Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1210/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2, art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran po rozpoznaniu w dniu 2 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego postanawia: - odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

We wniosku z dnia 9 sierpnia 2013 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący R. S. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego.

Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 11 września 2013 r. odmówiono R. S. przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia 30 września 2013 r. R. S. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia, wskazując, że nie zgadza się z argumentacją zawartą w postanowieniu z dnia 11 września 2013 r. Wskazał, że w toku rozpoznania wniosku pominięto zakup żywności. Skutkiem wniesionego sprzeciwu, zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), postanowienie z dnia 11 września 2013 r. utraciło moc i sprawa podlega rozpoznaniu przez Sąd.

Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy Sąd zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Z treści złożonego na formularzu urzędowym wniosku z dnia 9 sierpnia 2013 r. oraz złożonych dokumentów wynika, że skarżący otrzymuje miesięczną emeryturę w wysokości 2.272,44 złote netto (2.756,53 złote brutto). W złożonym wniosku wnioskodawca wskazał, iż dużą część wydatków musi przeznaczyć na ogrzewanie. Jednocześnie do akt sprawy przedłożył, po uprzednim wezwaniu na podstawie art. 255 p.p.s.a., kserokopię jednego potwierdzenia przelewu z 2013 r. tytułem energii elektrycznej wniesioną w dniu 4 września 2013 r. na kwotę 511,88 złotych, jednakże bez wskazania okresu jakiego dotyczą. Pozostałe kserokopie 2 rachunków z tego tytułu dotyczą 2002 i 2003 r. i jako takie nie mogą stanowić podstawy do rozpoznania wniosku o przyznania prawa pomocy w niniejszej sprawie. Powoływanie się przez wnioskodawcę na wydatki związane z zakupem żywności, bez jednoczesnego ich udokumentowania, nie może stanowić podstawy do zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący sam podniósł, iż rachunków na zakup żywności nie posiada. Przedłożone wyciągi bankowe wskazują jedynie, iż skarżący dokonuje stałych wypłat na kwoty 500, 700, 800 czy 1300 złotych, przy czym nie jest możliwym ustalenie sposobu ich przeznaczenia. Skarżący przy tym nie wskazał okoliczności, że jest zmuszony do zakupu w sklepach ze zdrową żywnością co powoduje, że jego twierdzenie o cenach produktów w tych sklepach i ponoszeniu znacznych kosztów na zakup żywności nie może się ostać.

Należy przy tym zauważyć, iż najniższe krajowe świadczenie emerytalne kształtuje się na poziomie 831,15 złotych brutto co wynika z Komunikatu Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 lutego 2013 r. w sprawie kwoty najniższej emerytury i renty, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sierot zupełnych oraz kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur i rent (M.P. poz. 95). Zestawienie tejże kwoty z kwotą emerytury otrzymywaną przez skarżącego wskazuje, iż otrzymuje on co miesiąc ponad trzykrotność najniższej emerytury, którą jako samotny emeryt ma do własnej dyspozycji.

Mając powyższe na względnie w ocenie Sądu skarżącego nie można uznać za osobę nie mogącą ponieść kosztów postępowania sądowego wywołanego swoją skargą. Z treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika bowiem, iż ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów sądowych spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. Brak dowodów oznacza zatem niemożność jego przyznania.

Tym samym na podstawie art. 260 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w sentencji.