Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 393/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 34 ust. 4 i 5; art. 51 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 5; art. 16 ust.1; art. 1 ust.1; art. 6 pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 138 par.2; art. 28; art.7; art. 77; art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 64b; art. 151a par.2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 29 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu D. F. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Lu [...]

UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją

z dnia [...] r. nr [...] – po rozpatrzeniu odwołania M. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr PINB [...]

w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego dla budowy samoobsługowej myjni samochodowej na działkach nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...] w S. Ł. – na podstawie art. 138 § 2 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U.

z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej jako "k.p.a.") oraz art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm., dalej jako "u.d.i.p.") uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

W uzasadnieniu powołanej wyżej decyzji kasacyjnej organ odwoławczy przedstawił następująco okoliczności faktyczne i prawne sprawy:

We wniosku z dnia [...] kwietnia 2020 r., złożonym do Wydziału Architektury

i Budownictwa Starostwa Powiatowego w [...] a następnie przekazanym wraz z pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak: [...] do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., M. S. zwrócił się o udzielenie informacji publicznej w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego dotyczącego budowy samoobsługowej myjni samochodowej na działkach nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...] w S. Ł. na działkach nr ewid. [...] i [...].

Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] r. nr PINB [...] odmówił udostępnienia M. S. informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 8 kwietnia 2020 r. Organ pierwszej instancji stwierdził, że w świetle art. 28 k.p.a. M. S. nie jest stroną postępowania administracyjnego dotyczącego realizacji powyższej inwestycji. Mając zaś na względzie, że do tej pory postępowanie to nie zostało rozstrzygnięte w drodze stosownego aktu administracyjnego, zaś inwestor skorzystał z przysługującego mu prawa do ograniczania dostępu do informacji publicznej ze względu na prywatność osób fizycznych oraz tajemnicy przedsiębiorcy, organ pierwszej instancji uznał, że żądane dokumenty nie mogą zostać udostępnione wnioskodawcy w trybie u.d.i.p.

M. S. wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, kwestionując słuszność podjętego rozstrzygnięcia.

Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał je za zasadne.

Organ odwoławczy podniósł, że decyzje o pozwoleniu na budowę stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Informacja

o rozstrzyganych przez organy administracji publicznej sprawach administracyjnych jest bowiem informacją o działalności organów publicznych. Prawo dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych przed organami państwa, w szczególności zaś w postępowaniu administracyjnym, potwierdza przepis art. 5 ust. 3 u.d.i.p. Decyzje rozstrzygają sprawy administracyjne i jako akty administracyjne indywidualne stanowią dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 6 pkt 4 lit. "a" u.d.i.p.

Organ drugiej instancji podkreślił, że z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej jako "Pr. bud.") wynika, iż projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę lub w odrębnej decyzji, poprzedzającej wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 34 ust. 4 i 5 Pr.bud.). Projekt ten stanowi zatem integralną część rozstrzygnięcia administracyjnego. Informacją publiczną są zaś nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez organ administracji publicznej, ale przymiot taki posiadają także te dokumenty, których organ używa do realizowania powierzonych mu prawem zadań. Ważnym jest, by dokumenty te służyły realizacji powierzonych prawem zadań i odnosiły się do nich bezpośrednio.

Organ odwoławczy zaznaczył, że wprawdzie w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z nakazem sporządzenia i przedłożenia przez inwestora projektu budowlanego zamiennego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr. bud., jednak

w istocie decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego zastępuje pierwotną decyzję o pozwoleniu na budowę. Tym samym projekt budowlany zamienny podlegający zatwierdzeniu w drodze decyzji organu nadzoru budowlanego – w ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego – również stanowi informację publiczną, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" u.d.i.p., przez co nieuzasadnionym jest wyłączenie go od udostępnienia w tym trybie.

Odnosząc się do argumentu organu pierwszej instancji odwołującego się do ochrony prywatności osoby fizycznej, organ odwoławczy stwierdził, że w świetle art. 6 u.d.i.p. ustawodawca nie wyłączył dostępu do informacji niezbędnych do identyfikacji z zakresu informacji publicznej, lecz poddał te informacje ochronie. Zdaniem organu odwoławczego, w celu ochrony danych osobowych zawartych

w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy, należy dokonać anonimizacji danych osobowych w nich zawartych. Anonimizacja danych dotycząca ustawowo określonego kręgu osób, polega na usunięciu wszelkich danych pozwalających na ich identyfikację. W praktyce polega to na usuwaniu z treści dokumentów pewnych fragmentów.

Organ podkreślił ponadto, że przewidziane ustawowo ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej zostaje wyłączone, gdy osoba fizyczna rezygnuje z przysługującego jej prawa. Oznacza to, że gdy osoba fizyczna nie rezygnuje z przysługującego jej prawa, to prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Brak rezygnacji osoby fizycznej nie wyłącza prawa do informacji publicznej, które nadal istnieje, a ma ten skutek, że prawo to - jak wprost wynika

z treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p. - podlega jedynie ograniczeniu "ze względu na prywatność osoby fizycznej". Konsekwencją takiej regulacji prawnej jest przyjęcie, że brak rezygnacji osoby fizycznej z przysługującego jej prawa, które należy określić jako prawo do prywatności, obliguje podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej do ustalenia wpływu udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej na prywatność osoby fizyczne, bo tylko wzgląd na te wartości daje podstawy do ograniczenia dostępu do informacji publicznej. Skoro zaś wzgląd na te wartości nie wyklucza prawa do informacji publicznej,

a jedynie je ogranicza, to zadaniem podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej jest ustalenie w konkretnej sprawie zasięgu tego ograniczenia, którego to obowiązku – zdaniem LWINB – organ pierwszej instancji nie dopełnił.

W ocenie organu odwoławczego niezasadne jest natomiast stanowisko organu pierwszej instancji, że żądane przez odwołującego informacje nie mogą zostać udostępnione, gdyż obejmują one informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa. Organ drugiej instancji zwrócił uwagę, że zgodnie

z orzecznictwem sądowoadministracyjnym dla uznania określonej informacji za tajemnicę przedsiębiorcy, o jakiej mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., należy wykazać, że przedsiębiorca podjął niezbędne kroki mające na celu zachowanie jej w poufności (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2014 r. o sygn. akt I OSK 2024/13, wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2013 r. o sygn. akt I OSK 1858/13, wyrok WSA w Lublinie z dnia 1 grudnia 2015 r. o sygn. akt II SA/Lu 706/15). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika natomiast zasadność odmowy udostępnienia żądanej informacji, gdyż PINB w Ł. nie wykazał w żaden sposób, by informacje, o których udostępnienie wystąpił odwołujący, miały być poufne z uwagi na to, że przedsiębiorca podjął działania w celu zachowania ich poufności. W ocenie LWINB, nie ulega przy tym wątpliwości, że informacje te nie podlegają, ze swej istoty, utajnieniu, albowiem co do zasady treść decyzji administracyjnych

i protokołów kontroli nie stanowi tego rodzaju informacji.

Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że żądanie udostępnienia informacji publicznej dotyczyło w niniejszej sprawie dokumentów wytworzonych przez organy państwowe (decyzji i protokołów pokontrolnych), a w tym zakresie tylko organy władzy publicznej (w niniejszej sprawie PINB w Ł.) mogą decydować o ich ujawnieniu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 lutego 2018 r. o sygn. akt II SA/Wa 1282/17, wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2018 r. o sygn. akt II SA/Wa 1299/17).

Podsumowując organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji, wydając zaskarżoną decyzję odmowną, nie podjął wszelkich kroków do wyjaśnienia sprawy oraz nie zebrał i nie rozpatrzył w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego, czym naruszył art. 7 i art. 77 k.p.a. Ponadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Organ pierwszej instancji nie wykazał bowiem, że zaistniały przesłanki do odmowy udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p.

Sprzeciw od powyższej decyzji organu odwoławczego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie D. F.. W treści sprzeciwu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając jej naruszenie prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu ze względu na to, że decyzja organu pierwszej instancji nie była obarczona uchybieniami wskazanymi przez organ odwoławczy.

W uzasadnieniu sprzeciwu skarżący podniósł, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie wskazuje aby przy wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, który miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, nie został w sposób wyczerpujący wyjaśniony. Skarżący stwierdził, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji organu pierwszej instancji zostało wykazane, że zachodzą przesłanki do wydania decyzji o odmowie dostępu do informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p., zarówno ze względu na prywatność skarżącego jako osoby fizycznej, jak również z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa, bowiem zarówno inwestorzy skorzystali z przysługującego im prawa do żądania ograniczenia dostępu do informacji, jak i klauzula umieszczona przez biuro projektowe nie zezwala na kopiowanie i udostępnianie materiałów związanych z przedmiotową inwestycją.

W ocenie skarżącego, udostępnienie wnioskodawcy żądanych informacji prowadziłoby do naruszenia prywatności, a nadto prowadziło do powstania szkody w związku z udostępnieniem określonych danych technicznych, technologicznych czy organizacyjnych, które posiadają wartość gospodarczą.

W odpowiedzi na sprzeciw [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Sprzeciw nie może zostać uwzględniony.

Na wstępie wyjaśnić należy, że instytucja sprzeciwu od decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., została wprowadzona do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935)

i obowiązuje od dnia 1 czerwca 2017 r. Uregulowania dotyczące sprzeciwu zawarte zostały w dziale III, rozdziale 3a p.p.s.a. (art. 64a-64e). Według art. 64a p.p.s.a., sprzeciw przysługuje od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., to jest od decyzji organu odwoławczego uchylającej w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazującej sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Zgodnie zaś z art. 64b § 1 p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnienie to przysługuje także innym podmiotom, jeżeli ustawy tak stanowią (§ 2).

Uwzględniając treść powyższego unormowania w związku z dyspozycją art. 64b § 1 p.p.s.a., stwierdzić należy, że legitymacja do złożenia sprzeciwu (tak jak

i skargi) została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze sprzeciwem może wystąpić - co do zasady - podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym

a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny. Innymi słowy interes prawny podmiotu wnoszącego skargę (sprzeciw) do sądu przejawia się, tym, iż działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96 - ONSA 1997 Nr 2 poz. 89). W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r., I SA 1748/83). Wprawdzie oba te orzeczenia wydane zostały na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy

z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), niemniej jednak zachowały aktualność pod rządami obecnie obowiązującej ustawy.

Aktualna regulacja nie zrywa zatem łączności między definicją strony postępowania administracyjnego a definicją uprawnionego do wniesienia skargi. Wynika to z faktu, iż o możliwości żądania wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym decydują przesłanki zbliżone do tych, które stanowią podstawę legitymacji procesowej strony w postępowaniu administracyjnym jurysdykcyjnym. Należy przy tym pokreślić, że sam fakt brania udziału w postępowaniu administracyjnym nie tworzy legitymacji skargowej, albowiem decydujące w tej kwestii jest posiadanie interesu prawnego. Uprawnienie do złożenia skargi (sprzeciwu) uzależnione jest więc od wykazania interesu prawnego pojmowanego jako istnienie związku między strefą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę (sprzeciw) a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Stąd osoba nie mająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego.

Co istotne, od interesu prawnego dającego prawa strony należy odróżnić interes faktyczny, który nie jest chroniony przez obowiązujące normy prawne.

W przypadku bowiem interesu faktycznego dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu. Interes faktyczny

w postępowaniu administracyjnym może mieć więc każdy, kto ze względu na swoją rzeczywistą sytuację lub subiektywne przekonanie, jest zainteresowany rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej. Z pojęcia strony postępowania administracyjnego zostały jednak wykluczone podmioty, które mogą wykazać się jedynie posiadaniem interesu faktycznego w takim, a nie innym rozstrzygnięciu (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 679/14, LEX nr 1751474).

Sąd w niniejszej sprawie uznaje przy tym pogląd, że brak przymiotu strony, a więc uprawnienia do złożenia skargi (sprzeciwu) jest przesłanką materialnoprawną, która skutkuje oddaleniem skargi (sprzeciwu) a nie jego odrzuceniem (por. postanowienia NSA: z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 227/11, LEX nr 1071206 oraz z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 1133/12, LEX nr 1333846).

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że sprzeciw D. F. podlega oddaleniu, albowiem skarżący ten nie posiada interesu prawnego uprawniającego go do zaskarżenia kwestionowanej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r., uchylającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]

w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Przypomnieć należy, że powyższe decyzje zostały wydane w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem M. S. z dnia 8 kwietnia 2020 r.

o udzielenie informacji publicznej w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego dotyczącego budowy samoobsługowej myjni samochodowej na działkach nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...] w S. Ł. na działkach nr ewid. [...] i [...]. Skarżący D. F. nie był zatem w przedmiotowej sprawie wnioskodawcą, lecz - jak wynika z akt sprawy - osobą, której dotyczą informacje objęte powyższym wnioskiem (inwestorem obiektu budowlanego będącego przedmiotem żądanej dokumentacji).

Tymczasem w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie prezentowane jest stanowisko, które Sąd w pełni podziela, że przepisy ustawy

o dostępie do informacji publicznej stroną postępowania o udostępnienie informacji publicznej czynią jedynie wnioskującego o udzielenie informacji (por. m.in., postanowienia NSA: z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK1860/12;

z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 298/13; z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. I OSK 3116/15 - dostępne w CBOSA). Zgodnie z tym poglądem w sprawach

o udostępnienie informacji publicznej wszczętych na wniosek co do zasady nie znajduje zastosowania art. 28 k.p.a., gdyż przepisy u.d.i.p. mają charakter lex specialis w stosunku do przepisów k.p.a. Ustawa ta wyznacza więc szczególny sposób działania podmiotów, jak również autonomicznie reguluje status podmiotów wnioskujących o udzielenie informacji publicznej oraz mechanizmy ochrony tych podmiotów przed uchylaniem się adresatów ich wniosków od zajęcia stanowiska w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Przepisy k.p.a. nie mają więc zastosowania do całości postępowania toczącego się z wniosku

o dostęp do informacji publicznej, a jedynie tylko w niektórych przypadkach, odnoszących się zazwyczaj do decyzji wydanej w postępowaniu o udzielenie tej informacji, np. zgodnie art. 16 ust. 2 u.d.i.p. przepisy k.p.a. stosuje się do decyzji

o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania administracyjnego o udostępnienie informacji publicznej w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej.

Odnosząc się do tej kwestii trzeba podkreślić, że udostępnienie żądanej informacji publicznej ma z istoty charakter oświadczenia wiedzy, a nie oświadczenia woli podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia, a z pewnością nie stanowi przejawu konkretyzacji i indywidualizacji ogólnej i abstrakcyjnej normy materialnego prawa administracyjnego. Postępowanie prowadzone na skutek wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest sekwencją czynności poprzedzających udzielenie lub odmowę udzielenia odpowiedzi na wniosek i nie zmierza do wykreowania aktu stosowania prawa, tj. aktu administracyjnego w jego materialnym rozumieniu odpowiadającego istocie decyzji administracyjnej rozstrzygającej indywidualną sprawę administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. Należy zatem przyjąć, że decyzja wydawana w sprawie o udostępnienie informacji publicznej jako niewydawana w indywidualnej sprawie administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a. stanowi jedynie jedną z form zakończenia postępowania wprowadzoną przez ustawodawcę w celu zapewnienia gwarancji procesowych podmiotowi, którego prawo dostępu do informacji publicznej jest przez organ kwestionowane.

Decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej stanowi zatem wynik ustalenia przez właściwy organ, że w określonych realiach prawnych publiczne prawo podmiotowe wnioskodawcy do uzyskania określonej informacji publicznej nie może być zrealizowane ze względu na inne chronione prawem wartości, w tym również ze względu na prawa innych podmiotów. Odmowa taka, będąca wynikiem wyważenia pomiędzy publicznym prawem podmiotowym wnioskodawcy do informacji publicznej a innymi chronionymi prawem wartościami, stanowi zatem wyraz ochrony tych innych wartości, w tym również praw innych podmiotów, a w konsekwencji jest przejawem ochrony tych innych wartości, w tym również praw innych podmiotów. W związku z tym brak jest podstaw do zapewniania środków ochrony podmiotom, których praw lub interesów prawnych nie jest zdolna naruszyć decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej żądanej przez wnioskodawcę. Decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej kwestionuje dopuszczalność zrealizowania prawa podmiotowego wnioskodawcy i w żaden sposób nie kształtuje sfery prawnej innych podmiotów. Reasumując, nie można przyjąć, aby ktokolwiek poza podmiotem, któremu odmówiono informacji publicznej w drodze decyzji (w tym także podmiot którego informacja ta pośrednio dotyczy) miał interes prawny uprawniający do zaskarżenia tej decyzji (zob. postanowienie NSA z dnia 27 września 2019 r., sygn. akt I OSK 2598/17, dostępne w CBOSA). W konsekwencji także jedynie wnioskodawca jest uprawniony do złożenia sprzeciwu od ewentualnej decyzji kasacyjnej zapadłej

w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji

w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że w związku z tym, iż

w niniejszej sprawie postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie zostało zainicjowane przez skarżącego D. F., lecz przez inną osobę (M. ), to tym samym skarżący nie jest podmiotem legitymowanym do zainicjowania przed sądem administracyjnym kontroli legalności decyzji podjętej tym postępowaniu. Brak po stronie skarżącego legitymacji skargowej, stosownie do art. 50 § 1 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a., wyłączał możliwość merytorycznego rozpoznania wniesionego przez niego sprzeciwu, czyniąc koniecznym jego oddalenie.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., orzekł jak

w sentencji wyroku.