Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 623/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2016-08-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: Art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w stosunku do P sp. z o.o. wymierzona została kara pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry w kwocie 12 000 zł. Od powyższej decyzji spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Wraz ze skargą skarżąca zwróciła się do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego skarżącej i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych stanowi główne źródło dochodów spółki, co umożliwia jej nieprzerwane funkcjonowanie. Sytuacja Spółki nie jest stabilna i nawet niewielka kara finansowa może doprowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Zatem wymierzenie i wyegzekwowanie kary pieniężnej może przyczynić się do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to jest takiego uszczerbku, który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu zgodnego z prawem. Strona skarżąca podkreślił, że pojedynczo wymierzane kary pieniężne , zsumowane stanowią znaczne obciążenie finansowe. Równolegle wobec spółki toczy się siedem analogicznych postępowań, w których łączna kara wynosi 96 000,00 zł. Ponadto wobec spółki wszczęto łącznie 427 postępowań w sprawie wymierzenia kar pieniężnych. W świetle przytoczonych wyżej okoliczności, a także mając na uwadze cel instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zdaniem Spółki, wykonanie decyzji zobowiązującej skarżącą do zwrotu kwot 12.000,00 zł na obecnym etapie postępowania może spowodować wyrządzenie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki, tym bardziej, że organy celne podjęły już czynności w celu wyegzekwowania wymierzonych Spółce kar (upomnienie).

W ocenie skarżącej trudno zaś przyjąć aby tymczasowa ochrona w takich przypadkach nie była efektywnie możliwa zwłaszcza, że w istocie nakładanie kar na przyjętej przez organy podstawie, polega również na uskutecznianiu przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, który stanowi tzw. "regulację techniczną" i jako taki powinien podlegać uprzedniej notyfikacji Komisji Europejskiej. Państwo polskie nie dopełniło tego wymogu, a w związku z czym zakaz określony w tym przepisie nie może być stosowany wobec jednostek i obliguje to sąd krajowy do udzielenia ochrony tymczasowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje:

W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") Sąd może wstrzymać wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, gdy grożąca szkoda, o jakiej mowa w tym przepisie jest tego rodzaju, że nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w tymże przepisie, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), wyrażonym m.in. w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/2004, publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową i niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ.: j/w). Wobec powyższego, nie jest wystarczający ogólny wywód strony skarżącej, w tym jej subiektywna ocena własnej sytuacji finansowej. Jej twierdzenia powinny bowiem wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej oraz majątkowej. Obowiązkiem strony, która wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Wnioskodawca powinien zatem uprawdopodobnić, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak wskazania we wniosku tych przyczyn, uniemożliwia sądowi jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarżąca Spółka nie wykazała we wniosku konkretnych okoliczności, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niej istotną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Do wykazania realnej możliwości ziszczenia się przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest wystarczający sam przedstawiony we wniosku wywód strony. Spółka powinna poprzeć, a w niniejszej sprawie tego nie uczyniła, swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., o sygn. akt GZ 120/04, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Spółka w sposób ogólny stwierdziła, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi ją na szkodę i doprowadzi do nieodwracalnych skutków. Wprawdzie podniosła, że względem niej prowadzone są już liczne postępowania, jednakże nie przedstawiła żadnych dokumentów, które potwierdziłyby lub uprawdopodobniłyby możliwość wystąpienia w jej majątku opisanej powyżej szkody.

Zarówno liczba wszczętych wobec spółki postępowań, jak i łączna kwota kosztów związanych uiszczeniem orzeczonych jak dotąd kar pieniężnych, nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji. Spółka nie uprawdopodobniła, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie nałożonej na nią - łącznie - kwoty kar pieniężnych. Nie wiadomo czy istnienie wskazanego zobowiązania może spowodować niewypłacalność i konieczność likwidacji spółki. Spółka, poza wspomnianą argumentacją, nie przedstawiła żadnych innych dowodów, które rzetelnie pozwoliłyby ocenić jej rzeczywistą - aktualną (podkreślenie Sądu) - sytuację finansową, np. wyciągów z rachunków bankowych, które pozwoliłby ustalić jej bieżącą sytuację finansową, dać wyobrażenie o możliwościach realizacji bieżących zobowiązań finansowych i prowadzenia działalności gospodarczej.

Podkreślić należy, iż zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej rzeczywistej (aktualnej) sytuacji finansowej np. poprzez podanie wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych ewentualnych wierzytelności, itp. Natomiast strona wnioskująca o zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie przedstawiła dokumentów obrazujących jej aktualną kondycję finansową, które uniemożliwiają ocenę, czy wykonanie zaskarżonej decyzji - nawet w kontekście wysokości potencjalnie grożących spółce innych kar pieniężnych - może prowadzić do wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Reasumując, skoro spółka nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia "znacznej" szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowoduje taką szkodę.

W związku z powyższym Sąd uznał, że na podstawie zawartych we wniosku stwierdzeń nie zdoła przyjąć, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to jest czy w sprawie w istocie zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Natomiast akcentowana przez Spółkę kwestia ewentualnej wadliwości zaskarżonej decyzji będzie przedmiotem merytorycznego rozpoznania sprawy i nie może stanowić przesłanki wstrzymania jej wykonania. W niniejszym wpadkowym postępowaniu kwestia ta nie mogła być przedmiotem kontroli sądu.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.