Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 333/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 84  ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 110
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki ASR WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 grudnia 2020 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawień diagnosty skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez A. M., zwanego dalej skarżącym decyzją z dnia 21 grudnia 2020 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) oraz art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 110 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2017 r. znak: [...] o cofnięciu A. M. uprawnienia nr [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów.

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] 2017 r. Starosta cofnął skarżącemu uprawnienie nr [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów.

W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 6 listopada 2015 r. A. M., nr uprawnień [...] przeprowadził w podstawowej stacji kontroli pojazdów "A" A. W. (kod rozpoznawczy stacji: [...]) okresowe badanie techniczne samochodu osobowego sprowadzonego z Anglii, marki [...] o nr VIN: [...], wystawiając zaświadczenie nr [...] z pozytywnym wynikiem badania.

Wskazał, że obowiązujący w dniu wykonania badania wzór zaświadczenia, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 2 lipca 2015 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U.

z 2015 r., poz. 1076) nakładał obowiązek wpisania informacji o przystosowaniu pojazdu konstrukcyjnie do ruchu lewostronnego (z kierownicą umieszczoną po prawej stronie). Ponadto rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 21 kwietnia 2015 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r., poz. 670) wprowadziło zapis

w adnotacjach dowodu rejestracyjnego o treści "Kierownica po prawej stronie", którą organ rejestrujący zamieszcza na podstawie badania technicznego przeprowadzonego przez diagnostę, dla pojazdu spełniającego odpowiednie warunki techniczne i wyposażenie.

Na podstawie wniosku strony oraz złożonych dokumentów, w tym m.in. zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia 6 listopada 2015 r., Starosta dokonał czasowej rejestracji ww. pojazdu, a następnie w dniu

1 grudnia 2015 r. wydał decyzję o rejestracji stałej oraz dowód rejestracyjny. Dnia

2 lutego 2017 r. do Starosty wpłynęło zawiadomienie od organu rejestracyjnego w K o przerejestrowaniu przedmiotowego pojazdu, z adnotacją informującą o umieszczonej po prawej stronie kierownicy pojazdu.

Posiadana dokumentacja ujawniła, że w nin. sprawie doszło do naruszenia art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, polegającego na wydaniu przez uprawnionego diagnostę zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami.

Zgodnie z wyjaśnieniami złożonymi pisemnie przez A. M., brak wpisu w dokumentach z badania technicznego stosownej adnotacji o kierownicy znajdującej się po prawej stronie pojazdu nie było podyktowane zamiarem poświadczenia nieprawdy czy wprowadzeniem kogokolwiek w błąd, lecz wynikał ze zwykłego niedopatrzenia przy wypełnianiu dokumentów. Ponadto podkreślił, że uchybienie jakiego się dopuścił jest pierwszą taką sytuacją w jego pracy zawodowej i należy ocenić je jako drobne, nie niosące dla nikogo żadnej szkody.

Organ I instancji nie uwzględnił ww. okoliczności podniesionej przez odwołującego się i wskazał na obowiązek wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnienia, uznając że obowiązujący w tym zakresie przepis nie daje prawa do miarkowania konsekwencji co do ciężaru gatunkowego naruszenia, czy też uwzględnienia intencji jakimi kierował się diagnosta poświadczając nieprawdę.

Od powyższej decyzji A. M., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości

i umorzenie postępowania. Decyzji organu I instancji zarzucił naruszenie przepisów:

- art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnienia diagnosty

w sytuacji gdy nie były one poprzedzone przeprowadzeniem kontroli Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów, a taki obowiązek wynika z literalnego brzmienia przepisu,

- art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i cofnięcie uprawienia pomimo braku podstawy w postaci niezgodności zaświadczenia o wykonaniu badania technicznego z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, gdyż za obowiązujące przepisy prawa nie mogą być uznane techniczne objaśnienia co do sposobu wypełniania formularza zaświadczenia

o przeprowadzonym badaniu;

- art. 7 kpa poprzez pominięcie przy rozstrzygnięciu sprawy interesu społecznego

i słusznego interesu strony na skutek nieistotnego uchybienia formalnego;

- art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasady równości wobec prawa poprzez zastosowanie niezwykle dotkliwej dla diagnosty sankcji, polegającej na cofnięciu uprawnienia diagnosty samochodowego w stosunku do drobnego nie powodującego dla nikogo negatywnych skutków uchybienia formalnego, w sytuacji gdy szereg innych zawodów regulowanych przepisami prawa posiada stopniowalne sankcje w zależności od stwierdzonego naruszenia. Uchylenie uprawnień zawodowych jest sankcją najsurowszą i ostateczną przewidzianą za najsurowsze naruszenia;

- art. 31 ust. 3 Konstytucji RP polegające na zastosowaniu w stosunku do diagnosty niezwykle dotkliwej sankcji w postaci cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów na okres 5 lat, za niewielkie formalne uchybienie przy wypełnianiu dokumentów, które nie miało żadnego wpływu na fakt dopuszczenia pojazdu do ruchu i nie wpłynęło na bezpieczeństwo w ruchu lądowym;

W uzasadnieniu odwołania skarżący powołał wybrane orzecznictwo sądów administracyjnych na poparcie tezy, że odpowiedzialność administracyjna, którą ponosi diagnosta nie ma charakteru absolutnego i wymaga stwierdzenia ewidentnego naruszenia przepisu prawa, który reguluje czynności diagnosty podlegające ocenie w trakcie prowadzonej przez starostę kontroli. W ocenie odwołującego po badaniu przez diagnostę przedmiotowego pojazdu nie doszło do dopuszczenia do ruchu pojazdu niespełniającego norm bezpieczeństwa i nie było żadnej podstawy, aby nie wydać zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania.

Powoływaną na wstępie decyzją z dnia 21 grudnia 2020 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wyjaśnił, że podstawę prawną do wydania decyzji w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 84 ust.3 pkt 1 i 2 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 stwierdzono :

1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie

z określonym zakresem i sposobem wykonania;

2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

Z ww. przepisu wynika, że przesłanką cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badania technicznego jest stwierdzenie w czasie kontroli, że wydał on zaświadczenie lub dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego II GPS 2/11, wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt III SA/Łd 1068/12) podał, że nietrafny jest zarzut naruszenia art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnienia diagnosty w sytuacji gdy nie były one poprzedzone przeprowadzeniem kontroli Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów.

Diagnosta przeprowadzając badanie techniczne pojazdu obowiązany jest postępować w sposób przewidziany przez przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia regulującego zakres i sposób przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach.

Jak wynika z akt sprawy (str. 11) w dniu 6 listopada 2015 r. uprawniony diagnosta A. M. przeprowadził okresowe badanie techniczne sprowadzonego z Anglii samochodu osobowego marki [...] nr VIN [...], wystawiając zaświadczenie nr [...] o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu. W zaświadczeniu tym diagnosta nie wpisał informacji o przystosowaniu pojazdu konstrukcyjnie do ruchu lewostronnego (z kierownicą umieszczoną po prawej stronie), a taki wpis był wymagany na podstawie obowiązującego w dniu badania technicznego załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 2 lipca 2015 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 1076) stanowiącego wzór zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, zmieniającego wzór określony na podstawie § 2 ust. 9 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2015 r., poz. 776). Wobec powyższego zarzut podniesiony w pkt 2 odwołania dotyczący naruszenia art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym poprzez błędną wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie i cofnięcie uprawienia pomimo braku podstawy w postaci niezgodności zaświadczenia o wykonaniu badania technicznego z obowiązującymi

w tym zakresie przepisami organ uznał za nietrafny. Wskazał, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 21 kwietnia 2015 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r., poz. 670) wprowadziło obowiązek umieszczenia zapisu w dowodzie treści "Kierownica po prawej stronie", którą organ rejestrujący zamieszcza na podstawie badania technicznego przeprowadzonego przez diagnostę. Brak zamieszczenia informacji o przystosowaniu pojazdu konstrukcyjnie do ruchu lewostronnego z kierownicą po prawej stronie w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym spowodował w konsekwencji brak zamieszczenia tej informacji przez organ rejestrujący przedmiotowy pojazd i doprowadził do naruszenia przepisu § 11 ust. 2 pkt 30 lit. zg rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. z 2014 r., poz. 1727). Organ uznał, że brak jest zatem podstaw do podzielenia poglądu, że dokonane uchybienie było nieistotne, a zarzut naruszenia art. 7 kpa poprzez pominięcie przy rozstrzygnięciu sprawy interesu społecznego i słusznego interesu strony na skutek nieistotnego uchybienia formalnego ocenił jako nietrafny.

Zdaniem organu w niniejszej sprawie nie doszło także do naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP - zasady równości wobec prawa poprzez zastosowanie niezwykle dotkliwej dla diagnosty sankcji, polegającej na cofnięciu uprawnienia diagnosty samochodowego w stosunku do drobnego, nie powodującego dla nikogo negatywnych skutków uchybienia formalnego w sytuacji gdy szeregi innych zawodów regulowanych przepisami prawa posiada stopniowalne sankcje w zależności od stwierdzonego naruszenia, jak też naruszenia określonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasady proporcjonalności polegającego na zastosowaniu w stosunku do diagnosty niezwykle dotkliwej sankcji w postaci cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów na okres 5 lat. Organ wskazał, że przepis prawa, który stanowi podstawę cofnięcia uprawnienia diagnoście ma charakter bezwzględnie obowiązujący, albowiem stwierdzenie uchybień określonych w tym przepisie zawsze skutkuje zastosowaniem określonych w nim sankcji. Organ nie ma możliwości miarkowania konsekwencji i jeśli stwierdzi chociażby jedno uchybienie określone w art. 84 ust. 3 p.r.d. ma obowiązek cofnąć diagnoście uprawnienie (por. wyrok WSA z dnia 4 października 2012 r. do sygn. III SA/Łd 527/12 LEX nr 1235385). Stwierdzenie zatem naruszenia przepisu prawa przez diagnostę przeprowadzającego badanie techniczne pojazdu powoduje obowiązek wydania decyzji o cofnięciu jego uprawnienia. Przepisy p.r.d. nie dopuszczają żadnego wyjątku, który wyłączałby wydanie decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień diagnoście, w szczególności decyzja ta nie jest uzależniona od motywów, którymi kierował się diagnosta, naruszając art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2427/11 LEK nr 1340151, por. wyrok WSA we Wrocławiu sygn. akt III SA/Wr 802/17).

Organ wyjaśnił, że celem przepisu art. 84 ust. 3 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Diagnosta decyduje bowiem o dopuszczeniu pojazdu do ruchu drogowego. Diagnosta pełni funkcję publiczną. W związku z czym wymagana jest od niego szczególna staranność w wykonywaniu swoich czynności oraz przestrzeganie obowiązujących w tym zakresie przepisów.

Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 12 marca 2013 r. w sprawie sygn. akt II GSK 2427/11 LEX nr 1340151) organ ma obowiązek cofnięcia uprawnień diagnoście, gdy w toku przeprowadzonej kontroli stwierdzi niezgodność pomiędzy wydanym zaświadczeniem albo dokonanym wpisem do dowodu rejestracyjnego pojazdu, a stanem faktycznym lub obowiązującymi przepisami prawa. Ustawa nie dopuszcza żadnego wyjątku, który wyłączałby wydanie takiej decyzji,

w szczególności decyzja ta nie jest uzależniona od motywów, którymi kierował się diagnosta, naruszając art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy.

Na powyższą decyzję A. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:

- art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji administracyjnej

w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście do wykonywania okresowych badań pojazdów, w sytuacji gdy nie były one poprzedzone przeprowadzeniem kontroli, a obowiązek poprzedzenia postępowania o cofnięcie uprawnień kontrolą wynika bezpośrednio z literalnego brzmienia art. 84 ust. 3 prawa o ruchu drogowym, a przepis ten z uwagi na jego sankcyjny charakter należy interpretować ściśle;

- art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i cofnięcie uprawnienia nr [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów pomimo braku podstawy w postaci niezgodności zaświadczenia o wykonaniu badania technicznego z obowiązującymi

w tym zakresie przepisami, gdyż za obowiązujące i wiążące przepisy prawa nie mogą być uznane techniczne objaśnienia co do sposobu wypełniania formularza zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu;

- art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez pominięcie przy rozstrzygnięciu sprawy interesu społecznego i słusznego interesu obywatela poprzez wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień diagnoście na skutek nieistotnego uchybienia formalnego - działanie takie nie leży w interesie społecznym, a w sposób istotny narusza słuszny interes strony tego postępowania, rozumiany jako utrzymanie uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdu, które to uprawnienia są podstawą wykonywanego przez mnie zawodu diagnosty;

- art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez zastosowanie niezwykle dotkliwej dla diagnosty sankcji polegającej na cofnięciu uprawnień niezbędnych do wykonywania zawodu diagnosty samochodowego w stosunku do drobnego nieniosącego dla nikogo negatywnych skutków uchybienia, niepowodującego zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu lądowym, w sytuacji gdy szereg innych zawodów regulowanych przepisami prawa posiada stopniowalne sankcje w zależności od stwierdzonego naruszenia, a uchylenie uprawnień zawodowych lub wydalenie z zwodu jest sankcją najsurowszą i ostateczną przewidzianą za najsurowsze przewinienia;

- art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej polegające na zastosowaniu

w stosunku do diagnosty niezwykle dotkliwej sankcji w postaci cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów, których nie można ponownie uzyskać przed upływem 5 lat, za drobne uchybienie, które nie miało żadnego wpływu na fakt dopuszczenia do ruchu pojazdu w złym stanie technicznym, zagrażającym bezpieczeństwu w ruchu lądowym, czy pochodzącego z nielegalnego źródła,

- art. 65 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez istotne

i nieuzasadnione ograniczenie dostępu do zawodu oraz naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej poprzez zastosowanie sankcji cofnięcia uprawnień diagnosty na okres co najmniej lat 5 za nieistotne uchybienie podczas przeprowadzania badania technicznego pojazdu.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej w skrócie jako: "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zaskarżonych decyzji w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 grudnia 2020 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty.

Materialnoprawną podstawę zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia stanowił art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

Zgodnie z art. 84 ust. 3 tej ustawy starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli,

o której mowa w art. 83 ust. 6 stwierdzono:

1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania;

2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

Sformułowanie, że uprawniony organ "cofa" diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych w razie stwierdzenia okoliczności określonych w pkt 1 i 2 wskazanego powyżej przepisu jest oczywiste i jednoznaczne, że żadne inne okoliczności nie mogą być brane w tym wypadku pod uwagę. W razie ustalenia, że okoliczności te zaistniały, organ nie ma swobody w podjęciu decyzji, lecz jest zobligowany do cofnięcia uprawnień (zob. w tej materii m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2012 r.; sygn. akt II GSK 422/11 i z dnia 27 czerwca 2012 r.; sygn. akt II GSK 619/11; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie daje również organowi prawa do miarkowania konsekwencji, co oznacza, że uchybienia o dużym ciężarze gatunkowym są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszych skutkach. Wykonanie badań technicznych pojazdów sprzecznie z wymogami prawa i stanem faktycznym zawsze będzie rodziło po stronie organu obowiązek cofnięcia uprawnień (tak Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach: z dnia 12 sierpnia 2021 r. II GSK 1391/18, z dnia 25 lutego 2015 r.; sygn. akt II GSK 46/14 oraz z dnia 12 kwietnia 2013 r.; sygn. akt II GSK 60/12; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy mieć również na uwadze, że dla istoty deliktu administracyjnego polegającego na wydaniu przez diagnostę zaświadczenia albo dokonaniu wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami nie ma istotnego znaczenia, czy poświadczając nieprawdę można, czy też nie, przypisać winę sprawcy tego deliktu. O delikcie skutkującym z mocy prawa cofnięciem uprawnień diagnosty, decyduje bowiem obiektywny stan rzeczy, jakim jest fakt poświadczenia przez diagnostę nieprawdy w okolicznościach wskazanych w przepisie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym (zob. w tej materii także m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1395/10; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl).

Słusznie więc przyjął organ odwoławczy, powołując się na wyrok WSA we Wrocławie z dnia 22 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 802/17, że "odpowiedzialność diagnosty za stwierdzone naruszenia ma charakter zobiektywizowany, co oznacza, że poniesienie przez niego odpowiedzialności oparte jest tylko i wyłącznie na przypisaniu sprawcy naruszenia przepisów prawa administracyjnego. Natomiast strona podmiotowa czynu, czyli stopień zawinienia sprawcy, czy jego motywacje, pozostają bez znaczenia, gdyż żaden przepis p.r.d. - przy określeniu konsekwencji tego naruszenia – nie uwzględnia okoliczności leżących po stronie sprawcy naruszenia. Podobnie, jak żaden przepis p.r.d. nie upoważnia organów do miarkowania odpowiedzialności diagnosty za powstałe uchybienia (nie przewidziano za nie żadnej innej sankcji niż cofnięcie uprawnień). Jakkolwiek sankcja przewidziana w art. 84 ust. 3 p.r.d. może wydawać się w niektórych przypadkach drastyczna, to podkreślić wypada, że ocena stopnia zagrożenia powodowanego tym, czy innym naruszeniem przepisów p.r.d. i odpowiednia reakcja na nie należy do ustawodawcy, a nie organów administracji, czy sądów administracyjnych. Decyzja o cofnięciu uprawnień, z uwagi na dosłowną treść art. 84 ust. 3 p.r.d., ma wszelkie znamiona decyzji związanej, a więc sytuacji prawnej, w której organ nie ma żadnego luzu decyzyjnego i nie może podjąć innego rozstrzygnięcia niż wprost wskazane w ustawie".

Należy również wyjaśnić, że z przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo

o ruchu drogowym wynika, iż stwierdzenie nieprawidłowego działania diagnosty powinno wynikać z przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 ustawy. Co prawda przepis art. 83 ust. 6 ustawy - Prawo o ruchu drogowym został uchylony

z dniem 21 sierpnia 2004 r. (ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej: Dz. U. Nr 173, poz. 1808 ze zm.) ale nie został przez ustawodawcę usunięty z treści art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, co budziło wątpliwości oraz rozbieżności w orzecznictwie. Rozstrzygnęła je uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r. (sygn. akt II GSP 2/11; publ. ONSAiWSA 2012/3/37), w której wskazano, że sformułowanie "w wyniku przeprowadzonej kontroli" należy rozumieć jako wystąpienie podstaw faktycznych do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień. W uzasadnieniu powołanej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień może nastąpić zarówno wówczas, gdy wynik kontroli przeprowadzonej u prowadzącego stację kontroli wykaże niezgodne z prawem działanie diagnosty, jak i wówczas, gdy informacje o takim działaniu organ poweźmie z innych źródeł np. podczas analizy akt innej sprawy lub uzyska je od innych organów.

Należy ponadto zaaprobować pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 14 października 2008 r.; sygn. akt II GSK 375/08, że rolą organu administracji publicznej, a następnie (ewentualnie) także rolą sądu administracyjnego, jest każdorazowe dokonanie oceny, czy występujące w danej sprawie uchybienia mogą dawać podstawę do zastosowania powyższego przepisu, co zawsze wymaga zindywidualizowanej oceny, czy stwierdzone podczas kontroli przez organ administracji publicznej nieprawidłowości rzeczywiście były tego rodzaju, iż obiektywnie mogły stanowić podstawę wydania zaskarżonej decyzji o cofnięciu uprawnień diagnoście. Podyktowane jest to tym, że stanowiąc jednoznacznie jakie pojazdy, w jakich okolicznościach i w jakim zakresie podlegają obowiązkowi badań technicznych (zob. art. 81 ustawy - Prawo o ruchu drogowym) ustawodawca wyraźnie wskazał osobę, która ponosi bezpośrednią odpowiedzialność za należyte przeprowadzenie kontroli danego pojazdu, w tym za prawidłowe określenie jej zakresu oraz za ustalenie właściwego terminu następnych badań kontrolnych, a mianowicie upoważnionego diagnostę. Z treści art. 84 ustawy - Prawo o ruchu drogowym wynika zaś jednoznacznie, że ustawodawca przywiązuje duże znaczenie do kwalifikacji i profesjonalizmu diagnosty uznając, że w dużej mierze to od jego umiejętności i rzetelności zależy stan techniczny pojazdów znajdujących się w ruchu drogowym, a tym samym również i istotny aspekt bezpieczeństwa ruchu drogowego odnoszony do stanu technicznego dopuszczonych do ruchu i uczestniczących w nim pojazdów.

W związku z tym to diagności są podmiotami wyłącznie upoważnionymi do wykonywania badań technicznych pojazdów z czym wiąże się wynikający z przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym wymóg posiadania wykształcenia technicznego i praktyki oraz odbycia szkolenia zakończonego egzaminem z wynikiem pozytywnym. Regulacjom normującym zdobywanie uprawnień diagnosty towarzyszą zawarte w art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym restrykcyjne zasady odpowiedzialności tej grupy zawodowej. W związku z powyższym, za uzasadnione uznać należy twierdzenie, że "celem regulacji prawnej ustanowionej na gruncie art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów dokonujących wpisów do dowodów rejestracyjnych lub wystawiających zaświadczenia skutkujących dopuszczeniem do ruchu pojazdów niesprawnych bądź w istocie niesprawdzonych pod względem technicznym, co naraża na niebezpieczeństwo uszkodzenia ciała lub utraty życia osoby korzystające ze zgłoszonych do badań pojazdów jak i innych użytkowników drogi, nie mówiąc już o szkodach w mieniu" (tak zasadnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 13/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 sierpnia 2021 r. II GSK 1391/18:

1/ "...nie można mówić o nieproporcjonalności skutków przewidzianych przez art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 prd, albowiem ustawodawca ustalając wymieniony skutek stwierdzenia deliktu diagnosty wyraził pogląd - co do zasady - o doniosłości prawidłowości kontroli technicznej dla bezpieczeństwa drogowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 września 2020 r., sygn. akt II GSK 187/20). Brak przeglądu, nieprawidłowe wykonanie lub poświadczenie nieprawdy stoi w oczywistej sprzeczności z założonym celem ustawodawcy, a mianowicie eliminacji z ruchu pojazdów niespełniających wymaganych norm. Rozwiązanie ustawowe chroni dobro społeczne rozumiane jako bezpieczeństwo i eliminacja zagrożeń. W żadnej mierze nie można uznać, że dobro jednostki - diagnosty dopuszczającego do ruchu drogowego pojazd nie spełniający norm - jest wyżej cenione niż dobro wszystkich uczestników ruchu. Wydanie przez diagnostę zaświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym lub przepisami, jak i przeprowadzenie wadliwego badania może mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, a przez to godzić w życie i zdrowie ludzkie. Waga obowiązków i odpowiedzialność spoczywająca na diagnoście pozostaje zatem w proporcjonalnym związku z sankcją za ich uchybienie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 maja 2021 r., sygn. akt II GSK 987/18)";

2/ " O zgodności z Konstytucją RP art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 prd wielokrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, który w swoim orzecznictwie podkreślał, że przepis ten nie narusza ani konstytucyjnej zasady proporcjonalności ani zasady państwa prawnego (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1460/12; 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II GSK 928/13; 26 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 1213/14; 30 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1231/14; 16 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 1664/16; 26 maja 2021 r., sygn. akt II GSK 987/18)".

Przenosząc powyższe rozważania w realia rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty wobec skarżącego mogło być wszczęte z urzędu, w następstwie informacji uzyskanej od organu rejestracyjnego w K o przerejestrowaniu przedmiotowego pojazdu, która wpłynęła do Starosty w dniu 2 lutego 2017 r. wraz z adnotacją "proszę sprawdzić, czy nie powinna być adnotacja: kierownica po prawej stronie/pojazd z Anglii/proszę uzupełnić wpis w Karcie Pojazdu/ w zał. KP/AAC [...]". Tymczasem z treści przedstawionego Sądowi wraz z aktami administracyjnymi zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym samochodu osobowego marki [...] sprowadzonego z Anglii wynika, że skarżący określił wynik badania pojazdu jako "pozytywny".

Wymogi co do wydawania zaświadczeń i wpisów w dowodzie rejestracyjnym, określone zostały w wydanym na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 81 ust. 15 ustawy Prawo o ruchu drogowym rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach. Słusznie wskazały organy administracji, że zgodnie ze zmianami wprowadzonymi Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 13 lipca 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1077) dopuszczono możliwość umieszczenia kierownicy po prawej stronie w pojeździe kategorii M1 o rodzaju samochód osobowy, uprzednio zarejestrowanym na terytorium jednego z państwa członkowskich Unii Europejskiej, jeżeli spełnia on określone przepisami prawa wymagania. Rzecz jednak w tym, że po dokonaniu sprawdzenia warunków i niezbędnego wyposażenia pojazdu uprawniony diagnosta ma obowiązek wystawić zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym, którego wzór określa Rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 2 lipca 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1076). Nadto objaśnienia do powyższego wzoru wskazują, że w przypadku wykonania badania technicznego dla samochodu osobowego z kierownicą po prawej stronie, w zaświadczeniu musi być zamieszczony odpowiedni wpis informujący o przystosowaniu pojazdu konstrukcyjnie do ruchu lewostronnego (z kierownicą umieszczoną po prawej stronie pojazdu).

Bezsporne jest, że skarżący nie dokonał takiego wpisu w wydanym zaświadczeniu.

Reasumując powyższe rozważania Sąd uznał, że w rozpatrywanej sprawie zaistniała podstawa do cofnięcia skarżącemu imiennych uprawnień diagnosty. Skarżący wystawił zaświadczenie w sposób niezgodny ze wskazanymi powyżej przepisami w zakresie umieszczenia wpisu dotyczącego kierownicy po prawej stronie. Zastosowana przez organy sankcja jest prawidłowym następstwem oceny treści, wagi i znaczenia obowiązków, którym skarżący uchybił wykonując powierzone mu i ważkie z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego zadania.

Za nieuprawnione należy więc uznać twierdzenie, że miarą wagi i znaczenia naruszonych przez skarżącego obowiązków powinna być ocena związanych z tym naruszeniem skutków. Nie może ponadto odnieść skutku zasłanianie się brakiem doświadczenia w badaniu pojazdów sprowadzonych z Anglii, czy też nieznajomością prawa. Na powyższą ocenę nie może mieć nadto wpływu argumentacja skarżącego ukierunkowana na wykazanie braku istotności przypisanych mu naruszeń.

Konsekwencją uchybienia przez diagnostę obowiązkom w zakresie stałego, zgodnego z prawem i stanem faktycznym wykonywania zadań jest cofnięcie uprawnień. Ustawodawca dla cofnięcia uprawnień wymaga jedynie ustalenia, że diagnosta wydał zaświadczenie niezgodne ze stanem faktycznym lub przepisami. Taka sytuacja w niniejszej sprawie wystąpiła, czego skarżący nie był w stanie skutecznie zakwestionować.

Wbrew zarzutom skargi, organy w ramach przeprowadzonego postępowania podjęły wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrały w wyczerpujący sposób materiał dowodowy oraz dokonały jego prawidłowej oceny. Na tle poczynionych przez organy ustaleń zachodziły, w ocenie Sądu, przesłanki do zastosowania sankcji, o której mowa w art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Zaskarżona decyzja zawiera w tym zakresie wystarczające wyjaśnienie zastosowania wskazanej powyżej regulacji w ustalonym stanie faktycznym.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że skarga nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym albowiem organy administracji publicznej obydwu instancji nie naruszyły prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a.) ani nie naruszyły przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.). Uznawszy zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu w granicach rozstrzyganej sprawy, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.