Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 225/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 650  Sprawy świadczeń społecznych w drodze wyjątku
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 83
journal: Dz.U. 2018 poz 1270
law: Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , Magdalena Morawiec, Protokolant referent stażysta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2020 r. sprawy ze skargi małoletniego L.N. – reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego M.N. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia w drodze wyjątku – renty rodzinnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2019 r. nr [...]; 2. zasądza od Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz strony skarżącej małoletniego L.N. – reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego M.N. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (zwany dalej: "Prezesem ZUS") decyzją z [...] września 2019r. odmówił L.N., za którego działała przedstawicielka ustawowa – M.N. (zwany dalej: "Skarżącym") przyznania renty rodzinnej w drodze wyjątku po zmarłym ojcu, na podstawie art. 83 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2018r., poz. 1270, ze zm., zwana dalej: "u.e.r.FUS").

Prezes ZUS w uzasadnieniu podał, że z dokumentacji znajdującej się w aktach wynika, że ojciec Skarżącego, który zmarł w wieku 49 lat, ma udokumentowane 12 lat, 10 miesięcy i 2 dni łącznych okresów składkowych i nieskładkowych i w dziesięcioleciu przed dniem śmiercią, zamiast 5 lat okresów składkowych i nieskładkowych - wymaganych do przyznania świadczenia w trybie zwykłym – ma udokumentowany tylko rok, miesiąc i 10 dni tych okresów. Ojciec Skarżącego w latach 1995-1997, 2001-2004, 2004-2005, 2009-2013, 2015-2019 nie udowodnił okresu zatrudnienia lub innej działalności objętej ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi i nie wykazał szczególnych okoliczności uniemożliwiających przezwyciężenie przeszkód w wykonywaniu zatrudnienia. W ww. przerwach nie orzeczono wobec ojca Skarżącego całkowitej niezdolności do pracy. Z dokumentacji rentowej wynika, że ojciec Skarżącego dwukrotnie rozwiązywał umowę o pracę z przyczyn leżących po stronie pracownika. Osoba decydująca się na taką formę rozwiązania stosunku pracy winna liczyć się z negatywnymi konsekwencjami w sferze uprawnień do świadczenia z ubezpieczeń społecznych.

2. Przedstawicielka ustawowa Skarżącego pismem z [...] października 2019r. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, że Prezes ZUS pominął kwestię dotyczącą stanu faktycznego Skarżącego, zaś skupił się na ustaleniach faktycznych dotyczących jego ojca, co narusza art. 7 k.p.a. Skarżący nie ma niezbędnych środków utrzymania, uczy się i posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, a dochody uzyskiwane w rodzinie nie są wystarczające na potrzeby przeciętnego 11 letniego dziecka uczącego się, a tym bardziej nie są wystarczające na potrzeby dziecka z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Zdaniem matki Skarżącego Prezes ZUS nie wywiązał się też z obowiązku wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego sprawy oraz odniesienia się w uzasadnieniu do dokumentacji załączonej do wniosku, która potwierdzała wypełnienie ostatniej przesłanki z art. 83 u.e.r.FUS – "brak niezbędnych środków utrzymania", czym naruszył art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

3. Prezes ZUS decyzją z [...] listopada 2019r. utrzymał w mocy ww. decyzję własną z [...] września 2019r., podtrzymując jej podstawę faktyczną i prawną.

W uzasadnieniu wskazał, że w świetle art. 83 ust. 1 u.e.r.FUS tylko udowodnione szczególne okoliczności, które spowodowały brak wymaganego okresu ubezpieczenia, połączonego z należytym opłacaniem składek, mogą stanowić podstawę do przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Przy orzekaniu w przedmiocie świadczeń w drodze wyjątku kluczowe są powody niespełnienia przez ubezpieczonego wymogów koniecznych do uzyskania świadczenia w trybie zwykłym. Konieczne jest więc zbadanie, czy brak tych uprawnień był spowodowany szczególnymi okolicznościami w postaci trudnych do przezwyciężenia przeszkód, zdarzeń lub trwałych stanów, na które osoba ubezpieczona nie miała wpływu. Za szczególną okoliczność, na potrzeby stosowania art. 83 ust. 1 u.e.r.FUS, uważa się tylko zdarzenie bądź trwały stan wykluczający aktywność zawodową konkretnej osoby z powodu niemożności przezwyciężenia ich skutków, o charakterze zewnętrznym, obiektywnym i niezależnym od woli danej osoby.

Prezes ZUS podkreślił, że pojęcie "w drodze wyjątku" nie dotyczy wyjątkowych potrzeb, czy niedostatku, sytuacji życiowej wnioskodawcy, ale zaistnienia szczególnych okoliczności, które usprawiedliwiają brak możliwości przyznania danego świadczenia w trybie zwykłym. W sprawie nie zaszły szczególne okoliczności, na skutek których ojciec Skarżącego nie nabył uprawnień do świadczenia w trybie zwykłym. Skarżący nie wykazał, aby niespełnienie warunków do świadczenia w trybie zwykłym spowodowały okoliczności, na które ojciec Skarżącego nie miał wpływu. Przyznanie świadczeń uzależnione jest od przepracowania wymaganego okresu, co wiąże się z odprowadzaniem składek. Przy rozpatrywaniu spraw o świadczenie w drodze wyjątku, należy brać pod uwagę udokumentowany okres składkowy i nieskładkowy, który powinien obejmować znaczący okres. Niedostrzeganie okresu zatrudnienia prowadziłoby w prosty sposób do przyznawania świadczeń, niewiele różniących się co do wysokości, osobom powołującym się na nieporównywalne okresy zatrudnienia, co w ostatecznym rachunku naruszałoby interes społeczny, a także zasady sprawiedliwości.

Z akt sprawy wynika, że udowodniono jedynie 12 lat, 10 miesięcy i 2 dni okresów składkowych i nieskładkowych ojca Skarżącego, który zmarł w wieku 49 lat. W 10-leciu przed dniem śmierci ojca Skarżącego, zamiast 5 lat okresów składkowych i nieskładkowych - wymaganych do przyznania świadczenia w trybie zwykłym - udowodniono tylko rok, miesiąc i 10 dni tych okresów. Ojciec Skarżącego w okresach od [...].12.1992r. do [...].03.1995r., od [...].04.1995r. do [...].12.1996r., od [...].06.2003r. do [...].08.2004r., od [...].04.2009r. do [...].11.2013r. od [...].01.2015r. do [...].06.2019r. - do dnia śmierci, nie wykonywał zatrudnienia lub innej działalności objętej ubezpieczeniem emerytalnym i rentowymi. Z akt sprawy nie wynika, aby ojciec Skarżącego nie mógł podjąć zatrudnienia na skutek szczególnych okoliczności spowodowanych stanem zdrowia. We wskazanych okresach wobec ojca Skarżącego nie była orzeczona całkowita niezdolność do pracy. Przyczyną braku uprawnień do renty w trybie zwykłym nie był zatem stan zdrowia lub inne zdarzenie zewnętrzne, niezależne od woli ojca Skarżącego, którego nie można było przewidzieć i któremu nie można było zapobiec. Ojciec Skarżącego dwukrotnie rozwiązywał umowy o pracę z przyczyn leżących po stronie pracownika. Osoba decydująca się na taką formę rozwiązania stosunku pracy powinna liczyć się z negatywnymi konsekwencjami w sferze uprawnień do świadczeń z ubezpieczeń społecznych.

Prezes ZUS stwierdził, że sytuacja materialna Skarżącego jest trudna, ale nie stanowi wystarczającego uzasadnienia do przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Świadczenia na podstawie art. 83 u.e.r.FUS nie są świadczeniami socjalnymi, które przyznawane są jedynie według potrzeb.

4. Skarżący, reprezentowany przez adwokata wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której ww. decyzji Prezesa ZUS zarzucił naruszenie:

a) art. 83 ust. 1 u.e.r.FUS - przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przesłanka "szczególnych okoliczności" wymaga wykazania braku winy w powstaniu okoliczności, które spowodowały, że ojciec Skarżącego nie nabył uprawnień do świadczenia w trybie zwykłym, gdy małoletni Skarżący nie ponosi za to odpowiedzialności;

b) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. – mające charakter rażący i wywołujący istotny wpływ na wynik sprawy - przez brak dostatecznego wyjaśnienia stanu rzeczy, w szczególności ustalenia czy spełniono przesłanki do przyznania świadczenia w drodze wyjątku, a mianowicie, czy zachodzą "szczególne okoliczności" z art. 83 ust. 1 u.e.r.FUS w poszczególnych okresach nieskładkowych;

c) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu istotnych dla sprawy okoliczności, skutkujące brakiem możliwości wszechstronnego rozpoznania wniosku oraz błędnym, zdawkowym i oderwanym od realiów sprawy uzasadnieniem decyzji, co skutkowało najdalej idącą sankcją - odmową przyznania Skarżącemu renty rodzinnej w drodze wyjątku.

Skarżący, podnosząc ww. zarzuty, wniósł o uchylenie ww. decyzji Prezesa ZUS i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

W uzasadnieniu podniósł, że jako okoliczność szczególną w rozumieniu art. 83 ust. 1 u.e.r.FUS należy rozumieć zdarzenie bądź trwały stan wykluczający aktywność zawodową konkretnej osoby, z powodu niemożności przezwyciężenia ich skutków. Prezes ZUS całkowicie pominął wyjaśnienia przedstawione przez matkę Skarżącego, a dotyczące choroby alkoholowej ojca Skarżącego, która mogła być przejawem choroby psychicznej, np. padaczkę alkoholową. Ojciec Skarżącego był wielokrotnie hospitalizowany w szpitalu w C., co świadczy o podejmowanych próbach leczenia. Jest to kluczowa okoliczność w ustaleniu istnienia w sprawie przesłanki "szczególnej okoliczności". Skoro jedną z przyczyn braku wypracowania przez ojca Skarżącego wymaganego okresu był alkoholizm, na organie ciążył szczególny obowiązek zwrócenia uwagi na to, że ojciec Skarżącego podejmował próby wyjścia z uzależnienia. Skarżący w tym zakresie powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych i stwierdził, że już samo zdeterminowane podejmowanie prób leczenia przez osobę uzależnioną, może uzasadniać przypuszczenie, że alkoholizm w danym przypadku mógł stanowić szczególną przesłankę usprawiedliwiającą krótki staż pracy. Również, o ile brak aktywności zawodowej spowodowany chorobą w ogóle, w tym także alkoholową, otwiera co do zasady możliwość przyznania świadczenia, to sytuacja ulega zmianie, gdy osoba taka nie podejmuje działań zmierzających do przezwyciężenia zaistniałej sytuacji, a w szczególności leczenia. Alkoholik, podejmujący leczenie z uzależnienia (czasowo hospitalizowany i uczęszczający na terapię odwykową) mógł nie mieć realnego wpływu na podjęcie zatrudnienia. Skoro z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynikało, że ojciec Skarżącego podejmował próbę leczenia w szpitalu w C. i pomimo choroby alkoholowej podejmował zatrudnienie i inną działalność powiązaną z odprowadzaniem składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe, to dopiero choroba psychiczna uniemożliwiła mu stałe podjęcie zatrudnienia. Okoliczność ta nie została w ogóle przez organ uwzględniona przy badaniu spełnienia "szczególnych okoliczności". Przesłanka ta nie tylko zdarzenia o charakterze siły wyższej, ale wszelkiego rodzaju sytuacje, które czynią daną osobę nieatrakcyjną na rynku pracy i pozostającą poza kręgiem zainteresowania pracodawców, również takie, kiedy osoba nie jest zdolna pod względem zdrowotnym do świadczenia pracy, chociaż nie legitymuje się orzeczeniem o całkowitej, a jedynie o częściowej, niezdolności do pracy. Dolegliwości zdrowotne osoby ubezpieczonej (aczkolwiek niekwalifikowane przez lekarza orzecznika ZUS jako całkowita niezdolność do pracy) mogą usprawiedliwiać jej ograniczoną aktywność na rynku pracy i w całokształcie zaistniałych okoliczności stanowić "okoliczność szczególną" w rozumieniu art. 83 ust. 1 u.e.r.FUS. Ocena stanu zdrowia z tego punktu widzenia nie musi być stwierdzona w orzeczeniu o całkowitej niezdolności do pracy wydanym przez lekarza ZUS. Całkowita niezdolność do pracy potwierdzona takim orzeczeniem jest bowiem niezależną przesłanką przyznania świadczenia w drodze wyjątku, która musi zaistnieć w dacie rozstrzygania o przyznaniu tego świadczenia.

Zdaniem Skarżącego powyższe stanowi, iż niepodejmowanie pracy przez ojca w okresach nieskładkowych wynikało nie z braku woli, czy złej woli, ale z obiektywnego braku ku temu możliwości i z przyczyn niezależnych. Niespełnienie przez ojca Skarżącego warunków do uzyskania świadczenia w trybie zwykłym było zatem skutkiem szczególnych okoliczności, gdyż choroba psychiczna i padaczka alkoholowa, na które cierpiał ojciec, uniemożliwiały podjęcie zatrudnienia i były niezawinioną, niezależną od ubezpieczonego okolicznością wykluczającą jego aktywność zawodową. Prezes ZUS, mimo to nie wziął pod uwagę, że problemy zdrowotne ubezpieczonego mogły ograniczać jego aktywność zawodową.

5. Prezes ZUS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu.

6. Pełnomocnik Skarżącego do pism procesowych z [...] i [...] lipca 2020r. wniesionych po zamknięciu przez Sąd rozprawy 17 lipca 2020r. załączył poświadczoną za zgodność z oryginałem dokumentację medyczną ojca Skarżącego oraz informację o stanie konta w ZUS ojca Skarżącego z [...]grudnia 2018r.

7. Sąd zarządził włączenie ww. dokumentów do akt administracyjnych sprawy.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skarga ma uzasadnione podstawy.

2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.") sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a)-c) i § 2 P.p.s.a.).

Sąd wyjaśnia również, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a. Ostatni z ww. przepisów nie miał jednak zastosowania w sprawie, gdyż organ administracyjny wydał w sprawie decyzję administracyjną, którą zaskarżył Skarżący, a nie interpretację indywidualną, o której mowa w art. 57a P.p.s.a.

3. Sąd, oceniając, w świetle wskazanych wyżej kryteriów, zaskarżoną decyzję, jak również poprzedzającą ją decyzję Prezesa ZUS z [...] listopada 2018r., stwierdził, że obie ww. decyzje Prezesa ZUS naruszają przepisy prawa procesowego wskazane w skardze i to w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności na zastosowanie wobec Skarżącego przepisu prawa materialnego - art. 83 u.e.r.FUS, choć z nieco innych powodów.

Po pierwsze Sąd z urzędu, na mocy art. 134 § 1 P.p.s.a., wskazuje, że z materiału dowodowy znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, jeszcze przed wydaniem obu ww. decyzji Prezesa ZUS z [...] września 2019r. i z [...] listopada 2019r. wynikało, że przy rozpatrywaniu sprawy przez Prezesa ZUS nie doszło do prawidłowego zastosowania przepisu art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Prezes ZUS nie wziął bowiem pod rozwagę wszystkich materiałów dowodowych znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy, a przede wszystkim pominął te znajdujące się na k. 18 i k. 24-28. Wskazuje to, że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego nie doszło do należytego rozpatrzenia materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy. Warto natomiast podkreślić, że z art. 77 § 1 k.p.a., który to przepis organ powinien uwzględnić, wynika, że organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy sprawy. Ww. przepis stanowi uszczegółowienie zasady prawdy obiektywnej, wynikającej z art. 7 k.p.a. Brak więc uwzględnienia przez Prezesa ZUS w decyzji, wydanej w pierwszej instancji ww. dowodów w postaci wypisu z treści orzeczenia z [...] marca 1997r. Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia (k. 18 akt administracyjnych) oraz wypisu z treści orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS z [...] listopada 2002r. (k. 24 akt administracyjnych), jak również sprawozdania sądowo-lekarskiego wraz z opinią z [...] kwietnia 2003r. (k. 25-28 akt administracyjnych), stanowiło naruszenie ww. przepisów. Z dokumentów tych wynikało bowiem, że wobec ojca Skarżącego była orzekana niezdolność do pracy.

W pierwszym z ww. orzeczeń właściwy organ odwoławczy przyjął, że stwierdzone u ojca Skarżącego schorzenia w istotny sposób ograniczają zdolność do zarobkowania i zaliczył ww. osobę do 3 grupy inwalidztwa, wskazując, że inwalidztwo istnieje od [...] sierpnia 1996r. i jest to inwalidztwo czasowe. Termin badania kontrolnego wyznaczono ma marzec 1998r. Wojewódzka Komisja Lekarska nie podzieliła więc stanowiska Obwodowej Komisji Lekarskiej, która orzekała wcześniej.

W kolejnym z ww. orzeczeń z [...] listopada 2002r. Lekarz Orzecznik ZUS wskazał, że ojciec Skarżącego jest całkowicie niezdolny do pracy, a niezdolność ta powstała w kwietniu 2002r. i jest okresowa – do maja 2003r.

Warto też wskazać, że w aktach administracyjnych znajduje się sprawozdanie sądowo-lekarskie wraz z opinią z [...] kwietnia 2003r. (k. 25-28 akt administracyjnych), z którego wynika, że ojciec Skarżącego jest całkowicie niezdolny okresowo do pracy po wypadku (złamanie obu kości goleni lewej) – od [...] kwietnia 2002r. do [...] kwietnia 2003r. Po tym okresie celowe jest ponowne przeprowadzenie badania lekarskiego i być może przedłużenie, ale już jako częściowej niezdolności do pracy na okres kilku miesięcy.

Zdaniem Sądu dokumenty te nie były przedmiotem szczegółowej analizy Prezesa ZUS. W pierwszej decyzji z [...] września 2019r. wskazano bowiem, że Ojciec Skarżącego w latach 1995-1997, 2001-2004, 2004-2005, 2009-2013, 2015-2019 nie udowodnił okresu zatrudnienia lub innej działalności objętej ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi i nie wykazał szczególnych okoliczności uniemożliwiających przezwyciężenie przeszkód w wykonywaniu zatrudnienia. W ww. przerwach nie orzeczono wobec ojca Skarżącego całkowitej niezdolności do pracy. Zdaniem Sądu było to twierdzenie nieuprawnione i naruszające swobodną ocenę zgromadzonych w aktach sprawy dowodów, gdyż w dwóch z wyżej wskazanych okresów – 1995-1997 i 2001-2004, na co wskazują opisane przez Sąd dowody doszło do orzeczenia o niezdolności do pracy ojca Skarżącego, czego organ nie wziął pod rozwagę. Nie można więc uznać, że prawidłowo zastosował przepis prawa materialnego - art. 83 u.e.r.FUS wobec Skarżącego w kontekście przesłanki "szczególnych okoliczności". Uzasadnione były więc w tym zakresie zarzuty skargi o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., choć z innych przyczyn niż wskazane w uzasadnieniu skargi.

Sąd wskazuje ponadto, że jakkolwiek Prezes ZUS przy ponownym rozpatrywaniu sprawy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...] listopada 2029r. zmodyfikował okresy, w których ojciec Skarżącego nie udowodnił okresu zatrudnienia lub innej działalności objętej ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi i nie wykazał szczególnych okoliczności uniemożliwiających przezwyciężenie przeszkód w wykonywaniu zatrudnienia i podał, że od [...] grudnia 1992r. do [...] marca 1995r., od [...] kwietnia 1995r. do [...] grudnia 1996r., od [...] czerwca 2003r. do [...] sierpnia 2004r., od [...] kwietnia 2009r. do [...] listopada 2013r. od [...] stycznia 2015r. do [...] czerwca 2019r. - do dnia śmierci ojciec Skarżącego nie wykonywał zatrudnienia lub innej działalności objętej ubezpieczeniem emerytalnym i rentowymi, tym niemniej nie można uznać, że Prezes ZUS uwzględnił wszystkie opisane wyżej przez Sąd dokumenty znajdujące się w aktach sprawy. Organ pominął bowiem ww. dokument znajdujący się w aktach administracyjnych w postaci orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia z [...] marca 1997r., z którego wynika, że u ojca Skarżącego stwierdzono, że inwalidztwo czasowe istniało od [...] sierpnia 1996r. i termin badania kontrolnego wyznaczono ma marzec 1998r. Tym samym nie można uznać za prawidłowe ustaleń Prezesa ZUS odnoszących się do okresu od [...] kwietnia 1995r. do [...] grudnia 1996r. w zakresie braku wypełnienie przesłanki "szczególnych okoliczności", o której mowa w art. 83 u.e.r.FUS.

Tym samym należało uznać, że Prezes ZUS również przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszył ww. przepisy prawa procesowego - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy – na prawidłowe zastosowanie art. 83 u.e.r.FUS.

4. Zdaniem Sądu już z wyżej wskazanych przez Sąd powodów należało, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. wyeliminować z obrotu prawnego zarówno zaskarżoną, jak i poprzedzającą ją decyzję Prezesa ZUS (punkt pierwszy sentencji).

Sąd stwierdza również, że obszerność załączonych przez pełnomocnika - po zamknięciu rozprawy przez Sąd - materiałów do ww. pism procesowych, również wskazuje, że Prezes ZUS w toku postępowania nie podjął działań wskazujących na prawidłową realizację zasady prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wadliwości te Prezes ZUS powinien naprawić przy ponownym rozpatrywaniu sprawy w kontekście przesłanek wynikających z art. 83 u.e.r.FUS, mając na względzie zarówno ww. zasadę prawdy obiektywnej, jak również zasadę zaufania do organów administracyjnych, wynikającą z art. 8 k.p.a.

Sąd postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych wydał na mocy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r., poz. 1800 i 1801 ze zm.), gdyż Skarżący był reprezentowany przez adwokata (punkt drugi sentencji).