Wyrok Sądu Najwyższego, sygn. akt III RN 102/98
Sąd Najwyższy
Data orzeczenia: 1999-01-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 83 ust. 1
journal: Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312
law: Obwieszczenie Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą z dnia 16 maja 1994 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo celne.

SENTENCJA

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjnego "DiM" (...) na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł (...) w przedmiocie wymiaru cła na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 1997 r. V SA 520/96

uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rewizja nadzwyczajna jest uzasadniona.

Stosownie do wyraźnego postanowienia art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 43 poz. 189 wraz ze zmianą wprowadzoną art. 98 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji - Dz.U. nr 133 poz. 882/ sześciomiesięczny termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej liczyć należy od daty "doręczenia" /a nie od daty "wydania"/ prawomocnego orzeczenia, którego rewizja nadzwyczajna dotyczy, dlatego w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw dla odrzucenia rewizji nadzwyczajnej.

Natomiast art. 155 Kpa określa prawne przesłanki dopuszczalności uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej, na mocy której strona nabyła prawa, co odnosi się także do sytuacji, w której ostateczna decyzja administracyjna nakłada na stronę określone obowiązki, a tym samym kształtuje jej sytuacje prawną /por. wyrok Najwyższego Trybunału Administracyjnego z dnia 27 stycznia 1932 r., 1.Rej. 7168/29; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 1985 r., III SA 1003/85 - OSPiKA 1987 Nr 7-8 poz. 163; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 1997 r., III RN 92/97 - OSNAPU 1998 Nr 10 poz. 290/. Jednakże należy mieć na uwadze, że uchylenie lub zmiana decyzji w trybie art. 155 Kpa może mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy brak jest podstaw prawnych dla jej uchylenia lub zmiany w trybie wznowienia postępowania /art. 145 par. 1 Kpa/ lub dla stwierdzenia nieważności tej decyzji /art. 156 par. 1 Kpa/. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wydając wyrok nie wziął pod uwagę, że zaskarżona do tego Sądu decyzja Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 11 grudnia 1995 r. (...) wydana została w wyniku postępowania administracyjnego prowadzonego na skutek wniosku strony o uchylenie w trybie art. 155 Kpa prawomocnej już decyzji administracyjnej Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 22 grudnia 1994 r. (...), który został uzasadniony tym, że organ celny zaliczył importowany przez stronę towar do niewłaściwej, w opinii strony, pozycji kodu taryfy celnej /do pozycji kodu PCN nr 4811 39 00 0 zamiast do pozycji kodu PCN 4819 20 10 0/ i w konsekwencji naliczył z tego tytułu nienależne cło. Oznacza to, że jakkolwiek w pismach procesowych składanych w niniejszej sprawie strona powoływała się wyłącznie na swój "słuszny interes", to jednak wniosek o uchylenie w trybie art. 155 Kpa niekorzystnej dla niej decyzji oparła faktycznie na zarzucie naruszenia prawa przez organy celne, który był już uprzednio przedmiotem wydanej w wyniku odwołania strony decyzji Prezesa Głównego Ceł z dnia 22 grudnia 1994 r., która stała się prawomocna. Tymczasem na gruncie obowiązującego porządku prawnego zarzut taki stanowić mógł podstawę zarówno skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego od decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 22 grudnia 1994 r., której jednak strona nie wniosła, jak i podstawę wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, o ile w grę wchodziło rażące naruszenie prawa /art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa/, czego jednak strona nie zarzuciła.

Natomiast zarzut naruszenia prawa nie może stanowić podstawy dla uchylenia lub zmiany decyzji w trybie art. 155 Kpa. Z tej samej przyczyny w rozpoznawanej sprawie nie było dopuszczalne uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny decyzji ostatecznej wydanej na podstawie art. 155 Kpa, skoro organ administracyjny odmówił uchylenia lub zmiany innej decyzji ostatecznej.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy (...) orzekł, jak w sentencji.