Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 629/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: par. 3, par. 2 pkt 5, par. 4 ust. 1 i 3, par. 5 i 2, par. 6 ust. 1, par. 7 ust. 1, par. 8
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia " [...] " nr " [...] " w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z "[...]" r. "[...]" (dalej: "organ pierwszej instancji") ustalił, na wniosek "[...]" (dalej: "inwestor"), warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z miejscami parkingowymi i lokalizacją lokali handlowo-usługowych w parterze budynku, na działkach "[...]".

W złożonych od powyższej decyzji odwołaniach G.K. (dalej: "skarżący"), J.K., D.R., I. i T.Z., M.S. zarzucili, że analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu została nieprawidłowo sporządzona, w konsekwencji czego wadliwie ustalone zostały parametry dla planowanej inwestycji. Podnieśli ponadto, że inwestycja stworzy problemy komunikacyjne dla ich nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze "[...]" (dalej: "Kolegium") decyzją z "[...]" r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu oceniło na podstawie sporządzonej w sprawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, że wnioskowane przedsięwzięcie spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 z późn. zm.), dalej jako: "u.p.z.p.". Wyjaśniło m.in., że obszar analizowany został wyznaczony w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki, wynoszącego 52,95 m, objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, to jest 158,85 m w każdą stronę, z uwzględnieniem pełnego obrysu działek skrajnych. Stwierdziło, że w obszarze analizowanym przeważa funkcja handlowo-usługowa i mieszkaniowa wielorodzinna. Zaznaczyło, że na jednej z działek objętych wnioskiem znajduje się jednokondygnacyjny budynek handlowo-usługowy, przeznaczony do rozbiórki. Oceniło, że spełniony jest warunek kontynuacji funkcji istniejącej w obszarze analizowanym.

Badając prawidłowość ustalenia poszczególnych parametrów zabudowy, Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji racjonalnie uzasadnił, z jakich względów wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy dla terenu objętego wnioskiem nie został wyznaczony na podstawie średniej wielkości dla obszaru analizowanego, który wynosi 0,35. Wykazano bowiem, że na działkach w obszarze analizowanym jest on bardzo zróżnicowany.

W konsekwencji Kolegium uznało, że ustalenie dla wnioskowanej inwestycji wskaźnika zabudowy na poziomie 0,34 nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), dalej: "rozporządzenie". Kolegium stwierdziło, że szerokość elewacji frontowej wyznaczona została na podstawie średniej, czyli 22,58 m

z tolerancją do 20%. Biorąc pod uwagę § 6 rozporządzenia nie było podstaw do kwestionowania ustaleń organu pierwszej instancji w tym zakresie. Wskazało, że przy określeniu wysokości wnioskowanej zabudowy organ pierwszej instancji uznał, że najbardziej zasadne będzie określenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki jako przedłużenie krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, czyli do 17,35 m. W ten sposób ustalona wysokość nawiązuje do budynków znajdujących się bezpośrednio na działce nr "[...]". Kolegium przyznało, że

w ten sposób nie dojdzie do powstania "dominanty", gdyż w najbliższym sąsiedztwie występują budynki o takich samych wartościach parametru wysokości, co pozwoli na wkomponowanie planowanej inwestycji w istniejący układ urbanistyczny. Dodało, że dach płaski o kącie nachylenia do 12o jest konsekwencją wyników przeprowadzonej analizy.

Kolegium uznało ponadto, że działki mają dostęp do drogi publicznej ul. "[...]" (przejazd przez działkę nr "[...]", do której inwestor posiada udziałowe prawo użytkowania wieczystego oraz przejście przez działkę nr "[...]", której inwestor jest właścicielem. Inwestycja posiada też dostęp do drogi publicznej przez projektowany zjazd z tej drogi - działkę nr "[...]". Wyjaśniło, że dostęp do drogi publicznej oznaczać ma zarówno prawnie, jak i faktycznie zagwarantowaną możliwość komunikacji pomiędzy terenem inwestycji a drogą publiczną. Za nieuprawnione uznało stwierdzenie, że dostęp do drogi publicznej jest zależny jeszcze od dodatkowego tytułu prawnego, z którego wynikać ma uprawnienie do korzystania z drogi wewnętrznej, np. odpowiedniej służebności drogowej. Podmiot publicznoprawny (Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego) nie może w sposób całkowicie dowolny decydować o udostępnieniu drogi wewnętrznej.

Kolegium stwierdziło, że decyzja organu pierwszej instancji zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 54 w związku z art. 64 u.p.z.p.

W złożonej skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił, że organ pierwszej instancji pominął w analizie, że na działce nr "[...]" powstały trzy budynki mieszkalne, ponadto ich właściciele nie zostali poinformowani o planowanej inwestycji. Stwierdził, że w dokumentacji znajdują się dwie mapy różniące się treścią. Zarzucił, że niewłaściwie wykazano główne wejście od ul. "[...]", gdyż ono nie istnieje, ponadto występują tam duże różnice między poziomem działki inwestora a drogą publiczną, a w pasie drogowym znajdują się m.in. komory i rurociągi ciepłownicze oraz inne urządzenia i rosną drzewa. Stwierdził, że wysokość planowanego budynku ustalono niezgodnie z § 7 ust. 3 rozporządzenia, gdyż nie jest ona średnią wielkością występującą na obszarze analizowanym. Skarżący nie zgodził się ponadto z poglądem, że działką sąsiednią jest każda działka znajdująca się w obrębie obszaru analizowanego, wywodząc, że w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest mowa o działce sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej. Błędna wykładnia tego przepisu doprowadziła do objęcia analizą budynek dwunastokondygnacyjny i pięć pięciokondygnacyjnych, które nie mają dostępu do tej samej drogi publicznej. Wywiódł, że obszar analizy powinien być ograniczony do terenu dostępnego z ul. "[...]", lecz organ pierwszej instancji objął analizą także teren dostępny z ul. "[...]". Skarżący zarzucił ponadto, że błędnie wskazano szerokość elewacji frontowej, a także wadliwie ustalono promień analizowanego obszaru, który nie powinien przekroczyć 39 m. Wywiódł też, że linia nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem powinna być wyznaczona jako linia stanowiąca przedłużenie zabudowy na działkach o numerach: "[...]". Dodał, że projektowany budynek mieszkalny nie posiada drogi pożarowej i pogarsza bezpieczeństwo pożarowe dla budynków "[...]". Dodatkowo, cały ruch kołowy związany z dojazdem do planowanej inwestycji zostanie skierowany przez ulicę osiedlową, znajdującą się bezpośrednio przed nieruchomością, której jest współwłaścicielem. Skarżący zaznaczył, że ulica ta jest nieprzystosowana do ruchu o takim natężeniu i już jest tam problem z parkowaniem pojazdów. Skarżący zarzucił, że załącznik nr 1 do projektu decyzji jest niespójny z załącznikiem nr 1 do decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację tam przedstawioną. Kolegium wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W piśmie procesowym uczestnik postępowania R.K. nie wyraziła zgody na planowaną inwestycję, a także na przejazd ciężkiego sprzętu przez drogę wewnętrzną, biegnącą przez osiedle, na którym mieszka, oraz na użytkowanie tej drogi przez przyszłych mieszkańców spornego budynku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Z tego względu wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji), dalej: "u.p.z.p." lub "ustawa", przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), dalej jako: "rozporządzenie".

Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych

i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa

w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Wydanie warunków zabudowy jest uzależnione od łącznego spełnienia określonych w cytowanym przepisie warunków. Podkreślić trzeba, że spełnienie ww. przesłanek wraz ze stwierdzeniem braku innych przepisów sprzeciwiających się inwestycji, obliguje organ do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy.

Sąd podziela ugruntowane w orzecznictwie stanowisko, że pojęcie "działki sąsiedniej" powinno być rozumiane szeroko i prowadzić do uznania za działkę sąsiednią każdej działki tworzącej całość urbanistyczną, podlegającą analizie w ramach wyznaczonego w sprawie obszaru analizowanego, czyli na obszarze większym niż najbliższe sąsiedztwo terenu inwestycji (tak np. NSA w wyrokach: 22 stycznia 2020 r., II OSK 576/18; 4 listopada

2016 r., II OSK 204/15; 8 marca 2011 r., II OSK 405/10; z 18 kwietnia 2007 r., II OSK 657/06). Wydzielenie z tej całości jakiegoś podobszaru o specyficznych cechach, np. grupującego tylko działki mające dostęp do tej samej drogi publicznej – do czego może prowadzić błędna wykładnia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, w której mowa o takich działkach – oznaczałoby, że wyznaczenie obszaru analizowanego było zbędne, skoro i tak wpływ na ustalenie warunków zabudowy miałaby analiza przeprowadzona zaledwie na części tego obszaru (tak: wyrok NSA z 21 października 2011 r., II OSK 1481/10).

Ocena wpływu planowanej inwestycji na otoczenie ma wymiar urbanistyczny i jako taka musi być przeprowadzona w stosunku do obszaru analizowanego postrzeganego jako pewna urbanistyczna całość. Dlatego do tej całości trzeba odnieść również pojęcie działki sąsiedniej, które nie może być ograniczone do działek przyległych do terenu inwestycji czy wyodrębnionych w granicach obszaru analizowanego w pewną "podprzestrzeń" zagospodarowaną w jednorodny sposób lub odznaczającą się innymi podobnymi właściwościami i mającą przez to stanowić wzorzec dobrego sąsiedztwa (tak NSA

w wyroku z 20 marca 2012 r., II OSK 10/11).

Weryfikacja przesłanek ustalenia warunków zabudowy wymaga przeprowadzenia analizy urbanistyczno-architektonicznej. Sposób, w jaki należy ustalać parametry przyszłej (planowanej) inwestycji, określony został w ww. rozporządzeniu z 26 sierpnia 2003 r.

Stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany

i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu

w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż

50 metrów (§ 3 ust. 2). Wyznaczenie granic obszaru analizowanego nie odbywa się więc według sztywnej zasady, konieczne jest jednak, aby jego granice nie były mniejsze niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem i nie mniejsze niż 50 m, gdyż odległość ta stanowi minimum przyjęte przez prawodawcę. Ustawodawca pozostawił organom administracji swobodę w wyznaczeniu obszaru analizowanego, zastrzegając jedynie, że ma on obejmować teren wokół działki w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, nie mniejszej jednak niż 50 m. Z cytowanych przepisów wynika, że obszar analizowany należy wyznaczyć dookoła działki, czyli we wszystkich kierunkach. Z uwagi na powyższe, nie jest możliwe ograniczenie tego obszaru do terenu wzdłuż drogi, przy której leży działka objęta wnioskiem. Front działki, na której planowana jest inwestycja wynosi 52,95 m, zatem prawidłowo w rozpoznawanej sprawie ustalono obszar analizowany w granicach wyznaczonych przez promień o długości 158,85 m, to jest trzykrotności frontu działki. Niezgodne z § 3 ust. 2 rozporządzenia są wywody skarżącego, że promień obszaru analizowanego nie powinien przekraczać 39 m, nawet gdyby szerokość frontu działek objętych wnioskiem inwestora rzeczywiście wynosiła 13 m, co nie ma miejsca w stanie faktycznym sprawy.

Zaznaczyć należy, że zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia, przez "front działki" należy rozumieć tę część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Nie zasługuje więc na uwzględnienie zarzut błędnego przyjęcia frontu działki od strony ul. "[...]", tylko z tego względu, że w ocenie skarżącego, m.in. z uwagi na różnicę wysokości terenu i istniejącą infrastrukturę, działki, na których planowana jest inwestycja, nie mają obecnie dostępu do drogi publicznej od strony tej ulicy. Z treści § 2 pkt 5 rozporządzenia wynika jednoznacznie, że do uznania za "front działki" niezbędne jest, aby dana część działki budowlanej przylegała do drogi publicznej oraz jednocześnie – z tej strony odbywał się albo główny wjazd, albo wejście na działkę. Z załącznika nr 1 do decyzji organu pierwszej instancji wynika, że część działek,

z których odbywa się główne wejście, przylega do ul. "[...]". Poza zakresem badania organu administracji ustalającego warunki zagospodarowania terenu pozostają kwestie ewentualnych ograniczeń terenowych i techniczno-budowlanych, które w dacie rozpoznawania wniosku o ustalenie warunków zabudowy uniemożliwiają dojście do drogi publicznej od strony tej ulicy.

Niezrozumiały jest zarzut, że w analizie za "front terenu przyjęto (...) rozpiętość szerokości elewacji frontowych budynków". W analizie stwierdzono wprost, że "za front terenu przyjęto tą część terenu objętą wnioskiem, która przylega do ul. "[...]" i z której odbywa się główne wejście".

Oceniając prawidłowość ustalenia parametrów spornej inwestycji należy stwierdzić, że zostały one ustalone prawidłowo.

Co do zasady, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 4

ust. 1 rozporządzenia). Zgodnie jednak z ust. 3 § 4, jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się

w większej odległości od pasa drogowego. Jak wyjaśnił organ pierwszej instancji,

ul. "[...]" jest jedną z głównych arterii "[...]", o reprezentacyjnym charakterze. Wzdłuż tej ulicy występują odcinki regularnej linii zabudowy, które w miejscach przejścia jednej linii w drugą tworzą uskoki. Wnioskowany teren leży na styku dwóch różnych linii zabudowy, które wyznaczają budynki zlokalizowane na działkach: "[...]". Budynek zlokalizowany na działkach "[...]"posiada linię zabudowy na granicy z działką drogową ("[...]"), która tworzy uskok w nawiązaniu do zabudowy na działkach sąsiednich. Tak usytuowana zabudowa tworzy uporządkowaną kompozycję urbanistyczną na tym fragmencie ulicy. Ustalając linię zabudowy dla inwestycji uwzględniono więc położenie terenu objętego wnioskiem i kontynuację zabudowy na działkach sąsiednich, a także kompozycję urbanistyczną ulicy i jej reprezentacyjny charakter. Argumentacja organu pierwszej instancji uzasadnia zastosowanie, przewidzianego w § 4 ust. 3 rozporządzenia, odstępstwa od reguły wyznaczania obowiązującej linii nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.

Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. W ust. 2 dopuszczono wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, załączonej do decyzji organu pierwszej instancji, przekonująco uzasadniono przyczyny, dla których odstąpiono od wyznaczenie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu na podstawie średniego wskaźnika. Wyjaśniono, że dla planowanej zabudowy omawiany wskaźnik ustalono na poziomie ≤ 0,34 z uwagi na: zróżnicowaną powierzchnię zabudowy

i wielkości działek (obie wielkości uwarunkowane funkcją obiektu) w obszarze analizowanym, lokalizację terenu w bliskim sąsiedztwie zabudowy śródmiejskiej, oraz fakt, że ten wskaźnik jest dość zróżnicowany (waha się między 0,05 a 1,00) i w wielu przypadkach nie przekracza wartości średniej, wynoszącej 0,35.

Odnosząc się do kwestii ustalenia szerokości elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, dla planowanej inwestycji jako 22,58 m ± 20%. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia parametr ten wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Jak wynika z analizy, szerokość elewacji frontowych budynków w obszarze analizy waha się od 2,88 m do 98,20 m, a średnia szerokość elewacji frontowej budynków w obszarze analizowanym wynosi 22,58 m. Zgodnie więc

z ww. przepisem ustalony został ten parametr.

Brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości ustalenia także parametru wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, który stosownie do § 7 ust. 1 rozporządzenia, wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Jak wynika z treści analizy, bezpośrednim odniesieniem dla nowej inwestycji były budynki tożsame z wnioskowaną funkcją, które bezpośrednio będą z nią sąsiadować, to jest budynki na działce nr "[...]". Proponowana przez inwestora wysokość do attyki na poziomie 17,35 m, jest taka sama jak wysokość do attyki, wynikająca z analizy dla budynków mieszkalnych wielorodzinnych znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie (na ww. działce). Organ pierwszej instancji zaznaczył przy tym, że choć wysokość na poziomie 17,35 m nawiązuje do budynków znajdujących się bezpośrednio na ww. działce, a nie do budynku położonego na działce

nr "[...]", lecz ocenił, że niewątpliwe nie zaburzy to ładu przestrzennego, rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia

w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Ustalona wartość nie doprowadzi do powstania "dominanty", gdyż w najbliższym sąsiedztwie występują budynki o takich samych wartościach parametru wysokości, co pozwoli na wkomponowanie projektowanej inwestycji w istniejący układ urbanistyczny.

Zgodnie z § 8 rozporządzenia geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Organ pierwszej instancji ustalił ten parametr zgodnie z cytowanym przepisem, jako kontynuację geometrii dachów zabudowy sąsiedniej. Jak wyjaśnił,

w obszarze analizowanym znajdują się budynki o różnym kącie nachylenia dachu od płaskich (do 12°) po dachy strome o kącie nachylenia do 45°, o zróżnicowanej geometrii dachu (dwuspadowe, wielospadowe) oraz o prostopadłym i równoległym układzie kalenicy w stosunku do frontu działki. Wysokość głównej kalenicy dachu budynków występujący

w obszarze analizowanym waha się od ok. 4,80 m do ok. 43 m, a średnia wysokość wynosi 8,94 m. Zgodnie z wnioskiem inwestora, planowana inwestycja w zakresie geometrii dachu zakłada dach płaski o kącie nachylenia do 12°.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących negatywnego wpływu planowanej inwestycji na komfort życia, bezpieczeństwo, w tym pożarowe, zwiększenie natężenia ruchu samochodowego, wyjaśnić należy, że decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga zagadnień techniczno-budowlanych. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Prawa budowlanego czy przepisów wykonawczych do tej ustawy, na tym etapie postępowania nie mogą być rozważane, gdyż dotyczą innej materii, niż planistycznej. Podkreślić należy, że organ rozstrzygający w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może wkroczyć w kompetencje organu administracji architektoniczno-budowlanego, do którego należy ocena, czy projektowany obiekt spełnia wymogi określone w Prawie budowlanym (zob. wyrok NSA z 27 maja 2021 r., II OSK 3383/18). Ponadto, przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), nie stanowią przepisów odrębnych w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. (zob. wyroki NSA: z 2 grudnia 2021 r., II OSK 2551/21, z 23 kwietnia 2021 r., II OSK 2119/18; z 19 kwietnia 2012 r., II OSK 2252/10).

Wbrew zarzutowi skargi, w analizie pod poz. 4 uwzględniono trzy budynki znajdujące się na działce nr "[...]", ponadto gołosłowny jest zarzut, dotyczący różnic w mapach, które stanowią załączniki do decyzji organu pierwszej instancji i do jej projektu. Na obu mapach znajdują się ww. budynki i w taki sam sposób zaznaczono główne wejście na działkę oraz projektowaną i istniejącą obsługę komunikacyjną terenu.

Reasumując, należy stwierdzić, że zasadnie organy obu instancji przyjęły, że przeprowadzona w postępowaniu administracyjnym analiza – wymagana art. 53 ust. 3

w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. – potwierdziła spełnienie przesłanek do wydania decyzji

o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji.

Wyjaśnić dodatkowo należy, że zarzut braku udziału w postępowaniu właścicieli tych budynków, a więc przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji wyłącznie, jeżeli powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który nie został dopuszczony do udziału

w postępowaniu bez własnej winy. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać (zob. wyrok NSA z 1 marca 2018 r., II OSK 1837/17).

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.

Przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych

z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842, z późn. zm.), wobec uznania za konieczne rozpoznania sprawy w związku z obowiązkiem terminowego rozpoznania spraw, istnieniem zagrożenia dla życia i zdrowia stron oraz brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość.