Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 113/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt. 1c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 29
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Gabriela Jyż, Protokolant St. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2007 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" Ł. i K. S. Spółka Jawna z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2005r. nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 29 ust. 1, 2 i 3 ustawy z 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...] r. nr [...] określającą P.U.H "A" – Ł.S. i K.S. Spółce Jawnej z siedzibą w C. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za [...] r. w kwocie [...] PLN.

W uzasadnieniu decyzji ustalono, iż Przedstawiciele Urzędu Kontroli Skarbowej w K. przeprowadzili w Spółce cywilnej "A" w zakresie prawidłowości obliczenia zadeklarowanego podatku od towarów i usług w okresie od [...] r. do [...] r. W trakcie kontroli ujawniono, iż spółka w latach [...] sprzedawała towar zarówno osobom fizycznym jak i podmiotom gospodarczym, przy czym transakcji zawartych z osobami fizycznymi nie ewidencjonowała przy użyciu kasy fiskalnej, do czego zobowiązywał ją, po przekroczeniu wielkości sprzedaży na rzecz osób fizycznych uprawniającej do skorzystania ze zwolnienia jeszcze w [...] r., art. 29 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Nadto część transakcji sprzedaży dokumentowana fakturami wystawionymi na rzecz podmiotów gospodarczych faktycznie dotyczyła transakcji zawieranych z osobami fizycznymi.

Powyższe ustalenia legły u podstaw wydania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. decyzji z [...] r. nr [...] i [...] określających spółce należności podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od [...] do [...] r. Po wniesieniu przez podatnika odwołania decyzje te zostały uchylone przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzjami z [...] r., a sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia po uzupełnieniu postępowania dowodowego i sprawdzenia wiarygodności dokumentów przedstawionych przez stronę, mających potwierdzić istnienie wybranych podmiotów gospodarczych.

Po uzupełnieniu postępowania dowodowego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. decyzją z [...] r. ponownie określił kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za [...] r. w kwocie [...] PLN. a więc w sposób odmienny, niż wynikało to z deklaracji podatkowej za [...] r.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ pierwszej instancji ponownie ustalił, iż spółka "A" w latach [...] sprzedawała towar zarówno osobom fizycznym jak i podmiotom gospodarczym, przy czym transakcji zawartych z osobami fizycznymi nie ewidencjonowała przy użyciu kasy fiskalnej, do czego zobowiązywał ją, po przekroczeniu wielkości sprzedaży na rzecz osób fizycznych uprawniającej do skorzystania ze zwolnienia jeszcze w [...] r., art. 29 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Nadto część transakcji sprzedaży dokumentowana fakturami wystawionymi na rzecz podmiotów gospodarczych faktycznie dotyczyła transakcji zawieranych z osobami fizycznymi. Wreszcie ustalenia dotyczące roku [...] były kontynuacją ustaleń związanych z powstaniem obowiązku ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy użyciu kasy fiskalnej.

Podkreślono, iż powyższy wniosek był następstwem ustaleń poczynionych w toku kontroli skarbowej, w ramach której zakwestionowano z ogólnej liczby sprawdzonych [...] kontrahentów Spółki [...], którzy nie prowadzili w okresie objętym kontrolą działalności gospodarczej. Przy czym wszelkie wątpliwości dotyczące kwestionowanych podmiotów rozstrzygnięto na korzyść podatnika. Wreszcie kontrola przeprowadzona w Spółce cywilnej "A" przez pracowników [...] Urzędu Skarbowego w C., dotycząca [...] r. również wykazała iż spośród losowo wybranych [...] kontrahentów Spółki zakwestionowano [...] podmiotów, a łączna wartość transakcji dokumentowanych fakturami i rachunkami uproszczonymi wystawionymi na nieistniejące podmioty przekroczyła [...] zł. netto. Organy skarbowe jednak nie wszczęły wówczas postępowania podatkowego.

W konkluzji uznano, iż storna naruszyła obowiązek wynikający z art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i dlatego określono jej podatek od towarów i usług z uwzględnieniem utraty prawa do obniżenia podatku należnego o kwotę stanowiącą równowartość 30% podatku naliczonego przy nabyciu kasy. Kwota podatku nie podlegającego odliczeniu we [...] r. wyniosła [...] PLN.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji strona zarzuciła naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie kontroli w sposób naruszający zaufanie co do bezstronności kontrolujących, a także poprzez niedokładne wyjaśnienie statusu kwestionowanych kontrahentów Spółki; naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niedostateczne wyjaśnienie statusu prawnego "nieistniejących podmiotów"; naruszenie art. 123 Ordynacji podatkowej polegające na odmowie dopuszczenia podatnika do udziału postępowaniu i wyznaczenia terminu do ustalenia, które podmioty faktycznie nie istniały;; naruszenie art. 125 Ordynacji poprzez wieloletnie nękanie podatnika kontrolami podatkowymi; naruszenie art. 180 Ordynacji podatkowej poprzez nie przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez podatnika, wreszcie niechlujne i nieczytelne uzasadnienie decyzji.

Rozwijając zarzuty spółka "A" stwierdziła, ze wadliwie sformułowane zapytania dotyczące kwestii "istnienia" kontrahentów spółki spowodowały udzielenie przez do urzędy skarbowe, do których je skierowano, nieprawidłowe odpowiedzi. Te wnioski odwołująca się wywodziła z przytoczonych w odwołaniu przykładów. Wskazywała również, iż, co potwierdził sam organ, błędnie oceniono kilka podmiotów, np. p. N., p. R., zatem z dużą dozą prawdopodobieństwa można było przyjąć, iż skala błędów organu mogłaby być znacznie większa. Nadto, w sytuacji, gdy kupujący podawał nazwę swojej firmy, jej adres, numer identyfikacyjny, to sprzedawca, przy dochowaniu najwyższej staranności, musiał przyjąć, iż taki podmiot prowadził działalność gospodarczą.

Następnie organ odwoławczy, uznając potrzebę dokładnego rozważenia zarzutów strony zwrócił się do właściwych urzędów statystycznych , a także do Urzędu Miasta C. z prośbą o podanie informacji na temat podmiotów, które w ocenie odwołującej się prowadziły działalność gospodarczą i co do których dysponowała numerami REGON lub numerami wpisu do ewidencji podmiotów gospodarczych. Po otrzymaniu odpowiedzi z tych organów zapoznano stronę z niekorzystnymi dla niej wynikami ustaleń, na co zareagowała kolejnymi pismami z [...] i [...] r. w których w istocie powtórzyła zarzuty podniesione w odwołaniu. Dodatkowo zarzuciła organowi odwoławczemu, iż nie podjął żadnych działań zmierzających do skontrolowania działań Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej.

Po powtórnym rozpatrzeniu sprawy i po rozważeniu zarzutów strony organ odwoławczy stwierdził, iż kwestią sporną w sprawie były ustalenia organu kontroli skarbowej odnoszące się do stwierdzonego w toku kontroli faktu dokonywania przez spółkę "A" sprzedaży na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej, tj. takich osób fizycznych, które nie były ujęte w ewidencjach urzędów skarbowych, statystycznych i ewidencjach działalności gospodarczej. W ocenie organu odwoławczego i wbrew twierdzeniom strony w toku postępowania zgromadzono obszerny materiał dowodowy pozwalający jednoznacznie ustalić, którzy nabywcy towarów nie byli podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą z podmiotów. Z informacji uzyskanych z urzędów statystycznych, urzędów skarbowych, urzędów miejskich wynikało, iż zakwestionowane podmioty nie były tam zarejestrowane w okresie objętym badaniem, chociaż obowiązek rejestracji wynikał z ustawy o działalności gospodarczej i z przepisów podatkowych. Podane w fakturach lub rachunkach uproszczonych numery NIP, REGON okazały się nieprawdziwe, dotyczyły innych podmiotów. Zestawienie zakwestionowanych transakcji zawierała tabela - załącznik nr 3 do decyzji organu I instancji. Natomiast tabela nr 6 zawierała wykaz kwestionowanych podmiotów w połączeniu z dowodami sprzedaży. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał zarzut naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej za pozbawiony podstaw. Zwłaszcza, iż organ kontroli skarbowej po zgromadzeniu obszernego materiału dowodowego wszechstronnie go rozważył, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Natomiast tabela faktycznie nie było załącznikiem do decyzji, a jedynie zestawieniem mającym ułatwić analizę poczynionych ustaleń. Wreszcie przedstawienie w decyzji podatkowej zestawień sprzedaży zawierających wyszczególnione numery rachunków uproszczonych wystawionych przez podatnika w połączeniu z konkretnym podmiotem, na którego rzecz wystawiono rachunek w pełni wyczerpywało żądania strony co do ustaleń umożliwiających ich łatwą weryfikację.

Za chybiony organ odwoławczy uznał zarzut podwójnego policzeni tych samych podmiotów. Stwierdził, iż analiza nazw podmiotów wymienionych w pozycji nr 178 i 179, 649 i 640, 659 i 660 wskazał na istnienie rozbieżności w nazwach wymienionych tam podmiotów. Nadto każdą sprzedaż przypisano odpowiedniemu podmiotowi bez względu na podobieństwo nazw, nie zdublowano transakcji.

Natomiast odnosząc się do zarzutu bezpodstawnego uznania za podmioty nieistniejące K.W. i H.U. wyjaśnił, iż już organ I instancji wszelkie wątpliwości związane z tymi osobami zinterpretował na korzyść strony i sprzedaży dokonanej na rzecz tych podmiotów nie uznano jako sprzedaży dokonanej na rzecz podmiotów nieistniejących.

Za nie mające znaczenia dla sprawy organ odwoławczy uznał fakt dokonywania przez zakwestionowane podmioty zapłaty za zakupiony towar z opóźnieniem, w ratach. Bowiem w sprawie kwestionowano nie fakt sprzedaży, ale fakt dokonania jej na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą.

Także za nie zasługujący na uwzględnienie organ odwoławczy uznał zarzut bezzasadnej odmowy dopuszczenia dowodów wnioskowanych przez stronę. Odmowa wyznaczenia stronie trzymiesięcznego terminu do zweryfikowania jej kontrahentów nie pozbawiła jej czynnego udziału w sprawie. Spółka "A" miała dużo czasu, biorąc pod uwagę czas trwania postępowania i moment, kiedy w pierwszej ( później uchylonej) decyzji zawarto wykaz [...] kwestionowanych podmiotów, na dokonanie takiej weryfikacji. Nadto strona nie wykazała, co poprzez zestawienie ilości pobranego przez kontrahentów towaru, wartości dokonanych zakupów dokonanych przez kwestionowane podmioty, not korygujących, chciała udowodnić.

W konkluzji organ odwoławczy uznał, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadniał przyjęte w sprawie rozstrzygnięcie.

W łącznej skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Ł. S., K.S. –Przedsiębiorstwo Usługowo – Handlowe "A" Spółka Jawna z siedzibą w C. domagała się uchylenia decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Zaskarżonym decyzjom zarzuciła;

- oparcie ustaleń w zakresie obowiązku podatkowego na danych dotyczących roku [...], który to rok nie był objęty kontrolą podatkową wszczętą w oparciu o postanowienie z [...] r.,

- obrazę art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zawarcie ustaleń podatkowych w załącznikach do decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. o numerach [...] do [...] zamiast w decyzjach podatkowych,

- obrazę art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak w decyzjach zarówno organu I instancji jaki organu odwoławczego uzasadnienia faktycznego łączącego zakwestionowane podmioty z transakcjami dokonanymi w okresie objętym zaskarżonymi decyzjami,

- obrazę art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącą i to w sytuacji, gdy fakt płacenia przez "nie istniejące" podmioty gospodarcze" z opóźnieniem lub w ratach wskazywał na ich faktyczne istnienie w dniu dokonania zakupu towaru i później,

- obrazę art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji po przedawnieniu się zobowiązań podatkowych za okres od [...] r. do [...] r.

Nadto skarżąca podtrzymał wszystkie zarzuty, jakie zgłosiła w odwołaniu w stosunku do decyzji organu I instancji. Uzasadniając je podtrzymała argumenty podnoszone już w odwołaniu i dalszych pismach. W szczególności konsekwentnie podtrzymano argument o niedostatecznym wyjaśnieniu sprawy, czego wyrazem był. m. in. brak konkretnych ustaleń faktycznych w uzasadnieniach decyzji, brak staranności w działaniu urzędników, w dążeniu do rzetelnego i w interesie strony wyjaśnienia statusu kwestionowanych podmiotów. Nadto w odniesieniu do zarzutu przedawnienia stwierdzono, że zobowiązania przedawniły się z dniem [...] r. i to bez względu na to, czy za poszczególne miesiące okresu od [...] r. do [...] r. wystąpiła nadwyżka podatku naliczonego nad należnym, czy też wystąpiło zobowiązanie podatkowe.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi. W całości podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, iż kontrolą podatkową, co wynika z treści protokołu podpisanego przez stronę [...] r., objęto również [...] r. i [...] r. I to z ustaleń tej kontroli wynikało, iż skarżąca w [...] r. osiągnęła obrót przekraczający [...] zł. Pierwotnie rzeczywiście kontrola, w oparciu o upoważnienie z [...] r. miała dotyczyć okresu od [...] do [...] r. Następnie aneksem z [...] r. rozszerzono ją na [...] r.

Dalej organ odwoławczy nie zgodził się ze stwierdzeniem, że nie dążono i nie wyjaśniono statusu zakwestionowanych [...] podmiotów, a decyzje wydano w oparciu o nie sprawdzone dane. W tej części w istocie powtórzono argumenty przytoczone już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Natomiast rozważając zarzut przedawnienia organ odwoławczy wyjaśnił, iż doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia, bowiem [...] r. wszczęto wobec skarżącej egzekucję i zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia ruchomości i rachunku bankowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, iż w świetle art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Nie kierują się zasadami słuszności, czy sprawiedliwości społecznej. Oznacza to, iż tylko ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Dalej wskazać należy, iż zgodnie z art. 134 cytowanej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę każde naruszenie prawa, także to nie kwestionowane przez stronę.

Skarga okazała się zasadna, co nie oznacza, iż sąd w całości podzielił zarzuty przytoczone w skardze.

Obowiązek ewidencjonowania sprzedaży podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (obrotu i kwot podatku należnego) przy zastosowaniu kas rejestrujących dotyczył na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.). podatników sprzedających towary i świadczących usługi, w tym również usługi w zakresie handlu i gastronomii na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej oraz osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą w formie indywidualnych gospodarstw rolnych. Natomiast przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy stanowił, że podatnikiem podatku (VAT) jest osoba fizyczna, wykonująca we własnym interesie i na własny rachunek czynności wymienione w art. 2, w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, nawet jeśli zostały wykonane jednorazowo, a także wówczas gdy czynności te polegały na jednorazowej sprzedaży rzeczy w tym celu nabytej.

W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że skarżąca spółka prowadziła zarówno w 1998r. jak i w okresie objętym zaskarżoną decyzją działalność gospodarczą w zakresie handlu artykułami spożywczymi i przemysłowymi jako spółka cywilna, a następnie spółka jawna (działalność tę prowadziła także w dniu wyrokowania). Tego faktu skarżąca zresztą nie zanegowała.

Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 29 ust. 3 ww. ustawy Minister Finansów w rozporządzeniu z dnia 27 listopada 1998 r. określił zasady wdrażania kas fiskalnych w latach 1999-2000 (Dz. U. Nr 146, poz. 953). W § 1 tego rozporządzenia wprowadził obowiązek ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących przez podatników, u których wysokość obrotów osiągniętych z działalności podlegającej ewidencjonowaniu na podstawie powołanego wyżej art. 29 ust. 1 ustawy w ciągu 1998 roku przekroczyło 60.000 zł. Szczegółowe terminy rozpoczęcia ewidencjonowania określone zostały w załączniku nr 1. Pierwszym takim terminem był dzień 1 lutego 1999 r. i dotyczył podatników, którzy w 1998 r. osiągnęli ze sprzedaży towarów i usług na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej oraz osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą w formie indywidualnych gospodarstw rolnych (art. 29 ust. 1) obrót przekraczający 80.000 zł.

W rozpoznawanej sprawie pierwszą sporną okolicznością jest ustalenie przez organ podatkowy wysokości obrotu osiągniętego przez skarżącą w [...] r., a następnie w kolejnych miesiącach roku [...] i roku [...] oraz wielkości sprzedaży na rzecz osób wymienionych w art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. Ustalenie tej wielkości mieści się niewątpliwie w sferze ustaleń faktycznych, co oznacza, że skuteczne podważenie tego ustalenia - a w konsekwencji zakwestionowanie z powodu nieosiągnięcia wymaganej wielkości obrotów istnienia obowiązku prowadzenia ewidencji przy pomocy kas rejestrujących (art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym) i w efekcie zastosowania sankcyjnego pozbawienia podatnika prawa do obniżenia podatku należnego (przewidzianego w ust. 2 tego artykułu) prowadzić będzie do zakwestionowania całej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe.

W odniesieniu do [...] r. podatnik zadeklarował kwotę nadwyżki podatku z deklaracji za poprzedni miesiąc w kwocie [...] zł. oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości w kwocie [...] zł. Przy dokonywaniu rozliczenia podatku VAT za wrzesień organy podatkowe uwzględniły korektę rozliczenia podatku za [...] r. wynikającą z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. nr [...] z [...] r., w tym w części dotyczącej określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego do zwrotu na rachunek bankowy oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia na następny miesiąc deklarowanej przez skarżącą. Ta decyzja została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...]. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 12 listopada 2007r. sygn. akt III SA/Gl 112/07 uchylił decyzję organu odwoławczego. Bowiem w ocenie Sądu został po uchyleniu przez Dyrektora Izby Skarbowej w oparciu o art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej decyzją z [...] r. jego własnej decyzji oraz decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...] r. i przekazania mu sprawy rozliczenia podatku za [...] r. do powtórnego rozpoznania zakwestionowane zostały ustalenia faktyczne organów podatkowych. Rozliczenie dokonane w odniesieniu do [...] r. z uwzględnieniem decyzji określającej zobowiązanie podatkowe za [...], następnie wyeliminowanej z obrotu prawnego decyzją stało się nieprawidłowe. Podobna sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Obecnie podstawą ustalenia wysokości nadwyżki podatku do przeniesienia na następny okres stały się dane wynikające z deklaracji skarżącej za [...] r. Niewątpliwie sposób obliczenia podatku za poprzedni okres miał wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za [...] r.

Wobec powyższego należy stwierdzić, iż stan faktyczny sprawy nie został ustalony w sposób umożliwiający prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Tym bardziej, że te same argumenty dotyczące przedawnienia zobowiązania skarżąca podnosiła w odniesieniu do miesiąca [...] r. jak i [...] r., którego to miesiąca dotyczyła zaskarżona decyzja. Zatem te same okoliczności i przesłanki warunkujące przerwanie przedawnienia winny być rozważone przez organ, a strona ma prawo oczekiwać, iż w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej zostanie tak samo potraktowana. Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylono zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ostatnio powołanej ustawy. Jednocześnie na podstawie art. 152 tejże ustawy wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku.