Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1458/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2 , art. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 145 par 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2011 r. sprawy ze skargi P.S. na decyzję Wojewody z dnia 10 września 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego P.S. kwotę 200 zł (słownie dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Starosta N. decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., znak [...] po wznowieniu na wniosek M.M.-K. , P.K. i M.M. postanowieniem z dnia [...] września 2008r., znak [...] postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty N. nr [...] z dnia [...] października 2005r., znak [...] , na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 3 oraz art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1 994 r. - Prawo budowlane (tekst jednol. Dz. U. Nr Dz. U. z 2006 r. Nr 156, póz. 1118 z późn. zm.) uchylił powyższą decyzję oraz odmówił P.S. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wewnętrznej instalacji gazowej w lokalu handlowym nr [...] zlokalizowanym w budynku na działce nr 1 przy ul. [...] w miejscowości K . Orzekając w ten sposób wskazał na spełnienie w stosunku do wnioskodawców przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wyjaśnił również, że inwestor nie udowodnił w sposób jednoznaczny posiadanego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a dokumenty zgromadzone w sprawie obecnie świadczą, że nie jest jedynym właścicielem lokalu nr [...], w którym miały być prowadzone roboty budowlane.

Po rozpatrzeniu odwołania P.S. , decyzją z [...] marca 2009 r., znak [...] , na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 i art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane (tekst jednol. Dz. U. Nr Dz. U. z 2006 r. Nr 156, póz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 138 § 2 w związku z art. 142 k.p.a., Wojewoda uchylił powyższą decyzję oraz przekazał sprawę Staroście N. do ponownego rozpatrzenia. Powodem takiego rozstrzygnięcia był fakt odstąpienia przez organ pierwszej instancji od wyjaśnienia istotnej w świetle art. 149 k.p.a. kwestii zachowania przez wnioskodawców terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania.

Rozpoznając sprawę ponownie, Starosta N. decyzją z dnia [...] kwietnia 2009r. , znak [...] , na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie, wskazując na dokonane ustalenia oraz uznając, że wnioskodawcy nie udowodnili w sposób jednoznaczny, że zachowali termin przewidziany w art. 148 § 2 k.p.a. Z ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji wynika zaś, że od daty dowiedzenie się przez nich o podstawie wznowienia do daty złożenia wniosku upłynęło 59 dni.

W związku z odwołaniem M.M.-K. i M.M. Wojewoda decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., znak [...] na podstawie art. art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 i art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane (tekst jednol. Dz. U. Nr Dz. U. z 2006 r. Nr 156, póz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 138 § 2 k.p.a. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał po pierwsze na braki dostrzegane materiale dowodowym w kontekście okoliczności podanych przez Starostę N. jako motywy negatywnego rozstrzygnięcia Po wtóre, zwrócił uwagę na konieczność uwzględnienia przy wyjaśnianiu kwestii zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dostępnego w aktach administracyjnych pisma M.M.-K. , P.K., i M.M. w z dnia 9 maja 2008 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. z którego wynika, że nie uczestniczyli oni w postępowaniu związanym z podjęciem decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 28 października 2005 r., w związku z czym żądają przeprowadzenia kontroli decyzji podjętych w sprawie przedmiotowej inwestycji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta N. decyzją z dnia [...] października 2009 r. , znak [...] , na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie . Orzekając w ten sposób wskazał na dokonane ustalenia, które prowadzą do wniosku, że od momentu dowiedzenie się przez wnioskodawców o podstawie wznowienia do daty złożenia wniosku upłynęło o 53 dni, a zatem nie zachowali oni terminu przewidzianego w art. 148 § 2 k.p.a.

W wyniku odwołania wniesionego przez M.M.-K. i M.M. , Wojewoda decyzją znak [...] , wydaną [...] lutego 2010 r., na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 i art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tekst jednol. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, póz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 138 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu powyższego podał, że wydając rozstrzygnięcie Starosta ograniczył się do analizy części materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, pozostawiając bez analizy i komentarza pozostałą jego część, co stanowi naruszenie ogólnych zasad postępowania administracyjnego ustalonych przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

Wojewoda uznał za bezsporne, że pismo wnoszących odwołanie z dnia 9 maja 2008 r. skierowane do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. - z uwagi na jego treść, ma znamiona wniosku o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją Starosty N. nr [... z dnia [...] października 2005 r., znak [...] . Z pozostającego w aktach materiału dowodowego wynika, że o przedmiotowej decyzji Starosty N. o pozwoleniu na budowę wnoszący dowiedzieli się z pisma procesowego P.S. do Sądu Rejonowego w M. , tj. 29 kwietnia 2008 r. Fakt ten winien zostać zweryfikowany w postępowaniu przed organem pierwszej instancji poprzez wyjaśnienie, czy taka informacja została w tym piśmie zawarta.

Rozpoznając sprawę po raz kolejny Starosta N. decyzją z dnia [...] lipca 2010r., znak [...], po wznowieniu na wniosek M.M.-K. , P.K. i M.M. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 201Or., znak [...] postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty N. nr [...] z dnia [...] października 2005r., znak [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 3 oraz art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1 994 r. -Prawo budowlane (tekst jednol. Dz. U. Nr Dz. U. z 2006 r. Nr 156, póz. 1118 z późn. zm.) uchylił powyższą decyzję oraz odmówił P.S. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wewnętrznej instalacji gazowej w lokalu handlowym nr [...] zlokalizowanym w budynku na działce nr 1 przy ul. [...] w miejscowości K.

Orzekając w ten sposób podał, że po ponownym rozpatrzeniu wniosku M.M.-K. i P.K. oraz M.M. w związku z decyzją Wojewody z dnia [...] lutego 2010 r., znak [...] , postanowieniem Starosty N. z dnia [...] kwietnia 2010 r. wznowiono postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Starosty N. wydaną z dnia [...]października 2005 r. , znak [...] . Uznano bowiem, że podstawą wznowienia postępowania jest przesłanka, o której mowa w art.145 § 1 pkt 4 k.p.a., zaś wnioskodawcy złożyli podanie zachowując termin jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedzieli się o decyzji, czym spełnili warunek określony w art. 148 § 2 k.p.a.

W pierwszej kolejności w sprawie należało ustalić czy wnioskodawcy powinni być uznani strony postępowania administracyjnego zakończonego przedmiotową decyzją o pozwoleniu na budowę. Po przeanalizowaniu danych z ewidencji gruntów i budynków stwierdzono, że budynek zlokalizowany na działce nr 1 , zarówno w dniu złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, jak i w chwili obecnej nie ma wyodrębnionych na własność lokali użytkowych. W związku z powyższym, cały budynek pozostaje we współwłasności wszystkich osób będących współwłaścicielami działki ewidencyjnej nr 1 . Inwestor P.S. składając oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane niewłaściwie wskazał, że posiada prawo do dysponowania lokalem użytkowym nr [...] z tytułu własności, w sytuacji gdy z aktu notarialnego wynika, iż posiada on wraz z żoną jedynie udział (2/240 ) w całej nieruchomości. Lokal nr [...], jak i cała nieruchomość jest współwłasnością szeregu osób, które należało wskazać w oświadczeniu. W tej sytuacji wszyscy współwłaściciele powinni być stronami przeprowadzonego postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę. W dniu wydania przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę M.M. nie miał żadnych udziałów w nieruchomości, czyli słusznie nie był stroną postępowania. M.M.-K. i P.K. byli wówczas współwłaścicielami całej nieruchomości, a więc powinni być stronami postępowania zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane, a z akt sprawy wynika, że nie brali w nim udziału. Oznacza to, że zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania.

Skutkiem wznowienia postępowania był powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania . Na tym etapie organ obowiązany był rozstrzygnąć istotę sprawy administracyjnej będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji.

Jednym z warunków wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, który winien spełnić wnioskodawca jest złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. Ponieważ oświadczenie inwestora załączone do wniosku o pozwolenie na budowę zostało zakwestionowane przez wnioskodawców, pismem z dnia 7 maja 2010 r. organ wezwał P.S. o ponowne złożenie oświadczenia. W odpowiedzi na powyższe inwestor oświadczył, że w dniu 3 października 2005 r., tj. w dniu złożenia wniosku o pozwolenie na budowę instalacji gazowej, posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla lokalu nr [...] zlokalizowanego na poziomie parteru budynku przy ul. [...] w K. Jak twierdzi P.S. , do dnia 30 stycznia 2006 r. lokal nr [...] był w wyłącznym posiadaniu B. i P.S. . Ponadto, zgodnie z zaświadczeniem Starosty N. z dnia 16 maja 2005 r., znak [...] przedmiotowy lokal był lokalem samodzielnym. Zgromadzone w sprawie dokumenty przeczą jednakże oświadczeniu P.S. . Powołane przez niego zaświadczenie również nie może stanowić odpowiedniego dowodu, ponieważ dokument ten informuje jedynie, że lokal spełnia wymogi określone w art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Zaświadczenie to nie reguluje w żaden sposób spraw własnościowych, w związku z powyższym nie stanowi dokumentu potwierdzającego jakiekolwiek prawa do dysponowania nieruchomością. Z aktu notarialnego repertorium "A" Numer [...] wynika, że w chwili prowadzenia postępowania w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę, dwóch wnioskodawców było współwłaścicielami nieruchomości.

Inwestor nie wykazał zatem w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a dokumenty zgromadzone w obecnie prowadzonym postępowaniu świadczą o tym, że zarówno w dniu wydania przedmiotowej decyzji, jak i w chwili obecnej nie był wyłącznym właścicielem lokalu nr [...], w którym miały być prowadzone roboty budowlane objęte decyzją o pozwoleniu na budowę.

Uwzględniając powyższe, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylono decyzję dotychczasową i wydano nową odmawiając P.S. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wewnętrznej instalacji gazowej w lokalu handlowym nr [...] zlokalizowanym w budynku na działce nr 1 przy ul. [...] w K.

Od decyzji Starosty N. z dnia [...] lipca 2010r, znak [...] P.S. wniósł w terminie odwołanie, w którym domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, utrzymania wydanego pozwolenia na budowę wewnętrznej instalacji gazowej i ostatecznego zakończenia postępowania.

Skarżący podnosił, że Starosta N. przeczy swoim ustaleniom, które wyartykułował w decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. Ponadto, pominął fakt oddania przez skarżącego dotychczasowej kotłowni na rzecz M.M.-K. , P.K. i A.R. , którzy to po przeprowadzonym remoncie przeznaczyli na komórkę dla lokalu będącym w ich posiadaniu. Fakt ten miał miejsce w roku 2005. Wnioskodawcy wiedzieli, że na kotłownię dla lokalu nr [...] zlokalizowanym w budynku na działce nr 1 przy ul. [...] w K. P.S. przeznaczył jedno z pomieszczeń tego lokalu. Ponadto, to wnioskodawcy sami likwidowali dotychczasowy przyłącz gazowy do starej kotłowni i nie mogli nie zauważyć prowadzonego obok nowego przyłącza do nowej kotłowni w lokalu. Wniosek z żądaniem wznowienia postępowania był zatem spóźniony o trzy lata i wystarczyło zapoznać się z dowodami przedłożonymi przez skarżącego by stwierdzić, że wnioskodawcy M.M.-K. i A.R. wprowadzają urząd w błąd.

Skarżący wskazywał dalej, że ustawodawca w art. 28 pkt 2 Prawa budowlanego podaje, iż stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy. W czasie, gdy wystąpił o pozwolenie na budowę wewnętrznej instalacji gazowej wpisany był wspólnie z żoną jako posiadacz lokalu nr [...]. W aktach sprawy znajduje się stosowny dokument. Zgodnie z powyższym i w zgodzie z art. 32 ust 4 pkt 2 Prawa budowlanego złożył jako inwestor oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania lokalem na cele budowlane.

Starosta wydając decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. pominął te istotne fakty, które uwzględniał w swoich dotychczasowych decyzjach.

Po rozpoznaniu powyższego rozpoznania Wojewoda decyzją z dnia [...] września 2010 r. , znak ,[....] , na podstawie art. 81 ust. I1pkt2 i art. 82 ust. 3 i art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednol. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, póz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję .

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy omówił dotychczasowy przebieg , zaś orzekając o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji uznał wydane przez organ pierwszej instancji obecnie rozstrzygnięcie za zasadne za zgodne ze stanem prawnym i stanem faktycznym potwierdzonym zgromadzonym materiałem dowodowym, jak również z ustaleniami wcześniejszej decyzji kasacyjnej Wojewody .

Uznając za bezzasadne zarzuty odwołania stwierdził, że wiedza o wykonywaniu robót budowlanych nie jest tożsama z wiedzą o fakcie wydania przez właściwy organ prawem wymaganej decyzji. Wskazanie zaś na okoliczność, że składając wniosek o pozwolenie na budowę P.S. był wraz z żoną posiadaczem lokalu nr [...] nie zmienia oceny sprawy w zakresie pominięcia w postępowaniu obejmującym teren stanowiący współwłasność pozostałych współwłaścicieli tej posesji (stron postępowania). Jest poza dyskusją, że wobec braku fizycznego podziału tej posesji każda inwestycja realizowana na jej terenie ( w każdym lokalu) dotyczy całej posesji, a w konsekwencji - wymaga zgody pozostałych współwłaścicieli. Złożone wówczas oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością obejmowało wyłącznie "lokal nr [...]", stanowiący integralny składnik współwłasności, jaką jest posesja przy ul. [...] nr [...] w K.

Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2010 r., znak [...], P.S. domagał się jej uchylenia oraz obciążenia kosztami postępowania solidarnie M.M.-K. i M.M.

Skarżący zarzucał, że wznowienie postępowania posiada wadę prawną. Nastąpiło bowiem pomimo tego, że z pisma zawierającego żądanie wznowienia postępowania jednoznacznie wynika, iż od dnia pouczenia przez Wojewodę , do dnia złożenia żądania minęło 56 dni. W tym zakresie skarżący wskazał na zasadnicze motywy zawarte w wydanej uprzednio przez Starostę N. decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. odmawiającą wznowienia , i kolejnej decyzji odmownej, z których wynika, że dalsze postępowanie i wydawane decyzje były podejmowane z naruszeniem art. 147 i art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. Podnosił również, że właśnie do pouczenia zawartego w piśmie Wojewody nawiązał ten organ wydając decyzję kasacyjną z dnia [...] lipca 2009 r. Skarżący uznawał jednakże za błędny - jako sprzeczny z zapisom art. 147 zdanie drugie i art. 148 § 1 k.p.a., pogląd prezentowany w tej samej decyzji przez organ odwoławczy, że "skierowanie niewłaściwie sformułowanego żądania do niewłaściwego organu nie może pozostać bez rozpoznania. Zdaniem P.S. , nie można zgodzić się ze stanowiskiem Wojewody , że pismo skierowane do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. w sprawie sprawdzenia legalności wydanej decyzji nr [...] z dnia [...] października 2005 r. jest jednoznaczne ze złożeniem żądania wznowienia postępowania w tej sprawie. Artykuł 148 § 1 k.p.a. jednoznacznie stwierdza, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Tym samym niedopuszczalnym jest na zasadzie domysłu - jak sugeruje Wojewoda , traktowanie dowolnego pisma, do dowolnej instytucji, nie zawierającego żądania wznowienia postępowania, jako żądanie wyczerpujące zapis art. 148 §1 k.p.a. Błędne uznanie przez Wojewodę pisma w sprawie sprawdzenia legalności wydanego pozwolenia na budowę jako żądania wznowienia postępowania spowodowało zaś zmianę dotychczasowego stanowiska Starosty N. i w konsekwencji uchylenia pozwolenia na budowę wewnętrznej instalacji gazowej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda i wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 - 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, póz. 1269 z późn. zm. ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30.08.2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153,póz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi ( art. 134 §1 p.p.s.a. ), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy ( art. 135 p.p.s.a. ) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji albo stwierdzeniem jej nieważności, bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa zostały wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. W przypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala ( art. 151 p.p.s.a.).

Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału i przebiegu postępowania należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie pomimo bezzasadności podnoszonych w niej zarzutów.

Wznowienie postępowania jest środkiem wewnętrznej, nadzwyczajnej kontroli stwarzająca możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzja ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidziana w art. 145 § 1 k.p.a. oraz 145 a § 1 k.p.a. Stosownie do art. 147 k.p.a. - wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, przy czym wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz w art. 145 a k.p.a. następuje tylko na żądanie strony. Tryb i termin wniesienia podania w sprawie wznowienia postępowania określa art. 148 § 1 - 2 k.p.a. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz następnie , co do rozstrzygnięcia istoty sprawy ( art. 149 § 1- 2 k.p.a. ), natomiast odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji ( art. 149 § 3 k.p.a. ).

Wydanie przewidzianej w art. 149 § 3 k.p.a. decyzji o odmowie wznowienia postępowania oznacza niedopuszczalność postępowania z przyczyn przedmiotowych - takich jak np. działanie organu w innej formie lub niezakończenie sprawy decyzją ostateczną, zgłoszenie żądania motywowanego wystąpieniem innych wadliwości niż przesłanki z art. 145 § 1 k.p.a. i art. 145 a k.p.a. , niezachowanie terminu do złożenia wniosku określonego w art. 149 § 1 i 2 k.p.a , albo z przyczyn podmiotowych do którym należy zaliczyć brak zdolności prawnej, zgłoszenie żądania przez podmiot nie będący strona postępowania . Przy nieistnieniu podstaw do orzekania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. , już po wydaniu postanowienia w trybie art. 149 § 1 k.p.a. , przedmiotem postępowania jest zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. w pierwszej kolejności ustalenie czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna faktycznie było dotknięte jedna z kwalifikowanych wad wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. i art. 145 a k.p.a., zaś w przypadku ich stwierdzenia - przeprowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia co do istoty sprawy administracyjnej zakończonej decyzja ostateczną. Możliwość wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania po ustaleniu na etapie wstępnym w postępowaniu wyjaśniającym, że podanie wnosi podmiot nie legitymujący się przymiotem strony została wskazana np. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 marca 1996 r., sygn. akt SA/Wr 1652/95 ( Lex Omega nr 26621, ONSA 1999/2/53) , z 24 marca 1998 r., sygn. akt II SA 122/98, z 4 lutego 2000 r., l SA 334/99 ( Lex Omega nr 54133) czy z 7 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1747/07 ( Lex Omega nr 484887 ). Z orzecznictwa wojewódzkich sądów administracyjnych można powołać tu np. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 1 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 871/08 ( Lex Omega nr 540585 ) oraz z 2 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 874/08 ( Lex Omega nr 562468 ). W doktrynie pogląd ten prezentuje między innymi Z. R Kmiecik (artykuł ST 2009/7-8/125, Uruchomienie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego ze względów prawnych ). Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę poglądy te podziela i uznaje, że w razie wskazania we wniosku o wznowienie postępowania podstawy, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., weryfikacja posiadania przez wnoszącego podanie przymiotu strony mogącej skutecznie żądać wznowienia postępowania następuje już na etapie wstępnym, o którym mowa w art. 149 § 1 i § 3 k.p.a. Do takich wniosków prowadzi bowiem wykładnia uwzględniająca względy natury językowo-logicznej, systemowej i celowościowej.

W orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że o posiadaniu przez dany podmiot interesu prawnego we wzięciu udziału w postępowaniu administracyjnym decyduje norma prawa materialnego, na której opiera się zaskarżony akt administracyjny, a nie interes faktyczny (zob. wyr. NSA z dnia 15.04.1993r., l SA 1719/92, OSP 1994, z. 10, póz. 199 z aprobującą glosą P. Kucharskiego). Źródeł interesu prawnego należy poszukiwać zatem w przepisach prawa materialnego, przy czym interes prawny może być wywodzony także spoza materialnego prawa administracyjnego, np. z przepisów normujących stosunki cywilnoprawne (por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, s. 199). Interes prawny musi być rozumiany jako obiektywna, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Musi być to interes, który wynika z określonego przepisu prawa odnoszącego się wprost do podmiotu zgłaszającego zastrzeżenia i musi dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu (wyrok NSA z dnia 25.04.2002r, IV SA 2238/01, Monitor Prawniczy 2002, nr 12, s. 532). Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego ( wyrok NSA z 29.03.2006r. II OSK 679/05,LEX nr 198347, glosa aprobująca M. Laskowska, GSP-Prz.Orz. 2007/3/37 ). Krąg stron w postępowaniach mających za przedmiot zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę należy ustalać z uwzględnieniem art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane (tekst jednol. Dz. U. NrDz. U. z 2006 r. Nr 156, póz. 1118 z późn. zm.).

Uprzednio już wskazano, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzająca możliwość rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w wypadku, gdy postępowanie, w którym ona zapadała dotknięte było kwalifikowanymi wadami wyliczonymi wyczerpująco w art.145 § 1 k.p.a. i art. 145a §1 k.p.a. Ścisły związek trybu kontrolnego z postępowaniem rozpoznawczym powoduje, że punktem wyjścia dla ustalenie kręgu stron postępowania wznowieńiowego jest przedmiot postępowania, w którym wydano decyzję ostateczną. Status stron mogących żądać wznowienia posiadają wszystkie te podmioty, które należały do kręgu stron postępowania jurysdykcyjnego zwyczajnego ( niezależnie od tego, czy brały w nim faktycznie udział, czy zostały pominięte) - względnie następcy prawni takich osób.

Odnosząc te uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, kontrolowane postępowanie administracyjne było prowadzone bez udziału wszystkich osób mających interes prawny w rozumieniu art. 28 ust. 2 - ustawy Prawo budowlane, które winy w nim uczestniczyć jako strony. Z różnych materiałów zgromadzonych w aktach organu pierwszej instancji, a to : nie mających waloru dokumentu urzędowego informacji z rejestru gruntów według stanu na daty 20 listopada 2008r., 15 kwietnia 2009r. i 20 czerwca 2010r. ( .[...]), jak również mających taki walor aktów notarialnych z dnia 11 marca 2005r. , Rep. [...] i z dnia 1 lutego 2005, Rep. [...], a także z odpisu zwykłego księgi wieczystej [...] według stanu na dzień 20 listopada 2008r. ( [...][ ) wynika, że nieruchomość stanowiąca działkę nr 1 , [...], obr.[...]. ewid. K., położona przy ul. [...] stanowiła w toku postępowania nie tylko współwłasność M.M. K. , P.K. , M.M. i P.S. , ale także D.H.M. , H.B.M. , B.M. , A.R. i B.N.S. .

Żaden z powyższych dokumentów nie ujawnia okoliczności ustanowienia w budynku stanowiących część składową nieruchomości odrębnej własności lokali. Także z niekwestionowanych w odwołaniach lub skardze ustaleń organów administracji publicznej wynika, że ani obecnie, ani w dacie wydania decyzji Starosty N. nr [...] z dnia [...] października 2005r., znak [...] taka odrębna własność lokali w budynku nie istniała.

Stronami niniejszego postępowania winni być zetem również : D.H.M. H.B.M., B.M. , A.R. i B.N.S. , którzy został w nim pominięci.

Stwierdzone uchybienie przepisom postępowania stanowi wadę kwalifikowaną wydanych decyzji, skutkującą wystąpieniem przesłanki wznowienia postępowania z przyczyn podanych w art. 145 § 1pkt 4 k.p.a Powyższe zaś rodzi obowiązek uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Starosta decyzją z dnia[...] lipca 2010r., znak [...] na podstawie art. 145 § 1pkt 1 lit.,, b" p.p.s.a. nawet gdyby nie posiadały one innych wad, przy odstąpieniu od dalej idącej

kontroli zastosowania w sprawie niniejszej przepisów prawa materialnego. Taka kontrola następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy z udziałem wszystkich stron zaś w sprawie niniejszej z uprzednio wskazanych przyczyn jest ona niemożliwa i bezprzedmiotowa.

Stwierdzone uchybienia nie stoją jednak na przeszkodzie odniesieniu się do zarzutów skargi. Dotyczą one bowiem zagadnień proceduralnych.

Zarzuty skargi nie zasługuję na uwzględnienie. Prawidłowe jest bowiem stanowisko prezentowane we wszystkich wydanych w sprawie decyzjach przez Wojewodę , który mając na uwadze treść pisma M.M.-K. , P.K. i M.M. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. z dnia 9 maja 2008 r. uznał, że przedmiotowe pismo należy uznać za wniosek o wznowienie postępowania. Pismo to, stanowiące [...] akt organu pierwszej instancji, nie zawiera bowiem żądania dokonania kontroli legalności robót budowlanych, lecz żądanie zbadania zgodności z prawem między innymi decyzji Starosty N. nr [...] z dnia [...] października 2005r., znak [...]. W powyższym piśmie wskazano, że budynek nie został podzielony fizycznie oraz nie wydzielono w nim lokali. Zarzucono również, że wnioskodawcy nie byli stronami postępowania, w którym wydano decyzję i nie informowano ich o decyzji, dlatego zachodzi domniemanie, że pozwolenie zostało wydane niezgodnie z prawem lub strona oświadczyła nieprawdę. W aktach organu pierwszej instancji znajduje się też niekwestionowana kserokopia dowodu nadania w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego powyższego pisma dnia 10 maja 2008r. na prawidłowy adres Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. .( k.[...]). Przedmiotowe pismo, jako niezawierające jakichkolwiek treści nawiązujących kompetencji organów nadzoru budowlanego winno zostać rozpozna w trybie art. 65-66 k.p.a . Skoro mowa w nim o pozwoleniu na budowę i zgłoszeniu robót budowlanych, pismo z dnia 9 marca 2008r. winno zostać przekazane zgodnie z właściwością organowi architektoniczne - budowlanemu. Stosownie do art. 65§ 2 k.p.a, podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. Ponadto, w myśl art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a, termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w placówce pocztowej operatora publicznego.

W aktach administracyjnych organu pierwszej instancji znajdują się też dokumenty mające stanowić dowód, że o wydaniu decyzji Starosty N. nr [...] z dnia [...]października 2005r., znak [...] wnioskodawcy dowiedzieli się z pisma P.S. skierowanego do sprawy sygn. akt [...] datowanego 25 września 2008r., z prezentatą dziennika podawczego Sądu Rejonowego w M. 29 kwietnia 2008r. W toku kontrolowanego postępowania administracyjnego skarżący nie twierdził by wnioskodawcy już wcześniej dowiedzieli się o decyzji Starosty N. nr [...] z dnia [...] października 2005r., znak [...]. O ile wskazywał wielokrotnie, że wiedzieli oni oprowadzeniu przez niego robót budowlanych, takie fakty i twierdzenia pozostają bez znaczenia dla biegu oraz sposobu liczenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z powołaniem się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Stosownie bowiem do brzmienia art. w art. 148 § 2 k.p.a., termin do złożenia podania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie o dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Podanie odpowiadające treści wnioskowi o wznowienie postępowania z daty 9 marca 2008r. należy zatem uznać za miarodajne przy ustaleniu kwestii zachowania terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a., zaś termin ten za zachowany.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit.,, b" p.p.s.a.

O kosztach postępowania sądowo administracyjnego orzeczono jak w pkt II. sentencji wyroku, zgodnie z treścią art. 200 p.p.s.a. art. 205 § 1 p.p.s.a.