Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1431/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2014 poz 600
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1431/14

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] Starosta [...] skierował G. P. na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kategorii B.

Orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia 10 lutego 2014 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy [...] stwierdził u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B. Istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami ww. kategorii potwierdził Instytut [...] orzeczeniem nr [...] z dnia 24 kwietnia 2014 r.

Wobec powyższych ustaleń, decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 600, ze zm.), Starosta cofnął G. P. uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii B.

We wniesionym odwołaniu G. P. zarzucił wydanie spornej decyzji w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny sprawy. Orzeczenie lekarskie Instytutu [...], zostało przez niego zakwestionowane, a zatem jako nieposiadające waloru ostateczności nie powinno stanowić podstawy do cofnięcia posiadanych przez niego uprawnień. Niezależnie od powyższego odwołujący zakwestionował nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż jego zdaniem Starosta w uzasadnieniu decyzji nie wskazał na żadne okoliczności uzasadniające zastosowanie tej instytucji

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu podało, że decyzja o cofnięciu uprawnień, o której mowa w art. 103 ustawy o kierujących pojazdami, nie ma charakteru uznaniowego, a stwierdzenie prawomocnym orzeczeniem lekarskim istnienia przeciwwskazań zdrowotnych obliguje organy do cofnięcia kierującemu posiadanych przez niego uprawnień. W przedmiotowej sprawie orzeczenia lekarskie w sposób nie budzący wątpliwości stwierdzają istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami po stronie odwołującego, a zatem jako dokumenty urzędowe wiążą organy administracji. Wobec powyższego Starosta był zobowiązany do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień, zaś przyczyna cofnięcia uprawnień tj. stan zdrowia kierowcy, w pełni uzasadniał nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, G. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...].

Powtarzając argumentację wywiedzioną we wniesionym wcześniej odwołaniu podał, że "skutecznie zaskarżył" wydane w sprawie orzeczenia lekarskie, nie precyzując jednakże do jakiego organu. Zakwestionował również sam fakt skierowania go na badania lekarskie w celu ustalenia braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami, gdyż w jego sprawie nie zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 122 i art. 123 ustawy Prawo o ruchu drogowym, obligujące do skierowania go na takie badania, zakwestionował też sam sposób przeprowadzenia badań lekarskich, brak dodatkowych analiz i konsultacji oraz kwalifikacje badających go lekarzy.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje tylko wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a –c P.p.s.a. W sytuacji zaś występowania przesłanek przewidzianych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, Sąd stwierdza nieważność takiej decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził tego rodzaju wad i naruszeń, co skutkowało oddaleniem skargi.

Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 600, ze zm.), który nakazuje staroście wydanie decyzji administracyjnej o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

W rozpoznawanej sprawie skarżący został skierowany na badania lekarskie decyzją Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 ppkt b) ustawy o kierujących pojazdami, w związku z otrzymaną informacją od Lekarza z SP ZOZ [...] o konieczności dokonania oceny predyspozycji zdrowotnych do kierowania pojazdami w oparciu o rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 133). Ten akt wykonawczy - wydany na podstawie art. 123 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137) – obowiązywał w dacie wydania ww. decyzji o skierowaniu na badania, zachował bowiem moc obowiązującą pod rządem ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z art. 137 tej ustawy. Rozporządzenie to określa szczegółowe warunki i tryb kierowania na badania, ich przeprowadzania oraz wydawania orzeczeń lekarskich stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, a także zakres badań lekarskich.

Rozporządzenie to zostało z dniem 20 lipca 2014 r. zastąpione nowym rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców ( Dz. U. z 2014 r., poz. 949), jednakże zgodnie z jego § 14 postępowania w sprawie wydania orzeczenia lekarskiego wszczęte, a niezakończone przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, przeprowadza się na podstawie dotychczasowych przepisów(ust. 1). Orzeczenia lekarskie wydane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia zachowują ważność przez okres, na jaki zostały wydane (ust. 2).

W niniejszej sprawie skarżący poddał się takiemu badaniu w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy [...] w dniu 10 lutego 24 r. i orzeczeniem lekarskim nr [...] wydający je lekarz stwierdził istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B i wyznaczył datę ponownego badania na 31.07.2015 r Skarżący skorzystał z trybu odwoławczego określonego w § 12 ww. rozporządzenia, w wyniku którego uprawnieni lekarze z Instytutu [...] wydali w dniu 24 kwietnia 2014 r. orzeczenie nr [...] stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B.

Orzeczenia te były podstawą do wydania w niniejszej sprawie decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, wobec jednoznacznego brzmienia art. 103 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy o kierujących pojazdami powołanego wcześniej. Decyzja wydawana w oparciu o ten przepis ma charakter związany, co oznacza, że wystąpienie wskazanej w tym przepisie okoliczności obliguje organ do wydania decyzji o określonej treści.

Należy podkreślić, że ostateczne orzeczenia lekarskie wydane w oparciu o wymienione rozporządzenie z 7.01.2004 r. nie podlegają merytorycznej weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. Kontrola merytoryczna (pod względem medycznym) orzeczenia lekarskiego, z woli ustawodawcy możliwa jest wyłącznie w ramach postępowania odwoławczego prowadzonego przez uprawnione jednostki orzecznicze wymienione w § 12 ww. rozporządzenia. Z takiego trybu skarżący skorzystał w niniejszej sprawie, a jego odwołanie rozpoznawała jednostka wskazana w § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia – Instytut [...].

Zgodnie z § 13 ust. 1 uprawniony lekarz podmiotu odwoławczego wydaje orzeczenie lekarskie w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania odwołania na podstawie:

1) wyników przeprowadzonego przez siebie badania lekarskiego, o którym mowa w § 3 i § 4 ust. 1 i 2;

2) wyników badań specjalistycznych i pomocniczych, których wykonanie lekarz ten uzna za niezbędne;

3) dokumentacji medycznej, o której mowa w § 12 ust. 4.

Orzeczenie lekarskie podmiotu odwoławczego jest ostateczne, o czym stanowi wyraźnie § 13 ust. 2 rozporządzenia, a zatem argumenty skargi dotyczące braku waloru ostateczności orzeczenia Instytutu [...] nie mogły odnieść zamierzonego rezultatu.

Biorąc pod uwagę przytoczone okoliczności Sąd uznał, że postępowanie administracyjne w kontrolowanej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo, a zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w sposób określony w art. 145 § 1 P.p.s.a.

Z tych względów, w oparciu o art. 151 P.p.s.a Sąd skargę oddalił.