Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 38/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-03-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Pozostawiono bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art.49 par. 1 i 2, 260,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu H.S od zarządzenia Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 18 lutego 2010r. w przedmiocie pozostawienia wniosku o zwolnienie od uiszczenia wpisu od skargi bez rozpoznania w sprawie ze skargi H.S na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2006r. p o s t a n a w i a pozostawić wniosek o zwolnienie od uiszczenia wpisu od skargi bez rozpoznania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 12 stycznia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wezwał skarżącego H.S do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2006r.

W odpowiedzi na wezwanie H.S złożył wniosek z dnia 21 stycznia 2010r. o zwolnienie od uiszczenia wpisu. Skarżący nie wskazał sygnatury akt sprawy, której dotyczyć miał przedmiotowy wniosek. W związku z tym pismem z dnia 26 stycznia 2010r. tut. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych pisma z dnia 21 stycznia 2010r. poprzez wskazanie sygnatury akt, celem ustalenia do której sprawy pismo jest skierowane, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wezwanie to zostało prawidłowo doręczone skarżącemu za pośrednictwem poczty w dniu 29 stycznia 2010r., natomiast w dniu 7 lutego 2010r. skarżący złożył pismo, w którym wskazał sygnaturę akt sprawy, której dotyczył wniosek o zwolnienie od uiszczenia wpisu.

Zarządzeniem z dnia 18 lutego 2010r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach pozostawił wniosek o zwolnienie od uiszczenia wpisu od skargi bez rozpoznania, wskazując, że uzupełnienie wniosku nastąpiło z uchybieniem siedmiodniowego terminu.

W dniu 25 lutego 2010r. do tut. Sądu wpłynął sprzeciw H.S , w którym podniósł, że spóźnił się ze złożeniem pisma, ponieważ pracuje zagranicą, a warunki atmosferyczne spowodowały trudności komunikacyjne w powrocie do kraju.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie przeciwko któremu został wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Z kolei stosownie do treści art. 49 § 1 ustawy P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 ustawy P.p.s.a.).

W przedmiotowym postępowaniu H.S odebrał pismo z dnia 26 stycznia 2010r. w dniu 29 stycznia 2010r., a zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zwolnienie od uiszczenia wpisu upłynął w dniu 5 lutego 2010r. Uzupełniając wniosek w dniu 7 lutego 2010r. skarżący uczynił to z uchybieniem terminu, co zresztą przyznał w sprzeciwie. A zatem zasadnym było, w świetle powołanego art. 49 § 2 ustawy P.p.s.a., pozostawienie go bez rozpoznania.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 260 oraz art. 49 § 2 ustawy P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.