Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2049/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Lasy
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Burmistrza Gminy K. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi Burmistrza Gminy K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi


UZASADNIENIE

W dniu 7 stycznia 2010r. Burmistrz Gminy K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi Burmistrza Gminy K. złożonej na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] października 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję własną z [...] sierpnia 2009 r., mocą której nie wyrażono zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze 23,9763 ha gruntów rolnych klas I – III, położonych na terenie sołectwa K., gmina K.

W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż uiszczenie przedmiotowego wpisu w terminie było niemożliwe ze względu na trudności organizacyjne, w tym złą dekretację zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, wprowadzeniem w dniu 24 grudnia 2009 r. dnia wolnego od pracy w Urzędzie, czasem Świąt Bożego Narodzenia oraz powszechnymi urlopami wśród pracowników w okresie między Świętami Bożego Narodzenia a Nowym Rokiem. Skarżący wskazał ponadto, iż dokonanie płatności przez tak specyficzny podmiot jakim jest gmina wymaga współpracy kilku wydziałów począwszy od kancelarii przez Biuro Prawne i Wydział Architektury, a skończywszy na Skarbniku Gminy, który przygotowuje przelewy. Do wniosku o przywrócenie terminu załączono dowód uiszczenia wpisu od skargi z 5 stycznia 2010 r.

Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonania, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, w przeciwnym razie uchybiony termin nie może zostać przywrócony.

W niniejszej sprawie skarżący wniosek o przywrócenie terminu złożył z zachowaniem terminu określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a., dopełniając jednocześnie czynności, której nie dokonał w terminie, tj. uiścił należny od skargi wpis sądowy. Jednakże – w ocenie Sądu – skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.

Strona uchybiająca terminowi musi uprawdopodobnić, że pomimo swej należytej staranności nie mogła, z uwagi na niezależną od niej przeszkodę, dokonać w terminie danej czynności w postępowaniu. Zatem konieczną przesłanką przywrócenia terminu jest kryterium braku winy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, z powodu której uchybiła terminowi, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Natomiast w razie, gdy ustalone przez sąd okoliczności uchybienia świadczą o zachowaniu się strony, noszącym znamiona winy – w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także polegającej na niedbalstwie - sąd nie może dokonać przywrócenia uchybionego terminu, zaś czynność procesowa podjęta przez stronę po jego upływie pozostaje bezskuteczna (post. SN z 29.10.1999r., sygn. akt I CKN 556/98, publ. Lex nr 50702). Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (postanowienie Sądu Najwyższego z 6 października 1998r., sygn. akt II CKN 8/98, publ. LEX nr 50679). Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest zatem uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 1999r., Sygn. akt IV SA 1656/97). Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wykaże, iż niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu.

Sąd - mając na względzie powyższe wywody – stanął na stanowisku, iż wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi nie zawiera danych wskazujących na brak zawinienia strony w niedochowaniu terminu. Jak już wykazano przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wówczas, gdy strona wykaże, iż przy zachowaniu wszelkiej staranności nie mogła danej czynności dokonać w terminie. Okoliczności takich w żadnym wypadku – zdaniem Sądu - nie mogą stanowić "trudności organizacyjne" Urzędu Miasta i Gminy K., na które powołuje się wnioskodawca, niewłaściwa dekretacja wezwania do uiszczania wpisu sądowego dokonana przez pracownika tego Urzędu, dzień wolny od pracy w Urzędzie (24 grudnia 2009r.) czy "przerwa świąteczna" w sytuacji, gdy siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upływał dopiero w dniu 30 grudnia 2009r., wreszcie i powszechne urlopy pracownicze w okresie między świętami Bożego Narodzenia a Nowym Rokiem. W ocenie Sądu wszystkie wykazane przez skarżącego przeszkody, które jego zdaniem uniemożliwiły mu uiszczenie wpisu w terminie, nie są przeszkodami od skarżącego niezależnymi. Skarżący, bowiem to jako zwierzchnik Urzędu, miał wpływ na ich zaistnienie. Bez wątpienia do skarżącego należy zapewnienie ciągłości funkcjonowania w podległej mu jednostce samorządu terytorialnego, aby ta w każdym powszednim (roboczym) dniu roku funkcjonowała w sposób prawidłowy, nie dopuszczając na przykład do sytuacji uniemożliwiającej wykonanie przelewu w niezbędnym terminie. Każdy z wydziałów Urzędu powinien mieć zawsze zapewnioną taką obsługę kadrową, która w każdym czasie będzie władna do dokonania niezbędnej czynności należącej do właściwości danego wydziału. Również błędne zadekretowanie przesyłki przez pracownika Urzędu, w żadnej mierze nie świadczy o braku winy w uchybieniu terminu, ale o niedochowaniu należytej staranności przez osobę pracującą w podległej skarżącemu jednostce, posiadającą w zakresie swoich obowiązków wykonywanie takich czynności. Z treści wniosku także wynika, iż skarżący nie podjął żadnych działań mających na celu dochowanie terminu.

Reasumując Sąd uznał, iż uchybienie terminu przez skarżącego Burmistrza Miasta i Gminy K. spowodowane było niezachowaniem szczególnej staranności wymaganej dla dokonania czynności procesowej, jaką winna wykazać stron należycie dbająca o własne interesy, czyli na zachowaniu noszącym znamiona winy, a w konsekwencji braku zaistnienia przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi.

W tym stanie rzeczy - na mocy art. 86 § 1 P.p.s.a. – należało postanowić jak w sentencji.