jest spółka, czy P. Skarżąca spółka jest bowiem użytkownikiem wieczystym gruntów, które zostały przekazane do korzystania P. na podstawie Umowy [...]. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Zwrócono uwagę, że poprzednio rozstrzygając sprawę WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 19 października 2015r., sygn. akt I SA/Wr 1486/15, ocenił legitymację prawnopodatkową skarżącej spółki. WSA we Wrocławiu przypomniał, że już w wyroku z dnia 6 marca 2014r., sygn. akt I SA/Wr 72/14, WSA we Wrocławiu uznał, że podatnikiem jest skarżąca spółka, nie zaś P.

Natomiast w wyroku z dnia 11 czerwca 2015r., sygn. akt II FSK 2123/14, NSA uznał za bezzasadny zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. niezastosowanie art. 3 ust. 3 u.p.o.l. w związku z art. 336 k.c. i uznanie spółki za podatnika, podczas gdy podatnikiem winien być posiadacz samoistny, czyli P. P.S.A., dalej "P.". Sąd drugiej instancji przychylił się bowiem do stanowiska Sądu pierwszej instancji, że skarżąca spółka jest podatnikiem podatku od nieruchomości w odniesieniu do gruntów, które zostały przekazane do odpłatnego użytkowania P., a następnie nie zostały wniesione jako wkład niepieniężny do P.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, wyrażona w taki sposób ocena prawna, w ww. orzeczeniach sądowych, wiąże także Sąd na obecnym etapie sprawy. Sąd zauważył przy tym, że zarówno wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2015r., sygn. akt II FSK 2123/14, jak i wydany w jego następstwie wyrok WSA z dnia 19 października 2015r., sygn. akt I SA/Wr 1486/15, są prawomocne.

Od ww. wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 23 listopada 2016 r. spółka wniosła skargę kasacyjną zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."):

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie;

1) art. 153 p.p.s.a. przez bezpodstawne uznanie przez Sąd I instancji, że ocena prawna dokonana przez Sądy: WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 19 października 2015 r. (sygn. akt I SA/Wr 1486/15) oraz NSA w wyroku z dnia 11 czerwca 2015 r. (sygn. II FSK 2123/14) przy określonych założeniach faktycznych wiąże Sąd I instancji również w przypadku, gdy ustalony w sprawie rzeczywisty stan faktyczny nie jest zgodny z tymi założeniami;

2) art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez Stronę przeciwną przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 153 p.p.s.a. przez bezpodstawne uznanie, że ocena prawna dokonana przez Sądy: WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 19 października 2015 r. (sygn. akt I SA/Wr 1486/15) oraz NSA w wyroku z dnia 11 czerwca 2015 r. (sygn. II FSK 2123/14) przy określonych założeniach faktycznych wiąże Stronę przeciwną również w przypadku, gdy ustalony w sprawie rzeczywisty stan faktyczny nie jest zgodny z tymi założeniami;

- art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. przez prowadzenie postępowania w sposób arbitralny z naruszeniem zasady zaufania i zaniechanie pełnej analizy okoliczności, w jakich znalazła się Skarżąca i ograniczenie się do pobieżnej analizy postanowień Umowy, bez sprawdzenia przyczyn zawarcia tej umowy i bez odwołania się do postanowień Ustawy o komercjalizacji, a także bez analizy faktycznych stosunków pomiędzy Skarżącą a P. S.A., a także przez zaniechanie jakiejkolwiek analizy tytułu prawnego Skarżącej do spornych nieruchomości, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że P. nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości;

- art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. przez nieodniesienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do istotnych okoliczności sprawy, pominięcie niektórych faktów i niepowołanie przepisów Ustawy o komercjalizacji, które mają zastosowanie w sprawie;

3) art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez Stronę przeciwną prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm. w brzmieniu z 2009 r., dalej: "u.p.o.l" ) w zw. z art. 336 Kodeksu cywilnego ("Kc") w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 w zw. z art. 17 usi 6 i art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 września 2000 r. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 28 marca 2003 r. o zmian'' ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "P." oraz o zmianie ustawy o gospodarne nieruchomościami, oraz art. 5 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2007 r., Nr 16, poz. 9 ze zm.) przez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że Skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości, podczas gdy P. jest posiadaczem samoistnym tych nieruchomości, a w konsekwencji posiada również status podatnika, ponieważ z mocy Ustawy o komercjalizacji wstąpiła w prawa i obowiązki Skarżącej w zakresie zarządzania liniami kolejowymi i docelowo nieruchomości gruntowe pod liniami kolejowymi mają stanowić składnik majątku P., co wynika z Ustawy o komercjalizacji;

- art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. przez błędną interpretację i niezastosowanie, polegające na uznaniu, że Skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości, podczas gdy to P. jest posiadaczem tych nieruchomości na podstawie tytułu prawnego, a w konsekwencji posiada również status podatnika — ten zarzut został sformułowany wyłącznie z ostrożności procesowej, na wypadek nieuznania za zasadny poprzedniego zarzutu naruszenia prawa materialnego.

W skardze kasacyjnej zarzucono także na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię na skutek uznania związania poprzednimi wyrokami sądów administracyjnych, a mianowicie:

1) art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.p.o.l. w zw. z art. 336 Kc w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 w zw. z art. 17 ust. 6 i art. 18 ust. 1 i 2 Ustawy o komercjalizacji w brzmieniu nadanym Nowelizacją oraz art. 5 Utk przez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że Skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości, podczas gdy to P. jest posiadaczem samoistnym tych nieruchomości, a w konsekwencji posiada również status podatnika, ponieważ z mocy Ustawy o komercjalizacji wstąpiła w prawa i obowiązki Skarżącej w zakresie zarządzania liniami kolejowymi i docelowo nieruchomości gruntowe pod liniami kolejowymi mają stanowić składnik majątku P., co wynika z Ustawy o komercjalizacji;

2) art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l przez błędną interpretację i niezastosowanie, polegające na uznaniu, że Skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości, podczas gdy to P. jest posiadaczem tych nieruchomości na podstawie tytułu prawnego, a w konsekwencji posiada również status podatnika - ten zarzut został sformułowany wyłącznie z ostrożności procesowej, na wypadek nieuznania za zasadny poprzedniego zarzutu naruszenia prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie od Strony przeciwnej na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka podniosła m.in., że zasada związania, o której mowa w art. 153 p.p.s.a., na którą powoływał się Sąd pierwszej instancji, odnosi się do oceny prawnej w odniesieniu do przyjętego przez Sąd stanu faktycznego, tymczasem w zakresie okoliczności stanu faktycznego w ogóle nie ustalono, jaki tytuł prawny przysługuje Skarżącej do spornych gruntów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze wniosło o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, nie zasługiwała na uwzględnienie.

Poddana ocenie sądowoadministracyjnej sprawa dotyczy opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2009 r. działek gruntu oznaczonych w ewidencji gruntów i budynku numerami [...]. Mimo sformułowania w skardze kasacyjnej wielu zarzutów, opartych zarówno na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 1 oraz pkt 2 p.p.s.a., Spółka w istocie podważa przypisanie jej w stosunku do wymienionych nieruchomości statusu podatnika, podczas gdy – jej zdaniem – podatnikiem tym była spółka P. S.A., której sporne grunty zostały przekazane do nieodpłatnego korzystania na podstawie umowy [...] z dnia 27 września 2001 r.

W tym miejscu zauważyć wypada, że zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze oraz Sąd pierwszej instancji, wydając stosowne rozstrzygnięcia działały w warunkach związania prawomocnym wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 1486/15, jak i poprzedzającym go wyrokiem NSA z dnia 11 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 2123/14. Stosownie bowiem do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z kolei w myśl unormowaniu zawartemu w art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ograniczenia w zakresie formułowania zarzutów skargi kasacyjnej, jak i związanie sądu pierwszej instancji wykładnią prawa dokonaną przez NSA (art. 190 p.p.s.a.), czy też oceną prawną dokonaną w prawomocnym wyroku pierwszoinstancyjnym (art. 153 p.p.s.a.) są konsekwencją prawomocności orzeczeń (art. 168 oraz art. 170-171 p.p.s.a.). W związku z tym, merytorycznej ocenie podlegają jedynie te zarzuty skargi kasacyjnej, które dotyczą zawężonych po poprzednich prawomocnych wyrokach "granic sprawy". Zarzuty wykraczające poza kwestie będące przedmiotem rozważań NSA w poprzednim wyroku, nie mogą być uwzględnione, a nawet poddane merytorycznej ocenie. Takiej ocenie Naczelny Sąd Administracyjny może poddać jedynie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące zagadnień, w których nie wypowiedział się w poprzednim wyroku prawomocnym wyroku wojewódzki sąd administracyjny lub NSA. Poza granicami sprawy kasacyjnej pozostają w takim wypadku nowe okoliczności faktyczne, których żadna ze stron postępowania sądowo-administracyjnego wcześniej nie podnosiła. Aspekt ten można ewentualnie analizować w ramach odrębnego postępowania wznowieniowego.

Należy zatem wskazać, że w wyroku z dnia 11 czerwca 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że Skarżąca zachowała "własność oddanych do używania P. S.A. gruntów, a P. S.A. na mocy umowy [...] stała się posiadaczem zależnym, a nie posiadaczem samoistnym. Obowiązek podatkowy ciąży zatem na Skarżącej, a nie na P. S.A." W wynika ponownego rozpatrzenia sprawy, w prawomocnym wyroku z dnia 29 października 2015 r. WSA we Wrocławiu, potwierdził stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że skarżąca Spółka jest podatnikiem podatku od nieruchomości w odniesieniu do spornych gruntów. Niezależnie od tego zauważyć wypada, że już z samego brzemienia § 1 umowy nr D[...] z dnia 27 września 2001 r., zawartej pomiędzy Skarżącą a P. S.A. wynika, że objęte jej przedmiotem składniki, opisane w załącznikach 1-4, oddane zostały P. do odpłatnego korzystania, w zamian za ustalony czynsz pieniężny. Posiadanie przez spółkę P. nie może być w konsekwencji rozpatrywane w kategoriach posiadania samoistnego opisanego w przepisie art. 336 kodeksu cywilnego.

W istocie, po wskazanym wyroku NSA z dnia 11 czerwca 2015 r. oraz WSA we Wrocławiu z dnia 29 października 2015 r. granice sprawy, która mogła zostać poddana kontroli sądowo-administracyjnej zostały zawężone jedynie do oceny sposobu opodatkowania działki nr [...]. Konsekwencją tego była kolejna decyzja, w której organ odwoławczy uwzględnił wskazania sądów i wyłączył z opodatkowania sporną działkę gruntu nr [...], czego zresztą strona z oczywistych względów nie neguje.

W skardze kasacyjnej Spółka podejmuje polemikę z ustaleniami faktycznymi, przyjętymi przez WSA za podstawę orzekania w zaskarżonym wyroku z dnia 23 listopada 2016 r., a które doprowadziły do konstatacji, że to ona jest podatnikiem podatku od nieruchomości w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Jak wynika z poprzednich rozważań argumentacja ta nie może zasługiwać na uwzględnienie, ponieważ w istocie wykracza poza granice sprawy poddanej ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na tym etapie postępowania.

Nie dostrzegając zatem, by w sprawie doszło do naruszenia wskazanych w podstawach kasacyjnych przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił, a o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł na podstawie art. 209 w zw. z art. 205 § 2 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a.