Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 28/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 3 ust.4, par. 8 ust. 1 pkt 2, par. 8 ust. 2, par. 8 ust. 3, par. 9 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 286 poz 2870
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie  gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich

SENTENCJA

Dnia 7 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędzia NSA Anna Stępień, Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2010 roku przy udziale - sprawy ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...], nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] roku Dyrektor Oddziału Regionalnego w Ł. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) na podstawie § 8 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07 grudnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 roku, Nr 286, poz. 2870, ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. nr [...] z dnia [...] roku o wstrzymaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5, przyznanej T. K.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu I instancji wskazano, iż skarżący T. K. w dniu 23 lutego 2005 roku w Biurze Powiatowym ARiMR w S. złożył wniosek o pomoc finansową na wspieranie gospodarstw niskotowarowych. W dniu 5 grudnia 2005 roku skarżący złożył korektę wniosku wraz z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego oraz wypisem z rejestru gruntów.

W dniu [...] roku organ I instancji wydał decyzję nr [...] o przyznaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego.

W dniu 20 listopada 2008 r. skarżący złożył do Powiatowego Biura ARiMR w S. oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięć zadeklarowanych we wniosku i planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego wraz z umową kupna-sprzedaży z dnia 16.02.2008 r., aneksem do tejże umowy, rachunkiem nr 4/2007 z dnia 27.05.2007 roku, fakturą VAT nr 556/F/MG z dnia 29/05.2008 roku.

W dniu 25 lutego 2009 r. po wezwaniu przez organ I instancji skarżący złożył wyjaśnienia, a [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. wydał decyzję nr [...] o wstrzymaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5.

Organ I Instancji wstrzymując płatność podniósł, iż skarżący nie dochował terminu określonego w § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 roku, Nr 286, poz. 2870, ze zm.) do złożenia oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego wraz z załącznikami potwierdzającymi zrealizowanie w/w przedsięwzięcia.

Termin zgodnie z przepisami wyżej przywołanego rozporządzenia upływał dla skarżącego w dniu 23 października 2008 r., skarżący złożył dokumentację dopiero w dniu 20 listopada 2008 r.

Organ I instancji zwrócił także uwagę, iż skarżący w złożonym w dniu 25 lutego 2009 roku wyjaśnieniu podniósł, iż próbował już w dniu 20 sierpnia 2008 r. złożyć wymagane dokumenty, jednakże pracownicy odmówili mu ich przyjęcia. Odnosząc się do tego faktu organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji podniósł, iż skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, które uwiarygodniłyby stawienie się rolnika w Biurze Powiatowym w S. w dniu 20 sierpnia 2008 roku. Ponadto w piśmie z dnia 10 czerwca 2009 roku zawierającym stanowisko organu stwierdza się, iż skarżący w dniu 20 sierpnia 2008 roku chciał złożyć wniosek o pomoc finansową na wspieranie gospodarstw niskotowarowych i plan rozwoju, jednakże pracownik Biura odmawiając mu przyjęcia dokumentów wyjaśnił, iż nie ogłoszono jeszcze terminów na nowy nabór do działania "Wspieranie Gospodarstw Niskotowarowych" w ramach PROW 2007-2013. Twierdzenia pracownika wynikały z faktu, iż zinterpretował on wolę skarżącego w ten sposób, iż chce on przystąpić do programu niskotowarowego a nie złożyć rozliczenie.

Na powyższą decyzję T. K. wniósł w terminie odwołanie. W jego uzasadnieniu podniósł, iż w dniu 20 sierpnia 2008 r. stawił się w Biurze ARiMR w S. celem złożenia wniosku o pomoc finansową na działanie wspierające gospodarstwa niskotowarowe i plan rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, jednakże pracownik odmówił przyjęcia wniosku stwierdzając że jeszcze ich nie przyjmują. W dniu 20 listopada 2008 roku złożył dokumenty, które ARiMR przyjęła. Nadmienił, iż urzędnik nie poinformował skarżącego o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu.

Rozpatrujący odwołanie organ II instancji decyzją nr [...] z dnia [...] r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. (ARiMR) na podstawie § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 roku, Nr 286, poz. 2870, ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. nr [...] z dnia [...] roku o wstrzymaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5.

Organ odwoławczy powtarzając w zasadzie argumentację organu I instancji zwrócił także uwagę, iż skarżący nie złożył formalnie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego wraz z załącznikami potwierdzającymi zrealizowanie w/w przedsięwzięcia pomimo, iż takie prawo przysługiwało skarżącemu. Powołał się przy tym na charakter prawny terminu określonego w § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 roku, Nr 286, poz. 2870, ze zm.) stwierdzając, iż jest to termin procesowy przywracany na wniosek strony.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T. K. podniósł, iż obowiązek dostarczenia dokumentów o zrealizowaniu przedsięwzięcia, o którym mowa w § 8 rozporządzenia zrealizował w formie ustnej, "natomiast pracownik Biura Powiatowego potraktował go jako intruza , który za wcześnie chce składać jakieś dokumenty".

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi. Podniesiono, iż złożona skarga nie wnosi nic nowego do sprawy i nie może wpłynąć na zmianę stanowiska organu, który wydał skarżoną decyzję. Jak podkreślono, skarżącemu udzielono niezbędnych wyjaśnień i wskazówek zgodnie z art. 9 K.p.a., szczególnie w kwestiach dotyczących terminów składania oświadczeń o zrealizowaniu przedsięwzięcia ( pismo z dnia 13 lutego 2006 roku ).

Odnosząc się zaś do kwestii próby złożenia dokumentacji przez skarżącego w dniu 20 sierpnia 2008 r. organ podniósł, iż zwrócił się pismem z dnia 9 listopada 2009 roku do organu I instancji, który wyjaśnił, iż w tym dniu żadna dokumentacja nie została przez skarżącego złożona. Na tę okoliczność załączono kserokopię dziennika korespondencji Biura Powiatowego w S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji sąd administracyjny nie musi zatem ograniczać się do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może z urzędu uwzględnić inne wadliwości zaskarżonego aktu aniżeli wskazane przez stronę skarżącą.

Z treści art. 135 p.p.s.a. wynika natomiast, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że T. K. otrzymał płatność dla gospodarstwa niskotowarowego, decyzją Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S.,. Płatność ta została przyznana w trybie przewidzianym przepisami wskazanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych (...), wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w przepisie art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.)

Stosownie do treści § 8 ust. 1 cytowanego już rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych (...), płatność dla gospodarstwa niskotowarowego w czwartym i piątym roku wypłaty tej płatności wypłaca się, jeżeli producent rolny:

1) zrealizował przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w trzecim roku realizacji planu oraz

2) złożył kierownikowi biura powiatowego Agencji, właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania producenta rolnego, oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięć zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego.

Dalej przepis stanowi, iż oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, składa się na formularzu udostępnionym przez Agencję, w terminie 7 dni od dnia, w którym upłynął termin określony w ust. 1 pkt 1, a więc po upływie 6 miesięcy od dnia wypłaty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w trzecim roku realizacji planu (§ 8 ust. 2 omawianego rozporządzenia).

Ujemne skutki niewykonania powyższych obowiązków przewiduje przepis § 9 ust. 1 tegoż rozporządzenia. Zgodnie z jego dyspozycją płatność dla gospodarstwa niskotowarowego podlega wstrzymaniu w czwartym i piątym roku jej wypłaty, jeżeli producent rolny nie dotrzymał warunków określonych w § 8 ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 2. Dalej wskazać wypada, iż przepis § 9 w ust. 2 przewiduje przypadki, w których mimo zaistnienia sytuacji wskazanej w ust. 1, płatność do gospodarstwa niskotowarowego może zostać wypłacona, jeżeli realizacja przedsięwzięć określonych w planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego była niemożliwa ze względu na zaistnienie chociażby jednej z następujących okoliczności:

1) długotrwała niezdolność do pracy producenta rolnego;

2) wystąpienie klęski żywiołowej;

3) zniszczenie budynków inwentarskich w gospodarstwie na skutek ognia lub innych zdarzeń losowych, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych;

4) wystąpienie choroby zakaźnej zwierząt w gospodarstwie niskotowarowym producenta rolnego.

Powyższa regulacja, w szczególności brzmienie § 9 ust. 1 rozporządzenia wskazuje wprost z jakimi okolicznościami wiązać należy wstrzymanie wypłaty świadczeń na czwarty i piąty rok realizacji planu rozwoju gospodarstwa niskotowarowego. Już tylko pobieżna analiza treści tegoż przepisu prowadzi do wniosku, że wstrzymanie wypłaty świadczeń w czwartym i piątym roku realizacji planu nie dotyczy sytuacji niezłożenia oświadczenia, o którym mowa w przepisie § 8 ust. 2 tego rozporządzenia, w zakreślonym przez tenże przepis terminie 7 dni.

Gdyby prawodawca zamierzał rozciągnąć, określone w przepisie § 9 ust. 1 rozporządzenia skutki polegające na wstrzymaniu płatności w czwartym i piątym roku obowiązywania planu, to winien dokonać takiego zapisu w treści analizowanego rozporządzenia w sposób nie budzący wątpliwości. Jest zaś oczywiste, iż brak jest takiego zapisu w tekście tegoż rozporządzenia. Natomiast ogólna zasada tak tworzenia, jak i stosowania prawa wskazuje na to, że jeżeli ustawodawca, bądź prawodawca niższej rangi wprost w tekście aktu prawnego nie przypisał określonemu zachowaniu odpowiedniej sankcji, to nie można owej sankcji domniemywać i w istocie tworzyć jej na etapie procesu stosowania prawa. Byłoby to nie do pogodzenia z chronionymi Konstytucją R.P. zasadami demokratycznego państwa prawa.

Należy również wskazać, iż wstrzymanie płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w czwartym i piątym roku jej wypłaty, w myśl regulacji zawartej w § 9 ust. 1 rozporządzenia jest rygorem dla producenta rolnego, który nie przestrzega zasad korzystania z pomocy finansowej na wspieranie gospodarstwa niskotowarowego. Ten rygor sprowadza się do pozbawienia producenta rolnego prawa do kontynuowania tej pomocy w czwartym i piątym roku. Przesłanki zastosowania wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w czwartym i piątym roku jej wypłaty zostały wprowadzone do porządku prawnego przepisami o charakterze szczególnym, a zatem nie mogą być interpretowane przez organ ponad treść ściśle określoną w przepisie § 9 ust. 1 omawianego rozporządzenia (vide: wyrok WSA w Lublinie z dnia 27 listopada 2009 roku, w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 390/09, wyrok WSA w Łodzi: z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie sygn. akt IISA/Łd 890/09 i z dnia 23 marca 2010 r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 29/10).

Za przyjęciem takiej interpretacji przemawia również wykładnia celowościowa. Celem ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o wspieraniu obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (podobnie jak rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie) jest, jak sama nazwa wskazuje, wspieranie gospodarstw niskotowarowych, polegające na udzielaniu producentom rolnym pomocy finansowej w zamian za realizowanie przez nich takich przedsięwzięć, które spowodują, że ich gospodarstwa będą bardziej dochodowe, ekologiczne, bądź też umożliwią producentom osiąganie dochodów poza rolnictwem.

Złożenie zatem przez producenta rolnego oświadczenia, że zaplanowane przedsięwzięcie zostało zrealizowane nie jest celem samym w sobie, a jedynie informacją dla organu. Zgodnie bowiem z treścią § 3 ust. 4 omawianego rozporządzenia płatność jest udzielana producentowi, który zobowiąże się do realizacji przedsięwzięć mających na celu restrukturyzację gospodarstwa niskotowarowego oraz do nieprzenoszenia własności gospodarstwa niskotowarowego przez okres 5 lat od dnia przyznania płatności. Przepis § 3 nie uzależnia zatem prawa do płatności od zobowiązania się producenta rolnego do złożenia odpowiedniego oświadczenia.

Należy jednocześnie wskazać, iż oświadczenie, o jakim mowa w § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia jest tylko informacją, zaś dołączone do niego dokumenty, o jakich mowa w § 8 ust. 3 są dowodami, potwierdzającymi zrealizowanie przez producenta przedsięwzięcia. Jeśli z dokumentów tych wynika, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, że producent w terminie, o jakim mowa w § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia zrealizował przedsięwzięcie, to brak jest przesłanek do tego, aby producenta rolnego obarczać określonymi sankcjami, w szczególności wstrzymaniem płatności (zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 27 listopada 2009 roku, w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 477/09).

Przechodząc na grunt nauki prawa należałoby w tym miejscu powiedzieć, iż prawu administracyjnemu znane są dwa rodzaje terminów, są to terminy materialne i terminy procesowe. Te pierwsze wskazują na okres, w ciągu którego może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach administracyjnego stosunku materialnego. Terminy procesowe wskazują natomiast okres do dokonania określonej czynności procesowej przez podmioty postępowania. Różnica pomiędzy terminem materialnym a terminem procesowym sprowadza się do różnych płaszczyzn skutków prawnych ich uchybienia. Uchybienie terminu materialnego wywołuje skutek w postaci wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnym, natomiast uchybienie terminu procesowego wywołuje skutek prawny na płaszczyźnie procesowej przez uzależnienie skuteczności czynności procesowej od zachowania terminu. (zob. B. Adamiak w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski; 9. Wydanie, Wydawnictwo C.H.Beck, W-wa 2008 r. str. 335-336). Istotne jest również i to, że przepisy prawa administracyjnego nie wskazują wprost tego, jaki jest charakter prawny zastrzeżonego terminu. Stąd potrzeba badania w każdej jednostkowej sytuacji owego charakteru prawnego terminu zastrzeżonego przez prawo.

W stanie prawnym analizowanym w niniejszej sprawie należy wskazać, iż wstrzymanie płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w czwartym i piątym roku jej wypłaty, to bez wątpienia skutek w ramach administracyjnoprawnego stosunku materialnego kształtującego prawa i obowiązki jednostki. Skutek ten następuje – zgodnie z brzmieniem § 9 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia – jeżeli producent rolny nie dotrzymał warunków określonych wyłącznie w § 8 ust. 1 tegoż rozporządzenia. Z tego punktu widzenia termin 6 miesięcy zastrzeżony na realizację przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, liczony od dnia wypłaty płatności w trzecim roku realizacji planu jest bez wątpienia terminem materialnoprawnym.

Jeżeli zatem wymóg zawarty w przepisie § 8 ust. 2 tegoż rozporządzenia, odnoszący się do siedmiodniowego terminu na złożenie oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięć zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego nie jest wymieniony w przepisie § 8 ust. 1 tegoż rozporządzenia, to tym samym jego niezachowanie nie pociąga za sobą skutków w ramach administracyjnoprawnego stosunku materialnego kształtującego prawa i obowiązki jednostki i przez to nie jest to termin materialnoprawny. Jeżeli zaś tak, to termin ten winien być terminem procesowym.

Z powyższą konkluzją w sposób nie budzący wątpliwości koreluje wniosek wypływający z analizy charakteru skutków jego niezachowania. W tym jednak zakresie należy wskazać, iż terminy procesowe nie mają jednolitego charakteru i można je podzielić z punktu widzenia skutków prawnych ich naruszenia na terminy zawite, w których niezachowanie terminu powoduje bezskuteczność czynności procesowej, dla której termin ów był zastrzeżony i terminy instrukcyjne, których niezachowanie nie pociąga za sobą takich skutków. Z jakiego rodzaju terminem procesowym mamy do czynienia w konkretnym wypadku można wskazać dopiero po analizie skutków jego naruszenia. Ocena skutków niezachowania siedmiodniowego terminu, określonego w przepisie § 8 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, dokonana w oparciu o tekst tegoż rozporządzenia musi prowadzić do wniosku, iż prawodawca skutków tych w ogóle nie określił, pomimo tego, iż jest to termin zastrzeżony dla zachowania strony postępowania. Skutków tych nie można również wyprowadzić w oparciu o inne regulacje prawne z zakresu prawa administracyjnego, bowiem brak jest takich unormowań, z których w jednolity sposób dałoby się wywnioskować skutek w razie naruszenia terminu procesowego. Skutek w postaci bezskuteczności czynności procesowej zastrzegany w razie niezachowania terminu wynika za każdym razem z konkretnej normy prawnej ustanawiającej termin dla dokonania określonej czynności procesowej. Zaś przepisy o charakterze ogólnym określają jedynie możliwości uwolnienia się od skutków prawnych przekroczenia tegoż terminu.

Skoro zatem brak jest podstaw prawnych dla przypisania jakichkolwiek skutków niezachowania siedmiodniowego terminu, określonego w przepisie § 8 ust. 2 analizowanego rozporządzenia, to tym samym należy uznać, iż wolą prawodawcy było przypisanie temu terminowi wyłącznie charakteru instrukcyjnego.

Okoliczność, iż terminy o instrukcyjnym charakterze, a więc takie, których niezachowanie nie pociąga za sobą ujemnych skutków procesowych, zastrzegane były dotychczas najczęściej dla niektórych czynności organów administracji, nie może być samoistną tamą dla uznania takiegoż charakteru terminu zastrzeżonego w przepisie par 8 ust. 2 analizowanego rozporządzenia. Tym samym nie może być zgody w sądowym procesie kontroli legalności działań organów administracji na domniemywanie ujemnych skutków niedochowania przez stronę tegoż terminu.

W sytuacji gdy beneficjent złożył oświadczenie, ale z opóźnieniem, to organ administracji winien przede wszystkim zbadać, czy zobowiązanie w trzecim roku

zostało wykonane w terminie, o jakim stanowi § 8 ust.1 pkt 1 rozporządzenia, oraz ustalić czy beneficjent złożył wraz z oświadczeniem dokumenty, o których mowa w § 8 ust. 3 tegoż rozporządzenia, a w razie braków w tym zakresie wezwać stronę do ich uzupełnienia i dopiero wówczas rozstrzygnąć bądź o wypłacie kolejnej transzy pomocy, bądź o jej wstrzymaniu.

Odmienne stanowisko Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. nie odpowiada prawu, bowiem prowadzi ono do wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w czwartym i piątym roku jedynie z uwagi na niezachowanie przez producenta rolnego terminu, dla którego niezachowania prawodawca nie przewidział jakiegokolwiek skutku prawnego.

Z tych względów zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.

Orzeczenie o niewykonalności zaskarżonej decyzji uzasadnia art. 152 p.p.s.a..