Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1339/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 15
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędziowie: sędzia WSA Zbigniew Łoboda, sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant: starszy asystent sędziego Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 06 kwietnia 2017 r. przy udziale sprawy ze skargi W. P. na decyzję Dyrektor Izby Skarbowej we W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za listopad 2015 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza na rzecz skarżącego od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. kwotę 3 011 (trzy tysiące jedenaście) zł tytułem zwrot kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. nr [...] z dnia [...] r. odmawiającej stwierdzenia W. P. (Stronie Podatnikowi) nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2015 r. w wysokości 19.778,00 zł.

Podatnik od [...] 1993 r. prowadził działalność gospodarczą będąc zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Z dniem [...].07.2014 r. dokonał jej likwidacji.

W dniu 28.12.2015 r. złożył deklarację VAT-7 za listopad 2015 r., w której wykazał dostawę towarów o wartości netto: 247.222,00 zł oraz podatek VAT w wysokości 8%: 19.778,00 zł. Z wyjaśnień Strony wynika, że powodem złożenia deklaracji było zbycie 1 lokalu mieszkalnego położonego w Z. przy ul. W[...]. Lokal ten znajduje się w budynku mieszkalno - usługowym wybudowanym wspólnie z małżonką. W dniu 16.02.2016 r. skorygował złożoną deklarację, składając deklarację zerową. Następnie w dniu 18.02.2016 r. złożył wniosek o stwierdzenie nadpłaty w wysokości 19.778,00 zł, uzasadniając zmianę rozliczenia zastosowaniem się do otrzymanej interpretacji nr [...] z dnia [...] 2016 r., której kserokopię dołączył do wniosku.

W dniu [...] 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wydał decyzję nr [...], którą odmówił stwierdzenia nadpłaty w kwocie 19.778,00 zł. W ocenie organu I instancji sprzedaż lokalu mieszkalnego położonego w Z. przy ul. W[...] nosiła znamiona dostawy dokonywanej w ramach działalności gospodarczej i winna podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT w wysokości 8%, tak jak Strona zadeklarowała w deklaracji pierwotnej za listopad 2015 r.

Strona nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji w ustawowym terminie złożyła odwołanie, które zostało podpisane również przez małżonkę K. P. Strona zarzuciła decyzji organu I instancji naruszenie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie sprzedaży nieruchomości oraz podważenie interpretacji indywidualnej z dnia [...] 2016 r. i wniosła o zmianę decyzji, jak i zwrot nadpłaconego podatku VAT w wysokości 19.778,00 zł. W odwołaniu Strona wskazała, że organ zignorował zapisy art. 43 ust. 1 pkt 10 a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), dalej u.p.t.u., mówiącego, że zwalnia się od podatku od towarów i usług dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10 pod warunkiem, że w stosunku do tych obiektów przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego - które powinny mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. Do odwołania została załączona kserokopia interpretacji indywidualnej nr [...] z dnia [...] 2016 r., wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. wobec małżonki Podatnika, z której wynika, że dostawa lokalu mieszkalnego znajdującego się w wybudowanym wcześniej budynku mieszkalno - usługowym mieści się w ramach zarządu majątkiem prywatnym. We wniosku o interpretację wskazano, że część mieszkaniowa budynku miała służyć zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych wnioskodawczyni i jej rodziny, a część usługowa miała służyć do prowadzenia działalności gospodarczej przez wnioskodawczynię i jej małżonka. We wniosku wskazano również, że dokonano poddziału części mieszkalnej na mniejsze lokale ze względu na większą łatwość sprzedaży takich lokali.

Dyrektor Izby Skarbowej utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w pierwszej kolejności wskazał, że powołana interpretacja została wydana dla małżonki Strony i tylko dla Niej ustawodawca przewidział ustawową ochronę od określonych konsekwencji w przypadku zastosowania się do jej treści. Z kolei Stroną niniejszego postępowania jest W. P., a nie małżonka ani nie oboje małżonkowie, dlatego też w niniejszej sprawie nie mogą mieć zastosowania żadne przepisy dotyczące mocy wiążącej wskazanej na wstępie interpretacji indywidualnej, a ich przytoczenie i analiza ma miejsce jedynie w kontekście art. 121 Op z uwagi na wywodzenie przez Stronę skutków podatkowych z otrzymanej przez małżonkę interpretacji.

Ponadto w ocenie organu, w przypadku wniosku o interpretację nr [...] pominięto istotną okoliczność sprawy, tj. fakt znaczących zmian dokonywanych na przestrzeni lat w pierwotnym projekcie budowlanym budynku, w którym znajduje się sprzedany lokal mieszkalny.

Dalej Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że Strona w istocie samodzielnie zarządzała sprzedawanym mieniem, choć objęte było ono wspólnością ustawową.

W ocenie Organu mimo wyjaśnień Strony o dokonaniu dostawy w/w lokalu w ramach zarządu majątkiem osobistym, z całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że Strona dokonując jej działała jak podatnik. Działania podejmowane przez Podatnika już w 2001 r. w stosunku do budynku mieszkalno - usługowego, w którym znajduje się ten lokal przeczą zamiarowi wykorzystania budowanej nieruchomości do celów osobistych.

Przetaczając przebieg prowadzonej inwestycji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w efekcie kolejnych zmian budynek mieszkalno - usługowy początkowo składający się z parteru, jednego piętra i piwnicy o powierzchni użytkowej części mieszkalnej 290,48 m2 i powierzchni użytkowej części usługowej 217,90 m2, okazał się budynkiem mieszkalno- usługowym czterokondygnacyjnym, podpiwniczonym o łącznej powierzchni użytkowej części mieszkalnej 585,84 m2, a części usługowej - 629,52 m2. Dokonanie przez Stronę tak znaczących zmian w projekcie budowlanym już w początkowej fazie budowy dowodzi, że już wtedy Strona zdecydowała o komercyjnym przeznaczeniu budowanej nieruchomości. Dlatego w ocenie organu nie są prawdziwe wyjaśnienia strony, że decyzja o sprzedaży nieruchomości podyktowana była zaistniałą sytuacją osobistą. Z okoliczności sprawy wynika, że Strona już w początkowej fazie budowy zdecydowała o podziale nieruchomości. Nie tylko znacznie powiększyła powierzchnię budynku poprzez dobudowę kondygnacji, ale i stworzyła przestrzeń na balkonach i tarasach. Zbudowała też pochylnie dla osób niepełnosprawnych i przewidziała klatkę schodową. Powyższe dowodzi to, że już na etapie projektowania - tj. na wiele lat przed zakończeniem budowy - Strona podjęła decyzję o komercyjnym przeznaczeniu budowanej nieruchomości. Organ odwoławczy zauważa również, że wydzielenie lokali mieszkalnych możliwe jest jedynie pod warunkiem, że w każdym z wydzielanych lokali funkcjonują przyłącza niezbędne do zapewnienia jego samodzielności, co z kolei wymaga wprowadzenia już na etapie projektowania odpowiednich rozwiązań budowlanych. Jest to kolejny dowodów na to, że Strona już w początkowej fazie budowy nieruchomości planowała jej podział na mniejsze lokale, a następnie ich sprzedaż.

W ocenie Organu należy uznać, że działania Strony nosiły wszystkie znamiona działalności gospodarczej - miały charakter profesjonalny, zorganizowany i komercyjny, a Strona nie dokonała dostawy lokalu mieszkalnego położonego w Z. przy ul. W[...] w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Wszystkie działania podjęte przez nią wykraczały poza jakikolwiek zarząd majątkiem prywatnym.

Dalej organ wskazał, że Zgodnie z art. 2 pkt 6 u.p.t.u. towarem są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii, tak, więc lokal mieszkalny jest towarem. Z kolei w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem VAT podlegała m.in. odpłatana dostawa towarów zdefiniowana w art. 7 ust. 1 w/w ustawy, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Odnosząc się do kwestii zwolnienia z opodatkowania Dyrektor Izby Skarbowej wskazał też, że biorąc pod uwagę, że dostawa lokalu mieszkalnego dokonana została w ramach pierwszego zasiedlenia nie znajdzie w niniejszej sprawie zastosowanie zwolnienie przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u..

Z kolei w przypadku zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 a u.p.t.u. podkreślić należy, że przysługuje tylko wtedy, gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał.

Organ podkreślił także, że od samego początku procesu inwestycyjnego Stronie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu budowy lokalu użytkowego, niezależnie czy miała ona miejsce w celu prowadzenia w nim działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT czy też jego sprzedaży, która podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Z kolei w przypadku pozostałej części nieruchomości, Strona prawo do odliczenia podatku naliczonego na podstawie wskazanych przepisów miała dopiero od momentu zmiany jej przeznaczenia, tj. z celów osobistych na cele komercyjne, która to nastąpiła w 2001 r. Wskazać należy również, że w przypadku niedokonania obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w ustawowych terminach, podatnik ma prawo do dokonania korekty deklaracji, przy czym prawo to jest ograniczone w czasie.

Biorąc pod uwagę, że sprzedany przez Stronę lokal mieszkalny ma mniej niż 150 m2, to jego dostawa winna być opodatkowana stawką VAT w wysokości 8%.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 14k § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 613) przez błędne przyjęcie, że interpretacja indywidualna z dnia [...] 2015 r., wydana dla małżonki skarżącego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. ([...]) nie chroni również skarżącego;

2) art. 14k § 1 w zw. z art. 14b § 3 w zw. z art. 14h i art. 169 oraz w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez:

a. przyjęcie, że stan faktyczny wskazany we wniosku o interpretację indywidualną z dnia [...] 2016 r., wydaną dla żony skarżącego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. ([...]) jest odmienny od stanu faktycznego ustalonego przez organ w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty i z tego powodu przez błędne przyjęcie, że nie może mieć zastosowania ochrona prawna wynikająca z art. 14k § 1 O.p.;

b. pominięcie w zaskarżonej decyzji skutków w postaci ochrony prawnej wynikającej z interpretacji indywidualnej z dnia [...] 2015 r., wydanej dla małżonki skarżącego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. ([...]);

3) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, tj. poprzez pominięcie skutku w postaci ochrony prawnej wynikającej z interpretacji indywidualnej z dnia [...] 2015 r., wydanej dla małżonki skarżącego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. ([...]);

4) art. 187 § 1 w zw. z art. 198 § 1 Ordynacji podatkowej - przez brak zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, tj. przez:

a. brak przeprowadzenia oględzin budynku i nieznajdujące podstaw stwierdzenie, że skarżący wybudował podjazd dla niepełnosprawnych, chociaż żaden taki podjazd nie został wybudowany;

b. brak oceny dokumentów dotyczących procesu budowlanego, z których wynika, że od początku budynek posiadał dwie klatki schodowe, a więc nie może być mowy o wykonywaniu dodatkowych czynności polegających na dobudowaniu dodatkowej klatki schodowej;

5) art. 191 Ordynacji podatkowej przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny materiału dowodowego wybiórczo oraz wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, a więc w sposób całkowicie dowolny, tj. w tym pozbawione logicznych argumentów przyjęcie, że zwiększenie powierzchni mieszkalnej lokali mieszkalnych lub zapewnienie przyłączy tym lokalom oznacza wykonywanie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u.;

6) art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. - przez bezpodstawne uznanie, że działania podejmowane przez skarżącego wypełniają przesłanki prowadzenia działalności gospodarczej i tym samym błędne przyjęcie, że sprzedaż lokalu mieszkalnego w listopadzie 2015 r. podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.

W uzasadnieniu strona podniosła, że ze względu jednak na fakt, że lokal mieszkalny stanowił współwłasność majątkową obojga małżonków (K. P. i Podatnika), którzy w trakcie jego sprzedaży [...] 2015 r.) nie prowadzili żadnej działalności gospodarczej i nie byli zarejestrowani, jako podatnicy VAT, należy uznać, że równie poprawne byłoby złożenie przez każdego z małżonków deklaracji VAT i wykazanie przez każdego z nich połowy podstawy opodatkowania. Podobnie za poprawne należałoby uznać złożenie deklaracji jedynie przez żonę skarżącego. Złożenie deklaracji przez skarżącego (a nie przez jego żonę) było jedynie wynikiem wewnętrznych uzgodnień odnośnie zarządu lokalem. Takie wewnętrzne ustalenia nie mogą jednak decydować o statusie podatnika podatku VAT. Przyjmując natomiast, że bez znaczenia jest, kto z małżonków zadeklarowałby sprzedaż lokalu, nie można pominąć wydanej dla małżonki interpretacji z dnia [...] 2015 r., w której Dyrektor Izby Skarbowej w P. ([...]) uznał, że sprzedaż przez nią lokali mieszkalnych będzie stanowić dostawę majątku prywatnego i nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.

Podkreślił, że we wniosku o wydanie interpretacji i w pismach uzupełniających szczegółowo został przedstawiony stan faktyczny zbieżny z zaistniałym w sprawie. Trudno uznać, że zwiększenie powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych mogło wpłynąć na ocenę organu wydającego interpretację, szczególnie, że organ ten pytał jedynie o aktualną powierzchnię, a nie o "historię" tych powierzchni.

Zupełnie niezrozumiały jest również zarzut "zatajenia" przez stronę we wniosku o wydanie interpretacji okoliczności związanych z przyłączami niezbędnymi do samodzielności lokali mieszkalnych. Żona wnioskodawcy w sposób oczywisty pytała przecież o sprzedaż sześciu lokali mieszkalnych, co samo przez się oznacza, że lokale te posiadały przymiot samodzielności.

Podkreślił także, że wystarczyło przeprowadzić oględziny, aby stwierdzić, że skarżący nie wybudował żadnego podjazdu dla niepełnosprawnych. Powyższe zaniechanie stanowi naruszenie art. 187 § 1 w zw. z art. 198 § 1 O.p.

Z dokumentów dotyczących procesu budowlanego wynika także, że od samego początku budynek posiadał dwie klatki schodowe.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2015r poz.1224 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 poz. 718. Ze zm.) – w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) upsa.

Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 upsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji zgodnie z kompetencją ustanowioną w cytowanych przepisach stwierdził, iż badana decyzja narusza prawo w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja odmawiająca stwierdzenia nadpłaty w podatku VAT. W ocenie Sądu rozpatrując wniosek o stwierdzenie nadpłaty organy winny w pierwszej kolejności ocenić kto jest stroną postępowania a w dalszej kolejności rozważyć, kto – w zaistniałym stanie faktycznym jest podatnikiem.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że – co jest okolicznością niesporną- sprzedaży nieruchomości dokonali wspólnie małżonkowie P.

Należy przy tym zauważyć, że regulacje ustawy o VAT nie wymieniają małżonków, jako odrębnej kategorii podatników dla określenia zakresu podmiotowego opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności dokonanej formalnie przez współmałżonków istotne jest zatem ustalenie, kto faktycznie dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, działając przy tym w charakterze wskazanym w art. 15 ust. 2 ustawy (zob. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2013 r., I FSK 301/12, CBOSA). Oznacza to, że status podatnika VAT może uzyskać jedno z małżonków, jak i oboje, tj. każde z osobna. Brak jest natomiast podstaw, aby traktować małżonków jako jeden podmiot podlegający obowiązkowi podatkowemu. Pogląd ten, prezentowany w orzecznictwie jeszcze na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, zachowuje aktualność na tle omawianych regulacji ustawy o VAT. Ustawodawca podatkowy konsekwentnie traktuje, bowiem małżonków jako co do zasady odrębnych podatników; nie można w szczególności małżonków wspólnie prowadzących działalność gospodarczą uznać za jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT (zob. np. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2006 r., I FSK 349/06, CBOSA). Każde z nich zatem samodzielnie – na własny rachunek i we własnym imieniu może dokonwać czynności opodatkowanych w rozumieniu art. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Utrwalona praktyka orzecznicza wskazuje, że w wypadku dokonywania wspólnie dostaw towarów wchodzących w skład majątku dorobkowego opodatkowanie powinno dotyczyć każdego z małżonków odrębnie.

Tymczasem w niniejszej sprawie organ I instancji w ogóle pominął tą kwestię, traktując jako podatnika wyłącznie W. P., kierując się w tej kwestii wyłącznie faktem złożenia przez niego deklaracji. Organ przy tym przeoczył okoliczność, że wniosek o stwierdzenie nadpłaty złożyli już małżonkowie wspólnie, co jednoznacznie wynika z akt administracyjnych ( k. 32).

W tej sytuacji organ winien:

- po pierwsze rozważyć czy W. P. jest podatnikiem od całości sprzedaży i dać wyraz swoim ustaleniom w tym zakresie w uzasadnieniu decyzji;

- po drugie ustosunkować się w stosownym trybie procesowym do wniosku K. P., czego- jak wynika z pisma z dnia12.04.2017 w ogóle zaniechano.

Wyjaśnienie stanu faktycznego w tym zakresie jest o tyle istotne w sprawie, że jednym z zasadniczych elementów spornych jest kwestia ochrony wynikającej z interpretacji indywidualnej uzyskanej przez jedno z małżonków.

Wadliwości tych w ocenie sądu nie usunął skutecznie organ II instancji. Wprawdzie w uzasadnieniu swoje decyzji wyraził on pogląd, że jedynym podatnikiem w sprawie był W. P., jako osoba samodzielnie zarządzająca majątkiem wspólnym, jednak ustalenie takie przekracza granice swobodnej oceny dowodów i nie wynika z materiałów sprawy.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że spór dotyczy sprzedaży części nieruchomości, a więc czynności przekraczającej zwykły zarząd majątkiem wspólnym. W takim wypadku do dokonania transakcji konieczne jest współdziałanie obojga małżonków, co – jak wyżej wskazano- w sprawie miało miejsce. Ponad to – wbrew ustaleniom organu- z akt sprawy nie wynika aby na wcześniejszym etapie K. P. nie brała udziału w zarządzaniu nieruchomością. Tylko część dokumentów związanych z procesem budowlanym wskazuje na Podatnika jako stronę. W pozostałych wymienieni są oboje małżonkowie. Nie jest też kwestionowane, że to K. P. korzystała z nieruchomości na potrzeby prowadzanej działalności gospodarczej. Także uzyskanie prze nią interpretacji indywidualnej w zakresie opodatkowania sprzedaży lokali wskazuje na jej czynne współdziałanie w przeprowadzeniu spornej transakcji. Wszystkie te okoliczności nie pozwalają na przyjęcie, że Podatnik był samodzielnym i działającym na własny rachunek sprzedawcą (dostawcą) nieruchomości i że wyłącznie jemu można w tym zakresie przypisać działanie w charakterze podmiotu gospodarczego.

Ponownie rozpoznając sprawę organy winny dokonać w pierwszej kolejności prawidłowych ustaleń, co do tego, kto jest podatnikiem podatku od towarów i usług, a następnie dokonać prawidłowego określenia podstawy opodatkowania i wysokości zobowiązania z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 14k-m Ordynacji podatkowej.

Reasumując, na skutek wskazanych na wstępie naruszeń przepisów o postępowaniu Sąd uznał, iż organy nie wyjaśniły w stopniu dostatecznym stanu faktycznego w zakresie zarówno tego kto jest podatnikiem podatku od towarów i usług, jak i tego, kto jest stroną postępowania, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a uzasadnia to uchylenie zaskarżonej decyzji.

Uwzględnienie skargi zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny do zasądzenia na rzecz skarżących kosztów postępowania (art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).