Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 256/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.) sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieodpłatnego przyznania nieruchomości gruntowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2017r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. O. od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. o odmowie nieodpłatnego przyznania na jego rzecz nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki o nr [...] i [...] o łącznej powierzchni 3.958 m2 z obrębu [...], gmina S., w pkt. I-szym uchyliło ww decyzję Starosty i w tym zakresie orzekło o przyznaniu, na podstawie art. 118 ust. 2a w. zw. z art. 118 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, M. O. nieruchomość gruntową oznaczoną w ewidencji gruntów jako ww działka nr [...], w pkt II-gim zaś decyzji w pozostałym zakresie - dotyczącym odmowy przyznania uprawnień do gruntu ww działki nr [...] stanowiącej drogę publiczną - utrzymało ww decyzję Starosty w mocy.

Decyzja ta, postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. Nr [...] została przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uzupełniona poprzez wskazanie w jej pkt I-szym sformułowania: "że nabycie gruntu ma miejsce nieodpłatnie", natomiast postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. Nr [...] SKO sprostowało oczywistą omyłkę pisarską zawartą na stronach 2 i 3 uzasadnienia ww decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r. w ten sposób, że ilekroć wpisany jest numer działki "[...]" winien być wpisany numer "[...]".

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...] Starosta [...] po rozpatrzeniu wniosku M. O., przyznał Skarżącemu nieodpłatnie własność zabudowanej nieruchomości, położonej w gminie S., obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...], o pow. 0,1395 ha oraz odmówił nieodpłatnego przyznania na rzecz Skarżącego nieruchomości gruntowej oznaczonej jako ww działki nr [...] i nr [...]. W uzasadnieniu organ m.in. podniósł, że wnioskodawca spełnia wymogi dotyczące nieodpłatnego przyznania własności zabudowanej nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...]. Natomiast takich ustawowych warunków nie spełniał odnośnie działek nr [...] i nr [...], gdyż nimi nie władał. Stanowiły one bowiem teren ogólnodostępny.

Odwołanie od powyższej decyzji w części dotyczącej jej pkt II-ego, tj. odmowy przyznania prawa do działek nr [...] i nr [...] wniósł M. O. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. [...] utrzymało w mocy ww decyzję Starosty. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż decyzją Naczelnika Gminy S. z dnia [...] sierpnia 1976 r. L.dz. [...] przejęto na własność Państwa gospodarstwo rolne o pow. 4,98 ha, położone w miejscowości K., stanowiące współwłasność A. i B. małż. W. (dziadków Skarżącego), z prawem do bezpłatnego dożywotniego przez nich użytkowania działki o obszarze 0,50 ha. Użytkowana działka posiadała obszar 0,56 ha i oznaczona była nr ew. [...] (pismo z dnia [...] listopada 1982 r.). Działka nr [...] została podzielona na działki nr [...] i nr [...], a następnie działkę nr [...] podzielono na działki nr [...] i nr [...] (decyzja Wójta Gminy S. z dnia [...] października 2010 r. Nr [...] oraz mapa sytuacyjna nieruchomości z projektem podziału z dnia [...] sierpnia 2010 r. [...]). M. O. ubiega się na podstawie art. 118 ust. 2a ww ustawy, o uzyskanie tytułu prawnego do gruntu, którego użytkownikami byli jego dziadkowie – B. i A. W.

Dziadek Skarżącego B. W. zmarł w dniu [...] maja 1986 r., zaś jego babcia A. W. zmarła w dniu [...] marca 1990 r.

Mając na uwadze treść przepisu art. 118 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, uprawnienie do żądania bezpłatnego przekazania działki pozostawionej rolnikowi do dożywotnego użytkowania uzależnione jest od łącznego zaistnienia dwóch przesłanek: wnioskodawca musi być zstępnym osoby, której przysługiwało prawo bezpłatnego dożywotniego użytkowania działki i jednocześnie faktycznie władać nią w zakresie odpowiadającym uprawnieniom przysługującym zmarłemu rolnikowi. To znaczy najpóźniej z chwilą śmierci uprawnionego rolnika działka gruntu pozostająca w dożywotnim użytkowaniu powinna zostać przejęta w posiadanie przez zstępnego i być nieprzerwanie użytkowana zgodnie z jej przeznaczeniem.

W ocenie organu odwoławczego spełniona została pierwsza z przesłanek, gdyż Skarżący jest zstępnym (wnukiem) dawnych właścicieli nieruchomości a działka nr [...] (część ogrodzona i zabudowana) pozostawała w faktycznym władaniu Skarżącego nieprzerwanie od chwili śmierci byłych właścicieli. Natomiast Kolegium stwierdziło, że teren obecnych działek nr [...] i nr [...] do czasu ogrodzenia w 2011 r. nie był użytkowany przez Skarżącego. (pismo z dnia [...] marca 2012 r. Urzędu Gminy S.). Był to bowiem teren ogólnodostępny dla lokalnej społeczności, w części zajęty pod drogę, w części pod zbiornik retencyjny. W ocenie Kolegium brak sprawowania nieprzerwanego władztwa nad działkami nr nr [...] i nr [...] znalazł także potwierdzenie w zeznaniach świadków, w tym zawnioskowanych przez Skarżącego. Ostatecznie zdaniem organu oddawczego, brak było podstaw do bezpłatnego przekazania Skarżącemu ww. działek na własność.

Powyższa decyzja została zaskarżona do tut. Sądu, który wyrokiem z dnia 7 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1643/14 uchylił powyższą decyzję w części dotyczącej działek o nr [...] i nr [...], w pozostałym zaś zakresie umorzył postępowanie. Sąd min. zalecił ponownie przesłuchanie świadków w celu ustalenia faktycznego użytkowania rolniczego spornych działek. A nadto, ewentualne przeprowadzenie zgłaszanych przez Stronę wniosków dowodowych, o ile uzna je za celowe.

Mając na uwadze konieczność przeprowadzenie postępowania dowodowego w znacznym zakresie (przesłuchanie dotychczas zgłoszonych i ewentualnie nowo zawnioskowanych świadków oraz Stronę) SKO w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. [...] uchyliło ww decyzję Starosty z dnia [...] kwietnia 2013 r. w pkt 2, tj. w części dotyczącej działek nr [...] i nr [...] i w tym zakresie przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Ponownie rozpoznając wniosek Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] odmówił nieodpłatnego przyznania na rzecz M. O. obu działek nr [...] i nr [...]. Rozpoznając od ww decyzji odwołanie, SKO wskazało, iż działka nr [...] została przeznaczona zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego wschodniej części Gminy S., zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy S. nr [...] z [...] maja 2000 r., pod drogę gminną symbol [...] - ulicę [...]. Na ww działce prowadzone są prace związane z inwestycją drogową. Powołując się na art. 2a ustawy o drogach publicznych organ stwierdził, że powyższa regulacja uniemożliwia przeniesienie prawa własności tych gruntów na rzecz innego podmiotu także w ramach postępowań prowadzonych na podstawie innych przepisów, z których wynikają uprawnienia wnioskodawców. Nieruchomości zajęte pod drogi są wyłączone bowiem z obrotu powszechnego i mogą być tylko własnością podmiotów publicznoprawnych określonych w art. 2a u.d.p.

Natomiast, w ocenie organu odwoławczego za nieprawidłowe należało uznać rozstrzygnięcie Starosty w zakresie działki nr [...]. Zebrany materiał dowodowy potwierdził wykonywanie faktycznego przez Skarżącego władztwa nad ww działką. Sposób użytkowania ww gruntu determinowany był obiektywnymi warunkami jakie na nim istniały, jak obniżenie terenu czy występowanie obszaru podmokłego, grząskiego co obiektywnie uniemożliwiało w pełni rolnicze jego wykorzystanie. Wobec powyższego wykazany sposób korzystania przez Skarżącego z tej części gruntu, a polegający na uprawie warzyw, czy jako wybieg dla kur, w pełni stanowi o jego faktycznym wykorzystywaniu przez Skarżącego, zgodnie zresztą ze sposobem w jaki korzystali z tej części nieruchomości jego dziadkowie. Ostatecznie organ odwoławczy uznał, iż zachodzą ustawowe przesłanki do przyznania M. O. prawa do nieodpłatnego przekazania własności powyższej działki nr [...].

Niw zgadzając się z powołaną decyzją M. O. wniósł do tut. Sądu skargę zarzucając naruszenie przepisów:

- art. 118 ust. 2a w zw. z art. 118 ust. 1 oraz art. 118 ust.2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, poprzez zastosowanie przez organy obu instancji błędnej wykładni przepisów art. 118 tejże ustawy, mimo dokonania wykładni prawa materialnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 listopada 2014r. sygn. akt. IV SA/Wa 1643/14 i podzielenie przez organ odwoławczy poglądu organu pierwszej instancji, iż brak jest podstaw "przyznania uprawnień do gruntu działki nr [...] stanowiącej drogę publiczną, mimo wykazania przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2017r. wiele dowodów potwierdzających użytkowanie także tej działki, zgodnie z jej przeznaczeniem i położeniem gruntów; błędne wskazanie, iż nieruchomości zajęte pod drogi są wyłączone z obrotu powszechnego i mogą być tylko własnością podmiotów publicznoprawnych określonych w art. 2 a u. d. p;

- art. 6, 7, 8, 11, 77, 79 § 1, 80, 83 §3, 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez uchylanie się od obowiązku wszechstronnego, wnikliwego rozważenia i dokonanie obiektywnej oceny zebranego w sprawie obszernego materiału dowodowego oraz zupełny brak odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu;

- art. 107 § 1 w zw. z art. 111 § 1b oraz art. 124 § 1 kpa poprzez brak zamieszczenia nowego pouczenia w postanowieniu z dnia [...] listopada 2017r. nr [...] o przysługującym prawie wniesienia środka zaskarżenia od decyzji, oraz brak powołania podstawy prawnej ustawy k.p.a. w pełnym brzmieniu w zaskarżonej decyzji i w postanowieniu, stanowiącym podstawę rozstrzygnięcia sprawy;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uchylanie się od obowiązku sporządzenia zaskarżonej decyzji zgodnie z ustawowymi wymogami, niewykazanie dlaczego organ odwoławczy odmiennie ocenił materiał dowodowy w sprawie, przyznając nieodpłatnie na podstawie art. 118 ust. 2 a w zw. z art. 118 ust. 1 ww ustawy działki nr [...] o pow. 2406 m2 gdy ten sam materiał dowodowy nie stanowił przesłanki do uwzględnienia wniosku odnośnie nieodpłatnego przyznania własności gruntu działki nr [...];

- art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej wyrażonej w wyroku tut Sądu z dnia 7 listopada 2014r. sygn. akt: IV SA/Wa 1643/14 przy ponownym rozpatrzeniu niniejszej sprawy.

Wobec powyższego Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania w sprawie, o rozważenie celowości wydania postanowienia sygnalizacyjnego, informującego organy zwierzchnie nad Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...] o dostrzeżonych przez Sąd nieprawidłowościach w postępowaniu organu w niniejszej sprawie a także o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W obszernym uzasadnieniu skargi przytoczył min. zawarte w odwołaniu swoje stanowisko. Wskazał także, iż doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej przez udział przy rozpoznawaniu odwołania tego samego pracownika organu – S. P., który brał już udział we wcześniejszym postępowaniu zakończonym wydawaniem decyzji przez SKO w [...] z dnia [...] czerwca 2014 roku, jak i z dnia [...] sierpnia 2013 roku. Tym samym miało miejsce stworzenie wadliwych warunków do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Podniósł nadto, iż zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dotyczący przeznaczenia działki nr [...] pod drogę lokalną, nie stanowi przesłanki do odmowy nieodpłatnego przyznania własności tej działki. Także roboty ziemne związane z wykonaniem kanalizacji pod budowę drogi lokalnej - gminnej nie mogą być argumentem do odmowy nieodpłatnego przyznania własności przedmiotowej działki. Nadto, w ocenie Skarżącego, przedmiotowa działka w ogóle nie powinna być przeznaczona pod budowę drogi lokalnej, gdyż jest to teren grząski a jej lokalizacja usytuowana za blisko budynku mieszkalnego. Wskazał, iż Gmina S. decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2011r., na mocy ustawy z dnia 10 maja 1990r. o samorządzie terytorialnym i ustawy o pracownikach samorządowych nabyła prawo własności ww działki, co nie wpływa na zmianę zakresu uprawnień Skarżącego a wręcz powoduje, iż wszystkie zobowiązania związane ze skomunalizowanym mieniem przejmuje od Skarbu Państwa uwłaszczona gmina (wyrok NSA z dnia 29 września 1998r., sygn. akt. I SA 57/98, wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 czerwca 2013r. sygn. akt. I SA/Wa 16/13). Zdaniem Skarżącego przepis art. 2a ust.2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych pozostaje bez znaczenia dla pozytywnego rozstrzygnięcia jego wniosku w zakresie spornej działki nr [...], gdyż dotyczy on istniejących dróg publicznych poszczególnych kategorii. Przepisu powyższego nie należy nadinterpretować i stosować do drogi publicznej, która jeszcze nie została ani wykonana ani oddana do użytku publicznego, czyli której po prostu nie ma. Niezależnie Skarżący dodał, iż mimo, że lokalizacja drogi na spornej działce jest zgodna z m.p.z.p., to jednak zaprojektowanie drogi lokalnej w odległości zaledwie 2 m. od budynku mieszkalnego, jest niezgodne z art. 7 ust. 1. pkt.1 w zw. z ust.2 pkt.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane. Także, w ocenie Skarżącego doszło do naruszenia przepisów Ustawy o ochronie przyrody, polegającego na nieuprawnionym wycięciu drzew z powyższej działki nr [...], która położona jest w Otulinie [...] Parku Narodowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Na wstępie trzeba zauważyć, że rozpatrywana obecnie sprawa była przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, która zakończyła się wydaniem w dniu 7 listopada 2014 roku przez tut. Sąd wyroku w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1643/14. Okoliczność ta ma istotne znaczenie, gdyż zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W konkretnej sprawie administracyjnej organ zatem jest związany wykładnią dokonaną przez sąd, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach (tak w powołanym wyżej wyroku I SA/Wa 1570/08). W sytuacji, gdy organ administracji publicznej nie zastosuje się do ocen i wskazań sądu, wówczas uzasadnia to możliwość zaskarżenia aktu lub czynności na tej podstawie i spowoduje jej uchylenie przez sąd. Stanowi to gwarancję przestrzegania przez te organy związania orzeczeniem sądu administracyjnego (wyrok z dnia 25 lutego 2009 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, sygn. I SA/Gl 747/08, LEX Nr 489460).

Jednocześnie Sąd ponownie rozstrzygający w niniejszej sprawie jest związany w powyższym zakresie wymienionym orzeczeniem. Stąd też Sąd badał, czy stan faktyczny istniejący w dacie wydania zaskarżonego aktu dawał organowi podstawę do wydania badanej decyzji. Ustalenia faktyczne i prawne szczegółowo omówione w jej uzasadnieniu, w ocenie Sądu, nie budzą żadnych wątpliwości. Organ II instancji prawidłowo ocenił materiał dowodowy, ocena ta jest logiczna, przy jej dokonaniu nie przekroczył obowiązujących reguł procesowych, wskazał prawidłową podstawę prawną swojej decyzji. Okoliczność, że Strona skarżąca nie została przekonana do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia, nie oznacza naruszenia norm prawnych. Oczywiście Strona ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2009 r., I SA/Łd 1329/08, LEX nr 549458). W świetle poczynionych przez Sąd ustaleń uznać należy, że organy obu instancji zastosowały się do wskazań co do sposobu dalszego postępowania, wyrażonych w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku Sądu. Wskazać należy, że istotą wytycznych zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia sądu jest zapobieżenie w przyszłości popełnieniu tych samych błędów, stwierdzonych w trakcie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt: I SA/Łd 1101/14, CBOSA).

Odnosząc się do meritum wskazać należy, iż spornym między stronami (zarzuty skargi) jest stwierdzenie, czy w rozpatrywanej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 118 ust. 2a, w zw. z ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, stanowiącego podstawę prawną działania organów w rozpatrywanej sprawie co do działki nr [...]. Zgodnie z przepisem tego artykułu z wnioskiem o przyznanie prawa własności działki określonej w ust. 1 lub 2 może wystąpić również zstępny osoby uprawnionej, o której mowa w tych przepisach, który po śmierci tej osoby faktycznie włada, w zakresie odpowiadającym jej uprawnieniom, daną nieruchomością. Pierwsza przesłanka dotycząca osoby, która może z takim żądaniem wystąpić, została spełniona (co w sprawie nie jest sporne). Druga z kolei przesłanka, która musi być kumulatywnie spełniona, a która została przez ustawodawcę określona jako faktyczne władanie daną nieruchomością, w zakresie odpowiadającym osobie uprawnionej, zgodnie ze stanowiskiem organu odwoławczego odnośnie działki o nr ew. [...], została zasadnie uznana za spełnioną. Powyższa konkluzja nie odnosi się jednak do działki [...], która stanowi drogę publiczną.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest grunt stanowiący obecnie działki położone w obrębie [...] gm. S.: nr [...], nr [...]. Co do działki nr [...] stanowiącej grunty orne (RIVb) - 207 m2 sady (S-RV) - 373 m2 pastwiska trwałe (PsV) - 530 m2 grunty zakrzewione i zadrzewione (LzV) - 388 m2 nieużytki, N) - 908 m2. (wypis z ewidencji gruntów), zasadnie organ odwoławczy stwierdził, iż M. O. na swoje potrzeby użytkował grunt poprzez uprawę warzyw, koszenie trawy, czy wolny wybieg dla kur a przed wycięciem drzew i krzewów przez gminę, zbierał owoce. Tym samym wykazał, iż faktycznie korzystał i władał ww gruntem, zgodnie z dotychczasowym sposobem jego zagospodarowania. Ta część gruntu bowiem stanowi teren podmokły, zakrzewiony i zadrzewiony oraz są to nieużytki, i miała taki charakter niejako od zawsze, tj. również za życia użytkujących teren dziadków Skarżącego (vide zdjęcie z 4 maja 1978 r. karta 359, zdjęcie z 14 września 1982 r. karta 352, zdjęcie z 27 sierpnia 1990 r. karta 358 - tom 3 akt). Czerpanie z takiego gruntu pożytków doznaje zasadniczych ograniczeń związanych z charakterem terenu z uwagi na brak możliwości do wykonywania na tym terenie zabiegów agrotechnicznych oraz utrzymywanie gruntu w tzw. dobrej kulturze rolnej. Zatem, w ocenie Sądu prawidłowym było rozstrzygnięcie SKO w zakresie powołanej działki gruntu o nr [...] i przyznanie jej w powyższym trybie na własność Skarżącego. Podobnie zresztą za zasadne Sąd uznał rozstrzygnięcie w zakresie drugiej z działek, stanowiącej drogę publiczną. Przy czym, w tym miejscu wskazać należy, iż jako zasadnicze dla oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy miało ustalenie, iż ww działka gruntu została przejęta przez Gminę pod drogę publiczną.

Zgodnie z Uchwałą nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] czerwca 2008 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz ustalenia przebiegu istniejących dróg gminnych na terenie gminy S. (publ.; Dz. U. woj. [...] z [...] września 2008 r. nr [...] poz. [...]) droga ul. [...] od ul. [...] do ul. [...] (ok. 1,5 km) została zaliczona do kategorii dróg gminnych. Grunt działki nr [...] został przeznaczony zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego wschodniej części Gminy S. zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy S. nr [...] z dnia [...] maja 2000 r. - pod drogę gminną symbol [...], jako przedłużenie ul. [...], o szerokości w liniach rozgraniczających 12 m. Przedmiotowa działka decyzją Wójta Gminy S. Nr [...] z dnia [...] lutego 2002r. została wydzielona z przeznaczeniem jej pod projektowaną ww drogę - ulicę [...], zgodnie z zapisem ww m.p.z.p. i przejęta celem wykonania części robót ziemnych związanych z budową drogi, w tym wykonania robót ziemnych związanych z kanalizacją pod budowę drogi. Nabycie przez Gminę S. prawa własności ww działki nastąpiło decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2011r., na mocy ustawy z dnia 10 maja 1990r. o samorządzie terytorialnym i ustawy o pracownikach samorządowych (Dz. U. nr 32, poz. 191 ze. zm.). A zatem bezsprzecznie, przedmiotowa działka gruntu stanowi drogę publiczną w rozumieniu art. 1, 2 4 pkt 2, 5, 6, 6a, 7 ustawy o drogach publicznych. Niezasadne jest zatem w tym kontekście stanowisko Skarżącego, iż przedmiotowa działka nie jest drogą z uwagi na dopiero podęte na spornym gruncie działania budowlane. O tym, czy w istocie działka stanowi drogę, została przejęta pod drogę publiczną (gminną), nie stanowią okoliczności zewnętrzne jak budowa, czy jak podnosi Skarżący, wybudowanie całej infrastruktury drogowej lecz stosowna regulacja prawna. Plan zagospodarowania przestrzennego, którym objęta została i przewidziana pod drogę publiczną ww działka, stanowi akt prawa miejscowego. Zgodnie z ostateczną ww decyzją podziałową została ona wydzielona pod drogę. Zgodnie z kolei z treścią art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu. Podobnie jak i ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy (ust. 3-cim). Zatem, już sam fakt podjęcia powyższych regulacji administracyjnych, jak w okolicznościach niniejszej sprawy, powoduje, iż przejęta nieruchomość stanowi drogę publiczną, nawet jeśli urządzenie na niej drogi miałoby nastąpić dopiero w przyszłości. Przy czym, z dowodów zebranych w sprawie wynika jednoznacznie, i czemu Skarżący także nie zaprzecza, iż prace budowlane zostały już podjęte (roboty ziemne związane z wykonaniem kanalizacji pod budowę drogi lokalnej- gminnej-skarga).

Wbrew stanowisku Skarżącego nieruchomości zajęte pod drogi publiczne, a nawet przeznaczone pod budowę drogi, nie mogą zostać zwrócone byłym właścicielom lub ich następcom prawnym (wyrok NSA w sprawie o sygn. akt I OSK 283/16). Zgodnie bowiem z treścią art. 2a ustawy, drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, a drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne - własność właściwych samorządów województw, powiatów i gmin. Przepis ten ustanawia ograniczenie w obrocie nieruchomościami zajętymi pod drogi publiczne, wykluczając możliwość zwrotu takiej nieruchomości poprzednim właścicielom. Stąd też skoro, z treści art. 2a ww ustawy wynika zakaz przenoszenia własności nieruchomości zajętych pod drogi publiczne na rzecz innych podmiotów niż wskazane w jego treści, to w konsekwencji brak jest też możliwości zwrotu przejętych nieruchomości stanowiących drogi publiczne ich byłym właścicielom czy ich następcom prawnym.

Nie ulega wątpliwości, że organ odwoławczy, co zaaprobował tut. Sąd, słusznie ograniczył swoje ustalenia do kwestii, że przedmiotowa nieruchomość stanowi drogę publiczną. Istotnym było tylko to, czy przedmiotowa działka gruntu o nr [...] stanowi drogę publiczną. Ten fakt potwierdzają obejmujące przedmiotową nieruchomość ww uregulowania planistyczne, decyzja podziałowa Wójta Gminy S. Nr [...] z dnia [...] lutego 2002r. (wydzielająca działkę nr [...]) czy podjęta ww uchwała Rady Gminy S. z dnia [...] czerwca 2008 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz ustalenia przebiegu istniejących dróg gminnych na terenie gminy S. Zatem zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że ww działka stanowi część drogi publicznej.

Odnosząc się do zarzutu niezasadnego usytuowania przebiegu ww drogi, (przedłużenie ul. [...]) jako niezgodnego z obowiązującą regulacją prawną tj. art. 7 ust. 1. pkt.1 w zw. z ust.2 pkt.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z uwagi na usytuowanie drogi w odległości "zaledwie" 2 m od budynku mieszkalnego, należy stwierdzić, że organy rozpoznające wniosek zwrotowy nie są uprawnione do oceny podjętych rozwiązań lokalizacyjnych. Podobnie powyższe odnosi się do podniesionego przez Skarżącego naruszenia przepisów (w tym art. 83 ust.5) ustawy o ochronie przyrody poprzez nieuprawnione, jego zdaniem, wycięcie drzew z przedmiotowej działki położnej w Otulinie [...] Parku Narodowego, w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu.

W ocenie Sądu za niezasadny uznać należy również zarzut skargi w przedmiocie niewyłączenia członków składu orzekającego Kolegium. W myśl art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. wyłączeniu od udziału w postępowaniu podlega jedynie ten pracownik, który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Odnosi się to zatem do sytuacji wskazanej w art. 27 k.p.a., gdy ten sam skład orzekający Kolegium wydaje decyzję w I i II instancji. Wielokrotne wydanie decyzji w postępowaniach odwoławczych w tej samej sprawie i przez ten sam skład osobowy organu (w sprawie niniejszej -samorządowego kolegium odwoławczego), nie narusza zasady obiektywnego rozstrzygania sprawy. Pogląd taki wyrażono między innymi w wyrokach NSA z dnia 1 marca 2016r" sygn. akt I OSK 1144/15, z dnia 4 listopada 2014r. sygn. akt II OSK 1736/13, z dnia 8 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2865/13, z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 446/15, z dnia 7 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 2886/12, z dnia 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 472/13, z dnia 5 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 1993/14 i z dnia 18 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 493/13.

W wyroku z dnia 5 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 1993/14, NSA wyjaśnił, że "nie ma podstaw do takiej wykładni art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., która rozciągałaby jego zastosowanie również na sytuacje, gdy organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie na skutek bądź to uprzedniego uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, bądź też uchylenia decyzji organu odwoławczego w postępowaniu sądowoadministracyjnym i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji. Przepis art. 24 § 1 pkt. 5 k.p.a. stosuje się jedynie do sytuacji, gdy ta sama osoba uczestniczy w wydaniu decyzji w sprawie zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak i w postępowaniu prowadzonym przez organ odwoławczy, a także do przypadków, kiedy zaskarżenie decyzji ostatecznej realizowane jest w trybach nadzwyczajnych".

Odnosząc się natomiast do braku pouczenia o możliwości zaskarżenia postanowienia o uzupełnienie decyzji wskazać należy, iż po pierwsze, postanowienie zarówno w przedmiocie uzupełnienia jak i sprostowania zaskarżonej do Sądu decyzji zostało wydane zgodnie z żądaniem wniosku, po drugie zaś powyższy zarzut byłby zasadny jedynie w sytuacji, gdyby w istocie Skarżący został pozbawiony możliwości działania a powyższe uchybienie organu miałoby wypływ na wynik sprawy. Taka sytuacja w sprawie niniejszej nie miała natomiast miejsca.

Opierając się natomiast o treść przepisu art. 119 ust. 4 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia do Sądu przedmiotowej skargi, Sąd jej rozpoznanie, zgodnie z wnioskiem Skarżącego, skierował do trybu uproszczonego.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

-----------------------

Stror

Miroi

Stror

Samo ul. Ki

przed skargi

wpłyn 254/G nieod] nieruc powie

stanov spraw:

bezcz

wWai

k.p.a.

GM.G

nieodf

nieruc

2.406

podsta

społec:

Leoka<

Powiei

odmov

Stare ]

dnia l: