Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 173/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 10
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.), Sędzia NSA Henryk Ożóg, Protokolant starszy referent Katarzyna Leśniowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 22 października 2014 r. sprawy ze skargi K. W. na bezczynność Burmistrza Miasta O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Miasta O. do rozpoznania wniosku K. W. z dnia 28 lutego 2014 r. w zakresie pkt 2, w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi zobowiązanemu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; II. w pozostałym zakresie skargę oddala; III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala wniosek o wymierzenie Burmistrzowi Miasta O. grzywny ; V. zasądza od Burmistrza Miasta O. na rzecz skarżącego K. W.kwotę 100 (słownie sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 11 lipca 2014r. K. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Burmistrza O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oraz o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie organowi grzywny.

W motywach skargi K. W. podał, że w dniu 28 lutego 2014r. złożył za pośrednictwem systemu ePUAP wniosek o udzielenie przez Urząd Miejski w O informacji publicznej dotyczącej umów cywilnoprawnych zawieranych przez Gminę Miasto O. w II połowie lutego 2014r. Na podstawie art. 61 Konstytucji RP wnosił o udostępnienie mu następujących informacji publicznych :

1. podania liczby umów cywilnoprawnych zawartych przez Gminę Miasto O. w okresie od 15 do 28 lutego 2014r.,

2. przesłania skanów umów cywilnoprawnych zawartych przez Gminę Miasto O. w okresie od 15 do 28 lutego 2014r.,

3. wydruk ewidencji operacji księgowych na koncie "Rozrachunki z tytułu wynagrodzeń" za okres od 15 lutego 2014r. do 28 lutego 2014r..

W dniu 5 maja 2014r. otrzymał decyzję nr 8/2014 odmawiająca udostępnienia informacji określonych w punkcie 1 wniosku. Podmiot zobowiązany powołała się w niej na art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej uznając, iż żądana informacja stanowi informację przetworzoną

Co do informacji w punkcie 2 podmiot ani nie udzielił informacji publicznej, ani nie wydał decyzji administracyjnej odmawiającej jej udzielenia, zamiast tego zamieszczając w treści decyzji administracyjnej nr [...] dywagacje na temat jego przypuszczalnych zamierzeń oraz na temat jego działań nie związanych z niniejszym wnioskiem, zarzucając mu ponadto "nękanie organu administracyjnego".

Jeśli chodzi o informację publiczną żądaną w punkcie 3 wniosku – otrzymał ją w formie skanu zgodnie z wnioskiem.

Od decyzji złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W.

W dniu [...] decyzją [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze powyższa decyzję uchyliło. Zwrot akt do organu nastąpił w dn. 18 czerwca 2014r. W uzasadnieniu decyzji, SKO pouczyło go, że nie ma możliwości nakazania innemu organowi udzielenia informacji, natomiast w sytuacji bezczynności organu, przysługuje mu wniesienie skargi do sądu administracyjnego.

Do dnia wniesienia skargi wniosek o udzielenie informacji publicznej nie został wykonany również do dnia wniesienia skargi nie została mu doręczona żadna nowa decyzja administracyjna ani żadne inne pismo w tej sprawie od Burmistrza Miasta O.

Odnosząc się do ewentualnego stanowiska organu, iż umorzenie postępowania I instancji przez SKO oznacza umorzenie "całego postępowania wszczętego na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a nie tylko postępowania administracyjnego w części dotyczącej wydania decyzji odmawiającej udzielenia informacji" i w związku z tym skarżący powinien złożyć ponowny wniosek o udostępnienie informacji publicznej, zauważył, iż stanowisko takie jest błędne, co wykazał tutejszy Sąd w trzech orzeczeniach z dnia 7 lipca 2014r. w sprawach: IV SAB/Wr 79/14, IV SAB/Wr 81/14 i IV SAB/Wr 82/14.

Nie można więc mówić o postępowaniu administracyjnym w sprawie udostępnienia informacji publicznej, gdyż postępowanie administracyjne może się toczyć wyłącznie w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. To właśnie toczące się postępowanie administracyjne w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej zostało umorzone decyzją [...], natomiast decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego nie odnosiła się w żadnym zakresie co do ewentualnego umorzenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej, gdyż postępowanie nie będąc w ogóle postępowaniem administracyjnym, nie podlegało w żadnym zakresie ocenie organu odwoławczego, właściwego wyłącznie w zakresie postępowań administracyjnych.

Z powyższego wynika, iż po otrzymaniu z SKO zwrotu akt sprawy, Burmistrz Miasta O. powinien w ciągu 14 dni udzielić informacji publicznej dotyczącej ilości umów cywilnoprawnych zgodnie z wnioskiem z dnia 28 lutego 2014r. ewentualnie wydać decyzję administracyjną odmowną.

Do dnia złożenia skargi takiej informacji podmiot zobowiązany jednak nie udzielił.

Oddzielnie rozpatrzeć należy natomiast fakt nieudzielenia informacji publicznej w zakresie skanów umów cywilnoprawnych zgodnie z wnioskiem z dnia 28 lutego 2014r., gdyż w przypadku tego punktu wniosku Burmistrz Miasta O. pozostaje w bezczynności już od dnia 28 kwietnia 2014 r. a właściwie nawet od dna 14 marca 2014r., gdyż wtedy upłynęło 14 dni od dnia złożenia wniosku o informację publiczną. Co prawda w dniu 7 marca 2014r. Burmistrz Miasta O. skierował do skarżącego pismo, w którym poinformował go, że "ze względu na ilość spraw związanych z napływającymi wnioskami o udostępnienie informacji publicznej, wnioski zostaną rozpatrzone w terminie do dwóch miesięcy od daty wpływu". Nie wiadomo, czy wysyłając to pismo organ chciał zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy powiadomić o późniejszym terminie udostępnienia żądanych dokumentów - ponieważ żadnej podstawy prawnej nie przywołał. Gdyby nawet przyjąć, że taki właśnie miał zamiar, to samo lakoniczne stwierdzenie "ze względu na ilość napływających wniosków o udostępnienie informacji publicznej oraz spraw z tym związanych" nie znajduje żadnego uzasadnienia do wydłużenia terminu określonego w art. 13 ust. 2 ustawy. Takim argumentem nie może być nieudolność w bieżącej organizacji pracy.

Organ powołując się na konieczność przedłużenia terminu powinien ten fakt wyczerpująco uzasadnić. Udzielona w tym zakresie odpowiedź musi zawierać informację dlaczego organ nie może załatwić danej sprawy w terminie oraz inne dane, która mogą mieć wpływ na sytuację faktyczną i prawną wnioskodawcy oraz być przekonująca i odpowiadać ogólnym standardom wynikającym z art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a., art. 12 k.p.a. i art. 35 k.p.a., w tym zasadom "dobrej administracji".

Odnośnie wniosku o stwierdzenie, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, skarżący zwrócił uwagę, iż od kilku miesięcy Burmistrz O. w sprawach składanych przez niego wniosków dotyczących informacji publicznej podejmuje identyczne czynności, które wydają się działaniem celowo obliczonym na nieudostępnienie informacji publicznej - organ najpierw wysyła identyczne pismo z prośbą o wskazanie "istnienia szczególnego interesu publicznego, zgodnie z art. 3, ust 1, pkt.1 ustawy o dostępie do informacji publicznych, ponieważ żądane informacje są informacjami przetworzonymi" oraz z pytaniem "czy informacje żądane we wniosku są informacjami do ponownego wykorzystywania" - niezależnie od tego, czego pytanie dotyczy i czy w ogóle istnieją jakieś przesłanki aby domniemywać, iż żądana informacja może stanowić informacje przetworzoną, jak również czy istnieje jakiś powód, aby zakładać, iż wnioskodawca wnioskuje o informację publiczną do ponownego wykorzystywania (skoro wnioskodawca nie wspomina o tym we wniosku). Następnie, organ wydaje kolejne decyzje, których uzasadnienie jest wciąż praktycznie identyczne co do treści.

Biorąc pod uwagę, iż od momentu złożenia wniosku o informację publiczną minęło już 132 dni (w sytuacji, gdy ustawodawca przewidział na jej udostępnienie 14 dni), można mówić o tym, iż bezczynność jest przewlekła, a fakt, iż wynika ona wyłącznie ze złej woli podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej wskazuje, iż naruszenie prawa jest rażące i zastosowanie środka dyscyplinującego w postaci grzywny byłoby adekwatne do sytuacji.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz O. wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej. W motywach podał m.in. że po analizie wniosku K. W., dysponent informacji publicznej stwierdził, że w przypadku wniosku nr 1 wnioskodawca żąda udzielenia informacji przetworzonej, co zgodnie z art. 3 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej musi być szczególnie istotne dla interesu publicznego. W dniu 7 marca 2014r. do K. W., na adres skrzynki w systemie e-puap zostało wysłane pismo wzywające do podania szczególnie istotnego interesu publicznego, dla którego niezbędne jest przetworzenie informacji publicznej oraz informujące o wydłużeniu terminu odpowiedzi do dwóch miesięcy od daty wpływu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wydłużenie terminu było spowodowane ilością składanych wniosków oraz spraw prowadzonych postępowań w sprawach (podobnych lub analogicznych, różniących się jedynie przedziałem czasowym żądanych informacji) rozpatrywanych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu.

K. W. nie odpowiedział na to pismo i nie podał istotnego interesu publicznego.

Burmistrz Miasta O., w dniu 24 kwietnia 2014, uznając wnioskowaną w punkcie 1 informację za informację przetworzoną, wydał decyzję odmawiającą udzielenia informacji publicznej ze względu na brak istotnego interesu publicznego.

Uznając, że zbędne jest wysyłanie odrębnego pisma, w treści decyzji odniósł się również do punktu 2. Stwierdził, że kolejne żądanie udostępnienia informacji publicznej w formie skanów umów za określony przedział czasowy jest nadużyciem prawa do informacji publicznej, ponieważ wnioskodawca nie pyta o konkretną sprawę publiczną, tylko wykorzystując zapisy ustawy o dostępie do informacji publicznej zmierza do pozyskania zbioru dokumentów za określony czas, wydłużający się w miarę składanych wniosków. Takie żądanie nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, ale formą kontroli i nękania organu administracyjnego.

Decyzja, wraz z odpowiedzią na wniosek nr 3 tj. skanami wydruku ewidencji operacji księgowych na koncie "Rozrachunki z tytułu wynagrodzeń" prowadzonym przez Gminę Miejską O., za okres od 15 do 28 lutego 2014 roku, podpisana podpisem elektronicznym w dniu 28 kwietnia 2014 roku została dostarczona na adres elektroniczny w e-puapie K. W.

W dniu 22 maja 2014r. do Urzędu Miejskiego w O. wpłynęło pismo K. W., w którym odwołał się od decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W..

20 czerwca 2014 roku do Urzędu Miejskiego w O. wpłynęła, podjęta 5 czerwca 2014 roku, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylającą zaskarżoną decyzję i umarzającą postępowanie w pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 in fine Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie organu odwoławczego nie znalazła uznania argumentacja dotycząca uznania za informację przetworzoną informacji, która nie istnieje w postaci prostej.

SKO odniosło się również do twierdzenia organu, że wnioskodawca nadużywa prawa do informacji publicznej, stwierdzając, że treści umów cywilnoprawnych są informacją publiczną. Powołuje się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lutego 2012 (IOSK 2215/11), zgodnie z którym "o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu powołanej ustawy decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji." Nie została wzięta pod uwagę argumentacja organu, że wnioskodawca żąda informacji nie ze względu na treść i charakter informacji, określa jedynie rodzaj dokumentów i przedział czasowy.

Od tej decyzji przysługiwała skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.

W dniu 14 lipca 2014 roku do Urzędu Miejskiego w O. wpłynęła skarga K. W. na bezczynność Burmistrza Miasta O. zarzucająca nieudostępnienie informacji publicznej.

Skarżący powołuje się na trzy nieprawomocne rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w podobnych sprawach (podjęte 1 lipca 2014, skarżący błędnie podaje datę 7 lipca 2014) oraz wcześniejszych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydanych w ciągu dwóch tygodni marca w podobnych sprawach o udostępnienie informacji publicznej t.j. odwołań od decyzji Burmistrza Miasta O. Wnioskodawca zmierzając do pozyskania całości dokumentacji tj. umów cywilnoprawnych zawartych przez osoby fizyczne z Gminą Miasto O, składał wnioski o udostępnienie skanów tych umów za kolejne miesiące lub kolejne dwa tygodnie. W skardze potwierdza składanie od kilku miesięcy identycznych wniosków. Skarga na bezczynność Burmistrza Miasta O nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ:

1. K. W. zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego przysługuje skarga na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Nie przysługuje natomiast skarga na bezczynność Burmistrza Miasta O., ponieważ organ pierwszej instancji jest związany decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zamieszczona na stronie 6 decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, informacja o możliwości złożenia skargi na bezczynność burmistrza dotyczy sytuacji gdy wnioskodawca uważa, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej jest bezczynny - nie dotyczy postępowania umorzonego w całości lecz ewentualnego nie udzielenia informacji po złożeniu ponownego wniosku ojej udzielenie.

2. W obrocie prawnym funkcjonuje prawomocna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylająca zaskarżoną decyzję i umarzającą postępowanie pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 in fine Kodeksu postępowania administracyjnego. Przez "umorzenie postępowania pierwszej instancji" należy rozumieć umorzenie całego postępowania wszczętego na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a nie tylko postępowania administracyjnego w części dotyczącej wydania decyzji odmawiającej udzielenia informacji. Uchylenie zaskarżonej odwołaniem decyzji powoduje, iż postępowanie przed organem pierwszej instancji nie jest zakończone, a zatem dopuszczalne jest jego umorzenie przez organ odwoławczy. Dopuszczalne jest umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji w części w rezultacie uchylenia zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie skorzystało z tej możliwości. Środek prawny przysługujący wnioskodawcy w celu uzyskania żądanej informacji to ponowny wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W literaturze i orzecznictwie jest ugruntowane stanowisko, iż organy wyższego stopnia nie są uprawnione do wydawania decyzji określonej w art. 138 § 1 pkt 2 in principio u.d.i.p. (tzw. decyzji refomatoryjnej), ponieważ oznaczałoby to równocześnie nieuprawnione wprowadzenie dwóch odmiennych form działania administracji publicznej w odniesieniu do tej samej sprawy - informacja publiczna byłaby udostępniana raz w drodze czynności materialno-technicznej, a raz w drodze decyzji administracyjnej. Pomimo złożonego charakteru przyjętego rozwiązania zagwarantowana jest ochrona prawna wnioskodawcy, gdyż ewentualna decyzja odmowna pierwszej instancji wydana przy zachowaniu identycznych okoliczności prawnych i faktycznych będzie podlegać stwierdzeniu nieważności na podstawie art.156 § 1 pkt 3 kpa, gdyż będzie dotyczyć sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inna decyzją ostateczną.

3. K.W. nie złożył ponownego wniosku o udostępnienie o udzielenie informacji publicznej w postaci liczby umów cywilnoprawnych zawartych przez osoby fizyczne z Gminą Miasto O. za okres od 15 do 28 lutego 2014 roku.

4. W obrocie prawnym nie funkcjonują prawomocne rozstrzygnięcia nakazujące organowi udzielenie informacji zgodnie z żądaniem skarżącego.

5. Należy również stwierdzić, że decyzje SKO, na które powołuje się skarżący nic nie wnoszą do wniosku z dnia 28 lutego 2014 roku o udostępnienie informacji publicznej, ponieważ w polskim sądownictwie nie jest stosowany system common law.

Opisane wyżej działania organu świadczą o starannym rozpatrywaniu każdego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zachowaniu terminów i postępowaniu zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sprawowana przez sąd administracyjny kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a przywołanego przepisu. Przy skardze na bezczynność organu sąd uwzględnia tę skargę tylko wówczas, gdy uzna, że w sprawie wystąpiła taka bezczynność. Dlatego też, zaistnienie bezczynności oznacza naruszenie prawa i wystąpienie materialnej przesłanki do uwzględnienia skargi w myśl art. 149 p.p.s.a. Natomiast bezzasadność skargi, czyli brak stanu bezczynności, prowadzi do jej oddalenia stosownie do art. 151 p.p.s.a.

W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Przedmiotem skargi jest bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) dalej u.d.i.p. Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a. Wobec powyższego w przypadku, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie musi być ona poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Skarga na bezczynność w przedmiotowej sprawie może być wniesiona bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa (zob. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08). Ustawa o dostępie do informacji publicznej, stanowiąc generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, przewiduje jednocześnie różne sposoby udostępniania, wymienione w art. 7 ust. 1 u.d.i.p. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 u.d.i.p.). Przepis art. 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne, albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W myśl ust. 2 powołanego unormowania cytowanej ustawy obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100. poz. 1080. z póżn. zm.), oraz partie polityczne. Zgodnie z normą ust. 3 obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

Przedmiotem niniejszej skargi jest zarzucona organowi bezczynność w kwestii udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z wnioskiem z dnia 28 lutego 2014r.

Wnioskiem z tego dnia K. W. wystąpił do Burmistrza Miasta O. o udzielenie informacji publicznej w postaci:

1. liczby umów cywilnoprawnych zawartych przez osoby fizyczne z Gminą Miasto O.,

2. skanów umów cywilnoprawnych zawartych przez osoby fizyczne z Gminą Miasto O.,

3. wydruku ewidencji operacji księgowych na koncie "Rozrachunki z tytułu wynagrodzeń" prowadzonym przez Gminę Miejską O. za okres od 15 do 28 lutego 2014 i przesłanie ich w formie elektronicznej na skrzynkę wnioskodawcy w systemie e-puap.

Z akt sprawy, w tym oświadczenia skarżącego zawartego w treści skargi, bezspornie wynika, że decyzją Burmistrza O.z dnia [...], nr [...] odmówiono mu udzielenia informacji zawartej w pkt 1 wniosku, w motywach tej decyzji stwierdzono ponadto, że żądanie zawarte w pkt 2 wniosku stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej, co w praktyce było równoznaczne z odmową jej udzielenia. Natomiast informacja objęte pkt 3 została skarżącemu doręczona w formie skanu, zgodnie z wnioskiem

Powyższe oznacza, że wbrew sformułowaniu skargi, z której wynika, że skarżący żąda zobowiązania organu do wykonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z jego wnioskiem z dnia 28 lutego 2014r., obejmującym pkt.1-3, ewentualna bezczynność organu, wobec udzielenia informacji objętej w pkt 3 wniosku, dotyczy tylko żądań objętych pkt 1 i 2 wniosku.

Istota sprawy sprowadza się do wyjaśnienia, czy wydanie przez organ odwoławczy powołanej decyzji w następstwie której uchylono zaskarżoną decyzję w całości i umorzono postępowanie pierwszej instancji w sprawie odmowy udostępnienia wnioskodawcy żądanej informacji publicznej oznaczało, że organ nie był już zobowiązany, ani nawet uprawniony do podjęcia jakichkolwiek działań związanych z rozpoznaniem wniosku skarżącego z dnia 28 lutego 2014 r. oraz czy decyzja ta rozstrzygała o umorzeniu całego postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej wszczętego wnioskiem z dnia 28 lutego 2014 r. czy też rozstrzygała o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, żądanej przez skarżącego.

Posiłkując się orzecznictwem sądowoadministracyjnym, które analizowało już analogiczne sytuacje prawne należy stwierdzić, że dla oceny zasadności skargi istotne znaczenie ma fakt wydania ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], którą uchylono decyzję Burmistrza O. z dni [...] w całości i umorzono postępowanie w pierwszej instancji w sprawie odmowy udostępnienia wnioskodawcy żądanej informacji publicznej. Badanie legalności decyzji organu drugiej instancji przekracza granice niniejszej sprawy. Istotnym jest natomiast, że akt ten pozostaje w obrocie prawnym. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu drugiej instancji ma charakter wiążący. Powoduje ona w skutkach stan powagi rzeczy osądzonej w sprawie, w której wydano decyzję Burmistrza O. z dnia [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Zasada ta dotyczy bowiem także decyzji o umorzeniu postępowania (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 1998 r., III SA 103/97, OSP 1999, z. 1, poz. 19 z glosą B. Adamiak). Jak wskazuje się w wyroku NSA z dnia 29 kwietnia 1998 r. sygn. akt I SA/Gd 1279/96, Lex nr 35931: "Przyjęta w procedurze administracyjna konstrukcja umorzenia postępowań w drodze decyzji powoduje, iż stabilność decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania korzysta z tej samej ochrony jak każda inna decyzja. Wzruszenie jej może nastąpić jedynie w jednym z nadzwyczajnych trybów przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego, a nowa decyzja w tej samej sprawie wydana w zwyczajnym trybie zawsze musi spotkać się ze skutecznym zarzutem nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.)". Wydanie w przedmiotowej sprawie w toku instancji decyzji ostatecznej obliguje Burmistrza O. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 28 lutego 2014 r. na zasadach i w trybie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Wniosek winien on rozpoznać w terminach określonych w powyższej ustawie dla udostępnienia informacji publicznej lub wydania decyzji, liczonych od dnia doręczenia Burmistrzowi O. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], przy czym przy zachowaniu identycznych okoliczności prawnych i faktycznych nie może odmówić wnioskodawcy udostępnienia informacji publicznej powołując taką samą podstawę prawną jak w uchylonej decyzji. Analiza taka została przeprowadzona w wyroku WSA w Krakowie z dnia 11 grudnia 2009 r" II SAB/Kr 65/09. Wyrok ten został utrzymany wyrokiem NSA z dnia 21 lipca 2010 r.. I OSK 557/10 (oba wyroki zamieszczone w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) a Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela tę argumentację.

Jednocześnie przypomnieć należy, iż żądanie udostępnienia informacji publicznej, chociaż bardzo szeroko interpretowane i realizowane, nie ma charakteru bezwzględnego i w pewnych okolicznościach organ może odmówić udzielenia takiej informacji. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub ochronę informacji niejawnych albo innych tajemnic ustawowo chronionych.

Mając na względzie powyższe, orzeczono jak w pkt. I sentencji wyroku.

Co się tyczy informacji zawartej w punkcie 3 wniosku, to została ona skarżącemu doręczona zgodnie z wnioskiem. Oznacza to, że w tym przypadku organ nie pozostaje w bezczynności, co musiało skutkować oddaleniem skargi w tym zakresie jako bezzasadnej.

W związku z tym orzeczono jak w pkt II wyroku.

Kolejna na rzecz dotyczy oceny czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z dyspozycja art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a., Sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, co ma umożliwić stronie ewentualne dochodzenie odszkodowania, o którym mowa w art. 417¹§ 3 kodeksu cywilnego, z tytułu niezgodnego z prawem zaniechania organu co do wydania aktu administracyjnego. W przedstawionych okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wprawdzie - jak wskazano wyżej - organ pozostawał w bezczynności, lecz w ocenie Sądu bezczynność organu nie była zamierzona. Całokształt materiału dowodowego sprawy wskazuje, że organ starał się wyjaśnić wszystkie okoliczności istotne do załatwienia, zaś jego zaniechanie wynikało z przeprowadzonej przezeń wykładni prawa, której Sąd nie podzielił, a nie z powodu lekceważącego traktowania obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W związku z powyższym orzeczono jak w pkt III wyroku.

Sąd nie znalazł także podstaw do wymierzenia organowi grzywny, o co wnioskował skarżący. Zgodnie bowiem z treścią z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Przepis ten nie obliguje sądu do wymierzenia grzywny. Przy czym może on mieć zastosowanie tylko w przypadku uznania, że bezczynność organu lub przewlekle prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skoro zaś w niniejszej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, to tym samym brak było podstaw do wymierzenia organowi grzywny. W związku z tym orzeczono tak jak w pkt. IV wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy o p.p.s.a.