Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2610/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Główny Geodeta Kraju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 1 par. 1 i 2, art. 3 par. 1 i 2, art. 134 par. 1 art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, asesor WSA Paweł Dańczak (spr.), Protokolant referent stażysta Paulina Plichtowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2019 r. sprawy ze skargi J.R. i J. W. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] czerwca 2018 r., nr [...], Główny Geodeta Kraju, działając na podstawie art. 105 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.),

po rozpatrzeniu wniosku Pani J. W. oraz Pana J. W., zawartego w podaniu z [...] czerwca 2018 r., umorzył zainicjowane wnioskiem, zawartym w piśmie z [...] marca 2018 r., postępowanie administracyjne w II instancji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] lipca 2017 r., znak: [...].

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

W związku z podaniem Pani J. W. oraz Pana J. W. z [...] września 2017 r., przed Głównym Geodetą Kraju zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego

i Kartograficznego z [...]lipca 2017 r., znak: [...], orzekającej o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2017 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie aktualizacji danych ewidencji gruntów i budynków Miasta [...] działki nr [...], obręb [...] w [...].

Decyzją z [...]lutego 2018 r., nr [...], Główny Geodeta Kraju odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] lipca 2017 r., pouczając stronę o prawie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Pismem z [...] marca 2018 r., zatytułowanym "Skarga na decyzję GGK wraz z zawiadomieniem o dopuszczeniu się przez GGK nieprawidłowości

o charakterze przestępstw", strona – jak stwierdziła w ww. piśmie – wniosła skargę na decyzję Głównego Geodety Kraju z [...] lutego 2018 r. Wobec okoliczności,

że pismo to zostało złożone w terminie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wyrażało niezadowolenie z wydanej przez organ decyzji, zostało ono zakwalifikowane jako wniosek o ponowne rozpatrzenie zakończonej decyzją Głównego Geodety Kraju z [...] lutego 2018 r., [...], o czym Główny Geodeta Kraju poinformował stronę pismem z [...] maja 2018 r.

Pismem z [...] czerwca 2018 r., zatytułowanym "Zażalenie", strona wskazała, że zaskarża w całości pismo Głównego Geodety Kraju z [...] maja 2018 r. i wnosi o umorzenie samowolnie wszczętego postępowania.

Na skutek rozpatrzenia powyższego pisma Główny Geodeta Kraju wydał zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzję z [...] czerwca 2018 r., przedstawiając opisaną wyżej chronologię wnoszonych pism oraz wyjaśniając, że w niniejszym przypadku osoby, które zwróciły się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Geodety Kraju z [...] lutego 108 r.,

nr [...], następnie wycofały ten wniosek i wniosły o umorzenie postępowania. Zważywszy na to, że J. W. oraz J. W. byli jedynymi stronami w sprawie, organ uznał, że zaszły okoliczności, o których stanowi art. 105 § 2 k.p.a., tj. o umorzenie postępowania wniosła strona, na wniosek której postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie jest to sprzeczne z interesem społecznym, dlatego orzekł o umorzeniu prowadzonego postępowania w II instancji.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. W. i J. W.

W skardze podnieśli, że w zaskarżonej decyzji organ: "(...) dopuścił się (po raz kolejny w tej sprawie) poświadczenia nieprawdy w dokumencie urzędowym,

w postaci (cytat): zainicjowane wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GKK z [...] lutego 2018 r., znak: [...]". Zdaniem skarżących, "przytoczony fragment wypełnia przesłanki dyspozycji czynu

art. 271 § 1 kk, bowiem skarżący nie wnosi żadnego wniosku o ponowne rozpoznanie tej sprawy, co wynika również z wcześniejszej zawisłości tej sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie o sygn. akt IV SA/Wa 1982/18".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo, odnosząc się do stwierdzenia skarżących, że zaskarżona decyzja jest piątą próbą jednoczesnego wszczęcia tego samego postępowania, organ wskazał, że decyzja

z [...] czerwca 2018 r. orzekała o umorzeniu postępowania, a więc o jego zakończeniu, dlatego skarżący nie mają racji, podnosząc powyższy zarzut.

W dniu rozprawy do Sądu wpłynęło pismo J. W. zatytułowane "Skarga na bezczynność względem prawomocnych orzeczeń o cechach bezprawności w trybie art. 11 p.p.s.a." wraz z pełnomocnictwem dla M. M. do reprezentowania w sprawie skarżących.

W związku z wątpliwościami dotyczącymi istoty powyższego pisma, skarżąca na rozprawie oświadczyła, że należy je traktować jako jej stanowisko w sprawie. Skarżąca wniosła ponadto o odroczenie rozprawy w związku z niestawiennictwem na niej jej pełnomocnika, wskazując przy tym, że jego nieobecność wynika z powodu obowiązków służbowych w innej sprawie (cywilnej). Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o odroczenie rozprawy ze względu na brak ku temu przesłanek określonych w art. 109 p.p.s.a., wyjaśniając, że w sprawie nie stwierdzono nieprawidłowości co do zawiadomienia stron. Ponadto Sąd uznał, że nieobecność pełnomocnika skarżącej nie była wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można było przezwyciężyć. W szczególności Sąd zauważył, że skarżąca udzieliła pełnomocnictwa M. M.

[...] marca 2019 r., a więc ponad tydzień przed wyznaczonym terminem rozprawy. W tym czasie pełnomocnik skarżącej nie poinformował Sądu o kolizji terminów w sprawach, które przyjął do prowadzenia. Sąd zważył również,

że udzielone pełnomocnictwo obejmowało prawo ustanawiania przez pełnomocnika substytutów, a więc możliwe było, by podczas rozprawy nieobecnego pełnomocnika skarżącej zastąpił inny profesjonalny pełnomocnik. W tych okolicznościach

nie można było zatem przyjąć, że przeszkody co do nieobecności pełnomocnika skarżącej były nie do przezwyciężenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107)

i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018 r. poz. 1302 - ze zm., dalej: p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu

i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Mając na uwadze powyższe kryteria, Sąd uznał, iż skarga nie zasługiwała

na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jej uchylenia.

Na wstępie należy wskazać, że przedmiotem kontroli Sądu była jedynie zaskarżona decyzja z [...] czerwca 2018 r., nr [...], na mocy której Główny Geodeta Kraju, działając na podstawie art. 105 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego [...] lipca 2017 r., znak: [...], orzekającej o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...]maja 2017 r., nr [...],

w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie aktualizacji danych ewidencji gruntów i budynków Miasta [...] działki nr [...], obręb [...] w [...]. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest zatem jedynie pod względem zgodności z prawem, a zadaniem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności tego aktu z prawem. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. Oznacza to, że w tak zakreślonych granicach, sąd administracyjny nie mógł odnosić się do innych postępowań prowadzonych zarówno przez sądy, jak i inne organy administracyjne niż te, które prowadziły postępowanie.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy Sąd badał zatem tylko, czy w sprawie zaistniały podstawy do zastosowania przez Głównego Geodetę Kraju art. 105 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne

z interesem społecznym.

Jak wynika z akt sprawy, po wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] lipca 2017 r., znak: [...], a następnie po wydaniu w tej sprawie decyzji przez Głównego Geodetę Kraju z [...] lutego 2018 r., nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności ww. decyzji skarżący w piśmie z [...] marca 2018 r., skierowanym do Prezesa Rady Ministrów oraz Prokuratury Krajowej, a także do wiadomości organu, wnieśli m.in. – jak sami to określili – skargę na decyzję Głównego Geodetę Kraju z [...] lutego 2018 r., nr [...],

w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] lipca 2017 r., znak: [...]. Wskazać należy, że organ słusznie zauważył, iż pismo to, choć nie zostało skierowane bezpośrednio do niego, lecz do jego wiadomości, należało potraktować jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Geodety Kraju z [...] lutego 2018 r. Po pierwsze bowiem, pismo to zostało złożone w terminie właściwym do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a ponadto z jego treści w sposób niewątpliwy wynika niezadowolenie stron

z wydanego w sprawie rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. W tym stanie rzeczy, organ słusznie podjął się ponownego rozpatrzenia sprawy, o czym poinformował strony stosownym zawiadomieniem z [...] maja 2018 r. Należy wskazać,

że na zawiadomienie to nie przysługiwał żaden środek zaskarżenia, jednakże strony wniosły pismo zatytułowane "Zażalenie", w którego treści zawarli wniosek

o umorzenie – jak to określili – samowolnie wszczętego postępowania. Zdaniem Sądu, organ zasadnie mógł w tych okolicznościach przyjąć, że strony wycofały swój wcześniejszy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, co z kolei uprawniało ten organ do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 2 k.p.a.

Mając powyższe na względzie, nie można było uznać, wbrew zarzutom skargi, że zaskarżona decyzja narusza prawo, dlatego działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę w niniejszej sprawie oddalił.