Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1020/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1, 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego stanu pasa drogowego oraz nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z 25 kwietnia 2016 r. M. M. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "A." (dalej: "skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] marca 2016 r., nr [...], w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego stanu pasa drogowego oraz nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. W przedmiotowej skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, że skarżący korzysta z dofinansowania pozyskanego ze środków Unii Europejskiej i w przypadku usunięcia linii telekomunikacyjnych przed ustaniem okresu trwałości projektu może być on, pomimo korzystnego dla niego rozstrzygnięcie, zmuszony zwrócić pobrane dofinansowanie, w związku z czym powstanie roszczenie o zapłatę w stosunku do organu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o nieuwzględnienie złożonego wniosku i wskazał, że z uwagi na niewielką liczbę klientów skarżącego czasowy brak dostępu do oferowanych usług telekomunikacyjnych nie stanowi znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.". Ponadto organ podniósł, że usunięcie napowietrznych elementów sieci telekomunikacyjnej nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków, gdyż ponowny montaż tych elementów jest zadaniem stosunkowo łatwym technicznie i niewymagającym dużej ilości czasu ani znacznych środków finansowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę, gdyż to na stronie ciąży obowiązek wykazania, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08).

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie przedstawił dowodów, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie ustawowych przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. W szczególności skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających jego sytuację finansową i pozwalających na ustalenie, czy poniesienie nałożonej opłaty w wysokości 27,45 zł spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący powołując się ponadto na możliwość powstania konieczności zwrotu uzyskanego dofinansowania projektu z uwagi na niezachowanie okresu trwałości projektu, nie wykazał w żaden sposób czy zwrot taki spowoduje wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków ani czy w związku ze zwrotem powstanie szkoda w wysokości uzasadniającej jej uznanie za znaczną. W ocenie Sądu również dokumentacja zawarta w aktach administracyjnych sprawy nie pozwoliła na ustalenie, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.