Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 461/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 uat. 1, 2 i 3
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2013 r. sprawy ze skargi J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wydania, w wyniku wznowienia postępowania, nowej decyzji w sprawie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 24 października 2006 r. w trakcie wykonywanych czynności służbowych, pracownicy Zarządu Dróg Miejskich w G. stwierdzili nielegalne zajęcie pasa drogowego ul. [...],[...] i [...], poprzez umieszczenie tam reklam w łącznej liczbie 3 sztuk dotyczących działalności firmy "A" oraz "B" Sp. z o.o.". Na dowód powyższego sporządzono odpowiednią notatkę służbową, wykonano pomiar powierzchni każdej z reklam (12,49 m2) oraz wykonano dokumentację fotograficzną. Dodatkowo w dniu 21 listopada 2006 r. dokonano oględzin i sporządzono protokół.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich w G. nałożył na właściciela tablic reklamowych, J. G., karę pieniężną w wysokości 29.676,24 zł za zajęcie pasa drogowego ul. [...], ul. [...] i ul. [...] bez zezwolenia Zarządcy drogi w okresie od 24 października 2006 r. do dnia 6 listopada 2006 r. poprzez umieszczenie trzech tablic reklamowych. Decyzja ta została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...], a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W ramach powtórnie prowadzonych czynności wyjaśniających powiadomiono strony o kolejnych oględzinach a także potrzebie stawiennictwa w ZDM celem złożenia wyjaśnień (żadna ze stron w wyznaczonych terminach nie stawiła się). Z przeprowadzonych dnia 7 sierpnia 2007 r. sporządzono protokół i dokumentacje fotograficzną pokazującą dalszą obecność ww. tablic reklamowych. Akta administracyjne zawierają nadto wyrysy z mapy obrazujące granice pasa drogowego poszczególnych ulic i usytuowanie w pasie tym poszczególnych reklam.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich w G. nałożył karę za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim ww. reklam na J. G. i K. G. Karę wymierzono w wysokości 179.884,80 zł. Decyzja wydana została na podstawie art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2007, Nr 19, poz. 115 z późn. zm.)

J. G. i K. G. wnieśli odwołanie od ww. decyzji podnosząc m.in., że nie została ona im doręczona. Postanowieniem z dnia [...] r. SKO w K. stwierdziło niedopuszczalność wniesionych odwołań. Odrębnym postanowieniem Kolegium pouczyło odwołujących się o możliwości złożenia wniosków o wznowienie postępowania administracyjnego.

W efekcie złożenia stosownych wniosków postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich w G. wznowił postępowanie w sprawie decyzji ostatecznej z dnia [...] r. z uwagi na to, że ww. decyzja nie została J. G. i K. G. skutecznie doręczona a K. G. w ogóle nie brała udziału w prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich w G., działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił wydaną przez siebie decyzję ostateczną nr [...] z dnia [...] r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej na K. G. i J. G. i nałożył wyłącznie na J. G. karę pieniężną w wysokości 179.884,80 zł, za zajęcie pasa drogowego ul. [...] (dz. nr [...], użytek dr, nr [...]), ul. [...] (dz. nr [...], użytek dr, nr [...]) i ul. [...] (dz. nr [...], użytek dr, nr [...]) poprzez umieszczenie 3 reklam bez zezwolenia Zarządcy drogi, których był właścicielem, w następujący sposób:

- ul. [...] (droga krajowa) - wolnostojąca tablica reklamowa o wymiarach 2,43 m x 5,14 m, tj. o powierzchni ekspozycyjnej 12,49 m2, umieszczona w pasie drogowym w okresie od dnia 24 października 2006 r. do dnia 7 sierpnia 2007 r.,

- ul. [...] (droga powiatowa)- wolnostojąca tablica reklamowa o wymiarach 2,43 m x 5,14 m, tj. o powierzchni ekspozycyjnej 12,49 m2, umieszczona w pasie drogowym w okresie od dnia 24 października 2006 r. do dnia 7 sierpnia 2007 r.,

- ul. [...] (droga krajowa) - wolnostojąca tablica reklamowa o wymiarach 2,43 m x 5,14 m, tj. o powierzchni ekspozycyjnej 12,49 m2, gdzie w pasie drogowym ul. [...] umieszczony był fragment tejże reklamy o wymiarach: 4 m x 2,43 m = 9,72 m2 w okresie od dnia 24 października 2006 r. do dnia 7 sierpnia 2007 r.

Za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia właściciel reklam, tj. J. G., został obciążony opłatą karną będącą dziesięciokrotnością stawki ustalonej Uchwałą Rady Miejskiej w G. nr [...] z dnia [...] r.

Wyliczenie opłaty: 10 x 1,80zł x 12,49m2 x 2 szt. reklam x 288 dni + 10 x 1,80zł x 9,72m2 x 1 szt. reklamy x 288 dni = 179.884,80 zł.

W uzasadnieniu organ I instancji zrelacjonował przebieg postępowania administracyjnego, a następnie wskazał, że "A" Sp. z o.o. przedstawiła kopię umowy najmu z dnia [...] r. przedmiotowych tablic reklamowych zawartą, nie z Firmą J. G., ul. [...],[...] B. jak oświadczył ówczesny dyrektor hipermarketu M. M., lecz z K. G. zamieszkałą w B. przy ul. [...], prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Firma K. G., ul. [...],[...] B. Również "B" Sp. z o.o. posiadał umowę najmu przedmiotowych tablic reklamowych zawartą z K. G. zamieszkałą w B. przy ul. [...], prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Firma K. G., ul. [...],[...] B.

Pismem z dnia 22 marca 2011 r., będąc w posiadaniu ww. umów, przedmiotem których było udostępnienie, zorganizowanie oraz zarządzanie przez K. G. na rzecz ww. podmiotów siecią informacyjną tablic reklamowych oraz oświadczenia K. G. zawartego we wniosku adwokat A. G., iż cyt. "...nie jest i nigdy nie była właścicielką tablic reklamowych, których dotyczy postępowanie, ale tablice te należały do jej ojca J. G.", organ I instancji poprosił pełnomocnika K. i J. G. o nadesłanie rozliczeń, faktur, umów lub też innych dokumentów, mogących potwierdzić, iż to J. G. był właścicielem przedmiotowych reklam, a K. G. jedynie ich dzierżawcą.

W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik wyżej wymienionych przedstawiła:

• umowę dzierżawy z dnia [...] r. zawartą pomiędzy J. G. (wydzierżawiającym), a K. G. (dzierżawcą), której przedmiotem był wynajem tablic reklamowych zlokalizowanych m.in. na terenie miejscowości G., gdzie w § 2 tejże umowy J. G. oświadcza, że jest właścicielem tablic informacyjnych,

• fakturę nr [...] z dnia [...] r. obejmującą wynagrodzenie za wynajem m.in. tablic informacyjnych w mieście G., w której to J. G. figuruje jako sprzedawca, a "FIRMA" K. G. jako nabywca,

zaświadczenie z dnia 30 października 2006 r. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej przedsiębiorcy J. G..

Dwa pierwsze z pośród trzech wymienionych powyżej dokumentów, wskazują, iż właścicielem przedmiotowych tablic reklamowych był J. G..

Istnienie ww. dokumentów jest okolicznością istniejącą w dniu wydania decyzji Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w G. z dnia [...] r., nieznaną organowi administracji publicznej w chwili wydania decyzji. Istnienie okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. skutkuje uchyleniem wadliwej decyzji ostatecznej i wydaniem orzeczenia rozstrzygającego sprawę administracyjną co do istoty.

Organ I instancji wskazał następnie, że zawiadomieniem z dnia 26 kwietnia 2011 r. poinformowano wszystkie strony postępowania o możliwości zapoznania się z dokumentacją przedmiotowej sprawy oraz o możliwości złożenia ostatecznych wyjaśnień, jednak żadna ze stron nie skorzystała z wymienionych uprawnień.

Odnosząc się z kolei do zarzutu pełnomocnika J. G. ujętego w wniosku o wznowienie postępowania jakoby organ I instancji nie udowodnił, iż reklamy znajdowały się w pasie drogowym, organ wskazał, że J. G. miał możliwość uczestnictwa w dniu 7 sierpnia 2007 r. w wyznaczonej zawiadomieniem z dnia 9 lipca 2007 r. wizji w terenie w miejscu umieszczenia reklam, kiedy to dokonywane były stosowne pomiary, a tym samym mógł zweryfikować stanowisko Zarządcy drogi. Wymienione zawiadomienie zostało osobiście odebrane przez J. G. w dniu 16 lipca 2007 r., co jest potwierdzone dokumentem zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującym się w aktach sprawy.

Reasumując, dokumenty pozyskane przez organ I instancji na etapie wznowionego postępowania administracyjnego rozstrzygają kwestię właściwego wskazania podmiotu będącego właścicielem trzech tablic reklamowych umieszczonych bez zgody zarządcy drogi w okresie od dnia 24 października 2006 r. do dnia 7 sierpnia 2007 r. w pasie drogowym ul. [...] (dz. nr [...], użytek dr, nr [...]), ul. [...] (dz. nr [...], użytek dr, nr [...]) i ul. [...] (dz. nr [...], użytek dr, nr [...]) i pozwalają uznać, iż zasadne jest nałożenie kary administracyjnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie wspomnianych tablic reklamowych bez zezwolenia Zarządcy drogi na J. G.. Niniejsza decyzja powoduje zwolnienie od obciążeń pozostałe strony postępowania, tj. K. G., "B" Sp. z o.o. oraz "A" Sp. z o.o.

Nałożona kara pieniężna stanowi 10-krotność opłaty odpowiadającej iloczynowi łącznej liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego pod reklamy, stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie 1 m2 reklamy oraz liczby dni zajmowania pasa drogowego wynoszących 288, liczonych od dnia 24 października 2006 r., tj. daty stwierdzenia umieszczenia reklam w pasie drogowym, do dnia 7 sierpnia 2007 r., tj. ostatniej udokumentowanej przez pracowników ZDM G. daty kiedy to reklamy znajdowały się w pasie drogowym ul. [...], ul. [...] oraz ul. [...].

Od otrzymanej decyzji reprezentowany przez profesjonalną pełnomocnik J. G. wniósł pismem odwołanie, wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia i domagając się jego uchylenia i umorzenia postępowania bądź uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik J. G. podniosła, iż na wadliwość otrzymanej decyzji wpływa przede wszystkim okoliczność, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, iż tablice reklamowe istotnie znajdowały się w pasie drogowym. Organ dołączył do akt sprawy wyrysy z map i wypisy z rejestru gruntów, dotyczące pasów drogowych odpowiednio przy ul. [...] (dz. nr [...]),[...] (dz. nr [...]) oraz [...] (dz. nr [...]), dokumenty te potwierdzają jednak wyłącznie fakt istnienia takich a nie innych działek, nie potwierdzają natomiast w sposób odpowiedni ani własności (taki walor mają odpisy z ksiąg wieczystych), ani tym bardziej faktu usytuowania na pasie drogowym tablic reklamowych. Na dokumentach geodezyjnych nie zaznaczono położenia tablic, dokładne miejsce usytuowania tablic nie zostało potwierdzone również innymi dokumentami. W protokole oględzin podano jedynie ogólnikowo, że tablice znajdują się w pasie drogowym, bez dokładnego określenia ich usytuowania. Zdaniem skarżącego tablice znajdowały się na gruncie stanowiącym własność osoby fizycznej i nie były usytuowane w pasie drogowym. Organ nie przeprowadził dowodów, które mogłyby potwierdzić odmienny stan rzeczy. Nie ma w tym kontekście znaczenia podnoszona przez organ okoliczność, że skarżący nie uczestniczył w wizji w terenie w miejscu umieszczenia reklam. Organ prowadzący postępowanie powinien przeprowadzać i gromadzić dowody w sprawie w taki sposób, aby nie było wątpliwości co do faktów, jakie maja być za pomocą tych dowodów ustalone oraz aby możliwa była kontrola instancyjna rozstrzygnięć tego organu.

W tej sytuacji z braku dowodów potwierdzających, że istotnie doszło do zajęcia pasa drogowego, decyzja winna zostać uchylona. Ponadto Zarząd Dróg Miejskich w dalszym ciągu nie zakończył formalnie postępowania w stosunku do "A" Sp. z o.o. oraz "B" Sp. z o.o., które były stronami niniejszego postępowania, ani też w stosunku do K. G..

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W obszernym uzasadnieniu organ II instancji zrelacjonował przebieg prowadzonych w sprawie postępowań administracyjnych w tym ocenił poprawność wznowienia postępowania, przytoczył obowiązujący stan prawny oraz orzecznictwo sądów administracyjnych, a następnie omówił zgromadzone w sprawie dowody stwierdzając, iż zdaniem organu nie ma wątpliwości co do tego, że miejsca, w których były ustawione należące do J. G. tablice reklamowe mieściły się w granicach pasa drogowego wskazanych powyżej ulic. Kolegium wskazało, że bezspornym jest fakt prawidłowego ustalenia w niniejszym postępowaniu właściciela reklam przez organ I instancji. Powyższe wynika bowiem zarówno z oświadczenia złożonego w piśmie sporządzonym dnia 5 października 2007 r. przez J. G., iż to on jest właścicielem reklam, a także z przedłożonych na wezwanie organu I instancji przez adwokat A. G. dokumentów. Bezspornym jest także, iż reklamy o treści "A" Sp. z o.o. i "B" Sp. z o.o., będące przedmiotem niniejszego postępowania są reklamami w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych. Powyższego nie kwestionuje w swym odwołaniu reprezentowana przez pełnomocnika strona.

Bezspornym jest też, iż na posadowienie reklam o treści "A" Sp. z o.o. i "B" Sp. z o.o., będących przedmiotem niniejszego postępowania w pasach drogowych dróg: [...],[...],[...] J. G. nie posiadał zezwolenia zarządcy drogi ani o takie nie występował. Z treści odwołania wynika, że spór dotyczy kwestii czy istotnie reklamy o treści "A" Sp. z o.o. i "B" Sp. z o.o., będące przedmiotem niniejszego postępowania umieszczone zostały w pasach drogowych dróg publicznych ulic [...] (drogi krajowej), [...] (drogi powiatowej), [...] (drogi krajowej). Z akt sprawy wynika, że reklamy o treści "A" Sp. z o.o. i "B" Sp. z o.o., posadowione zostały w pasie drogowym ul. [...] i [...] i mają rozmiar 2,43 m x 5,14 m tj. 12,49 m2 każda. Natomiast reklama w pasie drogowym ul. [...] ma rozmiar 2,43 m x 5,14 m tj. 12,49 m2 , lecz 1,14 m z długości reklamy jest poza terenem pasa drogowego. W pasie drogowym jest 9,72 m2. Powyższe wynika ze sporządzonych przez pracowników zarządcy drogi w dniach 24 października 2006 r. notatki służbowej (w aktach sprawy), protokołu sporządzonego przez pracowników zarządcy drogi w dniu 7 sierpnia 2007 r. (w aktach sprawy), wyrysu z map geodezyjnych z wykreśleniem miejsc posadowienia reklam w pasach drogowych dróg publicznych ulic [...] (drogi krajowej), [...] (drogi powiatowej), [...] (drogi krajowej), znajdujących się w aktach informacji z ewidencji gruntów i ksiąg wieczystych. Podnieść również należy, że fakt posadowienia reklam w pasach drogowych dróg publicznych (ulic [...],[...],[...]) stwierdził w decyzjach Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta G. nr [...] z dnia [...] r., nr [...] z dnia [...] r., nr [...] z dnia [...] r.

Kolegium wskazało nadto, iż pismem z dnia 26 kwietnia 2011 r. (doręczonym w dniu 4 maja 2011 r.) skierowanym do adwokat A. G. zawiadomiono o tym, iż w dniu 26 maja 2011 r. w siedzibie organu I instancji jest możliwość zapoznania się z całością dokumentacji zgromadzonej w sprawie oraz, że wyznaczono do dnia 31 maja 2011 r. termin celem złożenia ostatecznych wyjaśnień w sprawie. Z protokołu sporządzonego w dniu 26 maja 2011 r. przez pracownika zarządcy drogi wynika, że strony postępowania nie stawiły się w siedzibie Zarządu Dróg Miejskich w G. celem zapoznania się ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją. Również J. G. mimo prawidłowego zawiadomienia, które odebrał 16 lipca 2007 r., że w dniu 7 sierpnia 2007 r. przeprowadzone zostaną oględziny miejsca umieszczenia tablic reklamowych w oględzinach tych nie uczestniczył. Tym samym należy uznać, iż organ I instancji zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu, a okoliczność, czy i w jakim zakresie strona z tej możliwości skorzystała nie ma znaczenia albowiem jest to uprawnienie a nie obowiązek strony postępowania.

Kolegium nie stwierdziło zatem by w niniejszym postępowaniu naruszono art.7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a organ I instancji w ramach swobodnej oceny dowodów miał prawo uznać za udowodnione okoliczności skoro w postępowaniu strona mając taką możliwość nie zakwestionowała jego ustaleń zaś w odwołaniu umieściła gołosłowne stwierdzenie "...zdaniem skarżącego tablice znajdowały się na gruncie stanowiącym własność osoby fizycznej i nie były usytuowane na pasie drogowym...". J. G. twierdząc, że reklamy nie znajdowały się w pasie drogowym lecz na gruncie osoby fizycznej, nie przedstawił jednak żadnych dowodów to potwierdzających ani też nie wskazał tych osób fizycznych. Nie sposób zatem uznać jego twierdzeń za wiarygodne i miarodajne w sprawie.

Reprezentowaną przez zawodowego pełnomocnika Stronę wezwano do ustosunkowania się do zebranego materiału przed wydaniem pierwszoinstancyjnej decyzji i strona w wyniku tego mogła złożyć dodatkowe dokumenty jednak tego nie uczyniła. Ustalony przez organ I instancji okres zajęcia przez Stronę pasa drogowego to czas od dnia 24 października 2006 r. do dnia 7 sierpnia 2007 r. Potwierdza to notatka służbowa oraz protokół sporządzone w dniach 24 października 2006 r. i dnia 7 sierpnia 2007 r. (w aktach sprawy). Zatem okres udowodnionego zajęcia reklamami pasów drogowych to 288 dni.

Powierzchnia 2 sztuk reklam to 12,49 m2 natomiast powierzchnia 1 sztuki reklamy to 9, 72 m2 - wynika to z dokonanych ustaleń i wykonanych pomiarów przez organ I instancji w sporządzonym przez pracowników Zarządcy drogi w dniu 7 sierpnia 2007 r. protokole na okoliczność przeprowadzenia dowodu z oględzin w sprawie posadowienia tablic reklamowych o treści "A" Sp. z o.o. i "B" Sp. z o.o. w pasach drogowych ulic [...],[...],[...].

Skoro przedmiotowe drogi mają status drogi powiatowej (ul. [...]) oraz drogi krajowej (ul. [...] i [...]), to stawkę opłaty określa dla niej (zgodnie z art. 40 ust 8. ustawy o drogach publicznych) organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały. Stosownie do § 4 ust. 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych, dla których zarządcą jest Prezydent Miasta G. stawka ta wynosi 1,80 zł. za każdy dzień umieszczenia 1 m2 powierzchni reklamy w pasie drogowym. Zatem wysokość kary ustalona została zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 i ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i § 4 ust. 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych, dla których zarządcą jest Prezydent Miasta G. Kara pieniężna za przedmiotowe zajęcie pasa drogowego wyniosła: 179.884,80 zł., co wynika z przemnożenia: 10 x 1,80 zł. x 12,49 m2 x 2 szt. reklam x 288 dni + 10 x 1, 80 zł. x 9, 72 m2 x 1 szt. reklamy x 288 dni = 179.884, 80 zł.

Pismem z dnia 29 lutego 2012 r. reprezentowany przez adw. A. G. J. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, domagając się jej uchylenia, a także uchylenia nakładającej karę decyzji pierwszoinstancyjnej. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzuciła:

błędne ustalenie stanu faktycznego, polegające na przyjęciu, że należące do J. G. trzy tablice reklamowe usytuowane w rejonie ulic [...],[...] i [...] znajdowały się w pasie drogowym,

naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie:

art. 7 k.p.a. przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej,

art. 77 § 1 k.p.a. przez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie,

art. 138 § 2 k.p.a. przez nieuwzględnienie, że w niniejszej sprawie - z uwagi na rażące braki w uzasadnieniu decyzji Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i niemożność weryfikacji podstawy ustaleń faktycznych poczynionych przez ten organ - konieczne było przeprowadzenie przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w części dotyczącej ustaleń odnośnie rzekomego usytuowania tablic należących do skarżącego w pasie drogowym,

art. 107 § 3 k.p.a. przez wadliwe uzasadnienie decyzji.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto wskazane wyżej zarzuty podkreślając m.in., iż zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie nie ma w istocie możliwości weryfikacji ustalonego przez organ faktu, jakoby tablice znajdowały się w pasie drogowym - żaden dowód nie potwierdza dokładnego usytuowania tablic w terenie: ani faktu, czy istotnie tablice były w pasie drogowym, ani (gdyby istotnie owo usytuowanie w pasie drogowym ustalić) jaki w owym pasie drogowym znajdował się fragment tablicy. Zdaniem skarżącego nie może być wystarczającym dowodem ogólnikowa notatka z oględzin. W niniejszej sprawie naruszona zatem została określona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej. Podkreślić należy, że SKO uzasadnia, na jakiej podstawie przyjęło fakt usytuowania reklam w pasie ruchu, pomijając jednocześnie w zupełności, że brak jest jakichkolwiek twierdzeń w tym zakresie w samej decyzji MZD, w której powołano się wyłącznie na oględziny z dnia 7 sierpnia 2007 r., podkreślając nieobecność na tych oględzinach skarżącego, ale nie wskazując ani na ich wynik, ani potwierdzenie dokumentem. Zdaniem skarżącego decyzja organu niższego stopnia winna być należycie uzasadniona zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., a braki w tym zakresie nie mogą być naprawiane przez organ wyższego stopnia, który we własnym zakresie wskaże udowodnione fakty i dowody, na jakich w ocenie organu wyższego stopnia oparł się organ niższego stopnia. Działanie SKO w tym zakresie uznać należy za niedopuszczalne. Skoro z uzasadnienia decyzji MZD nie wynika, na jakich dowodach organ ten się oparł, to SKO winno było dojść do przekonania, że z powodu braków uzasadnienia decyzja nie nadaje się do kontroli instancyjnej, a nie uzupełniać te braki we własnym zakresie. SKO nie odniosło się nadto w żadnym stopniu do zawartego z odwołaniu zarzutu, iż decyzja MZD obarczona jest jeszcze i tą wadą, że nie zakończył formalnie postępowania w stosunku do "A" Sp. z o.o., "B" Sp. z o.o. oraz K. G., które to osoby były stronami postępowania, ale uczynił adresatem decyzji wyłącznie skarżącego. Poza tym, doręczając decyzję "A" Sp. z o.o., "B" Sp. z o.o. i pełnomocnikowi K. G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze traktuje te osoby w dalszym ciągu jako uczestników postępowania.

Skarga zawierała nadto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten tut. Sąd oddalił postanowieniem z dnia 2 października 2012 r.

Skarga została wniesiona w terminie.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo zaakcentował, odnosząc się do zarzutu, iż formalnie nie zakończył postępowania prowadzonego uprzednio także w stosunku do innych poza J. G. stron, że w aktach sprawy znajduje się prawidłowo doręczona decyzja nr [...] z [...] r. o umorzeniu postępowania wobec "A" Sp. z o.o. i "B" Sp. z o.o. oraz K. G., zaś decyzja Kolegium nr [...] z dnia [...] r. doręczona została "A" Sp. z o.o., ul. [...],[...] W., "B" Sp. z o.o. ul. [...],[...] W. i Adwokat A. G. jako pełnomocnikpwi K. G. - do wiadomości nie zaś jako stronom postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogła zostać uwzględniona.

Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż w myśl art. 40 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2007, Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie, o którym mowa, dotyczy:

1) prowadzenia robót w pasie drogowym;

2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;

4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę wyliczaną w sposób określony w art. 40 ust. 4-6 tejże ustawy.

Stosownie natomiast do ust. 12 przywołanego artykułu za zajęcie pasa drogowego:

1) bez zezwolenia zarządcy drogi,

2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi,

3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi

- zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.

Odnosząc wskazane regulacje do okoliczności faktycznych sprawy wskazać należy, że przeprowadzone w ramach postępowania wznowionego czynności i dokonane ustalenia co do osoby odpowiedzialnej za zajęcie pasa drogowego ocenić należy jako prawidłowe. Orzekające w sprawie organy słusznie uznały bowiem, iż decyzja adresowana winna być jedynie do J. G., zebrane w sprawie dowody wykazały bowiem, iż jedynie on był właścicielem przedmiotowych tablic reklamowych, umieszczonych w pasie drogowym. Niewątpliwym zaś w sprawie jest, że na zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim przedmiotowych tablic nie została udzielona zgoda zarządcy drogi, a tym samym zajęcie pasa wyczerpywało znamiona określone w art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy. Prawidłowo też, w zgodzie z zebranym materiałem dowodowym, organy ustaliły fakt zajęcia pasa drogowego, okres tego zajęcia (od dnia, w którym pracownicy dokonali pierwszych ustaleń co do obecności tablic w pasach drogowych trzech ulic do dnia, w którym odbyły się kolejne oględziny potwierdzające nadal istnienie tablic w tym samych miejscach). Poprawnie została obliczona wymierzona J. G. kara, o której mowa w art. 40 ustawy o drogach publicznych.

Jak bowiem słusznie podkreślił organ II instancji skoro przedmiotowe drogi mają status drogi powiatowej (ul. [...]) oraz drogi krajowej (ul. [...] i [...]), to stawkę opłaty określa dla niej (zgodnie z art. 40 ust 8. ustawy o drogach publicznych) organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały. Stosownie do § 4 ust. 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych, dla których zarządcą jest Prezydent Miasta G. stawka ta wynosi 1,80 zł. za każdy dzień umieszczenia 1 m2 powierzchni reklamy w pasie drogowym. W konsekwencji kara pieniężna za przedmiotowe zajęcie pasa drogowego wyniosła: 179.884, 80 zł., co wynika z przemnożenia: 10 x 1,80 zł. x 12,49 m2 x 2 szt. reklam x 288 dni + 10 x 1, 80 zł. x 9, 72 m2 x 1 szt. reklamy x 288 dni = 179.884, 80 zł.

Na tle zebranej dokumentacji okoliczności faktyczne sprawy wydają się nie ulegać wątpliwości, W konsekwencji zarzuty podniesione w skardze, a także argumenty podniesione już wcześniej, na etapie odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej, nie mogą zostać uwzględnione. Sąd nie podziela bowiem przekonania pełnomocnik skarżącego, iż postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a. albowiem brak dowodów na to by J. G. przedmiotowe tablice reklamowe usytuował w pasie drogowym. Zdaniem bowiem Sądu wieloletnie postępowanie w sprawie jednoznacznie dowiodło zajęcia pasa drogowego trzech ulic, a ani skarżący ani jego pełnomocnik nie przedstawiła w tej mierze ani w okresie minionych lat ani w skardze żadnych przeciwdowodów. Skarżący nie uczestniczył w oględzinach (pomimo prawidłowego w tej mierze powiadomienia), skarżący i jego pełnomocnik nie korzystali także z możliwości stawienia się w organie i złożenia dodatkowych wyjaśnień. Twierdząc zatem wielokrotnie, że organy niewłaściwie uznały, iż tablice zostały umieszczone w pasie drogowym działający przez pełnomocnika skarżący nie wskazał na poparcie swej tezy żadnych realnych argumentów, nie wskazał też gdzie, jego zdaniem znajdowały się tablice, jeśli wedle niego nie było ich w pasie drogowym. Podnoszony nadto już w odwołaniu argument, iż tablice te zostały umieszczone na terenie należącym do osoby fizycznej nie zostały ani razu poparte wskazaniem o jaką osobę fizyczną chodzi, czyniąc tezę tę tym samym całkowicie gołosłowną. Nie można także zgodzić się z twierdzeniami skargi, iż organy nie zebrały dowodów wskazujących na to gdzie w istocie znajdowały się tablice. Akta sprawy zawierają bowiem w tej mierze szereg dowodów zdaniem Sądu jednoznacznie wskazujących usytuowanie tablic w pasie drogowym każdej z ulic, w tym zdjęcia obrazujące w sposób niewątpliwy umiejscowienie tablic w stosunku do krawędzi jezdni. Dowodami zgromadzonymi przez organy wskazującymi na zajęcie przez J. G. pasa drogowego są :

sporządzona przez pracownika Zarządcy drogi w dniu 24 października 2006 r. w trakcie objazdu ulic Miasta G. notatka służbowa, z której wynika iż stwierdzono nielegalne zajęcie pasów drogowych ulic [...] (1 reklama), [...] (1 reklama), [...] (1 reklama), dotyczących działalności "A" Sp. z o.o. i "B" Sp. z o.o. - łącznie 3 sztuk. Po dokonaniu pomiarów stwierdzono, że reklamy mają rozmiar 2,43 m x 5,14 m tj. 12,49 m2;

sporządzona przez pracownika tegoż dnia dokumentacja fotograficzna;

sporządzony przez pracowników Zarządcy drogi w dniu 7 sierpnia 2007 r. protokół na okoliczność przeprowadzenia dowodu z oględzin w sprawie posadowienia tablic reklamowych o treści "A" Sp. z o.o. i "B" Sp. z o.o. w pasach drogowych ulic [...],[...],[...] - bez zezwolenia zarządcy drogi, stosownie do zawiadomienia z dnia 9 lipca 2007 r. W protokole stwierdzono, że reklamy w pasach drogowych ul. [...] i [...] mają rozmiar 2,43 m x 5,14 m tj. 12,49 m2 każda. Natomiast reklama w pasie drogowym ul. [...] ma rozmiar 2,43 m x 5,14 m tj. 12,49 m2 , lecz 1,14 m z długości reklamy jest poza terenem pasa drogowego. W pasie drogowym jest 9,72 m2. Stwierdzono, że w trakcie dokonywania czynności strony nie były obecne. Do protokołu dołączono dokumentację fotograficzną. Ze sporządzonego w dniu 8 sierpnia 2007 r. protokołu przez pracownika zarządcy drogi wynika, że strony nie stawiły się by zapoznać się z dowodami i złożyć ostateczne wyjaśnienia.

wypisy z rejestru gruntów oraz ksiąg wieczystych z których wynika, że: działka nr [...] to ul. [...] opisana w księdze wieczystej nr [...] jako droga położona w G., działka nr [...] to ul. [...] opisana w księdze wieczystej nr [...] jako droga położona w G., której właścicielem jest Gmina G., działka nr [...] to ul. [...] opisana w księdze wieczystej nr [...] jako droga położona w G., której właścicielem jest Gmina G.,

trzy wyrysy z map geodezyjnych z zaznaczeniem posadowienia reklam o treści "A" Sp. z o.o. i "B" Sp. z o.o. w pasach drogowych ulic [...],[...],[...]. Na wyrysach tych uwidoczniono przebieg granic pasa drogowego i dokładne usytuowanie w pasie tym przedmiotowych reklam.

decyzja administracyjna nr [...] z dnia [...] r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta G. - nakazująca inwestorowi J. G. - rozbiórkę nośnika reklamowego zlokalizowanego w pasie drogowym ul. [...] w G.,

decyzja administracyjna nr [...] z dnia [...] r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta G. - nakazująca inwestorowi J. G. - rozbiórkę nośnika reklamowego zlokalizowanego w pasie drogowym ul. [...] w G.,

decyzja administracyjna nr [...] z dnia [...] r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta G. - nakazująca inwestorowi J. G. - rozbiórkę nośnika reklamowego zlokalizowanego w pasie drogowym ul. [...] w G.

Nie można nadto podzielić sformułowanych w skardze zarzutów co do wadliwości uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie to pozostaje w zgodzie z art. 107 k.p.a. Jest bardzo obszerne, bardzo szczegółowe, zdaniem Sądu wnikliwie prezentuje stan faktyczny i prawny sprawy. Nietrafny jest też zarzut pełnomocnik skarżącego, iż organ II instancji nie może samodzielnie oceniać materiału dowodowego jeśli w sposób wnikliwy nie dokonał tego organ I instancji. Przeciwnie, rola organu II instancji nie ogranicza się jedynie do kontroli rozstrzygnięcia podjętego przez organ niższy lecz organ odwoławczy winien, bazując na zebranych w sprawie dowodach, po raz wtóry ocenić całokształt sprawy i dopiero wtedy wydać decyzję ostateczną.

Dziwi nadto sformułowany w skardze zarzut, iż organ I instancji w sposób formalny nie zakończył postępowania wobec "A" Sp. z o.o. i "B" Sp. z o.o. oraz K. G.. W przedłożonych Sądowi aktach sprawy, dostępnych wszak także skarżącemu i jego pełnomocnikowi, widnieje bowiem prawidłowo doręczona decyzja nr [...] z [...] r. o umorzeniu postępowania wobec "A" Sp. z o.o. i "B" Sp. z o.o. oraz K. G..

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.