Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2319/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant ref. staż. Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi W. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] listopada 2010 r. - zaskarżoną skargą przez W.S.A. z siedzibą w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] maja 2010 r. Decyzją tą organ pierwszej instancji ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i handlem w przyziemiu, z budynkiem ochrony, wjazdami na terenie inwestycji, z siecią i urządzeniami infrastruktury technicznej oraz elementami zagospodarowania terenu i garażem podziemnym na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i części działek [...],[...],[...] - w obrębie [...] oraz części działek [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] - w obrębie [...] przy ul. [...] i ul. [...] w W.

Uzasadniając zajęte stanowisko Kolegium wskazało, iż organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 59 ust. 1, art 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) - dalej w skrócie: u.p.z.p., rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) - zwane dalej: rozporządzeniem oraz art. 104 K.p.a. i zgodnie z powołanymi regulacjami prawnymi przeprowadził postępowanie. Decyzja odpowiada również materiałowi dowodowemu zgromadzonemu w sprawie.

W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, iż spełnione zostały łącznie przesłanki wymagane do wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Wyznaczono wokół działki budowlanej, której dotyczył wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w wyżej powołanym przepisie. Granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem, za front działki przyjęto szerokość działki przylegającą do ul. [...] zgodnie z § 2 ust. 5 rozporządzenia. Granice obszaru analizowanego obrazuje złącznik graficzny decyzji ustalającej warunki zabudowy w postaci mapy w skali 1:1000. W obszarze analizowanym znalazły się obiekty, które pozwoliły na określenie funkcji, gabarytów i parametrów dla planowanej inwestycji. Funkcja, która została określona we wniosku inwestora, stanowić będzie kontynuację występującej w obszarze funkcji mieszkaniowo - usługowej. Dalej charakterystyka urbanistyczna projektowanej inwestycji również pozwoliła na stwierdzenie, że zamierzenie spełnia zasadę dobrego sąsiedztwa. Wszystko to zdaniem Kolegium pozwala na realizację planowanego zamierzenia zgodnie z warunkami określanymi w decyzji oraz po spełnieniu wymogów wynikających z przepisów prawa budowlanego na etapie postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę.

Organ odwoławczy zarzut strony odwołującej się dotyczący braku odpowiednich klauzul na mapach będących załącznikami do decyzji uznał za bezzasadny. W kontekście tym wskazał, iż pierwszym elementem, na który należy zwrócić uwagę jest kompletność wniosku inwestora wszczynającego postępowanie w celu ustalenia warunków zabudowy. Analiza akt sprawy wskazuje bowiem, że załączona przez inwestora mapa spełnia wymagania art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Zaś w toku postępowania opracowana została analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Z załączonej do analizy mapy również wynika, że spełnia ona wymagania określone w art. 52 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 9 ust. 3 rozporządzenia.

Z kolei odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, Kolegium wskazało, że art. 54 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. wymaga uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi, w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. W przedmiotowej sprawie uzgodnienia te zostały przedstawione przed wydaniem decyzji pierwszej instancji i szczegółowo w niej określone. Zarządcy dróg, tak ul. [...] jak i ul. [...], wyraźnie zaznaczyli w uzgodnieniach, że budynek należy sytuować w odległości określonej w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

W. S.A. w skardze wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] listopada 2010r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta W. z [...] maja 2010 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia sprawy;

2) § 3 ust. 2 oraz § 9 ust. 3 rozporządzenia w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez załączenie do zaskarżonej decyzji kopii map nieopatrzonych klauzulą o przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego;

3) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przez niewskazanie, które z wymienionych działek znajdujących się na obszarze analizy stanowią działki niezbędne do ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu; przez ustalenie zabudowy VII, VIII, X - kondygnacyjnej na działce objętej wnioskiem, bez odniesienia się do niskiej zabudowy działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji i problemu istotnego ograniczenia dopływu światła do znajdujących się tam budynków;

4) art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych przez ustalenie nieprzekraczalnej linii zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem w odległości 5 metrów od projektowanej linii rozgraniczającej ul. [...], podczas gdy minimalna odległość obiektów budowlanych przy drogach gminnych w terenie zabudowanym powinna wynosić 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni;

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. - w odpowiedzi na skargę - wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uczestnik postępowania M. S.A. z siedzibą w W. w piśmie procesowym z 10 marca 2011 r. wniósł o oddalenie skargi, bowiem zdaniem uczestnika zarzuty skargi są niezasadne.

Na rozprawie, która odbyła się w dniu 29 kwietnia 2011 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymała zarzuty skargi. Zaś w załączniku do protokołu rozprawy podniosła, iż:

1) znaczenie obszaru analizowanego jest wskazaniem które spośród działek sąsiednich będą stanowiły punkt odniesienia do ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy. Działki winny być wskazane przez konkretne określenie pozwalające na ich pełną i jasną identyfikację. Całkowitą identyfikację umożliwia jedynie wskazanie numerów działki, tym samym odwoływanie się do nazw własnych nie wyczerpuje ustawowego obowiązku wskazania konkretnej działki sąsiedniej;

2) mapa jako część graficzna powinna spełniać wszystkie wymagania stawiane przez prawo. Na załączonych do zaskarżonej decyzji kopiach map, stanowiących część graficzną samej decyzji oraz jej analizę, brak potwierdzenia o ich przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego. Nie sposób ustalić na podstawie jakich map organ pierwszej instancji sporządził część graficzną analizy i czy spełnione zostały wymogi określone w § 3 ust. 2 oraz § 9 ust. 3 rozporządzenia w zw. z art. 52 ust. 2 pkt. 1 u.p.z.p.;

3) zaskarżona decyzja przewiduje "wzdłuż ul. [...] - nieprzekraczalną linię zabudowy usytuowaną w odległości 5 m od proj. linii rozgraniczającej ulicy [...] - wg. zał. Nr 1,". Jednocześnie, jak wynika z treści samej decyzji, zarządca drogi [...] zaopiniował pozytywnie projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji i zauważył, iż budynek należy sytuować w odległości określonej w art. 43 ust. 1 ustawy o dogach publicznych, tj. co najmniej 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Przepis ten ma jednoznaczne brzmienie tym samym nie wymaga interpretacji a jego naruszenie skutkować winno uchyleniem decyzji.

Natomiast pełnomocnik uczestnika postępowania M. S.A. podniósł, że rozporządzenie wykonawcze do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymaga działania organu na kopiach map, a nie mapach oryginalnych. Do wniosku inwestor załączył takie mapy. Zaś linia rozgraniczająca drogi nie pokrywa się z krawędzią jezdni, jest znacznie szersza, mieści dodatkowo chodnik oraz pasy zieleni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] listopada 2010r. i utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta W. z [...] maja 2010r. nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego.

Decyzja o warunkach zabudowy - stosownie do art. 54 pkt 2 a w zw. z art. 64 ust 1 u.p.z.p. - określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w szczególności w zakresie m. in. warunków i wymagań ochrony oraz kształtowania ładu przestrzennego. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 do 5 ustawy o p.z.p. Jednym z nich, uregulowanym w punkcie 1 powołanego przepisu, a zarazem stanowiącym, iż co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa. Zasada ta uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego - określonego w art. 2 pkt 1 P.z.p. - jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo - społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne. Nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2004, s. 500).

W kontrolowanej sprawie organ właściwy do ustalenia warunków zabudowy - zgodnie z wymogiem § 3 ust. 1 rozporządzenia - wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczył wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 p.z.p. w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Z przeprowadzonej analizy wynika, iż obszar zabudowy sąsiedniej poddany analizie nie tworzy jednorodnej urbanistycznej całości pod względem funkcji i cech zabudowy. Zatem zgodnie z funkcjonującą jego specyfiką poszczególne parametry, cechy i wskaźniki zabudowy oraz zagospodarowania tego terenu określono nie, jak tego chciałaby skarżąca, na podstawie indywidualnych cech poszczególnych działek wchodzących w jego zakres, ale na podstawie cech wyróżniających poszczególne część istniejącej zabudowy, np. kwartał pomiędzy ul. [...] - [...] i [...], czy osiedle [...]. W ocenie Sądu nie nastąpiło to wbrew przepisom ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i cytowanego wyżej rozporządzenia. Każdy bowiem przypadek dotyczący ustalenia warunków zabudowy na danym terenie wymaga indywidualnego podejścia i analizy w kontekście zastanego wokół inwestycji zagospodarowania terenu i ochrony istniejącego ładu przestrzennego.

Określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników, następuje w oparciu o dane zebrane dla całego obszaru analizowanego. Nie można było więc, jak wywodzi skarżąca, odnosić się tylko do zabudowy bezpośrednio sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji, czy też wskazać jednej działki zabudowanej w sposób pozwalający na określenie funkcji, cech, wskaźników dla nowej zabudowy. Pojęcia "działka sąsiednia" nie należy bowiem zawężać wyłącznie do działki przylegającej bezpośrednio do terenu objętego wnioskiem i organy słusznie takiego zawężenia powołanego pojęcia nie dokonały w sprawie. Zmiana zagospodarowania terenu zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa jest uzależniona od dostosowania planowanej inwestycji do określonych cech urbanistycznych i architektonicznych zagospodarowania terenu sąsiedniego. Zasada dobrego sąsiedztwa określa zatem konieczność dostosowania nowej zabudowy na konkretnej działce do wyznaczonych przez istniejący w danym obszarze stan dotychczasowej zabudowy, jej cech i parametrów o charakterze urbanistycznym. Przez pojęcie "sąsiedztwa", jak to wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 15 kwietnia 2008r. (sygn. akt IV SA/Wa 2410/06, publ. Lex nr 519044), "nie należy rozumieć wyłącznie bezpośredniej styczności działki, na której ma powstać planowana inwestycja z działką sąsiednią.

W piśmiennictwie prawa administracyjnego i orzecznictwie sądów administracyjnych pojęciu temu nadaje się szersze znaczenie. Oznacza to, że przez pojęcie "działka sąsiednia" należy rozumieć nieruchomość znajdującą się w pewnym obszarze wokół działki, na której ma powstać planowana inwestycja, tworzącym pewną urbanistyczną całość". Innymi słowy, w pojęciu działki sąsiedniej mieszczą się nie tylko nieruchomości bezpośrednio graniczące z działką objętą wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale także te nieruchomości, które wprawdzie nie pozostają ze sobą w bezpośredniej styczności, ale znajdują się w obszarze tworzącym urbanistyczną całość (tak wyroki: NSA z 4.07.2007 r., sygn. akt II OSK 997/06, publ. LEX nr 355295; z 8.08. 2008 r., sygn. akt II OSK 919/07, publ. LEX nr 488144; z 22.02.2002r., sygn. akt II OSK 551/05, Lex nr 194346); jak też: Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2005, str. 493-499). Wszystko to prowadzi do nadania pojęciu sąsiedztwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. znaczenia szerokiego. I tak też - wbrew twierdzeniu strony skarżącej - wywiódł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w cytowanym w skardze orzeczeniu, stwierdzając bowiem, iż wszystkie działki znajdujące się na obszarze analizowanym należy uznać za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Trzeba zatem zgodzić się z organem odwoławczym, iż ustalenia odnośnie warunków planowanej zabudowy zawarte w decyzji organu pierwszej instancji zostały prawidłowo przyjęte na podstawie wniosków wyprowadzonych z analizy. Nadto w kwestii obaw skarżącej, jakoby realizacja planowanej zabudowy ograniczyła dostęp światła do budynków znajdujących się w bezpośrednim jej sąsiedztwie, zauważa się iż decyzja o warunkach zabudowy w punkcie 2 ustala wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, stanowiąc iż w ramach projektu budowlanego należy stosować rozwiązania chroniące interesy osób trzecich przed pozbawieniem m. in. dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Tak więc zabezpiecza zagwarantowanie interesów osób trzecich w ramach dalszego procesu inwestycyjnego jakim jest etap pozwolenia na budowę, czyli w zakresie w jakim pozwalają jej na tym etapie przepisy prawa. Organ prawidłowo określił wymagania dotyczące interesu osób trzecich z powołaniem się na projekt budowlany, co oznacza iż konkretyzacja tego uprawnienia nastąpi na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, iż w sprawie nie doszło do naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 P.z.p. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a

Odparcia wymaga również zarzut skarżącej, jakoby decyzja ustalająca warunki zabudowy została wydana z naruszeniem art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r., Nr 19, poz. 115, ze zm.). Norma ta stanowi, iż obiekty budowlane przy drogach gminnych powinny być usytuowane w terenie zabudowanym w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 6 m. Tymczasem skarżąca wywodzi, iż ustalenie nieprzekraczalnej linii zabudowy dla planowanej inwestycji w odległości 5 metrów od projektowanej linii rozgraniczającej ul. [...] jest niezgodne z przytoczonym przepisem. Nie zauważa jednak, iż art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych posługuje się pojęciem "jezdni", zaś sporną linię zabudowy ustalono w odległości mierzonej "od projektowanej linii rozgraniczającej" ul. [...]. Zatem, aby wykazać skarżącej niezasadność stawianego zarzutu należy wyjaśnić, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami przez:

- linie rozgraniczające drogę - rozumie się granice terenów przeznaczonych na pas drogowy jako wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych i § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588),

- drogę - rozumie się budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym (art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych),

- jezdnię - rozumie się część drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów (art. 4 pkt 5 ustawy o drogach publicznych).

Dowodzi to, iż jezdnia (tak jak i np. chodnik - art. 4 pkt 6 ustawy o drogach publicznych) jest częścią składową drogi, która z kolei jest zlokalizowana w pasie drogowym, czyli w terenie wyznaczonym liniami rozgraniczającymi. Oznacza to, iż zgodnie z warunkiem postawionym w uzgodnieniu zarządcy ul. [...], planowana zabudowa będzie spełniać warunek z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, skoro nieprzekraczalną linię zabudowy ustalono w odległości 5 metrów od projektowanej linii rozgraniczającej ul. [...], a nie w odległości 5 metrów od krawędzi jezdni.

Dalej należy zgodzić się ze skarżącą, iż zgodnie z § 9 ust. 3 w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia, część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Mapa, o której stanowi art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., jest kopią mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, kopią mapy katastralnej, przyjętymi do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W kontekście powołanych regulacji skarżąca zarzuca, iż na kopiach map będących załącznikami graficznymi decyzji o warunkach zabudowy (części graficznej decyzji i części graficznej analizy) brak klauzul potwierdzających przyjęcie ich do państwowego zasobu geodezyjnego, zatem nie sposób ustalić na podstawie jakich map organ pierwszej instancji sporządził wymienione wyżej załączniki. I chociaż należy przyznać rację skarżącej, iż istotnie na wspomnianych załącznikach graficznych decyzji o warunkach zabudowy brak takiej klauzuli, niemniej jednak nie można zgodzić się z twierdzeniem, że ów mankament uniemożliwia ustalenie na podstawie jakich map organ sporządził te załączniki. Z akt sprawy wynika bowiem, iż inwestor załączył do wniosku z 8 kwietnia 2008r. o ustalenie warunków zabudowy dwie mapy:

- kopię z kopii mapy zasadniczej, obejmującą teren, którego wniosek dotyczy, poświadczoną za zgodność z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 18 lutego 2008r.,

- kopię mapy zatytułowanej "analiza projektowanych linii rozgraniczających drogę" (ul. [...],[...]) poświadczonej za zgodność z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 31 marca 2008r.

Bez wątpienia więc załączniki graficzne decyzji o warunkach zabudowy zostały sporządzone na bazie pierwszej z wymienionych map z tym, że w różnej skali. Oczywiście prowadząc rozważania na temat spornych map nie można nie zauważyć, iż mapa będąca podstawą do sporządzenia części graficznej decyzji i analizy nie jest kopią mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, ale kopią z kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zatem wbrew twierdzeniu organu nie spełnia warunku określonego w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Niemniej zarówno ta okoliczność, jak i brak na załącznikach graficznych stosownej klauzul świadczącej, że zostały one sporządzone na kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego - w ocenie Sądu - nie mogły spowodować skutku w postaci uchylenia kontrolowanych w sprawie pod względem zgodności z prawem decyzji. Skarżąca nie wskazała bowiem w jaki sposób uchybienia te miały wpływ na wynik sprawy. Sąd również z urzędu nie stwierdził, aby przedstawione wady, które należało rozważać w kategoriach naruszenia prawa materialnego, tj. art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., § 9 ust. 3 i § 3 ust. 2 rozporządzenia, miały wpływ na ostateczny wynik sprawy, w konsekwencji dawały podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 a w zw. z art. 135 P.p.s.a.

Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w oparciu o powołane przepisy i w aspekcie uchybień, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu, doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrolowane decyzje nie dają podstaw do stwierdzenia jakoby przy ich wydaniu doszło do naruszeń prawa określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a., czyli dających podstawę do ich uchylenia lub stwierdzenia nieważności. W tym stanie rzeczy - na mocy art. 151 P.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji wyroku.