Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 791/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi D. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: SKO w W., organ odwoławczy, organ II instancji) z [...] lutego 2015 r., znak: [...] wydane na podstawie art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. 2013, poz. 267, dalej: k.p.a.) w zw. z art. 17 pkt 1) k.p.a. oraz art. 1 i art. 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. 2001, Nr 79, poz. 856, ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia [...] S.A. (dalej: strona skarżąca, skarżąca) na postanowienie Marszałka Województwa [...] z [...] lipca 2014 r., znak: [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego z drogami, parkingami i infrastrukturą techniczną na działce ew. nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w W.

W postanowieniu z [...] lutego 2015 r. SKO w W. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Marszałka Województwa [...] z [...] lipca 2014r.

Stan sprawy przedstawiał się następująco:

W piśmie z 12 kwietnia 2013 r. [...] S.A. zwróciła się do Prezydenta W. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego z drogami, parkingami i infrastrukturą techniczną na działce ew. nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w W. W toku prowadzonego postępowania Urząd [...] W. w piśmie z 27 sierpnia 2013 r. zwrócił się do Marszałka Województwa [...] o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla ww. inwestycji.

W postanowieniu z [...] września 2013 r., znak: [...], Marszałek Województwa odmówił uzgodnienia ww. projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...] w zakresie zadań samorządu województwa. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła [...] S.A., podnosząc brak wskazania w zaskarżonym postanowieniu konkretnych naruszeń zapisów miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego W., który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. oraz planu zagospodarowania przestrzennego województwa [...]. Podniesiono, że nie można uznać za wystarczające ogólnego stwierdzenia, że wnioskowana inwestycja jest sprzeczna z zamiarem - bliżej nieokreślonej w czasie - realizacji inwestycji celu publicznego, jaką jest [...].

SKO w W. w postanowieniu z [...] października 2013 r., znak: [...], utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Prawomocnym wyrokiem z 6 lutego 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2823/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie SKO w W. z [...] października 2013 r., znak: [...] oraz poprzedzające je postanowienie z [...] września 2013 r., znak: [...]. W ocenie Sądu, Kolegium wskazało, że trasa jest drogą ekspresową i objęta jest ustaleniami tego planu, ograniczając się przy tym wyłącznie do stwierdzenia, że wynika to z tekstu planu. Nie dokonało w tym zakresie żadnych ustaleń. Nie wiadomo jaką konkretną drogę ekspresową Kolegium miało na uwadze. Zdaniem Sądu, z nadzwyczaj chaotycznie skompletowanych akt administracyjnych i przedstawionych w takim stanie Sądowi nie wynikają żadne okoliczności faktyczne, które mogłyby stanowić uzasadnienie stanowiska organu zaprezentowanego w zaskarżonym postanowieniu. Brak jest też w aktach sprawy wyrysu i wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] Rady W. z [...] września 1992 r. obejmującego teren planowanej inwestycji, jak również z Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] przyjętego uchwałą Sejmiku Województwa [...] nr [...] z [...] czerwca 2004 r. W efekcie Sąd stwierdził, że stan przedstawionych Sądowi dokumentów, a także ich treść uniemożliwia kontrolę legalności zaskarżonego orzeczenia.

Niezależenie od powyższego Sąd zwrócił uwagę, że stosownie do art. 53 ust 5a ustawy 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej: u.p.z.p.) w przypadku odmowy uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przez organy, o których mowa w ust. 4 pkt 10, z uwagi na zamiar realizacji na objętym wnioskiem terenie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiesza się na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Jeżeli w okresie zawieszenia postępowania administracyjnego nie uchwalono miejscowego planu, albo nie ustalono lokalizacji inwestycji celu publicznego, związanej z tymi zadaniami, decyzję wydaje się pomimo braku tego uzgodnienia. Z przepisu tego wynika, że materialną przesłanką odmowy uzgodnienia inwestycji jest zamiar realizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie Sądu, zbadanie w toku postępowania uzgodnieniowego, czy inwestor ma zamiar realizować inwestycję objętą planem wojewódzkim, jest konieczną przesłanką materialną do wydania rozstrzygnięcia. Jednym z kryterium, które pozwala na zbadanie tego zamiaru jest kwestia, czy została ustalona lokalizacja takiej inwestycji, czy został uchwalony plan miejscowy, który przewiduje taką inwestycję. Tymczasem Kolegium w ogóle nie wypowiedziało się w tej kwestii, pomimo, że treść wymienionego przepisu przytoczyło w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

W wyniku powyższego wyroku Marszałek Województwa [...] wydał w [...] lipca 2014 r., znak: [...], postanowienie odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego z drogami, parkingami i infrastrukturą techniczną na działce ew. nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w W.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła [...] S.A., podnosząc brak wskazania w zaskarżonym postanowieniu konkretnych naruszeń zapisów miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego W., który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. oraz planu zagospodarowania przestrzennego województwa [...].

W postanowieniu z [...] lutego 2015 r. SKO w W. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Marszałka Województwa [...] w W. z [...] lipca 2014 r.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium wskazało, że według ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego W., który utracił moc z 31 grudnia 2003 r., teren planowanej inwestycji znajduje się w rezerwie terenu drogi ekspresowej - [...]. SKO w W. powołało się na wypis z tego planu, który stanowi część akt postępowania (karta nr 43).

Organ odwoławczy stwierdził, że planowana przez skarżącą inwestycja pozostaje, zatem w kolizji z inwestycją celu publicznego o ponadlokalnym znaczeniu, co uniemożliwia pozytywne uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Według SKO w W., organ uzgadniający - dokonując oceny projektu tej decyzji z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego regulującego określoną kwestię - w sposób prawidłowy uznał, że w realiach niniejszej sprawy istotne są również postanowienia zawarte w uchwale Sejmiku Województwa [...] nr [...] z [...] czerwca 2004 r. w sprawie uchwalenia Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] (Dz. Urz. Woj. z [...] sierpnia 2004 r. Nr [...], poz. [...]), zgodnie z którymi na terenie planowanej inwestycji również przewidziana jest ww. inwestycja drogowa, a więc także i w tym dokumencie działka objęta jest zamierzeniem realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Kolegium wskazało jednocześnie, że do akt sprawy włączony został rysunek planu (Mapa 29. Rozwój systemu transportowego W. - karta akt nr 45) oraz fragment części tekstowej planu (karta akt nr 44). Zdaniem Kolegium, ratio legis art. 53 ust. 4 pkt 10a u.p.z.p. wynika niewątpliwie z potrzeby respektowania ustaleń planu województwa przy ustalaniu warunków zabudowy w drodze decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji braku gminnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak konieczności uwzględniania zapisów planów województwa w zakresie ponadlokalnych inwestycji celu publicznego podczas ustalania warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnych, a więc przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadziłby, bowiem do całkowitego zdeprecjonowania postanowień planów województwa i dawałby możliwości zupełnego nieliczenia się z planowaniem o ponadlokalnym charakterze. Wobec powyższego organ dokonujący uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji skarżącej nie mógł pominąć zapisów wojewódzkiego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiących o planowanej budowie [...] na terenie, na którym znajduje się nieruchomość skarżącej. SKO w W. odniosło się także do wskazań zawartych w wiążącym w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2823/13 z 6 lutego 2014 r.

W skardze wniesionej w piśmie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] lutego 2015 r. na postanowienie Kolegium z [...] lutego 2015 r., strona skarżąca zaskarżonemu postanowieniu na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. 2012, poz., dalej: p.p.s.a.), zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: art. 124 § 2 k.p.a. poprzez:

- brak wskazania przez organ odwoławczy konkretnych naruszeń zapisów Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego W. (Uchwała Rady W. nr-[...] z [...] września 1992 r.), który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. na mocy art. 87 ust. 3 u.p.z.p. oraz Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] (Uchwała Sejmiku Województwa [...] nr [...] z [...] czerwca 2004 r., dalej: Plan);

- brak szczegółowej analizy przez organ odwoławczy poszczególnych ustaleń Planu, brak przywołania zapisów Planu pozostających w kolizji z projektowaną przez Spółkę Inwestycją oraz nie umieszczenie wyników tych ustaleń w uzasadnieniu faktycznym i prawnym postanowienia z [...] lipca 2014 r.;

- naruszenie art. 6. 7. 77 § 1 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia przez organ odwoławczy zgromadzonego materiału dowodowego oraz brak szczegółowej analizy zapisów dokumentów stanowiących podstawę wydania zaskarżonego postanowienia; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie przeanalizowało poszczególnych zapisów Planu, w kontekście możliwości uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej Inwestycji;

- naruszenie art. 53 ust. 4 pkt. 10a i art. 53 ust. 5 u.p.z.p. - poprzez utrzymanie przez SKO w W. w mocy postanowienia Marszałka Województwa [...] z [...] lipca 2014 r., co w konsekwencji doprowadziło do stwierdzenia przez organ odwoławczy, że nie jest możliwe uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej przez [...] inwestycji, co w następstwie determinuje dalszy tok postępowania przez Prezydenta W. w przedmiotowej sprawie. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO w W. w całości oraz poprzedzającego jego wydanie postanowienia Marszałka Województwa [...] z [...] lipca 2014 r.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że stanowisko SKO w W. zawarte w postanowieniu z [...] lutego 2015 r. (analogicznie jak w postanowieniu Marszałka Województwa [...]) nie jest wystarczające, zostało sformułowane bez szczegółowej analizy dokumentów stanowiących podstawę wydania zaskarżonego postanowienia. Organ odwoławczy nie wskazał wprost, które konkretne zapisy Planu Zagospodarowania Województwa [...] pozostają w sprzeczności z planami inwestycyjnymi Spółki. Zdaniem skarżącej, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera ogólnikowe twierdzenia, które uznać należy za niewystarczające. Ustalenia organu II instancji w tym zakresie sprowadziły się do wskazania, że do akt sprawy został włączony rysunek planu (Mapa 29) Rozwój systemu transportowanego W. – (karta akt nr 45) oraz fragment części tekstowej planu (karta akt nr 44). Według skarżącej, organ odwoławczy nie wykazał w uzasadnieniu postanowienia, że działka nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. w ww. Planie została przewidziana pod [...]. Nie można uznać za wystarczające ogólne twierdzenie, że wnioskowana przez [...] S.A. inwestycja pozostaję w sprzeczności z zamiarem - bliżej nieokreślonej w czasie - realizacji inwestycji celu publicznego, jaką jest wspomniana ponadlokalna trasa drogowa. Wykazane w skardze naruszenie organu odwoławczego godzi w przepis art. 124 § 2 k.p.a. Strona skarżąca wskazała ponadto, że powoływanie się przez SKO w W. na usytuowanie terenu inwestycji objętej wnioskiem [...] S.A. o warunki zabudowy, w obszarze planowanej [...] i bliżej nieokreślone w przyszłości zamierzenia inwestycyjne Miasta pozostaje w sprzeczności z planowanym zagospodarowaniem nieruchomości będącej własnością skarżącej.

Strona skarżąca podniosła, że Miasto nie informowało [...] S.A. o swoich zamierzeniach inwestycyjnych na tym obszarze, nie podjęło prób nabycia prawa własności do działek objętych wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i nie podjęło nawet wstępnych negocjacji z właścicielem. Skarżąca podniosła również, że skoro planowana inwestycja koliduje z zadaniami rządowymi i samorządowymi, służącymi realizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do terenów przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, w tym w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...], koniecznym wydaje się podjęcie przez Miasto rozmów ze skarżącą Spółką odnośnie zasad nabycia należących do skarżącej działek, a nie utrudnianie (uniemożliwianie) właścicielowi korzystania z nieruchomości przez właściciela, narażając go na straty finansowe. Według skarżącej, SKO w W., nie podjęło niezbędnych działań mających na celu zbadanie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, a nawet jeśli to uczyniło to wyników tych działań nie zawarło w uzasadnieniu postanowienia z [...] lutego 2015 r.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1) lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a.).

W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie zostało objęte postanowienie SKO w W. z [...] lutego 2015 r., utrzymujące w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] z [...] lipca 2014 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego z drogami, parkingami i infrastrukturą techniczną, na dz. ewid. Nr: [...] w obrębie [...], przy ul. [...] na terenie [...], dla strony skarżącej. Według art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 u.p.z.p., wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W niniejszej sprawie uzgodnienie zostało dokonane na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10a u.p.z.p. Jak wynika z treści ww. przepisu, decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z: wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Według art. 39 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p., w planie zagospodarowania przestrzennego województwa uwzględnia się ustalenia strategii rozwoju województwa oraz określa się w szczególności: rozmieszczenie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym.

Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Dotyczą one oceny zgodności decyzji z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę w związku, z którą ustawodawca nakłada obowiązek uzgodnienia. Organ uzgadniający działa, więc opierając się na stosownych przepisach normujących przedmiotowy zakres uzgodnienia. Organem uzgadniającym jest najczęściej organ właściwy w sprawach będących przedmiotem uzgodnienia, a zatem wyspecjalizowany, stąd też do jego właściwości przechodzi kontrola zgodności zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego. Organ uzgadniający nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię. Uzgodnienie jest formą wiążącego wpływu jednego organu na drugi, przez uzależnienie możliwości wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający (wyrok NSA z 9 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 2255/99, LEX nr 55769). Z tak określonych granic działania organu uzgadniającego wynika, że odmowa uzgodnienia może nastąpić tylko na podstawie wskazanego wprost przepisu prawa (Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Warszawa 2004, s. 428).

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji - właściwe dla omawianego uzgodnienia - w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie wpadkowe (uzgodnieniowe), a wydane postanowienia odpowiadają prawu. Zwrot "po uzgodnieniu" należy rozumieć w ten sposób, że organ prowadzący postępowanie główne przygotowuje projekt rozstrzygnięcia, zaś organ współdziałający ocenia dopuszczalność tego rozstrzygnięcia w granicach swojej właściwości i kompetencji. Organ zajmujący stanowisko w trybie art. 106 k.p.a. nie rozstrzyga sprawy głównej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, a wyraża jedynie stanowisko co do sprawy niemającej bytu samodzielnego, bo związanej ze sprawą główną.

Według ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego W., który utracił moc z 31 grudnia 2003 r., teren planowanej inwestycji znajduje się w rezerwie terenu drogi ekspresowej - [...]. Wypis z tego planu stanowi część akt postępowania (karta nr 43). W ocenie Sądu, organ II instancji zasadnie uznał, że planowana przez skarżącą inwestycja pozostaje, zatem w kolizji z inwestycją celu publicznego o ponadlokalnym znaczeniu, co uniemożliwia pozytywne uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Organ uzgadniający - dokonując oceny projektu tej decyzji z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego regulującego określoną kwestię - w sposób prawidłowy uznał, że w realiach niniejszej sprawy istotne są również postanowienia zawarte w uchwale Sejmiku Województwa nr [...] z [...] czerwca 2004 r. w sprawie uchwalenia Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] (Dz. Urz. Woj. z [...] sierpnia 2004 r., Nr [...], poz. [...]), zgodnie z którymi na terenie planowanej inwestycji również przewidziana jest ww. inwestycja drogowa, a więc także i w tym dokumencie działka skarżącej objęta jest zamierzeniem realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym.

Do akt sprawy włączony został rysunek planu (Mapa 29. Rozwój systemu transportowego W. – karta akt nr 45) oraz fragment części tekstowej planu (karta akt nr 44).

Plan miejscowy zagospodarowania województwa w części dotyczącej rozmieszczenia ponadlokalnych inwestycji celu publicznego stanowi podstawę do uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Stanowi o tym wprost przepis art. 53 ust. 4 pkt 10a u.p.z.p. Ratio legis takiego uregulowania wynika niewątpliwie z potrzeby respektowania ustaleń planu województwa przy ustalaniu warunków zabudowy w drodze decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji braku gminnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak konieczności uwzględniania zapisów planów województwa w zakresie ponadlokalnych inwestycji celu publicznego, podczas ustalania warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnych, a więc przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadziłby, bowiem do całkowitego zdeprecjonowania postanowień planów województwa i dawałby możliwości zupełnego nieliczenia się z planowaniem o ponadlokalnym charakterze. Plan zagospodarowania przestrzennego województwa jest aktem, którego regulacje stanowią wytyczne dla planowania przestrzennego na niższym szczeblu i wiążą bezpośrednio podmioty funkcjonujące wewnątrz systemu administracji publicznej. Wobec powyższego organ dokonujący uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji skarżącej nie mógł pominąć zapisów wojewódzkiego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiących o planowanej budowie trasy drogowej na terenie, na którym znajduje się nieruchomość skarżącej. W ocenie Sądu, działania organu nie można ocenić, jako naruszającego prawo.

Jednocześnie wyjaśnić należy skarżącej - za organem - że właściciele nieruchomości znajdujących się na terenach, na których planowane są inwestycje celu publicznego o ponadlokalnym charakterze, znajdują ochronę w przepisach u.p.z.p., w przypadku bierności organów odpowiedzialnych za realizację inwestycji celu publicznego. Otóż w myśl art. 53 ust. 5a u.p.z.p., który stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy (art. 64 ust. 1 u.p.z.p.), w przypadku odmowy uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przez organy, o których mowa w ust. 4 pkt 10, z uwagi na zamiar realizacji na objętym wnioskiem terenie zadań rządowych, albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3) i art. 48, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiesza się na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Jeżeli w okresie zawieszenia postępowania administracyjnego nie uchwalono miejscowego planu albo nie ustalono lokalizacji inwestycji celu publicznego, związanej z tymi zadaniami, decyzję wydaje się pomimo braku tego uzgodnienia. Powołany przepis wskazuje co prawda jedynie na art. 53 ust. 4 pkt 10) u.p.z.p., jednakże brak wskazania również na art. 53 ust. 4 pkt 10a) pozostaje - zdaniem Sądu - bez znaczenia dla jego wykładni literalnej skoro w dalszej części tego przepisu wprost wskazuje się, że zamiar realizacji na objętym wnioskiem terenie zadań rządowych albo samorządowych, dotyczyć ma przedsięwzięć służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa zarówno w art. 39 ust. 3 pkt 3) (art. 53 ust. 4 pkt 10a) u.p.z.p.), jak i art. 48 (art. 53 ust. 4 pkt 10) u.p.z.p.). I właśnie ta regulacja mogła zaważyć na możliwości uzyskania przez skarżącą pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji zamierzonej na działce ew. nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w W.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należy stwierdzić, że organ wskazał, że do akt sprawy został włączony rysunek planu (Mapa 29. Rozwój systemu transportowego W.- karta nr 45) oraz fragment części tekstowej planu (karta akt nr 44). Na mapie 29. Rozwój transportu W. organ II instancji zaznaczył kolorem czerwonym [...] wraz z orientacyjnym położeniem dz. ew. nr [...] na [...]. Z zaznaczonej przez SKO w W. treści dołączonego do akt sprawy fragmentu części tekstowej planu wynika, że w "miejskim systemie transportowym W. szczególnie istotny jest ruszt kolejnych połączeń obwodowych (jako uzupełnienie promieniście zbiegających się dróg w centrum miasta), utrwalony dokumentami planistycznymi. Są to: obwodnica o podwyższonym standardzie (klasy GP i S) wokół [...]. W literaturze wyrażono pogląd, według którego "Te ustalenia planu, które określają przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów, można nazwać postanowieniami regulacyjnymi. Są to wszelkie linie podziału i linie rozgraniczające, służące np. określeniu podziału obszaru planistycznego na tereny o jednorodnym użytkowaniu lub o wyodrębniającej się funkcji wiodącej, i linie wewnętrznych podziałów tych obszarów, określenie terenów podlegających podziałowi i zasad podziału na działki budowlane, linie zabudowy, ustalenia określające rozmieszczenie ulic i tras komunikacyjnych (...)" (zob. M. Kulesza, Administracyjnoprawne uwarunkowania polityki przestrzennej, Warszawa 1987, s. 198).

Należy jeszcze raz podkreślić, że planowana trasa drogowa ([...]), jako element systemu transportowego W. - obwodnica o podwyższonym standardzie, jest uwzględniona w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] - Uchwała Sejmiku Województwa [...] nr [...] z [...] czerwca 2004 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z [...] sierpnia 2004 r., poz. [...]). Tym samym zamiar realizacji powyższej inwestycji budowlanej pozostaje w kolizji z zadaniami, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. Uwzględnienie inwestycji celu publicznego w Planie Województwa, wyrażającym politykę przestrzenną samorządu województwa, oznacza prawnie wiążący zamiar jej realizacji, a więc wiąże organ uzgadniający przy uzgadnianiu decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu, na uwzględnienie nie zasługują zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procedury administracyjnej. Wskazać tutaj należy, że postępowanie przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 k.p.a. Materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony został, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. Ponadto organy dokonały oceny materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 80 k.p.a. Podkreślić także należy, że wbrew twierdzeniu strony skarżącej organ odwoławczy wyjaśnił i rozpatrzyły wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym odniósł się do kwestii planowanego obecnie przebiegu [...].

Podsumowując wskazać należy, iż Sąd badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy i w aspekcie uchybień, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu, doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie SKO w W. z [...] lutego stycznia 2015 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] z [...] lipca 2014 r., nie naruszają prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jak również innych przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd - na mocy art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.