Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 527/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, art. 107 par. 3, art. 145 par. 1 pkt 4 i 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 20 ust. 4, art. 32 ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant St. sekretarz sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 r. sprawy ze skargi M. D.-K. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] 2010 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2009 r. Nr [...], II. zasądza od Wojewody W. na rzecz skarżącej kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ J.Zieliński /-/ J.Szaniecka /-/ B.Drzazga


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wojewoda W. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] o pozwoleniu na budowę oraz odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Powyższe decyzje wydano w następującym stanie faktycznym.

Decyzją nr [...] r. znak [...], Prezydent Miasta P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. D. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu masztu na istniejącym budynku przy ul. G. w P. (dz. nr [...], ark. [...], obręb P.).

Pismem z dnia [...] r. B. P. złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją. We wniosku wskazała, iż nie brała udziału w postępowaniu bez swojej winy, a jest właścicielką działki będącej terenem inwestycji. Wyjaśniła, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania i decyzja doręczone zostały na adres posiadanej przez nią nieruchomości, gdy tymczasem mieszka i jest zameldowana w Krakowie przy ul. Dietla 36/54. Ponadto wskazała, iż nie zgadza się na montowanie żadnych urządzeń emitujących promieniowanie na przedmiotowym budynku, ma zastrzeżenia do wysokości i bezpieczeństwa konstrukcji projektowanego masztu, nadto maszt nie ma być w rzeczywistości anteną odbiorczą, ale ma służyć instalacji przekaźnika fal elektromagnetycznych.

Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta P., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 16.04.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako: kpa), wznowił postępowanie w sprawie zakończonej opisaną wyżej ostateczną decyzją z dnia [...] r. o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych.

Decyzją z dnia [...], Prezydent Miasta P., na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz w związku z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) uchylił decyzję [...] r. o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu masztu na istniejącym budynku przy ul. G. w P. oraz odmówił zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę masztu.

W uzasadnieniu organ przedstawił dokonane przez siebie ustalenia faktyczne, wskazując m.in. że w dniu [...] r. M. D. zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu masztu na istniejącym budynku przy ul. G. w P.. Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej, ze względu na parametry masztu, organ nałożył na inwestora, zgodnie z art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane, obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W dalszej kolejności organ wskazał, iż wobec wystąpienia przez inwestora w dniu 12.09.2008 r. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę obejmującego opisaną inwestycję organ w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...] udzielająca pozwolenia na wykonanie robót budowlanych. Dalej wyjaśniono, iż w dniu [...] r. wpłynął wniosek B. P. o wznowienie postępowania, w którym to piśmie strona podała, iż nie brała udziału w postępowaniu, oraz że maszt na dachu budynku jest w istocie instalacją przekaźnika fal elektromagnetycznych. Postanowieniem z dnia [...] r. organ wznowił postępowanie. Następnie, wyjaśniono, że w dniu [...]. P. (współwłaściciel nieruchomości) oświadczyła, że nie wyraża zgody na instalację masztu na budynku przy ul. G. w P.. W dniu [...] również M. B. (współwłaściciel nieruchomości) oświadczył, że nie wyraża zgody na instalację przedmiotowego masztu ani na montowanie na opisanym budynku żadnych urządzeń emitujących i przekazujących promieniowanie elektromagnetyczne. W dalszej kolejności organ wskazał, iż w dniu [...]płynęło natomiast pismo B. P. informujące, iż z dniem [...] cofnęła ona pełnomocnictwo udzielone siostrze A. P., oraz że nie wyraża zgody na zamontowanie na maszcie żadnych urządzeń emitujących promieniowanie elektromagnetyczne, przekaźników telefonii komórkowej. Jak wskazano, B. P. podniosła również, że umowa najmu Nr [...] nie może być traktowana jako jej zgoda na zawarcie przez M. D. ze spółką "A"Sp. z o.o. umowy na wynajem przez nią części nieruchomości przy ul. G. w P.. Ponadto, organ I instancji wskazał, że B. P. podniosła, iż jej siostra została wprowadzona w błąd przez inwestora co do charakteru anteny, jaka miała być zamontowana na maszcie. W dalszej kolejności wskazano, że w dniu [...] r. M. D. przesłała do akt dokumenty potwierdzające, iż A. P. na podstawie pełnomocnictwa B. P. oraz M. B. udzielili zgody na wynajem przedmiotowej nieruchomości dla spółki "A" w celu budowy, rozbudowy i eksploatacji urządzeń i instalacji telekomunikacyjnych telefonii komórkowej systemu "B".

Uzasadniając decyzję z dnia [...] r. Prezydent Miasta P. wskazał również, iż B. P. aktem notarialnym z dnia [...] r. udzieliła siostrze A. P. pełnomocnictwa obejmującego "prawo do występowania przed władzami, urzędami, bankami i sądami, w tym urzędem skarbowym, do składania wszelkich oświadczeń i zapewnień, do składania wniosków, pism i podań, do odbierania wszelkich dokumentów, w tym wypisów aktów notarialnych, do załatwiania formalności wieczysto-księgowych, do podpisywania umów najmu i prowadzenia negocjacji w tej sprawie, do dochodzenia roszczeń, do zawierania ugód, do odbioru korespondencji, tak zwykłej, jak i poleconej. Podkreślono ponadto, że B. P. upoważniła swego pełnomocnika do występowania przed telekomunikacją Polską S.A. lub innymi operatorami, przed zakładem energetycznym, gazowym, wodociągowym itp.", W ocenie organu, na podstawie tego pełnomocnictwa A. P. wyraziła zgodę na wynajem przez M. D. części nieruchomości dla spółki "A" Sp. z o.o. w celu budowy, rozbudowy i eksploatacji urządzeń i instalacji telekomunikacyjnych telefonii komórkowej systemu "B". Dalej organ wskazał, iż zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych oraz decyzja w tej sprawie zostały przesłane na adres pełnomocnika wnioskodawczyni (ul. G.), którą odebrał domownik i zobowiązał się oddać pismo adresatowi. Z kolei, jak wskazano, M. B. osobiście wyraził zgodę na wynajem przez inwestora części nieruchomości dla spółki "A"Sp. z o.o. i uczestniczył on w każdym stadium postępowania administracyjnego. Wobec takich ustaleń, organ uznał, iż brak jest podstaw wznowienia określonych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wyjaśniono jednak, że w toku wznowionego postępowania okazało się, iż zamiarem inwestora nie było zamontowanie masztu na budynku przy ul. G., lecz budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na tym budynku. Organ uznał zatem, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane dotąd organowi, który wydal decyzję Nr [...] r. W uzasadnieniu decyzji zauważono, iż ze złożonych w toku wznowionego postępowania dokumentów, w tym z załącznika nr [...] do instrukcji dotyczącej umowy najmu Nr [...] jednoznacznie wynika, że zamiarem inwestora była budowa i eksploatacja urządzeń i instalacji telekomunikacyjnych telefonii komórkowej, co potwierdza także pismo inwestora z dnia [...] r. Wskazane nowe okoliczności, które nie były wcześniej znane organowi, nie pozwoliłyby na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w uzyskanym przez inwestora kształcie, stąd też na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. organ postanowił uchylić decyzję własną z dnia [...] r. Jednocześnie organ I instancji wyjaśnił, iż na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane odmówił zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, gdyż wniosek inwestora z dnia [...] r. o udzielenie pozwolenia na "montaż masztu na istniejącym budynku w P. przy ul. G." w istocie dotyczy budowy stacji bazowej telefonii komórkowej.

Odwołanie od decyzji z dnia [...] r. złożył inwestor M. D., która zarzuciła naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez błędne uchylenie decyzji dotychczasowej o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję o pozwoleniu na budowę. W następnej kolejności wskazano na naruszenie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej z uwagi na fakt, iż nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nie znane organowi, który wydał decyzję o pozwoleniu na budowę. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 7 pkt 1 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że nową okolicznością faktyczną była błędna ocena zamierzenia inwestycyjnego, dokonana przez organ I instancji w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, jako montażu masztu a nie budowy stacji bazowej oraz naruszenie art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia jakie nowe okoliczności i dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie były znane organowi, który wydal decyzje o pozwoleniu na budowę, a także poprzez brak wyjaśnienia dlaczego urządzenia stacji bazowej telefonii komórkowej nie obejmują instalowania urządzeń na obiektach budowlanych. W uzasadnieniu odwołania M. D. przywołała poglądy doktryny oraz okoliczności przemawiające za słusznością podniesionych zarzutów. Żądaniem odwołania objęto uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda W. uchylił decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że postępowanie administracyjne zostało wznowione na skutek wniosku B. P. w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, wznowienie następuje tylko na jej żądanie). Wyjaśniono, że organ jest związany wolą strony wyrażoną w podaniu, zatem winien ustalić, czy przesłanka stanowiąca podstawę do wznowienia rzeczywiście wystąpiła. Dalej wskazano, iż bez uzyskania "wyraźnej zgody strony organ administracji nie może badać występowania innych podstaw wznowienia niż wskazane w podaniu strony i to nie tylko w odniesieniu do podstaw wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 145a k.p.a., ale wszystkich przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a.". W ocenie Wojewody organ I instancji ustaliwszy także inną przesłankę wznowienia (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) winien poinformować o tym stronę. Strona może, bowiem "wyraźną zgodą" zaakceptować poszerzenie granic postępowania rozpoznawczego. Ponadto organ II instancji poddał w wątpliwość pogląd zawarty w zaskarżonej decyzji, iż brak jest podstaw do uchylenia dotychczasowej decyzji z powodu, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., na podstawie którego zostało wszczęte postępowanie w trybie wznowieniowym. Odnosząc się do treści pełnomocnictwa (kserokopii aktu notarialnego), udzielonego przez B. P. siostrze A. P., organ odwoławczy stwierdził, iż pełnomocnik główny może ustanowić dla mocodawcy dalszych pełnomocników tylko wówczas, gdy jest do tego umocowany (art. 106 Kodeksu cywilnego), a umocowanie takie z treści pełnomocnictwa nie wynika. W takiej sytuacji, w ocenie organu, zrodziła się wątpliwość, czy A. P. podpisując oświadczenie w przedmiocie udzielenia zgody współwłaściciela na zawarcie umowy najmu przez D. ze spółką "A"Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie nie przekroczyła ram prawnego umocowania, co w konsekwencji może mieć wpływ na ważność czynności dokonanej w imieniu mocodawcy. Ponadto, organ zakwestionował znaczenie dowodowe pism przedłożonych organowi w formie kserokopii, które w jego uznaniu nie są w istocie dokumentami, gdyż nie zawierają własnoręcznego podpisu osoby; na poparcie swojego stanowiska organ odwoławczy przywołał pogląd orzecznictwa. Dalej, Wojewoda wskazał na potrzebę uwierzytelnienia kserokopii dokumentów, na podstawie, których organ I instancji uznał, że nastąpiło wyrażenie zgody współwłaścicieli na zawarcie umowy najmu przez inwestora na rzecz spółki "A"Sp. z o.o. Wojewoda zwrócił również uwagę na potrzebę dokładnego zbadania kwestii pełnomocnictwa przez organ I instancji ponownie rozpatrujący sprawę, a także na zasadność wezwania inwestora do przedłożenia oryginałów oświadczeń woli współwłaścicieli o wyrażeniu zgody na zawarcie umowy najmu, podpisanych przez A. P. (w imieniu B. P.) i M. B. oraz zapoznania się z treścią umowy najmu Nr [...] z dnia [...] r. w celu dokładnego ustalenia stron tej umowy. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Wojewoda stwierdził, że skoro wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności, to zarzuty stawiane przez odwołującą nie mają wpływu wynik sprawy.

Skargę na powyższe na rozstrzygnięcie Wojewody W. wniosła M. D.-K. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżąca podała, iż decyzji organu II instancji zarzuca naruszenie: art. 107 § 3 oraz art. 8, art. 11 i art. 15 k.p.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu do podniesionych przez skarżącą zarzutów. Skarżąca wskazała też na naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania w całości lub w znacznej części, mimo że zaistniały merytoryczne przesłanki do wydania decyzji merytorycznej przez organ I instancji. W uzasadnieniu skargi przedstawione zostały poglądy orzecznictwa na poparcie podniesionych zarzutów. Skarżąca wskazała także na okoliczności związane ze zmianą jej nazwiska, dołączając do skargi kserokopię stosownego dokumentu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda W. podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z dnia 18.12.2009 r. sygn. II SA/Po 387/09 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody W. z [...] r.

Wskazując na motywy wydanego rozstrzygnięcia Sąd wyjaśnił, że nie podziela stanowiska organu odwoławczego co do istnienia w sprawie przeszkód do uwzględnienia przez organ I instancji we wznowionym postępowaniu innych podstaw wznowienionych niż podane we wniosku strony.

W dalszej kolejności Sąd odnosząc się do stanowiska organu II instancji dotyczącego zakresu pełnomocnictwa udzielonego przez B. P. siostrze A. P. stwierdził, że na płaszczyźnie procesowej, w postępowaniu, które zostało wznowione B. P. nie była reprezentowana przez pełnomocnika substytucyjnego lecz pełnomocnika głównego. Natomiast treść tego pełnomocnictwa oraz okoliczności udzielenia dalszego pełnomocnictwa mają znaczenie dla oceny skuteczności czynności cywilnoprawnych (umowy najmu Nr [...]), a tym samym oceny czy inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wreszcie Sąd wskazał na powinność organu odwoławczego merytorycznego rozpoznania sprawy, za wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 138 § 2 kpa.

W konkluzji Sąd stwierdził, że decyzja Wojewody wydana została z naruszeniem art. 149 § 2 kpa w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa oraz art. 138 § 2 kpa w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik spawy.

Wojewoda W. w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 18.12.2009 r., sygn. akt II SA/Po 387/09 oraz po ponownym rozpoznaniu odwołania M. D.-K.iej z 05.03.2009 r. od decyzji Prezydenta Miasta P. z [..] r. uchylającej decyzję z dnia [...] r., nr o pozwolenie na budowę masztu na istniejącym budynku przy ul. G. w P. (Dz. nr [...], ark. [...], obręb P.) oraz o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę masztu działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając swoją decyzję Wojewoda przypomniał, iż postępowanie administracyjne w sprawie zostało wszczęte na skutek złożenia przez B. P. wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. .Po zakończeniu postępowania wznowionego organ I instancji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. decyzją z dnia [..] r. uchylił decyzję pozwolenia na budowę masztu na istniejącym budynku przy ul. G. w P. (dz. nr [...], ark. [...], obręb P.) oraz odmówił zatwierdzenia projektu i udzielania pozwolenia na budowę przedmiotowego masztu. Odwołanie od tej decyzji złożyła M. D.-K., nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji. Wojewoda decyzją z dnia [...] r., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W wyniku złożonej i przez M. D.-K. skarg Wojewódzki Sąd Administracyjny w P., wyrokiem z dnia 18.12.2009 r. sygn. akt II SA/Po 387/09 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia [...] r. i określił, ze zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczenie sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Dlatego też mając na uwadze treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 18.12.2009 r. organ odwoławczy wskazał, iż na etapie wydawania pozwolenia na budowę organ I instancji nie badał dowodów na prawdziwość oświadczenia o posiadanym przez M. D.-K. prawie do dysponowania nieruchomością dla celów budowlanych. W dalszej kolejności wyjaśniono, że dopiero w postępowaniu wznowieniowym organ I instancji zażądał złożenia dowodów, co do posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez inwestora. Wojewoda wyjaśnił, że w odpowiedzi M. D.-K. złożyła w Urzędzie kserokopię oświadczeń woli pism będących "oświadczeniem w przedmiocie zgody współwłaściciela na zawarcie umowy najmu". W związku z tym, iż pisma te, jak stwierdził organ II instancji, nie zostały złożone w oryginale działając na podstawie art. 136 k.p.a. wezwano M. D.-K. do przedłożenia oryginałów oświadczeń woli (lub urzędowo poświadczonego odpisu) w przedmiocie udzielenia zgody współwłaścicieli na zawarcie umowy najmu podpisanych przez A. P. i M. B. oraz umowy najmu nr [...] z dnia [...] r., w celu oceny czy inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wojewoda wyjaśnił, że w odpowiedzi na wezwanie M. D.-K. przedłożyła poświadczone przez notariusza odpisy w przedmiocie wyrażenia zgody współwłaścicieli na zawarcie umowy najmu podpisanych przez A. P. i M. B.. Jednocześnie jednak, jak wskazano, M. D.-K. odmówiła ujawnienia treści umowy nr [...] z dnia [...] r. zawartej między "A"Sp. z o.o., a M. D.. Wojewoda wyjaśnił, że dokonując analizy przestawionych dokumentów stwierdzono, że treść tych oświadczeń to zgoda na to by M. D.-K., stając się pełnomocnikiem osób, które podpisały oświadczenie wynajęła część spornej nieruchomości Spółce "A"Sp. z o.o. Przedłożone oświadczenia, jak wyjaśnił organ II instancji, stanowią załączniki do umowy zawartej między M. D., a firmą "A"Sp. z o.o. Natomiast załącznik nr [...]do instrukcji podpisany przez A. P. (działającą w charakterze pełnomocnika B. P.) stanowi oświadczenie w przedmiocie udzielania zgody współwłaściciela na zawarcie umowy najmu Nr [...] z dnia [...] r. W ocenie Wojewody umowa najmu, zawarta między M. D.-K., a firmą "A"Sp. z o.o., obarczoną jest wadą, która powoduje jej nieważność z mocy prawa. A. P. podpisując oświadczenie, w którym wyraziła zgodę na zawarcie przedmiotowej umowy, była pełnomocnikiem zwykłym B. P. - co, jak podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wynika z treści aktu notarialnego załączonego do akt sprawy wznowieniowej - w związku z czym nie miała ona uprawnień do ustanawiania dalszych pełnomocnictw w imieniu swojego mocodawcy. W tych okolicznościach sprawy Wojewoda wyraził stanowisko, iż zgoda dla M. D. na wynajęcie części nieruchomości firmie "A"Sp. z o.o. podpisana w imieniu współwłaściciela B. P. przez M. D.-K. jest z mocy prawa nieważna. Organ wskazał, bowiem że mając na uwadze fakt, że inwestor wywodzi swoje uprawnienie do dysponowania nieruchomością z przedmiotowej umowy najmu oraz wskazanych wyżej oświadczeń należy stwierdzić, iż mimo złożonego oświadczenia o prawie do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane, takiego uprawnienia inwestor nie posiadał. Tym samym, w ocenie organu II instancji, uzasadnione stało się uchylenie decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r., nr [...] udzielającej pozwolenia na budowę masztu na istniejącym budynku przy ul. G. w P. (Dz. nr [...], ark. [...], obręb P.) oraz orzeczenie o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę masztu. Wojewoda zauważył również, iż analiza akt sprawy na etapie wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę nie wskazuje, w jego ocenie, aby wniosek inwestora dotyczył budowy stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...]. Zauważono, że wniosek z dnia [...] r. podpisany przez M. D. dotyczył montażu masztu na istniejącym budynku w P. przy ul. G., działka nr [...], arkusz [...], obręb P., czego potwierdzeniem jest projekt budowlany, z którego, w ocenie Wojewody, wynika, że przedmiotem jego opracowania jest wyłącznie sam maszt na dachu przedmiotowego budynku bez urządzeń przekaźnikowych telefonii komórkowej (maszt stalowy, rurowy o wysokości [...] m, na szczycie masztu przewidziano odgromnik z pręta o długości Im, str. 10 projektu budowlanego). W świetle poczynionych ustaleń, Wojewoda wyraził stanowisko, iż nie sposób się zgodzić z twierdzeniem skarżącej M. D., że planowane przez nią roboty budowlane polegały na instalowaniu masztu antenowego wchodzącego w skład stacji bazowej nr [...] na budynku mieszkalnym przy ul. G. w P.

W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że dopiero w toku postępowania wznowieniowego okazało się, iż zamieram inwestora było nie zamontowanie masztu na budynku przy ul. G. w P., lecz budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na tym budynku. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż wynika to ze złożonych - w toku wznowionego postępowania - dokumentów m.in. załącznika nr [...] do instrukcji dotyczącej zawarcia umowy najmu z dnia z dnia [...], nr [...], z których jednoznacznie wynika, że zamiarem inwestora była budowa i eksploatacja urządzeń i instalacji telekomunikacyjnych telefonii komórkowej (stacja bazowa telefonii komórkowej). Wojewoda wskazał też, że w toku prowadzonego postępowania odwoławczego złożono kolejne nowe dowody w sprawie, istniejące w dacie wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzje. Wyjaśniono, że dla przedmiotowej inwestycji została sporządzona analiza kwalifikacyjna do wykonania raportu o oddziaływaniu na środowisko. Celem tej analizy, jak ustalono, było określenie, czy inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej sieci "A"nr [...] planowana na dachu budynku mieszkalnego w P. przy ul. G., wymaga lub czy może wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21.08.2007 r., zmieniającym rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu środowisko (Dz. U. 2007, nr 158 poz. 1150) przy zaproponowanych przez inwestora: wariancie lokalizacyjnym i projektowanych parametrach technicznych układów antenowo-nadawczych. Organ wyjaśnił, że w analizie graficznie przedstawiono zasięg głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych stacji bazowej telefonii komórkowej sieci "A" nr [...]. Jak wyjaśnił Wojewoda, brak dołączenia przedmiotowej analizy na etapie wniosku o udzielnie pozwolenia na budowę, uniemożliwiło organowi I instancji przeprowadzenie właściwego postępowania mającego na celu prawidłowego zakwalifikowania przedmiotowej inwestycji m.in. w kwestii ustalenia stron postępowania, którymi powinni być wszyscy właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Niewątpliwie więc, w przekonaniu Wojewody, obszar oddziaływania winien zostać określony z uwzględnieniem miejsc dostępnych dla ludności znajdujących się w odległości nie większej niż [...] m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny. Zauważono również, że analiza kwalifikacyjna zawiera też projekt wykonawczy instalacji telekomunikacyjnych, który przedstawia instalacje masztu na przedmiotowym budynku wraz z planowanymi antenami, czego - jak podkreślono - nie zawierał dołączony projekt budowlany do przedmiotowego wniosku o pozwolenie na budowę. Dodatkowo Wojewoda zaznaczył, że organ I instancji wydając pozwolenie na budowę zgodne z wnioskiem inwestora, tj. na montaż masztu, nie miał możliwości zweryfikować, czy dla przedmiotowej inwestycji konieczne było wcześniejsze przeprowadzenie postępowania o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, czy też uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.

W świetle powyższego, w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo wskazał wszystkie ustawowo wymagane okoliczności uprawdopodobniające uchylenie decyzji Prezydenta Miasta P. dnia [...] o pozwoleniu na budowę masztu na istniejącym budynku przy ul. G.. Ubocznie Wojewoda zauważył również, że B. P. przedstawiła protokół okresowej kontroli przewodów kominowych nieruchomości przy ul. G., z [...] r., sporządzonej przez Mistrza Kominiarskiego. W pkt 5 tego protokołu zawarte zostało polecenie demontażu masztu antenowego i przywrócenia przewodów kominowych do pierwotnego stanu, z uwagi na zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców.

W przewidzianym ustawą terminie skargę na powyższą decyzję Wojewody wniosła M. D.-K. zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, tj. poprzez błędną argumentację, że, wbrew złożonemu oświadczeniu inwestor nie dysponował nieruchomością na cele budowlane. Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenia art. 33 Prawa budowlanego, poprzez przekroczenie uprawnienia ustawowego i objęcie postępowaniem w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę również elementów nie stanowiących zamierzenia budowlanego, ale odrębnych pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową, nie wymagających nawet zgłoszenia, ani też sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W dalszej kolejności skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisu art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania i przytoczenia, a także wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. M. D.-K. wskazała ponadto na naruszenie przepisów art. 7 i 8 k.p.a., polegające na podejmowaniu rozstrzygnięć niezgodnych z prawem.

Żądaniem skargi objęto uchylenie decyzji Wojewody W. z dnia [...] roku, utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, według norm przepisanych.

Uzasadniając, skarżąca wskazała, że Wojewoda W. oparł swoją decyzję na dwóch zasadniczych elementach. M. D.-K. wskazała, że Wojewoda uznał, iż inwestor nie dysponował nieruchomością na cele budowlane, mimo złożonego przez niego oświadczenia. Ponadto inwestorowi zarzucono "zatajenie oczywistych celów użytkowania masztu", którego dotyczył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, podczas gdy - zdaniem skarżącej - oba te zarzuty są nieuzasadnione. Skarżąca wskazała na dokonanie przez Wojewodę W. błędnej interpretacji przepisów, zwracając uwagę na różnice między instytucją pełnomocnictwa oraz wymogiem uzyskania zgody współwłaścicieli nieruchomości na dokonanie czynności przekraczających zwykły zarząd. W uzasadnieniu skargi zwrócono uwagę, że M. D.-K., zwierając umowę najmu nr [...] ze spółką "A"sp. z o.o. "nie składała oświadczenia woli w imieniu Pani P. ani Pana B. w ten sposób, że skutki prawne tej czynności powstały bezpośrednio w sferze prawnej osób reprezentowanych. Ani Pani P. ani też Pan B. nie stali się stroną tej umowy ani podmiotami praw i obowiązków z niej płynących. Stroną umowy jest bowiem wyłącznie Pani M. D.". W konsekwencji, w ocenie skarżącej, zarzut rzekomego braku prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest chybiony. Ponadto w przekonaniu skarżącej organ przekroczył swojej ustawowe uprawnienia i postępowaniem o udzielenie pozwolenia na budowę objął również elementy inwestycji nie stanowiących obiektu budowlanego. Montowanie instalacji radiokomunikacyjnych na maszcie wymagałoby pozwolenia na budowę, gdyby na podstawie obowiązujących przepisów instalacje te kwalifikowałyby się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko Natomiast z dołączonego do akt sprawy raportu o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowych instalacji bezsprzecznie wynika, że montowane instalacje nie kwalifikują się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem do ich montażu nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, na poparcie swojego stanowiska przytaczając argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ II instancji wskazał, że pozostają one bez wpływu na ocenę trafności podjętego rozstrzygnięcia i nie mogą stanowić podstawy do autoweryfikacji zaskarżonej decyzji.

W dniu [...] r. na rozprawie przed Wojewódzki Sądem Administracyjnym w P. B. P. wniosła o oddalenie skargi, wyjaśniając, że z całą pewnością w dacie złożenia przez nią wniosku o wznowienie postępowania, tj. w listopadzie 2008 r. cała inwestycja, obejmująca maszt z urządzeniami telefonii komórkowej była zrealizowana. Wedle oświadczeń uczestniczki postępowania sądowoadministracyjnego, o postępowaniu zakończonym wydaniem pozwolenia na budowę nic nie wiedziała. Wyjaśniając, B. P. wskazała, że najemcą jednego z lokali znajdujących się w budynku przy ul. G., należącym do współwłaściciela nieruchomości - p. B. jest osoba o nazwisku A.. B. P. nie jest jednak wiadomym, aby decyzję o pozwoleniu na budowę ów lokator przekazał jej siostrze A.. Uczestniczka postępowania sądowoadministracyjnego podkreśliła, że jej siostra A. P. była w błędzie, co do zamiarów inwestora, bowiem była przekonana, że podpisując oświadczenie wyrażające zgodę na instalację urządzeń na dachu budynku, podpisuje zgodę na instalację anteny telewizyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona.

Zaskarżona decyzja wydana została w trybie wznowienia postępowania. W podstawach wznowienia organy powołały się na art. 145 § 1 pkt 5 kpa stwierdzając, że ujawniono istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nie znane organowi który ją wydał.

Według stanowiska organów obu instancji zamierzenie inwestycyjne inwestora w istocie dotyczyło budowy, na budynku przy ul. G. w P. stacji bazowej telefonii komórkowej, a nie jedynie zamontowania masztu, co potwierdzają ujawnione w postępowaniu wznowieniowym nowe dowody (załącznik [...] instrukcji dotyczącej umowy najmu Nr [...], pismo inwestora z [...] r., analiza kwalifikacyjna do wykonania raportu o oddziaływaniu na środowisko).

Takie też okoliczności odpowiadały, w ocenie organów przesłance wznowieniowej z art. 145 §1 pkt 5 kpa.

Przedstawionego wyżej stanowiska organów nie można zaaprobować. Nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania o ile dotyczą przedmiotu sprawy oraz mają znaczenie prawne, a w konsekwencji wpływają na treść decyzji ostatecznej.

Przedmiot sprawy prowadzonej w trybie wznowienia postępowania musi być tożsamy z przedmiotem sprawy zakończonej decyzją dotychczasową (ostateczną). Inaczej rzecz ujmując, granice postępowania w sprawie wznowieniowej wyznacza zakres rozstrzygnięcia decyzją ostateczną sprawy administracyjnej.

Tymczasem, w rozpoznawanej sprawie ocenę zaistnienia omawianej przesłanki wznowieniowej organy obu instancji odniosły do innej przedmiotowo sprawy niż sprawa objęta rozstrzygnięciem zawartym w decyzji Prezydenta Miasta P. z [....]. W decyzji tej zatwierdzono bowiem projekt budowlany i udzielono inwestorowi M. D. - zgodnie z jej wnioskiem - pozwolenia na budowę dotyczącego zainstalowana na budynku przy ul. G. w P. masztu o określonych parametrach. W tej sytuacji przedmiotem postępowania wznowieniowego nie mogła być inna inwestycja niż wskazana w decyzji ostatecznej z [...] r., a mianowicie inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, nawet jeśli, w trakcie jej realizacji okazałoby się, że objęty pozwoleniem na budowę maszt, był jednym z elementów wzniesionej przez inwestora stacji bazowej telefonii komórkowej.

Powołane wyżej argumenty oznaczają, że wskazane przez organy nowe okoliczności faktyczne, względnie nowe dowody nie dotyczyły sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną z [...] r. w sprawie pozwolenia na budowę, a tym samym nie spełniały hipotezy art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Natomiast trzeba zauważyć, że zrealizowanie przez inwestora budowy nie objętej warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę może stanowić podstawę do podjęcia czynności przewidzianych Prawem budowlanym przez organy nadzoru budowlanego.

Już tylko na marginesie należy zauważyć, że jakkolwiek zatwierdzony powołaną wyżej decyzją projekt budowlany istotnie zawierał rozwiązania wyłącznie dotyczące instalacji na budynku masztu, to równocześnie, w oświadczeniu projektanta złożonym na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego zawarto stwierdzenie, że "dokumentacja techniczno-formalna budowy stacji "A"została sporządzona zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (str. 10 akt adm.). W tej sytuacji twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji, że z przyczyn od organu niezależnych nieznane mu były - w dacie wydania pozwolenia na budowę - faktyczne "zmiary" inwestycyjne skarżącej muszą budzić zastrzeżenia.

Przedstawiona wyżej ocena prawna dotycząca zaistnienia w rozpoznawanej sprawie przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 kpa nie narusza zasady związania Sądu i organu poglądem prawnym wyrażonym w wyroku z 18.XII.2009 r. sygn. akt II SA/Po 387/09 (art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) bowiem w wyroku tym Sąd nie wypowiedział się w tej kwestii, zamieszczając jedynie ogólne rozważania dotyczące instytucji wznowienia postępowania.

Podobnie, w cytowanym wyroku, Sąd nie oceniał powołanej przez B. P. przesłanki wznowieniowej przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa tj. niezawinionego braku udziału strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z [...] r. W końcowych motywach wyroku Sąd wskazał jednak na naruszenie również tego przepisu.

Zaskarżona decyzja nie zawiera jakiejkolwiek oceny stanowiska organu I instancji negującego zaistnienie w sprawie wskazanej wyżej przesłanki wznowieniowej. Należy przypomnieć, że organ I instancji przyjął, że w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...] r. współwłaścicielka budynku przy ul. G. w P. - B. P. działała przez pełnomocnika tj. siostrę A. P.. Organ I instancji wskazał, że decyzja udzielająca pozwolenia na budowę przesłana została na adres wskazanego wyżej pełnomocnika, a odebrał ją domownik, który zobowiązał się oddać pismo adresatowi (k. 67 akt adm.). Tymczasem z dowodu doręczenia decyzji z dnia [...] r. adresowanej do B. P. wynika, że odbiór przesyłki potwierdziła osoba o nazwisku A., ale doręczyciel na odwrocie tego dokumentu odnotował, że przesyłkę doręczono adresatowi. Omawiany dokument nie zawiera innych informacji. Z kolei na dowodzie doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania widnieje również podpis "A." ale z adnotacji doręczyciela wynika, że pismo doręczono sąsiadowi (por. k. 26 i 22 akt adm. organu I instancji).

W tej sytuacji cytowane wyżej ustalenia organu I instancji należy uznać za całkowicie dowolne. Nie może też budzić wątpliwości, że doręczenie decyzji z [...] r. naruszało postanowienia art. 43 kpa, który stanowi, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi, a o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.

Jakkolwiek istotnie B. P. udzieliła notarialnego pełnomocnictwa swojej siostrze A. P. (por. k. 55 akt adm.) zamieszkałej - wg dokumentu z k. 145 akt adm. - przy ul. G. w P. i na tę kwestię zwrócił uwagę Sąd w wyroku z dnia 18.XII.2009 r. sygn. akt II SA/Po 387/09, to jednak z akt administracyjnych zakończonych decyzją ostateczną z [...] r. - nie wynika, aby B. P. osobiście, lub przez wskazanego pełnomocnika uczestniczyła w postępowaniu zakończonym powołaną decyzją ostateczną. Dodać też trzeba, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę organ kierował korespondencję do strony tj. B. P., a nie jej pełnomocnika w osobie A. P.. Wreszcie wspomniane pełnomocnictwo nie zostało złożone do akt sprawy zakończonej decyzją o pozwoleniu na budowę, a ujawnione zostało dopiero w postępowaniu wznowieniowym.

Powyższe uwagi oznaczają, że organy obu instancji nienależycie wyjaśniły i rozważyły kwestię zaistnienia w sprawie przesłanki wznowieniowej przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, co Sąd - nie będąc związany granicami skargi - stwierdza z urzędu.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi należy podzielić częściowo te jej argumenty, które dotyczą uprawnień inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości, że inwestorem zamierzenia objętego pozwoleniem na budowę z dnia [...] r. była skarżąca M. D. (por. k. 25 akt). Budowa masztu na budynku stanowiącym współwłasność jest czynnością przekraczającą zwykły zarząd rzeczą wspólną (art. 199 kc). Wobec tego zgoda wszystkich współwłaścicieli na realizację tej inwestycji lub rozstrzygnięcie sądu zastępujące tę zgodę stanowiły niezbędny warunek pozwalający uznać, że inwestorowi przysługiwało prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a w konsekwencji, że została spełniona przesłanka z art. 32 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 3 ust. 11 Prawa budowlanego.

Oceniając powyższą kwestię organ odwoławczy oparł się na oświadczeniu z dnia [....] r. stanowiącym "załącznik nr [...] do instrukcji", podpisanym przez pełnomocnika B. P. - A. P. (k. 56 akt adm.). W oświadczeniu tym pełnomocnik B. P. wyraziła zgodę na wynajem przez M. D. części nieruchomości położonej przy ul. G. w P. dla spółki "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. w celu budowy, rozbudowy i eksploatacji urządzeń i instalacji telefonii komórkowej.

Obszerne rozważania organu odwoławczego dotyczące powyższego oświadczenia zdają się wskazywać, iż organ przyjął, że inwestorem zamierzenia w postaci instalacji masztu na budynku stanowiącym współwłasność była - powołana w oświadczeniu - spółka [...]. Wskazuje na to dokonana przez organ ocena ważności umowy najmu zawartej przez M. D. ze wspomnianą wyżej Spółką oraz stwierdzenie organu, że inwestor wywodzi swoje uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z owej umowy najmu.

Tymczasem ocenie winno podlegać zagadnienie, czy inwestor - M. D. dysponowała zgodą pozostałych współwłaścicieli budynku na realizację zamierzenia w postaci instalacji na budynku masztu, a zatem, czy treść powołanego oświadczenia dawała podstawę do wyprowadzenia pozytywnego dla inwestora wniosku.

Opisane wyżej uchybienia oznaczają, że zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5, art. 7, 77 i 107 § 3 kpa w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając ponownie sprawę organ orzekający w pierwszej kolejności rozważy, czy w sprawie zaistniała przesłanka wznowieniowa wskazana w podaniu B. P. o wznowienie postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Ewentualne wystąpienie tej przesłanki pozwoli organowi na przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego dotyczącego istoty sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną przy uwzględnieniu wskazań zawartych w wyroku Sądu. Organ winien mieć przy tym na uwadze, że w postępowaniu wznowieniowym dopuszczalne jest wyłącznie rozstrzygnięcie tożsamej pod względem przedmiotowym sprawy rozstrzygniętej decyzją dotychczasową.

Powinnością organu będzie także ustalenie, kiedy pozwolenie na budowę obejmujące instalację masztu zostało zrealizowane. Według twierdzeń B. P. przedstawionych na rozprawie sądowej przedmiotowy maszt wzniesiono w listopadzie 2008 r. Organ winien mieć na uwadze, że zrealizowanie inwestycji objętej decyzją w sprawie pozwolenia na budowę z dnia [...] r. oznacza, że w wypadku zaistnienia warunków do uchylenia tej decyzji (art. 151 § 1 pkt 2 kpa) i przy równoczesnym braku negatywnych przesłanek wskazanych w art. 146 kpa organ nie będzie już mógł wydać decyzji o pozwoleniu na budowę. Wynika to z postanowień art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego. W takim przypadku, organ wydając decyzję w oparcoi o art. 151 § 1 pkt 2 kpa uchylającą decyzję dotychczasową winien wydać nową - o umorzeniu postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę (por. też wyrok WSA w Gliwicach II SA/Gl 971/090

Rozstrzygając ponownie sprawę organ uwzględni ocenę prawną i wskazania zawarte w niniejszym wyroku Sądu.

Z przyczyn wyżej podanych, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135, art. 151 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.

/-/ J.Zieliński /-/ J.Szaniecka /-/ B.Drzazga

MK