Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 886/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 70  par. 1,  art. 70  par. 6
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędziowie Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Marta Semiczek, Protokolant: Aleksandra Słomian, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą w D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej we W. na rzecz strony skarżącej "A" spółki z o.o. w D. kwotę 2.863,00 (dwa tysiące osiemset sześćdziesiąt trzy złote ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego we W. decyzją z dnia [...] r., nr [...] określił "A" Sp. z o. o. z siedzibą w D. (zwanej dalej spółka, skarżąca, strona) zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki [...] w kwocie 14.840,00 zł.

Podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 51 § 1, art. 53 § 1 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., zwanej dalej O.p.) oraz art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 80 ust. 3, art. 81 ust. 1, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29, poz. 257 ze zm., zwanej dalej u.p.a.), a także § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. nr 87, poz. 825 ze zm.) oraz art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. nr 3, poz. 11).

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w trakcie kontroli podatkowej przeprowadzonej przez Naczelnika Urzędu Celnego ustalono, że strona skarżąca nabyła w dniu 14 września 2007 r. (data wystawienia faktury) na terenie B. samochód marki [...] DC 4 x 4 DCI 171 EX+ AT+ IT, nr nadwozia [...] , rok produkcji 2007, pojemność silnika 2488 cm³ za kwotę 28.885 euro.

W wyniku postępowania podatkowego organ pierwszej instancji uznał, że strona dokonała wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, a czynność ta podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Organ podatkowy wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29, poz. 257 ze zm., zwanej dalej u.p.a.), do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN), zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 7 września 1987 r., str. 1, z późn. zm.: Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.). W załączniku nr 1 do u.p.a. – wykaz wyrobów akcyzowych w poz. 59 ujęto samochody osobowe jako pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż te objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi (kod CN 8703). Notą wyjaśniająca (Dz. Urz. UE C 2007.74.1), przyjętą zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87, wprowadzono zmiany do Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich i uszczegółowiono pojęcie pojazdów wielofunkcyjnych, czyli pojazdów mechanicznych, które mogą przewozić zarówno osoby, jak i towary. Do pojazdów wielofunkcyjnych zalicza się pojazdy typu pick-up. Ten typ pojazdu posiada zazwyczaj więcej niż jeden rząd siedzeń i tworzą go dwie oddzielne przestrzenie, mianowicie zamknięta kabina do przewozu osób i otwarta lub zakryta powierzchnia do transportu towarów. Takie pojazdy mają być klasyfikowane do pozycji 8704, jeżeli maksymalna wewnętrzna długość podłogi powierzchni do transportu towarów jest większa niż 50 % długości rozstawu osi pojazdu lub, jeżeli posiadają one więcej niż dwie osie.

Według organu podatkowego samochód nabyty przez podatnika posiada wszystkie cechy przewidziane dla pojazdów, objętych pozycją CN 8703, co ustalono na podstawie opisu przedmiotowego samochodu oraz materiałów przekazanych przez stronę i stwierdzono, że samochód posiada 5 miejsc siedzących oraz komfortowe wyposażenie samochodu z bardzo dobrym wykończeniem wnętrza. Długość części ładunkowej wynosi 155 cm, natomiast rozstaw osi wynosi 320 cm.

Organ podatkowy pierwszej instancji ustalił podstawę opodatkowania w wysokości 109.118,00 zł (28.855 euro według kursu z dnia 14 września 2007 r. – 3,7816 zł) i określił podatek w wysokości 14.840,00 zł według stawki 13,6 %.

Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją z dnia [...] r., nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p., po rozpatrzeniu odwołania "A" spółki z o.o. z siedzibą w D., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia [...]r. nr [...].

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytoczył treść art. 75 ust. 1 i 3, art. 80 ust. 1, art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 80 ust. 3 pkt 3, art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 u.p.a. Wskazał, że w myśl art. 3 ust. 2 u.p.a., do celów poboru akcyzy stosuję się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN), zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z dnia 7 września 1987 r., str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm. - dalej: rozporządzenie w sprawie nomenklatury taryfowej). Zaznaczył, że art. 81 ust. 1 u.p.a. ogranicza stosowanie ustawy - Prawo o ruchu drogowym, na gruncie spraw z zakresu opodatkowania podatkiem akcyzowym wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, jedynie do kwestii oceny, czy sporny pojazd został zarejestrowany w kraju. Stąd też wszelkie dokumenty wystawione w związku z dopuszczeniem pojazdu do ruchu, takie jak świadectwo homologacji, czy też badania techniczne, nie mogą - według organu - być dowodami przesądzającymi o przeznaczeniu pojazdu. Podkreślił organ, że aby dany samochód podlegał opodatkowaniu podatkiem akcyzowym musi spełniać kryteria wskazane w przepisach podatkowych - pozycji 59 załącznika nr 1 do u.p.a.

Dalej organ odwoławczy podał, że zarówno z treści pozycji 59 załącznika nr 1 do u.p.a., jak i z treści kodu CN 8703 wynika, że kryterium wyróżniającym pojazdów jest ich przeznaczenie zasadniczo do przewozu osób. Zauważył, że klasyfikacja towarów podlega warunkom określonym w Ogólnych Regułach Interpretacji Nomenklatury Scalonej, zawartych w Taryfie Celnej, z zastrzeżeniem, że reguły tam określone stosuje się w kolejności ich występowania. Dodał, że przystępując do klasyfikacji organy podatkowe winny stosować się do reguły 1 - Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Wskazuje ona, że dla celów prawnych klasyfikacje towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag oraz z dalszymi regułami. Oznacza to, według organu, że kolejne reguły mogą być stosowane tylko wtedy, gdy taryfikacja nie jest możliwa w oparciu o brzmienie pozycji i uwag do sekcji lub działów. Zatem, zadaniem organów podatkowych jest dokonanie klasyfikacji taryfowej oraz statystycznej pojazdu. Ustalenia w tym zakresie winny być poddane wskazanym wyżej regułom, wśród których najistotniejsze jest przesądzenie o kryterium związanym z przeznaczeniem pojazdu. Tak, więc, główne kryterium klasyfikacji pojazdów w ramach pozycji CN 8703 oparte jest na zasadniczym ich przeznaczeniu do przewozu osób, co znajduje, zdaniem organu, odzwierciedlenie także w orzecznictwie sądowym. Klasyfikacja sprowadzonego pojazdu do kategorii samochodów osobowych z pozycji CN 8703 musi być, zatem poprzedzona ustaleniami, że główną funkcją użytkową samochodu jest przewóz osób.

Organ zaznaczył, że pomocnicze znaczenie w tym zakresie mają wyjaśnienia do Taryfy Celnej, zawarte w załączniku do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. (M.P. nr 86, poz. 880), które posługują się oznaczeniem kodu CN i w sposób opisowy wskazują kryteria i cechy pozwalające dokonać rozróżnienia towarów, celem ich prawidłowego zakwalifikowania do kodu CN. Wskazał, że w pozycji CN 8703 określenie samochody osobowo - towarowe oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej dziewięciu osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Ponadto przyjmuje się, że decydujące znaczenie dla kwalifikowania pojazdów wielozadaniowych do tej pozycji mają cechy pojazdu, które potwierdzają, że są to pojazdy przeznaczone raczej do przewozu osób niż do transportu towarów i podają szereg cech świadczących o charakterze pojazdu. Zauważył organ, że zgodnie ze zmianą do Not Wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej z 31 marca 2007 r., opublikowaną Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C74/01, pozycja CN 8703 obejmuje także pojazdy wielofunkcyjne typu pickup. Pojazdy tego typu mają być jednak kwalifikowane do pozycji CN 8704, jeżeli maksymalna wewnętrzna długość podłogi do transportu towarów jest większa niż 50 % długości rozstawu osi pojazdu lub jeżeli posiadają one więcej niż dwie osie.

Według organu odwoławczego, nabyty przez spółkę wewnątrzwspólnotowo i sporny w sprawie samochód posiadał wszystkie cechy przewidziane dla pojazdów objętych pozycją CN 8703. Organ zaznaczył, że celem ustalenia cech samochodu Nissan Nawara przyjął dane techniczne przedstawione przez stronę w toku kontroli, w których wskazano, że długość części ładunkowej wynosi 155 cm, zaś rozstaw osi wynosi 320 cm i jest mniejsza od połowy długości rozstawu osi (160 cm). Całość obiektywnych właściwości pojazdu oraz jego ogólny wygląd wskazują na jego wykorzystanie jako pojazdu zasadniczo przeznaczonego do przewozu osób.

Dalej organ podniósł, że zgodnie z Notami wyjaśniającymi do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich, do kodu CN 8703 zaliczyć należy pojazd typu pickup posiadające zazwyczaj więcej niż jeden rząd siedzeń oraz zbudowane z dwóch oddzielnych przestrzeni, czyli zamkniętej kabiny do przewozu osób i otwartej lub zakrytej powierzchni do transportu towarów. Ten warunek jest spełniony. Przedmiotowy pojazd posiada dwie oddzielne przestrzenie: kabinę z dwoma rzędami siedzeń oraz zakrytą powierzchnię do transportu towarów.

Organ wskazał, że zgodnie z Notami wyjaśniającymi do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich, spełniający w/w warunki pojazd typu pickup należy zaliczyć do kodu CN 8703 wówczas, gdy maksymalna wewnętrzna długość podłogi powierzchni do transportu towarów jest mniejsza niż 50% długości rozstawu osi, co w niniejszej sprawie miało miejsce oraz stwierdził, że całość obiektywnych właściwości i ogólny wygląd pojazdu wskazują na jego wykorzystanie, jako pojazdu zasadniczo przeznaczonego do przewozu osób.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, organu organ podatkowy stwierdził, że świadectwo homologacji, czy też badanie techniczne nie mogą być dowodami przesądzającymi o przeznaczeniu pojazdu. Homologacja stwierdza zgodność pojazdu, co do przypisanej mu funkcji, budowy itp., a badanie techniczne potwierdza sprawność techniczną pojazdu – zgodnie z wymogami ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 98, poz.602 ze zm.).

Odnosząc się do zarzuty braku powtórnego zapytania przez organ pierwszej instancji do "B". Sp. o.o. czy pojazd objęty postępowaniem został wyprodukowany, jako samochód osobowy czy ciężarowy, organ odwoławczy wyjaśnił, że uzyskanie tej informacji nie miało zasadniczego znaczenia w sprawie, bowiem świadectwo homologacji nie decyduje o klasyfikacji samochodu dla celów podatku akcyzowego.

Za chybiony organ odwoławczy uznał także zarzut nieuwzględnienia przy ocenie przeznaczenia samochodu jego ładowności, gdyż ładowność nabytego przez Spółkę samochodu jako kryterium klasyfikacji pojazdu w dacie nabycia przez Spółkę samochodu nie obowiązywało.

Za bezzasadny organ odwoławczy uznał też wniosek Spółki o wystąpienie przez organ podatkowy do Urzędu Statystycznego w Łodzi o udzielenie informacji w zakresie stosowania Nomenklatury Scalonej odnośnie klasyfikacji nabytego przez Spółkę samochodu, gdyż organ podatkowy uprawniony jest do samodzielnego dokonania klasyfikacji statystycznych wyrobów.

Odnosząc się do wniosku strony zawartego w pismach z dnia 3 stycznia 2013 r. oraz z dnia 22 stycznia 2013 r. dotyczącego umorzenia postępowania w sprawie wobec przedawnienia zobowiązania podatkowego określonego decyzją organu pierwszej instancji uznał zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego za nieuzasadniony. Stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte w dniu 10 grudnia 2012 r. postępowanie karno – skarbowe, o którym strona została powiadomiona w dniu 14 grudnia 2012 r., w związku z czym bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu, zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Wskazał, że wezwanie do stawiennictwa się w siedzibie Urzędu Celnego z dnia 10 grudnia 2012 r. w charakterze podejrzanego w sprawie karnej skarbowej Prezesa spółki z o.o. "A" K. N. (według KRS jedynego członka zarządu) co do zasady wypełnia znamiona powiadomienia podatnika o wszczęciu postępowania karnego skarbowego w sytuacji gdy podatnikiem jest osoba prawna. W powiadomieniu tym wskazano z jakiego powodu (jakich nieprawidłowości – z podaniem numerów wszczętych postępowań podatkowych) w stosunku do firmy "A" toczyć się będzie postępowanie karno – skarbowe. Odnosząc się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11 organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego było historyczne brzmienie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., który obowiązywał w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 31 sierpnia 2005 r., natomiast w sprawie przepis ten miał zastosowanie, ale w brzmieniu obowiązującym po 1 września 2005 r., gdyż zobowiązanie podatkowe w przedmiotowej sprawie obejmuje zaległość za wrzesień 2007 r. i domniemanie jego zgodności z Konstytucją RP nie zostało obalone. W tej mierze organ powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 października 2012 r., sygn. akt I SA/Po 550/12. Oznacza to, że rozważania spółki, czy została ona poinformowana o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia nie mają znaczenia dla niniejszej sprawy, albowiem zgodnie z obowiązującym brzmieniem art. 70 § 6 O.p. bieg terminu przedawnienia został zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe.

Organ odwoławczy stwierdził również, że stan faktyczny sprawy został ustalony w prawidłowy sposób, rozpoznano cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, a przy jego ocenie nie naruszono granic swobodnej oceny dowodów, jak również prawidłowo zastosowano obowiązujące przepisy prawa.

Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła "A" Sp. z o.o. z siedzibą w D. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w maksymalnej wysokości.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie prawa, a w szczególności:

1) art. 70 § 6 pkt 1 O.p. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w warunkach przedawnienia zobowiązania podatkowego;

2) art. 180, art. 187 § 1, art. 192, art. 122 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin i w konsekwencji nieustalenie cech fizycznych przedmiotowego pojazdu, jego proporcji oraz ładowności;

3) art. 2 pkt 1 u.p.a. w związku z poz. 59 załącznika do u.p.a., poprzez błędną wykładnię zawartego w treści poz. 59 ww. załącznika, jak również, w treści pozycji CN 8703 wyrażenia "przeznaczone zasadniczo do przewozu osób" i w efekcie uznanie, że przedmiotowy samochód ma zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób (a nie do przewozu towarów), w związku z czym stanowi wyrób akcyzowy;

4) art. 2 pkt 1 u.p.a. w związku z poz. 59 załącznika nr 1 do u.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, prowadzące do uznania, że przedmiotowy samochód stanowi wyrób akcyzowy, tzn. jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, co jest kluczowym kryterium z punktu widzenia możliwości zaklasyfikowania do CN 8703;

5) rozporządzenia Rady nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie reguł 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, skutkujące zaliczeniem samochodu [...] do pozycji CN 8703, przy jednoczesnym nieuwzględnieniu argumentu o zasadniczym przeznaczeniu tego typu do przewozu towarów;

6) art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. O.p. oraz art. 2 pkt 1 u.p.a. a także poz. 59 załącznika nr 1 do u.p.a. oraz art. 80 ust. 3 pkt 3 u.p.a. przez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, polegające na pominięciu rodzaju zawieszenia pojazdu, wyposażenie w silnik diesla o niskim spalaniu, możliwości efektywnego wykorzystania całości przestrzeni ładunkowej przy otwartej burcie oraz ładowności pojazdu, w konsekwencji, uznanie pojazdu za przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, podczas gdy doświadczenie życiowe i wskazania wiedzy fachowej prowadzą do wniosku, że cechy pojazdu świadczą o zasadniczym jego przeznaczaniu do przewozu towarów;

7) art. 121 § 1, art. 122 w związku z art. 187 § 1 i art. 180 § 1 O.p., przez zaniechanie przeprowadzenia dowodu na okoliczność zamierzonego przez producenta fabrycznego przeznaczenia pojazdu i zaniechanie zwrócenia się do właściwego podmiotu z zapytaniem o fabryczne przeznaczenie pojazdu;

8) art. 121 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., przez pominięcie w uzasadnieniu decyzji argumentów podnoszonych przez stronę i sporządzenie nieprzekonującego stronę uzasadnienia decyzji;

9) art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O. p. oraz art. 2 pkt 1 u.p.a. i poz. 59 załącznika nr 1 do u.p.a., poprzez zaniechanie ustalenia maksymalnej dopuszczalnej ładowności pojazdu, podczas gdy kryterium ładowności powinno przesądzać o jego klasyfikacji towarowej, a tym samym, okoliczność ta mogła mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy;

10) art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. oraz art. 2 pkt 1 u.p.a., a także poz. 59 załącznika nr 1 do tej ustawy w świetle noty wyjaśniającej CN do pozycji 8703, poprzez błędne ustalenie wewnętrznej przestrzeni ładunkowej pojazdu, z pominięciem długości jego tylnej burty, która zgodnie z zamierzeniem producenta posiada cechy fizyczne przemawiające za uznaniem, że rozłożona burta stanowi część przestrzeni ładunkowej pojazdu;

11) art. 122, art. 123 O.p., art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na okoliczności proporcji przedmiotowego pojazdu ustalonej przez organ drugiej instancji z urzędu na podstawie danych pochodzących ze strony internetowej www.autocentrum.pl, podczas gdy fakt ten nie został zakomunikowany stronie i nie miała ona sposobności się do niego wypowiedzieć, w związku z czym ustalonej w ten sposób okoliczności proporcji przedmiotowego pojazdu nie można uznać za udowodnioną;

12) art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. oraz art. 2 pkt 1 u.p.a., a także poz. 59 załącznika nr 1 do u.p.a. w związku z motywem trzecim i art. 1 ust. 2 lit. a oraz art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, a także w świetle przedmowy do not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej przez zastosowanie not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej i nadanie im nadrzędnej mocy nad notami wyjaśniającymi do Systemu Zintegrowanego;

13) art. 2 pkt 1 u.p.a. oraz poz. 59 załącznika nr 1 do u.p.a., a także art. 3 ust. 1 i ust. 2 u.p.a. oraz art. 90 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej poprzez określenie zobowiązania w podatku akcyzowym z naruszeniem zakazu dyskryminacji podatkowej;

14) art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. oraz art. 2 pkt 1 u.p.a. i poz. 59 załącznika nr 1 do u.p.a., a także art. 3 ust. 2 i 3 u.p.a. oraz art. 25 ust. 1 pkt 6, art. 25 ust. 2 oraz art. 40 ust. 1 ustawy o statystyce publicznej przez dokonanie samodzielnej klasyfikacji pojazdu w sposób odmienny od klasyfikacji dokonywanej przez uprawniony organ;

15) art. 127 O.p. poprzez ograniczenie postępowania odwoławczego jedynie do rozpatrzenia zarzutów odwołania i w konsekwencji zaniechanie ponownego rozpatrzenia sprawy, prowadzące do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego;

16) art. 188 w zw. z art. 180 §1 oraz art. 197 § 1 O.p. przez nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez stronę dowodów a dotyczących okoliczności istotnych w sprawie;

17) art. 200a § 1 pkt 2 w zw. z § 3 przez wydanie postanowienia o odmowie przeprowadzenia rozprawy, mimo że zachodziły ku temu przesłanki przewidziane w ustawie;

18) art. 165 § 2 w zw. z art. 207 § 1 i § 2 O.p. przez wydanie zaskarżonej decyzji mimo braku wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie.

Skarżąca wniosła także o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego celem ustalenia czy art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) (art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejska) dopuszcza wprowadzenie przez Państwo Członkowskie rozwiązania uregulowanego w art. 2 pkt 1 oraz art. 3 ust. 1 i 2 u.pa. w zw. z poz. 59 załącznika nr 1 do u.p.a, zgodnie z którym dla opodatkowania podatkiem akcyzowym tego samego wyrobu – samochodu osobowego – w obrocie krajowym i wewnątrzwspólnotowym stosuje się odmienne układy klasyfikacyjne, zawierające odmienne definicje tego wyrobu, co powoduje, że handel wewnątrzwspólnotowy tymi samymi wyrobami podlega akcyzie a handel krajowy nie podlega.

W uzasadnieniu skargi zarzuciła, że organ drugiej instancji wydając zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w warunkach przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego wysokość została określona w tej decyzji. Wskazała, że termin płatności podatku akcyzowego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji upłynął w 2007 r., w związku z czym z dniem 31 grudnia 2012 r. doszło do przedawnienia tego zobowiązania. Jednocześnie do dnia upływu terminu przedawnienia nie nastąpiły żadne zdarzenia, które skutkowałyby przerwaniem lub zawieszeniem biegu tego terminu. Zarzuciła, że wezwanie na które wskazał organ w zaskarżonej decyzji, nie zostało skierowane do skarżącej, lecz do osoby fizycznej K. N. Zobowiązanym jest natomiast spółka, a nie K. N., co oznacza że spółka nie została poinformowana o wszczęciu jakiegokolwiek postępowania. Ponadto w treści wezwania skierowanego do K. N. nie określono przedmiotu postępowania, nie wskazano zobowiązań podatkowych, których to postępowanie miało dotyczyć oraz nie wskazano osoby podatnika, który miał nie odprowadzić należnego podatku.

Dalej zarzuciła, że organ podatkowy nie zbadał w pierwszej kolejności, czy samochód przeznaczony jest zasadniczo do przewozu osób, a od razu posłużył się kryteriami określonymi w notach wyjaśniających, tj. wyposażeniem pojazdu oraz danymi technicznymi. Jedynym, zdaniem strony, kryterium ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu jest kryterium funkcjonalności, zaś treść not wyjaśniających stanowi potwierdzenie prawidłowości klasyfikacji. Zabudowa kabiny w sposób typowy dla samochodów osobowych przesądza wyłącznie o osobowym charakterze samej tylko kabiny pasażerskiej, a nie całego pojazdu. Wyposażenie pojazdu w żadnym stopniu nie determinuje przeznaczenia pojazdu. O towarowym przeznaczeniu pojazdu świadczy sposób zabudowy skrzyni ładunkowej, ponieważ pojazd posiada relingi na całej długości skrzyni ładunkowej oraz otwieranej tylnej burcie. Organ podatkowy nie zbadał też maksymalnej dopuszczalnej ładowności pojazdu i nie ustalił proporcji ładowności obu części samochodu, naruszając wyższe rangą noty HS. Pomocne przy ustalaniu przeznaczenia pojazdu jest badanie techniczne pojazdu, jego rejestracja oraz homologacja udzielona dla samochodu ciężarowego. Definiując pojęcie samochodu osobowego należy sięgnąć do przepisów prawa o ruchu drogowym jako mających charakter źródłowy. Wskazała, że sporny pojazd produkowany jest jako bliźniaczy model pojazdu osobowego przy wykorzystaniu tej samej platformie podłogowej. Organ podatkowy nie zwrócił się jednak do importera ("B". sp. z o.o. w W.) z zapytaniem o fabryczne przeznaczenie pojazdu. Według strony przestrzeń ładunkowa pojazdu winna być mierzona z uwzględnieniem długości otwieranej tylnej burty pojazdu. Poza tym zdaniem strony, przy dokonywaniu pomiarów organ podatkowy nieumiejętnie posługiwał się urządzeniem, a pomiary dokonywane były przy użyciu sprzętu o nieznanych cechach oraz niewiadomym pochodzeniu bez stosownego atestu. Konieczne jest więc ponowne przeprowadzenie oględzin i dokonanie pomiarów przy użyciu sprzętu posiadającego legalizację pierwotną. Strona zarzuciła też, że notom wyjaśniającym nie można przypisać charakteru normatywnego, w związku z czym nie są wiążące dla podmiotów gospodarczych i organów.

Do skargi skarżąca załączyła kserokopie wezwania z dnia 10 grudnia 2012 r. (k:36 akt sprawy sądowej).

Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazał, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego został zawieszony na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., w związku z wszczęciem w dniu 10 grudnia 2012 r. postępowania karnoskarbowego, o którym strona została powiadomiona w dniu 14 grudnia 2012 r. Organ wskazał, że powiadomienie o wszczęciu owego postępowania wynika z pisma z dnia 10 grudnia 2012 r., stanowiącego wezwanie Prezesa Spółki – K. N. do stawiennictwa w siedzibie Urzędu Celnego w charakterze podejrzanego. W ocenie organu, wezwanie to wypełnia, co do zasady znamiona powiadomienia podatnika o wszczęciu postępowania karnoskarbowego. Organ dodał także, w nawiązaniu do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie P 30/11, kwestionującego zgodność z Konstytucją RP przepisu art. 70 § 6 pkt 1 O.p., że orzeczenie to odnosi się do brzmienia tego przepisu obowiązującego w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 31 sierpnia 2005 r., a zatem nie ma on zastosowania w przedmiotowej sprawie, bowiem zobowiązanie podatkowe dotyczy roku 2007. Na poparcie swojego stanowiska powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 października 2012 r., sygn. akt I SA/Po 550/12.

W piśmie procesowym z dnia 20 czerwca 2013 r. strona skarżąca podtrzymała zarzuty skargi.

Na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie uwzględnił wniosku skarżącej o wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (k:74 akt sprawy sądowej).

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Z uwagi na to, że najdalej idącym zarzutem skargi jest zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego on też w pierwszej kolejności poddany został kontroli sądowej. Przedawnienie zobowiązania podatkowego powoduje bowiem, że organy podatkowe, reprezentujące Skarb Państwa, nie mogą skutecznie domagać się od podatnika wykonania zobowiązania podatkowego wobec budżetu państwa, a w rezultacie ich działania i rozstrzygnięcia w tej sprawie są bezprzedmiotowe.

W zakresie zarzutu przedawnienia odnoszącego się do spornego zobowiązania podatkowego istotną kwestią jest zagadnienie, czy w trakcie biegu terminu przedawnienia rozpoczynającego się dnia 1 stycznia 2008 r. doszło do zawieszenia biegu tego terminu, na co wskazuje organ w zaskarżonej decyzji z uwagi na wszczęcie w dniu 10 grudnia 2012 r. postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe oraz na doręczone skarżącej w dniu 14 grudnia 2012 r. wezwanie, czy też - jak twierdzi skarżąca spółka – w sprawie nie zaistniały zdarzenia skutkujące zawieszeniem tego terminu.

Kwestia ta ma istotne znaczenie dla oceny zasadności podniesionego zarzutu.

Jak bowiem wynika z art. 70 § 1 O.p. sporne zobowiązanie podatkowe - z braku zdarzeń skutkujących nierozpoczęciem biegu terminu (art. 70 § 2 O.p.), przerwaniem lub zawieszeniem (art. 70 § 3 i § 4, § 2 i § 6 O.p.) bądź wyłączeniem przedawnienia (art. 70 § 8 O.p.) - uległoby przedawnieniu po upływie 5 lat licząc od końca roku podatkowego, w którym upłynął termin płatności podatku, czyli w niniejszej sprawie z dniem 31 grudnia 2012 r. Tymczasem zaskarżona decyzja wydana została w dniu 26 marca 2013 r., to jest po upływie okresu przedawnienia.

Od dnia 1 września 2005 r., mocą art. 1 pkt 34 noweli z dnia 30 czerwca 2005 r., art. 70 § 6 pkt 1 O.p. otrzymał brzmienie "Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem: wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania".

Dokonując wykładni wymienionej regulacji należy mieć na względzie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie o sygn. akt P 30/11. Trybunał orzekł, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw, w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, wynikającą z art. 2 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu tym stwierdził również, że wyrok ten dotyczy art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. do 31 sierpnia 2005 r., nadanym ustawą z 12 września 2002 r. Jednak w punkcie 7 uzasadnienia zwrócił uwagę, że zakwestionowany przepis w obecnie obowiązującym brzmieniu również zawiera normę uznaną za niekonstytucyjną. Omawiany wyrok Trybunału Konstytucyjnego ogłoszony został w Dzienniku Ustaw 24 lipca 2012 r. pod pozycją 848.

Tym samym, nie może budzić wątpliwości, że stwierdzona przez Trybunał cecha niekonstytucyjności odnosi się także do art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 września 2005 r., a zatem również do stanu prawnego niniejszej sprawy. W konsekwencji, Sąd nie podziela poglądu zawartego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 października 2012 r., sygn. akt I SA/Po 550/12, jako poglądu odosobnionego w tym zakresie.

W uzasadnieniu przywołanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego wskazane zostało, że datą wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe jest data wydania postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia. Postanowienie to jest wydawane wówczas, gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego. W treści tego postanowienia określa się czyn będący przedmiotem postępowania oraz jego kwalifikację prawną, nie wskazuje się natomiast osoby podejrzanej o popełnienie tego czynu. Z dniem wydania postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe następuje zawieszenie biegu przedawnienia. Na tym etapie postępowanie karne skarbowe nie toczy się przeciwko określonej osobie, lecz dopiero zmierza do ustalenia podejrzanego. Podatnik nie jest zatem informowany o wszczęciu postępowania "w sprawie" i nie wie o zaistnieniu przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Przejście z fazy postępowania "w sprawie" do kolejnej fazy postępowania "przeciwko osobie" następuje z chwilą przedstawienia tej osobie zarzutów. Staje się ona wówczas stroną tego postępowania. Od razu należy również zaznaczyć, że postępowanie karnoskarbowe może zakończyć się na etapie postępowania "w sprawie", jeżeli nie będzie uzasadnionego podejrzenia, że przestępstwo (wykroczenie) skarbowe popełniła konkretna osoba. Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił następnie, że sądy administracyjne reprezentują w zasadzie jednolity pogląd, zgodnie z którym warunkiem zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, a zatem nie jest konieczne wszczęcie postępowania karnego skarbowego przeciwko osobie. Sąd konstytucyjny wskazał następnie, że podatnikowi wprawdzie nie przysługuje konstytucyjne prawo do przedawnienia, to jednak z uwagi na treść przepisów ordynacji podatkowej dotyczących instytucji przedawnienia ma on prawo oczekiwać, że upływ terminu przedawnienia spowoduje wygaśnięcie ewentualnych nieuregulowanych zobowiązań podatkowych. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia wydłuża ten termin o okres zawieszenia, a tym samym istotnie zmienia sytuację prawną i faktyczną podatnika. Powstaje wówczas stan niepewności co do sytuacji podatnika, który nie wie, czy jego zobowiązanie podatkowe wygasło. Zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i prawa wymaga, by podatnik nie tkwił w owym stanie niepewności przez czas bliżej nieokreślony. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem 5-letniego terminu przedawnienia wskazanego w art. 70 § 1 O.p. narusza wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadę ochrony zaufania do państwa i stanowionego przezeń prawa. Nie znaczy to, że - zdaniem Trybunału Konstytucyjnego - postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe powinno być jawne dla podatnika, a w szczególności, że powinien on być zawiadamiany o wszczęciu postępowania in rem. Byłoby to sprzeczne z zasadą tajności tej fazy postępowania przygotowawczego, która ma istotne znaczenie z punktu widzenia zasady prawdy materialnej. Gdyby bowiem podatnik wiedział, że w dotyczącej go sprawie toczy się postępowanie karne skarbowe, mógłby podjąć działania utrudniające lub uniemożliwiające zebranie niezbędnego materiału dowodowego. Naruszenie zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i prawa nie polega więc na tym, że podatnik nie jest informowany o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe. Co więcej, organy skarbowe w trakcie 5-letniego okresu przedawnienia mają prawo wszcząć i prowadzić postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, co skutkować będzie, zgodnie z zakwestionowanym przepisem, zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jednakże z chwilą upływu 5-letniego terminu przedawnienia podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego. Zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie. W gestii ustawodawcy pozostaje natomiast wybór instrumentów, które to zapewnią. Realizacja celów postępowania podatkowego musi jednak odbywać się bez naruszania zasady ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa.

Analizując treść art. 70 § 6 pkt 1 O.p., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r. w powiązaniu z przytoczonymi wyżej rozważaniami Trybunału Konstytucyjnego stwierdzić należy, że spełnieniem przesłanki zawieszającej jest wszczęcie każdego postępowania obejmującego takie działanie (zaniechanie) podatnika, które miało wpływ na przedawniające się zobowiązanie podatkowe. Czyli dla oceny wystąpienia przesłanki zawieszającej istotny jest faktyczny zakres prowadzonego postępowania i jego związek ze zobowiązaniem podatnika. Ponadto, dla skutecznego zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego poprzez wszczęcie postępowania karnoskarbowego konieczne jest poinformowanie o tym podatnika. Informacja ta musi być przy tym skierowana do samego podatnika, a nie jakiejkolwiek innej osoby lub podmiotu oraz zawierać w swojej treści wyraźne oświadczenie o wszczęciu postępowania karnoskarbowego w związku z niewykonywaniem przez podatnika konkretnego, oznaczonego zobowiązania podatkowego.

Nieprawidłowe jest zatem stanowisko organu zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że "(...) rozważania spółki, czy została ona poinformowana o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia nie mają znaczenia dla niniejszej sprawy, albowiem zgodnie z obowiązującym brzmieniem art. 70 § 6 O.p. bieg terminu przedawnienia został zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe".

W realiach niniejszej sprawy istotne jest zatem czy skarżąca została poinformowana o tym, że zobowiązanie podatkowe, którym jest obciążana nie uległo przedawnieniu na skutek zawieszenia jego biegu.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że o wszczętym w dniu 10 grudnia 2012 r. postępowaniu karno – skarbowe strona została powiadomiona w dniu 14 grudnia 2012 r., tj. w dniu doręczenia K. J. N. wezwania z dnia 10 grudnia 2012 r. do stawiennictwa w siedzibie Urzędu Celnego w charakterze podejrzanego w sprawie karnej skarbowej Prezesa spółki z o.o. "A" K. N. (według KRS jedynego członka zarządu). Organ odwoławczy stwierdził, że wezwanie to co do zasady wypełnia znamiona powiadomienia podatnika o wszczęciu postępowania karnego skarbowego w sytuacji gdy podatnikiem jest osoba prawna, w związku z czym bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu, zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

W ocenie Sądu, opisane wezwanie, nie daje podstaw do zaaprobowania zaprezentowanego przez organ odwoławczy stanowiska i przyjęcia, że w rozpoznawanej sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia z przyczyny określonej w art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

Na tle powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego stwierdzić, bowiem należy, że wspomniane wezwanie, chociaż doręczone przed upływem terminu przedawnienia spornego zobowiązania podatkowego, nie stanowi poinformowania strony skarżącej o prowadzonym postępowaniu karnoskarbowym i jednoczesnego postawienia jej zarzutów. W treści przedmiotowego wezwania z dnia 10 grudnia 2012 r. wskazano "Wzywa się Pana do osobistego stawiennictwa w dniu 28 grudnia 2012 r. o godz. 10.00 w siedzibie Urzędu Celnego we W. ul. [...] pokój nr 208 II piętro w charakterze podejrzanego w sprawie karnej skarbowej o przestępstwo skarbowe z art. 54 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 2 kks".

Stwierdzić należy, że wezwanie to w swojej treści nie zawiera informacji o zainicjowaniu postępowania karno – skarbowego w związku z konkretnym zobowiązaniem podatkowym, co do którego w konkretnej sprawie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Brak w nim jakichkolwiek danych pozwalających na jednoznaczne stwierdzenie, że pozostaje ono w związku z prowadzonym wobec skarżącej spółki postepowaniem karno – skarbowym dotyczącym konkretnego zobowiązania podatkowego (w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego za wrzesień 2007 r.). W wezwaniu tym brak jest przede wszystkim dokładnego określenia (opisu) zarzucanych czynów lub czynu. Zatem strona nie mogła się z tego wezwania dowiedzieć o jakie konkretnie przestępstwo skarbowe jest podejrzana. Samo podanie kwalifikacji prawnej czynu nie jest w tym zakresie wystarczające. Z treści wezwania nie wynika w jakikolwiek sposób, że dotyczy ono zobowiązań podatkowych "A" Sp. z o.o. z siedzibą w D.. Z wezwania nie wynika czy K. J. N. został wezwany do stawienia się jako osoba fizyczna, podejrzana o popełnienie przestępstwa skarbowego (wezwanie skierowano do osoby fizycznej, na jej adres zamieszkania), czy też jako osoba zarządzająca osobą prawną, która nie reguluje należności publicznoprawnych. Podkreślenia bowiem wymaga, że jeżeli przestępstwo skarbowe popełnia podatnik będący osobą prawną zastosowanie ma art. 9 § 3 k.k.s., w myśl którego za przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe odpowiada, jak sprawca, także ten, kto na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywania zajmuje się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi, osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, której odrębne przepisy przyznają zdolność prawną. Zacytowany przepis należy rozumieć w ten sposób, że prezes zarządu osoby prawnej, będącej spółką z o.o., jest tą osobą, która zajmuje się jej sprawami gospodarczymi w powyższym zakresie. Zaznaczyć bowiem należy, że w polskim systemie prawnym osoba prawna nie ponosi odpowiedzialności karnoskarbowej, gdyż odpowiedzialność taką można przypisać jedynie osobie fizycznej będącej określonym organem osoby prawnej albo pełniącej określoną funkcję w ramach osoby prawnej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2002 r., sygn. akt IV KK 164/02, POP 2004/6/131 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt. I SA/Wr 941/12, LEX nr 1248303). W konsekwencji, podmiotem postępowania karnoskarbowego, w sytuacji gdy podatnikiem na gruncie ustawy materialnej, jest osoba prawna, osobą tą nie może być spółka, jak sugeruje skarżąca.

Podsumowując stwierdzić należy, że w sprawie stosunku do skarżącej nie zaistniała okoliczność skutkująca zwieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego polegająca na poinformowaniu skarżącej przed upływem okresu przedawnienia (31 grudnia 2012 r.) o zaistnieniu okoliczności, o której mowa w art. 70 § 1 pkt 6 O.p. Skutkiem czego decyzja organu odwoławczego z dnia 26 marca 2013 r. została wydana w warunkach przedawnienia, tj. z naruszeniem art. 70 § 6 O.p.

Stwierdzenie powyższego naruszenia czyni bezprzedmiotowym odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi.

Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy oceni zasadność zgłoszonego przez skarżącą zarzutu przedawnienia, uwzględniając ocenę prawną dokonaną przez Sąd w powyższym uzasadnieniu oraz mając na uwadze treść art. 59 § 1 pkt 9 O.p. oraz art. 208 § 1 O.p.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 152 (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, zwanej dalej p.p.s.a.) orzekł jak w sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje uzasadnienie w przepisach art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1a w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.). Na zasądzone w pkt III wyroku od organu na rzecz skarżącej koszty postępowania składa się wpis sądowy w kwocie 446 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 2400 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17,00 zł.