Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 440/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od czynności cywilnoprawnych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.21 ust.1
journal: Dz.U. 2000 nr 100 poz 1086
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art.12
journal: Dz.U. 1993 nr 94 poz 431
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 2 sierpnia 1993 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku rolnym.
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Sędziowie NSA Ewa Gdulewicz,, NSA Anna Kwiatek (spr.), Protokolant asyst. Anna Strzelec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi D.M.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2004 rok - oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. I SA/Lu 440/05

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania D.G. utrzymało w mocy nakaz płatniczy Burmistrza z dnia [...] kwietnia 2005 r. ustalający łączne zobowiązanie pieniężne za 2004 r.

Z zaskarżonej decyzji wynikało, że decyzją z dnia 1 kwietnia 2005 r. wydaną w formie nakazu płatniczego Burmistrz ustalił D.G. łączne zobowiązanie pieniężne za 2004 r. w wysokości 73,90 zł, w tym podatek rolny w kwocie 62,50 zł od 0,7575 ha przeliczeniowego gruntu i podatek leśny w wysokości 11,40 od 0,48 ha lasu.

Od powyższej decyzji D.G. odwołał się, powołując się na treść art. 128 kodeksu postępowania administracyjnego.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji wskazując, że – stosownie do przepisu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r. nr 100, poz. 1086 ze zm.) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Artykuł 2 pkt. 8 ustawy stanowi iż jest ona systematycznie aktualizowanym zbiorem informacji o gruntach, budynkach, lokalach, ich właścicielach oraz innych osobach fizycznych lub prawnych władających gruntami, budynkami i lokalami, zbiorem prowadzonym przez starostów – co wynika z art. 22 ust. 1 ustawy. Ewidencja ta uwzględnia zgłoszenia dokonywane przez podmioty zobowiązane wymienione w art. 22 ust. 2 i 3 ustawy i na podstawie przesyłanych staroście przez właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne odpisów prawomocnych decyzji i orzeczeń oraz odpisów aktów notarialnych, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencja gruntów i budynków – art. 23 ustawy. Wobec tego wypis z rejestru gruntów jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. W sprawie niniejszej przyjęte do opodatkowania powierzchnie użytków rolnych (2,9064 ha) i lasu (0,48 ha) wynikały z danych zawartych w ewidencji gruntów (na podstawie wypisów z rejestru gruntów z dnia 7 października 2004 r.) i ustalone zostały w oparciu o przepisy ustawy o podatku rolnym i ustawy o podatku leśnym. Wysokość stawek podatkowych miała swoje oparcie: w przypadku ustalania podatku rolnego – na podstawie obniżonej uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej [...] w stosunku do komunikatu Prezesa GUS średniej ceny skupu żyta za okres trzech kwartałów poprzedzających rok podatkowy, a przy opodatkowaniu lasu – na podstawie art. 4 ust.1 ustawy o podatku leśnym. Informacje złożone przez podatnika w dniu 2 listopada 2004 r. na rok 2004 i dotyczące tych podatków nie były zgodne z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów. Przekonanie D.G., iż opodatkowane grunty rolne stanowią las, nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym sprawy. Organ podatkowy podkreślił też fakt że strona miała zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania podatkowego.

Na powyższą decyzję D.G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, podnosząc, iż ustalenie przez organy podatkowe łącznego zobowiązania pieniężnego za 2004 r. zostało dokonane nie zgodnie ze stanem faktycznym posiadanego gospodarstwa rolnego. Skarżący wskazał, iż wprawdzie został on poinformowany o trybie dokonywania zmian w ewidencji gruntów, jednak zgodnie ze stanem faktycznym na spornej działce został posadzony las. Skarżący nie posiada żadnego pisemnego poświadczenia zalesienia, i uważa że został błędnie pouczony w trakcie zalesiania gruntu, za co nie może ponosić odpowiedzialności.

Pismem z dnia 6 grudnia 2005 r. zatytułowanym “wniosek dowodowy" skarżący – na potwierdzenie swoich twierdzeń – wskazał, iż jest w posiadaniu decyzji Starostwa Powiatowego z dnia [...] listopada 2003 r., która to w punkcie 4 odnosi się do pielęgnacji lasu na powierzchni 0,61 ha, co – zdaniem D.G. świadczy o tym, że w ewidencji gruntów widnieje powierzchnia lasu 0,61 ha, a nie 0,48 ha.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz.1269 oraz art. 3 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) - stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Zasadniczą kwestią sporną pomiędzy stronami było w sprawie niniejszej opodatkowanie gruntów rolnych w powierzchni przyjętej przez organ podatkowy, w sytuacji gdy z twierdzeń skarżącego wynikało, że część gruntów przyjęta do opodatkowania stanowi – zdaniem D.G. – las i na podstawie przepisów ustawy o podatku leśnym podlega zwolnieniu od podatku.

Z przepisu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, (...) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Jeżeli skarżący kwestionuje zawarte tam dane, winien najpierw wystąpić o ich korektę, w trybie określonym w powołanym akcie prawnym (wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994 r. , sygn. III SA 911/94, OSS 1994/4-5/164).

Prawidłowo zatem, bo w sposób zgodny z załączonym do akt sprawy wypisem z rejestru gruntów z dnia 7 października 2004 r. (k.-45 akt podatkowych) wystawionym przez Starostwo Powiatowe organy podatkowe ustaliły, że D. G. jest właścicielem użytków rolnych o powierzchni rzeczywistej 2,9064 ha, co stanowi 0,7575 ha przeliczeniowego oraz lasu o powierzchni 0,48 ha. Wartości te są łączną sumą posiadanych przez skarżącego gruntów na działkach o numerach: 45 (0,5064 ha), 4/1 (0,14 ha), 5/1 (0,85 ha), 15 (0,01 ha), 28/1 (0,54 ha), 93/2 (1,25 ha).

Wymiaru podatku rolnego organy podatkowe dokonały z uwzględnieniem przepisu art. 12 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 1993 r. Nr 94, poz. 431 ze zm.), który stanowi, że zwalnia się od podatku rolnego użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych, oraz z zastosowaniem stawek wynikających z uchwały Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie obniżenia średniej cen skupu żyta za okres trzech kwartałów 2003 r. przyjętej do wymiaru podatku rolnego na 2004 rok (kserokopia potwierdzona za zgodność z oryginałem k.-52 akt podatkowych).

W sposób prawidłowy również organy podatkowy naliczyły skarżącemu kwotę podatku leśnego w sposób zgodny z przepisami ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz.U. Nr 200, poz. 1682 ze zm.). Z przepisów tejże ustawy wynika bowiem, że lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy (art. 1 ust. 2 ), a podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 3), zaś podatek leśny za rok podatkowy wynosi (z zastrzeżeniem ust. 3 nie mającego zastosowania w sprawie) równowartość pieniężną 0,220 m3 drewna, obliczana według średniej ceny sprzedaży drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy.

W świetle stanu faktycznego i prawnego sprawy Sąd ją rozpatrujący nie znalazł podstaw do uznania za zasadne twierdzeń skarżącego zawartych w skardze oraz piśmie z dnia 6 grudnia 2005 r. stanowiącym jej uzupełnienie, aby część z gruntów przyjętych do opodatkowania przez organy podatkowe jako grunty rolne stanowiła las i aby podlegała zwolnieniu od opodatkowania na podstawie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku leśnym, (zwalniającego z opodatkowania tym podatkiem lasy z drzewostanem w wieku do 40 lat).

Odnosząc się na koniec do “wniosku dowodowego" skarżącego z dnia 6 grudnia 2005 r. wraz z załączoną kserokopią decyzji wydanej z upoważnienia Starosty Powiatowego wskazać należy, że twierdzenia skarżącego zawarte we wniosku nie mogą zasługiwać na uwzględnienie. Punkt 4 decyzji, na którą powołuje się D.G., a który w swej treści zawiera nakaz wykonania w zakreślonym terminie zabiegów pielęgnacyjnych na powierzchni 0,61 ha nie może być bowiem podstawą wymiaru podatków, gdyż – jak już wyżej wskazano – podstawę tę stanowi, zgodnie z regulacją zawartą w art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencja gruntów i budynków wraz z zawartymi w niej danymi, i wymiar podatku dokonywany w oparciu o podstawy inne niż wskazane ustawowo stanowiłby naruszenie prawa.

Zauważyć też należy, iż kwestie zgodności danych zawartych w ewidencji gruntów ze stanem faktycznym zagospodarowania działki nie mogą być przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu.

Wobec powyższego, uznając iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.