Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 984/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Stwierdzono bezskuteczność czynności
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 955
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji  - t.j.
article: art. 4 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 4,
journal: Dz.U. 2006 nr 208 poz 1537
law: Ustawa z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepodjętych depozytów

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi W. B. na czynność Komendanta Policji z dnia [...] września 2021 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za przechowywanie broni w depozycie 1. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności, 2. zasądza od Komendanta Policji na rzecz W. B. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Komenda Policji pismem z [...] września 2021 r. , nr [...] poinformowała W. B. (dalej również jako Skarżąca), że z dniem [...] września 2021 r. egzemplarz broni palnej stanowiący uprzednio własność zmarłej S. S. został, zgodnie z oświadczeniem z dnia [...] września 2021 r. , przekazany do zniszczenia.

Jednocześnie organ poinformował, że za deponowanie broni w depozycie organu Policji, pobierana jest oplata, która - zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie (Dz. U. Nr 152 poz. 1609) - wynosi 1 % opłaty za wydanie pozwolenia na broń osobie fizycznej za każdą dobę przechowywania broni od każdego egzemplarza broni (w chwili obecnej opłata ta wynosi [...] zł).

Organ wskazał, że dokonano ostatecznego naliczenia opłaty za okres od [...] lipca 2016 r. do [...] września 2021 r. i opłata ta wynosi [...] zł. Opłata ta została umniejszona o opłatę za okres obowiązywania ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 poz. 374 za zm.).

W związku z powyższym organ wezwał Skarżącą do uiszczenia powyższej opłaty na wskazane konto w terminie 7 dni od dnia skutecznego doręczenia niniejszego pisma.

Pismem z dnia [...] listopada 2021 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2021 r. w przedmiocie wyliczenia i nałożenia kosztów za zdeponowanie broni zarzucając jej naruszenie :

- art. 7 k.p.a, poprzez niewyjaśnienie wszelkich okoliczności związanych ze złożeniem broni do depozytu;

- art. 9 k.p.a., poprzez brak należytego informowania i czuwania nad tym, aby uczestnicy postępowania nie ponieśli szkody z powodu nieznajomości prawa i braku wiedzy o obowiązku opłaty za depozyt;

- art. 15 k.p.a. w zw. z art. 1 Konstytucji RP w zakresie prawa do rzetelnej i sprawiedliwej procedury, ze względu na urzeczywistnienie w treści zasady państwa prawnego, poprzez brak udzielenia informacji o charakterze czynności nałożenia opłaty i możliwości jej zaskarżenia;

- pat. 11 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie poprzez niewłaściwe obliczenie opłaty depozytowej,

- art. 4 oraz art. 6 Ustawy z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepodjętych depozytów poprzez błędne ustalenie daty likwidacji depozytu i naliczenie opłaty za okres po przejściu depozytu na rzecz Skarbu Państwa.

Wskazując na powyższe Skarżącą wniosła o stwierdzenie bezskuteczności czynności Komendanta Policji, zasądzenie kosztów postępowania oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, iż opłata została naliczona od dnia kiedy zostałem zmuszona do złożenia do policyjnego depozytu dubeltówki, która już wcześniej została pozbawiona cech użytkowych zgodnie z wtedy obowiązującymi przepisami. Wcześniej przez prawie dwadzieścia lat pamiątkowa dubeltówka przechowywana była w warunkach domowych i nie stwarzała zagrożenia aby ją deponować w płatnym depozycie. Skarżąca podniosła, iż do momentu wymuszonego przez Komendanta Policji postępowania spadkowego po jej mamie nie mogła być pewna jakie Sąd w tej sprawie wyda orzeczenie i nie chciała podejmować decyzji w sprawie pamiątki po Zygfrydzie Siminiaku.

Ponadto Skarżąca podniosła, iż z pisma z dnia [...] kwietnia 2019 oraz z dnia [...] marca 2020 r. wynikało wprost, że depozyt ulegnie likwidacji w dniu [...] grudnia 2020 r. Z przepisu art. 4 ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów wynika, że likwidacja depozytu z mocy prawa następuje w razie niepodjęcia depozytu przez uprawnionego, mimo upływu terminu do odbioru depozytu. Do dokonania likwidacji, a więc przejścia własności depozytu na rzecz Skarbu Państwa dochodzi więc z mocy prawa, z upływem terminów wskazanych w ustawie, a nie na mocy czynności dokonanej przez jakikolwiek organ administracji.

Skarżąca zwróciła uwagę, iż w związku z tym miałam prawo uznać, że z dniem [...] grudnia 2020 r. nastąpi likwidacja zdeponowanej broni, a także, że od tego dnia nie będzie już naliczana żadna opłata. Tym samym wszelkie dalsze pisma Komendanta, jakie otrzymałam po [...] grudnia 2020 r. są zupełnie bezpodstawne. Należy więc wskazać, że również z tego powodu oplata za okres od dnia [...] grudnia 2020 r. do dnia [...] września 2021 została naliczona w sposób bezpodstawny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że zarzut z pkt 1 jest bezpodstawny. Skarżąca deponując broń, podpisała bowiem druk oświadczenia w tej sprawie, w którym zaznaczyła, że broń ma być zdeponowana na czas nieokreślony, a po upływie jednego roku od dnia przyjęcia broni do depozytu WPA zobowiązuje się do pokrycia wszystkich kosztów związanych z deponowaniem broni (k. 109 akt). Druk oświadczenia zawiera także pouczenie o treści art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (T.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 955), stanowiącym, iż: koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi osoba deponująca, która weszła w jej posiadanie po osobie zmarłej. Odnośnie powyższego przepisu, Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z dnia [...] marca 2011 r. (sygn. akt II OSK [...]) stwierdził, że: W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z wykładni literalnej tego przepisu wynika, że "osoba deponująca" to osoba, która weszła w posiadanie broni i amunicji, a więc przede wszystkim faktycznie nią władała jak właściciel oraz dokonała czynności faktycznej złożenia broni i amunicji do depozytu. To z chwilą złożenia broni i amunicji do depozytu nawiązuje się bowiem stosunek prawny przechowania pomiędzy osobą deponującą a organem przyjmującym je do depozytu.

Zarzut z pkt 2 jest nieprawdziwy. Skarżąca była informowana o przechowywaniu broni, co jednoznacznie wynika z akt sprawy (k. 113, 116, 121, 125, 128, 132, 136, 148, 154-155 akt).

Organ podniósł, iż nie można też się zgodzić z zarzutem z pkt 3, gdyż art. 15 k.p.a. nie znajduje tu zastosowania. Zgodnie z linią orzeczniczą sądów administracyjnych w niniejszej sprawie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie zaś odwołanie w drodze postępowania administracyjnego. Ponadto wbrew temu co twierdzi Skarżąca, została ona poinformowana o tym, że jeżeli dłużnik wezwany do zapłaty całkowitych kosztów z tytułu zdeponowania broni i amunicji kwestionowałby tę czynność, może on - zgodnie z art. 53 § 2 PPSA - skorzystać z prawa złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. [...] za pośrednictwem Komendanta Policji ul. [...] (k. 154-155 oraz 159-160 akt).

Odnośnie zarzutu z pkt 4, organ wskazał, że w pismach z dnia [...] lipca 2021 r. i [...] września 2021 r. organ wskazał podstawę prawną (Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2004 r. w prawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki płatności za ich przechowywanie w depozycie - Dz. U. Nr 152 poz.1609), jak i sposób naliczania opłaty za deponowanie broni w depozycie Policji (1% opłaty za wydanie pozwolenia na broń osobie fizycznej za każdą dobę przechowywania broni od każdego egzemplarza broni - [...] zł). Kwota, która została przedstawiona Skarżącej do zapłaty została naliczona prawidłowo.

Zdaniem organu w zakresie zarzutu z pkt 5, ustalenie daty likwidacji depozytu i naliczenie opłaty za okres po przejściu depozytu na rzecz Skarbu Państwa, zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej czynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.). W myśl cytowanego art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożył organ, natomiast strona skarżąca terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o tym fakcie nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.

Przechodząc do rozpoznania niniejszej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, iż Na podstawie powołanego art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrolą sądu administracyjnego objęte zostały te prawne formy działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia. Działania te podejmowane są w sprawach indywidualnych w tym znaczeniu, że ich przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Muszą przy tym dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Oznacza to, że musi istnieć związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która go dotyczy. Z tego też względu przez "czynność", o jakiej mowa w komentowanym przepisie należy rozumieć czynność materialno-techniczną z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Dodać też trzeba, że kwestię zaskarżania omawianej czynności do sądu administracyjnego reguluje art. 53 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.

W przedmiotowej sprawie nie budziło wątpliwości, że zaskarżone pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji należy zakwalifikować jako czynność, o której mowa w tym przepisie. Obowiązek poniesienia kosztów związanych z deponowaniem broni i amunicji ma bez wątpienia charakter publicznoprawny. Powstanie tego obowiązku jest konsekwencją obowiązku złożenia broni do depozytu Policji przez osoby, które nie mają wymaganych prawem uprawnień do posiadania broni lub utraciły te uprawnienia. Wskazane organy państwa ze względów bezpieczeństwa są obowiązane zabezpieczyć i przechowywać złożoną do depozytu broń i amunicję, aby nie pozostawała w rękach osób nieuprawnionych do jej posiadania. W związku z tym pomiędzy organem przyjmującym broń do depozytu a osobą deponującą nawiązuje się stosunek administracyjnoprawny, którego treść (uprawnienia i obowiązki) jest ściśle regulowana przepisami prawa.

Wobec powyższego skargę na czynność materialno-techniczną naliczenia i wezwania do uiszczenia opłaty za przechowywanie broni i amunicji w depozycie należało w niniejszej sprawie uznać za dopuszczalną i podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej.

Przechodząc do oceny zaskarżonej czynności wskazać należy, że w rozstrzyganej sprawie obowiązek uiszczenia opłaty za zdeponowanie broni wynikał z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r. poz. 955) – dalej "u.b.a" w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej czynności, zaś jej wysokość określona została w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie (Dz. U. z 2004 r. Nr 152, poz. 1609) – dalej: "rozporządzenie MSWiA".

Zgodnie z art. 23 ust. 1 u.b.a. koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi:

1) P. lub Żandarmeria Wojskowa - w przypadku przejęcia jej do depozytu, w trybie określonym w art. 19 ust. 1, 1a oraz ust. 3 lub art. 36 ust. 3, oraz przekazania do depozytu przez znalazcę;

2) osoba, która utraciła prawo do jej posiadania, deponująca ją w trybie określonym w art. 22 ust. 3;

3) osoba deponująca, która weszła w jej posiadanie po osobie zmarłej;

4) osoba deponująca ją w trybie, o którym mowa w art. 41 ust. 2, art. 42 ust. 5, art. 43 ust. 5 oraz w art. 54.

Stosownie do art. 23 ust. 2 u.b.a. osoba składająca broń do depozytu może:

1) wyrazić zgodę na jej zniszczenie - do protokołu przyjęcia broni oraz amunicji;

2) złożyć pisemny wniosek o zniszczenie broni oraz amunicji;

3) złożyć pisemne oświadczenie woli o przeniesieniu własności broni oraz amunicji na rzecz Skarbu Państwa.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, opłaty związane z deponowaniem broni i amunicji są pobierane po upływie roku od dnia ich złożenia do depozytu (art. 23 ust. 3 u.b.a.).

Ja wynika z powyższych przepisów ustawa ściśle określa krąg podmiotów, które mogą być obciążone kosztami związanymi z deponowaniem broni i amunicji (są to osoby deponujące, czyli osoby które faktycznie złożyły broń i amunicję do depozytu), jak również moment powstania obowiązku ponoszenia tych kosztów. Stawkę opłaty za przechowywanie broni w depozycie określa obecnie rozporządzenie MSWiA i wynosi ona 1 % opłaty za wydanie pozwolenia na broń osobie fizycznej za każdą dobę przechowywania (§ 11 ust. 1).

Wobec powyższego obliczenie tej opłaty przez organ jest więc czynnością dotyczącą obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Rola organu w ustaleniu wysokości takiej opłaty sprowadza się do ustalenia liczby dni, przez które broń była przechowywana w depozycie i pomnożeniu jej przez stawkę dzienną opłaty. Organ dokonuje więc czynności czysto technicznej (rachunkowej), która jednak powoduje ustalenie zakresu obowiązku poniesienia kosztów przechowywania broni w depozycie przez podmioty wskazane w art. 23 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a.

Odnosząc się do strony podmiotowej niniejszej sprawy tj. czy Skarżąca jest podmiotem obowiązanym do wnoszenia opłaty wskazać należy, iż w świetle art. 23 ust. 1 pkt 3 ust. 1 tej regulacji, obowiązek ten obejmuje osoby deponujące broń, które weszły w jej posiadanie po osobie zmarłej.

Z wykładni literalnej art. 23 ust. 1 pkt 3 u.b.a. wynika, że "osoba deponująca" to osoba, która weszła w posiadanie broni i amunicji, a więc przede wszystkim włada nią jak właściciel oraz dokonała czynności faktycznej złożenia broni i amunicji do depozytu. Z chwilą złożenia broni i amunicji do depozytu nawiązuje się bowiem stosunek prawny przechowania pomiędzy osobą deponującą a organem przyjmującym je do depozytu. Treść tego stosunku administracyjnoprawnego została uregulowana w art. 23 u.b.a.

Jak trafnie wskazał NSA w wyroku z dnia [...] marca 2011r., sygn. akt II OSK [...] (publ. CBOSA) przepis art. 23 ust. 1 pkt 3 u.b.a. nakłada obowiązek poniesienia kosztów związanych z deponowaniem broni i amunicji na osobę deponującą, która weszła w jej posiadanie po osobie zmarłej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z wykładni literalnej tego przepisu wynika, że "osoba deponująca" to osoba, która weszła w posiadanie broni i amunicji, a więc przede wszystkim faktycznie nią władała jak właściciel oraz dokonała czynności faktycznej złożenia broni i amunicji do depozytu. To z chwilą złożenia broni i amunicji do depozytu nawiązuje się bowiem stosunek prawny przechowania pomiędzy osobą deponującą a organem przyjmującym je do depozytu.

Z wykładni celowościowej art. 23 ust. 1 pkt 3 u.b.a. wynika ponadto, że koszty przechowywania broni w depozycie powinna ponieść osoba, która faktycznie składając broń do depozytu, ma świadomość skutków prawnych, jakie mogą wiązać się z tą czynnością m.in. obowiązku poniesienia opłat za przechowywanie broni.

Powyższy pogląd został podzielony przez NSA także w wyroku z dnia [...] kwietnia 2013r. o sygn. akt II OSK [...], publ. CBOSA). W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał ponadto, iż jeżeli broń nie jest złożona w depozycie, ale w związku z śmiercią właściciela broni osoba, która weszła w jej posiadanie po osobie zmarłej (np. spadkobierca) składa broń do depozytu, to zastosowanie będzie miał art. 23 ust.1 pkt 3 u.b.a.. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z wykładni literalnej tego przepisu wynika, że "osoba deponująca" to osoba, która weszła w posiadanie broni i amunicji, a więc włada nią jak właściciel oraz dokonała czynności faktycznej złożenia broni i amunicji do depozytu.

Podzielając powyższe wywody Sąd orzekający stanął na stanowisku, że w kontrolowanej sprawie zobligowana do poniesienia kosztów depozytu jest Skarżąca. Niespornym w rozpoznawanej sprawie jest, iż osobą deponującą broń po śmierci jej dotychczasowego właściciela była skarżąca, która na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 3 u.b.a. zobowiązana jest do ponoszenia kosztów związanych z jej deponowaniem.

Następnie odnieść należy się do samej prawidłowości naliczenia opłaty w niniejszej sprawie, a więc daty początkowej i końcowej naliczenia opłaty.

Wobec powyższego wskazać należy, iż początkową datę od jakiej należy naliczać opłatę wprost określa przepis prawa. W myśl art. 23 ust. 3 u.b.a. w przypadku, o którym mowa w ust. 2, opłaty związane z deponowaniem broni i amunicji są pobierane po upływie roku od dnia ich złożenia do depozytu.

W niniejszej sprawie jak wynika z akt sprawy (k. 108 akt administracyjnych) Skarżąca broń do depozytu złożyła w dniu [...] czerwca 2014 r.

W świetle powyższych okoliczności nie budzi wątpliwości, iż organ prawidłowo ustalił datę początkową naliczenia opłaty za przechowywanie broni w niniejszej sprawie tj. [...] czerwca 2015 r.

W tym miejscu wskazać należy, iż w zaskarżonym do Sądu piśmie organ wskazał, że opłata jest naliczana od [...] lipca 2016 r., choć z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż opłata ta naliczana jest za okres wcześniejszy (zob. tabela naliczenia opłat, pisma organu sprzed [...] lipca 2016 r. ). Z tych też względów Sąd potraktował powyższy błąd jako omyłkę nie mająca wpływu na ustalenie daty początkowej od której faktycznie naliczono opłatę.

W niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, iż składając broń do depozytu Skarżąca podpisała oświadczenie, że została pouczona, iż za zdeponowanie broni pobierana jest opłata i naliczana będzie od dnia [...] czerwca 2015 r., a więc po upływie roku od dnia złożenia broni do depozytu.

Ponadto w niniejszej sprawie należy mieć na względzie, iż zgodnie z art. 23 ust. 2 u.b.a. osoba składająca do depozytu broń, amunicję, z wyjątkiem znalazcy tej broni lub amunicji, w zakresie tej broni może:

1) wyrazić zgodę na jej zniszczenie - do protokołu przyjęcia broni oraz amunicji;

2) złożyć pisemny wniosek o zniszczenie broni oraz amunicji;

3) złożyć pisemne oświadczenie woli o przeniesieniu własności broni oraz amunicji na rzecz Skarbu Państwa.

W niniejszej sprawie Skarżąca została pouczona o treści powyższego przepisu w dniu składania broni do depozytu, a pomimo tego złożyła oświadczenie, iż przekazuje broń do depozytu na czas nieokreślony oraz zobowiązując się do pokrycia kosztów związanych z deponowaniem broni.

Ponadto Skarżąca wielokrotnie była informowana o prawie wyrażenia zgody na dobrowolne i nieodpłatne przekazanie broni celem jej zniszczenia (zob. pismo z dnia [...] czerwca 2014 r., k. 113 akt administracyjnych, pismo z [...] marca 2015 r. k. 116 akt administracyjnych).

Jednocześnie organ wysyłając do Skarżącej pisma informował ją, iż od dnia [...] czerwca 2015 r. naliczana będzie opłata za przechowywanie broni, a w pismach po tej dacie informując o jej wysokości.

Z powyższych względów nie znajduje uzasadnienia zarzut braku informowania Skarżącej o obowiązku ponoszenia opłaty za depozyt.

Odnosząc się natomiast do daty końcowej naliczania opłaty za przechowywanie brani Sądu uznał, iż organ uczynił to z naruszeniem przepisów.

W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia [...] października 2006r. o likwidacji niepodjętych depozytów (Dz.U. z 2006r. Nr 208 poz. 1537 ze zmianami) likwidacja niepodjętego depozytu z mocy prawa następuje w razie niepodjęcia depozytu przez uprawnionego, mimo upływu terminu do odbioru depozytu (art. 4 ust. 1), a termin ten wynosi 3 lata od dnia doręczenia wezwania do odbioru uprawnionemu lub wezwania, o którym mowa w art. 6 ust. 5 (art. 4 ust. 2).

Natomiast w myśl art. 6 ust. 4 ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów w przypadku gdy uprawniony nie jest znany albo nie jest możliwe ustalenie jego miejsca zamieszkania albo siedziby na podstawie ewidencji, rejestrów lub zbiorów danych, wezwanie do odbioru może nastąpić po upływie 3 lat od dnia złożenia przedmiotu do depozytu. W przypadku braku możliwości doręczenia wezwania do odbioru depozytu lub nieustalenia uprawnionego, przechowujący depozyt jest obowiązany dokonać wezwania poprzez jego wywieszenie na tablicy informacyjnej w swojej siedzibie na okres 6 miesięcy. Jeżeli szacunkowa wartość depozytu przekracza kwotę [...]zł, przechowujący depozyt zamieszcza również ogłoszenie w dzienniku poczytnym w danej miejscowości lub w Biuletynie Informacji Publicznej (art. 6 ust. 5 ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów).

W niniejszej sprawie organ mając na uwadze powyższe regulacje każdorazowo informował Skarżącą o fakcie, iż nie dostarczenie do dnia [...] czerwca 2017 r. dokumentu potwierdzającego nabycie spadku skutkować będzie wdrożeniem procedury związanej z likwidacją niepojętego depozytu.

Skarżąca pomimo stosownych pouczeń w żaden sposób nie reagowała na powyższe, co w rezultacie skutkowała stosownie do cytowanego wyżej art. 6 ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów ogłoszeniem w sprawie broni palnej wzywającej do zbycia lub zadysponowania jednostką broni palnej pozostającej w depozycie. Jednocześnie w ogłoszeniu tym zamieszczono informację o treści art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów i fakcie, iż jednostka broni palnej z dniem [...] grudnia 2020 r. przejdzie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa.

Tym samym organ skutecznie, zgodnie z przepisami, wdrożył procedurę likwidacji broni pozostającej w depozycie w wyniku której z dniem [...] grudnia 2020 r. prawo własności broni z mocy prawa przeszło na Skarb Państwa. Tym samym w niniejszej sprawie nie było podstaw do obciążania Skarżącej opłatą od dnia przejścia na własność Skarbu Państwa przedmiotowej broni palnej.

W tym miejscu wskazać należy, iż organ wysyłając do Skarżącej pisma informujące wysokość opłaty wskazywał, że opłata z tytułu deponowania broni zostanie naliczana do dnia poprzedzającego przejście tej broni na rzecz Skarbu Państwa co nastąpi [...] grudnia 2020 r. (zob. pismo z dnia [...] kwietnia 2017 r. – k. 132, pismo z dnia [...] kwietnia 2019 r. – k. 136, pismo z [...] marca 2020 r. – k. 148).

Tym samym wobec wdrożenia procedury określonej w art. 6 ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów, wystosowanie w dniu [...] lipca 2021 r., a więc po przejściu przedmiotowej broni na rzecz Skarbu Państwa, kolejnego wezwania do zbycia lub zadysponowania jednostką broni palnej uznać należało za niezasadne.

Powyższej okoliczności nie zmienia fakt, iż w dniu [...] lipca 2021 r. (k. 152 akt administracyjnych) do organu wpłynęło postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku. Należy pamiętać, iż skoro organ już raz wezwał do zbycia lub zadysponowania jednostką broni palnej pozostającej w depozycie, co miało miejsce [...] grudnia 2017 r., to tym samym broń ta z mocy prawa po upływie 3 lat przeszła na własność Skarbu Państwa.

Faktu przejścia z mocy prawa broni palnej na własność Skarbu Państwa nie zmienia późniejsze uzyskanie postanowienia o stwierdzenia nabycia spadku (6 lipca 2021 r. – wpływ postanowienia do organu), czy też złożenie wniosku przez spadkobiercę o zniszczenie broni (24 września 2021 r. – data wpływu do organu oświadczenia).

Tym samym w ocenie Sądu opłata za przechowywanie broni palnej powinna zostać naliczona od dnia [...] czerwca 2015 r. do dnia [...] grudnia 2020 r., a nie do dnia [...] września 2021 r. Powyższe oznacza, iż ustalając ponownie opłatę organ, mając na uwadze powyższe wywody, powinien ustalić ją do dnia poprzedzającego przejście broni na własność Skarbu Państwa, co miało miejsce [...] grudnia 2020 r.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności (pkt. 1 wyroku).

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając w punkcie 2 wyroku od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania, na które składa się uiszczony wpis od skargi w wysokości [...] zł.