Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1045/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2101
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo (spr.) WSA Urszula Zięba Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. G. i S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 sierpnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. - s k a r g ę o d d a l a -


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania M. G. i S. G. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 28 kwietnia 2017 r. nr [...] ustalającej M. G. i S. G. podatek od nieruchomości za rok 2017 w kwocie 421,00 zł - decyzją z dnia 11 sierpnia 2017 r. znak: [...] - utrzymało ww. decyzję organu I instancji w mocy.

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 1a ust. 1, art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1, ust. 4, ust. 4a, ust. 5, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. 2016 r. poz. 716 ze zm., dalej u.p.o.l.), art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. 2016 r. poz. 1629 ze zm.), § 67 i § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2016 r. poz. 1034 ze zm.), uchwałę nr LII/978/16 z dnia 14 września 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.U. Woj. Małop. z 2016r. poz. 5457) oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej O.p.).

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Decyzją z dnia 28 kwietnia 2017 r. nr [...] Prezydent Miasta K. ustalił M. G. i S. G. podatek od nieruchomości za rok 2017 w kwocie 421,00 zł. W uzasadnieniu decyzji podano sposób wyliczenia należnego podatku wskazując przedmiot opodatkowania jak i zastosowane stawki podatku od nieruchomości. Prezydent Miasta K. opodatkował:

budynki mieszkalne lub ich części o pow. 33,88 m2 (lokal mieszkalny nr [...])

grunty pozostałe o pow. 55,94 m2 (na które składają się udziały w gruncie związane z:

lokalem mieszkalnym 31,37 m2,

udziałami w garażu wielostanowiskowym (10,10 m2 i 14,47 m2)

lokale niemieszkalne o pow. 19,91 m2 i 28,53 m2 (udziały w garażu wielostanowiskowym).

Od powyższej decyzji odwołanie w ustawowym terminie złożyli Państwo M. i S. G.. Odwołujący zakwestionowali podstawę naliczenia podatku od nieruchomości od lokalu niemieszkalnego opisanego jako parking podziemny [...]. Podkreślili, że lokal [...] nie jest stricte garażem - stanowi on miejsca parkingowe zlokalizowane w części podziemnej budynku wielorodzinnego przy ul. [...]. W ocenie odwołujących nieprawidłowym jest przyjęcie przez organ podatkowy do opodatkowania powierzchni garażu podziemnego wynoszącej 1026,27 m2 albowiem powierzchnia ta obejmuje oprócz powierzchni miejsc parkingowych również powierzchnię ruchu (dojazdu do miejsc parkingowych, która odpowiada korytarzowi klatek schodowych na kolejnych kondygnacjach). Odwołujący podkreślili, że podstawą ustalenia przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, wskazując że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Odwołujący podkreślili, że przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie przewidują, iż podstawą do opodatkowania będzie powierzchnia budynku ustalona każdorazowo i indywidualnie w drodze fizycznego pomiaru danego obiektu. W ocenie odwołujących, nawiązywanie przez organ podatkowy do definicji powierzchni użytkowej - jako powierzchni mierzonej po wewnętrznej długości ścian jest zbyt dosłowne. Powierzchnię poszczególnych stanowisk garażowych ograniczają elementy konstrukcji budynku tworząc "wirtualne ściany" dla stanowisk parkingowych (zawarta w danych geodezyjnych powierzchnia użytkowa lokalu niemieszkalnego [...] mierzona była po "ścianie wirtualnej", wzdłuż zewnętrznej płaszczyzny konstrukcji słupów, rozgraniczającej powierzchnię stanowisk parkingowych od powierzchni ruchu, dojazdu) i to powinno stanowić bazę dla ustalenia powierzchni będącej podstawą opodatkowania lokalu niemieszkalnego (garażu).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołało na wstępie odpowiednie regulacje ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych i wyjaśniło, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, że M. G. i S. G. są współwłaścicielami lokalu mieszkalnego nr [...] o powierzchni użytkowej 33.88 m2 oraz udziałów wynoszących [...] i [...] części w prawie własności lokalu niemieszkalnego (garażu wielostanowiskowego [...] o pow. użytkowej 1026,27 m2). Z własnością lokalu mieszkalnego związany jest udział we własności gruntu wynoszący [...], a z własnością udziałów w lokalu niemieszkalnym udziały we własności gruntu wynoszące odpowiednio [...] i [...] części nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr [...], obr. [...], jedn. ew. [...], o powierzchni 6033 m2.

Organ wskazał, że w doktrynie prawa podatkowego przyjmuje się, że lokale o innym przeznaczeniu niż mieszkalne (garaże, piwnice, komórki lokatorskie), co do zasady powinny być opodatkowane według stawki przewidzianej dla budynków (ich części) pozostałych. Takie stanowisko znajduje również potwierdzenie w przeważającej linii orzecznictwa sądów administracyjnych (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. akt III SA/Po 768/09 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 2114/10), w tym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętej w składzie siedmiu sędziów z dnia 27 lutego 2012 r. sygn. akt II FPS 4/11. W powoływanej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e tej ustawy.

W związku z powyższym udziały w garażu podziemnym na potrzeby prawa podatkowego powinny zostać uznane za odrębny przedmiot opodatkowania, nie podlegający opodatkowaniu stawkami dla budynków mieszkalnych. Jeżeli lokal ma określoną funkcję użytkową jako niemieszkalną i posiada odrębną księgę wieczystą to nie stanowi części budynku mieszkalnego w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż nie jest to lokal, który przynależy do wyodrębnionego samodzielnego lokalu mieszkalnego jako jego część składowa, lecz jest prawnie wyodrębnionym lokalem niemieszkalnym.

Wobec powyższego, w ocenie Kolegium, zasadnym było zastosowanie w stosunku do udziałów w lokalu niemieszkalnym, stanowiącym współwłasność M. G. i S. G., stawki podatkowej podatku od nieruchomości właściwej dla budynków i ich części pozostałych.

Odnosząc się do spornej kwestii powierzchni lokalu niemieszkalnego (garażu wielostanowiskowego [...]) podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i zarzutami podnoszonymi przez podatników zarzutami w zakresie nieprawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania, Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zatem podatek od nieruchomości ustalany jest w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, które to dane, co do zasady, są wiążące dla organu podatkowego. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych.

Organ odwoławczy zauważył przy tym, że moc dowodowa dokumentów urzędowych, a zatem i ewidencji gruntów i budynków, nie jest absolutna. Co więcej, bezkrytyczne przyjmowanie treści wszelkich dokumentów urzędowych, bez ich gruntownego zbadania, świadczy o naruszeniu zasady prawdy materialnej. Przepis art. 194 § 3 O.p. dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym wymienionych w § 1 i 2 tego artykułu. Przepis ten daje zatem podstawę do przeprowadzenia przeciwdowodu w odniesieniu do domniemania wiarygodności oraz w odniesieniu do domniemania autentyczności dokumentu urzędowego. Możliwe jest więc przeprowadzenie przeciwdowodu przeciwko treści dokumentu, jeżeli w sprawie daje się sformułować zarzut przeciwko jego treści oraz przeciwko jego formie, gdy można sformułować wniosek, iż dokument nie ma cech autentyczności. Inicjatywę wzruszenia dowodu może podjąć zarówno organ podatkowy, jak i strona postępowania. Nie ma przeszkód, ażeby przeprowadzenie przeciwdowodu zostało dokonane w toku postępowania podatkowego, jak również w odrębnym postępowaniu (Piotr Pietrasz, Komentarz do art.194 O.p.).

Organ podatkowy może odmówić wiarygodności dokumentowi urzędowemu jedynie w przypadku, gdy przeprowadzi postępowanie przeciwko jego autentyczności lub przeciwko zgodności z prawdą. Dopiero jeżeli postępowanie przeciwko dokumentowi urzędowemu doprowadzi do obalenia jednego z domniemań, dokument taki nie będzie stanowił dowodu w sprawie.

Z treści sporządzonej przez rzeczoznawcę majątkowego J. T. opinii dotyczącej powierzchni użytkowej lokalu [...], położnego w K. przy ul. [...] wynika, że powierzchnia użytkowa garażu wielostanowiskowego wynosi 1065,35 m2 przy czym powierzchna o wysokości w świetle powyżej 2,20 m wynosi 987,19 m2, a powierzchnia o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m - 78,16 m2. Powierzchnia użytkowa lokalu niemieszkalnego (garażu wielostanowiskowego [...]) ustalona przez rzeczoznawcę majątkowego odbiega od powierzchni użytkowej ujawnionej w księdze wieczystej nieruchomości (KR1 [...]), a wynoszącej 559,30m2.

Wyjaśniono, że rzeczoznawca majątkowy sporządzając swą opinię dokonał pomiarów pomieszczeń w garażu wielostanowiskowym [...] za pomocą miernika laserowego, a pomiary te były zgodne z wymiarami przedstawionymi na rzucie piwnic budynku B projektu architektoniczno-budowlanego, udostępnionego podczas wizji przez administratora budynku, stanowiącego załącznik do opinii. Ponadto dokonano pomiarów wysokości lokalu.

Kolegium zauważyło, że odwołujący ustaleń tych w żaden sposób nie podważyli, a jedynie gołosłownie ograniczyli się do polemiki z prawidłową argumentacją faktyczną i prawną organu - tj. związaniem organu podatkowego danymi ujawnionymi w ewidencji gruntów i budynków.

Organ wskazał następnie, że stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi ich powierzchnia użytkowa. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 2 u.p.o.l. powierzchnię pomieszczeń ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2.20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50 %, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m powierzchnię tę pomija się. A zatem w ocenie Kolegium powierzchnia użytkowa garażu wielostanowiskowego [...] podlegająca opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wynosi 1026,27 m (powierzchna o wysokości w świetle powyżej 2,20 m - 987,19 m2, plus powierzchna o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m - 78,16 m2 x 50 % - 39,08m2).

Podsumowując Kolegium stwierdziło, że wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2017 r. należnego od M. G. i S. G. wynosi - po zaokrągleniu zgodnie z art. 63 § 1 O.p. - 421,00 zł. Wysokość tą ustalono przy zastosowaniu stawek właściwych dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania określonych w uchwale Rady Miasta K. nr [...] z dnia 14 września 2016r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.

Na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 sierpnia 2017 r. M. G. i S. G. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący zarzucili:

- wydanie decyzji w oparciu tylko jeden akt prawny podający wytyczne oznaczania powierzchni użytkowej budynku lub jego części tj. ustawę z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. 2016 r poz. 716). Brak spójności z innymi aktami prawnymi;

- nie zwrócenie uwagi na brak procedur, które mają na celu zmianę opisu konkretnego lokalu (zmianę powierzchni użytkowej). Zgodnie z ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. nr 46 poz. 543) rzeczoznawca majątkowy ma ograniczone uprawnienia do zmian w dokumentach geodezyjnych i w związku z tym należy powołać rzeczoznawcę branżowego,

- nie uwzględnienie Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku (Dz.U. nr 38 poz. 454) w tym jego § 45 pkt 1, który stanowi, że "aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych geodezyjnych".

- nie przeprowadzenie przeciwdowodu przeciwko treści dokumentów geodezyjnych i ksiąg wieczystych dotyczących lokalu niemieszkalnego [...].

- brak podania przepisów, według których można obciążyć podatkiem od nieruchomości osobę nie będącą właścicielem tej nieruchomości, nie posiadającą odpowiedniego aktu notarialnego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że lokal [...] opisany jako parking podziemny stanowią 43 miejsca parkingowe obejmujące powierzchnię 559,33m2.

Na całą powierzchnię netto części podziemnej budynku, oprócz powierzchni [...], składa się powierzchnia pięciu wydzielonych zamkniętych garaży, komórek lokatorskich oraz powierzchnia ruchu. Z powierzchni ruchu korzystają wszyscy właściciele ww. lokali. Skarżący wskazali, że w lokalu [...] kupili aktami notarialnymi udziały w wysokości [...] (co odpowiada powierzchni 10,86 m2 dla stanowiska nr [...]) oraz [...] (co odpowiada powierzchni 15,56 m2 dla stanowiska nr [...]) i dane te zostały uwidocznione w księdze wieczystej [...] Od powierzchni podanych w aktach notarialnych był naliczany podatek od 2000 r. Taka powierzchnia została zawarta w danych geodezyjnych i przeniesiona do księgi wieczystej nieruchomości. Skarżący podnieśli, że przyczyna powtórnych pomiarów jest dla nich nieuzasadniona i niezrozumiała. Uważają, że powierzchnie użytkowe ich stanowisk parkingowych zostały bezzasadnie powiększone. Zarzucili, że podatek został zwiększony na podstawie opinii sporządzonej przez biegłego, który podał nową powierzchnię użytkową lokalu [...], która jest sprzeczna z jednolitymi danymi zawartymi w pozostałych dokumentach.

Skarżący wyjaśnili, że powierzchnię poszczególnych stanowisk ograniczają stałe elementy konstrukcji budynku. Zawarta w danych geodezyjnych powierzchnia użytkowa lokalu niemieszkalnego mierzona była wzdłuż zewnętrznej płaszczyzny konstrukcji, rozgraniczającej powierzchnie stanowisk parkingowych od powierzchni ruchu (dojazdu). Dodatkowo uwidocznione to zostało namalowanymi na posadzce żółtymi pasami. Poszczególni członkowie Wspólnoty posiadają w niej udziały, które wynikają wprost z powierzchni użytkowych: lokalu mieszkalnego, lokalu niemieszkalnego, ewentualnie komórki lokatorskiej. Suma udziałów wynosi 10000. Decyzja Kolegium pomija konsekwencje, jakie pociąga za sobą zmiana powierzchni użytkowej lokalu [...] w budynku [...] dla całej Wspólnoty. Zmiana danych geodezyjnych (i co z tego wynika zmiana w księgach wieczystych) powoduje bowiem zmianę wielkości udziałów dla wszystkich członków Wspólnoty.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) oraz w związku z art. 135 P.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 sierpnia 2017 r. w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości na 2017 rok.

Jak wskazuje analiza zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, jako podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości organ przyjął budynki mieszkalne lub ich części o pow. 33,88 m2, grunty pozostałe o pow. 55,94 m2 na które składają się udziały w gruncie związane z lokalem mieszkalnym 31,37 m2 oraz z udziałami w garażu wielostanowiskowym (10,10 m2 i 14,47 m2), a także lokale niemieszkalne o pow. 19,91 m2 i 28, 53 m2 (udziały w garażu wielostanowiskowym).

Poza sporem pozostaje powierzchnia lokalu mieszkalnego oraz powierzchnia nieruchomości gruntowej (tj. działki nr [...]), a także udziały w gruncie związane z lokalem mieszkalnym jak i niemieszkalnym.

Kwestią sporną jest natomiast powierzchnia lokalu niemieszkalnego (lokalu wielostanowiskowego [...]) przyjęta do opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Dla porządku wskazać w tym miejscu należy, że zarówno wyodrębnione lokale jak również związane z nimi udziały w gruncie stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości unormowanym w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Lokale o innym przeznaczeniu niż mieszkalne takie jak garaże, piwnice, komórki lokatorskie, co do zasady powinny być opodatkowane według stawki przewidzianej dla budynków (ich części) pozostałych. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 27 lutego 2012 r. sygn. akt II FPS 4/11 stwierdzając, że garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

Przechodząc do treści skargi zauważyć należy, iż skarżący kwestionują przyjętą przez organy powierzchnię opodatkowania lokalu niemieszkalnego (lokalu wielostanowiskowego [...]) w wymiarze 1026, 27 m2 zamiast powierzchni użytkowej w wymiarze 559,33 m2, która to powierzchnia wynikała z treści aktu notarialnego z dnia 18.12.2013r. Rep. A nr [...] oraz z treści księgi wieczystej [...] W ocenie skarżących nie przeprowadzono w toku postępowania przeciwdowodu przeciwko treści dokumentów geodezyjnych i ksiąg wieczystych dotyczących przedmiotowego lokalu niemieszkalnego.

Mając na uwadze powyższe należy zauważyć , iż zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 ze zm., dalej zwana także P.g.k.), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Zgodnie z art. 194 Ordynacji podatkowej, dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Organ podatkowy może odmówić wiarygodności dokumentowi urzędowemu jedynie w przypadku, gdy przeprowadzi postępowanie przeciwko jego autentyczności lub przeciwko zgodności z prawdą. Dopiero jeżeli postępowanie przeciwko dokumentowi urzędowemu doprowadzi do obalenia jednego z domniemań, dokument taki nie będzie stanowił dowodu.

Z okoliczności przedmiotowej sprawy wynika, że w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego organ I instancji postanowił przeprowadzić dowód z opinii biegłego w zakresie ustalenia powierzchni użytkowej lokalu niemieszkalnego [...] oraz dokonać oględzin lokalu z udziałem biegłego. I tak, na zlecenie organu I instancji rzeczoznawca majątkowy J. T. w dniu 12 stycznia 2017 r. sporządziła stosowną opinię dotyczącą powierzchni użytkowej lokalu niemieszkalnego [...] stanowiącego garaż podziemny wielostanowiskowy, położony przy ul. [...] w K.. Zgodnie ze sporządzoną opinią powierzchnia użytkowa przedmiotowego lokalu wynosi 1026,27 m2, a zatem odpowiednio powierzchnia wynikająca z posiadanych przez podatników udziałów w lokalu [...] wynosi 48,44m2 tj. dla udziału [...] - 28,53 m2 oraz dla udziału wynoszącego [...] – 19,91 m2. Tym samym ustalenia operatu co do powierzchni przedmiotowego lokalu [...], wskazywały, iż dotychczasowa jego wielkość powierzchni użytkowej była prawie dwukrotnie zaniżona (559,33 m2).

W tym miejscu wskazać należy, że Sąd na etapie postępowania sądowoadministracyjnego ustalił w oparciu o dokumenty przesłane przez Wydział Geodezji Urzędu Miasta K. tj. pismo z dnia 9 stycznia 2018 r. znak: [...], że według stan na dzień 28 kwietnia 2017 r. (tj. data wydania decyzji przez organ I instancji) oraz na dzień 11 sierpnia 2017 r. (tj. data wydania decyzji przez organ II instancji) w operacie ewidencji gruntów i budynków ujawniony był lokal niemieszkalny [...] przy ul. [...] w K. o powierzchni użytkowej 1026,27 m2.

Z kolei z pisma Wydziału Geodezji Urzędu Miasta K. z dnia 17 stycznia 2018 r. znak: [...] wynika, że zmiana w operacie ewidencji gruntów i budynków dotycząca skorygowania powierzchni użytkowej lokalu niemieszkalnego [...] nastąpiła na podstawie pisma z Wydziału Podatków i Opłat z dnia 13 kwietnia 2017 r. znak: [...] do którego została dołączona opinia biegłego rzeczoznawcy PD [...] (potwierdzona za zgodność z oryginałem).

Mając na uwadze powyższe informacje stwierdzić należy, że działanie organu zarówno I jak i II instancji było prawidłowe. Decydujące znaczenie dla ustalenia podstawy opodatkowania mają bowiem dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W przedmiotowej sprawie to właśnie dane uwidocznione w ewidencji (na dzień wydania decyzji obu instancji) posłużyły organom do ustalenia prawidłowej wysokości podatku.

Na konieczność uwzględniania przy wymiarze podatku danych z ewidencji gruntów i budynków ustawodawca wskazał wprost w art. 7a ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dodanym od 1 stycznia 2001 r. ustawą z dnia 13 października 2000 r. o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999 i 2000 oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. Nr 95, poz. 1041), nakazując uwzględnienie w ewidencji podatkowej nieruchomości, prowadzonej dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości, danych z ewidencji gruntów i budynków.

Z przedmiotowym przepisem koreluje także art.21 ust.1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym podstawę m.in. wymiaru podatków i świadczeń, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Jak już zaznaczono, dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Zasada prawdy obiektywnej, ustanowiona w art. 122 Ordynacji podatkowej, nakłada na organy podatkowe obowiązek ustalenia tych faktów, które określa ustawa podatkowa (czyli tych, które są istotne z uwagi na treść stosowanej normy, zostały opisane w jej hipotezie). Znajduje to potwierdzenie w orzecznictwie sądowym. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 842/05 stwierdza się, że w świetle art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Bardzo zbliżony pogląd wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2006 r. sygn. akt II FSK 1332/05 oraz w wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 października 2004 r. sygn. akt III SA 3016/03.

Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Odnosząc się do zarzutu skargi, że powierzchnia użytkowa lokalu [...] została zwiększona niezgodnie z obowiązującymi normami i ustawami, podkreślić raz jeszcze należy, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące. Ich podważenie bądź zmiana może nastąpić w odrębnym postępowaniu prowadzonym przed właściwymi organami administracji. Stanowisko takie zgodne jest z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, z której jednoznacznie wynika, że w razie rozbieżności, to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2012 r. sygn. akt II FSK 2632/10, z dnia 8 maja 2002 r. sygn. akt III SA 2466/01).

Skarżący nie zainicjowali postępowania mającego za cel podważenie/ zmianę aktualnego wpisu w ewidencji gruntów i budynków dotyczącego wielkości powierzchni użytkowej lokalu [...]. W przedmiotowej z kolei sprawie skarżący w toku postępowania administracyjnego nie przedstawili z kolei przeciwdowodu (np. opinii sporządzonej przez innego rzeczoznawcę), podważającej poprawność ustaleń zwartych w opinii autorstwa J. T., ograniczając się jedynie do polemiki z jej ustaleniami .

Reasumując ustalenie przez organ podatkowy nowej wysokości podatku nastąpiło już po wpisaniu do ewidencji gruntów i budynków skorygowanej powierzchni użytkowej lokalu niemieszkalnego [...]. Zamiana jej wielkości w ewidencji gruntów i budynków nastąpiła bowiem na podstawie pisma z Wydziału Podatków i Opłat z dnia 13 kwietnia 2017 r. do którego została dołączona przedmiotowa opinia rzeczoznawcy z dnia 12 stycznia 2017 r.

Podsumowując stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły obowiązujących reguł postępowania. Organy zebrały wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważyły go i poddały ocenie, zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów art. 180 § 1, art. 181, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Ustaliły dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, uwzględniając treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa i podejmując te czynności, które były niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.