Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 552/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-03-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku
Powołane przepisy: article: art 86 par 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.L. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Pismem datowanym na 24 lutego 2008 r. skarżący – K.L., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 22 stycznia 2008 r., sygn. akt: III SA/Lu 552/07. Równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu, skarżący dokonał czynności, która nie została dokonana w terminie - złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku w przedmiotowej sprawie,

Jako uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu K.L. wskazał, iż "jest chory i bez pieniędzy" oraz dużym utrudnieniem jest dla niego przejazd 250 kilometrów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi – (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu - art. 86 zd. 1 powołanej ustawy. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie /art. 87 ( 1 i 4 w/w ustawy/.

Ponadto zgodnie z art. 87 ( 2 tej ustawy w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić również okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Należy zauważyć, że kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy, może mieć miejsce tylko wtedy, gdy dopełnienie czynności było niemożliwe z powodu przeszkody nagłej i nie do przezwyciężenia, tj. takiej, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Istotnym przy tym jest, iż przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko czynności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu.

Uprawdopodobnienie braku winy w niezachowaniu terminu dla dokonania czynności należy zawsze do strony, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Stwierdzić należy, iż skarżący nie wykazał się szczególną starannością przy dokonywaniu czynności procesowej – złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Przedstawiona przez skarżącego argumentacja nie uprawdopodabnia braku jego winy w uchybieniu terminu do dokonania tej czynności. Lakoniczne wskazanie jedynie "na chorobę i brak pieniędzy" nie uzasadnia braku winy skarżącego w uchybieniu terminu.

Uznać należy, iż uchybienie terminu w sprawie niniejszej nie nastąpiło w wyniku zdarzeń nagłych, niemożliwych do przezwyciężenia przeszkód, a było przyczyną niedostatecznej staranności skarżącego w prowadzeniu własnych spraw.

Z powyższych względów oraz na podstawie art. 86 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.