Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2009/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 41 ust 2 pkt. 5
journal: Dz.U. 2008 nr 141 poz 892
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity
article: art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) sędzia NSA Ewa Dzbeńska sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 102/11 w sprawie ze skargi S. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 14 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 102/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S.S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 14 października 2010 r. nr [...]w przedmiocie zwolnienia ze służby.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku, rozkazem personalnym nr [...]z dnia 20 sierpnia 2010 r., wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) oraz art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – dalej: kpa, w zw. decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku nr [...]z dnia 09 kwietnia 2010 r. w sprawie podziału zadań w kierownictwie Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku w zakresie sprawowania bezpośredniego nadzoru nad działalnością jej komórek i jednostek organizacyjnych policji woj. pomorskiego, zwolnił ze służby w Policji z dniem 31 sierpnia 2010 r. st. sierż. S.S. - referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Referatu Prewencji Komendy Miejskiej w Gdańsku. Wymienionemu rozstrzygnięciu nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Pismem z dnia 03 września 2010 r. S.S., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Komendanta Głównego Policji odwołanie od ww. rozkazu personalnego.

Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, rozkazem personalnym nr [...]z dnia 14 października 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny z dnia 20 sierpnia 2010 r.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu 04 czerwca 2010 r. Komendant Miejski Policji w Gdańsku wystąpił do KWP w Gdańsku o zwolnienie st. sierż. S.S. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, uzasadniając przedmiotowy wniosek długotrwałym pobytem policjanta na zwolnieniach lekarskich, obejmujących, od dnia przeniesienia policjanta do tego komisariatu, łącznie 274 dni. Komendant w przedmiotowym wniosku wskazał również na orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Gdańsku nr [...]z dnia 20 kwietnia 2010 r., zgodnie z którym uznano ww. policjanta za zdolnego do służby w Policji na ostatnio zajmowanym stanowisku, w związku z powyższym Komendant uznał, że zachowanie policjanta świadczy o celowym działaniu, mającym na celu uchylanie się od podjęcia służby. Pismem z dnia 10 czerwca 2010 r. KMP w Gdańsku uzupełnił ww. wniosek, wskazując na okresy przebywania S.S. na zwolnieniach lekarskich: 2007 r. – 322 dni, 2008 r. – 62 dni, 2009 i 2010 r. – 205 dni. KWP w Gdańsku po dokonaniu analizy materiałów sprawy wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia ww. policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Po czym, pismem z dnia 22 czerwca 2010 r. wystąpił do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów w Gdańsku z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia S.S. ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby. W odpowiedzi na powyższe Zarząd Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Województwa Pomorskiego wyraził negatywną opinię w sprawie zwolnienia ww. policjanta ze służby w Policji. W dniu 06 sierpnia 2010 r. S.S. złożył oświadczenie, w którym ustosunkował się do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, stwierdzając m. in., że przyczyną jego absencji w służbie były kontuzje, którym uległ podczas treningów siłowych, a którym poddawał się z konieczności dodatkowego zarobkowania. Biorąc powyższe pod uwagę KWP w Gdańsku rozkazem personalnym nr [...]z dnia 20 sierpnia 2010 r. zwolnił S.S. ze służby w Policji, wskazując na to, że nie jest możliwe kontynuowanie służby przez ww. policjanta bez uszczerbku dla jej ważnego interesu. W dniu 03 września 2010 r. s.s., korzystając z przysługujących mu uprawnień, złożył do KGP odwołanie od przedmiotowego rozkazu personalnego.

Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania wskazał, że podstawę materialnoprawną zwolnienia policjanta ze służby stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby, w przypadku gdy wymaga tego ważny interes służby. Organ odwoławczy wyjaśnił, że pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone, przy czym w praktyce na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Natomiast użycie w cyt. przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Dlatego też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 kpa). Komendant dodał, że we wszystkich wypadkach ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku.

Organ odwoławczy uznał, że KWP w Gdańsku, działając w granicach uznania administracyjnego, przed podjęciem rozstrzygnięcia wyjaśnił wnikliwie stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego.

KGP wskazał, że w przypadku skarżącego zdolność do służby w Policji została potwierdzona orzeczeniami Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Gdańsku nr [...]z dnia 24 października 2007 r. oraz nr [...]z dnia 20 kwietnia 2010 r., z treści których wynika jednoznacznie, że S.S. jest zdolny do służby w Policji, tym samym winien był on bezzwłocznie przystąpić do wykonywania czynności służbowych. Niemniej jednak postępowanie policjanta wskazywało na brak woli podporządkowania się treści orzeczeń o stanie zdrowia, albowiem zarówno po uznaniu go zdolnym do służby w Policji przez WKL MSWiA w Gdańsku w dniu 24 października 2007 r., jak również w dniu 20 kwietnia 2010 r., dalej korzystał on z długotrwałych zwolnień lekarskich.

W ocenie organu II instancji, sytuacja S.S. wpływa negatywnie na organizację służby w jednostce. Przebywanie w okresie 2007-2010 ponad 600 dni na zwolnieniu lekarskim rzutuje ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki, albowiem zadania, które powinny być przydzielone skarżącemu z konieczności obciążają innych policjantów. Tym samym, zdaniem KGP, funkcjonariusz, którego okres absencji w latach 2007-2010 wynosił łącznie ponad 600 dni, i w którym to czasie nie realizował absolutnie żadnych zadań i czynności służbowych, nie może nadal pozostawać w służbie, albowiem w interesie służby leży możliwość takiego doboru kadry przez Policję, aby mogła ona efektywnie realizować zadania określone w art. 1 ust. 2 ww. ustawy.

W opinii KGP trudno jest zaakceptować argumentację strony, jakoby tak znaczna absencja wynikała z kontuzji, której ulegała podczas treningów sportowych, zważywszy, że Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA w Gdańsku dwukrotnie orzekała pełną zdolność policjanta do służby. KGP zwrócił przy tym uwagę na to, że policjant przedstawiał zwolnienia lekarskie od lekarzy różnorodnych specjalizacji, w tym od pediatry, geriatry, psychiatry, neurologa, chorób wewnętrznych, podstawowej opieki zdrowotnej.

Organ odwoławczy zaznaczył, że mimo, iż Prezydium Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa Pomorskiego uchwałą z dnia 29 lipca 2010 r. nie zaakceptowało zwolnienia skarżącego ze służby, to jednak zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie jest uzależnione od zgody zakładowej organizacji związkowej policjantów. Opinia, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji nie warunkuje bowiem decyzji organu.

Organ podkreślił również, że słuszny interes funkcjonariusza nie został pominięty, albowiem KWP w Gdańsku nie zwolnił ww. w 2007 r. ze służby, kiedy to policjant przebywał ponad 300 dni, czyli prawie rok, na zwolnieniu lekarskim, przychylił się również do prośby policjanta w przedmiocie przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Referacie Prewencji Komisariatu VII w Gdańsku KMP w Gdańsku, zawartej w raporcie z dnia 17 stycznia 2008 r., a w celu zmotywowania policjanta do służby został on dwukrotnie wyróżniony nagrodą motywacyjną.

KGP zaznaczył, że KWP w Gdańsku, nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, miał na uwadze ważny interes społeczny, przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji.

Pismem z dnia 30 listopada 2010 r. S.S., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...]z dnia 14 października 2010 r., wnosząc o jego uchylenie, uchylenie rozkazu go poprzedzającego oraz zasądzenie kosztów sądowych i kosztów zastępstwa procesowego.

Skarżący zarzucił zaskarżonemu rozkazowi naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez zwolnienie funkcjonariusza pomimo nieistnienia ważnego interesu służby, uzasadniającego powyższe zwolnienie; art. 7 kpa, polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu obywatela, art. 8 kpa, poprzez błędne niezastosowanie oraz podanie w uzasadnieniu decyzji nieprawdziwych informacji, czym organ naruszył zasadę pogłębiania zaufania obywateli do państwa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji podniósł, iż istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ wykazał istnienie ważnego interesu służby przemawiającego za wydaniem skarżonego rozstrzygnięcia. Na powyższą problematykę należy spojrzeć przez pryzmat zadań stojących przed Policją, takich jak zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zadania te Policja może realizować skutecznie tylko wtedy, gdy będzie dysponowała pełnosprawnymi fizycznie funkcjonariuszami, których stan zdrowia nie uniemożliwia im pełnienia służby i nie pozbawia ich przymiotu dyspozycyjności.

W ocenie Sądu I instancji, że w sytuacji jaka występuje w niniejszej sprawie, gdy skarżący nie spełnia ww. kryteriów organ miał podstawy ku temu, aby uznać, iż taki stan rzeczy narusza ważny interes służby. Na podkreślenie zasługuje fakt, iż notoryczne zwolnienia lekarskie skarżącego nie wynikały z jego słabego stanu zdrowia. W tym zakresie wypowiedziała się już bowiem dwukrotnie Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA w Gdańsku, stwierdzając iż skarżący jest zdolny do służby. Do powstania absencji przyczyniał się więc sam skarżący, uczestnicząc w zawodach sportowych, podczas których doznawał licznych kontuzji. Uczestnictwo w tych zawodach skarżącego było jego swobodnym i świadomym wyborem. Skarżący w sposób świadomy godził się więc na to, że skutkiem uczestnictwa w tych zawodach może być uszczerbek na zdrowiu skutkujący koniecznością przebywania na zwolnieniu lekarskim. Mimo takiego ryzyka strona godziła się na nie. Akceptowała więc również to, iż jej działalność sportowa podejmowana poza służbą może wpływać negatywnie na służbę i eliminować go z tej służby na długie okresy czasu. Takie zaś postępowanie świadczy o nieodpowiedzialności skarżącego. W sytuacji gdy podjął się obowiązków wynikających ze służby w Policji, winien on co najmniej ograniczyć działalność poza służbą, która negatywnie na nią rzutuje. Skoro takich działań nie podjął, wskutek czego przez bardzo długi okres czasu nie pełnił służby w pełnym zakresie, organ trafnie uznał, iż ważny interes służby przemawiał za wyeliminowaniem skarżącego ze służby w Policji.

Sąd podkreślił, iż pojęcie "służby" wiąże się nierozerwalnie z pojęciem "poświęcenia". Służba w formacji zbrojnej nie jest bowiem zwykłą pracą. Służbę może więc pełnić tylko taka osoba, która zdaje sobie sprawę z wagi pełnionych obowiązków. Strona, która takiej świadomości nie ma, która nie rezygnuje z ryzykownych zachowań poza służbą, przez co służby nie może wykonywać, jest nieprzydatna dla tej służby, gdyż nie realizuje jej ważnego interesu.

Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skargi, organ rozstrzygając sprawę brał pod uwagę słuszny interes strony. Badając przedmiotową kwestię należy odnieść się do działań organu podejmowanych w trakcie całego, wieloletniego okresu licznych absencji skarżącego. W tym czasie organ starał się wyjaśnić przyczyny długotrwałych zwolnień lekarskich. Starał się ustalić jaki jest rzeczywisty stan zdrowia funkcjonariusza i czy umożliwia mu on pełnienie służby. Organ wykazał się także dużym zrozumieniem, gdy podczas trwającej blisko rok absencji chorobowej skarżącego w 2007 r. nie uruchomił procedury mającej na celu zwolnienie go ze służby. Nie sposób także pominąć tego, iż organ zaakceptował prośbę policjanta o przeniesienie go do innej komórki organizacyjnej. Był to niewątpliwie wyraz dobrej woli organu, który chciał stworzyć skarżącemu warunki umożliwiające mu pełnienie służby. Tym samym uznać należy, iż organ w swym postępowaniu brał pod uwagę słuszny interes strony.

Dodał, iż słuszny interes strony nie może być utożsamiany z sytuacją polegającą na tym, że funkcjonariusz z pobudek zarobkowych świadomie naraża się poza służbą na uszczerbek na zdrowiu, który następnie uniemożliwia mu wykonywanie służby. Tak bowiem rozumiany słuszny interes strony nie może skutecznie przeważyć ważnego interesu służby.

Za okoliczność pozostającą bez wpływu na rozstrzygnięcie Sąd wojewódzki uznał to, iż organ w skarżonym rozkazie personalnym wskazywał na okoliczność ponad sześćciusetdniowej absencji skarżącego, podczas gdy, jak wyjaśniono w skardze, absencja ta wynosiła jedynie pięćset osiemdziesiąt dziewięć dni. Różnica jedenastu dni, wobec ponad półtorarocznej absencji w służbie, jest bowiem tak znikoma, iż nie sposób przyjąć, aby mogła rzutować na poprawność rozstrzygnięcia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S.S., zaskarżając go w całości, zarzucił mu naruszenie prawa procesowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak ustosunkowania się do wszystkich elementów stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia oraz nie wskazaniu czytelnych argumentów, które pozwoliłyby rozpoznać przyczyny nieuwzględnienia skargi, zwłaszcza w kwestiach: nieistnienia ważnego interesu służby uzasadniającego zwolnienie, nieuwzględnienia słusznego interesu obywatela, co miało niewątpliwy wpływ na wynik sprawy administracyjnej.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że Skarżący w złożonej skardze podniósł zarzut naruszenia przez organ art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji, art. 7 i art. 8 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd rozpatrując niniejszą sprawę ograniczył się tylko do ogólnikowego uzasadnienia wyroku. Takie postępowanie Sądu pozostaje w sprzeczności z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i judykatury, która pozostaje zgodna w tym, iż obowiązkiem Sądu jest rozpatrzyć wszystkie podniesione przez stronę zarzuty i odnieść się do nich w treści uzasadnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.

Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Przechodząc do oceny jej zasadności, należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. określa wymogi jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku. Powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a jedynie wówczas, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, a w szczególności, gdy uzasadnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa rozstrzygnięcia. W tym przypadku, wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można jednak skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 15 lutego 2010r II FPS 8/09 ONSA i WSA 2010/3/39 wyjaśnił, że przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, które elementy stanu faktycznego ustalonego przez organ przyjął jako podstawę orzekania i dlaczego. Szczegółowo również odniósł się do zarzutu naruszenia przez organ art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i wykazał istnienie ważnego interesu służby, które przemawiało za zwolnieniem skarżącego ze służby. Ponadto stwierdzić należy, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogi określone w art. 141 § 4 P.p.s.a. Z tych względów zarzut naruszenia tego przepisu uznać należy jako chybiony.

Wyjaśnić należy, że S.S. został w niniejszej sprawie zwolniony ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), który to przepis dopuszcza możliwość zwolnienia policjanta ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i piśmiennictwie (vide Komentarz do art. 41 tejże ustawy – W. Kotowski, Ustawa o Policji, Komentarz, wyd. II, ABC 2008 LEX) powszechnie zaakceptowane zostało stanowisko, że wskazana wyżej fakultatywna podstawa do zwolnienia policjanta ze służby występuje wówczas, gdy w ocenie przełożonych, z uwagi na dobro służby, nie powinien on z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalszej służby, ale nie można było tego uczynić na innej podstawie ustawowej. Przesłanka ta musi być w każdej sprawie indywidualnie skonkretyzowana, a materiał faktyczny winien w sposób niebudzący wątpliwości udowadniać jej zaistnienie.

Dla stosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy niezbędne jest ponadto wykazanie, że rozwiązania z policjantem stosunku służbowego wymaga "ważny interes służby". Pojęcie tego ważnego interesu nie zostało zdefiniowane w ustawie. Zgodnie z powszechnie przyjętym w doktrynie poglądem użycie w tekście pojęcia niedookreślonego zobowiązuje organ do doprecyzowania (skonkretyzowania) tego pojęcia. Organ ustalając znaczenie pojęcia niedookreślonego obowiązany jest nie tylko używać uznanych reguł i metod wykładni prawa, lecz uwzględniać przede wszystkim wszelkiego rodzaju okoliczności faktyczne i normatywne, które są prawnie doniosłe. Z tego punktu widzenia należy przyjąć, że ustalenie znaczenia użytego pojęcia niedookreślonego nie może być dokonane w wyniku abstrakcyjnej wykładni tego pojęcia, lecz powinno przede wszystkim uwzględniać okoliczności konkretnej sprawy. Wymaga to wyczerpującego zebrania dowodów oraz obiektywnej i rzetelnej oceny materiału dowodowego. Dopiero wówczas można stwierdzić, że ustalony stan faktyczny sprawy wyczerpuje przesłankę ważnego interesu służby.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zasadnie uznał, że organy orzekające prawidłowo stwierdziły, iż zwolnienie skarżącego ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby jest w pełni uzasadnione. W sprawie jest niesporne, co wynika z akt administracyjnych sprawy, że skarżący w okresie od 4 stycznia 2007 r. do dnia 25 czerwca 2010 r. przebywał na zwolnieniach lekarskich łącznie 624 dni, natomiast orzeczenia komisji lekarskiej jednoznacznie wskazywały na zdolność skarżącego do służby w policji. Organy policji wykazały również niekorzystne z punktu widzenia interesów służby uwarunkowania, które występują w związku z długotrwała absencją skarżącego. Chodzi tu w szczególności o skutki organizacyjne związane z potrzebą przydzielenia jego zadań innym policjantom jak również dezorganizację pracy. Podkreślić trzeba, że powoduje to również określone skutki w zakresie efektywności wykonania zadań nałożonych na Policję. Zgodnie z art.1 ust.1 ustawy o Policji - Policja jest formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organy orzekające o zwolnieniu S.S. ze służby w Policji w świetle okoliczności faktycznych tej sprawy prawidłowo uznały, że interes skarżącego wyrażający się w pozostawieniu go w tej służbie, nie mógł uzyskać przewagi nad interesem i dobrem służby.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu.