Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1360/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2006 r. sprawy ze skargi S.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2006 r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] marca 2006 r., Nr [...] cofającą Panu S.K. pozwolenia na broń palną myśliwską.

Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.).

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6, czyli do osób co do których istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prawomocnym wyrokiem z dnia [...] grudnia 2005 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w W. II Wydział Karny uznał Pana S.K. za winnego popełnienia zarzucanego czynu wyczerpującego dyspozycję art. 178a § 1 k.k. tj. prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, za co wymierzył mu karę grzywny oraz orzekł karę dodatkową. Jak wynika z akt sprawy, skarżący w dniu 5 listopada 2005 r. w miejscowości N. woj. L. na drodze publicznej kierował samochodem osobowym marki [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości 0,94 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, co stanowi 1,97 promila alkoholu we krwi.

W konsekwencji powyższego zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 1 pkt 6 Komendant Wojewódzkiej Policji w G. stojąc na stanowisku, iż pozwolenie na broń nie może być wydane osobie, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego postanowił cofnąć skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniach decyzji organ wskazał, iż osoba fizyczna posiadająca uprawnienie do posiadania broni zobligowana jest do takiego postępowania, które dowodzi, iż jest w pełni wiarygodna ze względu na możliwości dysponowania bronią. Dopuszczenie się przestępstwa polegającego na prowadzeniu samochodu w stanie nietrzeźwości podważa wspomnianą wyżej wiarygodność. Wprawdzie na gruncie niniejszej sprawy popełnienie przestępstwa nie miało bezpośredniego związku z użyciem broni, nie mniej jednak kwalifikacja prawna czynu świadczy o wysokim stopniu nieodpowiedzialności S.K. i w pełni uzasadnia zaliczenie go do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i w rezultacie cofnięcie mu pozwolenia na broń.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. (k. 123 akt administracyjnych) działający w imieniu skarżącego pełnomocnik, adwokat J.P. złożył odwołania od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik skarżącego podniósł, iż przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pogląd, iż popełnienie przestępstwa określonego w art. 178a § 1 k.k. uzasadnia obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego nie znajduje uzasadnienia na gruncie niniejszej sprawy. Powyższe uzasadnił tym, iż zamiarem ustawodawcy, przy konstruowaniu normy wynikającej z przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie było obejmowanie sankcją wszystkich przypadków sprzecznego z prawem zachowania, a jedynie katalogu przestępstw wymienionych w nim przykładowo i przestępstw do nich zbliżonych, nie wymienionych wprost. Z tego też względu niedopuszczalnym jest obejmowanie sankcją przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 przestępstw, których przedmiotem ochrony jest dobro inne niż porządek publiczny lub interes bezpieczeństwa. W związku z powyższym zdaniem skarżącego organ pierwszej instancji dopuścił się niezgodnego z prawem, a tym samym naruszającego art. 6 kpa oraz statuowaną art. 7 kpa zasadę praworządności rozstrzygnięcia, dokonując zbyt szerokiej interpretacji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Po drugie, co podniósł pełnomocnik strony, niezależnie od prawnej wadliwości zaskarżonego rozstrzygnięcia, jego treść nie znajduje oparcia w interesie społecznym i słusznym interesie obywateli, a tym samym pozostaje w sprzeczności z zasadą praworządności. S.K. jako wieloletni, zasłużony strażnik łowiecki o doskonałej opinii, organizator polowań, propagator zwyczajów łowieckich, inicjator działań mających na celu ochronę środowiska oraz człowiek szerzący kulturę ekologiczną wśród młodzieży i dzieci jest osobą odpowiedzialną, rozsądnie korzystającą ze swoich praw, nienadużywającą alkoholu, wykazującą fachowość oraz godne pochwały cechy charakteru. Ponadto, pełniąc funkcję strażnika łowieckiego, jako rencista posiadający na utrzymaniu chorą na nowotwór żonę, uzyskuje dodatkowe środki finansowe na jej leczenie. W świetle powyższego pozbawienie S.K. pozwolenia na broń sprzeciwia się szeroko rozumianemu interesowi społecznemu i słusznemu interesowi obywateli.

Po trzecie pełnomocnik skarżącego odniósł się do kwestii, jak to określił "niemal automatycznego" odbierania pozwolenia na broń wszystkim, którzy dopuścili się jakiegokolwiek czynu zabronionego, byleby z winy umyślnej, uznając powyższe nadmiernym uproszczeniem nijak przystającym do zasad praworządności czy też pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej.

Organ II instancji nie podzielił argumentów odwołania i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G.

Zdaniem organu nie można zgodzić się z zarzutem strony, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem zasady praworządności oraz prawdy obiektywnej (art. 6 i 7 k.p.a.). i stanowi wyraz niewłaściwej, bo zbyt szerokiej, interpretacji przez organ przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Sposób zredagowania przez ustawodawcę powyższego przepisu pozwala przyjąć, iż katalog przestępstw w nim zawarty nie jest zamknięty, lecz tylko przykładowy i stanowi wskazówkę interpretacyjną w procesie stosowania przedmiotowej regulacji przez uprawnione podmioty. Tak więc wbrew stanowisku pełnomocnika strony, należy przyjąć iż, może być to każde przestępstwo które stwarza podstawę do powzięcia wyrażonej w art. 15 ust. 1 pkt 6 obawy przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Nie można więc mówić o nadinterpretacji wskazanego przepisu ustawy o broni i amunicji.

Organ wskazał ponadto, iż nie neguje licznych dowodów świadczących o pozytywnym postrzeganiu skarżącego w jego środowisku. Tym niemniej fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem za prowadzenie pojazdu mechanicznego na drodze publicznej w stanie nietrzeźwości powoduje, iż zachowanie skarżącego nie może zostać ocenione inaczej, jak skrajnie nieodpowiedzialne, narażające na niebezpieczeństwo utraty życia i zdrowia nie tylko jego samego ale również innych uczestników ruchu drogowego, a to świadczy o lekceważącym stosunku skarżącego do siebie samego oraz do życia i zdrowia osób trzecich.

Zwracając uwagę na reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji oraz ścisły związek prawa do posiadania broni z ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego organ podniósł, iż podmiot wydający pozwolenie na broń ma prawo oczekiwać, że osoba w nią wyposażona będzie przestrzegała ładu prawnego oraz zasad bezpiecznego jej używania. Z uwagi na to, że skarżący nie spełniał powyższych kryteriów organ pierwszej instancji właściwe zastosował dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.

Na marginesie organ dodał, iż brak broni palnej myśliwskiej w niczym nie ograniczy aktywności strony i nie będzie stanowiło żadnej przeszkody w realizacji jego pasji.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego, zarzucił Komendantowi Głównemu Policji naruszenie:

- prawa materialnego - art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, iż w stosunku do S.K. istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego,

- art. 2 Konstytucji RP poprzez dokonanie interpretacji wskazanego wyżej przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 w sposób sprzeczny z zasadą sprawiedliwości społecznej,

- przepisów postępowania – art. 6, 7 i 8 k.p.a. – poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego, bez dokładnego wyjaśnienia sprawy i uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, wbrew zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, a to na skutek przekroczenia granic uznania administracyjnego i przyjęcia istnienia obawy bez uwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy i dowodów wskazanych przez stronę, a możliwych do przeprowadzenia oraz art. 80 i 107 § 3 k.p.a. – poprzez rozstrzygniecie bez oceny całokształtu materiału dowodowego – z pominięciem akt sprawy karnej Sądu Rejonowego w W., wskazanych przez stronę, oraz brak odniesienia do tego dowodu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, i w konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podtrzymał argumenty wyrażone w odwołaniu twierdząc, iż przyjęcie przez organ, że skazanie za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji stanowi bezpośrednio wynikającą z przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń, jest całkowicie błędne. Zdaniem skarżącego błędny jest zwłaszcza sposób interpretacji ww. przepisu zaprezentowany przez organ, zgodnie z którym katalog rodzajów przestępstw wymienionych w cyt. przepisie nie jest zamknięty a jedynie przykładowy z uwagi na użycie przez ustawodawcę zwrotu w szczególności. Skarżący podniósł ponadto, iż organy administracji publicznej stosując przepisy art.15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji winny dokonywać każdorazowo oceny istnienia tzw. obawy w odniesieniu do okoliczności każdego z rozpoznawanych zdarzeń i w odniesieniu do właściwości osobistych posiadającego broń. Obowiązek taki wynika dodatkowo z art. 2 Konstytucji RP. Skarżący zarzucił organom orzekającym w sprawie, iż oparły swoje ustalenia jedynie na treści wyroku skazującego Sądu Rejonowego w W. co pozwala przyjąć iż organy przeprowadziły postępowanie w sposób niezgodny z przepisami k.p.a., tj. nie wyjaśniły dokładnie okoliczności popełnienia przestępstwa.

Pełnomocnik skarżącego powtórzył ponadto podniesione w odwołaniu argumenty dotyczące oceny zachowania skarżącego, postrzegania jego osoby w najbliższym otoczeniu oraz zaangażowania z jakim poświęcił się opiece nad chorą żoną.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), cytowanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Stosownie do treści wskazanych przepisów organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 cytowanej ustawy. Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie na jego podstawie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku stwierdzenia, że dana osoba należy do ww. kategorii osób.

W niniejszej sprawie Sąd podzielił stanowisko Komendanta Głównego Policji który, z uwagi na fakt skazania S. K. za przestępstwo z art. 178a k.k., zaliczył skarżącego do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sąd podziela stanowisko organu. Zastosowanie przez organ na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji obligatoryjnej sankcji cofnięcia pozwolenia na broń wynika to z oceny, czy osoba, w stosunku do której sankcja ma zostać zastosowana, należy do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy tj. do osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Za takie właśnie osoby przepis nakazuje traktować tych, którzy zostali skazani prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub takich wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W pozostałych przypadkach organ zobowiązany jest każdorazowo dokonać oceny, czy dana osoba należy do kręgu osób wskazanych w cyt. przepisie, czy też, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności dotyczących tej osoby, a istotnych ze względu na możliwość dalszego korzystania z reglamentowanego prawa jakim jest posiadanie broni, nie można jej do takiej kategorii zaliczyć. W przedmiotowej sprawie, mimo iż skarżący nie został skazany za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to charakter czynu jakiego się dopuścił i za który został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. (fakt ten nie był kwestionowany przez stronę), dawał organowi podstawę do zaliczenia go do osób, które mogą użyć broni w sposób niezgodny z celami określonymi w ustawie o broni i amunicji. Należy w tym miejscu dodać, iż przestępstwo, jakim jest prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości ma charakter umyślny (vide: A. Marek Kodeks karny. Komentarz, Dom Wyd. ABC, 2005, wyd. II, komentarz do art. 178a k.k.) a fakt popełniania przestępstwa z winy umyślnej ma kluczowe znaczenie dla oceny, czy osoba wobec której prowadzone jest postępowanie administracyjne o cofnięcie pozwolenia na broń, należy do grupy osób nie dających rękojmi używania broni w sposób zgodny z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego. W świetle powyższych rozważań nie można zgodzić się z zarzutem pełnomocnika skarżącego, iż stanowisko organu zaprezentowane w zaskarżonej decyzji stanowi niedopuszczalną, rozszerzającą interpretację przepisu art. art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. Zdaniem Sądu w przedmiotowym stanie faktycznym organ nie tylko miał prawo, ale wręcz obowiązek cofnięcia skarżącemu pozwoleń na broń palną myśliwską. Jak podniesiono w orzecznictwie, nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary (vide; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r. sygn. akt III SA 1173/01).

Podkreślić również należy, iż na działanie organu nie mogą mieć wpływu okoliczności, na które powołał się pełnomocnik skarżącego zarówno w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, jak i w skierowanej do Sądu skardze. To, że S. K. jako wieloletni, zasłużony strażnik łowiecki o doskonałej opinii, organizator polowań, propagator zwyczajów łowieckich, inicjator działań mających na celu ochronę środowiska oraz człowiek szerzący kulturę ekologiczną wśród młodzieży i dzieci, który z ogromnym zaangażowaniem poświęcił się opiece nad chorą żoną nie może w świetle utrwalonego stanowiska judykatury stanowić argumentu mogącego mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy - zwłaszcza w kontekście skazującego wyroku sądowego.

Sąd podzielił ponadto stanowisko organu, iż brak broni palnej myśliwskiej w niczym nie ograniczy aktywności strony i nie będzie stanowiło żadnej przeszkody w realizacji jego pasji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego Sąd nie podzielił argumentów skarżącego zawartych w skardze. W ocenie Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przepisami prawa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.