Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 891/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Gminy Komorniki z dnia 25 czerwca 2015 r., nr X/92/2015 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność uchwały Rady Gminy Komorniki z dnia 25 czerwca 2015 r., nr X/92/2015 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi Plewiska w rejonie ulicy Podgórnej na obszarze działek nr 918/40 i 893/57 w § 3 oraz w § 5 ust. 1 a; 2. w pozostałym zakresie skargę oddala; 3. zasądza od Gminy Komorniki na rzecz Wojewody Wielkopolskiego kwotę 240 złotych (dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 30 września 2015 r. Wojewoda Wielkopolski zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w całości uchwałę nr X/92/2015 Rady Gminy Komorniki z dnia 25 czerwca 2015 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi Plewiska w rejonie ulicy Podgórnej na obszarze działek nr 918/40 i 893/57 oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że w dniu 25 czerwca 2015 r. Rada Gminy Komorniki podjęła uchwałę nr X/92/2015 Rady Gminy Komorniki z dnia 25 czerwca 2015 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi Plewiska w rejonie ulicy Podgórnej na obszarze działek nr 918/40 i 893/57. Została ona doręczona Wojewodzie Wielkopolskiemu w dniu 2 lipca 2005 roku. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015, poz. 199 z późn. zm. – dalej u.p.z.p.) wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do terenu objętego planem.

Art. 20 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, ze plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Doprecyzowaniem tych norm są przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., poz. 1587). § 8 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi, że na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego. Do projektu rysunku planu miejscowego dołącza się objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń.

Wojewoda zaznaczył, że treść powyższych przepisów wyraźnie wskazuje, iż część graficzna planu powinna stanowić odzwierciedlenie zapisów części tekstowej i nie może być z nią sprzeczna. To część tekstowa planu zawiera normy prawne, rysunek planu obowiązuje tylko w takim zakresie, w jakim przewiduje to część tekstowa. Dokonując oceny zgodnosci z prawem uchwały organ nadzoru stwierdził, że na rysunku planu dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonej w planie symbolem MN wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy, co jest sprzeczne z ustaleniami § 3 pkt 3 oraz § 5 pkt 1 lit. a uchwały, gdzie posłużono się terminem obowiązującej linii zabudowy. Stanowi to naruszenie zasad planu miejscowego, co zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. uzasadnia stwierdzenie nieważności uchwały. Wojewoda podkreślił, że pojęcia »obowiązująca linia zabudowy« i »nieprzekraczalna linia zabudowy« nie są tożsame i nie powinny być używane zamiennie.

W odpowiedzi na skargę Wójt gminy Komorniki wniósł o stwierdzenie nieważności jedynie § 3 pkt 1-5 oraz § 5 pkt 1 lit a zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu wskazano, że w trakcie procedury sporządzania projektu przedmiotowego planu miejscowego podjęto decyzję o zmianie linii zabudowy z obowiązującej na nieprzekraczalną. Zmiany wprowadzono na rysunku planu oraz w uchwale w § 2 pkt 5. Jednak zapisy w § 3 pkt 1-5 oraz § 5 pkt 1 lit a odnoszące się do obowiązującej linii zabudowy omyłkowo nie zostały skorygowane. W związku z tym organ wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały jedynie w tym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 270) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i obejmuje orzekanie przez sądy administracyjne także w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona uchwała jako podjęta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), zatem należy do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Oceny, czy uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. dokonuje się zaś na gruncie art. 28 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Skarga w niniejszej sprawie wniesiona została przez Wojewodę Wielkopolskiego w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 595). W tym miejscu należy wytłumaczyć, że zgodnie z art. 91 ust. 1 tej ustawy uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Natomiast zgodnie z treścią art. 93 ust. 1 wskazanej ustawy po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Wyjaśnienia wymaga również, że sądowa kontrola uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonywana jest w kontekście przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p.. Wprawdzie skarżący nie podniósł zarzutu naruszenia trybu sporządzania planu, ale Sąd zbadał tą okoliczność z urzędu. W ocenie Sądu procedura ta w kontrolowanej sprawie przebiegała z zachowaniem trybu określonego w art. 17 u.p.z.p.

Stosownie do przepisu art. 17 pkt 1 u.p.z.p. Wójt Gminy Komorniki, po podjęciu przez Radę Gminy Komorniki uchwały nr LI/441/2014 z dnia 26 czerwca 2014 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi Plewiska w rejonie ul. Podgórnej na obszarze działek nr 918/40 i 893/57, ogłosił w prasie oraz przez obwieszczenie, o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu. Czyniąc zadość wymogom przepisu art. 17 pkt 2 u.p.z.p. Wójt zawiadomił na piśmie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu. Następnie, działając w oparciu o art. 17 pkt 4 u.p.z.p., Wójt sporządził projekt planu. Sąd stwierdza również, że zgodnie z art. 17 pkt 6 u.p.z.p. Wójt wystąpił o niezbędne opinie o projekcie planu, uzgodnienia projektu planu. Stosownie do art. 17 pkt 9 i 11 u.p.z.p. Wójt ogłosił w prasie oraz poprzez obwieszczenie o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu oraz zorganizował publiczną dyskusję. Tym samym Sąd stwierdza, iż zaskarżona uchwała została podjęta zgodnie z wymogami procedury planistycznej. Sąd stwierdza również, że zaskarżona uchwała jest zgodna z uchwałą nr LII/348/2010 Rady Gminy Komorniki z dnia 25 października 2010 r. w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Komorniki.

Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę uznał zasadność zarzutów skargi. Ewidentna sprzeczność pomiędzy treścią uchwały a jej częścią graficzną narusza bowiem zasady sporządzenia planu miejscowego i w konsekwencji powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Po 486/10 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA). Z powyżej wskazanych powodów Sąd na podstawie art. 147 p.p.s.a. orzekł o stwierdzeniu nieważności zakwestionowanych przez Wojewodę zapisów uchwały w pkt 1 wyroku.

Na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi w pozostałym zakresie. Stwierdzenie nieważności zakwestionowanych przepisów w żaden sposób nie uniemożliwia spójnego stosowania pozostałych zapisów uchwały. Wyeliminowane zostaną z obrotu prawnego tylko te zapisy, których treść stała w sprzeczności z częścią graficzną planu. Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt II OZ 191/11 to część tekstowa planu zagospodarowania przestrzennego zawiera normy prawne, zaś rysunek planu obowiązuje tylko w takim zakresie, w jakim przewiduje to część tekstowa planu. Stwierdzenie nieważności określonych uregulowań w części tekstowej planu oznacza utratę ważności odpowiadających im rozwiązań graficznych przyjętych na rysunku planu. W wypadku przedmiotowej uchwały stwierdzenie nieważności jednostek redakcyjnych posługujących się terminem: "obowiązujące linie zabudowy" nie pociąga za sobą utraty ważności rozwiązań graficznych. W § 1 ust. 3 lit. a wskazano, że integralną częścią uchwały jest rysunek planu stanowiący załącznik nr 1 do uchwały, zaś w § 2 pkt 5 zdefiniowano nieprzekraczalną linię zabudowy zaznaczoną na rysunku planu. Stwierdzić zatem należy, że pomimo stwierdzenia nieważności § 3 uchwały rysunek planu jest wystarczająco powiązany z częścią tekstową planu i nie zachodzi konieczność stwierdzenia nieważności uchwały w całości.

O przyznaniu zasądzeniu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.