Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 40/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3 , art. 58 par. 1 pkt 1 i pkt 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 241
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 8 ust. 2
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
journal: Dz.U. 1992 nr 97 poz 485
law: Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 12 listopada 1992 r. w sprawie zarządzania ruchem na drogach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek WSA Dorota Dąbek (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Kremer Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu w dniu 14 września 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. T. na bezczynność Prezydenta Miasta postanawia 1. skargę odrzucić 2. przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz radcy prawnego M. P. Kancelaria Radcy Prawnego ul. [...] w K. kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania, a nadto kwotę 17,00 (słownie: siedemnaście) złotych z tytułu pozostałych wydatków.


UZASADNIENIE

postanowienia WSA w Krakowie z dnia 14 września 2010r.

Pismem z dnia 16 czerwca 2008r. H. T. i J. T. zwrócili się do Dyrektora Zarządu Komunalnego z żądaniem przywrócenia stanu zgodnego z prawem na ul. A w K. poprzez usunięcie czterech betonowych separatorów. H. T. i J. T. wyjaśnili, iż ul. A jest na całej swej długości drogą gminną wewnętrzną w zarządzie Zarządu Komunalnego i własnością Gminy, a w 1996r. na działce [...] obr. [...] posadowiono niezgodnie z prawem cztery betonowe separatory.

Pismem z dnia 2 lipca 2008r. Zarząd Komunalny poinformował H. T. i J. T., iż zamknięcie ul. A (odcinek między ul. B i ul. C) w 1996r. odbyło się zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami, tj. rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 12 listopada 1992r. w sprawie zarządzania ruchem na drogach (Dz. U. nr 97, poz. 485 z późn. zm.). Zarząd Komunalny zaznaczył przy tym, iż H. T. i J. T. byli o tym informowani we wcześniejszej korespondencji.

Pismem z dnia 21 lipca 2008r. H. T. i J. T. wnieśli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego na niezałatwienie w terminie ich żądania z dnia 16 czerwca 2008r. o przywrócenie ul. A do stanu zgodnego z prawem. Wnoszący zażalenie wyjaśnili, iż pomimo upływu miesięcznego terminu od dnia złożenia żądania Zarząd Komunalny nie wydał decyzji w tej sprawie. Nadmienili również, iż sprawa przywrócenia ul. A do stanu zgodnego z prawem jest wyjaśniana już od 18 września 2006r.

Postanowieniem z dnia [...] 2008r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało powyższe zażalenie H. T. i J. T. za nieuzasadnione. W ocenie Kolegium, Zarząd Komunalny nie pozostaje w bezczynności. Jak wynika bowiem z analizy akt sprawy, organ I instancji po złożeniu przez J. T. (działającego w swoim imieniu oraz w imieniu H. T.) pisma z dnia 16 czerwca 2008r. podjął działania w celu udzielenia informacji żądanych przez stronę, informując ją pismem z dnia 2 lipca 2008r. o przyczynach leżących u podstaw umieszczenia betonowych separatorów w ul. A. Jednocześnie Kolegium zauważyło, iż zagadnienie związane z usunięciem czterech betonowych separatorów z działki nr [...] obr. [...] przy ul. A było już kilkakrotnie przez nie poruszane. W ocenie Kolegium możliwości odblokowania ul. A w K. związane są z działaniem władczym Gminy, w zakresie realizowanych zadań inwestycyjnych, a nie w formie decyzji administracyjnej kierowanej do zindywidualizowanego adresata decyzji. Zdaniem Kolegium, wnioskowi strony należy zatem przypisać jedynie charakter sygnału składanego w trybie art. 241 i nast. Kpa, po którego zbadaniu organ może, ale nie jest zobowiązany, wszcząć z urzędu postępowanie nadzorcze. W rozstrzyganej sprawie ustalono, iż wszczynanie takiego postępowania nie jest celowe, gdyż ustalono wszelkie okoliczności mające znaczenie dla sprawy i udostępniono stronie informacje, których żądała. Tym samym w ocenie Kolegium, pismo strony z dnia 16 czerwca 2008r. uruchomiło wyłącznie jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym (tj. w sprawach skarg i wniosków) kończące się czynnością faktyczną – zawiadomieniem, zaskarżalnym w trybie skarg (art. 246 Kpa). W konsekwencji Kolegium uznało, iż strona nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu bezczynności organu, który nie posiada kompetencji, by prowadzić jakiekolwiek postępowanie i wydawać decyzję z urzędu i w związku z tym stwierdziło brak przesłanek do uwzględnienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie.

Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego J. T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Postanowieniem z dnia 29 maja 2009r., sygn. akt II SA/Kr 704/09 Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznając, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Pismem z dnia 2 czerwca 2009r. J. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta, działającego przez Dyrektora Zarządu Komunalnego, w przedmiocie przywrócenia do stanu zgodnego z prawem pasa drogowego ul. A w K., tj. do stanu sprzed bezprawnego posadowienia separatorów. J. T. wniósł o zobowiązanie Prezydenta Miasta do wydania aktu kończącego postępowanie w niniejszej sprawie w terminie miesiąca od daty wydania wyroku oraz do ukarania dyscyplinarnego pracowników winnych niezałatwienia jego sprawy w terminie. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę działający imieniem Prezydenta Miasta Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu wniósł o odrzucenie skargi. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze organ wyjaśnił, iż ustawienie separatorów na ul. A w K. odbyło się w roku 1996 zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami, tj. § 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 12 listopada 1992r. w sprawie zarządzania ruchem na drogach (Dz. U. nr 97, poz. 485 z późn. zm.). Z kolei zamknięcie ul. A zostało zlecone (zlecenie nr [...] z dnia 27 listopada 1996r.) przez Wydział Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta, któremu na mocy Zarządzenia Nr [...] Prezydenta Miasta z dnia [...] 1996r. powierzono zadania związane z organizacją i zarządzeniem ruchem na drogach publicznych w obszarze Miasta. Posiada pozytywną opinię Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji oraz szkic sytuacyjny z naniesionym odcinkiem drogi o zamkniętym ruchu. Organ zauważył również, że na mocy porozumienia zawartego w dniu 20 grudnia 1993r. między Wojewodą a Prezydentem Miasta w sprawie przekazania niektórych zadań i kompetencji z zakresu administracji rządowej do wykonywania organom Gminy, przekazano organom Gminy zadania w zakresie wykonywania funkcji organu zarządzającego ruchem na drogach na obszarze gminy dotyczące m.in. zatwierdzania projektów organizacji ruchu. Powyższe wyjaśnienia zostały wielokrotnie przekazane skarżącemu.

Ponadto organ podkreślił, że skarżący opiera swoje żądanie przywrócenia do stanu poprzedniego na art. 36 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych. Tymczasem ul. A nie została zaliczona do żadnej kategorii dróg publicznych, w związku z czym, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych z dnia 31 marca 1985r. (Dz. U. z 2007r. nr 19, poz. 119), stanowi ona drogę wewnętrzną, a nie drogę publiczną, przez co zdaniem organu pozostaje poza zakresem przedmiotowym tej ustawy.

Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu wskazał także, iż zagadnienie związane z usunięciem czterech betonowych separatorów z ul. A było kilkakrotnie przedmiotem postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym (sygn. akt. [...], [...]), jak i przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie (sygn. akt III SA/Kr 507/08, II SA/Kr 704/09). W postanowieniu z dnia [...] 2008r., Nr [...], Kolegium zauważyło, iż możliwość odblokowania ulicy A związana jest z działaniem władczym Gminy w zakresie realizowanych zadań inwestycyjnych, nie natomiast w formie decyzji administracyjnej kierowanej do zindywidualizowanego adresata decyzji. Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu wyjaśnił również, iż likwidacja barier na ul. A na odcinku zlokalizowanym na działce [...] obr. [...] jednostka ewidencyjna [...] wymaga przebudowy skrzyżowania ul. A z ul. C. Część skrzyżowania jest własnością osoby fizycznej i jego przebudowa, oprócz wykonania dokumentacji projektowej, wymaga także wykupu terenu.

W ocenie organu wnioskowi skarżącego, jaki został złożony w czerwcu 2008r. należy przypisać jedynie przymiot sygnału składanego w trybie art. 241 i nast. Kodeksu postępowania administracyjnego, po którego zbadaniu organ może, ale nie jest zobowiązany, wszczynać z urzędu postępowanie nadzorcze. Wszczynanie takiego postępowania w niniejszej sprawie nie jest celowe, bowiem zostały ustalone wszelkie okoliczności mające znaczenie dla sprawy, o których skarżącego poinformowano. W sprawach wniosków składanych w trybie art. 241 i nast. K.p.a. traktowanych jedynie jako sygnalizacja, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Skoro więc wniesiona skarga nie ma przymiotu skargi na bezczynność organu, to winna zostać odrzucona.

W piśmie z dnia 27 maja 2010r. pełnomocnik skarżącego przedstawił dodatkowe argumenty na poparcie skargi. Wskazał, iż zgodnie z obowiązującymi w momencie posadowienia czterech separatorów na ul. A regulacjami prawnymi, to właśnie Prezydent Miasta był odpowiedzialny m.in. za zatwierdzanie projektów organizacji ruchu, prowadzenie ich ewidencji, wydawanie zezwoleń na niestosowanie się do niektórych znaków drogowych. Powyższe obowiązki zostały na Prezydenta nałożone na mocy porozumienia z 20 grudnia 1993r. zawartego z Wojewodą w sprawie przekazania niektórych zadań i kompetencji z zakresu administracji rządowej, które należały wcześniej do Wojewody na mocy ustawy z dnia 11 lutego 1983r. Prawo o ruchu drogowym.

Odnosząc się z kolei do argumentów podniesionych w odpowiedzi na skargę pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż powoływanie się przez organ na to, że przeprowadzenie zamknięcia ruchu na ulicy A w oparciu o władztwo administracyjne nastąpiło całkowicie zgodnie z prawem, stoi w sprzeczności z powołanymi dodatkowymi argumentami w piśmie Dyrektora. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, wszystkie podniesione w nim argumenty powodują, że odnosi się wrażenie, iż w celu zrealizowania interesu prywatnego właściciela którejś z posesji przy ul. A doszło do zamknięcia ulicy w jej połowie, w sposób nieracjonalny i niezgodny z interesem właścicieli innych nieruchomości położonych przy tej ulicy. Wszyscy mieszkańcy domów jednorodzinnych przy ul. A oraz okolicznych domów jednorodzinnych zostali bowiem zmuszeni do objazdu przegrody na ul. A i korzystania z przejazdu równoległą drogą nieutwardzoną przez ulicę D, co powoduje zniszczenia nadwozia samochodów, trudności w parkowaniu oraz w wyjeździe z ulicy. W ocenie skarżącego, Prezydent Miasta był, na mocy wówczas obowiązujących przepisów prawa, zobowiązany do zbadania legalności przeprowadzonych czynności, zwłaszcza, gdy w sprawie pojawił się szereg zgłaszanych zastrzeżeń. Uszkodzenia pojazdów mechanicznych podczas przejazdu przez ul. D są niewspółmiernie wyższe od ewentualnych szkód powstałych przy pokonywaniu wysokiego na ok. 10 cm najazdu z ulicy A na tarczę skrzyżowania C/A, czy też zjazdu w drugim kierunku. Ponadto w ocenie pełnomocnika skarżącego, nic nie stoi na przeszkodzie do odpowiedniego uregulowania ruchu jednokierunkowego, poza koniecznością położenia brakującego kawałka krawężników i asfaltu na ulicy D, a zatem powoływanie się na brak środków finansowych również nie brzmi wiarygodnie.

Pełnomocnik skarżącego zarzucił niezgodność z prawem całego procesu posadowienia separatorów, co skarżący podnosił już w swoim piśmie z dnia 28 stycznia 2008r. Większość z przesłanek, które muszą zostać spełnione do uznania dokumentacji za projekt organizacji ruchu, który mógł zostać zatwierdzony (te przesłanki to m.in. konieczność zawarcia w projekcie opisu technicznego, uzasadnienia, wprowadzenia terminu ważności, opinii zarządcy drogi), nie zostało bowiem spełnionych. Pełnomocnik skarżącego wskazał, iż zlecenie nr [...] z dnia [...] 1996r., na mocy którego posadowiono separatory, już z samej nazwy nie jest zatwierdzonym projektem organizacji ruchu lub zmiany tej organizacji. Ponadto to zlecenie nie jest: opisem technicznym charakteryzującym drogę i warunki ruchu (istniejące lub prognozowane natężenie ruchu z uwzględnieniem struktury kierunkowej na skrzyżowaniu) wymaganym przez § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 12 listopada 1992r. w sprawie zarządzania ruchem na drogach (Dz. U. nr 97, poz. 485 z późn. zm.). W/w zlecenie nie zawiera: uzasadnienia wprowadzenia lub zmiany tej organizacji oraz planowanego terminu jej wprowadzenia wymaganego przez § 1 ust. 2 pkt 1 przywołanego rozporządzenia, a załączony do niego plan orientacyjny w skali 1:500 nie został sporządzony w skali 1:25000 lub zbliżonej wymaganej przez § 1 ust. 2 pkt 2 tego rozporządzenia. Poza tym załączony plan w skali 1:500 nie jest planem sytuacyjnym lub sytuacyjno-wysokościowym z zaznaczeniem istniejącej i projektowanej organizacji ruchu wymaganym przez § 1 ust. 2 pkt 3 w/w rozporządzenia wobec faktu występowania na drodze ul. A pochyleń podłużnych większych od 3%. W ocenie pełnomocnika skarżącego, zlecenie nr [...], nie będąc projektem organizacji ruchu lub zmiany tej organizacji, nie zawiera zatwierdzenia projektu organizacji ruchu dokonanego przez Prezydenta Miasta na mocy ust. II pkt 19 załącznika nr 1 – Wykazu zadań i kompetencji rządowej przekazanej organom Gminy do Porozumienia zawartego w dniu 20 grudnia 1993r. miedzy Wojewodą a Prezydentem miasta w sprawie przekazania niektórych zadań i kompetencji z zakresu administracji rządowej do wykonania organom Gminy (Dz. U. Wojewody z dnia 11 stycznia 1994. Nr 2, poz. 11) oraz opinii zarządu drogi wymaganych przez § 1 ust. 3 pkt 2 przywołanego rozporządzenia. Co więcej zlecenie nr [...] nie zawiera: terminu ważności zatwierdzonego projektu organizacji ruchu (§ 1 ust. 1 pkt 5c rozporządzenia), daty wprowadzenia zamknięcia drogi dla ruchu oraz przewidywanej daty przywrócenia poprzedniej organizacji ruchu (§ 4 ust. 2 rozporządzenia) w przypadku zaistnienia tej sytuacji na ul. A, zatwierdzonego projektu organizacji ruchu wymaganego przez § 5 przywołanego rozporządzenia w przypadku hipotetycznego zaistnienia tej sytuacji na ul. A w roku 1996 – a przypadek ten nie mógł mieć wtedy miejsca wobec braku dokumentów: analizy bezpieczeństwa i warunków ruchu lub analizy otrzymanych wniosków od podmiotów wymienionych w § 5 w/w rozporządzenia. Pełnomocnik skarżącego stwierdził także, iż zlecenie nr [...] nie czyni zadość terminowi dyspozycji § 5 przywołanego rozporządzenia i nie posiada: danych ewidencyjnych w postaci m.in. numeru kolejnego projektu, charakteru organizacji ruchu (stała, czasowa), przewidywanego terminu wprowadzenie organizacji ruchu wymaganych przez § 8 ust. 3 tego rozporządzenia.

Pełnomocnik skarżącego nie zgodził się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że pisma skarżącego (m.in. z dnia 17 czerwca 2008r.) są jedynie wnioskami złożonymi w trybie art. 241 i nast. kpa i że to postępowanie powinno być zakończone jedynie czynnością materialno-techniczną czyli zawiadomieniem, ani też z tym, że kwestia odblokowania ul. A jest związana z działaniem władczym Gminy w zakresie realizowanych działań inwestycyjnych, nie załatwianym w drodze decyzji administracyjnych. Skarżący nigdy nie uzyskał informacji pozytywnej co do tego, gdzie ewentualnie mógłby kierować swoje żądania i który organ jest właściwy w tej sprawie, a w odpowiedzi na skargę podniesiono, że ul. A jest drogą wewnętrzną, w dodatku częściowo we własności osoby fizycznej. W ocenie pełnomocnika skarżącego przekazywanie sobie nawzajem przez organy administracji publicznej spraw dotyczących obywateli nie stanowi załatwienia sprawy w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, a skarżący czuje się bezsilny właśnie jako obywatel. W tej sytuacji skarga na bezczynność Prezydenta Miasta, działającego przez Dyrektora ZIKiT, jest jedynym możliwym środkiem prawnym w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Tylko w ten sposób bowiem, z uwagi na zwierzchność organizacyjną Prezydenta i konieczność czuwania nad legalnością przeprowadzanych inwestycji na drogach gminnych (działka, na której są separatory jest w całości terenem we własności Gminy) według obowiązujących regulacji prawnych w momencie posadowienia separatorów w latach 90-tych, można żądać usunięcia skutków bezprawnych działań ZK/ZIKiT. Nad sposobem działania wymienionych Zarządów jedynie Prezydent Miasta sprawował kontrolę. Tym samym, zdaniem pełnomocnika skarżącego, doszło do nielegalnego działania właśnie z uwagi na zaniechanie i bezczynność w powyższym zakresie skarżonego organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność Prezydenta Miasta z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określają art. 3 § 1-3 tej ustawy. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, a także na inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art.3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego. Punkt 8 § 2 artykułu 3 wymienia skargi na bezczynność organów, ale jedynie w przypadkach cytowanych powyżej, a określonych w art. 3 §2 pkt 1-4a.

Powstaje zatem pytanie, czy na Prezydencie Miasta ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W ocenie Sądu żaden z tych przypadków w niniejszej sprawie nie zachodził. W przedmiotowej sprawie bowiem Prezydent Miasta nie był uprawniony do władczego działania w drodze aktu indywidualnego w rozumieniu przepisów prawa administracyjnego. Ulica A, na której posadowiono sporne separatory, nie ma charakteru drogi publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007, nr 19, poz. 115), nie jest bowiem drogą gminną, powiatową, wojewódzką ani krajową. W świetle przepisów tej ustawy stanowi ona zatem drogę wewnętrzną. Zgodnie z art. 8 ust. 2 tej ustawy budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku - do właściciela tego terenu. Wszelkie zatem działania zarządcy drogi lub w przypadku jego braku - właściciela, dotyczące utrzymania drogi wewnętrznej i zarządzania nią, nie mają charakteru władczego rozstrzygnięcia administracyjnego: decyzji czy postanowienia w rozumieniu kpa.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom skarżącego Prezydent Miasta nie był w niniejszej sprawie zobowiązany do wydania władczego rozstrzygnięcia administracyjnego, nie można zatem mówić o jego bezczynności jako bezczynności organu administracji publicznej w rozumieniu przytoczonych powyżej przepisów. W tym stanie rzeczy zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność Prezydenta Miasta nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Nie ulega więc wątpliwości, że przedmiotowa skarga na bezczynność Prezydenta Miasta jest niedopuszczalna. Podmiot ten nie mógł bowiem żadnym władczym rozstrzygnięciem administracyjnym o którym mowa w art. 3 §2 pkt 1-4a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozstrzygnąć w przedmiocie przywrócenia drogi do stanu poprzedniego. Nie może zatem być mowy o jego bezczynności w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację, Sąd odrzucił skargę na bezczynność Prezydenta Miasta, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który przewiduje, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Niezależnie od powyżej przedstawionych argumentów, na marginesie jedynie należy podnieść, że trafny jest pogląd organów, że pismo skarżącego z 16 czerwca 2008r. można było kwalifikować jako skargę lub wniosek z działu VIII Kpa. A zatem wszczynało ono postępowanie, które pozostaje poza wskazanym w art. 3 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zakresem kognicji sądu administracyjnego (por. m.in. A. Matan w: G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, "Kodeks postępowania administracyjnego", Zakamycze 2005, tom II, str. 545-546). Istotą bowiem uregulowanych w dziale VIII Kpa skarg i wniosków jest uruchomienie jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego o charakterze uproszczonym, kończącego się czynnością materialno-techniczną – zawiadomieniem (por. wyrok NSA z 1 grudnia 1998r., III SA 1636/97, niepublikowany, cyt. za M. Jaśkowską w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks Postępowania Administracyjnego – komentarz, Zakamycze 2000, str. 1025). Na takie zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi nie służy jednakże skarga do sądu administracyjnego, ocena zatem prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII Kpa nie podlega kognicji sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999r., III SAB 7/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 27). Także zatem z tego powodu brak w niniejszej sprawie podstaw prawnych do rozpoznania niniejszej skargi, jako nie mieszczącej się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie zaś z treścią art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego lub jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne.