Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 488/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 106 ust.1
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: par. 1 ust.1a
journal: Dz.U. 2001 nr 152 poz 1732
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Policji uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzający ją rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...]r. nr [...]


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym z dnia [...] Komendant Miejski Policji w C., na podstawie art.106 ust.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277) oraz § 1 ust.1-4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia orasz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149), z dniem 1 stycznia 2008 r. ustalił młodszemu aspirantowi A. C. – dyżurnemu Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji [...] w C. - zaszeregowanie do 5 grupy uposażenia zasadniczego i uposażenie zasadnicze według mnożnika 1,40 kwoty bazowej dla żołnierzy i funkcjonariuszy, tj. w wysokości 2.090 zł. W uzasadnieniu wskazał na obowiązujące od dnia 14 lutego 2008 r. nowe przepisy w zakresie systemu wynagradzania policjantów, wprowadzające z dniem 1 stycznia 2008 r. nowe grupy zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadających im stawek uposażenia zasadniczego. Zajmowane dotychczas przez wymienionego wyżej policjanta stanowisko dyżurnego zostało przypisane do 5 grupy uposażenia zasadniczego, której odpowiada mnożnik 1,40. Uwzględniając ten fakt oraz kwotę bazową, uposażenie to stanowi 2.090 zł miesięcznie.

W odwołaniu A. C. domagał się uchylenia tegoż rozkazu i zaszeregowania go do 7 grupy uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,7. W jego ocenie uzyskane kwalifikacje i staż oraz wielkość komisariatu, w jakim pełni służbę, uzasadniają przyjęcie takiej reguły. Wskazał na brzmienie § 1 pkt 1 podpunktu 2 lit. c przywołanego wyżej rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r. oraz pkt. 60a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. Nr 123, poz. 857 ze zm.). W konsekwencji odmiennego rozstrzygnięcia dowodził pokrzywdzenia tym rozkazem.

Zaskarżoną decyzją, na zasadzie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymano w mocy powyższy rozkaz personalny. Organ drugiej instancji ustalił, iż odwołujący się poprzednim rozkazem z dnia [...] został mianowany na stanowisko dyżurnego w 6 grupie uposażenia zasadniczego, z mnożnikiem 1,11 kwoty bazowej. Stanowisku dyżurnego odpowiadał stopień etatowy aspiranta sztabowego, podczas gdy ów policjant miał stopień sierżanta sztabowego. Z dniem 1 stycznia 2008 r., na mocy cytowanego rozrządzenia z dnia 8 lutego 2008 r. stanowisko dyżurnego zostało zaszeregowane do 5 grupy uposażenia zasadniczego. Uposażenie żądane przez odwołującego się mogłoby mu zostać przyznane jedynie wówczas, gdyby zajmował on stanowisko dyżurnego ze stopniem nadkomisarza, podczas gdy legitymował się on stopniem młodszego aspiranta. Zadośćuczynienie odwołaniu nie było więc możliwe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. W jej uzasadnieniu podtrzymał zarzuty podniesione w odwołaniu, nie zgadzając się z wywodami zawartymi w motywach decyzji organu drugiej instancji. W jego przekonaniu nie odpowiada ona obowiązującym przepisom, bo pomija zarówno jego kwalifikacje i staż, jak też wielkość komisariatu, w którym pełni służbę. Argumentację odmienną uznał za nieprzekonywującą.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe wywody. Jednocześnie jednak przyznał rację skarżącemu co do faktu, że w komisariatach liczących powyżej 60 policjantów właściwe jest stanowisko dyżurnego ze stopniem etatowym nadkomisarza i zaszeregowaniem do grupy 7. Uwzględniając tę okoliczność Komendant Miejski Policji w C. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o dokonanie zmian etatowych, po których podejmie on indywidualne decyzje personalne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga musiała odnieść skutek. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, jak też decyzji ją poprzedzającej, na co zezwala art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), a to po myśli art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), Sądy te badają przede wszystkim czy nie uchybiają one przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie bądź stwierdzenie nieważności (art.145 § 1 cytowanego Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Jak głosi art.134 § 1 tej ustawy, nie są przy tym związane granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zatem kontroli tej dokonują również z urzędu.

Zapadłe w sprawie decyzje dotknięte są uchybieniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy. Bowiem do niewadliwych ustaleń faktycznych organy obu instancji niewłaściwie zastosowały obowiązujące, istotne dla materii sprawy przepisy prawa materialnego, a przynajmniej nietrafnie je zinterpretowały. Istotnie z dniem 14 lutego 2008 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniające rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. regulujące kwestie uposażeń policjantów, przy czym objęło ono uposażenia od dnia 1 stycznia 2008 r. Istniała zatem podstawa do wydania rozkazu zmieniającego wysokość uposażenia zasadniczego skarżącego na mocy art.106 ust.1 ustawy o Policji. Poprzednim rozkazem z dnia [...] skarżący (posiadający wówczas stopień etatowy sierżanta sztabowego) został mianowany na stanowisko dyżurnego w 6 grupie uposażenia z mnożnikiem 1,11 kwoty bazowej. Obecnym ustalono jego zaszeregowanie do grupy 5 z mnożnikiem 1,40, nie zmieniając stanowiska służbowego skarżącego, który ma stopień młodszego aspiranta. Porównanie tabel zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów zamieszczonych w załącznikach nr 2 do rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. w brzmieniu obowiązującym w datach wydania przywołanych rozkazów wskazuje na to, że w obu przypadkach organy uznały, że skarżący zajmował stanowisko dyżurnego, któremu odpowiadał stopień etatowy aspiranta sztabowego. Poprzednio zaliczone ono było do grupy 6, a obecnie do grupy 5. Wszak we wspomnianych tabelach figuruje jeszcze jedno stanowisko dyżurnego, któremu odpowiada stopień nadkomisarza. Poprzednio było ono zaszeregowane do grupy 8, zaś obecnie do grupy 7. Stanowisko to w obu okresach było przewidziane w komendach powiatowych, miejskich, rejonowych Policji oraz w komisariatach Policji o stanie etatowym powyżej 60. Analiza tego stanu prawnego prowadzi do pierwszej konkluzji, że pod rządami wspomnianego rozporządzenia w brzmieniach obowiązujących w obu analizowanych okresach nie ma znaczenia dla wysokości uposażenia policjanta jego stopień etatowy. Zresztą w datach wydawania obu rozkazów skarżący legitymował się innym stopniem, niż wskazany w tych przepisach. Godzi się jednak podkreślić, że ów stopień ujawniony w załączniku nr 2 nie jest wymagany dla objęcia odpowiedniego stanowiska, gdyż załącznik ten dotyczy w zasadzie zaszeregowania stanowisk do grup oraz odpowiadających stanowiskom stopni etatowych. Zaszeregowanie następuje więc z uwagi na stanowisko, a nie stopień policjanta. W konsekwencji czego nie ma znaczenia dla sprawy eksponowana przez organy okoliczność, że skarżący nie ma stopnia nadkomisarza, bo nie ma ona wpływu na jego zaszeregowanie dla potrzeb wysokości należnego mu uposażenia. W istocie potwierdzenie tego rozumowania znajduje oczywisty wyraz w przepisie ustawy, a to art.101 ust.1 ustawy o Policji. Stanowi on, że wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Przeto decydujące znaczenie dla sprawy miało stanowisko zajmowane przez skarżącego. Stanowisko dyżurnego było stanowiskiem, które odpowiadało jego wykształceniu, kwalifikacjom zawodowym i stażowi służby, wedle przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. Nr 123, poz. 857 ze zm.) oraz poprzednio obowiązującego rozporządzenia w tej materii z dnia 17 grudnia 2003 r.

W następnej kolejności przyszło zważyć, że aktualne brzmienie rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. ustanowiło nowe zasady wynagradzania, m.in. wprowadzając w załączniku nr 1 tabelę grup zaszeregowania stanowisk policjantów oraz odpowiadających im stawek uposażenia zasadniczego wyrażonych w postaci mnożników kwoty bazowej. Jest to wynikiem nowej regulacji zawartej w § 1 ust.1a rozporządzenia, która uzależnia stawki uposażenia zasadniczego również od wielkości jednostek, w jakich pełni służbę dany policjant. Trzeba w tym miejscu stwierdzić, że w poprzednim brzmieniu rozporządzenia takiej regulacji nie było. Przeto niepodobna dokonywać porównań obu stanów w tym aspekcie. Rzeczą właściwego organu było zatem dostosowanie istotnych elementów stanu faktycznego do regulacji prawnych i odpowiednie sformułowanie nowych rozkazów, bacząc na całokształt, a więc zarówno na treść wspomnianego przepisu, jak i tabel zawartych w załącznikach. Niestety w odniesieniu do skarżącego skorelowanie ze sobą wszystkich istotnych przesłanek wynikających z tych przepisów, okazało się niemożliwe. Skoro bowiem jest poza sporem, że skarżący pełni służbę w komisariacie liczącym więcej niż 60 osób, to – o ile jego stanowisko jest samodzielne - po myśli § 1 ust.1a pkt 2 lit.c rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. w obecnym brzmieniu, winna mu przysługiwać stawka uposażenia we właściwej grupie zaszeregowania wymieniona w kolumnie oznaczonej literą "B". Tymczasem w tej kolumnie najniższą grupą jest grupa 8, a więc grupa wyższa nawet niż przewidziana dla dyżurnego ze stopniem nadkomisarza. Przyznanie skarżącemu uposażenia w grupie 5 z mnożnikiem 1,4 nie dotyczy więc jednostki, w której pełni on służbę. Tabele w załącznikach 1 i 2 są zatem ze sobą nieskorelowane, nadto niespójne z treścią § 1 ust.1a tegoż rozporządzenia. W konsekwencji czego argumentacja organów obu instancji dowodząca trafności przyjętego rozwiązania nie nadaje się do obrony. W ocenie Sądu powyższa wadliwość tego aktu prawnego jest na tyle istotna, że mogłaby odnieść skutek w postaci odmówienia jego zastosowania. Narusza bowiem co najmniej konstytucyjną zasadę poprawnej legislacji. W takiej jednak sytuacji brak byłoby przepisu, na postawie którego można byłoby ustalić uposażenie policjanta. Dlatego w ocenie Sądu zasadnym jest nadanie mu rozsądnej treści w świetle przepisów ustawowych i całokształtu regulacji obowiązującej w omawianym zakresie. Zasadniczy problem polega na tym, że skarżącemu na podstawie załącznika nr 1 należałoby się wynagrodzenie z uwzględnieniem mnożnika 1,85 (najniższy w kolumnie "B"), co byłoby sprzeczne z treścią załącznika nr 2, który dla stanowiska skarżącego nie przewiduje grupy 8, dla której właściwy jest ten mnożnik. Gdyby zaś oceniać tę kwestię poprzez pryzmat regulacji załącznika nr 2, wówczas należałoby przyjąć grupę 7 właściwą dla dyżurnego, któremu odpowiada stopień nadkomisarza, z mnożnikiem 1,70, co nie współgra z treścią tabeli załącznika nr 1, który taki mnożnik przewiduje w kolumnie "D" dla policjantów pełniących służbę na innych stanowiskach. W każdym jednak razie uposażenie określone w zaskarżonych w sprawie decyzjach zostało ustalone błędnie. Dlatego wspomniana rozsądna interpretacja nakazywałaby uwzględnić żądanie skarżącego zawarte w odwołaniu i w skardze i stanąć na stanowisku, że jako dyżurnemu należy mu się zaszeregowanie do grupy 7, której odpowiada uposażenie według mnożnika 1,70. Skarżący nie powinien ponosić żadnych konsekwencji błędnego unormowania prawnego ani wadliwej organizacji jednostek policji. Na koniec godzi się wskazać, że ewentualny nowy rozkaz zapadły po zmianach organizacyjnych w komisariacie, w którym pełni służbę skarżący, nie może wpłynąć na ocenę legalności decyzji zapadłych w niniejszej sprawie, bo dotyczą one stanu sprzed tych zmian. Nadto, że skarżący ma prawo do właściwego uposażenia od dnia 1 stycznia 2008 r.

Z tych przyczyn obie kontrolowane decyzje nie mogły się ostać. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy właściwy organ wyda nowy rozkaz personalny dotyczący uposażenia skarżącego za okres od powyższej daty kierując się zaprezentowaną wykładnią obowiązujących w tej materii przepisów.

Mając przytoczone okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na zasadzie art.145 § 1 pkt 1 lit. c i art.135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku.