Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 3/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 27 ust. 2, art. 35 ust. 1,
journal: Dz.U. 2018 poz 627
law: Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz  Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Michał Sowiński, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lipca 2020 r. sprawy ze skargi [...] [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Polskie Zakłady Zbożowe L. G. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. z siedzibą w L. (dalej jako: "skarżąca", "spółka" lub "strona") jest rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: "ARiMR" lub "organ"), z [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

14 stycznia 2019 r. do Centrali ARiMR wpłynął wniosek grupy operacyjnej nieposiadającej zdolności prawnej B. reprezentowanej przez skarżącą o przyznanie pomocy w ramach działania WSPÓŁPRACA objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, na operację pt. "Opracowanie i wdrożenie innowacji w zakresie zrównoważonego procesu uzyskiwania wysokiej jakości żywności na bazie pszenic twardych i miękkich". Wnioskowi został nadany znak sprawy [...]

Przeprowadzona weryfikacja wniosku o przyznanie pomocy oraz załączonych do niego dokumentów wykazała, że zachodzi potrzeba wezwania wnioskodawcy do złożenia uzupełnień/złożenia poprawnych dokumentów/złożenia wyjaśnień do wniosku o przyznanie pomocy zgodnie z § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Współpraca" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 -2020 (Dz. U. z 2018 r., poz. 1226 z ze zm., dalej jako: "rozporządzenie"). W związku z powyższym ARiMR pismem z 11 kwietnia 2019 r. wezwała wnioskodawcę do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień do wniosku o przyznanie pomocy.

29 kwietnia 2019 r. do organu wpłynął poprawiony i uzupełniony wniosek o przyznanie pomocy.

Pismem z 12 lipca 2019 r. ARiMR wezwał wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień.

22 lipca 2019 r. skarżąca w odpowiedzi na wezwanie organu złożyła pismo z wyjaśnieniami.

Pismami z 1 oraz z 2 sierpnia 2019 r. organ poinformował wnioskodawcę o spotkaniu z ekspertami oceniającymi wniosek.

5 sierpnia 2019 r. po spotkaniu z wnioskodawcą uzgodniono ostateczną wersję opinii eksperckiej.

Pismem z 25 października 2019 r. ARiMR, w oparciu o art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 627 ze zm., dalej jako: "u.w.r.o.w."), odmówiła spółce przyznania pomocy w ramach działania M16 "Współpraca" dotyczącego operacji "Opracowanie i wdrożenie innowacji w zakresie zrównoważonego procesu uzyskiwania wysokiej jakości żywności na bazie pszenic twardych i miękkich'", z uwagi na niespełnienie warunku określonego w § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, tj. w związku z brakiem innowacyjności produktu.

Organ wyjaśnił, że w ocenianym wniosku przedmiotem operacji i zarazem celem głównym miało być opracowanie i wdrożenie innowacji w zakresie produktów, technologii i metod organizacyjnych dotyczących zrównoważonego procesu uzyskiwania wysokiej jakości żywności na bazie pszenic twardych i miękkich.

Zaznaczył, że przedłożone materiały aplikacyjne definiują innowację produktu jako wprowadzenie do uprawy w Polsce ozimej pszenicy zwyczajnej (Viki lub Turandot, hodowli firmy S., zarejestrowanej w C.) i twardej (Sylyemdur, hodowli węgierskiej firmy G, zarejestrowanej na W.) i uzyskanie dwóch nowych surowców (nowej jakości ziarna pszenic twardych i miękkich), kierowanych do wykorzystania przy opracowywaniu nowego typu produktów wysokiej jakości. Zastosowanie w/w odmian stwarza możliwości operacyjne uzyskania wyższej jakości surowca. Wykorzystanie w/w nowych odmian regulowane jest przepisami prawnymi. Komisja Europejska opracowuje, na bazie krajowych rejestrów państw członkowskich Wspólnotowy Katalog Odmian Roślin Rolniczych (CCA) i odmiany znajdujące się m.in. w CCA są dopuszczone do obrotu na terytorium Unii Europejskiej. Pełne wydanie CCA publikowane jest corocznie (uwzględniając sukcesywnie dokonywane zmiany dotyczące krajowych rejestrów państw członkowskich UE) [źródło: http://www.coboru.pl/Polska/Rejestr/rejestr_WK.aspx; data wejścia: 01.08.2019]. Na rynku europejskim nie występują zatem trudności z pozyskaniem takiego rodzaju materiału siewnego; każdy podmiot może takie odmiany zaimportować do Polski, wprowadzić do obrotu, prowadzić reprodukcję nasienną etc. Obecnie w Polsce ponad 40% odmian uprawianych zbóż pochodzi z katalogu CCA.

Organ wskazał, że w zakresie charakterystyk nowych produktów (o nowych cechach i funkcjonalnościach) trudno jest dokonać oceny, bowiem skarżąca nie podała jakie cechy i funkcjonalność mają wskazać na innowację produktową.

Jeżeli chodzi o innowacyjność technologii upraw, ARiMR zauważyła, że zaplanowana operacja ma pozwolić na prowadzenie badań nad możliwością aplikacji preparatu w uprawie pszenic twardych i miękkich na cele przetwórstwa zbożowego, na szeroką skalę w postaci badań przemysłowych i prac rozwojowych. W obszarze technologii produkcji element innowacyjności stanowić miałaby ulepszona technologia upraw pszenicy zwyczajnej i twardej. Zdaniem organu wskazana we wniosku technologia nie posiada znamion innowacyjności. Wnioskodawca zaznaczył, że stosować będzie nawożenie mineralne w połączeniu z preparatem Humac Agro, prowadzić będzie ochronę funicydową, herbicydową, stosować retarandy. Planowane rozwiązanie nie wskazuje ile zmniejszy się (np. w stosunku do upraw metodami konwencjonalnymi) liczba stosowanych środków ochrony roślin. Wskazuje się, że zastosowana będzie technologia uprawy zbliżona do obecnie panujących rozwiązań (standardowych), w której nowe rozwiązania wynikać będą (wg Wnioskodawcy) z zastosowania nowych odmian pszenic i preparatu Humac Agro. Organ zaznaczył, że pozostałe elementy technologii uprawy zostaną utrzymane, tj. nawożenie (etap 1 - poziom N/P/K: 160/60/60; etap 2. - poziom N/P/K: 140/40/40; to poziomy powszechnie stosowane w praktyce rolniczej), stosowane będą zabiegi fungicydowe, regulatory wzrostu i herbicydy, faktem jest, że występować będą nadal. Producenci rolni mają możliwość korzystania z wielu programów w zakresie nawożenia, uprawy roślin (w tym dedykowanych dla pszenic), w których zakłada się stosowanie nawozów konwencjonalnych w połączeniu z nawozami zawierającymi kwasy humusowe. Fakt użycia akurat preparatu Humac Agro nie stanowi o innowacyjności, podobnie jak zaproponowane dawki nawożenia N/P/K. O rozwiązaniach z tego obszaru technologii produkcji z wykorzystaniem pszenic (również z poza terytorium Polski) można znaleźć doniesienia w miesięczniku Top Agrar (największej rolniczej gazecie w Polsce; wcześniej też w czasopiśmie Agroprzemiany); doniesienia tego czasopisma podawały już praktyki adoptowania pszenic durum. Doniesienia tego czasopisma podawały już praktyki adoptowania pszenic durum. W krajowej produkcji pszenic ponad 40% odmian zbóż stanowią uprawy z katalogu unijnego CC A (Wspólnotowy Katalog Odmian Roślin Rolniczych; źródło: http://www.coboru.pl/Polska/Rejestr/rejestr_WK.aspx; data wejścia: 31.07.2019; informacja ustna od przedstawiciela firmy D. Sp. z o.o. Hodowla roślin). Preparat nawozowy Humac Agro produkcji słowackiej, dystrybuowany w Polsce przez firmę M. sp. z o.o. (określany mianem ekologicznego nawozu humusowego) wprowadzony był na rynek Polski w 2015 r. i stosowany jest dla różnych odmian roślin. Tego rodzaju materiał i informacje są ogólnie dostępne na rynku.

Organ wyjaśnił również, że w zakresie wskazanych przez skarżącą nowych metod organizacyjnych, tj. skróconego cyklu dostaw i otwarcia na nowy rynek lokalny, w ramach projektu zaplanowano koszty związane z budową nowego punktu odbioru surowca połączone z szybką analizą, podstawowych właściwości fizycznych, co pozwolić miało, w ocenie strony, na lepszy nadzór nad procesem surowca oraz usprawnić dalsze procesy technologiczne. Zdaniem ARiMR powyższa propozycja, nie może stanowić innowacyjności, gdyż tego rodzaju rozwiązania technologiczne są już stosowane.

Do rozstrzygnięcia organ załączył również, w celach informacyjnych, ocenę punktową operacji wraz z uzasadnieniem przyznania bądź nieprzyznania punktów w ramach kryteriów określonych w § 12 ust. 2 rozporządzenia.

Pismem z 27 listopada 2019 r. spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. rozstrzygnięcie ARiMR wnosząc o jego uchylenie w całości.

Organowi strona zarzuciła:

1. Naruszenie § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia poprzez dokonanie błędnej wykładni przesłanek określonych w lit. a-c tegoż przepisu polegającej na przyjęciu, że warunkiem przyznania pomocy jest uznanie, iż operacja posiada cechy innowacyjności,

co doprowadziło do błędnego ustalenia przez organ, że skarżąca nie spełniła warunku określonego w § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, a w konsekwencji do odmowy przyznania stronie pomocy,

2. Naruszenie art. 35 ust. 1 u.w.r.o.w. poprzez zaniechanie szczegółowego i przejrzystego wyjaśnienia przez organ przyczyn uznania, że przedmiot operacji nie spełnia warunków określonych w § 4 ust. 1 pkt 1 lit. a-c rozporządzenia oraz ograniczenie uzasadnienia do rozważań w przedmiocie cechy innowacyjności przy jednoczesnym pominięciu dokonania oceny przesłanek, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 1 lit. a-c rozporządzenia,

3. Naruszenie art. 35 ust. 1 u.w.r.o.w. poprzez zaniechanie uzasadnienia skarżonego aktu co do przyczyn odmowy przyznania skarżącej punktów za określone kryteria, o których mowa w § 12 ust. 2 pkt 1-13 rozporządzenia,

4. Naruszenie art. 35 ust. 1 u.w.r.o.w. poprzez brak odniesienia się do przesłanki potencjalnego oddziaływania rezultatu operacji poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej określonej w § 12 ust. 2 pkt 10 lit. a rozporządzenia i sporządzenie uzasadnienia co do ww. przesłanki w oparciu o argumenty dotyczące kwestii innowacyjności,

5. Naruszenie art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako: "k.p.a.") poprzez brak rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego polegające na przyjęciu, że przedmiot operacji nie dotyczy realizacji w zakresie nowych produktów, nowej technologii oraz znacznie udoskonalonej metody marketingu,

co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia § 12 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia poprzez nieuzasadnione przyznanie skarżącej 0 punktów za kryterium określone w tym przepisie,

6. Naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego prowadzący do przyjęcia, że fakt wskazania przez skarżącą krótkiego przeglądu literatury krajowej implikuje uznanie, że spółka nie wykazała, iż potrzeba realizacji operacji jest uzasadniona wynikami badań naukowych,

co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia § 12 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia polegającego na nieuzasadnionym przyznaniu skarżącej 0 punktów za kryterium określone w § 12 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia,

7. Naruszenie § 12 ust. 2 pkt 10 lit. b rozporządzenia poprzez jego błędne zastosowanie polegające na dokonaniu przez organ oceny w przedmiocie uniwersalności przeprowadzonych badań, podczas gdy powinnością organu było zbadanie, czy "rezultat operacji" posiada cechy, które umożliwiają jego adaptację do innych celów,

co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego przyznania stronie 0 punktów za kryterium określone w § 12 ust. 2 pkt 10 lit. b rozporządzenia,

8. Błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie, w jakim organ przyjął, że zdefiniowane przez skarżącą wymiary innowacyjności oraz płynące z nich rozwiązania są już stosowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia § 12 ust. 2 pkt 11 lit. a Rozporządzenia poprzez błędne ustalenie, że przedmiot operacji nie dotyczy innowacji udoskonalającej istniejące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rozwiązania,

9. Naruszenie § 12 ust. 2 pkt 11 lit. b rozporządzenia polegające na dokonaniu błędnej wykładni pojęcia "innowacyjność" poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż jest to pojęcie tożsame z pojęciem "rozwiązanie",

co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego przyznania skarżącej 0 punktów za kryterium określone w § 12 ust. 2 pkt 11 lit. b rozporządzenia,

10. Naruszenie § 12 ust. 2 pkt 13 lit. a rozporządzenia poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na nieprzyznaniu spółce punktów co do kryterium określonego w ww. przepisie, podczas gdy organ ustalił, że strona wykazała sposób, w jaki stosowanie proponowanej przez nią operacji przyczyni się do ochrony środowiska naturalnego,

11. Naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie, w jakim organ przyjął, że skarżąca nie wykazała, jak rezultaty operacji przyczynią się do zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych,

co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia § 12 ust. 2 pkt 13 lit. b rozporządzenia poprzez błędne ustalenie, że skarżąca nie wykazała, iż realizacja przedmiotowej operacji przyczyni się do łagodzenia zmian klimatu.

W odpowiedzi na skargę ARiMR wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację prezentowaną w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżone postanowienie i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia.

Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Z ustrojowej funkcji sądu administracyjnego wynika bowiem obowiązek poddania pełnej analizie przepisów prawa materialnego i procesowego, które były lub powinny być podstawą skarżonego aktu. Sąd administracyjny badając sprawę w pełnym zakresie ma zatem obowiązek uwzględnić i te okoliczności, które nie zostały powołane w skardze, ale mają wpływ na legalność podjętego rozstrzygnięcia (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a).

Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania prawne Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zasady przyznawania pomocy finansowej w ramach działania reguluje wspomniana ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, zaś szczegółowe zasady i tryb przyznawania pomocy finansowej na operacje w ramach działania M16 "Współpraca" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, regulują - w stosunku do stanu faktycznego w niniejszej sprawie - przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Współpraca" objętego PROW na lata 2014-2020, wydane w oparciu o delegację ustawową, a mianowicie art. 45 ust. 1 pkt 1 u.w.r.o.w.

Sąd - rozpoznając przedmiotową sprawę - uznał za prawidłowe stanowisko organu, wyrażone w zaskarżonym piśmie z 25 października 2019 r. o odmowie przyznania pomocy.

Na wstępie należy wskazać, iż w przedmiotowej sprawie ARiMR odmówiła przyznania pomocy z uwagi na niespełnienie warunków określonych w § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, tj. niewykazaniu innowacyjnego charakteru operacji. Organ w swoim rozstrzygnięciu zakwestionował innowacyjność w zakresie produktów, technologii upraw oraz metod organizacyjnych dotyczących zrównoważonego procesu uzyskiwania wysokiej jakości żywności na bazie pszenic twardych i miękkich, będących przedmiotem i celem głównym operacji, opierając się na opiniach eksperckich, które nie potwierdziły innowacyjnego charakteru operacji.

Skarżąca nie zgadza się z rozstrzygnięciem ARiMR wskazując na szereg naruszeń przepisów materialnych i procesowych, których jej zdaniem dopuścił się organ przy wydaniu zaskarżonej informacji.

Zdaniem strony organ dokonał błędnej wykładni przesłanek określonych w § 4 ust. 1 pkt 1 lit a-c rozporządzenia przyjmując, że warunkiem przyznania pomocy jest uznanie, że operacja posiada cechy innowacyjności, pomimo, iż przepis ten nie wspomina o "innowacyjności".

Należy zatem wyjaśnić, że zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, w brzmieniu mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie, pomoc przyznaje się na operację której przedmiotem jest:

a) opracowanie i wdrożenie nowego lub znacznie udoskonalonego produktu objętego załącznikiem I do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej lub

b) opracowanie i wdrożenie nowych lub znacznie udoskonalonych technologii lub metod organizacji lub marketingu dotyczących produkcji, przetwarzania lub wprowadzania do obrotu produktów objętych załącznikiem I do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, lub

c) tworzenie lub rozwój krótkich łańcuchów dostaw lub rynków lokalnych, dotyczących produkcji, przetwarzania lub wprowadzania do obrotu produktów objętych załącznikiem I do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Rację przyznać należy stronie, że ww. przepis nie zawiera pojęcia "innowacyjność", jednakże jego treść należy odnieść do § 3 ust. 1 pkt 2 tegoż aktu, który już traktował o innowacyjności. Zgodnie bowiem z tym ostatnim przepisem pomoc przysługuje (w aktualnym i poprzednio obowiązującym brzmieniu rozporządzenia) grupie operacyjnej, która działa w celu opracowania i wdrożenia innowacji we wskazanych zakresach. Wobec faktu, że pomoc przyznaje się grupie operacyjnej, która działa w celu opracowania i wdrożenia innowacji w danym zakresie kwestią oczywistą jest, że przedmiot operacji również musi mieć cechy innowacyjności.

Nowelizacja rozporządzenia, o której wspomina skarżąca w treści skargi, miała zatem na celu jedynie doprecyzowanie brzmienia § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia i skorelowania go z § 3 ust. 1 pkt 2, nie miała natomiast merytorycznego charakteru. Powyższe widać również na przykładzie § 10 ust. 3 pkt 14 rozporządzenia zgodnie z którym do wniosku o przyznanie pomocy skarżący załącza kopię lub oryginał opinii o innowacyjności przedmiotu operacji sporządzonej na formularzu udostępnionym przez Agencję. Również w tytule operacji objętej wnioskiem strony wprost wskazano, iż dotyczy opracowania i wdrożenia innowacji w zakresie zrównoważonego procesu uzyskiwania wysokiej jakości żywności na bazie pszenic twardych i miękkich.

Wbrew stanowisku spółki warunki dotyczące przedmiotu operacji określone w § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia odnoszą się do jej innowacyjności. Organ w oparciu zatem o prawidłową wykładnię § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia uznał, że przedmiotowej operacji brak jest cech innowacyjności.

W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 35 ust. 1 u.w.r.o.w. W zaskarżonej informacji organ szczegółowo poinformował skarżącą o przyczynach odmowy przyznania pomocy wskazując jednocześnie podstawę prawną swego rozstrzygnięcia.

W kwestii braku uzasadnienia przyczyn odmowy przyznania stronie punktów za poszczególne kryteria wyjaśnić jedynie należy, że pomoc przysługuje według kolejności ustalonej przez Agencję przy zastosowaniu kryteriów wyboru (§ 12 ust. 1 rozporządzenia). O kolejności przysługiwania pomocy decyduje suma uzyskanych punktów przyznawanych na podstawie kryteriów wyboru operacji, które są określone szczegółowo w § 12 ust. 2 rozporządzenia.

Podejmując rozstrzygnięcie w zakresie przyznania stronie pomocy w ramach działania "Współpraca" w pierwszej kolejności organ powinien ustalić, zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia (w aktualnym czy poprzednio obowiązującym brzmieniu) w związku z art. 35 ust. 1 u.w.r.o.w., czy operacja, o której dofinansowanie ubiega się podmiot spełnia warunki uprawniające do jej przyznania. W wypadku spełnienia warunku przyznania pomocy nadawane są następnie punkty za spełnienie określonych kryteriów wyboru operacji.

W przedmiotowej sprawie, wobec stwierdzenia braku cech innowacyjności dla przedmiotowej operacji, tj. niespełnienia warunku przyznania pomocy, brak było podstaw do zawarcia w treści skarżonej informacji punktacji kryteriów wyboru operacji jak również uzasadnienia tej punktacji. Podkreślić należy przy tym, że organ wysłał do spółki ocenę punktową, jednakże uczynił to jedynie w kwestii informacyjnej, bowiem informacja ta nie stanowi rozstrzygnięcia w sprawie.

Za niezasadne uznać zatem należało zarzuty zawarte w pkt 3, 4, 6, 7, 9, 10 i 11 skargi, które także odnoszą się do błędnej, w ocenie strony, oceny punktowej konkretnych kryteriów wyboru operacji.

Brak również podstaw do uznania za zasadny zarzutu nierozpatrzenia przez organ zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, co zdaniem strony, miało doprowadzić do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy.

Podkreślenia wymaga, że organ wydaje rozstrzygnięcie mając na uwadze złożoną przez eksperta w danej dziedzinie opinię. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 7 u.w.r.o.w., ARiMR w sprawach należących do niej zadań związanych z przyznawaniem, wypłatą i zwrotem pomocy może powoływać organy opiniodawczo-doradcze, w skład których mogą wchodzić osoby, również niebędące pracownikami odpowiednio tej agencji albo tego podmiotu, których udział w pracach takich organów jest uzasadniony zakresem ich zadań. Wobec powziętych wątpliwości przez organ co do innowacyjnego charakteru operacji, wniosek wraz z dokumentami przekazano zatem pod tym kątem do oceny ekspertów.

W ocenie Sądu stanowisko ARiMR zostało przedstawione w sposób zrozumiały i konkretny, zostało ono oparte na opiniach ekspertów, którzy zgodnie z przywołanymi przepisami mogli być powołani przez organ do oceny tego typu wniosków.

W wyniku analizy dostarczonej dokumentacji eksperci zgodnie stwierdzili, że przedmiot operacji nie posiada znamion innowacyjności, odnieśli się także w swojej opinii do Opinii o innowacyjności załączonej do wniosku o przyznaniu pomocy. W kwestii innowacji w płaszczyznach: technologii produkcji, technologii produktu, metod organizacji, krótkich łańcuchów dostaw, rynków lokalnych eksperci wskazali, że zidentyfikowane rozwiązania obecne są w praktyce produkcji rolniczej, co w konsekwencji skutkowało stwierdzeniem braku cech innowacyjności operacji.

W ocenie Sądu - wbrew zarzutom skargi - organ prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, zbierając go wcześniej zgodnie z wymogami przepisów postępowania, w szczególności uwzględniając treść przepisów u.w.r.o.w. Obowiązkiem organu jest rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co w ocenie Sądu miało miejsce w sprawie. Rozstrzygnięcie ARiMR oparte zostało na opiniach ekspertów odnosi się do wszystkich dokumentów i dowodów zgromadzonych w sprawie. Należy jednocześnie podkreślić, że ocenie Sądu nie podlega treść opinii ekspertów, a jedynie działanie organu, który na takich opiniach się opiera.

Wskazać również wypada, że w myśl art. 27 ust. 2 u.w.r.o.w. skarżąca obowiązana jest do przedstawienia dowodów oraz do składania wyjaśnień, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, a ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

W ocenie Sądu zarzuty skargi dotyczące innowacyjności wnioskowanej operacji stanowią jedynie polemikę skarżącej z prawidłowymi ustaleniami dokonanymi przez organ na podstawie dokumentów zgromadzonych w sprawie, w tym wnioskami wynikającymi z opinii dwóch niezależnych ekspertów. W treści skargi strona nie wskazała na żadne okoliczności nie uwzględnione przez organ podczas oceny wniosku o przyznaniu pomocy.

W analizowanej sprawie należy też podkreślić, iż wystąpienie z wnioskiem o przyznanie pomocy jest dobrowolne, a podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów rozporządzenia wykonawczego, kryteriów i wymogów przygotowania dokumentacji aplikacyjnej, które są jednolite dla wszystkich podmiotów ubiegających się o przyznanie pomocy.

Podsumowując powyższe Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, w stopniu wpływającym na wynik sprawy, ani naruszenia innych przepisów postępowania w stopniu mogącym istotnie wpłynąć na wynik sprawy.

Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.