Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 876/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: § 3 ust. 2, § 6 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ SO del. Elżbieta Mazur-Selwa Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 października 2014 r. sprawy ze skargi B. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej B. F. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B. F. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej SKO lub Kolegium z dnia [...] marca 2014r., nr [...] wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst. jednolity Dz. U. z 2013r. poz. 267), zwanej dalej "k.p.a.", art. 59, art. 61 ust. 1, art. 56 w zw. z art. 64 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. 2012, Nr 647 ze zm.), zwanej dalej " ustawą".

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] stycznia 2014r., znak [...] Burmistrz [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji pn.: "budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego" na działce ewid. nr 1138/2, położonej w miejscowości M., gm. [...], na rzecz J.O.

B. F., reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego R.M. wniosła odwołanie od wskazanej wyżej decyzji organu I instancji. Zarzuciła naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. poprzez doręczenie decyzji bezpośrednio stronie, zamiast jej pełnomocnikowi – W.F.; art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez niedostosowanie warunków nowej zabudowy do cech i parametrów wyznaczonych przez istniejącą w danym miejscu zabudowę; art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia wszystkich istotnych elementów rozstrzygnięcia decyzji oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, na skutek czego organ dokonał błędnej analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Kolegium wymienioną na wstępie decyzją utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] [...] stycznia 2014r.

W pierwszej kolejności SKO wyjaśnił, że w istocie decyzja I instancji została doręczona przez organ I instancji z naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a. W aktach sprawy zalega bowiem kserokopia pełnomocnictwa z dnia [...] grudnia 2013r. udzielonego przez B. F. W. F. do reprezentowania jej w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Kolegium zaznaczyło, że organ winien był wezwać stronę do przedłożenia przedmiotowego dokumentu w oryginale lub kserokopii poświadczonej za zgodność z oryginałem oraz doręczyć decyzję ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi. Uchybienie to jednak nie prowadzi do uznania, iż zaskarżona decyzja nie funkcjonuje w obrocie prawnym, skoro została prawidłowo doręczona innym stronom postępowania. Ponadto każda sytuacja naruszenia przez organ obowiązków doręczenia decyzji stronie a nie pełnomocnikowi powinna być oceniania indywidualnie, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności sprawy oraz ewentualnych skutków procesowych nieprawidłowego doręczenia decyzji dla podmiotu będącego adresatem decyzji. Na gruncie niniejszej sprawy uchybienia art. 40 § 2 k.p.a. nie skutkowało pozbawieniem B. F. możliwości skorzystania z uprawnienia do zaskarżenia decyzji w trybie odwoławczym, a zatem nie pociągnęło za sobą negatywnych skutków wynikających z nieprawidłowego doręczenia decyzji.

W dalszej kolejności organ II instancji przytoczył treść art. 59 ustawy wskazując, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Kolegium powołując art. 61 ust. 1 ustawy podało przesłanki warunki warunkujące wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W myśl art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy, organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli - przy spełnieniu wymienionych przesłanek - zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.

Mając na uwadze przytoczone wyżej regulacje postawione w cytowanych wyżej przepisach wymogi zostały dla planowanej inwestycji spełnione, co obligowało organ I instancji do ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia. Stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 r. Nr 164 poz. 1588), w toku postępowania administracyjnego została przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, której wyniki utrwalono w formie opisowej i graficznej. Z analizy tej wynika dominujący charakter występującej w obszarze zanalizowanym zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Oznacza to, iż planowany sposób zainwestowania terenu koresponduje z funkcją występującą już w obszarze analizowanym, stanowiąc jej kontynuację, także w zakresie gabarytów istniejących obiektów. Ustalone decyzją wskaźniki i parametry zabudowy korespondują bowiem z gabarytami zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. Chybiony jest stawiany w odwołaniu zarzut, iż wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy został ustalony z naruszeniem przepisów rozporządzenia, z uwagi na to, że jego ustalenie nastąpiło na poziomie od 0,4 - 0,10, przy średnim wskaźniku wynoszącym 0,6. Na takie ukształtowanie przedmiotowego parametru pozwala § 5 ust 2 rozporządzenia, zaś motywy jego zastosowania - wbrew zarzutom podniesionym w odwołaniu - zostały dostatecznie wyłożone w treści analizy (pkt 5.1.). Z powyższych względów Kolegium uznało, że planowana inwestycja będzie harmonizować z istniejącą już zabudową, kontynuując istniejący w terenie sposób użytkowania obiektów, jak również ich cechy zabudowy. Należy zarówno analiza urbanistyczna, jak również projekt decyzji o warunkach zabudowy zostały sporządzone przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów, a zatem posiadającą specjalistyczną wiedzę z zakresu kształtowania ładu przestrzennego. W sprawie zostały spełnione także pozostałe przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy, niezbędne dla wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora. W szczególności teren projektowanej inwestycji posiada wymagane uzbrojenie (obsługa w zakresie infrastruktury technicznej została zapewniona w drodze zapewnień operatorów poszczególnych sieci o możliwości przyłączenia do nich projektowanego budynku mieszkalnego). Działka objęta wnioskiem ma zapewniony dostęp do drogi publicznej przez ustanowioną służebność gruntową przez działki nr 1139/1 i 1139/2 (umowa o ustanowienie służebności z dnia [...] grudnia 2012r.). Teren objęty wnioskiem - zaliczony do użytków rolnych klasy III - posiada zgodę na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze, uzyskaną przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego do dnia [...] grudnia 2003r. (zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w [...] nr [...] z dnia [...] maja 1994r.), co realizuje przesłankę określoną w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy. Ponadto właściwie został ustalony i udokumentowany krąg podmiotów mających interes prawnych w sprawie, którym przysługuje przymiot strony, zaś postępowanie powadzone było z czynnym udziałem stron.

B. F. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję SKO z dnia [...] marca 2014r., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej:

- pominięcie przez SKO w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] marca 2014r. kwestii błędnego ustalenia granicy terenu objętego wnioskiem o warunki zabudowy;

- zaakceptowanie błędnej analizy urbanistycznej terenu zabudowy sporządzonej przez posiadającą specjalistyczną wiedzę mgr arch. B. K.;

- przekroczenie terminu załatwienia sprawy /art. 3 § 2 pkt. 8/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002r.

- naruszenie art.77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a., które to normy prawa obligują organ administracji państwowej do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego ,co ma wpływ na wynik sprawy.

- naruszenie przepisów prawa materialnego czyli przepisów, które regulują stosunki cywilno-prawne oraz wynikające z nich roszczenia. SKO mimo zebranego materiału dowodowego nie zajęło stanowiska w sprawie spornej linii rozgraniczającej teren planowanej inwestycji na działce 1138/2 wkraczającej na teren działki 113 8/1. Błędne ustalenie granicy terenu powoduje, że linia zabudowy ustalona na min. 4m od granicy działki 1138/1 w rzeczywistości wynosi ok.2,5m. Organ II instancji nie podjął żadnych działań zmierzających do faktycznego ustalenia zaistniałych rozbieżności przez organ I instancji.

Skarżąca ponadto zarzuciła, że załączona w materiale dowodowym analiza urbanistyczna terenu kolejny raz tej samej treści nie odpowiada stanu faktycznemu w terenie. Podniosła, że organ wydając decyzję administracyjną powinien w sposób wyczerpujący uzasadnić motywy swojego rozstrzygnięcia /art. 107 § 1 k.p.a./. Przedmiotem skargi jest również zażalenie na bezczynność organu /art. 37 k.p.a./, który nie załatwił sprawy w terminie /art.35 k.p.a./ ani ani nie zawiadomił o zwłoce /art.36 k.p.a./. Ponadto organ wydał decyzję na niekorzyść strony odwołującej się/art.139 k.p.a./.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej P.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia.

W ocenie Sądu stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji nie znajduje oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, postępowanie administracyjne prowadzone było z naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., zaś uzasadnienia decyzji I i II instancji nie odpowiadają wymogom art. 107 § 3 k.p.a., co uzasadniani uchylenie decyzji I i II instancji.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. 2012 r. poz. 647) , zwanej dalej "ustawą".

Art. 59 ust. 1 tej ustawy stanowi, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Stosownie do treści art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenów pozbawionych planu miejscowego możliwe jest wyłącznie w razie łącznego spełnienia warunków wymienionych w punktach 1-5, tj. kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1), zapewnienia dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2), zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3), braku wymogu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4) oraz zgodności decyzji z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5).

Wymóg uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, w świetle regulacji zawartej w cyt. wyżej art. 59 ust. 1 ustawy oraz art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.) nie budzi wątpliwości i pozostaje poza sporem.

Zgodnie z treścią art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy Art. 53.

1.

właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Stosownie do brzmienia, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 6 ustawy § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003r. Nr 164 poz. 1588) zwanego dalej "rozporządzeniem", w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego, stosownie do brzmienia § 3 pkt 2 ww. rozporządzenia wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Definicję legalną pojęcia "frontu działki" zawiera § 2 pkt 5 stanowiąc, iż pod pojęciem tym należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Analiza akt administracyjnych sprawy wskazuje, że uchylając decyzja wydaną z upoważnienia Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2013r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia [...] lipca 2013r. słusznie wywiodło, że obszar analizowany został wyznaczony z naruszeniem regulacji zawartej w ww. rozporządzeniu, bowiem w północnej części działki obszar ten został wyznaczony jako 2, 5 krotność działki. Błędem było także wadliwe określenie analizie urbanistycznej terenu objętego wnioskiem, który zakreślony został poza działkę oznaczoną numerem 1138/2 i wkroczył na teren działki oznaczonej numerem 1138/1. Jakkolwiek Sąd nie jest w żaden sposób związany ww. orzeczeniem, to jednak stanowisko organu w powyższym zakresie uznaje za słuszne i w pełni podziela pogląd organu co do błędów jakimi dotknięta została wyżej wymieniona decyzja. Równocześnie analiza zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji pod kątem realizacji wytycznych organu prowadzi do wniosku, że organ II instancji ponownie rozpoznając sprawę nie zastosował się do wytycznych Kolegium zawartych w ww. decyzji. O ile bowiem z treści mapy stanowiącej załącznik graficzny do decyzji pierwszoinstancyjnej wynika jednoznacznie, że obszar analizowany został wyznaczony na nowo i powiększony w kierunku północnym, o tyle już sama analiza urbanistyczna z dnia [...] stycznia 2014r. nie odzwierciadla tych zmian i stanowi powtórzenie treści analizy urbanistycznej z dnia [...] czerwca 2013r. Sąd stwierdza, że organ I instancji wydając ponownie decyzję [...] stycznia 2014r., w przedmiocie warunków zabudowy terenu nie przeprowadził analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na nowo. Okoliczność ta pominął także organ II instancji w zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji.

Analiza powinna uwzględniać zabudowę istniejącą na działkach, o które powiększony został obszar analizowany celem ustalenia jej parametrów: funkcji, wskaźnika powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi dachu, czy geometrii dachu. Powyższe z kolei wpływa na ustalenie średnich wskaźników dotyczących istniejącej zabudowy, co ma wpływ na ustalenie wskaźników inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Brak przełożenia powiększenia obszaru analizowanego na mapie na treść analizy prowadzi do zasadniczych rozbieżności między treścią mapy, a treścią analizy, a po wtóre prowadzi do wniosku, że wydana decyzja pierwszoinstancyjna opiera się na tej samej analizie, co decyzja wydana uprzednio i na błędnie ustalonym stanie faktycznym.

Ponadto podnieść należy, że stosownie do treści § 6 pkt 1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym z tolerancją do 20 %. Ewentualne dopuszczenie wyznaczenia innej szerokości elewacji frontowej musi wynikać z analizy określonej w § 3 ust. 1, o czym stanowi § 6 pkt 2 rozporządzenia. Określona w decyzji szerokość elewacji frontowej nie została ustalona zgodnie z powyższą regulacją, bowiem skoro średni wskaźnik szerokości elewacji frontowej (dla objętych analizą budynków) wynosi 9,9 m to z tolerancją 20 % wynosiłby 11, 88 m, a analiza nie zawiera uzasadnienia w zakresie określonego w niej parametru szerokości elewacji frontowej wynoszącego 22 m. Wyjaśnić należy, że także ustalenie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy ustala się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszczenie innego wskaźnika niż średni wynikać musi z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

Kolejnym zagadnieniem budzącym wątpliwości jest kwestia konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne bądź braku takiego wymogu w odniesieniu do działki oznaczonej nr 1138/2 (a nie jak błędnie wskazał organ I instancji w uzasadnieniu decyzji 1183/2) . Organ I instancji wprawdzie wyjaśnił, że brak jest w przedmiotowej sprawie wymogu uzyskania takiej zgody, bowiem analiza wykazała, że wniosek J. O. dotyczy terenu, dla którego uzyskano zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który z mocy art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym utracił moc. Jednakże dołączone do akt administracyjnych sprawy fragmenty wypisu i wyrysu planu zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w [...] Nr [...] dnia [...] grudnia 2003r. nie pozwalają na jednoznaczne ustalenie, że działka zaznaczona na wyrysie planu jest działką objętą przedmiotowym postępowaniem. Organ winien w tym zakresie uzupełnić akta administracyjne sprawy.

Materiał sprawy przedstawiony Sądowi wraz ze skargą pozwala więc przyjąć, iż zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, które wydano w oparciu o analizę nie uwzględniającą nowowyznaczonego obszaru analizowanego wydano bez wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia materiału dowodowego i oceny, czy dana okoliczność została udowodniona należało ocenić jako wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wyczerpujące zebranie i rozważenie całego materiału dowodowego stanowi podstawę dla poczynienia prawidłowych ustaleń stanu faktycznego i właściwego zastosowania norm prawa materialnego. Nadto organ mieć będzie na względzie, iż uzasadnienie decyzji organów obu instancji powinno spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., a zatem zawierać, w zakresie uzasadnienia faktycznego, wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania, określonej w art. 11 k.p.a. Uzasadnienie zatem ma przekonać adresata decyzji o słuszności takiego, a nie innego rozstrzygnięcia, a ocena dowodów przedstawiona przez organ rozwiać wątpliwości, wyjaśnić nieścisłości, a w szczególności w sposób logiczny, spójny wyjaśnić i przedstawić tok rozumowania organu oraz sposób oceny dowodów. Takich elementów nie zawiera uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Uzasadnienie decyzji organu II instancji winno zaś odnosić się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Takich elementów uzasadnienie decyzji organu II instancji nie zawiera.

Z tego właśnie względu, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję oraz na podstawie art. 135 P.p.s.a. także decyzję organu I instancji. O zwrocie kosztów postępowania w pkt II wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji uwzględni wytyczne zawarte w niniejszym uzasadnieniu, a przede wszystkim zwróci się do osoby mającej stosowne uprawnienia o sporządzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu z uwzględnieniem nowowyznaczonego obszaru analizowanego.