Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 295/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2022-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Kara administracyjna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 99a pkt 1, art. 100 ust. 1, art. 100a ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 422
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej - t.j.
article: art. 89 ust. 1 pkt 7, art. 89 ust. 4 pkt 6, art. 15f ust. 5,
journal: Dz.U. 2022 poz 888
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j.)
article: art. 91, art. 122, art. 180, art. 187 par. 1, art. 188, art. 191,
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant Marta Gajowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 22 sierpnia 2022 r., nr 1601-IOA.4246.18.2022 w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu niewypełnienia obowiązków wynikających z przepisów ustawy o grach hazardowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 31 marca 2022 r., nr 388000-COP.4246.87.2021.DK, Naczelnik Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu (zwany dalej organem lub organem pierwszej instancji) nałożył na F. Sp. z o.o. we W. (zwaną dalej Spółką lub skarżącą), jako przedsiębiorcę telekomunikacyjnego karę pieniężną w kwocie 3.000 zł z tytułu niewypełnienia obowiązków wynikających z art. 15f ust. 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie O.p., oraz art. 15f ust. 1 i ust. 5, art. 89 ust. 1 pkt 7 i ust. 4 pkt 6, art. 90 ust. 1 pkt 2 i ust. 1b pkt 2, art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 2094, z późn. zm. [na dzień orzekania przez organ odwoławczy - Dz. U. z 2022 r. poz. 888, z późn. zm.]), zwanej dalej ustawą. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan faktyczny sprawy, podając, że w dniu 10 czerwca 2021 r. pracownicy Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu rozpoczęli czynności audytowe w Spółce w zakresie wypełnienia przez Spółkę obowiązków wynikających z art. 15f ust. 5 ustawy. W wyniku podjętych działań, udokumentowanych w Raporcie z czynności audytowych z dnia 24 czerwca 2021 r., nr [...], organ ustalił, że Spółka jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym wypisanym w dniu 30 maja 2018 r. do dostępnego na stronie internetowej https://bip.uke.gov.pl/rpt Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych pod pozycją [...]. W rejestrze w punkcie ogólny opis sieci telekomunikacyjnej, usługi telekomunikacyjnej lub udogodnień towarzyszących wyszczególniono m.in. świadczenie usług telekomunikacyjnych/usługa telekomunikacyjna sprzedawana we własnym imieniu i na własny rachunek, wykonywana przez innego dostawcę usług/zapewnianie dostępu do sieci Internet. Natomiast jako obszar, na którym będzie wykonywana działalność telekomunikacyjna, wskazana została Rzeczypospolita Polska. Ponadto fakt wykonywania działalności gospodarczej przez Spółkę i świadczenie usług telekomunikacyjnych, w tym przetwarzanie danych, zarządzanie stronami internetowymi (hosting) i podobną działalność potwierdzają dane zawarte w rejestrze Regon pod nr [...] oraz wpisie do Krajowego Rejestru Sądowego nr [...]. Organ stwierdził również, że czynności audytowe, w tym przeprowadzone przez pracowników połączenie z wybranymi losowo domenami, jednoznacznie wykazały, iż wykorzystywany przez Spółkę serwer DNS nie blokuje wszystkich połączeń z domenami umieszczonymi w Rejestrze, tzn. brak jest prawidłowego i trwałego uniemożliwienia realizowania połączenia z tymi domenami, a co za tym idzie, brak przekierowań połączeń do komunikatu Ministerstwa Finansów (dalej w skrócie: MF). Odnośnie do domen umieszczonych w Rejestrze pod pozycjami [...] i [...] (odpowiednio: [...] i [...]) połączenia z nimi nie były uniemożliwiane i nie następowało w przypadku tych domen przekierowywanie do komunikatu MF. W związku z powyższym organ uznał, że skarżąca nie wykonuje obowiązków określonych w art. 15f ust. 5 ustawy. Organ ustalił również, że obie domeny zostały wpisane do Rejestru w dniu 30 października 2018 r. Natomiast ustawowy obowiązek nie był wykonywany przez Spółkę w okresie między 2 stycznia 2020 r. a 10 czerwca 2021 r., czyli przez okres pełnych 17 miesięcy. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji przytoczył i omówił mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy, w tym art. 15f ust. 1-4, ust. 5 oraz art. 89 ust. 1 pkt 7 i art. 89 ust. 4 pkt 6. Organ wyjaśnił też, że zgodnie ze stanowiskiem doktryny domena internetowa to kombinacja liter, cyfr, jak również znaków typograficznych, interpunkcyjnych oraz diakrytycznych, które wykorzystywane są do opisania konkretnej lokalizacji w Internecie. Innymi słowy jest to podstawowy składnik internetowej tożsamości, przyjazny dla użytkownika element adresu internetowego, pod którym określone usługi czy zasoby są powszechnie dostępne w sieci Internet. Organ wskazał też na przepisy ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2022 r. poz. 1648), zwanej dalej Prawem telekomunikacyjnym, w tym art. 2 pkt 27 definiujący pojęcie przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, art. 2 pkt 27 określający usługę telekomunikacyjną i art. 2 pkt 41 dotyczący świadczenia usług telekomunikacyjnych. Organ pierwszej instancji nie zgodził się z argumentacją Spółki, że obowiązek, o którym mowa w art. 15f ust. 5 ustawy ciążył na podmiocie F.1 Sp.j., co wynikać ma z umowy zawartej pomiędzy skarżącą a tą Spółką. W ocenie organu zgromadzone dowody w postaci wyjaśnień skarżącej, treść Umowy o Współpracy zawartej pomiędzy obiema spółkami, Umowy o Świadczenie Usług Telekomunikacyjnych podpisywanej z klientami indywidualnymi, Regulaminu Świadczenia Usług Telekomunikacyjnych przez skarżącą, Formularza Zawierającego Podsumowanie Warunków Umowy, potwierdzają, że to Spółka świadczyła usługi dostępu do sieci Internet dla swoich użytkowników, których ilość na dzień rozpoczęcia czynności audytowych wynosiła 2429. Organ podniósł, że z pozyskanych w trakcie audytu dokumentów wynika, iż w ramach prowadzonej przez Spółkę działalności funkcjonuje w sieci strona internetowa: [...], a Spółka reklamuje i oferuje świadczone usługi, w tym dobry, stabilny i szybki Internet światłowodowy. Oferta skierowana jest zarówno dla osób fizycznych, jak i dla biznesu. Z kolei w zakładce "O nas" znajduje się informacja, że "F. jest operatorem telekomunikacyjnym, działającym na terenie [...] od 2001 r. Swoje usługi kierujemy nie tylko dla klientów indywidualnych, ale także dla małych i średnich firm, instytucji użyteczności publicznej a także wielu mniejszych operatorów i instytucji, dla których nasze usługi Internetu, transmisji danych i telefonii stanowią podstawę działania w dzisiejszym zinformatyzowanym społeczeństwie". Również takie dokumenty jak: Regulamin Świadczenia Usług Telekomunikacyjnych przez Spółkę, Cennik Usług Telekomunikacyjnych Spółki od 11.01.2022 oraz Polityka prywatności Spółki, świadczą o tym, że skarżąca świadczy usługi dostępu do sieci Internet i to zarówno dla klientów będących osobami fizycznymi, jak również prowadzących działalność gospodarczą. Z tych powodów organ nie uwzględnił stanowiska skarżącej, że nie jest ona faktycznym usługodawcą usługi internetowej. Zdaniem organu powyższego faktu nie zmienia również współpraca z F.1 Sp.j., sformalizowana w postaci umowy o współpracy zawartej między obiema spółkami. Organ przyznał, że skarżąca może w dowolny sposób kształtować prowadzoną przez siebie działalność, także współpracując z innymi podmiotami, jednakże odpowiedzialność za wypełnienie ustawowych obowiązków, nawet jeśli zleciła je innemu podmiotowi, spoczywał wyłącznie na niej. Tym samym za błędne uznał przekonanie skarżącej, że nie świadczy ona, tj. nie wytwarza usług dostępu do sieci Internet, ponieważ usługi te hurtowo pozyskuje - zakupuje jako "gotowe" (tj. zleca ich świadczenie F.1 Sp.j.). Organ zwrócił uwagę, że po stwierdzeniu braku blokowania domen zapisanych w Rejestrze pod pozycjami [...] i [...] skarżąca w swoich wyjaśnieniach z dnia 14 czerwca 2021 r. oraz z dnia 14 stycznia 2022 r. sama wskazała, że wdrożyła wykrywanie w rejestrze prowadzonym przez Ministerstwo domen internetowych niespełniających właściwych wymogów i ich konwersję z kodowania [...] do [...]. Wobec tego - w przekonaniu organu - skarżąca sama potwierdziła swoją odpowiedzialność za wykonywanie obowiązków określonych w ustawie, a nawet to, że dokonała czynności naprawczych mających na celu wyeliminowanie występujących nieprawidłowości. W konsekwencji powyższego organ uznał, że skarżąca świadczyła usługi dostępu do sieci Internet, o których mowa w art. 15f ust. 5 ustawy, czyli zgodnie z art. 2 pkt 41 Prawa telekomunikacyjnego świadczyła usługi telekomunikacyjne na rzecz końcowych klientów, wykorzystując sieć innego operatora, prowadziła sprzedaż tych usług we własnym imieniu i na własny rachunek, choć wykonywanych przez innego dostawcę. Natomiast czynności audytowe, kilkukrotne weryfikacje i sprawdzenia opisane szczegółowo w Raporcie z dnia 24 czerwca 2021 r. jednoznacznie dowodzą, że w przypadku dwóch ww. domen połączenia z nimi nie były uniemożliwiane i nie następowało też przekierowywanie do komunikatu MF, co oznacza że skarżąca nie wykonywała obowiązków określonych w art. 15f ust. 5 ustawy. Przy określeniu wysokości kary organ uwzględnił to, że skarżąca posiadała niewielką liczbę użytkowników w odniesieniu do ilości klientów należących do funkcjonujących na rynku "dużych" przedsiębiorców telekomunikacyjnych i świadczących usługi przedmiotowe w tym zakresie. Z tego też względu szkody poczynione wadliwym działaniem skarżącej w odniesieniu do zaledwie dwóch domen internetowych nie miały wielkiego zasięgu i dużych negatywnych skutków społecznych. Organ wziął również pod uwagę okoliczność podjęcia przez Spółkę działań naprawczych i ostatecznego usunięcia zaistniałych nieprawidłowości. Odnośnie do zasobów technicznych umożliwiających wykonywanie obowiązku, o którym mowa w art. 15f ust. 5 ustawy, organ zauważył, że skarżąca wielokrotnie w swoich wystąpieniach podkreślała, że wszystkie możliwości techniczne wykonywania obowiązku wynikają z możliwości posiadanych przez F.1 Sp.j., która jest dysponentem sieci, oprogramowania i systemów. Nie kwestionując tej okoliczności, organ pierwszej instancji stwierdził, że Spółka jako przedsiębiorca komunikacyjny nie może się niejako zasłaniać faktem podpisania umowy z podmiotem, który tego obowiązku nie wypełniał. W przypadku przyjęcia modelu działania z wykorzystaniem możliwości technicznych innego podmiotu na skarżącej, jako przedsiębiorcy telekomunikacyjnym, ciążył bowiem obowiązek takiego ułożenia relacji z innymi podmiotami, aby możliwa była realizacja ustawowych wymogów. Rezygnacja z dbałości o tak pojęty ustawowy obowiązek oznacza, że Spółka świadomie w żaden sposób nie zadbała o zapewnienie sobie warunków technicznych umożliwiających realizację przedmiotowego obowiązku. Poza tym organ odnotował, że członkami zarządu Spółki i wspólnikami reprezentującymi spółkę F.1 Sp.j. są te same osoby, czyli W. W. i G. K. Skarżąca miała zatem praktyczne możliwości uzyskania odpowiednich warunków technicznych do realizacji obowiązku wynikającego z ustawy. Z kolei fakt usunięcia ujawnionych nieprawidłowości wskazuje na posiadanie przez Spółkę skutecznych narzędzi do realizacji wymogu z art. 15f ust. 5 ustawy. Miarkując wysokość kary organ - na podstawie oświadczenia Spółki o jej stanie majątkowym - zweryfikował również sytuację finansową skarżącej i ocenił ją jako stabilną. Zdaniem organu tak więc i w tym aspekcie nałożona kara pieniężna wprawdzie mająca dość istotny wymiar finansowy, ale miarkowana w dolnych granicach możliwej do nałożenia sankcji będzie wskazywać na wymóg stałego weryfikowania przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego obowiązku, o którym mowa w art. 15f ust. 5 ustawy. Końcowo organ stwierdził, że nie wystąpiły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia skarżącej kary, o których mowa w art. 189f § 1 pkt 1 i pkt 2 K.p.a.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła błąd w poczynionych przez organ pierwszej instancji ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że:

1) strona w ramach prezentowanego stanowiska w toku postępowania kontrolnego zmierzała do wykazania braku swojej odpowiedzialności za realizację obowiązku wynikającego z ustawy, wskazując, że obowiązek realizowany jest w rzeczywistości przez inny podmiot Spółkę F.1 Sp. j. W. W., G. K., co skutkowało koncentracją kierunku kontroli i zakresu ustaleń organu prowadzącego postępowanie na kwestiach niemających znaczenia dla merytorycznej oceny realizacji ustawowego obowiązku przez Spółkę, podczas gdy w świetle zebranego materiału dowodowego, w szczególności przedstawianych przez skarżącą stanowisk, należało ustalić, iż strona wskazywała jedynie podmiot, który poprzez podejmowane czynności faktyczne umożliwia realizację przez nią ustawowego obowiązku;

2) strona w ramach prezentowanego stanowiska w toku postępowania, zmierzała do wykazania, iż nie jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym w rozumieniu przepisów ustawy, co skutkowało koncentracją kierunku kontroli i zakresu ustaleń organu prowadzącego postępowanie na kwestiach niemających znaczenia dla merytorycznej oceny realizacji ustawowego obowiązku przez stronę, podczas gdy w świetle zebranego materiału dowodowego, w szczególności przedstawianych przez stronę stanowisk należy ustalić, iż strona jedynie wskazywała, iż wskutek łączącej ją umowy współpracy z innym podmiotem – F.1 Sp. j. W. W., G. K., owa spółka pozostaje faktycznym realizatorem czynności składających się na realizację ustawowego obowiązku, zaś jej status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego wynika ze świadczonych usług obsługiwanych przez inny podmiot;

3) czynności audytu, kilkukrotne weryfikacje i sprawdzenia opisane szczegółowo w Raporcie z dnia 24 czerwca 20221 r. jednoznacznie dowodzą, że w przypadku domen umieszczonych w Rejestrze pod pozycjami [...] i [...] połączenia z nimi nie były uniemożliwiane i nie następowało też przekierowanie do komunikatu MF, co zdaniem organu dowodziło, że Spółka nie wykonywała obowiązków określonych ustawą, podczas gdy w świetle zebranego materiału dowodowego, w szczególności przedstawionych przez stronę stanowisk i uwag na temat informacji udostępnionych przez MF w zakresie specyfikacji interfejsu służącego automatycznemu aktualizowaniu katalogu "domen", co do których przedsiębiorca ma zrealizować ustawowe obowiązki, należało uznać, że wykonanie tego obowiązku stało się niemożliwe wskutek błędnego zdefiniowania przez Ministra potrzeb i wymogów co do dostosowania takiego interfejsu przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego;

4) Spółka przyznała fakt niedochowania obowiązku opisanego ustawą poprzez usunięcie nieprawidłowości związanych z nawiązywaniem połączeń do stron internetowych, co do których powinno zostać wdrożone przekierowanie na stronę internetową MF, podczas gdy prawidłowa analiza treści stanowiska Spółki pozwala ustalić, iż skarżąca swoim postępowaniem eliminowała nieprawidłowości wynikające z błędnego funkcjonowania Rejestru pod względem jego technicznych i faktycznych założeń, stosując środek zaradczy, który powinien zostać wdrożony przez organ prowadzący Rejestr.

Spółka podniosła również zarzut naruszenia następujących przepisów postępowania:

- art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 197 § 1 O.p. poprzez pominięcie dla potrzeb ustalenia stanu faktycznego konieczności pozyskania wiadomości specjalnych pozwalających na wyjaśnienie technicznych i informatycznych zagadnień dotyczących realizacji ustawowego obowiązku, o którym mowa w art. 15f ust. 5 ustawy, w szczególności w zakresie interpretacji pojęcia "domeny" i "nazwa domeny" oraz zgodności stosowanych rozwiązań przez stronę ze specyfikacją opublikowaną przez MF;

- art. 121 § 1 oraz art. 122 O.p. poprzez:

1) niewłaściwe ich zastosowanie skutkujące naruszeniem, elementarnych dla całego postępowania, zasad wszechstronnej i swobodnej oceny zebranych dowodów oraz budowania zaufania obywatela do organów prowadzących postępowanie, w zakresie, w jakim organ pierwszej instancji dokonał oceny zagadnień z dziedziny informatyki oraz poprawności przyjętych metod sprawdzania realizacji przez stronę ciążącego na niej obowiązku, pomimo dysponowania możliwościami zasięgnięcia wiadomości specjalnych i przedstawienia merytorycznych, zgodnych z wiedzą techniczną i informatyczną argumentów pozwalających na definitywną ocenę postępowania strony;

2) pominięcie relewantnego dla sprawy problemu wykładni pojęcia "domeny" i "nazwy domeny" przedstawionych w ustawie skutkujące automatycznym stwierdzeniem, iż podmiot przyjmujący właściwe dla dziedziny jego działalności rozumienie tych pojęć doprowadza swoim postępowaniem do naruszenia ustawowego obowiązku, podczas gdy podnoszony problem powinien skutkować przyjęciem wykładni prawa zgodnej z profesjonalnym rozumieniem tych pojęć i ewentualnie podjęciem interwencji zmierzającej do modyfikacji przepisów ustawy;

3) pominięcie oceny specyfikacji opublikowanej na stronie internetowej Ministerstwa Finansów - https://hazard.mf.gov.pl/Content/files/RejestrStron%20Hazardowych Specyfikacja WeWy v1-2.pdf, pod kątem sprawdzenia, czy zawarte w niej wytyczne i informacje techniczne pozwalają na poprawną realizację ustawowego obowiązku przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, który zdecyduje się na otrzymywanie informacji o dodanych lub usuniętych z rejestru domenach na jego interfejs, a zatem który zrezygnuje z manualnego poboru informacji o domenach za pośrednictwem przeglądarki internetowej i oferowanej subskrypcji.

Skarżąca sformułowała także zarzut naruszenia prawa materialnego, w tym art. 15f ust. 5 ustawy poprzez błędną jego interpretację polegającą na nadawaniu pojęciom "domeny" i "nazwa domeny" odmiennych znaczeń od tych powszechnie przyjętych w dziedzinie informatyki.

W związku z tymi zarzutami Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie wobec niemożności przypisania skarżącej odpowiedzialności za niezrealizowanie obowiązku ustawowego opisanego w art. 15f ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy.

Ponadto Spółka wniosła o powołanie w sprawie biegłego z zakresu informatyki celem wydania opinii w przedmiocie oceny okoliczności przez nią wskazanych oraz o przeprowadzenie dowodu z oględzin specyfikacji zamieszczonej na stronie MF celem ustalenia faktów wynikających z jej treści, a nadto stwierdzenia, że w sprawie zachodzi potrzeba ustalenia zasięgnięcia informacji specjalnych od biegłego sądowego.

Postanowieniem z dnia 28 lipca 2022 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu odmówił przeprowadzenia na wniosek skarżącej dowodu z opinii biegłego sądowego, uznając że dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy wskazane przez Spółkę zagadnienia nie wymagają dodatkowego wyjaśnienia. W uzasadnieniu postanowienia organ szczegółowo odniósł się do każdego z punktów wniosku Spółki i przedstawił w tym zakresie stosowną argumentację.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu (zwany dalej również Dyrektorem, organem odwoławczym lub organem drugiej instancji) decyzją z dnia 22 sierpnia 2022 r., nr 1601-IOA.4246.18.2022 (sprostowaną postanowieniem z dnia 13 września 2022 r. w zakresie numeru decyzji), utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu podzielił ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ pierwszej instancji i stwierdził, że poza sporem w sprawie pozostaje okoliczność, iż skarżąca jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, wypisanym 30 maja 2018 r. do dostępnego na stronie internetowej https://bip.uke.gov.pl/rpt Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych pod pozycją [...]. Fakt wykonywania działalności gospodarczej przez Spółkę i świadczenie usług telekomunikacyjnych, w tym: "przetwarzanie danych; zarządzanie stronami internetowymi (hosting) i podobna działalność", potwierdzają również dane zawarte w rejestrze Regon pod nr. [...] oraz wpis do Krajowego Rejestru Sądowego nr [...]. Za prawidłowe Dyrektor uznał też ustalenie organu pierwszej instancji, że Spółka świadczyła usługi dostępu do sieci Internet dla swoich użytkowników, o których mowa w art. 15f ust. 5 ustawy. Przy czym usługi te świadczyła we własnym imieniu i na własny rachunek, wykorzystując infrastrukturę innego operatora (powiązana osobowo Spółka jawna F.1). Organ podkreślił, że skarżąca nie kwestionowała tych ustaleń. Dalej uznał, że przeprowadzone czynności audytowe jednoznacznie wykazały, iż obowiązek wynikający z art. 15f ust. 5 ustawy nie został przez skarżącą wypełniony. W tej kwestii wyjaśnił, że próba połączenia się z dwiema domenami (pozycja [...] i pozycja [...] w Rejestrze) powiodła się, a dostęp do nich nie był uniemożliwiony i nie następowało przekierowanie do strony z komunikatem MF. Zdaniem Dyrektora, te ustalenia potwierdzają, że wykorzystywany przez skarżącą serwer DNS nie blokował wszystkich połączeń z domenami umieszczonymi w Rejestrze, tzn. brak było prawidłowego i trwałego uniemożliwienia realizowania połączenia z domenami ujętymi w Rejestrze pod wskazanymi pozycjami oraz brak było przekierowań połączeń do strony z komunikatem MF. Odnosząc się do zaprezentowanej przez skarżącą argumentacji dotyczącej błędnych założeń technicznych i faktycznych Rejestru organ zauważył, że pojęcie "domena" nie posiada definicji legalnej, a zatem należy nadać temu terminowi znaczenie, jakie ma w języku potocznym. Według słownika języka polskiego domena to m.in. "element adresu internetowego wskazujący na kraj i rodzaj organizacji", co jest bardzo pojemną definicją. Pojęcie "nazwa domeny", często nazywana po prostu "domeną", to więc łatwa do zapamiętania nazwa powiązana z fizycznym adresem IP w Internecie. "Domena" to też "adres internetowy", czyli unikalna nazwa w Internecie. Spotyka się również określenie, że "nazwa domeny" lub "domena", to także "adres witryny internetowej" lub "nazwa witryny internetowej". Za prawidłowe Dyrektor uznał też wskazane przez organ pierwszej instancji wyjaśnienie tego pojęcia, a przyjęte w doktrynie, wedle którego domena internetowa to kombinacja liter, cyfr, jak również znaków typograficznych, interpunkcyjnych oraz diakrytycznych, które wykorzystywane są do opisania konkretnej lokalizacji w Internecie. Ponadto organ odwoławczy argumentował, że Ministerstwo Finansów nie narzuciło przedsiębiorcom technicznego sposobu realizacji ustawowego obowiązku. Nie wskazano w przepisach prawa konkretnych rozwiązań, lecz określono jedynie, jaki ma być ostateczny efekt przyjętych rozwiązań - użytkownik sieci Internet winien zobaczyć wyświetlony komunikat MF o próbie połączenia z nielegalną stroną internetową, do której dostęp został zablokowany. Tym samym przedsiębiorcom telekomunikacyjnym pozostawiono możliwość wyboru sposobu, w jaki będą realizować ustawowe obowiązki, czy będą korzystać z własnych rozwiązań, czy też obcych, jak technicznie będzie przebiegała realizacja i w jakich terminach. Organ za niezasadny uznał zarzut skarżącej, że wina w zakresie nawiązania połącznia z wybranymi stronami internetowymi jest wynikiem błędu tkwiącego w Specyfikacji, ponieważ inni przedsiębiorcy telekomunikacyjni takiego błędu nie stwierdzili. Spółka przyjęła zatem błędne założenie, że interfejsy systemów informatycznych MF spełniają wymogi dotyczące systemów DNS (Domain Name System), chociaż nie wynikało to ani z przepisów prawa, ani ze specyfikacji MF. W konsekwencji stosowane przez skarżącą rozwiązania techniczne nie uniemożliwiały dostępu do tych stron internetowych wykorzystujących nazwy domen internetowych wpisanych do Rejestru, które w swojej nazwie zawierały narodowe znaki diakrytyczne. Z tych względów organ nie zgodził się ze Spółką, że dopełniła wszelkich możliwych starań, by obowiązek był zrealizowany. Zwrócił też uwagę, że Spółka nie wykazała wadliwego funkcjonowania Rejestru, skutkującego niemożnością wykonania ustawowego obowiązku. Natomiast okoliczność, że po przeprowadzeniu czynności audytowych Spółka dokonała skutecznych działań naprawczych wskazuje, że od początku możliwe było zastosowanie takich rozwiązań technicznych (informatycznych), aby w sposób prawidłowy realizować obowiązki określone w art. 15f ust. 5 ustawy. Za nieuzasadnione Dyrektor uznał również zarzuty dotyczące ustalenia stanu faktycznego sprawy z pominięciem pozyskania wiadomości specjalnych. Zdaniem organu interpretacja pojęć "domeny" i "nazwa domeny" nie wymaga posiadania wiadomości specjalnych, a Specyfikacja MF opisuje zasady funkcjonowania interfejsu, możliwości nawiązania współpracy w zakresie pobierania danych z Rejestru ("pull" albo "push") i sposób realizacji ustawowego obowiązku nie został w niej narzucony przedsiębiorcom telekomunikacyjnym. W przekonaniu organu odwoławczego to Spółka powinna była zastosować takie rozwiązania techniczne, które uniemożliwiłyby użytkownikom nawiązywanie połączeń z domenami wpisanymi do rejestru i przekierowywanie takich połączeń do Komunikatu MF, czemu jednak nie sprostała na skutek przyjęcia błędnych założeń. W konsekwencji powyższych ustaleń Dyrektor stwierdził, że skarżąca nie wywiązała się z obowiązków z art. 15f ust. 5 ustawy, co wynikało z jej działań, a nie z błędnego zdefiniowania przez Ministra Finansów potrzeb i wymogów co do dostosowania takiego interfejsu przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, bądź błędnych założeń technicznych i faktycznych Rejestru. Dalej za prawidłową uznał wysokość nałożonej na Spółkę kary i w tym względzie podniósł, że szkody poczynione niewypełnieniem przez skarżącą ustawowych obowiązków nie są duże, a ponadto podjęła ona skuteczne działania naprawcze, co uzasadnia nałożenie stosunkowo niewysokiej kary pieniężnej. Powyższe okoliczności - zdaniem Dyrektora - zdecydowanie wpływają na ostateczne ustalenie dotkliwości sankcji, czyli faktyczną wysokość kary w dolnych granicach zakreślonego ustawowego przedziału, tj. w kwocie 3.000 zł. Kwota ta, wobec górnej granicy kary wynoszącej 250.000 zł, nie jest znacząca, lecz nie jest również znikoma i nie ma charakteru jedynie "porządkowego", stanowiąc dla skarżącej wskazanie, że przestrzeganie regulacji w zakresie blokowania stron internetowych oferujących nielegalne gry hazardowe jest wartością, do której ochrony ustawodawca przywiązuje dużą wagę. Końcowo Dyrektor podzielił ocenę organu pierwszej instancji w zakresie braku zaistnienia w sprawie przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 i pkt 2 K.p.a. W tej kwestii stwierdził, że skarżąca co prawda zaprzestała naruszenia prawa, ponieważ podjęła skuteczne działania naprawcze, doprowadzając do blokowania wskazanych domen i przekierowując użytkowników do Komunikatu MF, jednakże nie sposób uznać, aby waga stwierdzonego naruszenia była znikoma. Zauważył też, że ponad 2 tys. klientów Spółki przez 17 miesięcy miało nieograniczony dostęp do stron internetowych wykorzystujących nazwy dwóch domen internetowych wpisanych do Rejestru, a więc oferujących nielegalne gry hazardowe. Poza tym organ nie stwierdził, aby za to samo zachowanie prawomocną decyzją została na Spółkę uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej. Skarżąca nie mogła natomiast zostać prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, ponieważ spółki prawa handlowego nie podlegają odpowiedzialności karnej ani karnej skarbowej.

W skardze na decyzję organu odwoławczego skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła naruszenie prawa materialnego, w tym art. 15f ust. 5 ustawy poprzez jego błędną interpretację polegającą na nadawaniu pojęciom "domeny" i "nazwa domeny" znaczeń potocznych, podczas gdy specyfika samej ustawy, jak również profesjonalny charakter działalności adresata obowiązku wynikającego z ustawy winien implikować stosowanie właściwych znaczeń tych pojęć dla dziedziny informatyki.

Ponadto Spółka sformułowała zarzut naruszenia przepisów postępowania, w tym:

- art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przez organ podatkowy drugiej instancji skutkujące naruszeniem zasady wszechstronnej i swobodnej oceny zebranych dowodów oraz błędnym ustaleniem stanu faktycznego polegającym na bezpodstawnym przyjęciu przez ten organ, iż:

a) strona skarżąca przyjęła błędne założenie, że interfejsy systemów informatycznych Ministerstwa Finansów spełniają wymogi dotyczące systemów DNS, podczas gdy kierując się zasadami zaufania obywatela do państwa oraz działalności jego organów, strona zasadnie zakładała, iż specyfikacja publikowana przez Ministra Finansów obecnie pod adresem: https://hazard.mf.gov.pl/Content/files/Reiestr Stron%20Hazardowych Specyfikacja WeWy vl-2.pdf jest typową specyfikacją techniczną, posługującą się profesjonalnym językiem dziedziny informatyki, stosowanym przez wszystkie podmioty wyspecjalizowane w tego typu działalności, a w konsekwencji zawarte w niej pojęcia, powinny być tłumaczone według ich technicznego, ścisłego znaczenia, a nie jak twierdzi organ ich znaczenia potocznego;

b) skarżąca nie wykazała wadliwego funkcjonowania Rejestru, skutkującego niemożnością wykonania obowiązku, podczas gdy w świetle przedstawionych dowodów i wynikających z nich faktów wynika, iż stosowanie narzędzi udostępnianych przez Ministra Finansów - specyfikacji nie pozwala na pełne realizowanie obowiązku ustawowego;

c) źródłem informacji na temat właściwej realizacji obowiązku ustawowego opisanego ustawą mogą być ogólnodostępne strony internetowe takie jak wskazana przykładowo przez organ strona internetowa: https://kazuko.pl/page/ustawaHazardowa2017vslSP, podczas gdy prawidłowym źródłem informacji na temat realizacji ustawowych obowiązków powinny być tylko i wyłącznie źródła autoryzowane przez właściwe organy administracji, np. oficjalne strony internetowe ministerstw lub organów, korzystające przede wszystkim z domen najwyższego poziomu oznaczonych jako "gov.", a nie jak wskazuje organ strona internetowa prowadzona przez bliżej niezdefiniowany podmiot;

- art. 121 § 1 O.p. oraz art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. i art. 188 O.p. poprzez:

a) pominięcie dla potrzeb ustalenia stanu faktycznego konieczności pozyskania wiadomości specjalnych pozwalających na wyjaśnienie technicznych i informatycznych zagadnień dotyczących realizacji ustawowego obowiązku, o którym mowa w art. 15f ust. 5 ustawy w szczególności w zakresie interpretacji pojęć "domeny" oraz "nazwy domeny" oraz zgodności stosowanych rozwiązań przez stronę skarżącą ze specyfikacją opublikowaną przez Ministra Finansów;

b) niewłaściwe ich zastosowanie skutkujące naruszeniem, elementarnych dla całego postępowania podatkowego, zasad wszechstronnej i swobodnej oceny zebranych dowodów oraz budowania zaufania obywatela do organów skarbowych, w zakresie, w jakim odmówiono przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego stosownej specjalności.

W związku z tymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zwrot kosztów postępowania oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że nie powinna zostać pociągnięta do odpowiedzialności z tytułu nienależytego wykonania obowiązków wynikających z ustawy, albowiem stwierdzone uchybienia temu obowiązkowi nie były przez nią zawinione. Strona skarżąca działała w przeświadczeniu co do stosowania przez organy administracji, a przede wszystkim przez ustawodawcę profesjonalnego języka, który nadaje inne znaczenie pojęciom "nazwa domeny" oraz "domena", niż czyni to język potoczny, a w konsekwencji podążając za technicznym rozumieniem danych pojęć działała w przekonaniu należytego realizowania obowiązku. Zdaniem skarżącej w sprawie należało wyjaśnić, za pomocą uzyskania wiedzy specjalistycznej pochodzącej od biegłego specjalisty, czy stanowisko strony pozostaje uzasadnione ,albowiem strona będąca profesjonalistą w swojej branży nieustannie twierdzi, iż język informatyki nadaje pewnym pojęciom odmienne znaczenie aniżeli język potoczny. Tym samym rozstrzygnięcie tej węzłowej kwestii powinno stanowić podstawę do dalszych rozważań na temat tego, czy przy stwierdzeniu rozbieżności znaczeń pojęć przedsiębiorca telekomunikacyjny był uprawniony do przypisywania pojęciom opisanym ustawom znaczeń specjalistycznych, a w konsekwencji, czy takie postępowanie mogło przyczynić się do stworzenia w nim mylnego przeświadczenia co do prawidłowego realizowania ustawowego obowiązku.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił Spółce wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał skargę i argumentację w niej zawartą. Natomiast pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi i poparł stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę. Akcentował, że rejestr jest wykazem kierowanym do użytkowników oraz podmiotów, których strony są blokowane. Wskazał też, że w przypadku umieszczenia w rejestrze Ministerstwa Finansów danego podmiotu przysługuje mu na taką decyzję sprzeciw, który rozpoznawany jest przez sądy administracyjne i w toku tego postępowania nie ma żadnych wątpliwości co do rozumienia pojęcia domeny. Podkreślił również, że wykładnia prawa nie jest obszarem, co do którego miałaby zapadać opinia biegłego. Również inne organy państwa w swych rozstrzygnięciach nie posługują się pojęciem specjalistycznym (technicznym, informatycznym) domeny, ale pojęciem potocznym. Podobne rozwiązania zawarte są na obszarze Unii Europejskiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.), dalej zwanej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 P.p.s.a. - poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wykazała, że akty te nie zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Dlatego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przed przedstawieniem przyczyn, które zadecydowały o takiej ocenie Sądu, w pierwszej kolejności odnotować należy, że przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 22 sierpnia 2022 r., którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu z dnia 31 marca 2022 r. nakładającą na skarżącą, jako przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, karę pieniężną w kwocie 3.000 złotych z tytułu niewypełnienia obowiązków wynikających z art. 15f ust. 5 ustawy.

Materialnoprawną podstawę wydanych przez organy aktów stanowiły przepisy cyt. wyżej ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, nadal zwanej ustawą. Zgodnie z treścią art. 89 ust. 1 pkt 7 ustawy karze pieniężnej podlega przedsiębiorca telekomunikacyjny, który nie wypełnił obowiązków wynikających z art. 15f ust. 5. Stosownie zaś do art. 89 ust. 4 pkt 6 ustawy, wysokość kary pieniężnej wymierzanej w ww. przypadku wynosi do 250 tys. zł.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że dla stwierdzenia w postępowaniu prowadzonym przez organy Służby Celno-Skarbowej wskazanej wyżej odpowiedzialności administracyjnej konieczne jest ustalenie, czy skarżąca była przedsiębiorcą telekomunikacyjnym. W tej materii wskazać trzeba, że zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 2 pkt 27 cyt. wcześniej ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne przedsiębiorca telekomunikacyjny to przedsiębiorca lub inny podmiot uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej na podstawie odrębnych przepisów, który wykonuje działalność gospodarczą polegającą na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych, świadczeniu usług towarzyszących lub świadczeniu usług telekomunikacyjnych, przy czym przedsiębiorca telekomunikacyjny, uprawniony do: a) świadczenia usług telekomunikacyjnych, zwany jest "dostawcą usług", b) dostarczania publicznych sieci telekomunikacyjnych lub świadczenia usług towarzyszących, zwany jest "operatorem". Z kolei z art. 2 pkt 41 Prawa telekomunikacyjnego wynika, że przez świadczenie usług telekomunikacyjnych należy rozumieć wykonywanie usług za pomocą własnej sieci, z wykorzystaniem sieci innego operatora lub sprzedaż we własnym imieniu i na własny rachunek usługi telekomunikacyjnej wykonywanej przez innego dostawcę usług. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 48 Prawa telekomunikacyjnego usługa telekomunikacyjna jest usługą polegającą głównie na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej. Zdaniem Sądu w świetle przytoczonych przepisów organy prawidłowo ustaliły i dokonały wyczerpującej oceny co do tego, że skarżąca jest przedsiębiorącą telekomunikacyjnym. Nie ulega wątpliwości, że Spółka w dniu 30 maja 2018 r została wpisana do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych pod pozycją [...]. Poza tym fakt wykonywania działalności gospodarczej przez Spółkę i świadczenie usług telekomunikacyjnych, w tym: przetwarzanie danych, zarządzanie stronami internetowymi (hosting) i podobną działalność, potwierdzają dane zawarte w Dziale 3, Rubryka 1 - Przedmiot działalności Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] oraz wpisy w rejestrze Regon pod nr [...]. Z materiału dowodowego pozyskanego w trakcie czynności audytowych wynika również, że usługi te skarżąca świadczyła na rzecz klientów będących osobami fizycznymi, jak i prowadzących działalność gospodarczą, we własnym imieniu i na własny rachunek, wykorzystując infrastrukturę innego operatora. Zgodzić się też należy z oceną organów, że powyższej okoliczności nie może zmienić fakt zawarcia w dniu 1 stycznia 2020 r. z F.1 Sp.j. umowy o współpracy, ponieważ z dokumentów przedłożonych przez skarżącą, w tym wzoru umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, czy też Regulaminu świadczenia tych usług jednoznacznie wynika, iż Spółka zapewnia usługi internetowe, czyli usługi polegające na zapewnieniu abonentowi dostępu do sieci Internet i transmisji danych za pomocą tej sieci. Podkreślenia też wymaga, że skarżąca na żadnym etapie postępowania nie kwestionowała swojego statusu jako przedsiębiorcy telekomunikacyjnego.

Kolejnym kryterium pozwalającym na przypisanie skarżącej odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 7 ustawy było ustalenie przez organy, czy skarżąca wypełniła obowiązki wynikające z art. 15f ust. 5 ustawy. W związku z tym wyjaśnić przyjdzie, że zgodnie z art. 15f ust. 1 ustawy Minister właściwy do spraw finansów publicznych prowadzi Rejestr domen służących do oferowania gier hazardowych niezgodnie z ustawą, zwany dalej "Rejestrem". Stosownie zaś do art. 15f ust. 5 ustawy przedsiębiorca telekomunikacyjny świadczący usługi dostępu do sieci Internet jest obowiązany do:

1) nieodpłatnego uniemożliwienia dostępu do stron internetowych wykorzystujących nazwy domen internetowych wpisanych do Rejestru poprzez ich usunięcie z systemów teleinformatycznych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, służących do zamiany nazw domen internetowych na adresy IP, nie później niż w ciągu 48 godzin od dokonania wpisu do Rejestru;

2) nieodpłatnego przekierowania połączeń odwołujących się do nazw domen internetowych wpisanych do Rejestru do strony internetowej prowadzonej przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, zawierającej komunikat, skierowany do odbiorców usługi dostępu do Internetu obejmujący w szczególności informacje o lokalizacji Rejestru, wpisaniu szukanej nazwy domeny internetowej do tego Rejestru, listę podmiotów legalnie oferujących gry hazardowe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także powiadomienie o grożącej odpowiedzialności karno-skarbowej uczestnika gier urządzanych wbrew przepisom ustawy;

3) nieodpłatnego umożliwienia dostępu do stron internetowych wykorzystujących nazwy domen wykreślonych z Rejestru, nie później niż w ciągu 48 godzin od wykreślenia nazwy domeny internetowej z Rejestru.

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, organy prawidłowo uznały, że skarżąca w okresie między 2 stycznia 2020 r. a 10 czerwca 2021 r. nie wypełniała ciążącego na niej obowiązku określonego w art. 15f ust. 5 pkt 1 i pkt 2 ustawy. Niewątpliwie ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym przeprowadzonych przez pracowników organu prób połączenia się z losowo wybranymi domenami, jednoznacznie wynika, że w przypadku dwóch domen umieszczonych w Rejestrze w dniu 30 października 2018 r. pod pozycjami [...] i [...] (odpowiednio: [...] i [...]) połączenia z nimi nie były uniemożliwiane i nie następowało w przypadku tych domen przekierowywanie do komunikatu MF. Powyższe oznacza, że wykorzystywany przez Spółkę serwer DNS nie blokował połączeń z domenami służącymi do oferowania gier hazardowych niezgodnie z ustawą. Z materiału dokumentacyjnego sprawy wynika również, że skarżąca nie podważyła skutecznie tych ustaleń organów. Co więcej okoliczność, że Spółka nie wykonywała ustawowego obowiązku potwierdza to, iż podjęła ona czynności naprawcze w celu wyeliminowania nieprawidłowości stwierdzonych podczas czynności audytowych. Za nieuprawniony należy również uznać zarzut skarżącej, że przyczyną niedopełnienia obowiązku ustawowego były błędne założenia techniczne i faktyczne Rejestru prowadzonego przez MF. Słusznie w tej kwestii zauważył organ odwoławczy, że skoro skarżąca niezwłocznie po przeprowadzeniu audytu dokonała skutecznych działań naprawczych, to od samego początku mogła zastosować takie rozwiązania informatyczne, które umożliwiłyby Spółce prawidłowe wywiązanie się z obowiązków, o których mowa w art. 15f ust. 5 ustawy. W zakresie realizacji spornego obowiązku nie można również nie zauważyć, że z ustaleń Raportu z czynności audytowych (str. 5), opartych na odpowiedzi udzielonych przez skarżącą w piśmie z dnia 14 czerwca 2021 r. wynika, iż Spółka nie skorzystała z udostępnionego na stronie https://hazard.mf.gov.pl rozwiązania umożliwiającego otrzymywanie informacji o domenach dodanych do Rejestru lub z niego usuniętych. Poza tym skarżąca nie stwierdziła żadnych problemów, które utrudniałyby wykonywanie tych obowiązków. Tym samym za gołosłowne, bo nieznajdujące potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym należy uznać twierdzenia skarżącej, iż to po stronie MF leży przyczyna niewywiązania się z obowiązków z art. 15f ust. 5 ustawy. Przy czym stwierdzić również trzeba, że skarżąca w żaden sposób nie wykazała, iż prowadzony przez MF Rejestr funkcjonował wadliwie w sposób uniemożliwiający realizację ustawowego obowiązku. Zwrócić też należy uwagę, że na stronie internetowej MF pod adresem: hazard.mf.gov.pl znajduje się pełna lista nazw domen wpisanych do Rejestru w postaci tabeli, gdzie określono nazwę domeny, jej liczbę porządkową oraz datę dokonania wpisu. Z kolei w zakładce "Subskrybuj" znajduje się informacja, że MF umożliwia otrzymywanie informacji o dodanych lub usuniętych z rejestru domenach na interfejs zainteresowanych podmiotów. Informacje na temat przygotowania interfejsu znajdują się również w specyfikacji, przygotowanej przez Departament Informatyzacji Ministerstwa Finansów z dnia 16 lutego 2017 r., w której opisano zasady komunikacji pomiędzy Rejestrem Domen Służących do Oferowania Gier Hazardowych Niezgodnie z Ustawą a systemami operatorów, które potrzebują dostępu do informacji o domenach niezgodnych z obwiązującą ustawą hazardową. Dokument ten został przygotowany dla osób i firm z branży IT przygotowujących oprogramowanie do uzyskiwania informacji z Rejestru. Na stronie internetowej MF zamieszczono również informację dla operatorów telekomunikacyjnych o adresie, na który należy przekierować próby połączenia się z domeną umieszczoną w Rejestrze Domen Służących do Oferowania Gier Hazardowych Niezgodnie z Ustawą o Grach Hazardowych, tj. http://145.237.235.240/. Stosownie do powyższego za niezasadne należy uznać twierdzenia skarżącej, że MF nie opracowało żadnych rozwiązań wspomagających realizację obowiązku z art. 15f ust. 5 ustawy.

W tym miejscu warto jeszcze zwrócić uwagę, że z uzasadnienia (druk sejmowy nr VIII.795) projektu ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 88), zmieniającej ustawę z dniem 1 kwietnia 2017 r. m.in. przez dodanie przez art. 1 pkt 17 ustawy zmieniającej omawianego art. 15f wynika, iż ratio legis wprowadzanych zmian w ustawie o grach hazardowych miało być zmniejszenie skali występowania tzw. "szarej strefy" w zakresie gier na automatach do gier oraz gier w sieci Internet oraz nadrzędność interesu publicznego.

Regulacja zawarta w przepisie art. 15f ust. 5 ustawy stanowi zatem element niezbędny do zapewnienia skuteczności ochrony nadrzędnego interesu publicznego jakim jest ochrona przed negatywnymi społecznymi i ekonomicznymi skutkami hazardu i uzależnień. Natomiast dokonywana przez organy celno-skarbowe weryfikacja wykonywania obowiązków przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych, o których mowa w art. 15f ust. 5 ustawy niewątpliwie służy realizacji celów ustawowych. Wobec powyższego skarżąca była zobligowana do wdrożenia takich rozwiązań technicznych, które zapewniłyby prawidłową realizację obowiązku nieodpłatnego uniemożliwienia dostępu do stron internetowych wykorzystujących nazwy domen internetowych wpisanych do Rejestru oraz nieodpłatnego przekierowania połączeń odwołujących się do nazw domen internetowych wpisanych do Rejestru do strony internetowej prowadzonej przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Tak się jednak nie stało w niniejszej sprawie, ponieważ Spółka w ramach świadczonych usług nie zapewniała skutecznych warunków technicznych umożliwiających wypełnianie obowiązków określonych w art. 15f ust. 5 ustawy.

Przedstawione wyżej ustalenia zasadnie uznane więc zostały przez organy za wypełniające znamiona czynu opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 7 ustawy.

Odnosząc się natomiast do szczególnie uwypuklonego zarzutu skarżącej dotyczącego błędnej interpretacji przez organy pojęcia "domena" i "nazwa domeny" podzielić należy pogląd orzecznictwa, że zasadniczo brak definicji legalnej oznacza, iż ustawodawca godzi się na przyjmowanie znaczenia w oparciu o nadawane pojęciu rozumienie w języku potocznym, jak też dopuszcza jego wieloznaczność i akceptuje pewien zakres nieostrości (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 575/21, dostępny jak wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W takiej sytuacji przy odkodowywaniu treści tych pojęć interpretowanym zwrotom należy zatem przypisywać takie znaczenie, jakie posiadają one w języku potocznym (ogólnym), z uwzględnieniem kontekstu ich zastosowania. W ocenie Sądu słusznie zatem organy wobec braku definicji legalnej spornych pojęć, dokonując ich wykładni, sięgnęły do słownikowego znaczenia i przyjęły, że domena to m.in. "element adresu internetowego wskazujący na kraj i rodzaj organizacji". Trafnie też dowodziły, że pojęcie "nazwa domeny", często nazywana po prostu "domeną" to łatwa do zapamiętania nazwa powiązana z fizycznym adresem IP w Internecie. "Domena" to też "adres internetowy", czyli unikalna nazwa w Internecie lub "adres witryny internetowej" lub "nazwa witryny internetowej". Ponadto prawidłowo organy odwołały się do wykładni tych pojęć prezentowanej w piśmiennictwie, gdzie przyjmuje się, że domena internetowa to kombinacja liter, cyfr, jak również znaków typograficznych, interpunkcyjnych oraz diakrytycznych, które wykorzystywane są do opisania konkretnej lokalizacji w Internecie (por. A. Krasuski [w:] A. Krasuski, A. Wolska-Bagińska, O. Inkiewicz-Będźmirowska "Działania naruszające prawa do domen internetowych", 2021 r., Monografia dostępna w Systemie Informacji Prawnej LEX). Uwzględniając zatem właściwie dokonaną przez organy interpretację omawianych pojęć za nieuzasadniony należy uznać zarzut skargi, że zastosowane w Rejestrze nazwy domen zawierające również znaki diakrytyczne wprowadzają w błąd podmioty branży informatycznej, będących adresatami obowiązku z art. 15f ust. 5 ustawy. W konsekwencji powyższego należy też stwierdzić, że wykładnia pojęcia "domeny" czy też "nazwy domeny" nie wymagała wiadomości specjalnych, uzasadniających powołanie biegłego. Dlatego zasadnie organ odwoławczy odmówił uwzględnienia wniosku skarżącej dotyczącego konieczności powołania biegłego z zakresu informatyki, uznając, że dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy wskazane przez Spółkę zagadnienia nie wymagają dodatkowego wyjaśnienia. Z tego powodu Sąd uznał za bezzasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy art. 187 § 1 i art. 188 O.p. przez odmowę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego.

Uwzględniając powiedziane dotąd, Sąd uznał, że ujawnienie w sprawie okoliczności niedopełnienia obowiązku określonego w art. 15f ust. 5 ustawy uprawniało organy do nałożenia kary pieniężnej w kwocie 3.000 zł. Dostrzec też trzeba, że kara ta została wymierzona w stosunkowo niewysokiej kwocie, gdy zważyć, iż przepis art. 89 ust. 4 pkt 6 określa górną granicę kary na kwotę 250 tys. zł. W ocenie Sądu organy dostatecznie również wyjaśniły powody ustalenia kary w takiej wysokości, wskazując na niewielkie szkody poczynione niewypełnieniem przez skarżącą ustawowych obowiązków oraz podjęcie skutecznych działań naprawczych. Ponadto organy na podstawie przedłożonych przez Spółkę dokumentów o jej stanie majątkowym oceniły sytuację finansową skarżącej, zasadnie uznając ją jako stabilną. Trafna jest też ocena organu odwoławczego, że nałożona kara nie jest znacząca, lecz nie jest również znikoma i nie ma charakteru jedynie "porządkowego", stanowiąc dla skarżącej wskazanie, że przestrzeganie regulacji w zakresie blokowania stron internetowych oferujących nielegalne gry hazardowe jest wartością, do której ochrony ustawodawca przywiązuje dużą wagę. W przekonaniu Sądu organy miarkując wysokość kary, prawidłowo zastosowały przesłanki ustawowe i szczegółowo odniosły się do nich, wyjaśniając co wpłynęło na przyjętą wysokość kary pieniężnej. Każda z tych przesłanek została opisana w uzasadnieniu decyzji, a następnie dokonano podsumowania zastosowanych kryteriów.

Z kolei w zakresie prowadzonego w sprawie postępowania Sąd nie stwierdził, by organy naruszyły przepisy O.p. oraz przepisy ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o KAS. Odnośnie do doboru środków dowodowych, zupełności materiału dowodowego oraz wszechstronności jego rozpatrzenia, Sąd uznał, że organy prowadzące postępowanie podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, nie naruszając reguł procesowych gwarantujących prawidłowość ustalenia podstawy faktycznej oraz ochronę praw strony. Również materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, a dokonana ocena, wyjaśniająca wszelkie istotne kwestie, została przedstawiona w uzasadnieniach decyzji. Sąd nie znalazł powodów do zakwestionowania wartości dowodów, w oparciu o które organ przyjął ustalenia stanowiące podstawę wydania decyzji.

Na podstawie art. 8 ustawy, do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jednocześnie przepis art. 91 ustawy stanowi, że przepisy O.p. stosuje się odpowiednio do kar pieniężnych. Zgodnie zaś z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu organ winien uwzględnić, o ile przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem (art. 188 O.p.). Zebrane według powyższych reguł dowody organ ocenia w kontekście całokształtu zebranego materiału dowodowego, pod kątem ustalenia czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 O.p.). Stosownie do powyższego stwierdzić należy, że organy prawidłowo dokonały w niniejszej sprawie ustaleń na podstawie materiałów zgromadzonych podczas audytu przeprowadzonego u skarżącej, w tym okoliczności ujawnionych podczas przeprowadzenia prób połączenia z domenami wpisanymi do Rejestru. Czynności audytowe zostały przeprowadzone w oparciu o przepisy ustawy o KAS, a ich podstawę stanowił art. 99a pkt 1 tej ustawy, zgodnie z którym czynności te przeprowadza się w celu ustalenia, czy przedsiębiorca telekomunikacyjny wykonuje obowiązki, o których mowa w art. 15f ust. 5 ustawy. Stosownie do tej regulacji odnotować zatem trzeba, że audytem objęto okoliczności istotne dla dokonania oceny w przedmiotowej sprawie. Natomiast podstawą dokonanych ustaleń były przeprowadzone podczas audytu czynności weryfikacyjne obejmujące sprawdzenie skuteczności uniemożliwiania dostępu do domen internetowych umieszczonych w Rejestrze oraz przekierowywania połączeń do komunikatu MF, a także czynności obejmujące badanie dokumentacji związanej z wykonywaniem obowiązków, o których mowa w art. 15f ust. 5 ustawy, które - co należy podkreślić - wykonane zostały w granicach uprawnień organu, wyznaczonych art. 100 ust. 1 i art. 100a ust. 1 ustawy o KAS.

Podsumowując powiedziane dotąd, Sąd uznał, że postępowanie wyjaśniające w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo i nie doszło w tym zakresie do naruszenia przepisów O.p. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wbrew twierdzeniom skarżącej był przy tym wystarczający do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz przypisania Spółce odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 7 ustawy i wobec tego orzekające organy zwolnione były z obowiązku podejmowania innych czynności wyjaśniających.

W ocenie Sądu wbrew zatem twierdzeniom Spółki, organy obu instancji spełniając swoje procesowe powinności wynikające z zasady prawdy materialnej, wyrażonej w art. 122 O.p., były nie tylko uprawnione, ale - przede wszystkim - zobowiązane czynić samodzielnie ustalenia co do wykonania obowiązku określonego w art. 15 f ust. 5 ustawy. Działania organów podejmowane w tym względzie były więc zgodne z prawem, a wyniki czynności audytowych są wiarygodnym źródłem dowodowym. W ten sposób, zgodnie z prawem ustalono, że skarżąca nie wykonała ustawowego obowiązku. W świetle prawidłowych ustaleń organów, znajdujących umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym, w sprawie nie występują wątpliwości co do treści zastosowanej normy prawnej. Dlatego Sąd zgodził się z organem, że dalsze prowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie żądanym przez skarżącą - wobec niewątpliwego stwierdzenia, że doszło do przedmiotowych nieprawidłowości - było zbędne.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi, że organ naruszył przepisy O.p., ponieważ nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego wyjaśnienia wymaga, że stronie nie przysługuje bezwzględne roszczenie procesowe o przeprowadzenie określonego dowodu. Ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu. W orzecznictwie ukształtował się pogląd, według którego organ powinien posługiwać się najmniej skomplikowanymi środkami dowodowymi. Nie ma też obowiązku prowadzenia postępowania wyjaśniającego w nieskończoność, w tym przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Uwzględnienie żądania strony zależy od tego, czy wnioskowany dowód może przyczynić się do dokładniejszego wyjaśnienia sprawy, a nie powoduje jedynie przedłużenie postępowania czy zwiększenie kosztów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 2020 r., sygn. akt I GSK 1768/19). Z uregulowań zawartych w art. 180, art. 188 i art. 191 O.p. należy wyprowadzić wniosek, że organ, na którym z mocy ustawy ciąży obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy, musi czuwać, aby prowadzone przez niego postępowanie doprowadziło do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Stąd przeprowadzane postępowanie dowodowe musi mieć przymiot istotności i kompletności, co nie oznacza, że organ podatkowy jest zobowiązany prowadzić postępowanie dowodowe w sposób nieograniczony. Postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, a rezygnacja z przeprowadzania jakiegoś dowodu, czy odmienna od oczekiwań strony ocena dowodu nie musi automatycznie oznaczać naruszenia reguł postępowania dowodowego, w tym zasady prawdy obiektywnej, oficjalności postępowania dowodowego, czy swobodnej oceny dowodów (por. wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 2022 r., sygn. akt I GSK 3170/180). Uprawnienie strony do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu podlega zatem ograniczeniom, a organ powinien każdorazowo rozważyć żądanie przeprowadzenia dowodu z uwagi na celowość i konieczność zapewnienia szybkości postępowania, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń. W ocenie Sądu uwzględniając powyższe reguły postępowania, za prawidłowe należy uznać stanowisko organu odwoławczego, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy powołanie biegłego z zakresu informatyki nie było konieczne. Z akt sprawy wynika bowiem, że ustalone przez organ okoliczności, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego były wystarczające dla dokonania ustaleń faktycznych i prawnych niezbędnych dla przypisania skarżącej odpowiedzialności za niewypełnienie obowiązków określonych w art. 15f ust. 5 ustawy. Natomiast odmienna od oczekiwanej przez skarżącą ocena materiału dowodowego dokonana przez orzekający organ nie stanowi o naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 191 O.p.

Końcowo odnosząc się do rozważanej przez organy kwestii odstąpienia od wymierzenia skarżącej kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 i pkt 2 K.p.a., zdaniem Sądu, stwierdzić trzeba, że przepisy działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego – "Administracyjne kary pieniężne" nie mają zastosowania do kar pieniężnych nakładanych w drodze decyzji na podstawie rozdziału 10 ustawy, gdyż - o czym była już mowa wyżej - zgodnie z art. 8 ustawy, do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej, a w świetle art. 91 ustawy, do kar pieniężnych stosuje się przepisy O.p., co zasadniczo wyklucza - zgodnie z art. 3 § 1 pkt 2 K.p.a. - stosowanie przepisów K.p.a. Zauważyć też trzeba, że w ustawie została uregulowana materia wysokości kar pieniężnych, organów właściwych w sprawach kar czy terminów ich uiszczenia. Powtórzyć zatem przyjdzie - w ślad za wywodami organu odwoławczego - że nawet przyjmując stanowisko odmienne co do zakresu stosowania przepisów działu IVa K.p.a., należy mieć na względzie, że Spółka nie wskazała żadnych okoliczności dotyczących odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej ani też nie ma żadnych przesłanek, wynikających z materiału dokumentacyjnego sprawy, aby uznać, że jakiekolwiek okoliczności dotyczące tej kwestii miały w sprawie miejsce.

Reasumując, skoro przeprowadzona w sprawie ocena potwierdziła, że istniały podstawy faktyczne i prawne do zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 7 ustawy, to Sąd uznał, że na podstawie tej regulacji organy celno-skarbowe prawidłowo nałożyły na skarżącą karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. Natomiast z przedstawionych wyżej względów zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego uznać należało za bezzasadne. Ponadto Sąd miał na uwadze, że wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Dyrektor odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, prezentując w tym zakresie właściwą argumentację. Sąd nie dopatrzył się również z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.