Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1404/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Niżnik- Dobosz Sędziowie WSA Krystyna Daniel Mariusz Kotulski / spr./ Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2014 r. sprawy ze skargi K. H. na decyzję Wojewody [...] z dnia 22 sierpnia 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 3.09.2012r., znak: [...], Starosta [...], działając na wniosek K. H. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną ostateczną decyzją z 12.01.2012r. dotyczącą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J. M. i A. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej do miejskiej sieci kanalizacyjnej, przyłączem wody do wodociągu wiejskiego oraz przyłączem energetycznym na działkach nr ewid. [...], [...] położonych w G. przy ul. W..

Następnie, Starosta [...], decyzją z 11.12.2012r., znak: [...] odmówił uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

W odwołaniu od ww. rozstrzygnięcia, K. H. stwierdził, że wnioskujący o pozwolenie na budowę, jako dojazd do działki inwestycyjnej wskazali pas drożny łączący ich nieruchomość z drogą publiczną, przebiegający przez nieruchomość stanowiącą jego własność - działka nr ewid. [...]. Wskazał również, że skoro w projekcie budowlanym wskazano działkę nr ewid. [...] jako część drogi dojazdowej do planowanej inwestycji, powinien zostać uznany za stronę w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na jej budowę.

Decyzją z dnia 22 sierpnia 2013r. Wojewoda [...], działając na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267 j.t.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dn. 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U.2010.243.1623 j.t.), utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 28 ustawy prawo budowlane, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: "inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu".

Następnie wyjaśnił, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić na podstawie przepisów odrębnych, przy uwzględnieniu funkcji, formy i konstrukcji projektowanego obiektu oraz innych jego cech charakterystycznych, a także sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. W ostatecznej decyzji Starosty [...] z 12.01.2012r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji ustalono, że obszar oddziaływania obiektów, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane obejmuje działki nr ewid. [...], [...] i [...] położone w G. przy ul. W.. Z projektu zagospodarowania zatwierdzonego wyżej wymienioną decyzją Starosty [...] z 12.01.2012r. wynika, że działki te są jednocześnie działkami zajętymi pod lokalizację planowanej inwestycji. Ustalono również, że działka nr ewid. [...] stanowiąca własność K. H., sąsiaduje bezpośrednio z jedną z tych działek, tj. z działką nr ewid. [...], na której zaprojektowano odcinek przyłącza energetycznego kablowego. Przyłącz zaprojektowano od istniejącego zestawu złączowo pomiarowego ZZP-3757, usytuowanego w odległości około 2m od granicy z działką K. H., w linii ogrodzenia budynku mieszkalnego istniejącego na działce nr ewid. [...]. Wskazano dalej, że projektowany budynek mieszkalny, lokalizowany na działce nr ewid. [...], sytuowany jest w odległości około 50m od granicy z działką K. H..

Zdaniem Wojewody [...], z analizy projektu zagospodarowania wynika, że planowana inwestycja nie wprowadza jakichkolwiek ograniczeń w swobodnym zagospodarowaniu działki K. H., a zatem działka ta nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanych obiektów. Dodano również, że działka K. H. jest działką niezabudowaną. Ponadto wskazano, że działka ta, podobnie jak teren inwestycji położona jest w terenie, który w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta [...] z 21.09.2006r. Nr [...] w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasto [...] - Plan Nr 2 (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2006r., Nr 816, póz. 4917), przeznaczono na tereny zabudowy mieszanej (przeznaczenie podstawowe dla tego terenu to usługi komercyjne i rzemiosło nieuciążliwe) z dopuszczeniem budownictwa mieszkalnego jednorodzinnego - oznaczenie symbolem: 11 MM.

W ocenie organu odwoławczego, w przypadku zamiaru zabudowy działki stanowiącej własność K. H., inwestycja objęta pozwoleniem na budowę, udzielonym decyzją Starosty [...] z 12.01.2012r., nie spowoduje konieczności zachowania warunków innych, od tych wynikających z przepisów jakie będą miały zastosowanie z uwagi na rodzaj ewentualnej zabudowy.

Jak twierdzi Wojewoda [...], w przypadku inwestycji objętej pozwoleniem na budowę z 12.01.2012r., brak było podstaw do wyznaczenia obszaru oddziaływania projektowanych obiektów, na terenie działki nr ewid. [...] stanowiącej własność K. H.. Zasięg obszaru oddziaływania projektowanych obiektów ustalony w tej decyzji na działkach nr ewid. [...], [...] i [...] wyznaczony został prawidłowo. Przesądza o tym analiza przepisów odrębnych, o których mowa w art. 3 pkt. 20 ustawy Prawo budowlane. I tak uznano, że zamierzenie inwestycyjne zatwierdzone ww. decyzją Starosty [...], z uwagi na jego charakter, nie oddziałuje na działki sąsiednie. Wskazano bowiem, że nie emituje pól elektromagnetycznych (...), ponadto nie obejmuje realizacji bazy i stacji paliw płynnych, rurociągu przesyłowego dalekosiężnego służącego do transportu ropy naftowej i produktów naftowych (...), a także sieci gazowej (...) oraz budowli rolniczych.

W wyniku rozpatrzenia odwołania K. H. od decyzji Starosty [...], podjętej po wznowieniu postępowania i dotyczącej odmowy uchylenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji oraz ponownym zbadaniu przesłanki wskazanej przez K. H. we wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z 12.01.2012r. o pozwoleniu na budowę, organ odwoławczy ustalił, że brak jest podstaw do uchylenia udzielonego pozwolenia na budowę, a zaskarżona decyzja Starosty [...] o odmowie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę (podjęta w wyniku wznowienia postępowania), stanowi prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie. Przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji nie nastąpiło naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 4 Kpa.

Odnosząc się do treści odwołania i stanowiska strony, że dojazd do działki inwestycyjnej odbywa się przez jego nieruchomość tj. działkę nr ewid. [...], podano, że w aktach sprawy dotyczącej pozwolenia na budowę znajduje się odpis z księgi wieczystej, z której wynika, że działka inwestycyjna, tj. działka nr ewid. [...] posiada dostęp do drogi publicznej ustanowioną służebnością gruntową przejazdu i przechodu pasem gruntu szerokości 2,5 m południową stroną działki nr ewid. [...], na rzecz każdoczesnych właścicieli i posiadaczy działki nr ewid. [...] w G..

Zdaniem Wojewody [...], jeżeli istotnie, inwestorzy wykorzystują jako dojazd do terenu inwestycji istniejącą w terenie drogę (przebiegającą między innymi po działce nr ewid. [...]) i nie korzystają z ustanowionej służebności gruntowej, to powstały na tym tle spór ma charakter sporu cywilnego między inwestorami, a właścicielem działki nr ewid. [...], który nie może zostać rozstrzygnięty w postępowaniu administracyjnym dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę, a jedynie w postępowaniu sądowym. Z dokumentów nadesłanych do organu w toku postępowania odwoławczego przez J. M. wynika, że w Sądzie Rejonowym w G. toczy się postępowanie o ustanowienie drogi koniecznej (sygn sprawy [...]) do działki nr ewid. [...] z udziałem K. H., J. B. oraz K. K.. Ponieważ dokumenty załączone do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji wskazują, że działka inwestycyjna posiada dostęp do drogi publicznej (zgodnie z odpisem z księgi wieczystej), przedmiot prowadzonego postępowania sądowego nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., zatem brak jest podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego wznowionego na wniosek K. H..

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł K. H., wnosząc o uchylenie w całości jej oraz decyzji Starosty [...].

Skarżący w uzasadnieniu wskazał, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji podniósł szereg argumentów, iż w toku postępowania o pozwolenie na budowę naruszono jego prawa jako strony.

Podniósł, że wnioskodawcy postępowania o pozwolenie na budowę wskazali jako dojazd do działki, na której ma być wzniesiony budynek mieszkalny, a który został zamieszczony w projekcie pas drożny łączący ich nieruchomość z drogą publiczną, przebiegający przez nieruchomość będącą własnością skarżącego o nr ewidencyjnym [...], a jako uprawnienie wskazali służebność gruntową przebiegającą przez nieruchomość sąsiednią.

Następnie skarżący podkreślił, że nieruchomość będąca jego własnością nie jest obciążona służebnością (przejazdu czy przechodu), czy ustanowieniem na niej drogi koniecznej na rzecz nieruchomości będącej własnością J. M.. Wskazał również, że nie wyrażał zgody na udzielnie takiego obciążenia związanego z ograniczeniem swoich praw nowych. Zostało zatem wykazane, że bez własnej winy nie brał udziału w toczącym się postępowaniu.

Podniósł także, że wnioskodawcy J. M. i A. S., aby dochować zgodności z przepisami dotyczącymi warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie dojazdu do swojej działki wskazali drogę dojazdową przez m.in. nieruchomość skarżącego, co przesadza o tym, że projektowana budowa jednoznacznie oddziaływuje na nieruchomość skarżącego.

Zarzucił również, że organy nie sprawdziły inwestycji pod kątem zgodności z treścią § 14. ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej, podtrzymując poprzednio wyrażone stanowisko i argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Jeżeli zaś sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszeń prawa, oddala skargę.

Sąd uznał, że zarzuty skargi wskazujące na nieustalenie istotnych elementów stanu faktycznego były zasadne z powodów przedstawionych poniżej, to zaś skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W kontrolowanym postępowaniu organy rozstrzygały, czy zachodziły podstawy do wznowienia postępowania zakończonego wydaniem pozwolenia na budowę. Skarżący, domagając się wznowienia postępowania, powołał się na art.145 § 1 pkt 4 kpa, twierdząc, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Stosownie do art. 147 kpa z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 wznowienie postępowania następuje tylko na żądanie strony.

Postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów. Na pierwszym z nich organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania bada, czy istnieją podstawy do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, o którym mowa w art. 149 § 1 kpa. Jeżeli brak jest takich podstaw, wydawane jest postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa). W przypadku wniosku K. H. o wznowienie postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę organy zasadnie wydały postanowienie o wznowieniu tego postępowania i przystąpiły do merytorycznego badania decyzji objętej wnioskiem o wznowienie.

Treść wniosku o wznowienie złożonego przez skarżącego powodowała, że zasadnicze znaczenie dla końcowego rozstrzygnięcia miało zbadanie, czy działka nr [...], której właścicielem jest skarżący znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, na którą udzielono pozwolenia na budowę. Trafnie organy powołały się na treść art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Zatem prawidłowy był wniosek wyprowadzony przez organy, że stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są tylko te osoby, których nieruchomości, po pierwsze, znajdują się w otoczeniu obiektu budowlanego, po drugie – są właścicielami tylko takich nieruchomości, na które tak będzie oddziaływał projektowany obiekt, że będą właśnie ze względu na ten obiekt (jego usytuowanie, gabaryty, konstrukcje) ograniczeni w zagospodarowaniu swojego terenu i to nie ze względu na swe subiektywne odczucia ale ze względu na obowiązujące przepisy prawne, które ustalają reguły oceny, czy nieruchomości sąsiednie w stosunku do terenu inwestycji w tym obszarze jego oddziaływania są położone.

O ile jednak ogólne rozważania organów co do treści mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa były prawidłowe, to ich zastosowanie do konkretnych okoliczności związanych z badanym pozwoleniem na budowę było wadliwe. Nie ulega bowiem wątpliwości, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku o wznowienie decyzji o pozwoleniu na budowę, który to wniosek zarzuca pozbawienie wnioskodawcy udziału w postępowaniu, powinno polegać na szczegółowym zbadaniu i odniesieniu się do zarzutów podniesionych we wniosku o wznowienie nawiązujących do konkretnych rozwiązań zawartych w projekcie budowlanym i decyzji, która ten projekt zatwierdziła. W kontrolowanym postępowaniu zarzuty podniesione we wniosku o wznowienie znalazły się również w odwołaniu. W ocenie Sądu, Wojewoda jako organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów odwołania, a tym samym można mu zarzucić naruszenie art. 15 k.p.a oraz art. 107 § 3 k.p.a. Nie można bowiem uznać, że odwołanie zostało prawidłowo rozpatrzone, gdy uzasadnienie decyzji Wojewody zawiera głównie streszczenie przebiegu postępowania, przytoczenie przepisów prawa oraz powtórzenie przez organ odwoławczy stanowiska organu I instancji. W sytuacji, gdy w odwołaniu odniesiono się do konkretnych rozwiązań projektowych, które zdaniem skarżącego przemawiały za przyznaniem mu statusu strony, obowiązkiem Wojewody było skonfrontowanie podniesionych zarzutów z treścią projektu budowlanego oraz rozstrzygnięcie o zasadności tych zarzutów. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji bardzo ogólnie odnosi się do zarzutów odwołania i nie nawiązuje do treści projektu budowlanego, co w ocenie Sądu stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jednak oprócz przedstawionych wyżej wad decyzji Wojewody, związanych z brakiem rozpatrzenia odwołania, należy też stwierdzić, że rozstrzygnięcia organów obu instancji zapadły bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Jak bowiem wskazano wyżej, konieczne było ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji, co z kolei wymaga zbadania treści projektu budowlanego. W ocenie Sądu organy obu instancji nie uczyniły tego w sposób właściwy.

W części opisowej projektu budowlanego zawarty został zapis (punkt 2.n), że "dojazd do działki: bezpośrednio z drogi wojewódzkiej poprzez istniejący zjazd, a następnie drogą służebną." Organ nie podał przy tym numerów działek przez które będzie przebiegał zjazd na teren inwestycji, co uniemożliwia jakąkolwiek weryfikację przyjętych rozwiązań.

Tymczasem z projektu graficznego zagospodarowania działki nr [...] (mapa sytuacyjno – wysokościowa k. 13 projektu budowlanego) wynika, że projektowany dojazd i dojście do projektowanej inwestycji zaprojektowany został poprzez teren działki skarżącego – dz. nr [...]. Skarżący w toku postępowania wielokrotnie podnosił powyższą kwestię, która nie została przez organy należycie wyjaśniona. Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu, że skoro przez działkę stanowiącą własność skarżącego ([...]) jak również przez działkę nr [...] zaplanowano dojazd na teren inwestycji i w sposób wyraźny, nie budzący wątpliwości zaznaczono go na projekcie zagospodarowania działek [...], [...] i [...] – rys. nr 2 (k.13), to skarżący powinien mieć zapewniony udział w toczącym się pozwoleniu na budowę na prawach strony.

Ponadto, należy w tym miejscu przypomnieć, że organ może wydać pozwolenia na budowę, jeżeli nie zostanie przedłożony projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego, w powiązaniu z terenami sąsiednimi, infrastrukturą oraz zewnętrznym układem komunikacyjnym. Obowiązek ten spoczywa na inwestorze w momencie zgłoszenia pierwszego wniosku o wydanie pozwolenia na budowę części zamierzenia budowlanego.

W aktach sprawy brak jest pozytywnego oświadczenia o możliwości połączenia działek wnioskodawcy z krajową drogą publiczną w trybie art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy prawo budowlane.

Ponadto, wysoce prawdopodobne w ocenie Sądu jest to, że w dacie uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę (12.01.2012r.) dla planowanej inwestycji na dz. nr [...] brak było prawnego dojazdu i komunikacji z drogą publiczną, na co wskazał sam pełnomocnik J. M. w postępowaniu o ustanowienie drogi koniecznej – vide postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia 13 lipca 2012r., sygn. akt [...], k. 54 verte a.a.

Te niewyjaśnione przez organy wątpliwości muszą być uznane za istotne. Skoro zaś w toku postępowania wznowieniowego organy obu instancji nie odniosły się do podnoszonych przez skarżącego argumentów przemawiających za objęciem jego działki obszarem oddziaływania planowanej inwestycji, to zdaniem Sądu było to naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wskazać należy, że zarzut ten może być badany, po przesądzeniu, iż skarżącemu przysługuje przymiot strony postępowania. Zaznaczenia w tym miejscu wymaga tylko, że zgodnie z zapisem zawartym w odpisie [...] – na rzecz każdoczesnych właścicieli i posiadaczy działki nr [...] w G. ustanowiono prawo przejazdu i przechodu pasem gruntu o szerokości 2,5 m południową stroną działki nr [...] w G..

Tymczasem § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, że "do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m".

Ponownie rozpatrując sprawę, rzeczą organu administracyjnego będzie uwzględnienie przedstawionych wyżej ocen, uwag i wskazań.

Podsumowując powyższe rozważania, zdaniem Sądu, oba kwestionowane w ramach rozpoznawanej skargi orzeczenia naruszają podstawowe zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7, art. 8, art. 9, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

W tym miejscu Sąd pragnie zwrócić uwagę organów administracyjnych na treść zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a., bowiem to ta właśnie zasada została w szczególności naruszona w kontrolowanym postępowaniu. Przepis art. 8 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Jak podkreśla się w orzecznictwie i doktrynie pogłębianiu tego zaufania służy niewątpliwie podejmowanie przez organ administracji publicznej wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy też wyjaśnianie zasadności przesłanek, którymi kieruje się przy załatwianiu sprawy. Celem tej zasady ogólnej jest także unikanie tworzenia takich sytuacji procesowych, które są dla stron zaskakujące, niedogodne, wskazują na niejasną zmienność ocen faktów lub uprawnień, powodują powstawanie nierówności ich pozycji w postępowaniu bez należytego uzasadnienia w stanie faktycznym lub prawnym sprawy (por. J. Borkowski, (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, A. Skoczylas, Prawo procesowe administracyjne, t. 9 Systemu Prawa Administracyjnego, Warszawa 2010, s. 145). Doniosłość zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. polega również na jej związku z podstawowymi konstytucyjnymi standardami demokratycznego państwa prawnego, w tym z zasadą praworządności.

Zawarta w art. 8 k.p.a. zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa określa wyraźnie to, co implicite jest zawarte w zasadzie praworządności. Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika bowiem przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Brak zaufania obywateli do organów Państwa jest z reguły skutkiem naruszenia prawa przez organy państwowe, zwłaszcza zaś niektórych wartości w nim wyrażonych, jak równość i sprawiedliwość (Wróbel Andrzej Komentarz do art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego [w:] Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Opublikowano: LEX, 2009, numer: 47294).

Bardzo istotnym w kontekście niniejszej sprawy jest również zwrócenie uwagi na art. 9 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Nadto wskazać należy, że jedną z naczelnych zasad procedury administracyjnej jest wynikająca z art. 7 k.p.a. zasada prawdy materialnej, zgodnie z którą organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W myśl art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej zobowiązany jest do wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, sąd działając na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" oraz lit. "c" w związku z art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.