Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 700/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur Sędzia WSA Sławomir Fularski Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2021 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2021 r. Nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Syg. akt VIII SA/Wa 700/21

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2021 roku M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego( dalej organ odwoławczy lub WMINB) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2021 roku, poz. 735 dalej kpa) oraz art. 83 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane(DZ.U z 2020 roku, poz. 1333 ze zm. dalej p.b.), po rozpatrzeniu zażalenia M. G. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. ( dalej PINB) nr [...] z dnia [...] marca 2021 roku, wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych przy budynku gospodarczym usytuowanym na działce o nr ew. [...] położonej przy ul. M. [...] w miejscowości B.. oraz informujące inwestora o możliwości złożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia w/w postanowienia, wniosku o legalizację przedmiotowego budynku gospodarczego oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna.

W dniu [...] grudnia 2020 roku do PINB w R. wpłynął wniosek M. i T. O. z dnia [...] listopada 2020 roku w sprawie budowy prowadzonej na działce o nr ew. [...] w miejscowości B. przy ul. M. [...].

W trakcie przeprowadzonych w dniu [...] stycznia 2021 roku czynności kontrolnych ustalono, że na terenie w/w nieruchomości w zbliżeniu do zachodniej granicy działki ( w odległości około 1,1 m) od linii ogrodzenia wzniesiono budynek o konstrukcji stalowej opierzony blachą trapezową. Zasadnicze wymiary budynku wynoszą ok.5,0 x 10,0 m. Dach o jednej połaci pochylony jest w kierunku zachodnim. Linia okapu dachu zaopatrzona jest w system orynnowania i rynnę spustową, która łączy się z rurą PCV prowadzącą wody opadowe pod powierzchnię kostki brukowej na dalszą część działki, która nie jest utwardzona. Ściana szczytowa północna nie jest wypełniona blachą.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2021 roku wstrzymano M.G. prowadzenie robót budowlanych przy budynku gospodarczym usytuowanym na działce nr ew. [...], położonej przy ul. M. [...] w miejscowości B. oraz poinformowano o możliwości złożenia wniosku o legalizację przedmiotowego budynku gospodarczego.

Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie złożyła M. G..

Organ odwoławczy zaakceptował ustalenia organu pierwszej instancji w zakresie, iż skarżąca na terenie działki nr ew. [...] w zbliżeniu do zachodniej granicy działki( odległość 1,1 m) od linii ogrodzenia wzniesiono budynek o konstrukcji stalowej, opierzony blachą trapezową. Zasadnicze wymiary budynku wynoszą 5,0 m x 10,0 m. Budynek jest zaopatrzony w system orynnowania odprowadzający wodę na teren posesji, która nie jest utwardzona. Ściana szczytowa północna nie jest wypełniona blachą.

Organ odwoławczy nie zgodził się ze skarżącą, że została wybudowana wiata. Wskazywał, że ustawa prawo budowalne nie zawiera definicji ,, wiata ‘’, tak więc interpretując ten termin należy odwołać się do jego potocznego znaczenia. Za wiatę uważa się ,, budowlę składającą się z konstrukcji dachowej wspartej na słupkach ‘’( Encyklopedia PWN W-wa 1996 ), ,, lekką budowlę w postaci dachu wspartego na słupkach’’( Słownik Języka Polskiego). W świetle powyższego za podstawowe cechy wiaty należy uznać wsparcie danej budowli na słupach stanowiących podstawowy element konstrukcyjny(nośny), wiążący budowlę z gruntem. W załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 roku w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych( DZ.U z 1999 roku, nr 112, poz. 1316 ze zm) wskazano, że wiata jest szczególnym rodzajem budynku, stanowiącym pomieszczenie naziemne, nieobudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione. Z dokumentacji fotograficznej wynika, że zrealizowany przez skarżącą obiekt nie charakteryzuje się wyżej wskazanymi cechami właściwymi dla wiaty. W sprawie nie mamy do czynienia z lekką konstrukcją, wspartą na słupach. Uwidoczniony obiekt pozwala zakwalifikować go jako garaż bądź budynek gospodarczy typu ,, blaszak ‘’. Sporny obiekt jest związany z gruntem w sposób pozwalający przeciwstawić się siłom przyrody, posiada dach i przegrody oddzielające go z każdej strony od otoczenia, zaś nadana mu funkcja i faktyczne jego przeznaczenie determinuje przyjęcie, że w sprawie mamy do czynienia z obiektem budowlanym. Kwalifikacji nie może zmienić fakt zdemontowania przez inwestora jednej ze ścian budynku i nie może przesądzać, że mamy do czynienia z wiatą.

Organ odwoławczy wskazywał także na przepisy odległościowe określone w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które nie mają zastosowania do wiat, jednakże mają zastosowanie do garaży i budynków gospodarczych.

Oznacza to, że mamy do czynienia z samowolą budowlaną, na budowę której inwestor winien uzyskać pozwolenie na budowę. W takim przypadku organ powiatowy prawidłowo wdrożył postępowanie legalizacyjne w trybie art. 48 p.b.

Skarżone rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 48 ust.1 pkt 1 i art. 48 ust. 3 p.b zgodnie z którym w ust.1 organ nadzoru wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie lub wybudowanego:

- bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo

- bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Z tych też względów w ocenie organu odwoławczego w ustalonych okolicznościach faktycznych i prawnych rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji było prawidłowe.

Skargę na postanowienie nr [...] organu odwoławczego z [...] maja 2021 roku złożyła M. G..

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucała:

- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 29 ust.2 pkt 2 p.b. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie, w przypadku gdy wiata posadowiona na działce skarżącej spełnia wszelkie wymogi wskazane w tym przepisie, a co za tym idzie jej postawienie nie wymagało decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia;

- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 28 p.b. poprzez jego nieuprawnione zastosowanie, do wiaty spełniającej wymogi określone w art. 29 ust.2 pkt 2 p.b.

- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 48 ust.1 i 3 p.b., poprzez ich zastosowanie, w sytuacji, gdy wiata posadowiona na działce skarżącej zgodnie z art. 29 p.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia;

- naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, art. 7a § 1, art. 7b oraz art. 77 § 1 kpa, poprzez niezbadanie przez organ dogłębnie sprawy, nie wzięcie pod uwagę całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz dotychczasowego stanowiska PINB w R. wyrażonego w decyzji nr [...] z dnia [...] października 2020 roku, nie wyjaśnienie i nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej, zawartej w art. 29 ust.2 pkt p.b. na korzyść skarżącej, co w konsekwencji skutkowało poczynieniem błędnych ustaleń faktycznych, błędnym zastosowaniem prawa materialnego, a finalnie wydaniem przez organ nieprawidłowego postanowienia.

W związku z powyższym skarżąca wnosiła o uchylenie skarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazywała, że ustalenia i wywody organu odwoławczego są dowolne i gołosłowne.

Co prawda przepisy prawa budowlanego nie zawierają definicji ,, wiaty ‘’ ale w tym zakresie wielokrotnie wypowiadały się sądy administracyjne. Zawsze wskazuje się, że wiata to samodzielna, lekka budowla, posiadająca dach, niekiedy ściany, której celem ochrona miejsca i rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym( wyroki NSA z 10 maja 2011, II OSK 794/10, z dnia 8 marca 2017 roku, II OSK 1707/15, z 21 września 2015 roku, II OSK 1393/09.

W innym miejscu NSA podkreślał, że za podstawowe cechy wiaty uznaje się wsparcie danej budowli na słupach stanowiących podstawowy element konstrukcyjny i wiążący budowlę trwale z gruntem oraz brak trwałych ścian( wyrok z dnia 9 stycznia 2019 roku, II OSK 3465/18).

Wiata jest definiowana jako lekka konstrukcja, która nawet będzie posiadała ściany( np. w celu ochrony przed czynnikami atmosferycznymi, takimi jak wiatr), to nie będzie się mieścić w kategorii budynku, czyli nie będzie trwale związana z gruntem, wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadać fundamentów( art. 3 pkt 2 p.b.)( wyrok NSA z 17 marca 2020 roku, II OSK 603/19).

W przypadku wiaty wybudowanej przez skarżącą jest konstrukcją lekką, za czym przemawia fakt, że została wybudowana w oparciu o konstrukcję stalową – stalowe słupy, a zarówno dach, jak i ściany wiaty zostały wykonane z blachy. Ponadto wiata nie ma jednej ściany. Wbrew stanowisku organu ściany tej nigdy nie było, nie była zatem nigdy demontowana. Ponadto nie jest trwale związana z gruntem, gdyż konstrukcja ta nie posiada fundamentów, a jedynie opiera się na stalowych słupach, posadowionych na stopach i kostce brukowej. Jej dach nie łączy się z żadnym budynkiem.

Zdaniem skarżącej organ bezpodstawnie kwalifikuje przedmiotową wiatę jako garaż, bądź budynek gospodarczy typu blaszak.

Ustalenia, że przedmiotowa wiata jest budynkiem są ustaleniami dowolnymi i w żadnym stopniu nie opierają się na materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie.

Nadto skarżąca wskazywała, że PINB w R., w decyzji nr [...] z [...] października 2020 roku, pop przeprowadzeniu czynności kontrolnych, wskazał, że na działce skarżącej powstaje wiata, której budowa nie wymaga pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związany granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). W myśl art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty kontroli wynika bowiem, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala – art. 151 p.p.s.a.

W ocenie sądu zasadniczym przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie czy skarżąca na swojej nieruchomości wybudowała wiatę czy też budynek (obiekt budowlany), który wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Należy zauważyć, iż brak definicji wiaty powoduje konieczność każdorazowego podjęcia trudu oceny czy obiekt, z którym organy nadzoru budowlanego maja do czynienia jest wiata czy budynkiem. Kwalifikacji obiektu należy dokonywać po analizie formy, funkcji oraz gabarytów obiektu i mając na uwadze definicję przyjętą w języku codziennym z uwzględnieniem definicji legalnej budynku zawartym w art. 3 pkt 2 p.b. Prawo budowlane, ilekroć jest mowa w ustawie o budynku – należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem , wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada dach i fundamenty. Nieposiadanie przez obiekt budowalny ścian ze wszystkich stron nie uniemożliwia zakwalifikowania go jako budynku. Zgodnie z wyrokiem WSA w Poznaniu z 15 grudnia 2010 roku, III SA/Wa 356/10 ,, Wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych nie oznacza tylko takiej sytuacji, iż obiekt budowalny musi być zamknięty ze wszystkich stron i zabezpieczony przed wpływem czynników zewnętrznych . Wystarczy aby istniejące przegrody zakreśliły granice obiektu ‘’. Podobnie wskazał NSA w wyroku z dnia 25 września 2015 roku, II FSK 2086/13 ,, Dla spełnienia przez obiekt budowalny przesłanki wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych nie jest konieczne zamknięcie obiektu ze wszystkich stron ‘’.

Wiatę od budynku odróżnia przede wszystkim to, że jest ona pozbawiona wszystkich albo większości przegród zewnętrznych, a także najczęściej jej podstawowym elementem konstrukcyjnym( konstrukcją nośną), na którym osadzony jest dach są słupy wiążące budowlę z gruntem.

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, iż zgromadzony materiał dowodowy w postaci protokołu oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną przedmiotowego obiektu wskazuje, iż faktycznie mamy do czynienia z obiektem budowalnym typu garaż blaszak. Należy zauważyć, iż przedmiotowy obiekt został posadowiony na miejscu wyłożonym kostką brukową, został wyposażony w bramę garażową uchyloną, zamontowano okna, założono orynnowanie. Przedstawione elementy w ocenie sądu to są elementy charakterystyczne dla budynku garażowego typu ,, blaszak ‘’. Trudno sobie wyobrazić aby te elementy obiektu miały wskazywać na inną funkcję niż garażową. Zgodnie z § 102 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie ( DZ.U nr 75, poz.690) garaż może być budynkiem zamkniętym z pełną obudową i zamykanymi otworami bądź garażem otwartym bez ścian lub ze ścianami niepełnymi. Odnośnie kwestii trwałego związania z gruntem i posiadania przez obiekt fundamentów, to w orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny trafnie akcentuje, że przez trwałe związanie z gruntem należy rozumieć takie połączenie danej budowli (budynku) z gruntem, które ma charakter techniczno - użytkowy, uwzględniający z jednej strony związek budynku z podłożem, a z drugiej to, że jako konstrukcja przestrzenna musi oprzeć się czynnikom mogącym zniszczyć jego konstrukcję ustawioną na fundamencie (wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FSK 895/12, Lex nr 1485456; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1405/10, Lex nr 1104106 z glosą aprobującą R. Dowgiera PPL i FS 2013, nr 2, str. 37-41). Skoro określenie "trwale związany z gruntem" nie zostało zdefiniowane w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, czy w ustawie Prawo budowlane, to w świetle utrwalonego orzecznictwa (wyrok NSA z dnia 24 lipca 2002 r. sygn. akt I SA/Gd 1979, POP 2003, Nr 2, poz. 43; uchwała NSA z dnia 20 marca 2000 r. sygn. akt FPS 14/99, ONSA 2000, Nr 3, poz. 92) i piśmiennictwa (T. Spyra, Granice wykładni prawa. Znaczenie językowe tekstu prawnego jako granica wykładni, Kraków 2006, B. Brzeziński, Podstawy wykładni prawa podatkowego, Gdańsk 2008 r., s. 41; A. Bielska-Brodziak, Orzecznictwo NSA w sprawach podatkowych. Językowa granica wykładni, Radca Prawny 2006, nr 2, s. 81) należało przyjąć jego językowe rozumienie. W tym znaczeniu trwałe związanie oznacza sytuację, w której stosunek normy, zjawisk, itp. łączących się ze sobą, wpływających, oddziałujących na siebie (związek) jest odporny na działanie czynników zewnętrznych (trwały - M. Szymczak, red., Słownik języka polskiego t. III, Warszawa 1992, str. 1069) Oznacza to, że w językowym znaczeniu przez "trwałe związanie" rozumieć należy połączenie, które powinno mieć charakter fizyczny, a nie prawny (R. Dowgier, glosa do wyroku NSA z dnia 20 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1405/10, PPLiFS 2013, nr 2, s. 39). W wyroku z dnia 29 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 1234/00 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych), Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że "trwałe związanie z gruntem oznacza związanie na tyle mocne, iż odłączenie obiektu spowodowałoby zasadniczą jego zmianę w sensie technicznym, uniemożliwiającą ponowne jego posadowienie w innym miejscu bez konieczności ponownego przygotowania podłoża". Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił również uwagę, że w piśmie Ministerstwa Finansów z dnia 10 lutego 2003 r. nr LK-2443/LP/02/AP, wykazano iż: "Pojęcie trwałego związania z gruntem oznacza zarówno posiadanie przez obiekt budowlany fundamentów, które są usytuowane poniżej poziomu terenu - wkopane w grunt - jak i trwałego związania fundamentów obiektu budowlanego. Obiektu budowlanego, w którym dolna płaszczyzna fundamentu znajduje się na poziomie terenu, a jego przeniesienie lub rozebranie nie wiąże się z wykonywaniem robót ziemnych nie można uznać za trwale związanego z gruntem". Oznacza to, że budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. i art. 3 pkt 2 p.b. może być nawet taki obiekt budowlany, który nie stanowi części składowej gruntu. Sytuacja taka, jak pisze we wspomnianej glosie R. Dowgier, może mieć miejsce np. wtedy, gdy budynek został wzniesiony na okres krótszy niż jego trwałość techniczna lub od razu z zastrzeżeniem jego rozbiórki po pewnym czasie użytkowania.

Zwrócić należy także uwagę, że pojęcia "fundamentu" oraz "trwałego związania z gruntem" nie zostały zdefiniowane. Fundament jest elementem konstrukcyjnym, którego zadaniem jest przenoszenie obciążeń na grunt i który może być on wykonany z różnych materiałów budowlanych. Parametry fundamentu oraz głębokość jego posadowienia w gruncie zależą od wielkości przenoszonych obciążeń, a te zaś zależą od wielkości i rodzaju konstrukcji. Na owo zróżnicowanie zwraca również uwagę R. D., który w zakresie określenia rozumienia fundamentu odwołuje się do wyjaśnień udzielonych przez Departament Architektury i Budownictwa Ministerstwa Infrastruktury przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...], w którym stwierdzono, że "fundamenty mogą być wykonywane z bardzo różnych materiałów, takich jak: drewno, beton, kamień itd. Mogą też być w różny sposób wykonane, np.: murowane lub układane z elementów prefabrykowanych, monolityczne, płytowe (wylewka betonowa), jak również mogą być fundamenty posadowione na różnych poziomach lub mogą być typu głębokiego (pale)" (R. Dowgier, L. Etel, G. Liszewski, B. Pahl (w:) R. Dowgier, L. Etel, G. Liszewski, B. Pahl, Podatki i opłaty lokalne. Komentarz, Warszawa 2020, art. 1a). Ponadto fundament, przekazując na podłoże gruntowe całość obciążeń budowli, ma zapewniać trwałość konstrukcji, uniemożliwić jej przesunięcie, czy zniszczenie przez działanie sił przyrody (zob. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 317/12, Lex nr 1450221). Przedmiotowy obiekt nie spełnia definicji budynku z przepisów ustawy prawo budowlane ponieważ nie można uznać, iż posiada fundamenty.

W przedmiotowej sprawie należy uznać, iż mamy do czynienia z garażem typu ,, blaszak ‘’. Sprawę budowy garażu reguluje przede wszystkim art. 29 ust.1 pkt 14b p.b. Przepisy prawa budowlanego nie posługują się definicją obiektu budowlanego – garaż czy wiata garażowa. Przepisy też nie określają z jakich materiałów ma być wykonany i w związku z tym może być to zarówno garaż blaszany, jak i murowany lub drewniany. Powołany przepis art. 29 ust.1 pkt 14b p.b. przy budowie garażu do powierzchni zabudowy 35 m² , przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki wskazuje na potrzebę wykonania zgłoszenia budowy tego rodzaju obiektu. . Przepis art. 4 pkt 5 ustawy Prawo budowlane definiuje tymczasowy obiekt budowlany jako obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe. Cytowana definicja ma zasadniczo charakter opisowy: nie zawiera pełnego katalogu cech znamiennych dla tymczasowego obiektu budowlanego, a podaje przykłady takich obiektów. Z całą pewnością jednak garaż-blaszak, nawet posadowiony na kostce brukowej, w grupie definiowanych w ten sposób obiektów się mieści. Generalnie zresztą obiekty budowlane takie jak garaż blaszany w świetle poglądów orzecznictwa są kwalifikowane do kategorii tymczasowych obiektów budowlanych, o których mowa w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, a które należy zaliczyć do obiektów w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 7 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1443/06; z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 1001/09; z dnia 1 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 576/10, z dnia 30 czerwca 2017 r. II OSK 2717/15 - orzeczenia.nsa.gov.pl).

Garaże w zależności od technologii wykonania – trwałość związania z gruntem, fundamenty mogą być obiektem budowalnym, który jest budynkiem, czy też tymczasowym obiektem budowlanym o cechach budowli i do tej kategorii należy zaliczyć obiekt garaż blaszak nie posiadający jednej cech budynku – nie jest posadowiony na fundamentach.

Do tej kategorii tymczasowych obiektów budowlanych należy zaliczyć wybudowany przez skarżącą przedmiotowy obiekt - garaż blaszak.

Realizacja obiektu garażowego nie wymaga pozwolenia na budowę jedynie wówczas gdy spełnia wymogi art. 29 ust.1 pkt 14b p.b. Przedmiotowy obiekt jest o powierzchni większej niż 35 m².

W niniejszej sprawie skarżąca nie posiada ani zgłoszenia, ani tym bardziej pozwolenia na budowę.

Brak jednej ściany w przedmiotowym obiekcie budowlanym nie może prowadzić do stanowiska, iż mamy do czynienia z ,, wiatą’’. Fakt, iż decyzją z dnia [...] października 2020 roku, nr [...] PINB w R. umorzył postępowanie w sprawie budowy wiaty zlokalizowanej na działce ewidencyjnej nr [...], położonej w miejscowości B. gmina Z. też nie może przesądzać o tym, że efektem końcowym budowy jest powstanie wiaty. Na etapie wydawania tegoż postanowienia istniały tylko słupy i w tym momencie nie można było przesądzić, że zamiast wiaty powstanie budynek garażowy.

Zarzuty natury procesowej stawiane zaskarżonej decyzji aby były skuteczne muszą wykazywać, iż mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Należy wskazać, iż organ w niewielkim stopniu odniósł się do przeznaczenia przedmiotowego obiektu, ale z zebranego materiału, w tym fotograficznego wynika, iż zamontowanie drzwi garażowych uchylnych, okien determinuje przeznaczenie obiektu. Zdaniem Sądu uchybienia organu w tym zakresie nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie został również zaprezentowany materiał dowodowy, który by zakwestionował taki sposób przeznaczenia obiektu poza samym zaprzeczeniem faktu.

Kwestią, która w przypadku budowy garażu ma również znaczenie jest jego lokalizacja. W przypadku garażu muszą być spełnione warunki § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zarzuty naruszenia przepisów postępowania – art. 7,art. 7a § 1, art. 7b oraz art. 77 § 1 kpa nie mogą odnieść zakładanego skutku w postaci eliminacji postanowienia z obrotu prawnego ponieważ w żadnym stopniu nie pokazują jaki i w jakim zakresie nie został zebrany i oceniony materiał dowodowy w sprawie.

Z tego względu biorąc pod uwagę art. 48 ust.1 pkt 1 p.b. istniała podstawa do wydania zaskarżonego postanowienia ponieważ został wybudowany obiekt budowalny – garaż blaszak o powierzchni [...] m ² bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę . Nie doszło do naruszenia prawa materialnego w postaci wskazywanych przepisów – art. 28 i art. 29 ust.2 pkt 2 p.b. ponieważ przedmiotowy obiekt nie można było zakwalifikować jako wiaty – określonej w przepisie art. 29 ust.2 pkt 2 p.b.

Z tego względu biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.