Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 898/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 65, 262
journal: Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.
journal: Dz.U. 1999 nr 74 poz 830
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. w sprawie wyjaśnień do taryfy celnej
article: art. 2, 6, 15, 18,  54
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
journal: Dz.U. 2002 nr 241 poz 2082
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług oraz podatku  akcyzowego w imporcie.
article: art. 122, 145, 165 par. 4, 187, 188, 191, 192, 200
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 14 lutego 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędziowie WSA Maria Kwiecińska WSA Beata Sokołowska ( spr.) Protokolant st.sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2008 roku przy udziale sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [ ... ] nr [ ... ] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe o d d a l a s k a r g ę /-/M.Kwiecińska /-/ M.Ławniczak /-/B.Sokołowska


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego przyjął zgłoszenie celne SAD OBR nr [ ... ] z dnia [ ... ]r. Po zweryfikowaniu dokumentów dołączonych do zgłoszenia celnego organ I instancji wydał w dniu [ ... ] roku decyzję nr [ ... ], sprostowaną następnie postanowieniem z dnia [ ... ] nr [ ... ] uznającą przedmiotowe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej towaru - paroprzepuszczalnej folii dachowej. Decyzja ta została podjęta przez organ I instancji na podstawie art. 63 § 1 i art. 207 Ordynacji podatkowej, art. 65 § 4 pkt 2 lit. b i c, art. 70 i art. 262 Kodeksu celnego oraz § 5 i § 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. Nr 117 z 2001 r., poz. 1250 ze zm.). Naczelnik Urzędu Celnego zaklasyfikował importowany towar do kodu 5603 94 10 0 i przy długu celnym wynoszącym 0 zł określił podatek VAT w wysokości 22 % ([ ... ] zł ).

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że przedmiotem importu był produkt [ ... ]- dwuwarstwowy (włóknina pokryta cienką warstwą tworzywa), przystosowany do użycia w budownictwie. Strona zadeklarowała towar do pozycji 3925 90 80 0, podczas gdy zdaniem organu kodem właściwym jest kod 5603 94 10 0.

Według organu wnioskowana przez stronę pozycja 3925 obejmuje artykuły budowlane z tworzyw sztucznych m. in. elementy strukturalne stosowane w dachach. Pozycja 5603 dotyczy natomiast włóknin powlekanych, pokrywanych czy laminowanych, pochodzenia naturalnego czy chemicznego. Sporny towar jest membraną dwuwarstwową wyprodukowaną na bazie włókniny polipropylenowej i filmu funkcyjnego (folia akrylowa). Jest to zatem materiał niejednorodny złożony z warstwy tworzywa sztucznego (dział 39 Taryfy celnej) i warstwy materiału włókienniczego (5603).

Zgodnie z treścią uwagi 3 do działu 56 Taryfy dział 39 obejmuje m. in. włókna całkowicie osadzone w masie tworzywa sztucznego lub gumy, całkowicie pokryte lub powleczone obustronnie materiałami tego rodzaju. Importowany produkt, w ocenie organu celnego, nie spełniał żadnej z wymienionych cech. Warstwa włókniny nie pełni w nim roli tylko wzmacniającej, poza tym jest to produkt dwuwarstwowy. W powyższym zakresie ustalenia te są zgodne z opinią Centralnego Laboratorium Celnego i opinią przedstawioną przez stronę (wykonaną przez Centrum Badań i Ekspertyz Towaroznawczych Akademii Ekonomicznej ), chociaż odmówiono przyjęcia jej jako dowód w sprawie.

Jednocześnie organ wskazał, iż podnoszone przez stronę twierdzenia dotyczące nazewnictwa i klasyfikacji zawartych w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług PKWiU oraz Systematycznym Wykazie Wyrobów SWW, jak również ujęte w Aprobacie Technicznej ITB nie mogły mieć wiążącego wpływu na kwestię klasyfikacji celnej przedmiotowego towaru, do której upoważnione są wyłącznie kompetentne organy celne.

W odwołaniu od powyższej decyzji [ ... ] reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego M. B. wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania ze względu na naruszenie :

- art. 122, 180, 187 § 1, 188 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy

- art. 191 Ordynacji podatkowej - poprzez dokonanie błędnych ustaleń, bez oparcia w materiale dowodowym

- art. 192 i 200 Ordynacji podatkowej - poprzez dokonanie ustaleń, wobec których strona nie miała możliwości wypowiedzenia się

- art. 210 §1 i § 4, 145 § 2 i 190 § 2 Ordynacji podatkowej.

Odwołująca zakwestionowała wyniki badań przeprowadzonych przez Centralne Laboratorium Celne , w trakcie których jej zdaniem, nie zbadano dokładnie struktury towaru oraz roli jego poszczególnych składników, co miało mieć decydujące znaczenie w procesie klasyfikowania towaru. Z dokumentów zgromadzonych przez Spółkę wynikało, iż włóknina była jedynie podkładem i nośnikiem paroprzepuszczalnej folii dachowej. Importowana folia była też niewątpliwie elementem strukturalnym dachów. Spółka zarzuciła również bezpodstawną odmowę przyjęcia opinii Centrum Badań i Ekspertyz Towaroznawczych Akademii Ekonomicznej prezentowanej w toku postępowania jako dokument prywatny, a nie jako opinię biegłego. Organ nie miał też w ocenie Spółki, podstaw do odmówienia stronie powołania dowodu z opinii biegłego z niezależnej placówki towaroznawczej. Spółka zarzuciła ponadto niedoręczenie pism procesowych Agencji Celnej , mającej stałe upoważnienie do jej reprezentowania.

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [ ... ] roku nr [ ... ] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2007 r. organ odwoławczy sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską popełnioną w sentencji decyzji nr [ ... ] w części dotyczącej numeru zaskarżonej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego i wskazał, że zamiast właściwego numeru decyzji podano nr [ ... ]

W uzasadnieniu decyzji z [ ... ] r. organ II instancji wskazał, że sporne towary tj. folie dachowe - [ ... ] są matami budowlanymi złożonymi z dwóch warstw włókniny powleczonej jednostronnie powłoką związków akrylowych. Materiał włókienniczy nie stanowi w nich wyłącznie elementu wzmacniającego, jak również nie jest całkowicie osadzony w masie tworzywa sztucznego, ani całkowicie pokryty lub powleczony obustronnie tego rodzaju materiałami. Importowany produkt jest wprawdzie materiałem budowlanym, jednakże jego budowa nakazuje zakwalifikowanie go do pozycji 5603. Nie jest to poza tym "element strukturalny" w rozumieniu uwagi 11 do działu 39 Taryfy. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy podał, iż skoro strona miała kilku pełnomocników i nie wyznaczyła żadnego z nich jako pełnomocnika do doręczeń organ mógł doręczyć decyzję jednemu z nich. Nie naruszono ponadto art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, albowiem stronie znane były wszystkie materiały dowodowe zgromadzone w toku postępowania, wobec czego nie było konieczności wyznaczania jej dodatkowego terminu do zapoznania się z nimi.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Spółka reprezentowana przez pełnomocnika - radcę prawnego M. B. wniosła o uchylenie decyzji obu instancji zarzucając im naruszenie prawa materialnego (Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej oraz art. 54 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym i art. 84 Konstytucji) i prawa procesowego (art. 122, 187 § 1 i 188 Ordynacji podatkowej).

Według strony skarżącej sporny towar był artykułem budowlanym, elementem strukturalnym w rozumieniu uwagi 11 do pozycji 3925 Taryfy, a proponowany przez nią kod 3925 90 80 0 charakteryzuje importowany towar w sposób najbardziej szczegółowy. Folie mają być pokryte jednostronnie i całkowicie, co zdaniem Spółki, umożliwia zaliczenie ich do pozycji 3925 Taryfy celnej. Spółka zarzuciła też bezpodstawne naliczenie podatku VAT w wysokości 22 % w sytuacji, gdy importowane folie zostały zakwalifikowane do PKWiU 25.23.15-90.90, objętego podatkiem w kwocie 7 %. Zakwestionowała ponadto upoważnienie Ministra Finansów zawarte w art. 54 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym do nakładania podatków innych niż przewidziane w drodze ustawy. Naruszenie art. 180 Ordynacji podatkowej miało z kolei polegać na bezpodstawnej odmowie przeprowadzenia dowodu z opinii Centrum Badań i Ekspertyz Towaroznawczych Akademii Ekonomicznej jako dokumentu prywatnego oraz dowodu z dokumentów dotyczących kwalifikacji folii jako wyrobów budowlanych.

Skarżąca podniosła też, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej utrzymuje w mocy decyzję, która nie istnieje. Nie ma bowiem decyzji dotyczącej Spółki wydanej przez Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [ ... ] r. o nr [ ... ] sprostowanej postanowieniem nr [ ... ] z dnia [ ... ] r.

W uzupełnieniu skargi (pismo z 18 września 2007 r.) strona podniosła dodatkowo zarzut naruszenia art. 165 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez doręczenie postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego pełnomocnikowi strony a nie samej stronie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyjaśnił też, iż nawet gdyby przyjąć, ze sporny towar stanowi element strukturalny dachu, to i tak ze względu na to, że objęty jest inną pozycją taryfy celnej, szczegółowiej charakteryzującej ten produkt - klasyfikacja do pozycji 3925 nie jest możliwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Okolicznością sporną między stronami pozostaje kwestia klasyfikacji taryfowej folii dachowej paroprzepuszczalnej ( nazwa handlowa - [ ... ] ), zaliczonej przez importera do kodu PCN 3925 90 80 0, obejmującego "Artykuły budowlane z tworzyw sztucznych, gdzie indziej nie wymienione ani nie włączone". Organy celne uznały natomiast, że stanowi ona towar, który powinien być zakwalifikowany do pozycji 5603 Taryfy - "włókniny, nawet impregnowane, powlekane, pokryte lub laminowane".

Z brzmienia uwagi 3 b do działu 56 Taryfy celnej oraz Wyjaśnień do Taryfy celnej ( zał. do rozporządzenia Ministra Finansów z 24.08.1999r. - Dz. U. Nr 74, poz. 830 ze zmian. - str. 1095 ) wynika, iż do grupy produktów wymienianych w dziale 39 zalicza się włókniny całkowicie osadzone w tworzywie sztucznym , jak i całkowicie pokryte lub powleczone obustronnie materiałem tego rodzaju. W szczegółowych uwagach do pozycji 5603 mowa jest o włókninach całkowicie osadzonych w tworzywie sztucznym, bądź też całkowicie pokrytych dwustronnie takim materiałem ( str. 1102 Wyjaśnień do Taryfy celenj ).

Włókniny objęte pozycją 3925 muszą być przy tym artykułami budowlanymi, stanowiącymi m. in. elementy strukturalne stosowane w podłogach, ścianach, sufitach lub dachach ( uwaga 11 pkt. b do działu 39 Taryfy - str. 761 Wyjaśnień do Taryfy ).

W ocenie Sądu organy celne obu instancji przyjęły trafnie, iż kod PCN 3925 obejmować może wyłącznie towary stanowiące artykuły budowlane, wymienione w uwadze 11 do działu 39 Taryfy celnej, które nie są objęte inną pozycją Taryfy, charakteryzującą je w sposób bardziej szczegółowy.

Okolicznością bezsporną był fakt, iż przedmiotowe folie są specjalistycznymi wyrobami stosowanymi w budownictwie. Można je uznać też za elementy strukturalne dachów (odpowiedź na skargę - str. 3 ).

O konieczności zakwalifikowania importowanego towaru do kodu wskazywanego przez organy celne przesądza, zdaniem Sądu, budowa folii, analizowana w związku ze szczegółową uwagą 3 b do pozycji 5063 Taryfy. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej treść tej uwagi wyklucza bowiem możliwość zakwalifikowania do działu 39 Taryfy włóknin, które nie są całkowicie osadzone w masie tworzywa sztucznego, całkowicie pokryte obustronnie lub też całkowicie powleczone obustronnie materiałem tego rodzaju. Jedną z okoliczności warunkujących kwalifikowanie danej włókniny do działu 39 czy też 56 jest zatem kwestia obustronnego lub jedynie jednostronnego pokrycia tej włókniny tworzywem sztucznym. Należy przy tym pamiętać, iż uwaga 3 b do działu 56 Taryfy ( str. 1095 Wyjaśnień ) została jeszcze uszczegółowiona w uwadze do pozycji 5603 ( str. 1102 ), mówiącej o "całkowitym pokryciu obustronnym". Należy wobec tego przyjąć, iż fakt jedynie jednostronnego pokrycia danej włókniny determinuje konieczność zaliczenia jej go grupy produktów opisanych w pozycji 5603.

Opinia biegłego z Centralnego Laboratorium Celnego z [ ... ] r. określała sporny towar jako "włókninę z włókien chemicznych - polipropylenu pokrytą jednostronnie cienką warstwą zabarwionego tworzywa z grupy akryli". Opinia mgr M. K. z Centralnego Ośrodka Badawczo - Rozwojowego Przemysłu Izolacji Budowlanej z [ ... ] r. opisywała natomiast badany produkt jako "wyrób dwuwarstwowy złożony z włókniny polipropylenowej powleczonej jednostronnie powłoką związków akrylowych". Z dwóch niezależnych opinii wynika zatem, iż importowany towar był włókniną pokrytą ( powleczoną ) wyłącznie jednostronnie, co wyklucza praktycznie całkowicie możliwość przypisania go do kodu wskazywanego przez skarżącą. Należy w tym miejscu podkreślić, że sama Spółka w zasadzie nie kwestionowała w skardze faktu jednostronnego pokrycia folii (str. 6 skargi), polemizując jedynie ze sposobem interpretowania przez organ celny uwagi 3 b do działu 56 Taryfy.

Ze względu na powyższe okoliczności organy celne prawidłowo uznały, iż sporny towar winien być zakwalifikowany do kodu 5603 94 10 0, zgodnie z uwagą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej dotyczącą klasyfikowania importowanych produktów z uwzględnieniem brzmienia pozycji i uwag do poszczególnych sekcji lub działów Taryfy celnej. Z tego powodu nie było w niniejszej sprawie podstaw do sięgania po regułę 3 b ORINS dotyczącą sposobu kwalifikowania towarów składających się z różnych materiałów, chociaż Sąd zauważa, iż organ celny II instancji formułując tezy dowodowe w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2007 r. o powołaniu biegłego czynił to m. in. pod kątem ewentualnego skorzystania z tej metody.

Odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia przez organy celne dowodów z licznych dokumentów przedkładanych przez stronę w toku postępowania Sąd uznał, iż nie są one zasadne. Zostały one bowiem ocenione odpowiednio w decyzjach obu instancji ( w tym m. in. opinia Centrum Badań i Ekspertyz Towaroznawczych Akademii Ekonomicznej - traktowana jako dokument prywatny ). Należy w tym miejscu podzielić pogląd organów celnych, iż okoliczności dotyczące nazewnictwa i klasyfikacji zawartych w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług PKWiU oraz Systematycznym Wykazie Wyrobów SWW, jak również ustalenia wynikające z Aprobaty Technicznej ITB nie mogą stanowić bezpośredniej i wiążącej podstawy do dokonywania klasyfikacji taryfowej towarów zgodnie z regułami nomenklatury taryfowej Taryfy celnej, obowiązującej w dniu dokonywania danego zgłoszenia celnego. Klasyfikacja do kodu SWW lub PKWiU nie może bowiem przesądzać w jakikolwiek sposób o klasyfikacji określonego towaru według kodu Polskiej Scalonej Nomenklatury ( PCN ).

Sąd uznał ponadto, iż w konsekwencji uznania, że dla importowanego towaru właściwa jest klasyfikacja do kodu PCN 56 03 94 10 0, organy celne zastosowały prawidłową podstawę prawną przy określaniu należnego podatku VAT w wysokości 22 %. Zgodnie bowiem z przepisem art. 2 ust. 2, art. 6 ust. 7 i art. 15 ust. 4 zd. pierwsze ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 11 z 1993 r., poz. 50 ze zm. ) z chwilą powstania długu celnego powstawał obowiązek podatkowy w imporcie, a wartość celna powiększona o należne cło stanowiła podstawę należnego opodatkowania. Generalną stawkę podatku określono na 22 % - zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy. Wyjątek od tej zasady został wprowadzony m. in. w przepisie art. 18 ust. 2 ustawy, ustanawiającym stawkę podatku w wysokości 7 %, jednakże wyłącznie dla grupy towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy.

W powołanym powyżej załączniku nr 3 do ustawy ( Wykaz towarów i usług, których sprzedaż lub świadczenie jest objęte stawką podatku w wysokości 7 % ) nie wskazano w jakikolwiek sposób spornego produktu. Towar zakwalifikowany do symbolu PKWiU nr 25.23 został natomiast umieszczony pod pozycją 12 w załączniku nr 5 do ustawy ( Wykaz materiałów i usług - robót budowlanych, których sprzedaż jest objęta stawką podatku w wysokości 7 % ). Sporny towar został wprawdzie oznaczony tym symbolem PKWiU ( zob. m. in. certyfikat zgodności - k. 50 akt sądowych ), jednakże okoliczność ta nie mogła mieć bezpośredniego związku z faktem ustalania wysokości podatku VAT od importowanych folii. Jak już bowiem wspomniano powyżej kody SWW czy PKWiU nie pokrywają się z kodami PCN oraz nomenklaturą stosowaną w Taryfie celnej. Dotyczą one przy tym wyłącznie obrotu krajowego. Nie ulega wobec tego wątpliwości, iż opinie klasyfikacyjne organów statystycznych nie mogą wkraczać w problematykę klasyfikacji danego towaru do odpowiedniego kodu taryfowego ( zob. m. in. wyrok NSA z 20.07.2006 r., I GSK 2591/01, Lex nr 240241 ).

Właściwą podstawę prawną do ustalania podatku VAT w imporcie dawał natomiast przepis art. 54 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, upoważniający Ministra Finansów do określenia w drodze rozporządzenia wykazu towarów wymienionych w załącznikach nr 1 i 3-6 ustawy w układzie odpowiadającym Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego (PCN). Przepis ten wprowadził wyjątek od ustawowej zasady opodatkowania towarów i usług stawką 22 %, albowiem akt prawny wydawany na jego podstawie przez Ministra Finansów regulować miał ściśle określone odstępstwa od tej reguły. Posłużenie się w załączniku do ustawy opublikowanym w Dzienniku Ustaw nomenklaturą zaczerpniętą z klasyfikacji nie naruszało jednak konstytucyjnego nakazu normowania prawa daniowego wyłącznie w drodze ustawy ( zob. m. in. R. Lewandowski i in., VAT. Komentarz, 2003 ).

W załącznikach do rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego w imporcie ( Dz. U. Nr 241, poz. 2082 ) nie wymieniono towaru o kodzie 5603, właściwym dla importowanej folii. W załączniku nr 3 ( obejmującym materiały budowlane ze stawką podatku VAT 7 % ) wskazano co prawda w pozycji 24 towary objęte kodem PCN 3925, jednakże regulacja ta nie mogła mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie ze względu na stwierdzoną konieczność zaliczenia spornego produktu do kodu 5603.

Skoro przedmiotowy towar był w ocenie Sądu objęty pozycją 5603 Taryfy celnej i przepisy prawa podatkowego nie przewidywały dla produktu tego rodzaju obniżonej stawki podatkowej w wysokości 7 % to organy celne prawidłowo obciążyły importera stawką podatku VAT 22 %. Trzeba w tym miejscu również podkreślić, iż decyzje organów celnych dokonujących kwalifikacji importowanego towaru według kodu PCN mają charakter wiążący w postępowaniach dotyczących wymiaru podatku ( zob. m. in. wyrok NSA z 09 października 2002 r., sygn. III S.A. 653/01 ). Do prawidłowego obliczenia podatku VAT z tytułu importu organ określający należności podatkowe musi mieć bowiem decyzję organu celnego rozstrzygającą o taryfikacji importowanego produktu. Tym samym wobec uznania, że dla importowanego towaru właściwy jest kod PCN 5603 94 10 0, organy celne stosując stawkę podatku VAT w wysokości 7 % nie naruszyły przepisów prawa materialnego.

Co do punktu V skargi Sąd zauważa, że sprostowanie postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2007r. oczywistej omyłki pisarskiej popełnionej przez Dyrektora Izby Celnej w decyzji z dnia [ ... ] nie było zbyt dokładne, ponieważ przeoczono pomyłkę odnośnie początku numeru decyzji Naczelnika Urzędu Celnego powielając dotychczasowy błąd w oznaczeniu tego numeru. I tak organ II instancji wskazał, że decyzja I instancji ma nr [ ... ], zamiast [ ... ] Jednakże jest to jednak oczywista omyłka, która może być w każdym czasie sprostowana i nie ma ona wpływu na treść rozstrzygnięcia - wynik sprawy.

Analizując akta przedmiotowej sprawy Sąd nie stwierdził ponadto naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 122, 145 § 2, 180, 187 § 1, 188, 191, 192 i 200 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego, a więc nie podzielił również w tym zakresie stanowiska skarżącej Spółki.

Rozpatrując natomiast zarzut naruszenia art. 165 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez doręczenie postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego pełnomocnikowi strony a nie jej samej, Sąd uznał czynności dokonane przez organ celny za prawidłowe. Pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu M. B. pismem z dnia 6 kwietnia 2006 r. upoważniało go bowiem do reprezentowania strony we wszystkich postępowaniach celnych i podatkowych związanych z przedmiotowym zgłoszeniem celnym ( k. 54 akt ). Z tego dokumentu wynika umocowanie pełnomocnika do działania zarówno w postępowaniu celnym weryfikującym sporne zgłoszenie, jak i następczym postępowaniu prowadzonym przez ten sam organ celny w celu dokonania wymiaru podatku VAT, związanego bezpośrednio z faktem dokonania przez stronę skarżącą importu. Z tego powodu doręczenie postanowienia organu I instancji o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego z dnia 24 kwietnia 2006 r. radcy prawnemu B. ( uznanemu za prawidłowo umocowanego pełnomocnika strony ), a nie samej stronie nie naruszało uregulowań prawnych związanych z kwestią doręczania pism procesowych.

Ze względu na powyższe okoliczności Sąd uznał, iż zaskarżone decyzje organów celnych II i I instancji odpowiadały prawu. Wobec tego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30. sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji wyroku.

/-/ M. Kwiecińska /-/ M. Ławniczak /-/ B. Sokołowska

D.W.d