Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 278/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, art. 52 par. 1, art. 53 par. 2 i  art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , , po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.K. na akt Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem złożonym w dniu [...] r. H. K. zwrócił się do Starosty [...] z żądaniem zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu marki [...], który został zarejestrowany pod numerem rejestracyjnym [...]. Kwotę nadpłaty wnioskodawca określił na [...]zł, która stanowiła różnicę pomiędzy kwotą uiszczoną na rachunek Urzędu Miejskiego w wysokości [...] zł, a obecnie obowiązującą stawką z tego tytułu w wysokości [...] zł.

Pismem z dnia [...] r., nr [...] Starosta [...] poinformował wnioskodawcę, że obniżenie opłaty za wydanie karty pojazdu w związku ze zmianą rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wysokości opłat za wydanie karty pojazdu, a także opublikowaniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt 6/04 nie może być podstawą uznania zgłoszonego roszczenia. Akt ten został doręczony wnioskodawcy w dniu 27 stycznia 2011 r., co wynika z dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się aktach administracyjnych sprawy. Pismo powyższe zawierało pouczenie o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Pismem z dnia [...] r. H. K. złożył skargę na wyżej opisany akt Starosty [...] zaznaczając, iż jego wniosek o zwrot opłaty za wydanie karty pojazdu nie został uwzględniony przez organ administracji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż w sprawie strona nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa a zatem nie został wyczerpany tryb zaskarżenia przewidziany w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z regulacją art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądu został unormowany w art. 3 § 2 i 3, art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, nr. 53, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest żądanie zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu. Kwestia dopuszczalności skargi w tej materii wywoływała rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Ostatecznie jednak w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/7 wskazano, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

Zatem przyjąć należy, że rozstrzygnięcie organu w przedmiocie zwrotu lub odmowy zwrotu części opłaty uiszczonej tytułem wydania karty pojazdu stanowi czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uznania lub odmowy uznania uprawnienia wynikającego z przepisu prawa, a więc czynność określoną w art. 3 § 2 pkt 4 cytowanej ustawy.

Skuteczność wniesienia jednak takiej skargi, a więc możliwość merytorycznego rozpoznania przez Sąd sprawy, uzależniona jest od spełnienia szeregu warunków natury formalnej, w tym od konieczności dokonania kolejnych czynności w postępowaniu administracyjnym oraz sądowoadministracyjnym.

Zgodnie bowiem z regulacją z art. 52 § 1 P.p.s.a skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do treści § 3 art. 52 P.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Skargę natomiast do sądu wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 53 § 2 P.p.s.a.).

W niniejszej sprawie, Starosta [...] zajął stanowisko w sprawie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu w piśmie z dnia [...] r., które zostało skarżącemu doręczone w dniu [...] r. Zatem należy przyjąć, że to właśnie w tym dniu skarżący dowiedział się o czynności organu administracji. Czternastodniowy termin do złożenia wniosku o usunięcie naruszenia prawa upłynął więc z dniem [...] r. (czwartek). W niniejszej sprawie skarżący nie wezwał jednak organu do usunięcia naruszenia prawa w związku z aktem organu z dnia [...] r., tym samym nie wyczerpał trybu zaskarżenia aktu Starosty [...]. Skuteczne natomiast wniesienie tego środka stanowi niezbędną przesłankę dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Zatem przyjdzie stwierdzić, że skarga wniesiona została bez wyczerpania przysługującego skarżącemu środka zaskarżenia dlatego należy ją uznać za niedopuszczalną.

Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.