Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1009/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Miron Asesor WSA Wanda Zielińska – Baran Protokolant Dominik Niewirowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2005 r. sprawy ze skargi Rady Miasta S. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nieważności uchwały - skargę oddala -


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 1009/04

UZASADNIENIE

Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym z [...] listopada 2004r., na podstawie art.91 w związku z art.86 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym /Dz. U. z 2001r. nr 142 poz.1591 ze zm./ stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta S. nr [...] z [...] października 2004r. w sprawie budowy siedziby urzędu Miasta S. i przychodni miejskiej nr. [...].

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, iż powyższą uchwałą Rada Miasta S., działając na podstawie art.18 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym z 8 marca 1990r., wyraziła zgodę na budowę urzędu Miasta S. i przychodni miejskiej nr [...] na terenie działek nr ewid. [...],[...],[...] i [...] w obrębie [...] u zbiegu ulic [...],[...] i [...] w S.. Uchwała ta została wydana z istotnym naruszeniem prawa, albowiem art.18 ust.1 wskazanej ustawy nie daje radzie gminy kompetencji do stanowienia o sposobie zagospodarowania terenu.

Treść kwestionowanej uchwały dotyczy możliwości realizacji inwestycji na określonym terenie, należy zatem wziąć pod uwagę przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27 marca 2003r. /Dz. U. nr 80 poz.717 ze zm./. Zgodnie z art.4 ust.1, art.17 i 20 ust.1 tej ustawy, ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest przez radę gminy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w trybie określonym w ustawie. Naruszenie zasad sporządzania planu powoduje nieważność uchwały /art.28 ust.1 ustawy/.

Zatem Rada Gminy działając w tej materii nie może wyrazić swojej woli w dowolnej uchwale na podstawie art.18 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym.

Natomiast w sprawach indywidualnych ustalenia warunków zabudowy dokonuje wójt, burmistrz, prezydent w drodze decyzji administracyjnej na podstawie art.60 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W skardze do sądu Rada Miejska w S. wnosząc o unieważnienie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...] z [...] listopada 2004r. wyjaśniła co następuje;

Przedmiotowa uchwała została podjęta z uwagi na przedłużający się proces zatwierdzenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S.. Nowy budynek urzędu miasta jak i budynek przychodni miejskiej są pilnie potrzebne ze względu na wysokie koszty utrzymania urzędu w trzech różnych miejscach oraz katastrofalny stan sanitarny i techniczny budynku przychodni. Stwierdzenie nieważności tej uchwały jest, zdaniem rady, wkroczeniem w jej suwerenne kompetencje i uniemożliwia podejmowanie decyzji w sprawie majątku gminy w ramach przyznanych jej uprawnień.

Jednocześnie Rada podniosła, iż w przygotowywanym planie zagospodarowania przestrzennego S. znajdą się odpowiednie zapisy dotyczące przeznaczenia terenu objętego przedmiotową uchwałą.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie

i wskazał, iż przedmiotowa uchwała nie dotyczy spraw majątkowych gminy, lecz sposobu przeznaczenia terenu a więc sprawy z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Te kwestie nie mieszczą się w zakresie problematyki objętej art.18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, lecz w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Strona skarżąca w sposób jednoznaczny wskazała, iż przedmiotowa uchwała nr [...] z [...] października 2004r. została podjęta "ze względu na trwający obecnie i przedłużający się proces zatwierdzania nowego planu przestrzennego Miasta S.". W ten sposób Rada Miasta podjęła uchwałę o lokalizacji budynku urzędu miasta i przychodni miejskiej a więc o przeznaczeniu działek nr ewid. [...],[...],[...] i [...] w obrębie [...] w S. u zbiegu ulic [...],[...] i [...].

Zgodnie z art. 4 ust.1 i 2 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. nr 80 poz.717 ze zm./ ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tak jak w niniejszej sprawie, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1/ lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;

2/ sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Przepis ten nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych, iż o przeznaczeniu terenu, lokalizacji inwestycji celu publicznego decyduje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego a w przypadku jego braku decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zatem żadna inna uchwała Rady Gminy, poza uchwałą uchwalającą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może regulować tych kwestii. Tymczasem kwestionowana uchwała została podjęta całkowicie poza procedurą planistyczną, określoną bardzo precyzyjnie przez przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec tego zasadnie Wojewoda [...] stwierdził nieważność tej uchwały, albowiem była sprzeczna z prawem i to w sposób istotny. Rada Miasta S. podjęła uchwałę o przeznaczeniu terenu i lokalizacji inwestycji celu publicznego z całkowitym pominięciem prawnych form działania w tym przedmiocie.

Jeżeli na tym terenie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to jedyną prawem dozwoloną formą określenia przeznaczenia danego terenu pod lokalizację inwestycji celu publicznego jest uzyskanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzję taką wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta na wniosek i po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w tej sprawie.

Sąd nie podziela zarzutu skargi, iż przedmiotowa uchwała dotyczy spraw majątkowych gminy. Zarówno jej treść jak i skarga wyraźnie wskazują, iż dotyczy przeznaczenia wymienionych w niej działek pod lokalizację budynków urzędu miasta i przychodni miejskiej w S.

Mając na uwadze te okoliczności należało przyjąć, iż zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i dlatego na podstawie art.151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U.nr153 poz.1270/ skargę oddalono.