Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 801/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżony akt w części
Powołane przepisy: article: art. 14 par. 3, art. 14h, art. 169 par. 1.
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), del. Sędzia SO Paweł Kornacki, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. [...] S.K.A. we W. na interpretację Prezydenta Miasta R. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla interpretację w zaskarżonej części; 2) zasądza od Prezydenta Miasta R. na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta R., działając na podstawie art. 14c i art. 14j § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. W Dz.U z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa, O.p.), na wniosek spółki A sp. z o.o. A1 ska z W. z dnia 9 listopada 2012 r. (data wpływu do organu – 21 listopada 2012 r.) wydał w dniu [...] r., nr [...] interpretację indywidualną w zakresie podatku od nieruchomości, w której stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy w części dotyczącej :

a) zakwalifikowania myjni do budowli – jest prawidłowe;

b) opodatkowania podatkiem od nieruchomości część budowlanej myjni, bez

wyposażenia techniczno-technologicznego – jest nieprawidłowe;

a także określającej:

c) kto będzie podatnikiem podatku od nieruchomości od obiektu myjni – jest prawidłowe.

W uzasadnieniu organ interpretacyjny w pierwszej kolejności przedstawił stanu faktyczny opisany we wniosku, w którym wnioskodawca wskazał, że jest właścicielem myjni bezdotykowej, znajdującej się w R., na terenie dzierżawionym od B s.c. w R.. Obiekt myjni samochodowej posiada podpory, dach, ściany boczne i nie jest trwale związany z gruntem. Zgodnie z postanowieniami umowy, po zakończeniu dzierżawy spółka zobowiązana jest do demontażu dokonanych naniesień (myjni samochodowych) i przywrócenia terenu do stanu pierwotnego. Nakłady na myjnię zostały rozliczone na dwie odrębne pozycje środków trwałych:

a) budowlę, stanowiącą konstrukcję myjni zaliczoną według KŚT do rodzaju 103,

b) technikę myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące w postaci technologii myjni, zaliczone według KŚT do rodzaju 449 i 291.

Urządzenia myjni – jak wskazała Spółka – zapewniają dodatkową funkcjonalność zdatnego do użycia obiektu budowlanego.

Na tym tle sformułowano następujące pytania:

1. Czy zakwalifikowanie myjni do budowli jest prawidłowe?,

2. Czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegać część budowlana myjni, bez wyposażenia technicznego ?

3. Kto będzie podatnikiem podatku od nieruchomości?

Uzasadniając stanowisko odnoszące się do pierwszego z zadanych pytań, wnioskodawca stwierdził, że myjnie należy zakwalifikować do budowli. Wskazał, że zgodnie z art. 3 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r., Nr 32, poz. 159 ze zm.), pod pojęciem budowli należy rozumieć każdy obiekt budowlany, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury oraz części budowlane urządzeń technicznych, które z budowlą stanowią całość techniczno – użytkową. Budynek w rozumieniu art. 3 ust 2 Prawa budowlanego musi posiadać fundamenty, dach i musi być trwale związany z gruntem a także posiadać przegrody budowlane w postaci pionowych ścian, wydzielające go z przestrzeni. W ocenie wnioskodawcy "myjnia samochodowa, należąca do A Spółka z o.o. A1 ska W. nie posiada cech budynku w rozumieniu Prawa budowlanego i dlatego zdaniem Spółki należy ją uznać za budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych".

Organ interpretacyjny uznał, że w tym zakresie stanowisko wnioskodawcy jest trafne i znajduje oparcie w przepisach prawa. Na poparcie wyrażonego poglądu przytoczył regulacje prawne przedmiotu, podnosząc, że zgodnie z art. 1a ust 1 pkt 2 i art. 2 pkt 1 ust 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: "ustawa podatkowa" lub "u.o.p.l.") opodatkowaniu podlega budowla (lub jej część) związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, definiowana dla celów podatku od nieruchomości jako obiekt budowlany, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane, które umożliwia użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Taki obiekt budowlany ma stanowić całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, aby budowla mogła być wykorzystana do prowadzenia określonej działalności gospodarczej.

Na zakończenie tej części stwierdził, że myjnia samochodowa należąca do Spółki jest obiektem budowlanym, nie posiada cech budynku w rozumieniu ustawy – Prawo budowlane, nie jest również obiektem małej architektury i dlatego należy ją uznać za budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W stosunku do drugiego zagadnienia Spółka uznała, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała jedynie część budowlana myjni, gdyż zgodnie z art. 1a ust 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 ust. 3 i ust. 9 Prawa budowlanego, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega budowla, czyli w tym przypadku części budowlane myjni, natomiast pozostałe elementy, stanowią – jak określił wnioskodawca – jedynie "wyposażenie techniczno – technologiczne" i nie mieszczą się w definicji budowli ani urządzenia budowlanego, a zatem, w jego ocenie, brak jest podstaw do ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Organ interpretacyjny uznał takie stanowisko za nieprawidłowe. Wskazał, że wyposażenie techniczno – technologiczne myjni stanowi urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego i jest elementem składowym obiektu budowlanego myjni bezdotykowej zapewniającym możliwość użytkowania jej zgodnie z przeznaczeniem. Obiekt bezdotykowej myjni dla samochodów wraz z jej elementami składowymi w postaci wyposażenia techniczno – technologicznego odpowiada zatem definicji budowli w rozumieniu art. 1a pkt 1 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W związku z powyższym podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości stanowi wartość myjni wraz z wyposażeniem techniczno – technologicznym.

Wskazał, iż nie ulega wątpliwości, że części budowlane myjni i pozostałe elementy stanowiące wyposażenie techniczno – technologiczne łącznie stanowią odpowiednią całość techniczno – użytkową. Bez znaczenia pozostaje fakt, iż elementy wyposażenia mogą być zdemontowane i przeniesione w inne miejsce. Elementy wyposażenia techniczno – technologicznego umożliwiają bowiem użytkowanie obiektu budowlanego (myjni bezdotykowej), zgodnie z celem do jakiego zostały one zamontowane.

Organ interpretacyjny zwrócił również uwagę, że na gruncie prawa cywilnego status prawny rzeczy połączonych należy ocenić według kryteriów określonych w art. 47 § 2 Kodeksu cywilnego. Powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2002 roku, sygn. akt ICK 5/02 podkreślił, że o tym, czy określone elementy stanowią części składowe jednej rzeczy złożonej, rozstrzyga obiektywna ocena gospodarczego znaczenia istniejącego między nimi fizycznego i funkcjonalnego powiązania. Jeśli są one powiązane fizycznie i funkcjonalnie, tak, że tworzą razem gospodarczą całość, stanowią części składowe jednej rzeczy złożonej, choćby całość ta dała się technicznie łatwo rozmontować. Zatem wszystkie elementy konstrukcyjne myjni samochodowej, które stanowią całość wyposażenia techniczno – technologicznego powinny podlegać również opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Nawiązując do treści trzeciego z pytań wnioskodawca uznał, że jest podatnikiem podatku od nieruchomości, jako właściciel myjni. Organ intrpretacyjny uznał to stanowisko za prawidłowe, mając na względzie treść art. 3 ust 1 pkt 1 ustawy podatkowej oraz art. 47 § 3 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93, dalej: K.c.), w zw. z art. 48 K.c., który stanowi, że z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale związane z gruntem.

Pismem z dnia 11 marca 2013 r. Spółka wniosła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W tych ramach podtrzymała argumentację zawartą we wniosku o wydanie interpretacji. Ponadto stwierdziła, że konstrukcja myjni wraz z wyposażeniem techniczno – technologicznym składa się na całość użytkową, ale nie występuje między nimi powiązanie techniczne. Zaznaczyła, że odrębność pod względem technicznym zachodzi wówczas, gdy istnieje brak trwałego połączenia części budowlanej z częścią niebudowlaną, to znaczy są zastosowane rozbieralne typy połączeń i tym samym możliwość wymiany urządzeń w obiekcie budowlanym. W myjni bezdotykowej istnieje możliwość wymiany urządzeń technicznych i przeniesienia w inne miejsce. Wyposażenie techniczno – technologiczne myjni nie stanowi całości techniczno – użytkowej, bowiem zostało posadowione (przymocowane) jedynie dla przemijającego użytkowania i w związku z tym nie stanowi części budowli.

W dalszej części wezwania do usunięcia naruszenia prawa Spółka przedstawiła elementy stanowiące wyposażenie myjni, w których wyliczeniu znalazły się m.in.: osprzęt elektryczny, systemy sterowania on – line (umożliwiające w szczególności monitorowanie pracy podzespołów myjni oraz skalowanie czasu mycia), układ podgrzewania wody (kocioł dwufunkcyjny z wymiennikami ciepłej wody oraz palniki), układ wysokiego ciśnienia – pompy pneumatyczne, system zmiękczania wody, rozmieniarka banknotów, wyposażenie (ramienia, pistolety i lance, dysze, szczotki, złączki obrotowe), odkurzacz, monitoring. Spółka stwierdziła, że nie stanowią one urządzeń budowlanych, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej. Jednocześnie zaakcentowała, że stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyrokach sądów administracyjnych, przywołując m.in. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1101/08 oraz wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w Rzeszowie z dnia 11 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Rz 340/10, WSA w Szczecinie z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 629/09, WSA w Białymstoku z dnia 5 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 17/10 i inne.

Spółka zaznaczyła, że cała technika myjni znajduje się w kontenerze, którego funkcja polega na ułatwieniu korzystania z urządzeń myjących oraz odizolowaniu parku maszynowego od czynników atmosferycznych. Nie jest zatem konieczne zainstalowanie techniki myjni, aby obiekt budowlany mógł być wykorzystany zgodnie z przeznaczeniem. Zdaniem Spółki, to właśnie obiekt budowlany wraz z fundamentem służy urządzeniom technicznym a nie na odwrót, choć możliwe jest funkcjonowanie urządzeń technicznych bez tego obiektu (bez wiaty i fundamentu).

Spółka wskazała, że konstrukcja jej myjni, w zależności od modelu, obejmuje słupy nośne, nie związane trwale z gruntem, konstrukcję dachu, wykonaną z blachy trapezowej, ścianki działowe wykonane z banneru dwustronnego, attykę myjni z blachy aluminiowej oraz rynny do odpływu wody deszczowej. Dodała, że technika myjni kontenerowej oraz urządzenia techniczne towarzyszące nie mieszczą się w zakresie stosowania Prawa budowlanego. Montaż tych urządzeń nie wymagał pozwolenia na budowę i mogą one być w każdym czasie zdemontowane lub wymienione. Podkreśliła przy tym, że wymienienie przez ustawodawcę wśród budowli "części budowlanych urządzeń technicznych" wskazuje na zamiar objęcia opodatkowaniem tylko części budowanych a nie całości urządzenia technicznego, na co zwrócono uwagę w wyroku NSA z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt II FSK 1321/10, 322/10 i 323/10).

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (pismo z dnia 8 kwietnia 2013 r.) organ interpretacyjny stwierdził, że nie znalazł podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji prawa podatkowego i w całości podtrzymał stanowisko w niej zawarte.

W skardze na powyższą interpretację, skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Spółka wniosła o jej uchylenie w zakresie dotyczącym opodatkowania podatkiem od nieruchomości części budowlanych myjni bez wyposażenia technicznego, tj. w zakresie, w jakim organ uznał stanowisko Spółki, wyrażone we wniosku o interpretację, za nieprawidłowe (pytanie nr 2 wniosku).

Zaskarżonej interpretacji strona skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a to art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 ust. 3 pkt 9 Prawa budowanego – poprzez błędne uznanie, że podatkiem od nieruchomości należy objąć część budowlaną myjni wraz z wyposażeniem techniczno – technologicznym.

W uzasadnieniu skargi powtórzono argumenty zawarte tak we wniosku, jak i w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, akcentując, że konstrukcja myjni wraz z wyposażeniem techniczno – technologicznym stanowi całość użytkową, ale nie występuje między nimi powiązanie techniczne. Sam fakt umiejscowienia urządzenia lub maszyny na fundamencie będącym budowlą w rozumieniu prawa budowlanego nie powoduje, że stanowią one całość techniczno – użytkową. W ocenie strony skarżącej konieczne jest bowiem wykazanie, czy maszyny i urządzenia techniczne tworzą z fundamentami całość techniczno – użytkową. Dopiero takie ustalenie pozwala na opodatkowanie podatkiem od nieruchomości budowli złożonej zarówno z elementów budowlanych, jak i niebudowlanych.

Jednocześnie podano, że w analizowanym stanie faktycznym części budowlane w postaci konstrukcji myjni pełnią jedynie rolę pomocniczą w stosunku do funkcji technicznych, jaką sprawuje myjnia kontenerowa. W każdym czasie wyposażenie techniczno – technologiczne może zostać zdemontowane i przeniesione w inne miejsce bez uszczerbku dla jego funkcjonowania. Użytkowanie obiektu myjni kontenerowej zgodnie z jego przeznaczeniem, nie jest uzależnione od zainstalowania w nim urządzeń myjących (techniki myjni kontenerowej). Świadczenie usług mycia pojazdów samochodowych możliwe jest bowiem w obiekcie budowlanym również bez tych dodatkowych urządzeń technicznych np. mycie ręczne.

W dalszej części uzasadnienia skargi wskazano w sposób szczegółowy, podobnie jak w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, na przedmioty wchodzące w skład wyposażenia technicznego myjni.

Zdaniem strony skarżącej odróżnić należy pojęcie urządzeń technicznych od pojęcia urządzeń budowlanych. Pomimo, że każde urządzenie budowlane jest urządzeniem technicznym, to jednak nie każde urządzenie techniczne jest urządzeniem budowlanym. Prawo budowlane odnosi się urządzeń technicznych, których posadowienie na budowlach wymaga zezwoleń. Technika myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące są urządzeniami technicznymi, które nie mieszczą się w zakresie stosowania Prawa budowlanego. Montaż tych urządzeń nie wymagał pozwolenia na budowę i mogą być one w każdym czasie zdemontowane lub wymienione. Działania te nie są objęte zakresem pojęciowym robót budowlanych, nie podlegają więc regulacjom prawa budowlanego.

Podsumowując powtórzył, że w świetle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i Prawa budowlanego, wskazane we wniosku wyposażenie techniczno – technologiczne myjni nie spełnia definicji obiektu budowlanego i urządzeń budowlanych.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta R. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując tym samym argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej części interpretacji podatkowej Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek głównie z innych przyczyn niż w niej podniesione.

W pierwszej kolejności należy zatem przypomnieć, że odnośnie pierwszego i trzeciego pytania zadanego we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji, organ podatkowy zgodził się ze stanowiskiem Spółki, która następnie zaskarżyła do Sądu interpretację w części, dotyczącej stanowiska organu odnośnie drugiego pytania. W takim też zakresie sprawa podlegała rozpoznaniu przez Sąd.

Spór między stronami sprowadza się więc do odmiennego zakwalifikowania urządzeń techniczno-technologicznych myjni przez Spółkę oraz organ interpretacyjny w kontekście ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w związku z Prawem budowlanym.

Na wstępie rozważań nad prawidłowością wydanej interpretacji – w badanym przez Sąd zakresie – przypomnieć należy generalne reguły odnoszące się do postępowania interpretacyjnego. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Podkreślić trzeba, że specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający taką interpretację może "poruszać się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska). O ile w ramach zwykłego postępowania podatkowego, prowadzonego na podstawie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej, organ podatkowy obowiązany jest do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych, rzeczywiście zaistniałych (zgodnie z art. 122 O.p.), o tyle zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku (por. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 897/10, LEX nr 976050). Organ podatkowy, działając jako organ interpretacyjny obowiązany jest w pierwszej kolejności stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono określony stan faktyczny, i co się z tym wiąże, czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy (ocena prawna przedstawionego stanu faktycznego). Wynikający z art. 14b § 3 O.p. wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku. Na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie są uprawnione ani do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego ani też do udzielania interpretacji w obszarze regulacji prawnych, które nie zostały przedstawione w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1523/10, LEX nr 1123044).

Zgodnie z art. 14g § 1 O.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 tej ustawy pozostawia się bez rozpatrzenia. Należy mieć jednak na uwadze, że zgodnie z art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy m. in. art. 169 § 1 i § 2 O.p. W myśl art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Jeżeli zatem wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p., tj. nie zawiera wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego, organ podatkowy winien w pierwszej kolejności wezwać wnioskodawcę na podstawie art. 169 § 1 O.p. do uzupełnienia powyższego braku.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznanej sprawy Sąd stwierdził, że wniosek Spółki o wydanie pisemnej interpretacji podatkowej nie zawiera wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego, umożliwiającego udzielenie odpowiedzi na pytania drugie, objęte tym wnioskiem. We wniosku tym Spółka – co wymaga szczególnego podkreślenia – w sposób bardzo ogólny opisała wyposażenie znajdujące się w myjni. Wskazała bowiem jedynie, że jest to technika myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące w postaci technologii myjni, zaliczone według KŚT do rodzaju 449 i 291. Spółka użyła również we wniosku sformułowania "wyposażenie techniczno – technologiczne". Zauważyć należy, że w Klasyfikacji Środków Trwałych pod rodzajem 449 wymienione są "pozostałe maszyny i urządzenia do przetłaczania i sprężania cieczy i gazów", zaś pod rodzajem 229 wymienione zostały "pozostałe obiekty inżynierii lądowej i wodnej". Na podstawie podanego przez Spółkę opisu nie można zidentyfikować wyposażenia myjni. We wniosku nie wskazano też sposobu połączenia tych urządzeń z konstrukcją myjni oraz stopnia trwałości tego powiązania. Powyższe informacje zostały zamieszczone przez Spółkę dopiero w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, oraz następnie w skardze do Sądu. Należy zaznaczyć, że z oczywistych względów organ przy wydawaniu interpretacji nie może kierować się informacjami przedstawionymi dopiero na tym etapie postępowania. W ocenie Sądu dane te niezbędne są do udzielenia prawidłowej odpowiedzi na pytanie, czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała część budowlana myjni, bez wyposażenia techniczno – technologicznego.

Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m. in. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Opodatkowaniu podlega więc budowla jako obiekt budowlany oraz urządzenie budowlane, zdefiniowane w przepisach Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Natomiast urządzeniami budowlanymi są urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego). W rozpatrywanej sprawie istotne jest, czy "wyposażenie techniczno – technologiczne" myjni stanowi całość techniczno – użytkową z konstrukcją myjni czy też jest to urządzenie techniczne związane z myjnią, zapewniające możliwość użytkowania myjni zgodnie z przeznaczeniem, podobne do przyłącza i urządzenia instalacyjnego. Informacje zamieszczone we wniosku o udzielenie interpretacji nie pozwalały na ustalenie takich cech tego wyposażenia. Istotny jest rodzaj urządzeń umieszczonych w myjni oraz sposób ich powiązania z samą konstrukcją myjni.

W konsekwencji należy uznać, że w zakresie pytania drugiego zawartego we wniosku organ udzielił interpretacji podatkowej na podstawie niepełnego stanu faktycznego, uniemożliwiającego ocenę stanowiska wnioskodawcy. Wydanie interpretacji było w związku z tym przedwczesne. Na podstawie art. 169 § 1 O.p. organ powinien był w pierwszej kolejności wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia stanu faktycznego w powyższym zakresie. Podjęcie takich działań przez organ będzie zatem konieczne przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, nie przesądzając jej ostatecznego wyniku.

Wobec stwierdzenia, że interpretacja w zakresie dotyczącym opodatkowania podatkiem od nieruchomości części budowlanych myjni bez wyposażenia technicznego (pytanie drugie zawarte we wniosku o udzielenie interpretacji) została wydana z naruszeniem art. 169 § 1 w związku z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 14h tej ustawy, Sąd działając na zasadzie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uchylił zaskarżoną interpretację we wskazanej wyżej części.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 wymienionej ustawy, zaliczając do nich uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł, opłatę skarbową za pełnomocnictwo w kwocie 17,00 zł oraz wynagrodzenie doradcy podatkowego w kwocie 240 zł, ustalone na podstawie § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r., Nr 31, poz. 153).