Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1566/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80,art. 6, art. 11, art. 76 § 1. art. 75, art. , art. 7a § 1, art. 8, art. 9, art. 107 §3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 15 ust. 1 pkt 2 i pkt 4, art. 20, art. 15h ust. 1 i ust. 2,
journal: Dz.U. 2020 poz 955
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Bożena Dąbkowska-Mastalerek Protokolant ref. staż. Krzysztof Włoczkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi P. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (dalej: "organ II instancji", "KGP") decyzją z 28 marca 2022 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm. dalej: "K.p.a.") oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r. poz. 955, z późn. zm. dalej: "u.b.a."), po rozpatrzeniu odwołania P. D. (dalej: "Strona", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu (dalej: "organ I instancji", "KWP") z 24 grudnia 2021 r. nr [...] orzekającą o cofnięciu Stronie pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wyjaśnił, że organ I instancji w toku dokonywanych czynności ustalił, iż w stosunku do Strony toczy się postępowanie karne o czyn z art. 178 a § 1 K.k. W związku z powyższym organ I instancji powziął uzasadnioną obawę, że Strona może należeć do kategorii osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Z tego też względu, na podstawie art. 15 ust. 5 u.b.a., wezwał Stronę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym (k.57).

Strona przedłożyła wymagane orzeczenia, lekarskie nr [...] z 13 maja 2021 r. oraz psychologiczne nr [...] z 6 maja 2021 r. potwierdzające brak przeciwwskazań do dysponowania bronią (k. 61, 62). Niemniej, organ I instancji, uwzględniając zgromadzony materiał dowodowy, skorzystał z przysługującego mu prawa i złożył odwołanie od przedłożonego orzeczenia lekarskiego (k. 67).

W wyniku procedury odwoławczej Strona uzyskała orzeczenie psychologiczne nr [...] z 8 lipca 2021 r. wystawione przez upoważnionego lekarza orzecznika stwierdzające, iż Strona należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 u.b.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, KWP na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 u.b.a., decyzją z 24 grudnia 2021 r., orzekł o cofnięciu Stronie pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego.

Od decyzji, Strony wniosła odwołanie.

KGP rozpoznając ponownie sprawę, po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa, wyjaśnił m.in., że organy Policji nie otrzymują informacji o przyczynach wydania przez uprawnionego lekarza negatywnego orzeczenia. Informacje te objęte są tajemnicą lekarską i dostępne dla osoby poddanej badaniu. Treść orzeczenia jest jednak wiążąca dla organów Policji.

KGP dodał, że orzeczenia wydane w trybie odwoławczym uchylają moc dowodową orzeczeń je poprzedzających. W ten sposób zamknięta zostaje, przewidziana przez ustawodawcę ścieżka służąca ustalaniu posiadania, przez określoną osobę, zdolności do dysponowania bronią. W przypadku, gdy osoba poddana badaniom uważa, że ostateczne orzeczenia dotknięte są jakąś wadą, na podstawie art. 15i u.b.a., ma możliwość zwrócenia się do wojewody, właściwego ze względu na miejsce wydania orzeczenia o przeprowadzenie stosownej kontroli.

Organ II instancji wyjaśnił, że z akt sprawy, wynika, iż Strona zwróciła się do wojewody o przeprowadzenie kontroli. W toku poczynionych przez organ czynności (pismo z 22 lutego 2022 r. nr [...]) uzyskano informację o braku podstaw do przeprowadzenia kontroli prawidłowości wykonania i udokumentowania badania lekarskiego oraz wydanego na jego podstawie orzeczenia lekarskiego nr [...] r. z 8 lipca 2021 r. wystawionego przez lekarza – M. O.

KGP wyjaśnił również, że KWP miał prawo do wniesienia odwołania od orzeczenia przedstawionego przez Stronę. KGP dodał, że okoliczność, iż organ I instancji uzasadniając swoje działanie, podał informacje, dotyczące wcześniejszego toczącego się przeciwko niej postępowania karnego, nie ma wpływu na wynik końcowy badań, czy to lekarskich czy psychologicznych. Informacje te, zawarte w odwołaniach od orzeczeń wydanych w pierwszej instancji, nie są dla podmiotów odwoławczych wiążące, ponieważ lekarz i psycholog wykonujący badania w trybie odwoławczym orzeka, nie na podstawie treści odwołań, tylko na podstawie przekazanej dokumentacji medycznej oraz wyników badań wykonanych w trybie odwoławczym. Również decyzje, jakie badania należy przeprowadzić w procedurze odwoławczej, podejmuje sam lekarz oraz psycholog, a organy Policji, nie mają wpływu na zakres oraz sposób przeprowadzania badań.

KGP podkreślił, że organy Policji nie są uprawnione do oceny przyczyn, dla których uprawniony lekarz orzekł o braku zdolności do dysponowania przez stronę bronią, tzn. które z wymaganych do wydania orzeczenia badań cząstkowych miało wpływ na jego treść.

KGP wyjaśnił, że podstawą cofnięcia pozwolenia na broń była przesłanka wynikająca z braku predyspozycji psychofizycznej określonej stosownym orzeczeniem lekarskim przez upoważnionego lekarza orzecznika wydanym w drugiej instancji.

KGP uznał, że w postępowaniu I instancji KWP nie naruszył przepisów postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, reprezentowany przez adwokata, zaskarżając decyzją KGP z 28 marca 2022 r., w całości, wniósł o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego od KGP kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 7, w zw. z art. 6 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i wydanie decyzji opartej na okolicznościach, które nie zostały wyjaśnione w sposób prawidłowy, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że gdyby okoliczności sprawy zostały wyjaśnione w sposób prawidłowy, nie doszłoby do wydania zaskarżonej decyzji w takim kształcie,

2) art. 6 w zw. z art. 7 K.p.a., czyli naruszenie zasady praworządności oraz zasady prawdy obiektywnej, poprzez nadużycie przez organ swych kompetencji ustawowych oraz władczych uprawnień do podejmowania decyzji w zakresie określenia prawa Strony do posiadania broni przez prowadzenie postępowania w sposób nieobiektywny i z góry ukierunkowany na pozbawienie go prawa do posiadania broni,

3) art. 7, art. 11, art. 76 § 1, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w:

a) zaniechaniu przez organ I instancji przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący i wyjaśniający, a nadto na dokonaniu oceny zebranego materiału dowodowego w sposób nielogiczny i sprzeczny z doświadczeniem życiowym mimo ustawowego zobowiązania organu do pełnego i dokładnego gromadzenia środków dowodowych,

b) nie uwzględnienie wyjaśnień oraz dowodów przedstawionych przez stronę w toku trwającego postępowania, w szczególności pominięcie przedłożonych przez Skarżącego pozytywnych orzeczeń lekarskich, tj.:

- orzeczenia psychologicznego nr [...] z 9 lutego 2021 r.,

- orzeczenia psychologicznego nr [...] z 6 maja 2021 r.,

- zaświadczenia lekarskiego psychiatry z 12 maja 2021 r.,

c) nie uwzględnienie wniosku Skarżącego z 10 stycznia 2022 r., skierowanego do Wojewody Opolskiego w przedmiocie przeprowadzenia kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, przez:

- lekarza M. O. - nr prawa wykonywania zawodu [...] w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Opolu z/s w K., ul. [...], [...]

- lekarza Medycyny Neurologa Psychiatrę M. S., certyfikat nr [...], w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Opolu z/s w K., ul. [...]

d) niepoczynieniu przez organ jakichkolwiek działań zmierzających do ustalenia zasadności wniosku Skarżącego z 10 stycznia 2022 r.,

e) niepoczynieniu wystarczających ustaleń stanu faktycznego sprawy,

f) oparciu zaskarżonej decyzji jedynie na orzeczeniu [...] wydanego przez lek. M. O., jego jednostronną i sprzeczną z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego ocenę oraz niezasadne pominięcie innych dowodów w sprawie, w szczególności innych orzeczeń lekarskich oraz opinii świadczących o tym, że Skarżący jest osobą która spełnia przesłanki do dysponowania bronią dla celów łowieckich,

g) braku wnikliwego rozpoznania sprawy i wydaniu decyzji w oparciu o nieprawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe i w konsekwencji całe postępowanie administracyjne i hipotetyczne założenia, a nie ustalone i podlegające weryfikacji fakty,

h) przyjęciu za wyjaśniony i niebudzący wątpliwości stan zdrowia fizycznego i psychicznego Skarżącego, wynikający z orzeczenia lekarskiego nr 13/2021 wydanego przez lek. M. O. z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Opolu z/s w K., gdy tymczasem orzeczenie to wskazuje na nieprawdziwe okoliczności faktyczne (m.in. fakt uzależnienia od alkoholu Skarżącego; gdy właściwie bezspornym jest, że faktyczną przyczyną odmowy wydania pozwolenia na broń jest - niemające wpływu na zdolność Skarżącego do władania bronią - wyrok Sądu Rejonowego w N. [...] Wydział [...] z [...] listopada 2020 r.), a także poprzez przerzucenie ciążącego na organach obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego na lekarza wydającego orzeczenie lekarskie,

i) braku uwzględnienia złożonego przez Skarżącego wniosku do Wojewody Opolskiego z 10 stycznia 2022 r. o przeprowadzenie kontroli prawidłowości działań lekarza M. O. oraz lekarza M. S.,

j) braku uwzględnienia a także braku ustosunkowania się co do nieprawidłowości podnoszonych przez Skarżącego jakie powstały podczas badania przeprowadzonego przez lekarza M. O. oraz lekarza M. S.,

- co skutkowało wydaniem skarżonej decyzji, podczas gdy nie było podstaw do takiego rozstrzygnięcia,

4) art. 7a § 1 K.p.a., poprzez nierozstrzyganie pozostających w sprawie wątpliwości na korzyść strony mimo, że z uwagi na nieoczywisty charakter sprawy wydanie decyzji o określonej treści nie było właściwym rozwiązaniem,

5) art. 8 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób obniżający zaufanie do władzy publicznej i sprzeczny z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, w szczególności pozbawienia Skarżącego pozwolenia na broń, w sytuacji gdy nie ziściły się ku temu przesłanki,

6) art. 9 K.p.a., poprzez nienależyte i niewyczerpujące informowanie Skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego obowiązków i praw będących przedmiotem postępowania,

7) art. 11 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy wydawaniu decyzji,

8) art. 24 § 1 w zw. z art. 123 § 1 i § 2 w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie mające odzwierciedlenie w bezczynności organu w zakresie nie wydania przez organ postanowienia w istotnych kwestiach wynikających w toku postępowania tj. w sprawie włączenia dowodów w poczet materiału dowodowego, w szczególności:

a) wniosków dowodowych zawartych przez Skarżącego w odwołaniu z 10 stycznia 2022 r.,

b) wniosku Skarżącego z 10 stycznia 2022 r. do Wojewody Opolskiego w przedmiocie przeprowadzenia kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, przez:

- lekarza M. O.— nr prawa wykonywania zawodu [...] w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Opolu z/s w K.,

- lekarza Medycyny Neurologa Psychiatrę M. S., certyfikat nr [..], w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Opolu z/s w K.,

co w konsekwencji uniemożliwiło Stronie czynny udział w postępowaniu a także dokonanie weryfikacji prawidłowości działań podejmowanych przez organ, który nie wskazał jakie dowody zostały włączone w poczet materiału dowodowego a które dowody podlegały oddalaniu i ewentualnie podstawy ich oddalenia. Ponadto organ w uzasadnieniu nie wskazał, na których dowodach oparł swoje twierdzenia wydając skarżone rozstrzygniecie,

9) art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie mające odzwierciedlenie w bezczynności organu w zakresie wydania przez organ postanowienia w istotnych kwestiach wynikających w toku postępowania tj. art. 123 § 1 i § 2 w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez nie wydanie postanowienia w sprawie istotnej kwestii wynikającej w toku postępowania nie rozstrzygającej o istocie sprawy tj. w sprawie odmowy dopuszczenia wniosków dowodowych zgłoszonych przez pełnomocnika Skarżącego pismem z 5 stycznia 2022 r. oraz 20 stycznia 2022 r. zawierającego wnioski dowodowe co do których organ nie wydał żadnego postanowienia o odmowie ich przeprowadzenia, ograniczając się li tylko do lakonicznego stwierdzenia w skarżonej decyzji, iż Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu,

10) art. 75 § 1 K.p.a., w każdym przypadku w zw. z art. 7 K.p.a., poprzez nie włączenie w poczet materiału dowodowego dokumentów złożonych przez Skarżącego w toku trwającego postępowania, podczas gdy organ administracji zobowiązany jest podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

11) art. 81 w zw. z art. 10 K.p.a., polegające na uniemożliwieniu Stronie postępowania wypowiedzenia się co do dopuszczonych i przeprowadzonych dowodów, uznaniu okoliczności faktycznych wynikających z przeprowadzonych dowodów za udowodnione - mimo braku podstaw, podczas gdy obowiązkiem organu administracyjnego jest zagwarantowanie stronom możliwości wypowiedzenia się w zakresie przeprowadzanych dowodów, a za udowodnione mogą zostać jedynie okoliczności, co do których strona zajęła stanowisko,

12) art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a., przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji,

13) art. 107 § 1 K.p.a., przez wadliwe rozstrzygnięcie skarżonej decyzji,

14) art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez podzielenie stanowiska organu I instancji i w konsekwencji uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej oraz orzeczenia co do istoty sprawy, w sytuacji gdy decyzja ta oparta została na niewyjaśnionym stanie faktycznym i jako taka pozostawała wadliwa w stopniu przesądzającym jej uchylenie,

15) art. 15 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 u.b.a., poprzez jego wadliwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że Skarżący nie spełnia wymaganych kryteriów na posiadanie pozwolenia na broń i zalicza się do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 u.b.a., podczas gdy prawidłowa analiza okoliczności sprawy wskazuje, że przewidziane w ww. przepisach zastrzeżenia i przeszkody do posiadania pozwolenia na broń nie dotyczą Strony,

16) art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., poprzez błędne uznanie, że fakt warunkowego umorzenia postępowania karnego nie pozwala na przyjęcie, iż w stosunku do Skarżącego nie istnieje obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz błędne uznanie, iż Skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego w sytuacji, gdy jego dotychczasowa postawa oraz właściwości i warunki osobiste, a także dotychczasowy sposób życia wykazują, iż będzie on przestrzegać porządku publicznego,

17) art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a., polegające na przyjęciu, że warunkowe umorzenie postępowania karnego o przestępstwo z art. 178a § 1 K.k., wypełnia dyspozycję powołanych przepisów ustawy o broni i amunicji i daje podstawy do ich zastosowania i wydania na ich podstawie zaskarżonej decyzji, podczas gdy należyta ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności sytuacji procesowej Skarżącego, wynikającej z faktu warunkowego umorzenia w stosunku do niego postępowania karnego winna prowadzić do wniosku, iż nie ma podstaw do zastosowania wobec niego powołanych przepisów,

18) art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 w zw. z art. 15h ust. 5 oraz art. 15 u.b.a., poprzez ich wadliwe zastosowanie i w konsekwencji wydanie decyzji w skarżonym kształcie, podczas gdy przedmiotowa decyzja oparta została na wadliwym orzeczeniu lekarskim z 8 lipca 2021 r. nr 13/2021 lekarza M. O. wydanym wbrew obowiązującej i wynikającej z ustawy o broni i amunicji procedury, a w szczególności z której to wynika, że badanie w trybie odwołania przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia otrzymania odwołania, natomiast badanie lekarskie przeprowadzone przez lekarza 8 lipca 2021 r. zostało przeprowadzone z naruszeniem tego terminu,

19) art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 u.b.a., przez utrzymanie w mocy decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń pomimo braku przesłanek faktycznych do jej wydania,

20) art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 w zw. z art. 15h ust. 5 oraz art. 15 u.b.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy przedmiotowa decyzja oparta została na wadliwym orzeczeniu lekarskim z 8 lipca 2021 r., nr [...] lekarza M. O. wydanym wbrew obowiązującej i wynikającej z ustawy o broni i amunicji procedury, a w szczególności z której to wynika, że badanie w trybie odwołania przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia otrzymania odwołania, natomiast badanie lekarskie przeprowadzone przez lekarza M. O. w dniu 8 lipca 2021 r. zostało przeprowadzone z naruszeniem tego terminu.

W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinął argumentację popierającą zarzuty skargi.

W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w stopniu dającym podstawy do ich uchylenia.

Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez KGP prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 u.b.a. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a., właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 u.b.a., pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. Z 2020 r. poz. 685), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej (pkt 2), uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych (pkt 4).

Zgodnie z art. 20 u.b.a., cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni oraz unieważnienie karty rejestracyjnej broni pneumatycznej następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Zastosowanie przez organy Policji cyt. regulacji i cofnięcie na tej podstawie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy posiadacz broni należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 u.b.a.

W przedmiotowej sprawie w stosunku do Skarżącego zostało wydane w trybie odwoławczym ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] z 8 lipca 2021 r. wystawione przez upoważnionego lekarza orzecznika M. O. stwierdzające, iż Strona należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 u.b.a. i nie może dysponować bronią.

Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 15h ust. 1 i ust. 2 u.b.a., od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie (ust. 1). Odwołanie przysługuje osobie ubiegającej się oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby (ust. 2). Skorzystanie z uprawnienia do złożenia odwołania od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego jest możliwe w przypadku samej subiektywnej wątpliwości podmiotu uprawnionego do złożenia odwołania co do prawidłowości wydanego orzeczenia. Ustawodawca nie wprowadził w tym zakresie szczególnych wymagań, czy warunków – poza tym, że odwołanie takie jest wnoszone na piśmie (art. 15h ust. 1 u.b.a.) i musi zawierać uzasadnienie (art. 15h ust. 3 u.b.a.). Jak wynika natomiast z art. 15h ust. 7 u.b.a., orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne.

Ustawa zatem reguluje tryb wnoszenia odwołań od orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Dokonywanie oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie, zostało przekazane upoważnionym do tego lekarzom i psychologom. Zakres i sposób przeprowadzania badań poprzedzających wydanie stosownego orzeczenia został ściśle określony w przepisach ustawy. Ostateczne orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydawane w trybie ustawy o broni i amunicji nie podlegają więc weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń i są dla nich wiążące. Oznacza to, że w przypadku wniesienia przez organ odwołania od wcześniejszych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, rozstrzygnięcie o dopuszczeniu do posiadania broni palnej następuje na podstawie orzeczeń ostatecznych. Art. 15h ust. 7 u.b.a., jednoznacznie reguluje powyższą kwestię nie pozostawiając żadnych wątpliwości, a więc też możliwości dokonywania przez organ oceny wiarygodności ostatecznych oraz wcześniejszych orzeczeń lekarskiego oraz psychologicznego, w tym na podstawie dodatkowych orzeczeń i zaświadczeń lekarskich przedstawionych przez stronę postępowania w toku postępowania administracyjnego. W tym przypadku są to: orzeczenie psychologiczne nr [...] z 9 lutego 2021 r., orzeczenie psychologiczne nr [...] z 6 maja 2021 r. oraz zaświadczenie lekarskie psychiatry z 12 maja 2021 r. Organy policji nie posiadają kompetencji do samodzielnej oceny, czy osoba ubiegająca się o pozwolenia na posiadanie broni spełnia negatywne przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a., nie mają więc również kompetencji i możliwości oceny, które z orzeczeń, w prawidłowy sposób opisuje, czy osoba ubiegająca się o pozwolenia na posiadanie broni spełnia negatywne przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a., w przypadku gdy w danej sprawie, tak jak w niniejszej występują orzeczenia zawierające rozbieżne stanowiska specjalistów. W świetle zatem cyt. art. 15h ust. 7 u.b.a., orzeczenia lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania mają znaczenie decydujące, jako ostateczne. Tym bardziej organy nie mają też kompetencji do podważania wiarygodności ostatecznych orzeczeń wydanych przez lekarzy specjalistów na podstawie innego materiału dowodowego w sprawie jak np. dokumentacja medyczna strony postępowania. Dlatego też w niniejszej sprawie zarówno KWP, jak i KGP nie miały uprawnień do rozstrzygania, czy lekarz wydający ostateczne orzeczenie lekarskie, czy też lekarz neurolog, psychiatra M. S. przeprowadził w sposób prawidłowy specjalistyczne badanie psychiatryczne Skarżącego i czy wydał opinię w oparciu o prawdziwe, czy nieprawdziwe informacje. Jak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2966/15, orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwoławczym ma szczególny charakter, który przejawia się również w jego wiążącym charakterze. W tej sytuacji, ocena orzeczenia lekarskiego może dotyczyć zagadnień formalnych (np. czy orzeczenie wydał uprawniony podmiot), jak również kwestii materialnoprawnych związanych z rodzajem orzeczenia, a więc czy nie wykracza ono poza zakres właściwy danemu orzeczeniu, w tym przypadku lekarskiemu (co miało miejsce w sprawie, której dotyczy przywołany wyrok NSA). W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził takiej wadliwości orzeczenia lekarskiego nr [...] z 8 lipca 2021 r. i nie wykazał jej również Skarżący. Co prawda powyższe orzeczenie lekarskie jest datowane na 8 lipca 2021 r., natomiast, jak wynika z dokumentacji medycznej znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy konsultacja psychiatryczna miała miejsce 9 września 2021 r., jednak materiał dowodowy znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy pozwala na ustalenie, że sporne orzeczenie lekarskie datowane na 8 lipca 2021 r. nie zostało wydane przed konsultacją psychiatryczną z 9 września 2021 r. W aktach administracyjnych znajdują się pisma Skarżącego z 9 lipca 2021 (k. 72) i z 5 sierpnia 2021 r. (k. 76), z których wynika, że Skarżący stawił się na badania 8 lipca 2021 r., jednak ze względu na nieobecność lekarza psychiatry, badania nie zostały zakończone i termin badania psychiatrycznego został ostatecznie wyznaczony na 9 września 2021 r. Ponadto z akt wynika również, że karta badania lekarskiego (k. 123-124), w trybie odwoławczym została założona 8 lipca 2021 r. i tego dnia zostały przeprowadzone wszystkie badania poza badaniem psychiatrycznym (k. 126-127). To wyjaśnia w ocenie Sądu datę zamieszczoną na orzeczeniu lekarskim – 8 lipca 2021 r., co nie jest właściwym rozwiązaniem i wprowadza pewną niejasność, jednak całość dokumentacji nie daje żadnych podstaw, aby wnosić, że orzeczenie lekarskie zostało wystawione przed badaniem psychiatrycznym. Oznacza to, że data orzeczenia lekarskiego 8 lipca 2021 r. nie wskazuje dnia, w którym orzeczenie to zostało podpisane i wydane przez lekarza M. O., jednak nie daje to podstawy do zakwestionowania merytorycznej prawidłowości tego orzeczenia.

Nie można zgodzić się zarzutem Skarżącego, że KGP, nie uwzględnił wniosku Skarżącego z 10 stycznia 2022 r., skierowanego do Wojewody Opolskiego w przedmiocie przeprowadzenia kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, przez: lekarza M. O. oraz lekarza Medycyny Neurologa Psychiatrę M.S.. KGP bowiem pismem z 22 lutego 2022 r. (k. 136), wystąpił do Wojewody Opolskiego o informację w tym zakresie, w efekcie czego uzyskał w piśmie z 10 marca 2022 r. Zastępcy Dyrektora Wydziału Zdrowia i Powiadamiania Ratunkowego (z up. Wojewody Opolskiego, k. 140), informację o braku podstaw do przeprowadzenia kontroli prawidłowości wykonania i udokumentowania badania lekarskiego oraz wydanego na jego podstawie orzeczenia lekarskiego nr [...] r. z 8 lipca 2021 r. wystawionego przez lekarza – M. O..

Z powyższych względów Sąd stwierdza, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez KGP art. 6, art. 7, art. 11, art. 76 § 1, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., jak również art. 7a § 1, art. 8, art. 9 i art. 107 § 3 K.p.a. KGP działając na podstawie przepisów prawa wyczerpująco zbadały okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 75 art. 76 § 1 K.p.a.) zgodnie z zasadą praworządności (art. 6 K.p.a.), prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 K.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 K.p.a.). Ponadto organy Policji nie dopuściły się obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.) albowiem dokonały wszechstronnej oceny materiału dowodowego oraz znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Cały materiał dowodowy został wnikliwie rozpatrzony oraz wyczerpująco zostały wyjaśnione kryteria, którymi organy kierowały się przy podejmowaniu decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 oraz art. 9 i art. 11 K.p.a. W niniejszej sprawie nie wystąpiły wątpliwości co do treści normy prawnej, które KGP powinien zinterpretować na korzyść Skarżącego. Sam Skarżący nie wskazał takich norm prawnych.

Wyjaśnienia również wymaga, że co prawda KGP nie wydał postanowień w przedmiocie wnioskowanych przez Skarżącego w toku postępowania administracyjnego wniosków dowodowych, jednak nie oznacza to, że KGP pominął wszystkie dowody przedłożone przez Skarżącego w toku postępowania. Dowody te znajdują się w aktach administracyjnych sprawy organ II instancji natomiast wyjaśnił w zaskarżonej decyzji, że: "(...) regulacja dotycząca czynności specjalistycznych, jakimi są badania lekarskie, nie stanowi procedury administracyjnej i jest dla niej odrębna. W takim stanie rzeczy orzeczenie lekarskie, wydane w trybie ustawy o broni i amunicji i przepisów wykonawczych do niej, nie podlegają weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń. Jak już wyżej wyjaśniono, organy te są bezwzględnie związane treścią takich orzeczeń i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych ich treścią, natomiast tryb odwoławczy od orzeczeń wydanych w pierwszej instancji został określony w przepisach cyt. ustawy (...)". KGP zatem wyjaśnił, dlaczego dowody przedłożone przez Skarżącego w toku postępowania administracyjnego, w tym omówione wcześniej orzeczenie psychologiczne nr [...] z 9 lutego 2021 r. (k. 92 i 121), orzeczenie psychologiczne nr [...] z 6 maja 2021 r. (k. 93 i 121) oraz zaświadczenie lekarskie psychiatry z 12 maja 2021 r. (k. 91 i 122), a także dokumentacja medyczna z badań w trybie odwoławczym (k. 123-127), czy też wyrok Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] z [...] listopada 2020 r. sygn. akt [...] (k. 128), nie mogą mieć wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

Z tych względów, Sąd stwierdza, że niezasadne są również zarzuty skargi podnoszone w powyższym zakresie, dotyczące naruszenia przez KGP art. 24 § 1 w zw. z art. 123 § 1 i § 2 w zw. z art. 140 K.p.a. a także art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 K.p.a. Z tych samych względów niezasadny jest także zarzut naruszenia przez KGP art. 81 w zw. z art. 10 K.p.a. Skarżący uczestniczył bowiem czynnie w postępowaniu administracyjnym o czym świadczą wnoszone przez niego pisma oraz przedkładane dowody. Skarżący nie wyjaśnił na czym polegało naruszenie przez KGP art. 24 § 1 K.p.a.

Uwzględniając powyższe wyjaśnienie i prawidłowe ustalenia faktyczne dokonane przez organy obu instancji, za nieuzasadnione należy również uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez KGP art. 15 ust. 1 pkt 2 i pkt 4, art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15h ust. 5 u.b.a. Organy obu instancji opierając się na ostatecznym orzeczeniu lekarskim z 8 lipca 2021 r. nr [...], prawidłowo cofnęły Skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego ze względu na to, że Skarżący należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 u.b.a. Podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie stanowił w związku z tym art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., co oznacza, ze bezpodstawny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez KGP tego przepisu. Informacja o toczącym się wobec Skarżącego postępowania karnego o czyn z art. 178a § 1 K.k., stanowiła podstawę wezwania Skarżącego na podstawie art. 15 ust. 5 u.b.a., do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz odwołania od przedłożonego przez Skarżącego orzeczenia lekarskiego z 13 maja 2021 r. nr 11/2021. Samo natomiast postępowanie karne o czyn z art. 178a § 1 K.k., nie stanowiło podstawy rozstrzygnięcia organów obu instancji. Niedochowanie natomiast terminu, badania w trybie odwołania, o który mowa w art. 15h ust. 5 u.b.a. – zgodnie z którym badanie w trybie odwołania przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia otrzymania odwołania – nie może stanowić podstawy uwzględnienia skargi. W ustawie o broni i amunicji brak jest podstawy prawnej do przyjęcie, że w przypadku niedochowania powyższego terminu to orzeczenia lekarskie i psychologiczne przedłożone przez Skarżącego stają się ostateczne i wiążące dla organów Policji. Z tego względu, należy uznać, że termin, o którym mowa w art. 15h ust. 5 u.b.a., ma charakter instrukcyjny i jego przekroczenie nie pozbawia orzeczenia lekarskiego wydanego w trybie odwoławczym ostatecznego charakteru oraz mocy dowodowej.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, KGP prawidłowo ocenił działanie KWP w niniejszej sprawie i na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję I instancji.

Sąd stwierdza, że KGP nie naruszył w niniejszej sprawie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów prawa materialnego.

W świetle powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), orzekł jak w sentencji wyroku.