Postanowienie NSA, sygn. akt II OW 203/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Marszałek Województwa
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 3 pkt 1 lit a
journal: Dz.U. 2018 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.
article: art. 4 i art 15 § 1 pkt 4 i § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Starosty Chełmskiego z dnia [...] października 2018 r. znak: [...] o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Starostą Chełmskim a Marszałkiem Województwa Lubelskiego w przedmiocie wskazania organu właściwego do wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów postanawia: wskazać Marszałka Województwa Lubelskiego jako organ właściwy do rozpoznania sprawy.


UZASADNIENIE

G. S.A. z siedzibą w W. (dalej jako Spółka) w piśmie z dnia [...] września 2018 r., adresowanym do Starosty Chełmskiego wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji zezwalającej na przetwarzanie odpadów w Zakładzie C. przy ul. F. [...] w R., należącym do ww. Spółki.

Starosta Chełmski w piśmie z dnia [...] września 2018 r., na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) w związku z art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 992 ze zm., dalej jako ustawa o odpadach) uznał się za organ niewłaściwy w sprawie i przekazał powyższy wniosek Marszałkowi Województwa Lubelskiego, jako organowi właściwemu.

Organ wskazał, że wniosek dotyczy instalacji do produkcji klinkieru cementowego będącej jednocześnie instalacją do termicznego przekształcania odpadów, o wydajności pieca 390 Mg/dobę. Zauważył, że prowadzone przez Spółkę przedsięwzięcie odpowiada przedsięwzięciu wskazanemu w § 2 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71, dalej jako rozporządzenie) a tym samym zaliczyć je należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z tym, zgodnie z art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy o odpadach organem właściwym w sprawie będzie marszałek województwa.

W odpowiedzi Marszałek Województwa Lubelskiego pismem z dnia [...] października 2018 r. na podstawie art. 65 § 1 K.p.a. w związku z art. 378 ust. 1 w powiązaniu z art. 183 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r., poz. 799) przekazał wniosek Spółki zgodnie z kompetencjami z powrotem do Starosty Chełmskiego. Marszałek zauważył, że instalacja do produkcji klinkieru cementowego, w której jako paliwo mogą być użyte wybrane odpady została wymieniona w § 3 ust. 1 pkt16 rozporządzenia. Organem ochrony środowiska właściwym dla instalacji jak ww., zgodnie z art. 378 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska jest starosta. Ponadto z wniosku wynika, że w piecu obrotowym do produkcji klinkieru cementowego spalanych być może mniej ni ż 3 Mg odpadów na godzinę, co daje przetwarzanie odpadów w ilości mniejszej niż 72 Mg/dobę.

Starosta Chełmski wnioskiem z dnia [...] października 2018 r. znak: [...], na podstawie art. 22 § 1 K.p.a. oraz art. 4 w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 i art. 15 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.), wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Marszałkiem Województwa Lubelskiego przez wskazanie Marszałka jako organu właściwego do wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów dla G. S.A. z siedzibą w W. Zakład C. w R.

Organ zauważył, że w przepisach ochrony środowiska rządzi generalna zasada podziału kompetencji organów ze względu na charakter przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy o odpadach marszałek województwa jest właściwy dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Marszałek województwa jest właściwy w sprawach przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zakładów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

Wskazano, że obecnie C. działa na podstawie pozwolenia zintegrowanego wydanego decyzją Marszałka Województwa Lubelskiego z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...]. Ze względu na wyłączenie z eksploatacji pieca nr 1 zdolność produkcyjna wynosi 390 Mg/dobę, zaś ilość przetwarzanych odpadów w procesie termicznego przekształcenia będzie wynosiła 2,985 Mg/godz. Z uwagi na skalę prowadzonej działalności Spółka wystąpiła do organu z wnioskiem o wydanie wymaganych decyzji w poszczególnych zakresach rzeczowych.

Organ w oparciu o dane, zawarte w dokumentacji dołączonej do wniosku Spółki, charakteryzujące przedsięwzięcie wskazane we wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, stwierdził, że w instalacji do produkcji klinkieru cementowego planuje się przetworzyć odpady inne niż niebezpieczne w łącznej ilości 79 805 Mg/rok. Czas pracy pieca obrotowego wynosi 7300 godzin w ciągu roku, czyli 304 dni w roku. Tak więc dziennie w instalacji planuje się poddać odzyskowi 262,52 Mg odpadów na dobę.

Starosta stwierdził, że przedsięwzięcie należy zakwalifikować do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Zwrócono uwagę, że przedmiotowa instalacja jest jednocześnie instalacją do produkcji klinkieru cementowego wymienioną w § 3 ust. 1 pkt 16 oraz instalacją do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów wymienioną w § 2 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia.

Organ wskazał, że w opracowaniu T. W. "Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko - przewodnik po rozporządzeniu Rady Ministrów" (wydawca Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska 2011) wskazano, że "... jeżeli planowana inwestycja posiada elementy, które można przypisać do przedsięwzięć ujętych w § 2 i § 3 (np. zakład posiadający instalację do wytwarzania podstawowych produktów lub półproduktów chemii organicznej przy zastosowaniu procesów chemicznych oraz oczyszczalnię ścieków przemysłowych), nie należy rozdzielać przedsięwzięć tylko potraktować je jako mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko".

Wobec powyższego stosownie do art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy o odpadach marszałek województwa jest właściwy dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Jako właściwego do prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie Starosta wskazał Marszałka Województwa Lubelskiego.

W odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość Marszałek Województwa Lubelskiego wskazał na właściwość Starosty Chełmskiego. Przedsięwzięcie rozumiane jako instalacja do produkcji klinkieru cementowego, w którym jako paliwo mogą być użyte wybrane odpady jest wymieniona w § 3 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia - "instalacje do produkcji klinkieru cementowego inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 18 oraz instalacje do produkcji cementu lub wapna". Zgodnie z art. 378 ust. 2a pkt 1 -3 Prawa ochrony środowiska marszałek województwa nie jest właściwy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 rozporządzenia. W tego typu sprawach właściwy jest starosta - art. 378 ust. 1 Prawa ochrony środowiska. Dlatego też przedmiotowe podanie winno zostać rozpoznane przez Starostę Chełmskiego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., Poz. 1302 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpatrywania sporów o właściwość, o których mowa w art. 4 tej ustawy. Zgodnie art. 15 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga niniejszą sprawę na wniosek postanowieniem przez wskazanie organu właściwego do rozpoznania sprawy. Postanowienie wydaje w składzie trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym - art. 15 § 2 in fine P.p.s.a.

Spór o właściwość ma miejsce wtedy, gdy zachodzi rozbieżność poglądów co do zakresu działania organów administracji publicznej w odniesieniu do rozpatrywania i rozstrzygania tej samej sprawy, czyli gdy mamy do czynienia z tożsamą sprawą, którą zajmują się co najmniej dwa organy. Spór ten może mieć wymiar pozytywny lub negatywny. W pierwszym przypadku oba organy twierdzą, że są właściwe do załatwienia sprawy. W drugim żaden z organów, do którego trafiła sprawa nie uważa się za właściwy.

W niniejszej sprawie wystąpił spór negatywny bowiem zarówno Starosta Chełmski jak i Marszałek Województwa Lubelskiego uważają, że nie są właściwi do rozpoznania wniosku G. S.A. z siedzibą w W. o wydanie decyzji zezwalającej na przetwarzanie odpadów w Zakładzie C. przy ul. F. [...] w R., należącym do ww. Spółki. Przedmiotem wniosku nie jest kwestia uzyskania pozwolenia zintegrowanego w oparciu o przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska ale uzyskanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, które reguluje ustawa o odpadach. Wobec tego należy ustalać właściwość organu na podstawie regulacji tej ostatniej ustawy.

Zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów (art. 41 ust. 2 ustawy o odpadach). Organy właściwe wskazane zostały w art. 41 ust. 3 i 4 tej ustawy. Ustawodawca wprowadził ogólną zasadę, że organem właściwym jest starosta (ust. 3 pkt 2), natomiast wyjątkowo, w ściśle określonych przypadkach organem właściwym jest marszałek województwa (ust. 3 pkt 1 lit. a – d) bądź regionalny dyrektor ochrony środowiska (ust. 4).

Zgodnie z art. 41 ust. 3 pkt 1 ustawy o odpadach marszałek województwa jest organem właściwym:

a) dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

b) dla odpadów innych niż niebezpieczne poddawanych odzyskowi w procesie odzysku polegającym na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych, jeżeli ilość umieszczanych w wyrobisku lub zapadlisku odpadów jest nie mniejsza niż 10 Mg na dobę lub całkowita pojemność wyrobiska lub zapadliska jest nie mniejsza niż 25 000 Mg,

c) dla regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych i dla instalacji określonych w wojewódzkim planie gospodarki odpadami jako regionalne instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych,

d) do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, w przypadku gdy maksymalna łączna masa wszystkich rodzajów odpadów magazynowanych w okresie roku przekracza 3000 Mg.

W tym miejscu należy ustalić czy przedsięwzięcie z uwagi na swoją charakterystykę można zakwalifikować do którejkolwiek z ww. grup (lit. od a- d).

Z dokumentacji dołączonej do wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów dla Spółki wynika, że przedsięwzięcie, którego wniosek dotyczy jest instalacją do produkcji cementu opartą na tzw. mokrej metodzie wytwarzania klinkieru. W związku z prowadzoną działalnością Spółka posiada pozwolenie zintegrowane - decyzja Marszałka Województwa Lubelskiego z dnia [...] sierpnia 2014 r. uwzględniające wytwarzanie i przetwarzanie odpadów. Obecnie instalacja w Zakładzie C. nie spełnia wymagań dla instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego bowiem likwidacji uległ jeden piec obrotowy co skutkowało obniżeniem zdolności produkcyjnej poniżej 500 Mg/dobę do 390 Mg/dobę oraz obniżeniem ilości odpadów innych niż niebezpieczne przeznaczonych do termicznego przekształcenia poniżej 3 Mg/h (maksymalnie będzie wynosić 2,985 Mg/h) tj. 21 790 Mg/rok bowiem odpady te spalane są w piecu obrotowym przez 7300 h w skali roku. Dotyczy to procesu przetwarzania odpadów R1 (wykorzystywanie odpadów jako paliwa lub innego środka wytwarzania energii). Na dobę w piecu obrotowym podczas produkcji klinkieru cementowego termicznie zostanie przetworzonych około 72 Mg odpadów.

Marszałek Województwa Lubelskiego dowodzi, że analizowanego przedsięwzięcia nie można zaliczyć do przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko wymienionego w § 2 ust. 1 rozporządzenia. Zaliczyć je należy do przedsięwzięcia potencjalnie znacząco oddziałującego na środowisko z § 3 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia tj. instalacji do produkcji klinkieru cementowego innej niż wymieniona w § 2 ust. 1 pkt 18 oraz instalacje do produkcji cementu lub wapna.

W ocenie NSA, biorąc pod uwagę wydajność samego pieca obrotowego wykorzystywanego do produkcji klinkieru przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do wskazanego w § 2 ust. 1 pkt 18 rozporządzenia. Stanowi on, że przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jest instalacja do produkcji klinkieru cementowego w piecach obrotowych o zdolności produkcyjnej większej niż 500 t na dobę. W rozpatrywanym przypadku wydajność pieca obrotowego wynosi 390 Mg/dobę. Tym samym uznać należałoby, że przedmiotowa instalacja nie kwalifikuje się do tej kategorii. Nie jest zatem przedsięwzięciem zawsze znacząco oddziałującym na środowisko w oparciu o ten przepis.

Zdaniem NSA, zastosowanie znajdzie § 2 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia. Zgodnie z nim przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jest instalacja do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne przy zastosowaniu procesów termicznego przekształcania odpadów, krakingu odpadów, fizykochemicznej obróbki odpadów (proces D9 unieszkodliwiania odpadów w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21, z późn. zm.) o wydajności nie mniejszej niż 100 ton dziennie, z wyłączeniem instalacji spalających odpady będące biomasą w rozumieniu przepisów o standardach emisyjnych z instalacji.

Z dokumentacji dołączonej przez Spółkę do jej do wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów wynika, że podczas procesu przetwarzania odpadów R1 (wykorzystywanie odpadów jako paliwa lub innego środka wytwarzania energii) na dobę w piecu obrotowym podczas produkcji klinkieru cementowego termicznie zostanie przetworzonych około 72 Mg odpadów. Ponadto podczas produkcji klinkieru cementowego w piecach obrotowych wykorzystuje się podstawowe surowce do produkcji klinkieru jakimi są kreda i margiel oraz odpady. Składniki te dozowane są do szlamatorów i mieszane. Następnie szlam trafia do magazynów szlamu skąd podawany jest do zimnego końca pieca obrotowego. Gazy spalinowe, powstające przy spalaniu paliw przepływają przez piec w przeciwprądzie do wsadu surowcowego. W piecu następuje końcowy proces kalcynacji [...] a następnie spiekanie materiału wsadowego do klinkieru w temperaturze [...]oC. Mąka surowcowa przesuwając się wzdłuż osi pieca ulega procesowi klinkieryzacji. Klinkier jest schładzany w chłodnikach planetarnych klinkieru i transportowany na halę suwnic, gdzie jest magazynowany, a dalej do młynów cementu lub jako produkt sprzedawany. Ilość odpadów wykorzystywanych w procesie przygotowania szlamu wynosi 15 015 Mg/rok.

Z powyższego wynika, że podczas produkcji klinkieru cementowego w procesie termicznego przetwarzania (R1) zostanie przetworzonych 21 790 Mg odpadów na rok, a ponadto przy produkcji klinkieru cementowego jako uzupełnienie wsadu surowcowego (wprowadzenia do procesu przygotowania szlamu) w piecu obrotowym przetworzonych zostanie 15 015 Mg/rok. Natomiast do wykorzystania przy procesie przygotowywania mieszanek cementu wykorzystanych zostanie 43 000 Mg/rok. Do naprawy i utwardzania dróg wykorzysta się 500 Mg/rok. Sumarycznie w Cementowi Rejowiec zostanie przetworzonych 80 305 Mg odpadów na rok. Jednak w procesie produkcyjnym klinkieru cementowego w piecu zostanie przetworzonych 21 790 Mg/rok (spalanie) oraz 15 015 Mg/rok (przygotowanie szlamów) przy pracy pieca 7300 h rocznie daje to odpowiednio około 72 Mg/dobę i 49,36 Mg/dobę. Podczas produkcji klinkieru cementowego przetworzonych zostanie 121,36 Mg odpadów na dobę. A w związku z tym uznać należy, że przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko z § 2 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia.

Starosta Chełmski nieprawidłowo zaliczył do ilości przetwarzanych w piecu odpadów ilość odpadów wykorzystywanych do przygotowania mieszanek cementu (43 000 Mg/rok) bowiem nie odbywa się to w piecu termicznym ale w młynach cementu. Powyższe jednak nie miało żadnego wpływu na ustalenie, że podczas produkcji klinkieru cementowego wydajność instalacji (pieca) do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne przy zastosowaniu procesów termicznego przekształcania odpadów w zakresie przetworzonych odpadów wynosi łącznie 121,36 Mg/rok.

Spółka wskazuje także, że wskazane w dokumentacji odpady będą wykorzystywane do produkcji cementu w procesie przygotowywania mieszanek cementu - 43 000 Mg/rok, a ponadto odpady zostaną wykorzystane do utwardzania, uzupełniania, naprawy dróg na terenie zakładu - 500 Mg/rok. Okoliczności te nie wpływają jednak na zaliczenie Zakładu C. do przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 2 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia.

Zdaniem NSA, w rozpatrywanej sprawie nie zasadne jest zastosowanie § 3 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia. Analizowane przedsięwzięcie dla którego Spółka wystąpiła z wnioskiem o zezwolenie na przetwarzanie odpadów można zakwalifikować jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w myśl ww. przepisu tj. jako instalację do produkcji klinkieru cementowego inną niż wymieniona w § 2 ust. 1 pkt 18 oraz instalację do produkcji cementu lub wapna bowiem produkcja klinkieru cementowego w piecach obrotowych o zdolności produkcyjnej większej niż 500 t na dobę nie dotyczy tegoż przedsięwzięcia (zdolność ta wynosi 390 Mg/dobę) a zarazem instalacja służy jednocześnie do produkcji cementu - podczas, której wykorzystuje się do 43 000 Mg/rok odpadów.

Podzielić należy pogląd doktryny przywołany przez Starostę Chełmskiego, że "... jeżeli planowana inwestycja posiada elementy, które można przypisać do przedsięwzięć ujętych w § 2 i § 3 (np. zakład posiadający instalację do wytwarzania podstawowych produktów lub półproduktów chemii organicznej przy zastosowaniu procesów chemicznych oraz oczyszczalnię ścieków przemysłowych), nie należy rozdzielać przedsięwzięć tylko potraktować je jako mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" (Tomasza Wilżka "Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko - przewodnik po rozporządzeniu Rady Ministrów", wydawca Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska 2011).

Wobec spełnienia przez Zakład C. przesłanek do uznania przeprowadzanego tam procesu przetwarzania odpadów jednocześnie jako przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia) oraz mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia) należy uznać jako decydującą kwalifikację według tego pierwszego przepisu. Za taką wykładnią przemawia także art. 41 ust. 6 ustawy o odpadach, który stanowi, że w przypadku prowadzenia w tym samym miejscu przedsięwzięć, z których co najmniej jedno należy do przedsięwzięć wymienionych w ust. 3 pkt 1 (zawsze znacząco oddziałujące na środowisko), organem właściwym do wydania zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów jest marszałek województwa. Można stąd wywieść, że zamiarem ustawodawcy było poddanie właściwości marszałka województwa także tych przedsięwzięć, które spełniają jednocześnie wymogi z § 2 i § 3 rozporządzenia. Wobec tego przy możliwej kwalifikacji przedsięwzięcia dotyczącego zbierania i przetwarzania odpadów jako zawsze znacząco oddziałującego na środowisko i potencjalnie znacząco oddziałującego na środowisko prymat przyznać należy tej pierwszej i wskazać na kompetencję marszałka województwa. Skoro w takiej sytuacji wskazuje się na kompetencję marszałka województwa jako właściwego w sprawach przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, to przy możliwej kwalifikacji przedsięwzięcia według § 2 ust. 1 i § 3 ust. 1 rozporządzenia należy przyjąć, że pierwszeństwo ma kwalifikacja jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

Mając powyższe na uwadze NSA stwierdza, że wskazane we wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów przedsięwzięcie zaliczyć należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w myśl § 2 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia mimo że możliwe jest zaliczenie tego przedsięwzięcia także jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stosownie do § 3 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia.

Odnosząc się do wskazania organu właściwego do rozpoznania przedmiotowego wniosku NSA stwierdza, że właściwym w sprawie będzie Marszalek Województwa Lubelskiego stosownie do art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy o odpadach.

Na marginesie NSA zauważa, że z dokumentacji załączonej do wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów dla Zakładu C. prowadzonego przez Spółkę wynika, że Spółka poza przetwarzaniem odpadów magazynuje odpady przeznaczone do odzysku. Tabela z pkt 8 dokumentacji zawiera informację o rodzaju odpadu, procesie i sposobie odzysku, ilości odpadu poddawanego odzyskowi Mg/rok i miejscu jego magazynowania. Z zestawienia tego wynika, że w skali roku dla potrzeb odzysku w procesie R1 i R5 magazynowanych jest 80 290 Mg odpadów na rok. W związku z tym można byłoby wywieść właściwość marszałka województwa do rozpoznania wniosku Spółki na podstawie art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. d ustawy o odpadach, gdzie stanowi się, że organem właściwym jest marszałek województwa do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, w przypadku gdy maksymalna łączna masa wszystkich rodzajów odpadów magazynowanych w okresie roku przekracza 3000 Mg. Skoro jednak wniosek ogranicza się jedynie do wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów, to organ jest związany żądaniem wniosku i rozpatruje sprawę tylko w tym zakresie. Z uwagi na powyższe dane o magazynowaniu odpadów może okazać się zasadne wystąpienie przez właściwy organ o wyjaśnienie zakresu żądania Spółki.

Ograniczając się jednak tylko do żądania wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów, NSA biorąc pod uwagę powyższe rozważania uznał, że organem właściwym w sprawie wydania decyzji zezwalającej na przetwarzanie odpadów w sposób wskazany w przedmiotowym wniosku, będzie Marszałek Województwa Lubelskiego, gdyż zastosowanie znajdzie art. 41 ust. 3 pkt 1 lit a ustawy o odpadach w zw. z § 2 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 4, art. 15 § 1 pkt 4 i art. 15 § 2 P.p.s.a., wskazał Marszałka Województwa Lubelskiego jako organ właściwy w sprawie.