Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 818/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa, Sędziowie Asesor WSA Hieronim Sęk (spr.), Asesor WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi I. L. i K. L. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, postanowienia w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. oddala skargę


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2001 r., sygn. akt III SA 436/01 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K i I. L. – P. na postanowienie Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2001 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

K. i I. L., zwani dalej "Skarżącymi", pismem z dnia 17 stycznia 2004 r. wystąpili o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. postanowieniem ostatecznym Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2001 r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] grudnia 2000 r. wydane w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów zgłoszonych na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] do [...], obejmujących należności w podatku od towarów i usług za wszystkie miesiące 1995 r. wraz z odsetkami, doręczonych radcy prawnemu K. K. w dniu 13 grudnia 2000 r., uznanemu przez organ egzekucyjny za pełnomocnika Skarżących.

Skarżący podnosili, że Izba Skarbowa w W. powyższym postanowieniem uznała, iż zasadne było doręczenie tytułów wykonawczych r. pr. K. K. na podstawie udzielonego przez małżonków L. pełnomocnictwa z dnia 1 kwietnia 1995 r., gdy tymczasem pełnomocnictwo to zostało wycofane przez mocodawców w dniu 28 sierpnia 1998 r. zawiadomieniem do Izby Skarbowej w R.

W ww. wniosku o wznowienie Skarżący argumentowali, iż prowadzone jest śledztwo przez Prokuraturę Rejonową W. (sygn. akt [...]) w sprawie dopuszczenia się przestępstw przez funkcjonariuszy publicznych Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zakresie sfałszowania protokołu z rozprawy w dniu 4 grudnia 2001 r., sygn. akt [...], poprzez wpisanie do tego protokołu poświadczające nieprawdę fakty, tj. że I. L. przedkłada umowę spółki z dnia 19 grudnia 1994 r. i pełnomocnictwo z dnia 2 grudnia 1997 r., a wobec żądania od tego Sądu wydania uwierzytelnionych kopii tych dokumentów, poświadczyli nieprawdę iż dokumenty te zostały skradzione z tych akt sądowych, a także usunęli z nich pismo procesowe do tego Sądu z dnia 22 listopada 2001 r. wraz z kopertą. W ocenie Skarżących przestępstw na dokumentach sądowych funkcjonariusze publiczni tego Sądu dopuścili się w celu uprawdopodobnienia zasadności wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2001 r., sygn. akt III SA 436/01, którym oddalono skargę na ww. postanowienie Izby Skarbowej w W.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w W. na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 149 § 1 i 2 oraz art. 150 § 1 w związku z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a.", wznowił postępowanie w sprawie zakończonej postanowieniem z dnia 15 stycznia 2001 r.

Skarżący pismem z dnia 29 marca 2004 r. poinformowali Dyrektora Izby Skarbowej w W., iż wnoszą, powołując się na art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., tj przesłankę fałszywości dowodów, o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2001 r. oraz o dopuszczenia do sprawy dowodów w postaci: pisma z dnia 28 sierpnia 1998 r. wycofującego pełnomocnictwo z dnia 1 kwietnia 1995 r.; pisma z dnia 16 września 2002 r. w którym domagali się od Izby Skarbowej w W. doręczenia uwierzytelnionego pełnomocnictwa na podstawie którego wydane decyzje z dnia [...] marca 2001 r. określające zobowiązania w podatku VAT za miesiące od stycznia do grudnia 1995 r. doręczano r. pr. K. K.; pełnomocnictw z dnia 1 kwietnia 1995 r. - poświadczonego przez D. P. i tego samego pełnomocnictwa - poświadczonego przez P. J., lecz z przerobioną datą na dzień 1 kwietnia 1996 r., celem wykazania, iż K. i I. małżonkowie L. nie udzielali tego ostatniego pełnomocnictwa, tj. pełnomocnictwa z dnia 1 kwietnia 1996 r.; pisma z dnia 20 kwietnia 2000 r. do [...] Urzędu Skarbowego w R. i skargi z dnia 14 grudnia 2000 r. do Izby Skarbowej w W. na okoliczność wykazania, iż organy podatkowe posiadały wiedzę, że r. pr. K. K. nie był pełnomocnikiem K. i I. małżonków L., a mimo to [...] Urząd Skarbowy w R. doręczył tytuły egzekucyjne wskazanemu radcy prawnemu.

W zakresie wyżej wymienionych pełnomocnictw dodatkowo podniesiono, iż w piśmie z dnia 18 lutego 2004 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawach o sygn. akt III SAB/WA 2/04 i III SAB/WA 3/04 Dyrektor Izby Skarbowej w W. poświadczył nieprawdę informując o istnieniu w obiegu prawnym dwóch niezależnych pełnomocnictw, tj. z dnia 1 kwietnia 1995 r. i z dnia 1 kwietnia 1996 r.

Zdaniem Skarżących funkcjonariusze publiczni organów podatkowych przerobili pełnomocnictwo udzielone r. pr. K. K. w zakresie jego daty zmieniając datę 1 kwietnia 1995 r. na datę 1 kwietnia 1996 r., a następnie sfałszowane pełnomocnictwo przedłożyli jako dowód w sprawie.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. z urzędu zawiesił wznowione postępowanie do czasu otrzymania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. akt [...], tj. śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową W. w sprawie usunięcia z akt Naczelnego Sądu Administracyjnego dokumentów oraz sfałszowania zapisów w protokole rozprawy.

W zażaleniu z dnia 20 kwietnia 2004 r. na powyższe postanowienie Skarżący wskazali, iż sprawa ewentualnego przestępstwa funkcjonariuszy Naczelnego Sądu Administracyjnego na dokumentach sądowych tego Sądu , sygn. akt III SA 436/01, pozostaje bez związku z postępowaniem wznowionym. Skarżący nawiązali również do powoływanych wyżej pełnomocnictw stwierdzając ponownie, że funkcjonariusze publiczni organów podatkowych dokonali przestępstwa na dokumentach mających znaczenie w sprawie, polegającego na fałszowaniu daty pełnomocnictwa udzielonego w dniu 1 kwietnia 1995 r. radcy prawnemu K. K., zmieniając ją na dzień 1 kwietnia 1996 r.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r. Minister Finansów uchylił postanowienie o zawieszeniu postępowania wznowionego. Wskazał, iż postępowanie wznowione prowadzone jest w kontekście dwóch przesłanek wynikających z żądań strony, tj. stwierdzenia czy wystąpiły w sprawie przesłanka wydania postanowienie w wyniku przestępstwa (art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a.) oraz czy dowody, na których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.). Zdaniem Ministra Finansów prowadzone postępowanie prokuratorskie nie ma związku ze sprawą wznowioną, gdyż dotyczy ono usunięcia z akt sądowych umowy spółki z dnia 19 grudnia 1994 r. i pełnomocnictwa z dnia 2 grudnia 1997 r. oraz sfałszowania zapisów w protokole rozprawy w sprawie o sygn. akt III SA 436/01. Natomiast we wniosku o wznowienie z dnia 17 stycznia 2004 r., uzupełnionego pismem z dnia 29 marca 2004 r., strona podnosi okoliczności sfałszowania pełnomocnictwa z dnia 1 kwietnia 1995 r. poprzez naniesienie daty 1 kwietnia 1996 r. Ustalenia z postępowania prokuratorskiego nie mają więc znaczenia w sprawie wznowionej, a ponadto dotyczą okoliczności mających miejsce już po wydaniu przez Izbę Skarbową w W. ostatecznego postanowienia w sprawie wniesionych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Postanowieniem z dnia [...] października 2004 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w W. działając między innymi na podstawie art. 150 § 1 i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia dotychczasowego postanowienia z dnia [...] stycznia 2001 r. z braku podstaw do jego uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a., wyjaśniając, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania, wskazane w tych przepisach. Nie wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Na podstawie pełnomocnictwa, co do którego zgłoszono zastrzeżenia, nie ustalono żadnych okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia wydanego w sprawie zarzutów. Nie wystąpiła również przesłanka z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. wydanie postanowienie w wyniku przestępstwa. Wskazano, iż powoływane okoliczności dotyczące śledztwa w sprawie dopuszczenia się przestępstw przez funkcjonariuszy publicznych Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zakresie sfałszowania protokołu z rozprawy w dniu 4 grudnia 2001 r. oraz usunięcia z akt sądowych pisma procesowego do tego Sądu z dnia 22 listopada 2001 r. i ewentualne rozstrzygnięcia, jakie w nim zapadną, nie mają wpływu na wznowione postępowanie.

Pismem z dnia 28 października 2004 r. Skarżący złożyli zażalenie na ww. postanowienie z dnia [...] października 2004 r., wnosząc o jego uchylenie w związku z wydaniem go z naruszeniem art. 145 § 1 i § 2 k.p.a. Argumentowali, że postanowienie powinno zostać uchylone, gdyż: ww. tytuły wykonawcze zostały wystawione na nieistniejącego zobowiązanego i doręczone osobie nieupoważnionej (r. pr. K. K.), co skutkuje nieważnością tego postępowania egzekucyjnego; w dacie wydania postanowienia z dnia [...] stycznia 2001 r. przez Izbę Skarbową w W, organ ten nie dysponował dokumentami potwierdzającymi dopuszczenia się naruszenia prawa przez organy podatkowe, istniejącymi w tej dacie, w tym dotyczącymi wycofania pełnomocnictwa, tj. ww. zawiadomieniami z dnia 28 sierpnia 1998 r. i z dnia 20 kwietnia 2000 r., ww. skargą z dnia 14 grudnia 2000 r. i pismem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] stycznia 2001 r., potwierdzającym, że P.jest spółką cywilną - co nie jest prawdą. Skarżący powtórzyli wcześniej przez nich opisane okoliczności związane z wydaniem wyroku z dnia 4 grudnia 2001 r., sygn. akt 436/01. Wskazali, iż postanowienia sądowe z dnia 27 maja 2003 r., sygn. akt III SA 3314/02 oddalające wniosek o wznowienia postępowania sądowego i z dnia 19 kwietnia 2004 r., sygn. akt III SA 1929/03 również odmawiające tego wznowienia w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 4 grudnia 2001 r., sygn. akt III SA 436/01 pozostają bez związku ze wznowieniem postępowania na podstawie art. 145 k.p.a. W związku z fałszerstwem przez organy podatkowe daty pełnomocnictwa udzielonego r. pr. K. K. oraz w związku z wyrządzeniem poważnej szkody K. i I. L.spełnione są – w ocenie Skarżących - kryteria do wznowienia postępowania także na podstawie art. 145 § 2 k.p.a. przed stwierdzeniem fałszerstwa daty tego pełnomocnictwa przez sąd powszechny. Według Skarżących r. pr. K. K. nie mógł więc reprezentować małżonków L. w postępowaniu egzekucyjnym, a zatem tytuły egzekucyjne nie zostały doręczone prawidłowo, co powoduje, że w tym zakresie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...], Minister Finansów na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]października 2004 r., nr jw.

W motywach uzasadnienia Minister Finansów stwierdził między innymi, że zgodnie ze wskazanym przez Skarżących art. 145 § 2 k.p.a. z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. postępowanie może być również wznowione przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. W sprawie, niezależnie od treści art. 145 § 2 k.p.a. organ wznowił postępowanie. Postanowienie wywołało skutek w postaci wszczęcia wznowionego postępowania, w toku którego zbadane zostały, powoływane przez wnioskodawców, przesłanki wznowienia. Postanowienie wywołało zatem ten sam skutek, który określony został we wskazanym przez Skarżących art. 145 § 2 k.p.a., więc nie naruszony został ten przepis.

Zdaniem organu odwoławczego stanowisko organu pierwszej instancji, iż brak jest podstaw do uchylenia dotychczasowego postanowienia jest prawidłowe. Pełnomocnictwo na które powołują się Skarżący, nie jest powodem do uznania zarzutu sfałszowania pełnomocnictwa, na podstawie którego doręczone zostały tytuły wykonawcze r. pr. K. K.. W ocenie Ministra Finansów aby można było uznać, że spełniona została przesłanka wskazana w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w sprawie musi wystąpić fałszywy dowód, dowód ten musi być podstawą ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, jak również sfałszowanie tego dowodu musi być stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. Taka natomiast sytuacja – zdaniem organu – nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Nie wystąpiła też przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., wedle której dla wznowienia postępowania wymagane jest aby doszło do popełnienia przestępstwa, przestępstwo to musi być stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu, a ponadto rozstrzygnięcie objęte postanowieniem musi pozostawać w związku przyczynowym z tym przestępstwem. W sprawie brak natomiast orzeczeń, stwierdzających sfałszowanie dowodów, jak również stosownego orzeczenia stwierdzającego popełnienie przestępstwa, w wyniku którego wydane zostało ostateczne postanowienie w przedmiocie zgłoszonych zarzutów.

Minister Finansów wyjaśnił również, że zarzuty, iż ww. tytuły wykonawcze wystawione zostały na nieistniejącego zobowiązanego i doręczone zostały osobie nieupoważnionej do odbioru korespondencji zgłaszane już były w postępowaniu wszczętym zarzutami zgłoszonymi organowi egzekucyjnemu. W postępowaniu tym wskazane zarzuty zostały zbadane przez organ egzekucyjny, organ odwoławczy, a następnie przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 4 grudnia 2001 r. , sygn. akt III SA 436/01 oddalił skargę na ww. postanowienie z dnia [...]stycznia 2001 r. Także w wyroku z dnia 27 maja 2003 r., sygn. akt III SA 3314/02 o odrzuceniu wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ww. wyrokiem z dnia 4 grudnia 2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż prawidłowo została oznaczona osoba podatnika podatku od towarów i usług.

Pismem z dnia 14 lutego 2005 r. Skarżący wnieśli skargę na ww. postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2005 r., domagając się uchylenia tego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2004 r., nr jw., jako wydanych z obrazą art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wobec dopuszczenia się naruszenia art. 32 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z doręczeniem tytułów wykonawczych osobie nie posiadającej do tych czynności jakiegokolwiek upoważnienia, tj. r. pr. K. K., któremu pełnomocnictwo zostało wycofane zawiadomieniem z dnia 28 sierpnia 1998 r.

Skarżący w skardze wyjaśnili, iż wniosek z dnia 17 stycznia 2004 r. o wznowienie postępowania nie wskazywał podstawy prawnej wznowienia, lecz wskazywał okoliczności wznowienia. Uzupełniony został pismem z dnia 29 marca 2004 r. poprzez wskazanie podstawy prawnej wznowienia, tj. art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., jak również wskazując za podstawę nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody nie ujawnione w momencie orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny, tj. wyroku sygn. akt III SA 436/01 z dnia 4 grudnia 2001 r., jak i w dacie wydanego postanowienia przez Izbę Skarbową w W. z dnia [...] stycznia 2001 r.

Ponadto twierdzą, iż wykazali w ww. wnioskach o wznowienie postępowania, że spełnili rygory przewidziane w art. 145 § 1 pkt 1, pkt 4, pkt 5 k.p.a. oraz w art. 145 § 2 k.p.a. do wznowienia postępowania w tej sprawie, ujawniając jednocześnie dowód istniejący w dacie wydanego postanowienia z dnia [...]stycznia 2001 r., tj. zawiadomienie Izby Skarbowej w R. z dnia [...] sierpnia 1998 r. o wycofaniu przez Skarżących pełnomocnictwa r. pr. K. K.. Dowód ten – zdaniem Skarżących - z bliżej nieokreślonego powodu został wycofany z akt podatkowych tej sprawy i nie był znany Izbie Skarbowej w W., jak również nie ujawniony został w momencie orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 4 grudnia 2001 r., sygn. akt III SA 436/01.

Zdaniem Skarżących, postępowanie egzekucyjne było prowadzone z obrazą art. 32 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż tytuły wykonawcze doręczono niewłaściwej osobie, a odmowa wycofania z obiegu prawnego postanowienia Izby Skarbowej w W. z dnia [...]stycznia 2001 r. nastąpiła "w celu szykanowania skarżących".

Skarżący ponownie nawiązali do okoliczności związanych ze sprawą sądową prowadzoną przez Naczelny Sąd Administracyjny pod sygn. akt III SA 436/01 oraz III SA 437/01 wskazując, iż w ich ocenie w tym zakresie doszło do popełnienia przestępstwa przez funkcjonariuszy publicznych tego Sądu na dokumentach sądowych w celu uprawdopodobnienia zasadności orzeczenia wydanego w sprawie o sygn. akt III SA 436/01.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Ustosunkowując się do zarzutu zawartego w skardze, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. nie wzięcia udziału w postępowaniu bez winy strony, organ wyjaśnił, że przesłanka ta zgłoszona został dopiero w skardze z dnia 14 lutego 2005 r., podobnie jak i przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. ujawnienie nowego dowodu istniejącego w dniu wydania postanowienia nie znanego organowi, który wydał to postanowienie (zawiadomienia Izby Skarbowej w R. z dnia [...] sierpnia 1998 r. o wycofaniu pełnomocnictwa). Powołane przez Skarżących zawiadomienie nie było zatem ocenione w świetle art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., który to przepis wymaga by dowody nie były znane organowi, który wydał ostateczne postanowienie, a ponadto winny być istotne dla sprawy. Za niezrozumiałe uznał Minister Finansów twierdzenie Skarżących, iż nie brali udziału w postępowaniu, albowiem to w wyniku zgłoszonych przez nich zarzutów postępowanie zostało wszczęte, a w wyniku rozpatrzenia zażalenia Skarżących, sprawa zarzutów została rozpatrzona ponownie przez organ odwoławczy.

Co do zarzutu naruszenia art. 32 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji odpowiadający na skargę wyjaśnił, iż kwestia naruszenia tego przepisu nie ma znaczenia w postępowaniu, którego przedmiotem było badanie wystąpienia ściśle określonych przesłanek wznowienia.

Minister Finansów wskazał również, że doręczenie tytułów wykonawczych r. pr. K. K. nie pozbawiło strony możliwości zgłoszenia zarzutów, które zostały złożone, a następnie rozpatrzone przez organ egzekucyjny. Minister Finansów dodał również, iż ponowne rozpatrywanie sprawy zarzutów w trybie wznowienia postępowania, bez zaistnienia poważnych wad stanowiących podstawę wznowienia postępowania, stanowiłoby naruszenie zasady trwałości ostatecznych postanowień. Ponadto uznał, że okoliczności podnoszone przez Skarżących a dotyczące ich zdaniem przestępstwa związanego ze sprawą sądową o sygn. akt III SA 436/01 pozostają bez wpływu na rozstrzygniecie zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

W toku postępowania sądowego Skarżący złożyli trzynaście pism procesowych, tj. z dnia: 28 kwietnia 2005 r., 27 lipca 2005 r., 25 sierpnia 2005 r., 22 października 2005 r., 26 października 2005 r., 3 listopada 2005 r., 14 listopada 2005 r., dwa pisma z 21 listopada 2005 r., 25 listopada 2005 r., 6 grudnia 2005 r., 19 grudnia 2005 r. i 21 grudnia 2005 r., które ogólnie rzecz ujmując zawierały między innymi wnioski o dopuszczenie jako dowód w sprawie określonych w tych pismach dokumentów, bądź zawierały również wnioski o zawieszenie postępowania sądowego z urzędu, a nie na zgodny wniosek stron – jak podkreślali Skarżący, w oparciu o przepisy najpierw art. 125 § 1 pkt 1, a następnie art. 125 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", tudzież nawiązywały do wniosków wcześniej złożonych lub je powtarzały.

Na uzasadniony wniosek Skarżących sprawa była trzykrotnie zdejmowana z wokandy posiedzenia jawnego, które miały się odbyć w dniu 31 sierpnia 2005 r., 28 października 2005 r. i 28 listopada 2005 r.

Na rozprawie w dniu 21 grudnia 2005 r. stawił się Skarżący – I. L. W swoim wystąpieniu poparł złożoną skargę, powołując się także na jego zdaniem istotne dla sprawy dokumenty i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do Sądu (26,24 zł) i z powrotem (22,30 zł).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie, utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji wydane w postępowaniu wznowionym, nie narusza prawa.

W pierwszej kolejności należy się jednak odnieść do tych części pism procesowych Skarżących w których wnioskowali oni o zawieszenie z urzędu postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Wskazane przesłanki zawieszenia postępowania sądowego ustawodawca wskazał jako przesłanki, które sąd z urzędu, nie zaś na wniosek strony, może uwzględnić jako przyczynę zawieszenia postępowania. W związku z tym Sąd, traktując pisma Skarżących w tym przedmiocie jako informację o potencjalnym wystąpieniu wskazanych przesłanek, jak również mając na uwadze, iż Skarżący wprost wskazali, że nie domagają się zawieszenia postępowania sądowego na zgodny wniosek wszystkich stron, dokonał z urzędu oceny ich wystąpienia w niniejszej sprawie.

Zgodnie ze wskazanymi przepisami sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym (art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), lub też jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygniecie sprawy sądowoadministracyjnej (art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W pismach procesowych z dnia 25 sierpnia 2005 r. i z dnia 22 października 2005 r. Skarżący podnieśli, że postępowanie powinno być zawieszone do czasu rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi K. i I. L. z dnia 21 października 2002 r. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2000 r., sygn. akt III SA 45,46/99 i z dnia 10 lipca 2001 r., sygn. akt III SA 1072/00. W uzasadnieniach ww. pism przyznają jednocześnie, iż Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 11 marca 2003 r., sygn. akt III SA 2834/02, III SA 2835/02, III SA 2836/02 odrzucił ich wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wskazanymi przez nich ww. wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego. Taki stan faktyczny, w ocenie Sądu, nie wypełnia zatem znamion normy ujętej w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., i to niezależnie od przeświadczenia Skarżących, iż ww. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2003 r. narusza art. 330 § 1 k.p.c. Z akt sprawy nie wynika też, aby toczyło się jakiekolwiek postępowanie administracyjne, sądowoadministracyjne, sądowe lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, w którym orzeczenie miałoby stanowić podstawę rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu sądowym.

Natomiast rozważając zastosowanie w sprawie zawieszenia postępowania w oparciu o powoływaną w pismach procesowych Skarżących z dnia 22 października 2005 r. i z dnia 6 grudnia 2005 r. przesłankę zawartą w art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a., czyli ujawnienie czynu, którego ustalenie w drodze karnej może wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie tej sprawy, Sąd miał na uwadze, że podnoszonymi przez Skarżących na tę okoliczność argumentami miałoby być: - po pierwsze, zawiadomienie z dnia 19 września 2005 r. skierowane przez Skarżących do Prokuratury Rejonowej w R. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt [...]) o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez funkcjonariuszy publicznych [...] Urzędu Skarbowego w R. i Izby Skarbowej w R. (obecnie Izby Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w R.), którzy w celu uprawdopodobnienia zasadności wydanych orzeczeń podatkowych w stosunku do K. i I. L. sfałszowali pełnomocnictwo udzielone r. pr. K. K. w dniu 1 kwietnia 1996 r., zmieniając jego datę na 1 kwietnia 1995 r., które zostało wycofane zawiadomieniem Skarżących z dnia 28 sierpnia 1998 r. skierowanym do Izby Skarbowej w R.. Według Skarżących w celu nie ujawnienia tego przestępstwa funkcjonariusze tych organów podatkowych usunęli z akt sądowych Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt III SA 45,46/99 i III SA 1072-1077 i 14 innych spraw tego Sądu, pismo procesowe Skarżących z dnia 4 maja 2000 r. oraz – po drugie, pismo Komisariatu [...] Policji w R. z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] zawiadamiające I.L., iż w sprawie przerobienia pełnomocnictwa udzielonego w dniu 1 kwietnia 1996 r. radcy prawnemu K.K. przez K. i I. L. wszczęte zostało dochodzenie o przestępstwo określone w art. 270 § 1 k.k.

Powyższe okoliczności nie mogły być podstawą zawieszenia postępowania w tej sprawie, jako że nie można na ich podstawie stwierdzić, iż już został ujawniony czyn, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a., gdyż "przerobienie ww. pełnomocnictwa" na tym etapie sprawy oparte zostało wyłącznie na odczuciach Skarżących. Sam fakt wszczęcia dochodzenia w ww. sprawie nie przesądza o jego ostatecznym wyniku. Tak więc nie można jeszcze stwierdzić, na ile twierdzenia Skarżących o popełnieniu przestępstwa są uzasadnione. Dodać też należy, iż Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o stan sprawy i materiał dowodowy, który stanowił podstawę orzekania organu w dacie wydawania postanowienia.

Sąd nie uznał też za podstawę do zawieszenia postępowania okoliczności powołania się Skarżących w piśmie procesowym z dnia 19 grudnia 2005 r. na zawieszenie postępowania w sprawie o sygn. akt III SA 1601/05 z dnia 16 grudnia 2005 r. O zawieszeniu z urzędu prowadzonego postępowania lub nie podjęciu takiego rozstrzygnięcia procesowego decydują okoliczności danej sprawy i ocena Sądu z tym związana w tej konkretnej sprawie.

Sąd w rozpoznawanej sprawie nie znalazł zatem wystarczającego uzasadnienia do skorzystania z urzędu z możliwości, a więc z przesłanek fakultatywnych zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o wskazane przepisy art. 125 § 1 p.p.s.a.

Z kolei wniosków Skarżących o dopuszczenie do niniejszego postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie dowodów wskazywanych w powołanych wyżej pismach procesowych z dnia 28 kwietnia 2005 r., 27 lipca 2005 r., 25 sierpnia 2005 r., 26 października 2005 r., 3 listopada 2005 r., 14 listopada 2005 r., dwa pisma z 21 listopada 2005 r., 25 listopada 2005 r., 6 grudnia 2005 r., 19 grudnia 2005 r. i 21 grudnia 2005 r., Sąd nie uwzględnił, gdyż nie miały one bezpośredniego związku ze sprawą, a tym samym nie miały takiego charakteru, który jest wymagany przez art. 106 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Składane przez Skarżących wnioski dowodowe najogólniej rzecz ujmując odnosiły się do rozlicznych innych postępowań: karnego, przed sądami administracyjnymi i sądami powszechnymi, w których uczestniczył Skarżący – I. L. podnosząc kwestie dotyczące relacji Skarżących i r. pr. K. K., w szczególności powołując się na różnego rodzaju nieprawidłowości – jakie w ich ocenie – w tym względzie miały miejsce tak po stronie organów podatkowych, organów egzekucyjnych, jak i sądu administracyjnego. Sąd zwraca jednak uwagę, iż może z punktu widzenia Skarżących wszystkie te sprawy się łączą w jedną faktyczną całość, jednakże prawne zależności między nimi nie są takie, aby dokumenty z tych postępowań były automatycznie dowodami mającymi wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Sprawa ta dotyczy bowiem oceny legalności postanowień wydanych we wznowionym postępowaniu administracyjnym, w ramach ściśle określonych przesłanek tego wznowienia, nie zaś prawidłowości bądź wadliwości działania organów w innych postępowaniach, bądź na innym etapie postępowania egzekucyjnego, tudzież aspektów karnych postępowań prokuratorskich, które toczyły się lub się toczą w związku z zawiadomieniami składanymi przez I. L.

Mając na względzie treść pism wnoszonych przez Skarżących w postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu sądowym, a zwłaszcza sposób formułowania zarzutów w sprawie będącej przedmiotem skargi, nie można nie zauważyć naprzemiennego powoływania takich zarzutów, które mają znaczenie dla wznowienia postępowania i postępowania wznowionego oraz takich, które w istocie odnoszą się stricte do postępowania zwykłego (instancyjnego), a więc nie mogących być samoistnym przedmiotem oceny w tym pierwszym postępowaniu.

Mocą art. 126 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do postanowienia ostatecznego wydanego w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym zastosowanie znajdują między innymi przepisy k.p.a. dotyczące instytucji wznowienia postępowania (art. 145 – 152 k.p.a.). Takie też przepisy znajdowały zastosowanie w sprawie będącej przedmiotem skargi. W konsekwencji wzruszenie takiego postanowienia nie jest poddane pełnej swobodzie, lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków.

W doktrynie i orzecznictwie utrwalony jest pogląd, wprawdzie wyrażany na kanwie decyzji ostatecznych ale mogący mieć z niewielkimi modyfikacjami swoje odniesienie także do zaskarżalnych postanowień – jak w niniejszej sprawie, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych (przesłanek wznowienia), wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (zob. W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu, Warszawa 1983, str. 242; B. Adamiak, J. Borkowski: Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 1999, str. 275; B. Gruszczyński (w:) S. Babiarz, B. Dauter. B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, str. 611; wyroki NSA z dnia 22 kwietnia 1998 r., sygn. akt II SA 1747/97, LEX nr 41683 i z dnia 15 listopada 1999 r., sygn. akt FSA 1/99, ONSA 2000, z. 2, poz. 45). Jako, że wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych, przesłanki wznowienia podlegają wykładni ścieśniającej (zob. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, str. 626; wyroki: WSA z dnia 9 sierpnia 2004 r., sygn. akt SA/Rz 1824/03, LEX nr 132974 i NSA z dnia 9 września 2001 r., sygn. akt I SA 1788/99, LEX nr 75514 oraz z dnia 26 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1739/97, LEX nr 47859). W uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2002 r., sygn. akt OPS 11/02 (ONSA 2003, z. 3, poz. 86), wskazano, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym. Nakreślone zasady można także odnieść do postanowień wydanych w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym

W tych rozważaniach ogólnych należy jeszcze uwypuklić zasadnicze różnice postępowania zwykłego i nadzwyczajnego. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli zaskarżalnego postanowienia, którym zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Zakres kompetencji organu drugiej instancji w postępowaniu zwykłym jest szerszy niż organów prowadzących weryfikację takiego postanowienia w nadzwyczajnym trybie postępowania. O ile w postępowaniu instancyjnym zażalenie daje podstawę do ponownego, całościowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, bez względu na wagę uchybień (naruszeń prawa) związanych z tym postępowaniem, o tyle w postępowaniu wznowionym organ je prowadzący może odnieść się do istoty sprawy tylko i wyłącznie wówczas, gdy postępowanie w którym wydano postanowienie obarczone było taką wadą, która przez ustawodawcę uznana została za wadę kwalifikowaną, enumeratywnie wyliczoną w przepisach prawa procesowego. Instytucja wznowienia postępowania nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każde wadliwe zaskarżalne postanowienie, abstrahując od stopnia tej wadliwości. Instytucja ta ma też węższe ramy, gdy ostateczne postanowienie było już przedmiotem kontroli sądu administracyjnego.

Powyższe znajduje dobitne potwierdzenie w szeregu orzeczeń sądów administracyjnych wydanych w sprawach wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. W wyroku z dnia 26 maja 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 1063/97 (LEX nr 38704), NSA stwierdził: "Zaniechanie wniesienia odwołania w zwykłym trybie pozbawia stronę możliwości skutecznego kwestionowania w ramach nadzwyczajnego postępowania, jakim jest postępowanie wznowieniowe, dokonanej uprzednio przez organ oceny zgromadzonego materiału dowodowego.". Z kolei w wyroku NSA z dnia 9 stycznia 2001 r., sygn. akt I SA 1788/99 (LEX nr 75514), postawiono między innymi następującą tezę: "Warunkiem sine qua non uchylenia decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 2 kpa jest przede wszystkim zaistnienie przesłanek z art. 145 § 1 kpa, a dopiero potem wyniki postępowania co do istoty sprawy. Nawet nieprawidłowe ustalenia co do istoty sprawy nie mogą decydować o uchyleniu decyzji – jeśli nie wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 kpa. (...). Uchylenie decyzji ostatecznej na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa – bez przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia, bądź też po przeprowadzeniu takiego postępowania z wynikiem negatywnym – rażąco narusza zasadę trwałości decyzji oraz przepisy regulujące ten tryb postępowania – co prowadzi do wady takiej decyzji określonej w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.". Podobnie wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 3 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 419/00 (LEX nr 50125): "Jeżeli organ ustali, że nie ma podstaw do wznowienia postępowania, to nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej będącej przedmiotem weryfikacji decyzji. Nawet bowiem wtedy, gdy stwierdzi innego rodzaju wadliwość decyzji, to nie będzie mógł jej uchylić w tym trybie, albowiem podstawy wznowienia postępowania są wyliczone w kpa wyczerpująco i wyjście poza nie byłoby rażącym naruszeniem prawa dającym podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji.". Zdaniem Sądu analogiczne poglądy należy odnieść również do postanowień, co do których ustawodawca przewidział możliwość wznowienia postępowania.

Zgodnie z art. 145 § 1 w sprawie zakończonej decyzją ostateczną (postanowieniem, o których mowa w art. 126 k.p.a.) wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (pkt 1) lub gdy decyzja (postanowienie, o których mowa w art. 126 k.p.a.) wydana została w wyniku przestępstwa.

Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony (art. 147 zdanie pierwsze k.p.a.). W razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i § 2 k.p.a.). Postępowanie w sprawie wznowienia, na etapie toczącym się po wydaniu postanowienia, polega na sprawdzeniu faktycznego wystąpienia przyczyn wznowienia. W przypadku stwierdzenia braku istnienia przesłanek wznowienia, organ prowadzący to postępowanie wydaje postanowienie odmawiające uchylenia postanowienia dotychczasowego (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.).

Przytoczone wyżej w sposób szczegółowy regulacje prawne oraz orzecznictwo pozwalają już na sformułowanie kilku istotnych wniosków.

W zakresie pierwszego etapu postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania, biorąc pod uwagę materiał zebrany w aktach administracyjnych należy uznać, iż wznowienia postępowania, które miało miejsce w niniejszej sprawie, czyni zadość wskazanym wyżej regulacjom prawnym.

Przechodząc z kolei do oceny postępowania, jakie przeprowadzone zostało po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, a wiec ustaleń czy powoływane przez Skarżących przyczyny wznowienia rzeczywiście wystąpiły, Sąd w tym zakresie nie dopatrzył się uchybień w działaniach organów orzekających w tym wznowionym postępowaniu, a ich ustalenia nie naruszają prawa.

Należy jednocześnie zwrócić uwagę, iż w rozpoznawanej sprawie, jak podkreślił Minister Finansów w odpowiedzi na skargę, postępowanie wznowione ograniczało się do podstaw wznowienia przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. Zatem ustalenia organów związane z tymi wyłącznie przesłankami mogły być brane pod uwagę przy ocenie legalności zaskarżonego postanowienia. Postępowanie zostało wznowione na wniosek Skarżących. Wniosek ten nie wskazywał wprost podstawy wznowienia, niemniej jednak podniesione w nim argumenty mogły być zakwalifikowane jako żądanie wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż wniosek w swym uzasadnieniu zawierał odwołanie się do przestępstw, jakich dopuścili się – w ocenie Skarżących - funkcjonariusze publiczni Naczelnego Sądu Administracyjnego i w którym to przedmiocie prowadzone było śledztwo. Takie zakwalifikowanie wniosku nie ograniczyło jednak zakresu przesłanek wznowieniowych, jak podnoszą Skarżący, które były badane w tym postępowaniu. W toku postępowania wznowionego Skarżący pismem z dnia 29 marca 2004 r. powołali jako przesłankę wznowienia także art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., czyli sfałszowanie dowodów. Ta przesłanka została więc również poddana ocenie organów prowadzących postępowanie, bowiem zgłoszono ją zanim organ zakończył postępowanie w pierwszej instancji, a nie stało na przeszkodzie jej uwzględnieniu wskazanie innej przesłanki w postanowieniu o wznowienie postępowania.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie prawidłowo ustalone zostało, iż w sprawie nie wystąpiła przesłanka przewidziana w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. W aktach sprawy brak jest orzeczenia sądu (lub innego organu), z którego wynikałoby, iż stwierdzona została fałszywość jakiegokolwiek dowodu, który służył za podstawę ustaleń istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Skarżący też takiego orzeczenia nie przedstawili. Z kolei prowadzone postępowanie karne, na które powoływali się Skarżący we wniosku o wznowienie, nie miało znaczenia w tej sprawie. Dotyczyło ono bowiem zdarzeń późniejszych (fazy orzekania przed NSA) niż wydanie ostatecznego postanowienia w trybie zwykłym. Sami zresztą Skarżący, po otrzymaniu postanowienie o zawieszeniu postępowania wznowionego, w złożonym na nie zażaleniu podnieśli, iż "(...) sprawa ewentualnego przestępstwa funkcjonariuszy publicznych Naczelnego Sadu administracyjnego na dokumentach sądowych tego Sądu, sygn. akt. III SA 436/01 pozostaje bez związku ze wszczętym postępowaniem (...)". Przy takim z kolei stanowisku Skarżących nie sposób się doszukać celu, któremu miało służyć w dalszych etapach sprawy, kilkakrotne jeszcze wracanie do tej kwestii w wystąpieniach Skarżących. Na tej podstawie nie sposób również ustalić zarzutów, które z tych twierdzeń miałyby wynikać w stosunku do zaskarżonych postanowień.

Skarżący we wniosku z dnia 29 marca 2004 r. dotyczącym żądania wznowienia postępowania podnosili, iż funkcjonariusze publiczni organów podatkowych przerobili datę pełnomocnictwa udzielonego r. pr. K. K. z dnia 1 kwietnia 1995 r. na dzień 1 kwietnia 1996 r., a następnie sfałszowane pełnomocnictwo przedłożyli jako dowód w sprawie. W tym zakresie, niezależnie od oceny czy jest to dowód o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że brak jest orzeczenia, iż doszło do sfałszowania tego dokumentu, a oczywistości w tej mierze słusznie się organy nie dopatrzyły. Kolejne postępowanie karne uruchomione przez Skarżącego – I. L., jak wynika z akt sądowych, jest w toku – wszczęte zostało dochodzenie o przestępstwo określone w art. 270 § 1 k.k. Nie można przy tym przyjąć, jakie będą ustalenia organów ścigania w tym zakresie. Z całą pewnością można natomiast stwierdzić, iż na dzień wydania postanowień kwestionowanych w niniejszej sprawie przez Skarżących brak było orzeczenia, które by potwierdzało sfałszowanie przedmiotowego dokumentu. Ustalenia organów w zakresie omawianej przesłanki były zatem prawidłowe. Wszczęcie zaś dochodzenia potwierdza, iż nie wystąpiły w sprawie powody, o których mowa w art. 145 § 3 k.p.a.

Podobnie, właściwe były ustalenia dotyczące nie wystąpienia w sprawie także przyczyny wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. Akta administracyjne nie dają podstaw do przyjęcia odmiennych w tym względzie ustaleń. W aktach brak jest orzeczenia sądu (innego organu), które mogłoby potwierdzać, że postanowienie wydane zostało w wyniku przestępstwa, a o jakiejkolwiek oczywistości takiego stanu rzeczy, tj. wydania postanowienia na skutek przestępstwa, trudno mówić zważywszy na zawartość akt.

Na dzień orzekania przez organy brak było podstaw do stwierdzenia, iż wystąpiły przesłanki wznowienia wskazane w art. art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a.

Skoro prawidłowe były ustalenia dotyczące braku podstaw wznowienia postępowania, o których mowa wyżej, organy nie mogły prowadzić kolejnego - merytorycznego badania sprawy zakończonej postanowieniem ostatecznym wydanym w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych. Dopiero gdyby przesłanki wznowienia wystąpiły, organy mogłyby odnieść się do istoty sprawy zakończonej w postępowaniu zwykłym; mogłyby oceniać jaki był wpływ tych wadliwości na wydane rozstrzygnięcia, oczywiście tylko w takim zakresie, w jakim nie stałby temu na przeszkodzie ww. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2001 r.

W takim stanie rzeczy chybiony jest zarzut skargi dotyczący obrazy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 32 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który Sąd odczytał jako zarzut rażącego naruszenia tego ostatniego artykułu. Należy podnieść, że tak postawiony zarzut odnosi się do oceny legalności postanowień wydanych we wznowionym postępowaniu, które są przedmiotem kontroli Sądu. Jak wyżej wyjaśniono, ustalenia organów odnosiły się do ściśle określonych przesłanek wznowienia. W tym postępowaniu organy nie stosowały w ogóle przepisu art. 32 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i nie mogły go zastosować, gdyż ustaliły, że brak jest ww. przesłanek wznowienia. Nie mogły zatem naruszyć powołanego przez Skarżących przepisu, a zwłaszcza w sposób rażący.

Dla tego postępowania nie miała też znaczenia szeroko podnoszona i omawiana przez Skarżących, tak w pismach procesowych, jak i na rozprawie argumentacja dotycząca innych postępowań sądowych, zwłaszcza przed sądami administracyjnymi, nieprawidłowości – w ocenie Skaranych – w tych postępowaniach, a także kwestia obiegu korespondencji w tych sprawach, jak również uwagi w zakresie miejsca zalegania oryginału pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu K.K., podnoszone także w dniu rozprawy. Nie były to bowiem okoliczności bezpośrednio odnoszące się do przedmiotu sprawy, czyli badanych przez organ przesłanek wznowienia postępowania.

Jeśli jednak pojawią się orzeczenia sądowe, które stwierdzą popełnienie przestępstw związanych ze sprawą, co do której toczyło się wznowione postępowanie, wówczas Skarżący będą mogli ponownie żądać wznowienia podstępowania w oparciu o wskazane wyżej przesłanki.

Odnośnie twierdzeń Skarżących, iż organy we wznowionym postępowaniu powinny również badać przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a., Sąd zauważa, iż zarzut w tym zakresie nie jest trafny. Nie można podzielić poglądu Skarżących, iż z ich wniosków dotyczących wznowienia postępowania można było wyczytać, że żądają oni wznowienia postępowania także w oparciu o te przesłanki. Skoro Skarżący w piśmie z dnia 29 marca 2004 r. wskazali wyraźnie w oparciu o jakie przesłanki z art. 145 k.p.a. żądają wznowienia i w tym dniu było już im doręczone postanowienie o wznowieniu wskazujące przesłankę powołaną przez organ – art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., to organ mógł zasadnie przyjąć, iż taki jest pełen zakres żądań Skarżących. Mając przy tym na względzie pogląd Skarżących wyrażony we wniosku o wznowienie z dnia 29 marca 2004 r., iż "(...) organy podatkowe w tym Izba Skarbowa w W. O/Z w R. posiadały wiedzę (podkreśl. Sądu), iż radca prawny K. K. nie był pełnomocnikiem K. i I. małż. L. (...)" i przedłożone przez nich na poparcie tego stwierdzenia dowody, nie sposób wymagać od organu, aby ten uznał, iż wycofanie pełnomocnictwa pismem z dnia 28 sierpnia 1998 r. miałoby być przesłanką wznowienia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w prowadzonej właśnie sprawie, gdyz takie jest żądanie wnioskodawcy. Ponadto, jak zauważa Minister Finansów w postanowieniu z dnia [...] lutego 2005 r,. wycofanie pełnomocnictwa dotyczyło reprezentowania w sprawie P. spółka cywilna, a w postanowieniach wydanych w sprawie zarzutów powoływano P. K. i I. L..

Organy w toku całego postępowania wznowionego jednoznacznie wyrażały, jakie przesłanki wznowienia będą podlegały ocenie. W postanowieniu wydanym w dniu [...]4 lipca 2004 r., dotyczącym uchylenia postanowienia o zawieszeniu postępowania wznowionego, a więc zanim jeszcze wydane zostało pierwsze postanowienie w trybie art. 151 k.p.a., zawarto jednoznaczną informację, że organ prowadzący wznowione postępowanie zobowiązany będzie do ustalenia, czy ostateczne postanowienie Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2001 r. wydane zostało w wyniku przestępstwa oraz czy dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Nic nie stało zatem na przeszkodzie, aby Skarżący odpowiednio wcześnie zmodyfikowali kolejny raz swoje żądania. Mieli bowiem wyraźną informację, jak ich wnioski są odczytywane przez organy zajmujące się tym postępowaniem. Stawianie zatem zarzutu w tym zakresie dopiero na etapie postępowania sądowego, gdy w sprawie zostały wydane rozstrzygnięcia odmienne niż oczekiwali tego Skarżący, nie mogło odnieść oczekiwanego skutku.

Obowiązkiem organu w postępowaniu wznowionym na wniosek strony nie może być przeprowadzenie postępowania co do wszystkich przyczyn wznowienia, które wymienia art. 145 § 1 k.p.a. Tak jak zbyt daleko idący byłby pogląd, że organ ma obowiązek uruchamiać z urzędu tryb wznowienia postępowania co do każdej decyzji ostatecznej, czy też postanowienia mogącego być objętym tym postępowaniem, aby dokonać sprawdzenia, czy nie występują przesłanki wznowienia, zamiast tylko wtedy, gdy znajduje taką przyczynę. Tak samo nieuprawnionym byłoby twierdzenie, że organ w sytuacji wznowienia postępowania na wniosek strony powinien bezwzględnie w każdym przypadku dokonać pełnej oceny, czy w sprawie nie występują jakiekolwiek inne przewidziane prawem podstawy wznowienia, inne niż wskazane przez stronę. W tym zakresie inicjatywa należy do strony i to ona powinna kreować zakres, w jakim domaga się od organu sprawdzenie wadliwości decyzji ostatecznej lub postanowienia podlegającego wzruszeniu w tym trybie. W konsekwencji przy ocenie legalności zaskarżonego postanowienia znaczenie mogły mieć tylko przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a., o czym już była mowa.

Przedstawione uwarunkowania prawne i faktyczne powodują, że podnoszone przez Skarżących merytoryczne zarzuty i wnioski co do trafności rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2001 r., inne niż dotyczące kwestii mających znaczenie w postępowaniu wznowionym, nie mogą także odnieść oczekiwanego skutku prawnego i mieć wpływu na ocenę prawną niniejszej sprawy, i jako takie pozostają poza zakresem kontroli w tym postępowaniu sądowym.

W świetle powyższych rozważań, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Wobec oddalenia skargi nie mógł zostać uwzględniony wniosek o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów przejazdu.