Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 665/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: ART 61 PAR 3 I 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Sędzia WSA Elżbieta Zielińska- Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A. M. i H. W.-M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie: odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r.


UZASADNIENIE

H. W.-M. i A. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] nakładającej na inwestora H. W.-M. i A. M. dokonanie całkowitej rozbiórki budynku garażowego realizowanego na działkach oznaczonych nr ew. [...], [...], [...] obręb [...], położonych w [...].

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucili decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. rażące naruszenie art. 162 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., przez jego błędne zastosowanie, w sytuacji, gdy spełnione zostały przesłanki przewidziane w tym przepisie. Zarzucono też naruszenie art. 7, art. 77 k.p.a. przez niewyjaśnienie i nierozpatrznie materiału dowodowego, czym naruszono zasadę słusznego interesu obywateli. Zdaniem skarżących organy nadzoru budowlanego powinny zastosować również art. 154 k.p.a., gdyż w sprawie zaistniały przesłanki przewidziane w tym przepisie. Skarżący wskazali, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniony jest trudnymi do odwrócenia skutkami i grożącą niepowetowaną szkodą z przyczyn opisanych w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może jednak dotyczyć tylko takich z nich, które mają przymiot wykonalności tzn. nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23.10.2008 r., sygn. II OZ 1075/08).

W postanowieniu z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1108/11 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu art. 61 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne.

Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147).

W niniejszej sprawie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o nakazie rozbiórki, a więc decyzji nie rozstrzygającej sprawy co do istoty rzeczy.

Zaskarżona decyzja nie podlegałaby wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym, nie nakłada również na skarżących obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jest zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania.

Na marginesie należy również wskazać, ze zarzuty podnoszone w skardze skierowane są przeciwko zaskarżonej decyzji i nie można ich uznać za uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie spełniają przesłanek o których mowa art. 61 § 3 p.p.s.a. Zarzuty postawione decyzji będą wzięte pod uwagę na etapie merytorycznego rozstrzygania sprawy, a nie w momencie rozpatrywania wpadkowego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, gdyż zniweczyłoby to cel sądowej kontroli decyzji.

W tej sytuacji wniosek skarżących nie mógł zostać uwzględniony, a wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowiono jako w sentencji.