Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 377/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w całości
Powołane przepisy: article: art. 15, 17, 20, 28
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2011 r. sprawy ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Gminy w Jasienicy z dnia 15 lipca 2010 r. nr XLVII/440/10 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

W dniu 8 kwietnia 2010 r. Rada Gminy Jasienica podjęła uchwałę Nr XLV/423/2010 w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Jasienica.

Z kolei uchwałą Nr XLVII/440/10 z dnia 15 lipca 2010 r. Rada dokonała zmiany fragmentu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jasienica dla sołectwa Międzyrzecze Górne - dz. nr 473/2. Uchwała opublikowana została w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego z dnia 14 września 2010 r. (Nr 184, poz. 2880).

Pismem z dnia 28 kwietnia 2011 r. Wojewoda Śląski, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. 2001 r., Nr 142, poz.1591 z późn. zm.) zaskarżył powyższą uchwałę wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości, jako podjętej z naruszeniem prawa. Zdaniem organu nadzoru uchwała narusza bowiem przepis art. 9 ust. 4 oraz art. 15 ust. 1, art. 17 pkt 4 oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm., zwanej dalej u.p.z.p.), poprzez brak zgodności jej zapisów z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr XLV/423/2010 z dnia 8 kwietnia 2010 r. Stosownie do art. 9 ust. 4 ustawy ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. W myśl art. 15 ust. 1 ustawy wójt sporządza projekt planu miejscowego zgodnie z zapisami studium. Natomiast zgodnie z art. 17 pkt 4 ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały) wójt gminy sporządza projekt planu miejscowego, uwzględniając ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Z kolei, przepis art. 20 ust. 1 ustawy stanowi, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium (...). Regulacje te należy zastosować także przy zmianach uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z art. 27 ww. ustawy zmiana planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim jest on uchwalany. Zgodnie z ustaleniami uchwalonego przez Radę Gminy Jasienica Studium dla terenów usług ponadlokalnych, oznaczonych na rysunku studium symbolem "U", przewiduje się lokalizację: usług oświaty, zdrowia i kultury. Natomiast na terenie objętym zaskarżoną uchwałą oznaczonym na rysunku planu symbolem "U 01" jako przeznaczenie terenu wprowadzono: usługi, handel, centra magazynowo - dystrybucyjne, składy. Tymczasem funkcja magazynowo - składowa została dopuszczona w studium na terenach przemysłowych, składowych, gospodarczych i usługowych, oznaczonych symbolem "JPG". Wojewoda Śląski podkreślił nadto, iż w petitum wyżej wymienionej uchwały Rada Gminy Jasienica dokonała stwierdzenia zgodności planu z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Jasienica - stosownie do przepisu art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stwierdzenie to - jak wykazano powyżej - jest niezgodne ze stanem faktycznym. W toku badania legalności wskazanej uchwały organ nadzoru stwierdził także, iż doszło do naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy w związku z § 4 pkt 6 i § 7 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587). Zgodnie z przywołanym wyżej przepisem art. 15 ust. 2 pkt 6 wskazanej ustawy, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo "zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów". Z kolei, zgodnie z przepisem § 4 pkt 6 powołanego rozporządzenia jednym ze standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego są ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, które powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Natomiast zgodnie z § 7 pkt 8 ww. rozporządzenia projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać linie zabudowy oraz oznaczenia elementów zagospodarowania przestrzennego terenu. Tymczasem w przedmiotowej uchwale nie dopełniono wymogu określenia linii zabudowy dla terenu oznaczonego symbolem "U 01", a także wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu. Tym samym doszło do naruszenia ww. przepisów rozporządzenia. Zastrzeżenia organu nadzoru budzi także wielokrotne odesłanie w uchwale do bliżej nieokreślonych "przepisów odrębnych". Postanowienia takie zawarte są w § 5 pkt 3 ppkt 5,6,7,8 oraz z pkt 6 ppkt 1 i 3 przedmiotowej uchwały. Wystąpienie wyliczonych naruszeń prawa przesądza, zdaniem Wojewody Śląskiego, o konieczności stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Jasienica wniósł o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu wskazał, iż Wojewoda Śląski nie określił prawidłowo organu, którego działanie zaskarża (Wójt nie sprecyzował jaki błąd, jego zdaniem, popełnił organ nadzoru). Odnośnie natomiast merytorycznych zarzutów skargi wyjaśnił, że teren będący przedmiotem zmiany planu miejscowego jest położony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w jednostce "U" tj.: "usługi ponadlokalne". Studium proponuje dla terenów "U" lokalizację centrów stanowiących teren inwestycyjny dla nowych struktur centrotwórczych, koncentrujących obiekty usługowe. Dla przykładu studium podaje rodzaje usług jakie mogłyby się znaleźć w tym terenie. Są to: obiekty handlowo -gastronomiczne, administracyjne, bankowe, telekomunikacyjne, zdrowia. Wymienione usługi nie stanowią katalogu zamkniętego, a są jedynie przykładami. Dla terenów "U" również zapisano lokalizację usług podstawowych, tj. usługi oświaty, zdrowia i kultury. Jednak zaznaczono, że lokalizacja usług podstawowych powinna odbywać się w centrach wsi i to na zasadzie preferencji. Teren będący przedmiotem zmiany nie jest położony w centrum wsi, zatem nie jest predysponowany zgodnie z wytycznymi studium do lokalizacji usług podstawowych. W związku z tym dyspozycja funkcji na tym obszarze powinna dotyczyć ogólnych zapisów dla jednostki "U", czyli m. in. handlu o zasięgu ponadlokalnym. Proponowane w zmianie planu miejscowego zapisy są zatem zgodne ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W dalszej kolejności Wójt Gminy Jasienica wskazał, że dla terenu będącego przedmiotem zmiany faktycznie nie wyznaczono linii zabudowy. Teren będący przedmiotem zmiany planu jest już jednak w dużej części zainwestowany. Na działce zlokalizowany jest budynek - salon sprzedaży oraz serwis samochodowy, parkingi, place manewrowe, place na których składowane są samochody. Ponadto w części terenu przebiegają podziemne sieci infrastruktury technicznej, które generują strefy dla zagospodarowania i zabudowy. Teren nie przylega także bezpośrednio do drogi publicznej. Analiza przeprowadzona na etapie projektowania wykazała, że brak jest podstaw merytorycznych do ustalenia linii zabudowy. Ewentualne ustalenie linii zabudowy w większości byłoby w kolizji z ustaleniami przepisów odrębnych i norm dla stref technicznych uzbrojenia terenu oraz przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które regulują odległości zabudowy między innymi od granicy działki. Istniejąca zabudowa jest zlokalizowana przynajmniej od dwóch stron w odległości nie pozwalającej zbliżyć się jeszcze więcej do granicy terenu (granicy działki). Od strony zachodniej pomiędzy budynkiem a granicą terenu jest droga dojazdowa. Natomiast od strony północnej i wschodniej wystarczające są regulacje ww. rozporządzenia. Ustalenie linii zabudowy w innej odległości jak podana w ww. rozporządzeniu nie ma żadnego znaczenia z punktu widzenia ochrony ładu przestrzennego. W kwestii ustalenia "wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do działki lub terenu" w tekście uchwały wprowadzono ustalenia charakterystyczne dla obszaru opracowania planu uwzględniające istniejące ograniczenia. Ograniczenia dotyczące powierzchni zabudowy wynikają z jednoczesnego spełnienia następujących ustaleń planu: minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej - 20% powierzchni działki, zachowanie minimalnych odległości wynikających z przepisów odrębnych oraz norm w stosunku do sieci i urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej, strefa ograniczonego użytkowania, lokalizacja miejsc parkingowych oraz garaży w granicach działki inwestora w ilości wystarczającej dla obsługi projektowanej funkcji, jednak nie mniej niż 1 miejsce parkingowe na każde 25 m2 powierzchni użytkowej usług. Powierzchnia zabudowy została zatem ściśle określona, wynika bowiem z wyliczenia terenu dla powyższych wskaźników. Z kolei przywołanie w uchwale "przepisów odrębnych" ma funkcję informacyjną dla inwestora. Zastosowanie lub pominięcie zdania: "stosownie do przepisów odrębnych" nie powoduje zmiany znaczenia ustalenia planu. Ustalenie to nie tworzy dodatkowej treści planu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, wyliczone w przywołanym przepisie postanowienia, a także inne akty lub czynności podejmowane przez organy administracji publicznej oraz organy samorządu terytorialnego, w tym akty prawa miejscowego, a także akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego i bezczynność organów we wskazanych w ustawie przypadkach. Stosownie z kolei do art. 147 § 1 p.p.s.a sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej uchwały wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Przystępując do szczegółowych rozważań w pierwszej kolejności odnieść się należy zatem do tych ustaleń planu, których wadliwość przesądziła o konieczności stwierdzenia nieważności całej uchwały.

Wskazać w tym miejscu należy, iż w myśl art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Nie oznacza to jednak, iż kształtowanie polityki przestrzennej może mieć charakter arbitralny, a przepisy zezwalają radzie gminy na dowolność zawartych w planie zagospodarowania ustaleń. Przeciwnie, szczegółowość przepisów art. 9 - 20 wskazanej wyżej ustawy, regulujących tryb prowadzenia prac nad opracowaniem kolejno najpierw studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a następnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednoznacznie wskazuje na to, iż każde zawarte w planie ustalenie wymaga stwierdzenia zgodności ze studium, rozpatrzenia ewentualnych uwag, analizy sposobu realizacji zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasad ich finansowania. Także zakres tematyczny ustaleń, które obowiązkowo znaleźć winny swoje odzwierciedlenie w planie miejscowym został przez ustawodawcę doprecyzowany w art. 15 ust. 2 ustawy.

Stosownie do art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. W konsekwencji, stosownie do art. 14 ust. 5 tejże ustawy przed podjęciem przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązkiem organu wykonawczego gminy jest wykonanie analizy dotyczącej m.in. stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań planistycznych z ustaleniami studium. Także sporządzenie projektu planu miejscowego następuje m.in. zgodnie z zapisami studium (art. 15 ust. 1 tej ustawy). Wreszcie, zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy, plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium.

W świetle art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkuje nieważnością uchwały rady gminy w całości lub części. Kwestię zgodności ustaleń planu co do przeznaczenia terenu z postanowieniami studium jako wiążącymi na etapie opracowania planu, należy zaś niewątpliwie zaliczyć właśnie do zasad planistycznych. Stąd też stwierdzenie przez sąd administracyjny takiego naruszenia w postaci niezgodności ustaleń studium z ustaleniami uchwalonego planu miejscowego obliguje do wyeliminowania wadliwego aktu prawa miejscowego w drodze stwierdzenia jego nieważności w całości lub w części, niezależnie od upływu czasu od daty podjęcia uchwały (art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym).

Odnosząc powyższe uwagi do podlegającej kontroli uchwały Rady Gminy Jasienica (notabene, co uszło uwadze organu nadzoru, w wersji przedłożonej Sądowi przez Radę Gminy, opatrzonej pieczątką Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego, akt zatytułowany jest błędnie "Uchwała Nr XLVII/440/10 Wójta Gminy Jasienica" – w wersji przedłożonej przez organ nadzoru, opatrzonej identyczną pieczątką błędu tego nie ma) stwierdzić należy, iż choć na wstępie uchwały widnieje potwierdzenie, że uchwała zapadła po stwierdzeniu przez Radę zgodności ze Studium (bez wskazania daty jego uchwalenia i nr uchwały), w rzeczywistości porównanie stosownych ustaleń Studium z ustaleniami uchwalonego planu na wniosek o zgodności ustaleń w żadnej mierze nie zezwala. Podzielić bowiem należy w pełni przekonanie Wojewody Śląskiego, iż pomiędzy ustaleniami przewidzianymi dla terenu oznaczonego symbolem "U" w Studium i ustaleniami odnoszącymi się do ww. strefy oznaczonej w planie symbolem "U 01" (obejmującym jedynie jedną działkę, położoną w całości w tej właśnie strefie) występuje istotna kolizja.

Bezspornym jest w tej mierze, iż w dacie uchwalenia planu miejscowego w obrocie prawnym funkcjonowała uchwała z dnia 8 kwietnia 2010 r. Nr XLV/423/2010 w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Jasienica. Uchwała ta dla strefy oznaczonej symbolem "(U) USŁUGI PONADLOKALNE" przewiduje, iż na terenie tym należy rozwijać cyt. "gminne centrum administracyjno-usługowe" w Jasienicy, ze szczególnym uwzględnieniem łatwej dostępności podstawowych usług dla ludności. Wskazując jakie struktury centrotwórcze na terenie tym winny powstać wskazano w Studium obiekty handlowo-gastronomiczne, administracyjne, bankowe, telekomunikacji, zdrowia, kultury, hotelowe z zastrzeżeniem, iż obiekty te winny posiadać wysokie walory użytkowe i estetyczne. Z kolei centra wiejskie pozostałych wsi winny preferować rozwój usług podstawowych, takich jak usługi oświaty, zdrowia i kultury. Ani zatem w przypadku centrum administracyjno-usługowego w Jasienicy, ani też w odniesieniu do centrów wiejskich pozostałych wsi Studium nie przewidziało w strefie "U" ani magazynów bądź składów ani też jakiejkolwiek wytwórczości. Także na rysunku Studium teren ten oznaczony został jako usługi ponadlokalne. Niewątpliwym jest, analizując tekst i rysunek studium, iż nie uwzględnienie w strefie "U" magazynów, składów i wytwórczości nie wynikało z przeoczenia, bądź braku precyzji sformułowań, którymi Rada Gminy posłużyła się opracowując Studium. Zarówno magazyny i składy, jak też obiekty wytwórczości zostały bowiem precyzyjnie w Studium przewidziane, tyle że nie w strefie "U". Stosownie do ustaleń Studium magazyny, składy i obiekty rzemiosła i wytwórczości przewidziane zostały bowiem na terenie oznaczonym symbolem "(PG) TERENY PRZEMYSŁOWE, SKŁADOWE, GOSPODARCZE I OBSŁUGOWE".

Z kolei uchwalony w dniu 15 lipca 2010 r. plan miejscowy, obejmujący działkę nr [...] położoną w sołectwie Międzyrzecze Górne na terenie oznaczonym symbolem "U 01" określa teren ten jako "Usługi, handel, centra magazynowo-dystrybucyjne, składy i drobna wytwórczość". Niewątpliwym jest zatem, że wprowadzenie w planie miejscowym dla terenu oznaczonego symbolem "U 01" oprócz przeznaczenia związanego z usługami przewidzianymi w Studium także składów, centrów magazynowo-dystrybucyjnych i drobnej wytwórczości (zdefiniowanej w § 4 uchwały jako działalność gospodarcza obejmująca podmioty gospodarcze wytwarzające dobra o charakterze produkcyjnym i rzemieślniczym) pozostaje w istotnej sprzeczności z ustaleniami Studium. Nie odpowiada tym samym rzeczywistemu stanowi rzeczy deklaracja Rady Gminy Jasienica, iż uchwałę w przedmiocie planu podjęła po ustaleniu zgodności z ustaleniami Studium. Wskazana wyżej kolizja pomiędzy przewidzianym w Studium przeznaczeniem i funkcjami terenu "U" a postanowieniami planu miejscowego w przedmiocie strefy "U 01" powoduje, iż zaskarżona uchwała, jako naruszająca zasady sporządzania planu miejscowego, musi zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. W konsekwencji Sąd zobligowany jest, w oparciu o art. 28 ust. 1 u.p.z.p. stwierdzić jej nieważność w całości. Z uwagi bowiem na to, że przedmiotowa uchwała obejmuje tylko jedną działkę i odnosi się jedynie do strefy "U 01" stwierdzenie nieważności uchwały w części nie byłoby możliwe.

Wobec stwierdzenia nieważności całości zaskarżonej uchwały z uwagi na naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, pozbawione głębszego celu stało się dokonanie przez Sąd szczegółowej analizy innych wskazanych przez organ nadzoru naruszeń dokonanych zaskarżoną uchwałą. Nie wdając się zatem w szczegółowe rozważania wskazać jednak należy, iż Sąd podziela podniesione przez organ nadzoru zarzuty dotyczące braku wyznaczenia linii zabudowy. Brak ten przyznany zresztą został przez Wójta Gminy Jasienica w odpowiedzi na skargę z argumentacją jednak, iż ustalenie to nie byłoby możliwe m.in. z uwagi na obecnie istniejące zainwestowanie terenu., nie miałoby też żadnego znaczenia dla ładu przestrzennego. Wskazać w tym miejscu należy, że stosownie do art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in. parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. W konsekwencji faktu, iż przytoczony powyżej przepis stanowi normę o charakterze ius cogens organ gminy podejmujący uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może pominąć żadnego z wskazanych w art. 15 ust. 2 elementów. Rada gminy jest bowiem zobowiązana do wyczerpania zakresu upoważnienia ustawowego poprzez uregulowanie wszystkich kwestii uznanych przez ustawodawcę za istotne. Wymogi w zakresie linii zabudowy precyzuje § 4 pkt 6 i § 7 pkt 8 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w myśl których ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu (§ 4 pkt 6) natomiast projekt rysunku planu powinien zawierać linie zabudowy oraz oznaczenia elementów zagospodarowania przestrzennego terenu (§ 7 pkt 8).

Sąd podziela także zastrzeżenia Wojewody Śląskiego wobec wielokrotnego posłużenia się w uchwale odesłaniem do bliżej nieokreślonych "przepisów odrębnych". Choć taki sposób redakcji ustaleń planu, wobec braku zakazu stosowania norm otwartych, trudno uznać za istotną wadliwość to jednak warto wskazać, że czyni on ustalenia planu nieprecyzyjnymi, uniemożliwia też de facto osobom bez fachowego przygotowania właściwe odczytanie i interpretację odsyłających do przepisów odrębnych postanowień planu.

W konsekwencji powyższych uwag w myśl art. 147 § 1 p.p.s.a Sąd obowiązany był stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Sąd nie odniósł się natomiast do kwestii ewentualnego wstrzymania wykonania tej uchwały (art. 152 p.p.s.a.) albowiem wstrzymanie wykonania nie może dotyczyć przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie (art. 61 § 3 p.p.s.a.).