Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 447/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Tadeusz Kiełkowski SWSA Paweł Darmoń SWSA Jacek Bursa (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi [...] spółka z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2021 roku, znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej [...] spółka z o.o. w K. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania;


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 9 grudnia 2020 r. nr [...] 2020 ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego z wniosku firma B z siedzibą w K. pn: "Budowa budynku biurowo - hotelowo - usługowego z garażem podziemnym do dwóch kondygnacji wraz z infrastrukturą techniczną w obrębie wniosku, towarzyszącymi parkingami i zagospodarowaniem terenu, na dz. nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...], [...] w K." oraz umorzył postępowanie dla części zamierzenia inwestycyjnego obejmującego przebudowę istniejącego zjazdu na dz. nr [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...].

W uzasadnieniu podano, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 29 listopada 2013 r. została uchylona przez SKO w K. decyzją z dnia 13 lutego 2014 r., a sprawę przekazano organowi I Instancji do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 1 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 719/14 oddalił skargę na decyzję Kolegium, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 września 2016 r. sygn. akt II OSK 3192/14 oddalił skargę kasacyjną. Następnie w okresie od dnia 14 września 2017 r. do 21 marca 2018 r. postępowanie przed Organem I instancji pozostawało zawieszone. Podkreślono, że spełnione są łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przedstawiając argumenty przemawiające za zasadnością przyjęcia stosownych rozwiązań. Wydana decyzja określa stosowne warunki zabudowy oraz dołączono do niej wymagane prawem załączniki. W toku postępowania uzyskano niezbędne opinie oraz uzgodnienia. Ustosunkowano się do uwag podniesionych przez strony.

Odwołanie złożył M. G. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 61 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, pomimo że istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest niewystraczające dla realizacji zamierzenia inwestycyjnego; art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i ustalenie parametrów inwestycji bez zachowania wymogów w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych występujących w obszarze analizowanym, w tym w szczególności na dz. nr [...] i [...]; § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne wytyczenie granic obszaru analizowanego, tj. brak objęcia zakresem obszaru analizowanego pełnej powierzchni działek [...] i [...]; art. 1 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w wz. z § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez nieustalenie liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych, w szczególności nieokreślenie niezbędnej liczby miejsc postojowych przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych; art. 1 ust. 2 pkt 7 i 9 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie i w konsekwencji brak weryfikacji wpływu zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem na możliwość wykonania służebności przechodu i przejazdu ustanowionej na rzecz działki nr [...] oraz służebność w zakresie przebiegającej przez teren nieruchomości objętej wnioskiem sieci kanalizacji ogólnospławnej ustanowionej na rzecz Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji SA w K.. Zaskarżonej decyzji zarzucono ponadto naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, tj. art. 7 K.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz art. 77§ 1 w związku z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego. W uzasadnieniu umotywowano podniesione zarzuty.

Odwołanie złożyła również Korab Investment spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. zarzucając naruszenie:

- art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak uwzględnienia stanowiska strony w przedmiocie rozszerzenia obszaru analizowanego; art. 7, 77 § l i 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 5 ust. 2 rozporządzenia poprzez przyjęcie dla zamierzenia budowlanego udziału powierzchni biologicznie czynnej na poziomie co najmniej 20 %. Zarzucono naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 5 ust. 2 rozporządzenia poprzez przyjęcie dla zamierzenia budowlanego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu na poziomie 31 do 41 %, naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 6 ust. 2 Rozporządzenia poprzez przyjęcie dla zamierzenia budowlanego szerokości elewacji frontowej na poziomie zaniżonym, w odniesieniu do zamierzenia budowlanego wskazanego we wniosku, naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 6 ust. 2 i § 7 ust. 2 rozporządzenia poprzez ustalenie w warunkach zabudowy i zagospodarowani terenu, że w przypadku elewacji od strony ulicy [...] dotyczy ona budynku o części niższej o wysokości do 12,5 metra (pkt c analizy), a następnie w pkt d wskazanie, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ustala się od 17 do 20 metrów, a maksymalna wysokość zabudowy to 20 metrów, a zatem wskazanie w pkt c i d parametrów, które są ze sobą sprzeczne. Zarzucono także naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 7 ust. 2 rozporządzenia poprzez błędne ustalenie, że w wyniku przeprowadzonej analizy urbanistycznej, brak jest zabudowy, pozwalającej na budowę budynku o wysokości 35-40 metrów, w sytuacji, gdy z analizy wynika, że budynek na rogu ulic [...], o takiej samej funkcji, znajduje się w obszarze analizowanym oraz naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że wysokość attyki dachu płaskiego ma być ustalona wg pkt d. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zatem o wysokości znacznie niższej niż powinno to wynikać z analizy urbanistycznej. Zarzucono również naruszenie art. 6, 7 i 8 k.p.a. w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady równości wobec prawa oraz pogłębiania zaufania do władzy publicznej i brak ustalenie dla Strony warunków, analogicznych, jak w przypadku inwestora budynku przy zbiegu ulic [...] i naruszenie art. 7, 77 § l i 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, bez podania podstawy prawnej, że ulica [...] oraz [...] są podrzędne wobec ulicy [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 12 lutego 2021 r. nr [...], na podstawie art. 54, art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz U. 2020, 293 t.j.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Organu I instancji.

W uzasadnieniu podano, iż w obszarze analizowanym istnieją działki sąsiednie, pozwalające na kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. działka nr [...] obr. [...], dz. nr [...] obr. [...]. W obszarze analizowanym znajduje się zabudowa usługowa. Organ nie kwestionuje ustaleń przyjętych przez organ I instancji, również tych dotyczących działek, których parametry uwzględniono w analizie. Z przeprowadzonej analizy architektoniczno - urbanistycznej wynika, że realizacja planowanej zabudowy pozostaje w zgodności z zasadami kształtowania ładu przestrzennego. W ocenie Kolegium parametry urbanistyczne zostały ustalone w sposób prawidłowy, na podstawie szerokiej weryfikacji stanu zagospodarowania w obszarze analizowanym. Parametry urbanistyczne w większości zostały ustalone poprzez nawiązanie do zabudowy bezpośrednio sąsiadującej. Przechodząc do weryfikacji kolejnych wskaźników architektoniczno-urbanistycznych, organ I instancji ustalił nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 10 m od granicy terenu objętego wnioskiem pod inwestycję kubaturową, jako kontynuacja linii istniejącej zabudowy wyznaczonej przez budynek na dz. nr [...] ([...]) oraz w odległości 10 m od granicy terenu objętego wnioskiem pod inwestycję kubaturową, jako kontynuacja linii zabudowy wyznaczonej przez budynek na dz. nr [...] przy ul. [...] - [...] zgodnie z treścią § 4 ust.4 rozporządzenia, a przyjęte rozwiązanie Kolegium uznaje za prawidłowe. Organ I instancji trafnie wziął pod uwagę, że planowana zabudowa wpłynie na kształtowanie pierzei ul. [...] oraz [...], w konsekwencji uwzględniono parametry istniejącej zabudowę przy tych ulicach, w tym znajdujący się naprzeciwko terenu inwestycji [...]. Organ szeroko umotywował przyjęte rozwiązanie, które jest prawidłowe pod względem przestrzennym. Dla inwestycji ustalono wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki przedmiotowej w przedziale od 31% do 41 %. Organ oparł się w tym zakresie na zabudowie usługowej występującej na działkach sąsiednich. Wprawdzie średnia wartość przedmiotowego wskaźnika w obszarze analizowanym wynosi 24%m, a dla zabudowy usługowej 27%, jednak Organ zwrócił szczególną uwagę, że średnia wartość nie jest wielkością reprezentatywną dla zabudowy obszaru analizowanego, a w szczególności nie oddaje w pełni charakterystycznych wielkości istniejącego zagospodarowania. W związku z powyższym Organ nawiązał do zabudowy na działce sąsiadującej z terenem inwestycji nr [...] (31%) oraz na działce nr [...] (41%) obejmującej [...] o funkcji usługowej zlokalizowany w sąsiedztwie naprzeciwko przy ul. [...]. Przyjęta przez Organ wartość pozwoli wkomponować projektowany obiekt w istniejący układ urbanistyczny. Organ oparł się w tym względzie na regulacji § 5 ust. 2 rozporządzenia oraz umotywował swoje stanowisko. Wskaźnik szerokości elewacji frontowej ustalono od ulicy [...] dla niższej części budynku o wysokości do 12,5m maksymalnie do 130m. Z kolei część wyższą budynku (ponad 12,5m) będą tworzyć dwie wyodrębnione bryły budynku, których szerokość elewacji frontowej ustalono od 40m do 60m. W przypadku elewacji od strony ul. [...] - [...] wskaźnik szerokości elewacji frontowej ustalono w zakresie od 40m do 60m. Parametr określono zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia. Warto zauważyć, że w obszarze analizowanym przedmiotowy wskaźnik jest bardzo zróżnicowany. Budynek Centrum Handlowego [...] osiąga szerokość od strony ul. [...] około 148 m, a od strony ul. [...] około 178 m. Średnia szerokość w obszarze analizowanym wynosi 49 m, natomiast dla zabudowy usługowej 50 m. Ustalając przedmiotowe parametry Organ wziął pod uwagę narożnikowe usytuowanie inwestycji oraz proponowaną formę budynku (dwie bryły na wspólnej podstawie). Organ zobowiązał inwestora do takiego zaprojektowania układu brył, aby poszczególne bryły nawiązywały do otaczających obiektów. W konsekwencji część niższa od ul. [...] nawiązuje do obiektu [...], z kolei bryły wyższe od ul. [...] oraz od ul. [...] powinny osiągać przedział pomiędzy 40 m – 60 m, a w tym zakresie Organ nawiązał do zabudowy sąsiedniej, w szczególności [...] (ok.57 m), budynku sąsiadującego z terenem inwestycji na działce nr [...] (ok.40 m) oraz [...] na dz. nr [...] (ok.65 m). Kolegium podzieliło pogląd, że przyjęte rozwiązanie pozwala zachować charakter zabudowy oraz umożliwi wpisanie się projektowanej zabudowy w zastany układ urbanistyczny. Jednocześnie podkreśliono, że Organ bardzo szeroko umotywował przyjęte rozwiązanie. Brak jest również podstaw do kwestionowania przyjętej przez Organ wartości wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Również wskaźnik wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej ustalono od strony ulic [...] oraz [...] na poziomie od 17 m do 20 m, z zachowaniem dachu płaskiego, zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia. Organ I instancji również szeroko zweryfikował sposób kształtowania przedmiotowego parametru. Stwierdzono, że zabudowa najbliższego sąsiedztwa zlokalizowana wzdłuż ulic [...] oraz [...] tworząca wnętrze urbanistyczne wzdłuż tych ulic kształtuje się m.in. dla zabudowy na działce nr [...] o wysokości 17m z możliwością nadbudowy do 20m, budynku na działce nr [...] o wysokości 20m, zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na dz. nr [...] o wysokości 19m oraz możliwej do zrealizowania na dz. nr [...] i [...] przy ul. [...] o wysokości od 18m do 20m. Z ustaleń organu wynika, że wzdłuż ul. [...] występuje zabudowa wielorodzinna o wysokości do 19m, a wzdłuż ulicy [...] zabudowa usługowa nie przekracza 20m. Jedynie nowopowstały budynek na skrzyżowaniu ulic [...] (dz. nr [...]) posiada wysokość ok. 34m, tego budynku jednak prawidłowo nie wzięto pod uwagę przy kształtowaniu parametrów przedmiotowej zabudowy. Budynek ten dominuje przestrzennie i nie powinien stanowić bezpośredniego odniesienia dla planowanej inwestycji z uwagi zarówno na jej zakres, jak również usytuowanie. W ocenie Kolegium przyjęte w tym zakresie przez Organ I instancji rozwiązanie nie narusza zasady równości stron wobec prawa. Decyzja o warunkach zabudowy wydana dla tego budynku nie może stanowić bezpośredniego punktu odniesienia dla obecnie prowadzonego postępowania. Obiekt usytuowany na działce nr [...] posiada inne parametry i decyzja, która jego dotyczy wydawana była nie w takich samych okolicznościach faktycznych. Nawiązanie do jego parametrów wysokościowych dla obecnie planowanej inwestycji byłoby nieuzasadnione przestrzennie. W konsekwencji należy stwierdzić, że przyjęte przez Organ rozwiązanie pozwoli zachować ład przestrzenny i zostało przez Organ prawidłowo uzasadnione. Analiza architektoniczno-urbanistyczna pozwala na ustalenie warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia z poszanowaniem wymogów ustawodawstwa z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego. Ustalone warunki zabudowy nawiązują do zabudowy sąsiadującej, uwzględniają kontekst przestrzenny istniejącego układu urbanistycznego, a w ocenie Kolegium Odwoławczego zabudowa objęta wnioskiem realizuje zasadę, o której mowa w art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy. Planowana zabudowa stanowić będzie kontynuację rodzaju zabudowy, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz parametrów i wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich. Ustalenie przyjętych parametrów pozostaje zatem w zupełnej zgodności z zasadami kształtowania ładu przestrzennego, realizuje zasadę dobrego sąsiedztwa, a konkretne wartości parametrów urbanistycznych określono w sposób wyważony. Kolegium nie podzieliło w tym zakresie zarzutów przedstawionych w odwołaniach, a powyższe rozważania stanowią w istocie również odpowiedź na przedstawione w odwołaniach zarzuty dotyczące wysokości przyjętych parametrów oraz spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Parametry urbanistyczne kwestionuje zarówno Wnioskodawca domagając się zwiększenia ich zakresu, a z kolei druga strona wywodzi, że już ustalone naruszają ład przestrzenny. Kolegium zwraca uwagę, że ustalenia przyjęte przez Organ w większości parametrów przekraczają średnią wartość w obszarze analizowanym i pomimo, że są niższe od żądanych przez Wnioskodawcę, to jednak stanowią odzwierciedlenie szerokiej i kompleksowej oceny stanu zagospodarowania w tym obszarze, a w szczególności na działkach sąsiednich usytuowanych wzdłuż ulic [...] oraz [...], przy których planowana jest inwestycja. Ustalenie parametrów urbanistycznych według wartości maksymalnych należy do wyjątków i musi znaleźć szczególny kontekst przestrzenny. W ocenie Kolegium tymczasem wydana przez Organ decyzja jest rezultatem rozsądnej, a przede wszystkim uzasadnionej przestrzennie oceny ładu przestrzennego. Nie stoi w sprzeczności z przepisami określenie parametrów w wielkości od minimalnej do maksymalnej, gdyż takie rozwiązanie ułatwiające dostosowanie projektu budowlanego do decyzji o warunkach zabudowy zapewnia także zachowanie ładu architektonicznego, pod warunkiem jednakże odpowiedniego określenia tych wielkości ze wskazaniem przekonującej argumentacji (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 grudnia 2010 r., II SA/Kr 1290/10, Lex nr 753488 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1306/11). Ponadto ustalone w załączniku nr 1 do decyzji parametry urbanistyczne należy odczytywać w związku z załącznikiem nr 3, w którym w sposób jasny uzasadniono sposób ich wyliczenia. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowo sporządzone załączniki, zarówno te obejmujące część tekstową wyników analizy architektoniczno-urbanistycznej, jak również załącznik graficzny zawierający prawidłowo wyznaczony obszar analizowany. Załączniki graficzne do decyzji jak i do analizy architektoniczno-urbanistycznej sporządzono na odpowiednich mapach we właściwej skali. Należy zauważyć, że załączniki do decyzji o warunkach zabudowy stanowią jej integralną część, a w związku z tym parametry urbanistyczne oraz inne warunki zabudowy mogą być określane w załącznikach. Nie budzi ponadto wątpliwości, że osoba wpisana na listę samorządu zawodowego architektów uczestniczyła w procesie orzeczniczym sporządzając analizę architektoniczno-urbanistyczną oraz projekt decyzji. Osoba ta wskazana jest również w samej decyzji kończącej postępowanie.

Zamierzenie posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej ul. [...] oraz [...]. Spełniona jest również przesłanka, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u. p. z. p. Zaopatrzenie inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej nastąpi na warunkach określonych przez dysponenta sieci. Organ I instancji zwrócił uwagę, że działka nr [...] obciążona jest służebnością przesyłu na rzecz MPWIK SA w K. w zakresie przebiegu kolektora ogólnospławnego, w konsekwencji zobowiązano Inwestora do dostosowania inwestycji do przebiegu tego kolektora mając na uwadze jego parametry oraz warunki określone przez dysponenta sieci MPWIK SA w K.. Kolegium nie dostrzegło w tym zakresie uchybienia i nie podziela zarzutu strony skarżącej. Szczegółowe rozwiązania w tym zakresie wprowadzone zostaną zatem na etapie ewentualnego projektu budowlanego. Na tym etapie Inwestor będzie zobowiązany do uwzględnienia wszelkich innych ograniczeń prawnorzeczowych. Ponadto w ocenie Kolegium wskaźnik wymaganej ilości miejsc parkingowych określony został w sposób zgodny z Uchwałą z dnia 29 sierpnia 2012 r. nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa. Uwzględniono wskazania zawarte w tej uchwale, w szczególności wytyczne w zakresie określania liczby miejsc postojowych i wskaźników liczby miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia, t.j. dla budynku biurowego o pow. użytkowej powyżej 1000 m2 30 miejsc postojowych, 10 miejsc postojowych dla rowerów na każde 1000 m2 powierzchni użytkowej. Z kolei dla budynków innych usług na 100 zatrudnionych 20 miejsc postojowych oraz 5 miejsc postojowych dla rowerów, a dla budynku hotelowego na każde 100 pokoi 10 miejsc postojowych. W ocenie Kolegium ustalenia Organu w tym zakresie są prawidłowe, a Kolegium nie znajduje podstaw do ich kwestionowania, zwracając jednocześnie uwagę, że przepisy techniczno-budowlane nie znajdują bezpośredniego zastosowania w procesie ustalania warunków zabudowy.

Na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi złożyła firma B zarzucając naruszenie:

- art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 3 ust. 1 i 2 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: "Rozporządzenie") poprzez brak uwzględnienia stanowiska Skarżącego, w zakresie rozszerzenia obszaru analizy urbanistycznej, przeprowadzenie analizy urbanistycznej z pominięciem istotnej zabudowy na działkach sąsiednich.

- art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez przyjęcie dla planowanej inwestycji udziału powierzchni biologicznie czynnej na poziomie co najmniej 20 %, w sytuacji gdy ustalenie tej powierzchni jako maksymalnie 10 % w pełni

umożliwi zagospodarowanie terenu, o tak znacznej powierzchni oraz umożliwi zachowanie wystarczającej powierzchni biologicznie czynnej.

- art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 5 ust. 2 rozporządzenia poprzez błędne i sprzeczne przyjęcie, że dla planowanej inwestycji należy zaprojektować 285 miejsca postojowe, co jest niezgodne z pozostałymi warunkami planowanej inwestycji, bowiem zakłada, że pomimo ustalenia, że inwestycja musi być zaopatrzona w 30 miejsc parkingowych dla każdych 1000 m kw. powierzchni użytkowej biur oraz 10 miejsc postojowych dla każdych 10 pokoi hotelowych, został wyznaczony limit miejsc postojowych, który nie spełnia dalszych kryteriów ustalonych warunków zabudowy,

- art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 4 ust. 4 rozporządzenia poprzez ustalenie dla planowanej inwestycji nieprzekraczalnej linii zabudowy wynoszącej 10 metrów zarówno od strony ulicy [...], jak i [...],

- art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 5 ust. 2 rozporządzenia poprzez przyjęcie dla planowanej inwestycji wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu na poziomie 31 do 41 %,

- art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 6 ust. 2 i § 7 ust. 2 rozporządzenia poprzez ustalenie w warunkach zabudowy i zagospodarowani terenu, że w przypadku elewacji od strony ulicy [...] dotyczy ona budynku o części niższej o wysokości do 12,5 metra (pkt c analizy), a następnie w pkt d wskazanie, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ustala się od 17 do 20 metrów, a maksymalna wysokość zabudowy to 20 metrów, a zatem wskazanie w pkt c i d parametrów, które są ze sobą sprzeczne,

- art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 7 ust. 2 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędne ustalenie, że w wyniku przeprowadzonej analizy urbanistycznej, brak jest zabudowy, pozwalającej na budowę budynku o wysokości 35-40 metrów, w sytuacji, gdy z analizy wynika, że budynek na rogu ulic [...], o takiej samej funkcji, znajduje się w obszarze analizowanym.

- art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że wysokość attyki dachu płaskiego ma być ustalona wg pkt d. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zatem o wysokości znacznie niższej niż powinno to wynikać z analizy urbanistycznej,

- art. 6, 7 i 8 k.p.a. w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady równości wobec prawa oraz pogłębiania zaufania do władzy publicznej i brak ustalenia dla Strony warunków, analogicznych, jak w przypadku inwestora budynku przy zbiegu ulic Kapelanka i Kobierzyńskiej,

- art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, bez podania podstawy prawnej, że ulica [...] i [...] są podrzędne wobec ulicy [...],

- art. 59 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że Organ nie

był związany treścią wniosku Skarżącego, a w konsekwencji wydanie przez organ I instancji decyzji niezgodnej z wnioskiem.

W uzasadnieniu podkreślono brak spójności w ocenie terenu niniejszej inwestycji oraz inwestycji u zbiegu ulic [...], w zakresie ustalania wysokości budynków, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 29.09.2016 roku, sygn. akt II OSK 3192/14, który wydano w niniejszej sprawie. NSA przyznał rację Skarżącemu i wskazał, co ma być brane pod uwagę przy procedowaniu nowej decyzji WZ, tj. aktualne zagospodarowanie terenów wokół działek nr [...], [...] i [...] obr. [...], w tym budynek położony przy ul. [...] i [...] oraz zabudowa przy ul. [...]. NSA jednoznacznie wskazał na wznoszony w pobliżu planowanego obiektu nowy budynek biurowy o wysokości 35 m, z uwagi na podważenie zasady zaufania do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Wobec braku planu miejscowego na tym terenie inwestor tego nowego wznoszonego obiektu o wysokości 35 m musiał także uzyskać decyzję o warunkach zabudowy. Wobec powyższego, pominięcie w analizie urbanistycznej sposobu zabudowy działek [...], [...] i [...] obr. [...] i wskazanie jedynie na działkę nr [...] jako zabudowanej budynkiem usługowym, ale leżącym na skraju obszaru analizowanego, zatem bez odniesienia do wnioskowanej inwestycji, jest błędne. Zarówno wyrok NSA, jak i analiza urbanistyczna wykonana na potrzeby decyzji o warunkach zabudowy z dnia 27 maja 2011 roku, nr [...], wskazują, że w analizowanym terenie dopuszcza się lokalizację budynków o wysokości około 34 metrów i wyższych - zgodnie z wnioskiem w niniejszej sprawie. Nie jest zatem zrozumiałe uzasadnienie Organu I instancji, w odniesieniu do treści wyroku z dnia 29.09.2016 roku, w którym Organ I instancji powołuje wskazany wyrok (z błędną datą wydania na stronie 7 decyzji), a następnie pomija w całości wskazania w uzasadnieniu odnośnie przyjmowania do analizy w niniejszej sprawie terenów zlokalizowanych na działkach nr [...], [...] i [...], co zostało błędnie uznane za prawidłowe przez Organ II instancji. Skarżący występował o rozszerzenie analizy urbanistycznej, w sposób wynikający z interpretacji ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, tak, aby punktami odniesienia dla planowanej inwestycji był zarówno budynek u zbiegu ulic Kapelanka i Kobierzyńska, jak i budynki przy ul. [...], a nadto zgodnie z uzyskaną w sprawie znak: [...], w której wydano decyzję o warunkach zabudowy z dnia 27 maja 2011 roku, nr [...], a o której mowa powyżej, opinią prof. A. Wyżykowskiego. Wniosek Strony i uzasadnienie ww. wyroku NSA były zbieżne z wnioskami, które wynikały z przywołanej opinii prof. A.. W.. Nadto wskazano, że Inwestor w toku postępowania wykonał na żądanie Organu, po spotkaniu w sprawie, makietę, która stanowi potwierdzenie wskazanej wyżej argumentacji i znajduje się w Wydziale Architektury i Urbanistyki, jako wykonana do niniejszej sprawy. Rozszerzenie analizy urbanistycznej spotkało się z aprobatą w sprawie [...], zatem brak było podstaw do zaniechania jej wykonania w niniejszej sprawie. Przepisy prawa wyznaczają obszar minimalny, jaki powinien zostać wzięty pod uwagę w przypadku dokonywania analizy urbanistycznej. Rozszerzenie tego obszaru, biorąc pod uwagę planowaną inwestycję, powinno zostać ocenione tak samo, jak w przypadku inwestycji przy ul. [...]. Skarżący podkreśla, że w sprawie inwestycji przy ul. [...] Organ I instancji uznał za zasadne rozszerzenie analizy urbanistycznej, a w niniejszej sprawie uznał w sposób dowolny i niezgodny z zasadą równości stron wobec prawa, że brak jest do tego podstaw. Dla przedmiotowego terenu, dla innego inwestora, została wydana inna decyzja o warunkach zabudowy - decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 29 stycznia 2021 roku, [...] ustaleniach dla tej decyzji, na terenie inwestycji umożliwiono budowę budynku o wysokości 17 - 20 m z możliwym lokalnym podniesieniem do 30 metrów oraz możliwością wybudowania budynków o powierzchni

całkowitej wynoszącej ok. 26625 m2. Tym samym Skarżący podkreślił, że skarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady równości wobec prawa oraz z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów prawa.

Wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. Sąd w przypadku nieuwzględnienia skargi, oddala skargę.

Niniejszą sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 14 czerwca 2021 r.

Skarga zasługuje na uwzględnienie mimo, że nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne.

Zacząć należy od tego, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został w niniejszej sprawie złożony w grudniu 2010 roku (k. 36). Analiza urbanistyczna i jej aktualizacja, w oparciu o które wydano pierwszą, prawomocnie uchyloną decyzję o warunkach zabudowy z dnia 29 listopada 2013 r., wykonane zostały w 2013 roku, czyli ponad 7 lat temu przed wydaniem kontrolowanej w niniejszym postępowaniu decyzji organu I instancji. Z poglądów wyrażonych przez NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 września 2016 r. sygn. akt II OSK 3192/14 m.in. wynikało, że w ponownym postępowaniu, przy wyznaczaniu parametrów zabudowy dla planowanego zamierzenia, organ zobowiązany będzie uwzględnić także nową, aktualnie istniejącą zabudowę, która powstała już po złożeniu przedmiotowego wniosku. Powyższe wskazanie dotyczyło w szczególności akcentowanego w skardze budynku biurowego o wysokości ok. 35 m położonego przy ul. [...] i [...] oraz zabudowy przy ul. [...]. NSA wyraził się wprost, że "... biorąc pod uwagę fakt, że w wyniku niniejszego wyroku sprawa ponownie trafi do organu I instancji, będzie musiał on wziąć pod uwagę niniejszą ocenę prawną, a także fakt istnienia już w pobliżu planowanej inwestycji wysokiego na 35 m obiektu (będącego w budowie w chwili wydawanych decyzji, obecnie już wzniesionego)". NSA wyraził też swój pogląd odnośnie obszaru analizowanego (o czym będzie jeszcze w dalszej części uzasadnienia) i parametru wysokości, wskazując w końcowej części uzasadnienia, że "... ocena prawna Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarta w niniejszym uzasadnieniu odnośnie do wielkości obszaru analizowanego oraz do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej zastępuje ocenę dokonaną przez Sąd I instancji i musi zostać ona uwzględniona przez ponownie orzekające w sprawie organy".

Takie wytyczne NSA obligowały organ do sporządzenia w ponownym postępowaniu nowej aktualnej analizy urbanistycznej i wyznaczenia parametrów dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego z uwzględnieniem wytycznych NSA zawartych w uzasadnieniu wskazanego powyżej wyroku. Tymczasem organ tego nie uczynił. Jak wynika z akt sprawy, parametry dla planowanego budynku wyznaczył Zespół Urbanistyczny na posiedzeniu w dniu 28 listopada 2019 roku (k. 732-736), podtrzymując je na kolejnym posiedzeniu, które odbyło się w dniu 24 września 2020 roku (k. 908-910). Identyczne parametry jak wyznaczone przez Zespół Urbanistyczny znalazły się następnie w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Tymczasem parametry urbanistyczne winny wynikać z analizy urbanistycznej, a nie z nieweryfikowalnych przesłanek, którymi arbitralnie kierował się Zespół Urbanistyczny. Zaznaczenia wymaga, że już po posiedzeniach Zespołu Urbanistycznego, tj. w grudniu 2019 roku (k. 751-739), w lutym 2020 roku (k. 790-803) i w październiku 2020 roku (k. 912-914) urbanista sporządzał pisma nazwane notatkami służbowymi, których treść zawiera pewne elementy jakie występują w analizie urbanistycznej. Niemniej jednak analiza tych notatek wskazuje, że notatki te, sporządzane już po posiedzeniach Zespołu Urbanistycznego, stanowią jedynie uzasadnienie dla parametrów wyznaczonych wcześniej arbitralnie przez Zespół Urbanistyczny. Tym samym to Zespół Urbanistyczny, wyznaczał parametry wnioskowanej inwestycji mimo, że zespół ten sam żadnej analizy nie sporządzał, ani na żadnej analizie się nie opierał. Opinia takiego zespołu nie oparta o analizę urbanistyczno-architektoniczną ma co najwyżej charakter opinii wewnętrznej i jako taka nie może być podstawą do ustalania parametrów przyszłej inwestycji w decyzji o warunkach zabudowy. Zespół Urbanistyczny nie może zatem dokonywać żadnych ustaleń przesądzających parametry inwestycji i to bez sporządzenia uprzedniej analizy urbanistyczno-architektonicznej (tak m.in.: wyrok WSA w Krakowie z dnia 1 kwietnia 2016 roku, sygnatura akt II SA/Kr 25/16).

Dlatego w ponownym postępowaniu zadaniem organu będzie sporządzenie rzetelnej, zgodnej z wymaganiami formalnymi analizy urbanistyczno-architektonicznej, a następnie w oparciu o nią wyznaczenie parametrów urbanistycznych dla planowanej inwestycji, przy uwzględnieniu wytycznych NSA. Wskazać w tym miejscu należy, że pierwotnie określone granice obszaru analizowanego, były większe niż organ przyjął wydając kontrolowaną w niniejszym postępowaniu decyzję, mimo że ówcześnie określony front działki był mniejszy niż obecnie i wynosił 85 metrów. Przy takim froncie działki i wyznaczeniu granic obszaru analizowanego w odległości od ok. 310 do ok. 430 m. NSA wyraził pogląd, że granice te zostały przekonująco uzasadnione występującą w pobliżu terenu planowanej inwestycji zabudową. Dokonując oceny wyznaczonych granic obszaru analizowanego stwierdził też, że: "Słusznie podnosi przecież skarżący kasacyjnie, że charakter zagospodarowania terenu w rejonie ul. [...] i [...] nie jest jednorodny, a gabaryty np. budynku Tesco powodują, że gdyby wzięto pod uwagę jedynie minimalny obszar analizy, określony w § 3 ust. 2 rozporządzenia, to projektowaną budowlę należałoby porównywać do budynku supermarketu, który jedynie z uwagi na podobną jedną funkcję - usługową, może zostać uznany za podobny do projektowanego". Powyższe poglądy i wskazówki NSA, organ zatem uwzględni wyznaczając granice obszaru analizowanego.

Zanim jednak zostanie sporządzona analiza, organ zobowiąże inwestora do sprecyzowania złożonego wniosku w zakresie dotyczącym tak terenu inwestycji, jak i frontu działki. W pierwotnej decyzji, która podlegała kontroli NSA, front działki został określony od strony ul. [...] -[...] (a nie od strony ul. [...], jak błędnie przyjął w w/w notatkach służbowych urbanista). Przy takim założeniu wyraził swoje rozważania NSA jednoznacznie artykułując, że: "Główny wjazd na działkę, na której ma powstać planowany obiekt, odbywać się będzie od stronu ul. [...]. Informację taką zawarł sam inwestor na 4 stronie wniosku o ustalenie warunków zabudowy (dostęp do drogi publicznej bezpośredni ul. [...], pośredni ul. [...]). Część nieruchomości inwestora przylegająca do tej ulicy ma szerokość właśnie 85 m. Stąd prawidłowo organy przyjęły tę wartość do wyznaczenia minimalnej wielkości obszaru analizowanego".

W kontrolowanej decyzji organ przyjął, że frontem działki jest część działki, która przylega do ul. [...], a to w związku ze zmianą wniosku (k. 682). Z tym tylko, że ze zmiany wniosku nie wynika jednoznacznie, czy w związku z rezygnacją z przebudowy zjazdu od strony ul. [...], ulega też zmianie miejsce, z którego będzie odbywał się główny wjazd na działkę. Dlatego kwestia ta będzie wymagała jednoznacznego wyjaśnienia w ponownym postępowaniu i winna znaleźć odzwierciedlenie w analizie urbanistycznej. Podobnie wyjaśnienia wymagać będzie, co stanowi teren przedmiotowej inwestycji. Z części pisemnej wniosku o ustalenie warunków zabudowy (k. 36) i jego zmiany (k. 682) wynika, że terenem inwestycji jest m.in. cała działka nr [...]. Do takiej konkluzji prowadzi sformułowanie wniosku, który z jednej strony nie wskazuje, że terenem inwestycji jest część tej działki, a z drugiej strony odnośnie niektórych innych działek terenu inwestycji jednoznacznie określa, że wniosek dotyczy ich części. Z powyższego wynikałoby zatem, że terenem inwestycji jest cała działka nr [...]. Analogicznie przedstawia się sytuacja ze zmianą wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a i sama decyzja odnosząc się do działki nr [...] nie wskazuje, że chodzi o jej część. Tymczasem część graficzna wniosku o ustalenie warunków zabudowy, część graficzna zmiany wniosku oraz załącznik graficzny do zaskarżonej decyzji, obejmują jedynie część działki nr [...]. Powyższa niespójność co do terenu inwestycji w zakresie działki nr [...] winna zostać jednoznacznie wyjaśniona, szczególnie że kwestia ta ma duże znaczenie zarówno przy wyznaczeniu parametrów powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej (nie wiadomo czy odnoszą się do całej działki, czy jej części), jak również dla określenia długości frontu terenu inwestycji (jeśli ma nią być część, która przylega do ul. [...]). Przy założeniu, że terenem inwestycji jest cała ta działka, front terenu inwestycji jest bowiem większy niż przyjął obecnie organ, co wiąże się z tym, że nawet minimalne granice obszaru analizowanego są większe niż przyjęto w zaskarżonej decyzji.

Podsumowując tę część rozważań należy wskazać, że wyznaczone w decyzji parametry nie dają się zweryfikować, co do ich prawidłowości, z uwagi na ich wyznaczenie przez Zespół Urbanistyczny bez sporządzenia nowej, rzetelnej analizy urbanistyczno-architektonicznej, uwzględniającej wytyczne NSA wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 września 2016 r. sygn. akt II OSK 3192/14.

Przechodząc do dalszych rozważań należy wskazać, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi nawiązujące do związania organu wskazanymi przez inwestora we wniosku parametrami inwestycji.

Podkreślić bowiem należy, że właśnie postępowanie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, służy ustaleniu właściwych parametrów i wskaźników urbanistycznych, przy uwzględnieniu istniejącego w obszarze analizowanym ładu przestrzennego, a stosowne przepisy określają w jaki sposób te parametry i wskaźniki urbanistyczne należy w decyzji o warunkach zabudowy określić. Inwestor występując z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, co do zasady nie jest w stanie znać parametrów urbanistycznych zabudowy, istniejącej w pobliżu planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Ma natomiast określoną wizję tego zamierzenia i we wniosku o wydanie decyzji podaje jaki obiekt, czy obiekty i o jakich parametrach chce zrealizować. Nie oznacza to jednak, ani tego, że organ jest takim wnioskiem związany, ani też tego, że inwestor uzyska decyzję o warunkach zabudowy dokładnie o takich parametrach, o jakie wnioskował. Brak też podstaw do takiej wykładni przepisów, która polegałaby na tym, że organ wydawałby albo dokładnie taką decyzję o jaką wnioskował inwestor, albo odmawiałby definitywnie ustalenia warunków zabudowy jeśli zamierzenie inwestycyjne, z uwagi na ład przestrzenny, nie mogłoby mieć takich parametrów o jakie wnioskował inwestor. Jak już wcześniej wskazano, postępowanie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy służy ustaleniu parametrów i wskaźników urbanistycznych przyszłej zabudowy, a ustalić ma je organ, stosując obowiązujące w tym zakresie przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisy wykonawcze. W tym celu sporządzana jest analiza urbanistyczna, która określa parametry i wskaźniki urbanistyczne istniejącej zabudowy. Przepisy wykonawcze określają natomiast jak w oparciu o nią ustalić parametry i wskaźniki urbanistyczne planowanej zabudowy. Jeśli w wyniku przeprowadzonego postępowania okaże się, że parametry i wskaźniki urbanistyczne dla nowej zabudowy nie mogą być takie o jakie wnioskował inwestor, organ obowiązany jest wydać decyzję o warunkach zabudowy, określając parametry i wskaźniki urbanistyczne takie, jakie – stwierdzając w uproszczeniu – wynikają z analizy urbanistycznej. Natomiast inwestor albo je zaakceptuje i będzie realizował zamierzenie o innych parametrach niż wcześniej planował albo też, jeśli uzna że organ wadliwie przeprowadził postępowanie administracyjne i wadliwie określił w decyzji parametry i wskaźniki urbanistyczne, może zakwestionować decyzję wszczynając stosowne postępowanie odwoławcze.

Konkludując należy wskazać, że w/w istotne braki w kontrolowanym postępowaniu, skutkowały uchyleniem decyzji organów obydwu instancji, przy czym uchylenie decyzji nie oznacza, że ponowne postępowanie ma się zakończyć wydaniem decyzji, która zawierać będzie takie parametry urbanistyczne o jakie wnioskuje inwestor. Jak już wskazano, parametry te mają wynikać z analizy urbanistycznej, która ma zostać sporządzona i uwzględniać przedstawione powyżej wytyczne i poglądy prawne, w tym w szczególności wyrażone w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 29 września 2016 r. sygn. akt II OSK 3192/14.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."a" i "c" p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej zwrot uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 500 zł., wynagrodzenia pełnomocnika w stawce podstawowej 480 zł. i opłaty od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.