Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 135/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par 1 , art. 134 par 1, 145 par 1 i 2, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1 par 1 , par 2 art. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2167
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 92a ust. 3 , ust. 1 , art. 4 pkt 3a, pkt 4 , pkt 6a, art. 92c ust.1 pkt 1 , art. 92bust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 919
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2021 r. sprawy ze skargi P. Spółki z o.o. w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Z. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na P. S. sp. z o.o. (dalej powoływaną jako "Skarżąca" lub "Spółka") karę pieniężną w kwocie [...]zł w związku z naruszeniami określonymi w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym tj. "Niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi".

Po wniesieniu przez stronę odwołania, decyzją z dnia [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej powoływany też jako "organ administracji") uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł w związku z naruszeniem określonym w lp. 6.3.5 załącznika nr 3 do u.t.d. tj. "Niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych".

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że w toku rozpatrzenia odwołania konieczna okazała się zmiana kwalifikacji prawnej z lp. 6.2.1 na Ip. 6.3.5 załącznika nr 3 do u.t.d., gdyż ustalony stan faktyczny nie spełniał przesłanek z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Kontrolowani kierowcy wyjęli kartę kierowcy w trakcie wykonywania zadania przewozowego, a więc spełnili przesłanki lp. 6.3.5, tj. niedopuszczalnego wyjęcia wykresówki lub karty kierowcy, które ma wpływ na rejestrację danych.

Wobec twierdzeń odwołującego o niehandlowym przewozie w ramach którego doszło do kontroli pojazdu organ wyjaśnił, że z niehandlowym przewozem mamy do czynienia tylko w przypadku, gdy kierowca prowadzi pojazd wyłącznie na swoją rzecz. Wobec tego nie mamy tu do czynienia z przewozem niehandlowym, gdyż kierowca prowadził pojazd w ramach swoich obowiązków służbowych i zgodnie z poleceniem przedsiębiorcy. Organ administracji uznał też, iż jeżeli po odprowadzeniu pojazdu na bazę kierowcy mieli rozpocząć odpoczynek, nie powinni byli prowadzić pojazdu, przeczy to bowiem definicji odpoczynku. W takiej sytuacji kierowcy nie dysponują swobodnie swoim czasem.

Odnosząc się do wywodzonych przez stronę podstaw zastosowania art. 92b ust. 1 u.t.d. organ administracji wskazał, że przepis ten nie znajdzie zastosowania bowiem ustawodawca daje możliwość zastosowania tegoż zapisu tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie takie naruszenia nie miały miejsca.

W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, strona nie wykazała też okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Wobec czego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ze względu na fakt, iż do stwierdzonych naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Stwierdzono też, iż nawet gdyby do naruszenia doszło wyłącznie z winy kierowców - jak twierdzi Spółka, okoliczność ta nie stanowiłaby podstawy do zastosowania art. 92c.

Spółka wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. zarzucając decyzji zarzucając skarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1) naruszenie art 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego, na jego dowolnej ocenie oraz zaniechaniu poczynienia prawidłowych i logicznych ustaleń opartych na dowodach;

2) naruszenie art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, brak wskazania faktów na których organ się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Wobec powyższych zarzutów wniesiono o:

1) uchylenie - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. - zaskarżonej decyzji w całości,

2) zasądzenie — na podstawie art. 200 p.p.s.a. - kosztów postępowania administracyjnego według norm przepisanych,

3) wstrzymanie — przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a w całości wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając swoje stanowisko Spółka podkreśliła, że oba organy mają problem ze stosowaniem i interpretacją naruszeń określonych pod lp.6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Ponieważ jest to druga sprawa w ostatnim czasie, w której organy dokonują zmiany naruszenia, a zmiana ta uzasadniana jest każdorazowo inaczej. Może to świadczyć o tym, że naruszenia w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym są niejasne i niezrozumiałe dla samych organów. Ponadto podkreślono, iż brzmienie żadnego z powyższych naruszeń nie odnosi się do sytuacji, która miała miejsce w dniu [...] Wynika to z faktu, iż kierowcy zostali skontrolowani po zakończeniu pracy, ubrani byli w koszule służbowe, kontrolowany autobus jeździ wyłącznie na trasie S. - K., K. - S., a więc znajdują się w nim zezwolenia wraz z rozkładami jazdy na trasę [...] oraz [...]. Ponieważ pojazd miał jechać po godzinie 19 w trasę do K. i został do niej już przygotowany, miał tablice kierunkowe, jednak wszystkie te elementy nie wskazują na wykonywanie określonego przewozu.

W ocenie Spółki zarówno zeznania kierowców, jak i wyjaśnienia przedsiębiorcy, były spójne i wynikało z nich, że zadanie przewozowe na rzecz przedsiębiorcy zostało zakończone i od tego momentu kierowcy mogli swobodnie dysponować swoim czasem. Dlatego też karty kierowców zostały wyjęte. Realizowane przez nich zadanie przewozowe kończy się bowiem na terenie zajezdni o godz. 8:25.

Zdaniem Skarżącej w chwili kontroli nie był wykonywany przewóz regularny osób na rzecz Spółki, gdyż przewóz z K. do S. zakończył się o godz. 8:10. Jak wywiedziono, zadanie przewozowe realizowane na rzecz Skarżącej miało się rozpocząć o godz. 19:15 z zajezdni lub 19:40 z dworca [...]. W dniu kontroli kierowcy, w związku z dłuższym przebywaniem na bazie w celu załatwienia swoich prywatnych spraw, po ich zakończeniu wsiedli do autobusu w celu udania się na dworzec autobusowy, tak aby nie musieć później po niego wracać.

Oświadczono też, iż w chwili zatrzymania kierowca wykonywał, niehandlowy przewóz, jednakże ze względu na ilość miejsc siedzących w kierowanym przez niego autobusie nie mógł on korzystać z wyłączenia zawartego w art. 13 ust. 1 pkt j) rozporządzenia 561/2006. Kierowca zapewne zapomniał o obowiązku włożenia karty, gdyż, wcześniej kierowcy odbierali odpoczynek na terenie bazy, a od czasu kiedy odbierali go na dworcu, docierali tam w inny sposób. Zdaniem Spółki tylko z tego kierowca powodu karty nie włożył i nie rejestrował swojej aktywności, za co został ukarany.

Końcowo oświadczono, że w przedmiotowej sprawie, w toku prowadzonego postępowania złożone zostały wyczerpujące wyjaśnienia, w których wskazano na wyłączną winę kierowcy i wprowadzenie w firmie wszelkich wymaganych środków dla wyeliminowania tego typu naruszeń i zapewnienia właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców wymaganych przepisów. Wskazano również, że ze względu na wielkość przedsiębiorstwa, znaczną liczbę kierowców oraz fakt, że realizowane przewozy mają szczególny charakter, wprowadzono rozwiązania, które pozwalają na minimalizację błędów. Ponadto Spółka oświadczyła, że w firmie obowiązują prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Zdaniem Spółki przedmiotowa kontrola i decyzje organów obu instancji wskazują, że odpowiedzialność zawsze ponosi przedsiębiorca, nawet w przypadku tak ewidentnego braku wpływu na naruszenie, jak w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie oraz o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym. Ponadto organ orzekł postanowieniem o wstrzymaniu wykonania swojej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wyżej powołanych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji objętej skargą (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił m.in. art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 919 - dalej "u.t.d."), podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć [...] złotych. Natomiast wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku 1 do rozporządzenia Komisji (UE) [...] został zawarty w art. 92a ust. 7 u.t.d.

W badanej sprawie bezspornym jest, iż w dniu [...] około godziny 10:20 na ul. [...] w S., naprzeciwko dworca autobusowego, został zatrzymany do kontroli autobus marki [...] o nr rej. [...], należący do Spółki. W zatrzymanym pojeździe znajdowali się kierowcy, którzy uprzednio w ramach obowiązków służbowych obsługiwali przejazd tym autobusem na linii K. – S.. Ów kurs rozkładowo kończył się o godzinie 8.10. Po zakończeniu kursu pojazd został odprowadzony przez kierowców do bazy Spółki przy ul. [...] gdzie przygotowano go do drogi powrotnej. W momencie zatrzymania autobusu do kontroli przygotowanego do podróży powrotnej w ramach przejazdu który miał miejsce po godzinie 10.00 na odcinku pomiędzy bazą Spółki a dworcem autobusowym w tachografie nie była zalogowana żadna karta kierowcy. Kurs powrotny, na trasie S. – K., miał się rozpocząć planowo z dworca autobusowego o godzinie 19:40.

Jak wywodzi Spółka, opisany wyżej przejazd kierowcy (kierowców) autobusem, w czasie którego zatrzymano pojazd do kontroli, nie miał charakteru przewozu a organy administracji nie poczyniły w tym zakresie wystarczających ustaleń, w tym nie określiły jego charakteru. Spółka wyjaśniała w toku postępowania, iż w dni kiedy kierowcy realizują przejazd z K. do S., po wysadzeniu pasażerów na dworcu autobusowym znajdującym się przy ulicy [...] w S. udają się do bazy Spółki na ul. [...]. Przeważnie jest to ok godziny 8.20. Następnie pojazd jest podstawiany do mycia, przeglądu, tankowania itp. Kierowcy w tym czasie albo uczestniczą w takich czynnościach albo załatwiają swoje sprawy. Następnie po zakończeniu tych czynności udają się na dworzec autobusowy, gdzie znajduje się pokój do odpoczynku oraz zaplecze sanitarno-socjalne do ich dyspozycji. Kierowcy po prawidłowym odebraniu odpoczynku ok. godziny 19.30 podstawiają autobus w celu rozpoczęcia przewozu regularnego. Wyjaśniano też, że po przyjeździe do bazy Spółki kierowcy czasami są przez kogoś podwożeni na dworzec, czasami idą pieszo, a czasami, jeśli autobus jest szybko przygotowany do powrotnej trasy do K. jadą autobusem, co jest dla nich najbardziej wygodne bo nie muszą ponownie przychodzić na bazę tylko mogą od razu wyruszyć w drogę. Będący następstwem powyższego przejazd pojazdu pomiędzy bazą a dworcem nie ma charakteru przewozu drogowego.

W konsekwencji, zdaniem Spółki, ów przejazd ma charakter niehandlowy i jest wykonywany we własnym imieniu i na własną rzecz kierowcy. Drugi kierowca przebywał natomiast w pojeździe jako pasażer, aby nie iść pieszo.

Spółka nie kwestionowała, że w opisanej sytuacji kierowca pojazdu był zobowiązany do rejestracji aktywności twierdziła jednak, iż był o takim obowiązku informowany, a brak zalogowania karty kierowcy do tachografu był wynikiem zapomnienia.

W odwołaniu od decyzji Spółka dodatkowo wyjaśniała, że do niedawana miejsce do odpoczynku dla kierowców i zaplecze sanitarne dostępne były w zajezdni przy ul. [...] i tak też przygotowane zostało zadanie przewozowe tj. przyjazd na bazę i rozpoczęcie nowego kursu powrotnego z bazy. Obecnie miejsce odpoczynku z zapleczem socjalnym znajduje się na terenie dworca autobusowego. Z tego miejsca kierowcy pieszo lub poprzez podwiezienie przez kogoś mogą dostać się z bazy na dworzec, przy czym pracodawca wyraża zgodę na przejechanie z bazy na teren dworca i taka sytuacja miała miejsce w dniu kontroli.

Wywodzone zapomnienie o zalogowaniu karty kierowcy do tachografu, zdaniem Spółki, nie upoważnia jednak organów administracji do twierdzenia, że przewoźnik nie zapewnił właściwej organizacji i wyszkolenia kierowców, oraz że przewoźnik niewłaściwie nadzorując pracę kierowców bezpośrednio spowodował powstanie naruszeń.

Na potwierdzenie działań podejmowanych przez Spółkę w tym zakresie przedstawiono w szczególności zarządzenie Prezesa Zarządu Spółki z [...] listy uczestników szkoleń dotyczących czasu pracy i obsługi tachografów i wypełniania wykresówek oraz umowy o świadczeniu usługi przeprowadzenia audytu wewnętrznego dotyczącego między innymi analizy danych z tachografów i wykresówek.

Sąd po analizie tak przedstawionego stanowiska oraz dowodów zgromadzonych w aktach sprawy, w tym dokumentów i wyjaśnień przedłożonych przez Spółkę oraz zeznań kierowców w dacie kontroli nie znalazł podstaw do uwzględnienia przedstawionego przez Skarżącą stanowiska jako podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji organu administracji.

W pierwszej kolejności należy dostrzec, iż kary określone w załączniku 3 do u.t.d. mają zastosowanie do stwierdzonych w toku kontroli naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Pod pojęciem przewozu drogowego stosownie do art. 4 pkt 6a u.t.d należy rozumieć transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (WE) nr 561/2006".

Warto też zważyć na definicję transportu drogowego, pod którym stosownie do art. 4 pkt 3a u.t.d. należy rozumieć - krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4.

Przedstawiona przez Spółkę argumentacja nakazuje przyjąć, iż zorganizowała ona przejazd na linii K. – S. – K. w ten sposób, że po wysadzeniu pasażerów na dworcu autobusowym, kierowcy byli zobowiązani odprowadzić autobus do bazy Spółki, gdzie następowało jego przygotowanie do podróży powrotnej. Obowiązkiem kierowców było także późniejsze przeprowadzenie podjazdu z bazy na dworzec, skąd podejmowani są pasażerowie kursu powrotnego do K.. Zatem przejazd na odcinku dworzec autobusowy – baza spółki – dworzec autobusowy jest efektem takiego a nie innego sposobu zorganizowania przewozu drogowego przez Spółkę i nie jest wykonywany na rzecz kierowców, lecz na rzecz Spółki.

Ów przejazd na odcinku baza Spółki – dworzec autobusowy należał do obowiązków służbowych kierowców i nie może tej oceny zmienić twierdzenie, że pozostawiono im pewną swobodę w wyborze czy wolą oczekiwać (w badanej sprawie ok 2 godzin) na przygotowanie pojazdu do kursu powrotnego by nim dojechać na miejsce odpoczynku, czy też wolą w inny sposób dostać się na dworzec autobusowy odległy od bazy Spółki o około półtora kilometra i 20 minut marszu w jedną stronę (dane obliczone wg Mapy Goolge - [...]). Przejście powyższej trasy pieszo do dworca autobusowego powodowało konieczność późniejszego dotarcia przez kierowcę do bazy spółki i odbioru przygotowanego do drogi powrotnej autobusu. Jak uznała sama Spółka w tej sytuacji oczekiwanie na przygotowanie pojazdu było dla kierowców korzystniejsze.

W powyższych realiach przejazd w czasie którego doszło do kontroli nie może być zatem w żadnej mierze uznawany za prywatny przejazd kierowcy służący realizacji jego interesów. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że przejazd na odcinku baza Spółki – dworzec autobusowy jest ściśle związany z regularnym przewozem na trasie [...], gdyż ów kurs nie mógłby się rozpocząć bez rozpatrywanego w niniejszej sprawie przejazdu. Warto też odnotować, iż ani z okoliczności sprawy, ani też w wyjaśnień Spółki, nie wynika iżby przewidziano, że taki przejazd może wykonać inna osoba niż członek załogi obsługującej kurs na trasie [...]. Stąd całkowicie chybione jest twierdzenie jakoby kierowca korzystał z autobusu w celach prywatnych, albowiem przejazd następował przede wszystkim w ramach kursu wykonywanego na rzecz Spółki. Opisany wyżej przejazd mieścił się w zakresie pojęcia przewozu zdefiniowanego w art. 4 pkt 6a u.t.d. Stąd nie sposób zgodzić się z twierdzeniami Spółki co do błędnej kwalifikacji takiego przejazdu jako zadania przewozowego.

Nie ulega też wątpliwości, i nie jest zresztą kwestionowane przez Skarżącą, że w czasie kontroli nie była w tachografie zalogowana żadna karta kierowcy. Jeśli chodzi jednak o twierdzenia Spółki co do wyłącznej winy kierowcy, który "zapomniał" zalogować swojej karty w tachografie, jawią się one jako chybione jeśli dostrzec, iż stoją one w oczywistej sprzeczności z zeznaniami obu kierowców znajdujących się w pojeździe i przesłuchiwanych w dacie kontroli. W szczególności kierowca prowadzący pojazd oświadczał w tym zakresie, iż nie zalogował karty do tachografu gdyż "nie jechał z ludźmi i nie miał obowiązku logowania karty kierowcy do tachografu". Wyjaśniał on też, że "skoro przejazd jest poza kursem, sądzi, że nie musiał używać karty". Stąd brak użycia karty nie był, jak twierdzi Spółka, wynikiem zapomnienia czy innego podobnego błędu, lecz wynikiem braku odpowiedniej wiedzy wynikającej z niewystarczającego wyszkolenia kierowcy lub ewentualnie z wprowadzenia go w błąd co do charakteru przejazdu.

Jeśli chodzi zatem o możliwość zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. w myśl którego nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, zgodzić należy się z oceną Głównego Inspektora Transportu Drogowego, że Skarżąca nie wykazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu.

Wprawdzie Spółka przedłożyła w toku postępowania dokumenty, które miały wykazać, iż kierowcy byli odpowiednio przeszkoleni a Spółka podejmowała odpowiednie działania organizacyjne. Jeśli jednak zważyć, iż zdarzenie rozpatrywane w niniejszej sprawie miało miejsce w dniu [...] a przedłożone zarządzenie Prezesa Spółki mające dowodzić podejmowania odpowiednich działań zostało wydane dwa tygodnie później, nie sposób uznać je za istotne dla niniejszej sprawy. Wartość przedłożonych dokumentów dla wykazania podejmowania stosownych działań jest zresztą znikoma, gdyż zarówno pod powyższym zarządzeniem Prezesa Spółki jak i innymi dokumentami mającym dowodzić przeprowadzenie szkoleń nie sposób doszukać się podpisu kierowcy prowadzącego autobus w momencie kontroli. Także z tej przyczyny nie było podstaw do uznania, iż Spółka wykazała, że nie miała ona wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Skoro Spółka przeorganizowała kierowcom sposób odpoczynku przenosząc jego miejsce z bazy, w której przygotowywany jest do podróży pojazd, w inne miejsce i zmusiła tym samym kierowców do przemieszczania się po autobus w czasie odpoczynku, winna była zadbać o odpowiednie poinformowanie kierowców o konsekwencjach takiej zmiany tj. między innymi o obowiązku rejestracji przejazdu na karcie pojazdu jeśli zdecydują się na wcześniejszy przejazd autobusem na dworzec autobusowy. Nie sposób też nie zauważać, że forsowana przez Spółkę w toku postępowania teza jakoby kierowcy przeprowadzając przygotowany do kursu autobus z bazy na dworzec działali w celach prywatnych, a przejazd nie ma charakteru przewozu, jeśli była kierowcom przekazywana w takiej formie, mogła wręcz wprowadzać ich w błąd co do charakteru wykonywanego przez nich zadania.

Jeśli chodzi o natomiast możliwość zastosowania w niniejszej sprawie art. 92b ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów oraz prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego - organ administracji prawidłowo dostrzegł, iż przepis ten nie może mieć zastosowanie bowiem ustawodawca daje możliwość jego zastosowania zapisu tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. Jak wskazał w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w wyrok z dnia 29 września 2020 r. sygn. akt. II GSK 18/18 (publ. CBOSA) art. 92b ust. 1 u.t.d. nie może mieć zastosowania przy wymierzaniu kary za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Wspomniany przepis ma bowiem zastosowanie do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, a nie do ingerencji w działanie urządzeń rejestrujących. Nawet jeżeli celem tej ingerencji było lub miało być w konsekwencji naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku.

Nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut skargi niewyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i jego dowolnej oceny oraz zaniechania poczynienia prawidłowych i logicznych ustaleń opartych na dowodach albowiem wbrew twierdzeniem Spółki ustalenia organ wyczerpująco ocenił materiał dowodowy i wnioski Skarżącej a wnioski organu zawarte w decyzji należy uznać za prawidłowe.

Podobnie nie może być uznany za zasadny zarzut nienależytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, w sytuacji gdy uzasadnienie spełnia wszelkie wymogi ustawowe i jawi się jako bardzo szczegółowe.

Jeśli chodzi wreszcie dokonaną w toku orzekania przez organ odwoławczy zmianę kwalifikacji charakteru naruszenia obowiązku lub warunków przewozu drogowego, nie sposób nie dostrzegać, iż zarówno naruszenie stwierdzone przez organ I instancji jak i przez organ Ii instancji są podobne i zostały zawarte w grupie "naruszenie przepisów o stosowaniu tachografów". Skoro organ odwoławczy ustalił, iż zakres stwierdzonej nieprawidłowości w stosowaniu tachografu bardziej odpowiada innemu opisowi zawartemu w załączniku do u.t.d., któremu notabene przypisano mniejsza wagę naruszania zasad i co za tym idzie ustalono z tego tytułu niższa karę, zasadnie określono rodzaj naruszenia odmiennie niż uczynił to organ I instancji.

Stwierdziwszy powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.