Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 293/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-08-31 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Utrzymano w mocy zarządzenie - art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 257 w zw. z art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Emilia Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu I. S. od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 293/16 pozostawiającego bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi I. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z 27 lipca 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącej – I.S. o przyznanie prawa pomocy – w sprawie ze skargi Skarżącej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego.

Starszy referendarz sądowy wskazał, że Skarżąca nie przesłała formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) we wskazanym terminie mimo, że została do tego skutecznie wezwana. W związku z tym wniosek o przyznanie prawa pomocy został pozostawiony bez rozpoznania na podstawie art. 257 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a.").

W sprzeciwie z [...] sierpnia 2016 r. Skarżąca zaznaczyła, że nieodebranie przez nią listu, zawierającego wniosek PPF nie wynikało z jej zaniedbania, lecz z wyjmowania awiz pocztowych przez jej "złośliwego sąsiada".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. stronie postępowania sądowo-administracyjnego może zostać przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie natomiast do treści art. 259 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a. od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia. Rozpoznając sprzeciw, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (art. 260 § 1 p.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Od 29 sierpnia 2015 r. wzór ten stanowi załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. poz. 1257). Niezachowanie wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu stanowi brak formalny tego wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiający jego merytoryczne rozpoznanie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2015 r., I OZ 28/15), przy czym przed załatwieniem takiego nieprawidłowego formalnie wniosku wzywa się do usunięcia tych braków w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Niedochowanie tego terminu i niezłożenie prawidłowego formularza powoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 257 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie nie dopełniono powyższego obowiązku pomimo, że Skarżąca pismem z [...] czerwca 2016 r. została wezwana do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu. Wezwanie wraz z urzędowym formularzem wniosku skierowano na adres do doręczeń wskazany w skardze przez Skarżącą. Przesyłka była dwukrotnie awizowana, tj. [...] czerwca 2016 r. i następnie [...] lipca 2016 r. Ponieważ nie została odebrana przez Skarżącą, [...] lipca 2016 r. zwrócono ją Sądowi (wpływ do Sądu [...] lipca 2016). W tej sytuacji na podstawie art. 73 p.p.s.a., przesyłkę należało uznać za doręczoną [...] lipca 2016 r., tj. ostatniego dnia 14-dniowego okresu, na jaki złożono ją w placówce pocztowej, liczonego od pierwszego awizo. Siedmiodniowy termin do złożenia wypełnionego formularza rozpoczął bieg następnego dnia tj. [...] lipca 2016 r. Termin ten upłynął z dniem [...] lipca 2016 r. - zgodnie z zasadami obliczania terminów, przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. Do akt sądowych nie złożono wypełnionego formularza.

Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że starszy referendarz sądowy zasadnie wydał zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku Skarżącej o przyznanie prawa pomocy.

Na marginesie Sąd wskazuje, że utrzymanie w mocy zarządzenia starszego referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania nie wyklucza złożenia przez stronę skarżącą nowego wniosku o przyznanie prawa pomocy.

W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 257 p.p.s.a. w związku z art. 260 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.