Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1359/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6374 Uprawnienia doradców w zakresie publicznego obrotu papierami wartościowymi
Hasła tematyczne: Publiczny obrót papierami wartościowymi
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone wyroki i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art, 8, art. 77 § 1,a rt, 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 130 ust. 1 pkt 1, art. 154 ust. 1, art. 156 ust. 1 pkt 1 lit. a/ i lit. d/
journal: Dz.U. 2010 nr 211 poz 1384
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędziowie NSA Anna Robotowska (spr.) Marzena Zielińska Protokolant Monika Tutak-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Komisji Nadzoru Finansowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1508/12 w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy doradców inwestycyjnych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od M. D. na rzecz Komisji Nadzoru Finansowego kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 29 listopada 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1508/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2012 r. w przedmiocie skreślenia z listy doradców inwestycyjnych, w punkcie 1) uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję KNF z dnia [...] września 2010 r., w punkcie 2) stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu, w punkcie 3) orzekł o kosztach postępowania.

I.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2009 r. Komisja Nadzoru Finansowego, działając na podstawie art. 61 § 1 k.p.a. i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. Nr 157, poz. 1119 ze zm. – dalej także: "ustawa o nadzorze"), wszczęła z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na skarżącego M. D. sankcji określonej w art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. Nr 183, poz. 1538 ze zm. – dalej także: "ustawa o obrocie"), w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 4 września 2008 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 165, poz. 1316 - dalej: "ustawa zmieniająca"), za naruszenie przepisów prawa lub regulaminów i innych przepisów wewnętrznych w związku z wykonaniem zawodu w okresie zatrudnienia w M. TFI S.A.

W wyniku rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego Komisja Nadzoru Finansowego wydała w dniu [...] września 2010 r. decyzję nr [...] o skreśleniu skarżącego M. D. z listy doradców inwestycyjnych, na skutek naruszenia przez niego art. 156 ust. 1 pkt 1 lit. c/ ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, w związku z wykonywaniem zawodu w okresie zatrudnienia w M..

W uzasadnieniu decyzji Komisja stwierdziła, iż w dniu 6 sierpnia 2008 r. doszło do wykorzystania przez skarżącego M. D. informacji poufnej dotyczącej wyników finansowych spółki P. (dalej: "P.') za drugi kwartał 2008 r., uzyskanej od M. Ł. (pracownika D..) w rozmowie telefonicznej dnia 6 sierpnia 2008 r. o godz. 11:22.

W ocenie Komisji, sprzedaż akcji P.. w dniu 6 sierpnia 2008 r. przez M. D. po uzyskaniu przez niego informacji poufnej od M. Ł., stanowiła wykorzystanie informacji poufnej. W tej sytuacji, zdaniem KNF, zachowanie skarżącego stanowiło naruszenie art. 156 ust. 1 pkt 1 lit. d) ustawy o obrocie instrumentami finansowymi w brzmieniu obowiązującym w dniu 6 sierpnia 2008 r., zgodnie z którym, każdy kto posiada informację poufną w związku z pełnieniem funkcji w organach spółki, posiadaniem w spółce akcji lub udziałów lub w związku z dostępem do informacji poufnej z racji zatrudnienia, wykonywania zawodu, a także stosunku zlecenia lub innego stosunku prawnego o podobnym charakterze, a w szczególności maklerzy lub doradcy - nie może wykorzystywać takiej informacji.

W dniu 12 października 2010 r. do Komisji wpłynęły wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy złożone zarówno przez skarżącego (wniosek z dnia 12 października 2010 r.), jak i przez Związek Maklerów i Doradców (wniosek z dnia 11 października 2010 r.).

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Komisja Nadzoru Finansowego, decyzją z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] - utrzymała w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia 1 września 2010 r. o skreśleniu skarżącego M. D. z listy doradców inwestycyjnych, na skutek naruszenia art. 156 ust. 1 pkt 1 lit. d/ ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, w związku z wykonywaniem zawodu doradcy inwestycyjnego w okresie zatrudnienia w Millennium T.

W uzasadnieniu decyzji Komisja stwierdziła, że na podstawie zeznań K. P. - pracownika Działu Relacji Inwestorskich [...]., wydruków z jego poczty elektronicznej oraz wyjaśnień [...]. organ nadzoru ustalił, iż w dniu 4 sierpnia 2008 r. o godz. 16:01 K. P. uzyskał pocztą elektroniczną od A. D. - Kierownika Działu Konsolidacji i Sprawozdawczości w Departamencie Rachunkowości [...] aktualne dane finansowe [...] za drugi kwartał 2008 r., w tym dane obejmujące zysk netto spółki. Na podstawie złożonych w postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym przez Komisję wyjaśnień K. K. - analityka Domu Inwestycyjnego [...] Banku S.A., jego zeznań złożonych w przedmiotowym postępowaniu oraz w toku postępowań administracyjnych sygn.: [...], a także bilingu połączeń telefonicznych K. K., organ ustalił, że w dniu 6 sierpnia 2008 r. K. P. przekazał K. K. telefonicznie o godz. 9:26, informację dotyczącą wyników [...] za drugi kwartał 2008 r. Była to informacja, iż wynik finansowy [...] nie musi być lepszy, lecz może być gorszy od prognozowanych i że spółka niekoniecznie może być niedoszacowana. Na podstawie zawartości skrzynki elektronicznej K. P. organ ustalił także, iż otrzymał on od K. K. w chwili rozmowy z nim, tj. dnia 6 sierpnia 2008 r. o godz. 9:26, prognozę K. K. przewidującą zysk spółki w drugim kwartale 2008 r. na poziomie 400 mln zł. Komisja uznała, że zeznania K. K., który wskazał na uzyskanie informacji od K. P. w rozmowie telefonicznej o godz. 9:26 dnia 6 sierpnia 2008 r., są wiarygodne i spójne z zeznaniami innych świadków oraz strony, jak również z innymi dowodami zgromadzonymi w toku postępowania (nagrania rozmów telefonicznych).

Zdaniem organu nadzoru, z zeznań M. Ł.- Zastępcy Dyrektora Departamentu Sprzedaży Instytucjonalnej Domu Inwestycyjnego [...] Banku S.A., T. D. - maklera papierów wartościowych w Departamencie Sprzedaży Instytucjonalnej Domu Inwestycyjnego [...] Banku SA. oraz zeznań K. K. złożonych w przedmiotowym postępowaniu oraz w toku postępowań administracyjnych sygn.: [...] - wynika, że dnia 6 sierpnia 2008 r. K. K. przekazał pracownikom Departamentu Sprzedaży Instytucjonalnej [...] Banku S.A., w tym M. Ł., że kontaktował się z Departamentem Relacji Inwestorskich [...] i rozmawiał na temat prognoz i wyników spółki w drugim kwartale 2008 r. oraz że wynik ten będzie niższy od prognoz rynkowych. Zdaniem organu, ww. spotkanie miało miejsce przed pierwszą z rozmów telefonicznych pomiędzy M. Ł. a M. D. i było źródłem informacji przekazanych następnie stronie skarżącej przez M. Ł. w rozmowie z godz. 11:22.

Komisja Nadzoru Finansowego stwierdziła, że na podstawie nagrania rozmowy telefonicznej pomiędzy skarżącym M. D. a M. Ł., zestawienia zleceń złożonych przez [...]. na akcjach P.. oraz zeznań M. Ł. i wyjaśnień strony skarżącej - ustaliła, że dnia 6 sierpnia 2008 r. o godz. 11:22 do skarżącego M. D. zatelefonowała M. Ł., która przekazała mu informację, że zysk netto P. za drugi kwartał 2008 r. może być niższy od konsensusu rynkowego oraz od prognozy K. K. przewidującej go na poziomie 400 mln zł, oraz że informacja ta została uzyskana od spółki P. przez K. K. przy okazji rozmowy w innej sprawie. Komisja ustaliła także, że niezwłocznie po uzyskaniu ww. informacji, w toku tej rozmowy telefonicznej, M. D. złożył pierwszą tego dnia dyspozycję sprzedaży 300.000 sztuk akcji P. z limitem ceny 3,78 zł za akcję, za pośrednictwem M. Ł.

Komisja Nadzoru Finansowego uznała, że przeprowadzone dowody potwierdzają, iż informacja uzyskana przez K. K. od K. P. i przekazana następnie przez K. K. M. Ł., a przez nią skarżącemu M. D., była informacją poufną dotyczącą wyniku finansowego spółki P. i została ona wykorzystana przez skarżącego w dniu 6 sierpnia 2008 r. poprzez dokonanie sprzedaży akcji spółki P.

Zdaniem organu, skarżący, składając w dniu 6 sierpnia 2008 r. dyspozycje sprzedaży akcji P. - naruszył art. 156 ust. 1 pkt 1 lit. d/ ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, co dało Komisji możliwość skorzystania ze środków nadzorczych przewidzianych w art. 130 ust. 1 cyt. ustawy.

W ocenie KNF, sankcja w postaci skreślenia skarżącego M. D. z listy doradców inwestycyjnych, została wymierzona prawidłowo w decyzji z dnia [...] września 2010 r., a więc zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, w brzmieniu obowiązującym w dniu 6 sierpnia 2008 r.

Komisja uznała, że skarżący, jako doradca inwestycyjny, powinien przestrzegać przepisów prawa, szczególnie w zakresie ochrony informacji poufnych. Zdaniem KNF, wbrew temu obowiązkowi skarżący w dniu 6 sierpnia 2008 r. wykorzystał uzyskaną od M. Ł. informację poufną przy podjęciu decyzji o sprzedaży akcji P. czym naruszył podstawową zasadę funkcjonowania rynku kapitałowego - zasadę równego dostępu do informacji, naruszając tym samym przepis art. 156 ust. 1 pkt 1 lit. d/ ustawy o obrocie instrumentami finansowymi.

Pismem z dnia 2 lipca 2012 r. skarżący M. D., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję KNF z dnia [...] maja 2012 r.

W uzasadnieniu skargi M. D., powołując się na treść przepisu art. 154 ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi - stwierdził, że przekazana informacja spełnia kryterium uznania jej za informację poufną, w rozumieniu art. 154 ust. 1 cyt. ustawy, gdy przedmiotowa informacja jest jednoznaczna i precyzyjna. Zdaniem skarżącego, przekazu Pana P. nie można odczytywać, jako jednoznacznego wskazania, że zysk kwartalny spółki P. będzie niższy od zakładanego. Skarżący uznał, że przekaz sformułowany przez M. Ł. (a w szczególności wypowiedziane przez nią słowa: "(...) może się okazać, że nasza prognoza 400 mln (...)", "(...) mieliśmy jedną z niższych prognoz (...)", "(...) może być ten zysk netto jednak poniżej 400 mln (...)"), w ogóle nie zawierał elementów umożliwiających wyznaczenie lub wyinterpretowanie wysokości zysku netto P. za II kwartał 2008 r. Zdaniem skarżącego, przedmiotowe stwierdzenie było pozbawione kategorycznego, stanowczego wydźwięku, który oznaczałby, że zysk netto P. osiągnie (musi osiągnąć) poziom poniżej wartości prognozowanej przez K. K., a przez to - według strony skarżącej - treść wypowiedzi M. Ł. nie dostarczała odbiorcy żadnej wymiernej wiedzy na temat wysokości tego zysku.

W odpowiedzi na skargę Komisja Nadzoru Finansowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za uzasadnioną.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że organ nadzoru, stosując wobec skarżącego sankcję administracyjną w postaci skreślenia z listy doradców inwestycyjnych, dopuścił się istotnej obrazy zarówno przepisów prawa materialnego, jak również stosownych norm postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu, Komisja Nadzoru Finansowego, wydając obie sporne decyzje administracyjne o skreśleniu skarżącego z listy doradców inwestycyjnych, dopuściła się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., z uwagi na niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonanie dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej, a w konsekwencji powyższych uchybień - zasadniczej obrazy zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa - oraz obrazy przepisów prawa materialnego, tj. przede wszystkim przepisów art. 154 ust. 1 oraz art. 156 ust. 1 pkt 1 lit. d/ ustawy o obrocie instrumentami finansowymi - poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zarazem zastosowanie, pomimo prawidłowego - co do zasady - ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy, a w konsekwencji tego naruszenia - wadliwego zastosowania wobec strony skarżącej sankcji, o której mowa w art. 130 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, polegającej na skreśleniu z listy doradców inwestycyjnych.

Sąd pierwszej instancji uznał, że Komisja Nadzoru Finansowego, rozstrzygając sprawę błędnie przypisała charakter informacji poufnej, w rozumieniu art. 154 ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, informacji uzyskanej przez K. K. – analityka [...] Banku S.A. od K. P. – pracownika Działu Relacji Inwestorskich spółki P.. i przekazanej następnie przez K. K. M. Ł.– pracownika [...] Banku S.A., a przez nią - udostępnionej skarżącemu M. D..

WSA w Warszawie wskazał, iż informacją poufną, w rozumieniu art. 154 ust. 1 ustawy o obrocie, jest - określona w sposób precyzyjny - informacja dotycząca, bezpośrednio lub pośrednio, jednego lub kilku emitentów instrumentów finansowych, jednego lub kilku takich instrumentów finansowych albo nabywania lub zbywania takich instrumentów, która nie została przekazana do publicznej wiadomości, a która po takim przekazaniu mogłaby w istotny sposób wpłynąć na cenę tych instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych.

Sąd zaznaczył, że informacja przekazana przez M. W. skarżącemu dotyczyła konkretnego emitenta papierów wartościowych – spółki P., a więc spełniała ona jedno z ważnych kryteriów uznania danej informacji za poufną, w rozumieniu art. 154 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie. Odnosząc się do precyzyjności informacji Sąd pierwszej instancji wskazał, iż użyte przez K. P. w odniesieniu do zakładanego przez K. K. zysku netto na poziomie 400 mln, że "wynik (...) wcale nie musi być lepszy, a może być gorszy" nie jest – wbrew stanowisku Komisji - jednoznaczną i precyzyjną informacją, że spółka oczekuj niższego, gorszego wyniku finansowego, niż prognozowany przez K. K.. Nie można zatem, zdaniem WSA w Warszawie, przekazu K. P. odczytywać - jak to czyni KNF - jako jednoznaczne wskazanie, że zysk kwartalny będzie niższy od zakładanego.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, za "informację wskazującą na okoliczności lub zdarzenia, które wystąpiły lub których wystąpienia można zasadnie oczekiwać" należałoby zatem wyłącznie uznać jednoznaczną informację, że wynik finansowy będzie gorszy od prognozowanego i to tylko wtedy, gdy ponadto jej charakter w wystarczającym stopniu umożliwia dokonanie oceny potencjalnego wpływu tych okoliczności lub zdarzeń na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych, a zatem odnosi się, przykładowo, do konkretnej, wymiernej wielkości tych wyników, jako parametrów (danych) finansowych wygenerowanych w spółce (wskazuje o ile wynik będzie gorszy czy też określa okoliczności, które stanowiły tego przyczynę), a nie odwołuje się jedynie do niepochodzącej od spółki prognozy.

Ponadto, w ocenie Sądu, za jednoznacznym uznaniem, że wypowiedź M. W. nie zawierała informacji poufnej przemawia również fakt, że poszczególne fragmenty tej wypowiedzi zostały sformułowane z użyciem zwrotów wyrażających jedynie pewne sugestie i przypuszczenia na temat możliwego osiągnięcia przez P. niższego zysku netto za II kwartał 2008 r. niż wielkość prognozowana w raporcie analityka [...], niezawierających natomiast stanowczego stwierdzenia konkretnych faktów, co do tego, że ten zysk będzie niższy lub że zasadnie należy oczekiwać określonego, niższego zysku. Zdaniem Sądu, posłużenie się podczas spornej rozmowy telefonicznej zwrotami w rodzaju: "(...) może przyjść rozczarowanie na P. (...)", "(...) może się okazać, że nasza prognoza 400 mln (...)", "(...) że to może być ten zysk netto jednak poniżej 400 mln (...)", "(...) niektórzy mogli coś tam zbyt optymistycznie pewne segmenty działalności policzyć (...)", "(...) jeśli oczywiście wierzyć w te sugestie (...)", zdecydowanie pozbawia wypowiedź M. W. ustawowej cechy precyzyjności, która umożliwiłaby weryfikację treści informacji pod kątem prawdopodobieństwa zaistnienia sugerowanych w niej zdarzeń.

Według Sądu, wypowiedź M. W. zawierała jedynie sugestie, przypuszczenia i spekulacje na temat możliwego osiągnięcia przez spółkę P. zysku netto za II kwartał 2008 r. na poziomie niższym, niż wielkość wskazana w prognozie K. K.. Wypowiedź ta nie prezentowała, zdaniem Sądu pierwszej instancji, jednoznacznych faktów opartych na obiektywnie wiarygodnych źródłach i okolicznościach. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, brak w wypowiedzi świadek M. W. elementu identyfikacji tożsamości lub funkcji osoby wywodzącej się P. która była rozmówcą analityka [...] Banku S.A., ma kluczowe znaczenie dla stwierdzenia, że skarżący nie musiał traktować uzyskiwanych informacji, jako dostatecznie uwiarygodniających przedmiotowy przekaz oraz precyzyjnych, w stopniu pozwalającym zakwalifikować przekazaną informację jako poufną.

Sąd wskazał również, że analizowanej informacji brakuje cechy precyzyjności, konkretności - zarówno pod względem tego, od kogo dokładnie ona pochodzi, kim w spółce P. jest ta osoba, tzn. czy pełni funkcje kierownicze i decyzyjne, oznaczające posiadanie wiedzy o wynikach finansowych spółki publicznej i dostęp do informacji poufnych spółki, jak i pod względem wartości danych finansowych P. odniesionych ogólnie tylko do wysokości prognozy zysku netto z raportu K. K..

W ocenie Sądu pierwszej instancji, materiał dowodowy zgromadzony w niniejszym postępowaniu wskazuje na funkcjonowanie pewnej praktyki rynkowej polegającej na standardowym przeprowadzaniu przez pracowników firm inwestycyjnych (brokerów) rozmów telefonicznych w ramach kontaktów z klientami, w których to rozmowach przekazywane są różnorakie zasłyszane plotki i pogłoski, własne lub cudze hipotezy, przewidywania, sugestie i spekulacje na temat sytuacji na rynku, w tym m.in. co do kształtowania się możliwego poziomu wyników finansowych spółek publicznych w kontekście rozpowszechnionych prognoz analityków nie wynika z niego, aby M. W. była w ogóle w posiadaniu informacji poufnej na temat wyników finansowych spółki publicznej P. uzyskanej uprzednio od K. K., a następnie rzekomo wykorzystanej przez skarżącego M. D..

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie można było jednoznacznie uznać w kontekście zebranego materiału dowodowego, że sam fakt, iż dyspozycja dotycząca zlecenia sprzedaży akcji spółki P. została złożona przez skarżącego podczas rozmowy z M. W. nie uprawnia do ustalenia, że strona skarżąca złożyła tę dyspozycję w oparciu o wypowiedź M. W. na temat przypuszczeń i sugestii co do możliwego uzyskania przez spółkę P. zysku netto za II kwartał 2008 r. niższego niż poziom z prognozy K. K..

Podsumowując, WSA w Warszawie wskazał, że organ nadzoru błędnie uznał, że złożenie przez skarżącego M. D., działającego w imieniu i na rzecz funduszy inwestycyjnych zarządzanych przez [...]., dyspozycji sprzedaży - za pośrednictwem [...] Banku S.A. oraz Domu Maklerskiego [...] - części posiadanego pakietu akcji spółki P. w trakcie lub bezpośrednio po rozmowie telefonicznej z M. W. w dniu 6 sierpnia 2008 r. o godz. 11.22, stanowiło naruszenie przepisów polegające na wykorzystaniu informacji poufnej, w rozumieniu art. 156 ust. 4 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, wbrew zakazowi określonemu w art. 156 ust. 1 pkt 1 lit. d/ cyt. ustawy.

II.

Skargę kasacyjną złożyła Komisja Nadzoru Finansowego, zaskarżając powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1) na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270, z późn. zm.) naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

a) art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak wskazania w skarżonym wyroku logicznego uzasadnienia/ dlaczego zaskarżone decyzje KNF istotnie naruszyły postępowanie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,

b) art. 141 § 4 zdanie drugie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak określenia w uzasadnieniu wyroku wskazania co do dalszego sposobu i trybu działania organu administracji (KNF),

c) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, a także art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) poprzez błędną i nieuzasadnioną identyfikację naruszenia przez KNF wyrażonych w nich reguł i zasad prawnych;

2) na podstawie art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego, to jest bezzasadne zarzucenie KNF istotnej obrazy przepisów prawa materialnego, mianowicie art. 154 ust. 1 oraz art. 156 ust. 1 pkt 1 lit. d/ ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2010 r. Nr 211, poz. 1384, z późn. zm.) - zwanej dalej "ustawą", poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieni skargi kasacyjnej kastor szczegółowo uzasadnił zarzuty w niej postawione.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. D. wniósł o jej oddalenie.

III.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została oparta na uzasadnionych podstawach i podlega uwzględnieniu.

Przede wszystkim trafny jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku ze wskazanymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku występuje sprzeczność w przedstawieniu stanowiska Sądu pierwszej instancji.

Z jednej strony przyjęto, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, co do zgromadzenia materiału dowodowego, wyjaśnienia i ustalenia istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz ich oceny, ale równocześnie Sąd pierwszej instancji stwierdza, że pomimo prawidłowego – co do zasady – ustalenia stanu faktycznego sprawy Komisja wadliwie zastosowała przepisy prawa materialnego i wydawała wadliwe rozstrzygnięcia, przy czym Sąd dokonał własnej oceny materiału dowodowego, co do zaistnienia przesłanek naruszenia art. 156 ust. 1 pkt 1 lit. a/ ustawy o obrocie instrumentami finansowymi i zastosowania art. 130 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, co do sankcji za to naruszenie.

Jest to istotna wada rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny, która wynika wprost z uzasadnienia zaskarżono wyroku.

Zadaniem sądu administracyjnego jest ocena legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej także co do tego, czy w toku postępowania administracyjnego organ administracji publicznej nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik postępowania.

Ocena w tym zakresie obejmuje także to, czy wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności sprawy, czy zgromadzony został niezbędny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego w celu zastosowania normy prawa materialnego. W skardze kasacyjnej organu trafnie podniesiono, że Sąd pierwszej instancji nie wskazał w uzasadnieniu wyroku jakie okoliczności sprawy nie zostały wyjaśnione i dlaczego stan faktyczny sprawy został wadliwie ustalony, co wymagało uzupełnienia w toku ponownego rozpoznania sprawy przez organ.

Stwierdzenie naruszenia art. 7, 8, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. nie może być ogólnikowe, lecz powinno wskazywać na czym polega naruszenie tych przepisów przez organ. Z kolei stwierdzenie naruszenia art. 80 k.p.a. wymaga wskazania na czym polega naruszenie przez organ reguł oceny dowodów.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest takich wskazań, które zdaniem Sądu pierwszej instancji uzasadniają stwierdzenie naruszenia wskazanych przepisów postępowania administracyjnego.

W skardze kasacyjnej słusznie podniesiono także, że Sąd pierwszej instancji dokonał wadliwej wykładni art. 154 ust. 1 oraz art. 156 ust. 1 pkt 1 lit. d/ ustawy o obrocie instrumentami finansowymi poprzez zawężające rozumienie pojęcia "informacja poufna i jej nieuprawnione wykorzystanie".

Nie można z góry zakładać, że informacją poufną w rozumieniu tych przepisów jest tylko informacja pewna, potwierdzona, pochodząca od emitenta instrumentów finansowych, która ma wpływ na ocenę rentowości papierów wartościowych emitenta, a która nie została przekazana do wiadomości publicznej.

Nie może mieć przesądzającego znaczenia to, czy informacja objęta obowiązkiem informacyjnym przed jej przekazaniem do publicznej wiadomości została przekazana w mniej lub bardziej stanowczej formie, czy jedynie w formie sugestii. Istotne jest to, czy taka informacja mogła mieć znaczenie w obrocie instrumentami finansowymi, czy została wykorzystana w tym obrocie przez osobę, która taką informację uzyskała. Okoliczność, że istniały analizy, raporty i prognozy co do wyników finansowych Spółki P. nie może oznaczać, że informacja przekazana przez pracownika tej Spółki dotycząca wyników finansowych Spółki za II kwartał 2008 r. nie miała charakteru informacji poufnej w rozumieniu art. 154 ust. 1 ustawy o instrumentach finansowych, skoro ta informacja nie została przekazana do publicznej informacji w sposób prawem przewidziany, a jest to informacja objęta obowiązkiem informacyjnym.

W rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie ma nie tylko czy Skarżący uzyskał informację poufną, ale także to, czy informację te wykorzystał wbrew zakazowi, o którym mowa w art. 156 ust. 1 pkt 1 lit. d/ ustawy o obrocie instrumentami finansowymi.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie zostało wykazane w sposób przekonywujący, że organ wadliwie przyjął, iż skarżący uzyskał informację poufną i wykorzystał tę informację podejmując dyspozycję o sprzedaży części pakietu akcji Spółki P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę uwzględni powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, o kosztach orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 2 p.p.s.a.