Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1665/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Niedźwiedź Sędziowie WSA Inga Gołowska WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 maja 2022 r. sprawy ze skargi T. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 29 września 2021 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015r., III i IV kwartał 2016r. skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 29 września 2021r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej również jako: Organ, Dyrektor), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U z 2021r., poz. 1540 z późn. zm.; dalej również jako O.p.) po rozpoznaniu odwołania T.T. (dalej również jako: Strona, Skarżący), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego K. z dnia 1 czerwca 2021r. nr [...] w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności T.T. ze spółką C. sp. z o.o. (dalej również jako Spółka) oraz J.B., byłą prezes zarządu Spółki, za zaległości w podatku od towarów i usług za:

- IV kwartał 2015r. w wysokości 3.339,90 zł, odsetki za zwłokę naliczone na dzień 01.06.2021r. w wysokości 1.430,00 zł wraz z kosztami egzekucyjnymi w kwocie 2,83 zł,

- III kwartał 2016r. w wysokości 125,00 zł, odsetki za zwłokę naliczone na dzień 01.06.2021r. w wysokości 46,00 zł wraz z kosztami egzekucyjnymi w kwocie 0,41 zł,

- IV kwartał 2016r. w wysokości 3.723,00 zł, odsetki za zwłokę naliczone na dzień 01.06.2021r. w wysokości 1.296,00 zł wraz z kosztami egzekucyjnymi w kwocie 13,02 zł.

Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

1. Spółka C. Sp. z o.o. złożyła do Urzędu Skarbowego K. deklaracje podatkowe VAT-7K z tytułu podatku od towarów i usług w których wykazała:

- za IV kwartał 2015r. (złożona w dniu 25 stycznia 2016r.) kwotę do zapłaty w wysokości 7.871,00 zł,

- za III kwartał 2016r. (złożona w dniu 25 października 2016r.) kwotę do zapłaty w wysokości 125,00 zł,

- za IV kwartał 2016r. (złożona w dniu 25 stycznia 2017r.) kwotę do zapłaty w wysokości 3.723,00 zł.

Należności wynikające z ww. deklaracji nie zostały uregulowane w terminie płatności i stały się zaległościami podatkowymi. Celem przymusowego wyegzekwowania ww. zaległości Naczelnik Urzędu Skarbowego K., działając jako wierzyciel wystawił tytuły wykonawcze: nr [...] obejmujący zaległość w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 roku, nr [...] obejmujący zaległość w podatku od towarów i usług za III kwartał 2016 roku, nr [...] obejmujący zaległość w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2016 roku.

W toku prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowania egzekucyjnego, choć podjęto szereg czynności, skierowanych do majątku Spółki w celu wyegzekwowania zadłużenia, zaległości te okazały się nieściągalne w trybie egzekucji administracyjnej. Postępowanie egzekucyjne prowadzone m.in. na podstawie ww. tytułów wykonawczych zostało umorzone postanowieniem nr [...] z dnia 14.11.2019r. z uwagi na bezskuteczność zastosowanych środków egzekucyjnych, przewidzianych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2019r. poz. 1438 z późn. zm.).

2. W związku z bezskutecznością egzekucji prowadzonej wobec majątku Spółki oraz po wystąpieniu pozostałych pozytywnych przesłanek, Naczelnik Urzędu Skarbowego K. postanowieniem nr [...] z dnia 25.03.2021r. wszczął postępowanie w sprawie odpowiedzialności Skarżącego jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 roku, III kwartał 2016 roku i IV kwartał 2016 roku wraz z odsetkami za zwłokę od ww. zaległości i kosztami egzekucyjnymi.

Po przeprowadzeniu przedmiotowego postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego K. decyzją z dnia 1.06.2021r. nr [...] orzekł o odpowiedzialności Skarżącego jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe Spółki C. sp. z o.o., których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez Skarżącego obowiązków członka zarządu, tj. za IV kwartał 2015r., III kwartał 2016r. oraz IV kwartał 2016r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. W decyzji stwierdzono również że odpowiedzialność ta ma charakter odpowiedzialności solidarnej ze spółką C. sp. z o.o. oraz J.B. – byłą prezes zarządu Spółki.

3. Od decyzji tej Skarżący wniósł odwołanie, zarzucając: naruszenie art. 116 § 1 O.p. w zw. z art. 10 i art. 11 Prawa Upadłościowego "poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji bezzasadne uznanie, że Odwołujący pełniąc funkcję wiceprezesa Zarządu C. sp. z o.o. w K. powinien był złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki, mimo tego, że dowody przeprowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego K. nie uprawniają do wysnucia tego wniosku, albowiem zainicjowanie postępowania upadłościowego możliwe jest tylko i wyłącznie wówczas, gdy istnieje co najmniej dwóch niezaspokojonych wierzycieli, a tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Zdaniem Odwołującego się ziściła się przesłanka negatywna w postaci braku Jego winy za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki we właściwym czasie.

W oparciu o powyższe zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji o odmowie orzeczenia o odpowiedzialności za zobowiązania C. sp. z o.o. w K. lub o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

4. W wyniku rozpoznania odwołania od ww. decyzji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 29 września 2021r.

Organ w uzasadnieniu w pierwszej kolejności zauważył, że zgodnie z art. 22 ustawy o zmianie O.p. z dnia 10 września 2015 r., do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy O.p. w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej.

Dalej Organ wskazał, że do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich odnoszą się przepisy Rozdziału 15, Działu III O.p. Następnie przywołał i wyjaśnił treść art. 107 § 1 i § 2, art. 108 § 1, § 2 i § 3, art. 116 i art. 108 § 2 pkt 3 oraz art. 109 O.p.

Dyrektor stwierdził, że w przedmiotowej sprawie spełniona została przesłanka z art. 108 § 2 pkt 3 O.p., bowiem wszczęcie postępowania o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe wynikające z deklaracji VAT-7 z tytułu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015r., za III kwartał 2016r., za IV kwartał 2016r., nastąpiło w dniu 25 marca 2021r. tj. po uprzednim wszczęciu postępowania egzekucyjnego wobec Spółki.

Następnie Organ przytoczył przepis art. 116 § 1 O.p. i odniósł się do wynikającej z tego przepisu przesłanki bezskuteczności egzekucji wskazując, że z uwagi na nieuregulowanie przez Spółkę przedmiotowych zaległości Naczelnik Urzędu Skarbowego K. działając jako wierzyciel wystawił następujące tytuły wykonawcze: w dniu 4.03.2016r. nr [...] obejmujący zaległość w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 roku, w dniu 30.11.2016r. nr [...] obejmujący zaległość w podatku od towarów i usług za III kwartał 2016 roku; w dniu 13.03.2017r. nr [...] obejmujący zaległość w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2016 roku.

Egzekucja prowadzona m.in. na podstawie ww. tytułów wykonawczych wobec majątku Spółki okazała się bezskuteczna. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego Naczelnik Urzędu Skarbowego K., działając jako organ egzekucyjny, podjął działania zmierzające do ustalenia kontrahentów Spółki. Ustalono podmioty, z którymi Spółka współpracowała tj. L. sp. z o.o. oraz M. sp. z o.o. W związku z dokonanymi zajęciami uzyskano jednorazową kwotę w wysokości 3.994,24 zł z M. sp. z o.o. W późniejszym czasie nie ustalono już żadnych kontrahentów Spółki w plikach JPK. W celu ustalenia rachunków Spółki skierowano zapytania do banków. Ustalono czynne rachunki bankowe w [...] oraz [...] i dokonano zajęć egzekucyjnych. Banki zrealizowały częściowo zajęcia, jednak dalsza realizacja nie była możliwa z uwagi na brak środków. Poszukując majątku Spółki skierowano także wnioski o udostępnienie danych do Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz Centralnej Informacji Ksiąg Wieczystych. Na podstawie otrzymanych odpowiedzi uzyskano informacje, iż spółka jest właścicielem pojazdu [...] , rok produkcji 1997. Czynności egzekucyjne prowadzono także pod adresem wskazanym przez wierzyciela tj. [...] gdzie spisano protokoły o stanie majątkowym Spółki oraz egzekwowano kwoty na zaległości. Do protokołów uzyskano informację, iż Spółka wykonywała usługi budowlane. Siedziba Spółki znajdowała się w lokalu pod ww. adresem, użyczonym od Skarżącego jako wspólnika Spółki. Majątek Spółki stanowiły dwa pojazdy [...] z 1989 roku i 1991 roku oraz agregat malarski. W późniejszym czasie pomimo wielokrotnych wizyt pod ww. adresem mieszkanie zastano zamknięte. Od sąsiadów uzyskano informacje, że mieszkanie stanowi własność Skarżącego i jest wynajmowane. Pojazdów Spółki nie stwierdzono w okolicach ww. adresu. Prezes Spółki, J.B. skontaktowała się z organem egzekucyjnym telefonicznie i poinformowała, że Spółka prowadzi bar "X." na ul. [...] w K. Mając na uwadze powyższe ww. Organ skierował wniosek do Naczelnika Urzędu Skarbowego K. o przeprowadzenie czynności egzekucyjnych pod tym adresem, jednakże wniosek został zwrócony z ustaleniami, że Spółka nie prowadzi tam działalności od sierpnia 2018 roku. W tych okolicznościach organ egzekucyjny stwierdził, że poczynione ustalenia wypełniły przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na to, iż w jego toku nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Zatem postanowieniem nr [...] z dnia 14.11.2019r. Naczelnik Urzędu Skarbowego K., działając w oparciu o art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone m.in. na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Nadto Organ zwrócił uwagę, że umorzone zostały również inne postępowania egzekucyjne prowadzone przez Organ egzekucyjny na podstawie tytułów wykonawczych:

- nr [...] obejmujący zaległość w podatku dochodowym od osób prawnych za 2015 rok

nr [...] obejmujący odsetki stałe za grudzień 2015 roku,

nr [...] obejmujący zaległość w podatku dochodowym od osób prawnych za 2016 rok,

nr [...] obejmujący odsetki stałe za grudzień 2016 roku,

* nr [...] obejmujący zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodprowadzonych w ustawowym terminie zaliczek od wynagrodzeń pracowników PIT-4R za miesiące: maj 2015 roku, czerwiec 2015 roku, sierpień 2015 roku i wrzesień 2015 roku,

* nr [...] obejmujący zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodprowadzonych w ustawowym terminie zaliczek od wynagrodzeń pracowników PIT-4R za miesiące: listopad 2015 roku i grudzień 2015 roku,

Dodatkowo organ egzekucyjny w ww. postanowieniu z dnia 14 listopada 2019r. wskazał, że w przypadku ujawnienia majątku lub źródeł dochodu zobowiązanego nastąpi wszczęcie ponownej egzekucji.

Zdaniem Dyrektora, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy potwierdził, że organ egzekucyjny podejmował wszechstronne działania, mające na celu ustalenie i wyegzekwowanie składników majątku Spółki, przy tym w trakcie prowadzonej egzekucji nie ograniczał się do jednego sposobu egzekucji, lecz poszukiwał składników majątkowych mogących stanowić źródło środków pieniężnych na zaspokojenie należności podatkowych. Należy przy tym nadmienić, że zgodnie z art. 116 § 1 O.p. do uznania egzekucji za bezskuteczną wystarczający jest choćby częściowy brak możliwości zaspokojenia wierzyciela, nie musi to być zatem wskazanie przez Organ egzekucyjny, iż egzekucja z majątku Spółki w całości okazała się bezskuteczna.

Zatem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. stwierdził, że organ I instancji słusznie uznał, że skoro nie ustalono majątku, z którego można by skutecznie zaspokoić zaległości podatkowe Spółki, co skutkowało umorzeniem postępowania egzekucyjnego, to w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 116 § 1 O.p., tj. egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna.

Organ podniósł, że kolejną przesłanką pozytywną, umożliwiającą wydanie decyzji w sprawie przeniesienia odpowiedzialności podatkowej na osobę trzecią jest pełnienie funkcji przez członka zarządu w okresie, kiedy upływał termin płatności zobowiązania podatkowego Spółki (art. 116 § 2 O.p.). Podstawą powstania odpowiedzialności jest sam fakt bycia członkiem zarządu. Przesłanka ta winna być ustalana w oparciu o obiektywnie istniejące kryteria - spełnienie formalnych warunków "pełnienia funkcji członka zarządu".

Jak wynika z akt sprawy umową z dnia 19 stycznia 2015r., zawartą aktem notarialnym Repertorium A nr [...], Skarżący założył wraz z J.B. spółkę C. sp. z o.o. Umowa Spółki stanowi zarazem protokół Pierwszego Zgromadzenia Wspólników, którym powołano zarząd spółki, w składzie: J.B. jako prezes zarządu oraz Skarżącego jako wiceprezes zarządu. Zgodnie z elektroniczną bazą danych z Krajowego Rejestru Sądowego tj. informacją odpowiadającą odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców wydruk z dnia 22 kwietnia 2021r., w dniu 4 marca 2015r. (wpis nr 1) wpisano Skarżącego do Rejestru jaka wiceprezesa zarządu, a J.B. została wpisana jako prezes zarządu Spółki. Następnie J.B. została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego z urzędu przez Sąd Rejonowy dla K. na podstawie postanowienia nr [...] z dnia 18.03.2020r. (wpis do KRS nr 5). Z uzasadnienia ww. postanowienia wynika, że ujawniona jako prezes zarządu Spółki w Rejestrze J.B. została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w B. za przestępstwa wymienione w art. 18 § 2 Kodeksu Spółek Handlowych, a z dniem uprawomocnienia się ww. wyroku tj. z dniem 03.12.2019 roku przestała pełnić funkcję prezesa, wygasł jej mandat Z kolei Skarżący w dniu 16 września 2020r. został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego z funkcji wiceprezesa zarządu Spółki na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla K. nr [...] (wpis do KRS nr 6). Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 26 sierpnia 2020r. Skarżący wystąpił do Sądu Rejonowego dla K. z wnioskiem o wykreślenie go z rejestru jako osoby wchodzącej w skład zarządu spółki C. sp. z o.o. W uzasadnieniu podał, iż zgodnie z zapisem § 15 ust. 4 umowy spółki Jego kadencja wygasła w dniu 20.01.2018 roku. Z załączonych dokumentów wynika również, że na dzień 24.08.2020r. zwołano Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki m.in. w celu podjęcia uchwały w sprawie powołania członków zarządu, w związku z rezygnacją Skarżącego, jako ostatniego członka zarządu, ze skutkiem na dzień 25.08.2020r.

W związku z powyższym Dyrektor stwierdził, że termin płatności zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 roku (tj. 25.01.2016r.), III kwartał 2016 roku (tj. 25.10.2016r.) i IV kwartał 2016 roku (tj. 25.01.2017r.) przypadał w okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji wiceprezesa zarządu (Skarżący pełnił tę funkcję w okresie od 09.01.2015r. do 25.08.2020r.). Tym samym przesłanka z art. 116 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa została spełniona.

Zdaniem Organu w niniejszej sprawie wystąpiły wszystkie przesłanki pozytywne umożliwiające przeniesienie na Skarżącego odpowiedzialności za ww. zaległości podatkowe Spółki, tj.:

istnienie niezapłaconych zaległości podatkowych Spółki w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 roku, III kwartał 2016 roku i IV kwartał 2016 roku;

bezskuteczność egzekucji prowadzonej na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych,

pełnienie przez Skarżącego funkcji wiceprezesa zarządu Spółki w czasie upływu terminu płatności ww. zobowiązań podatkowych ww. Spółki.

Następnie Dyrektor wymienił przesłanki negatywne wyłączające możliwość orzeczenia o odpowiedzialności członków Spółki za jej zaległości podatkowe wynikające z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a, lit. b oraz pkt 2 O.p. Zauważył, iż członek zarządu nie odpowiada za zaległości podatkowe spółki, jeżeli wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o upadłość spółki. W toku prowadzonego postępowania Organ I instancji ustalił, iż dłużnik spółka C. sp. z o.o. nie składał wniosku o ogłoszenie upadłości, nie zostało również wszczęte postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe), otwarte postępowanie restrukturyzacyjne, czy zatwierdzony układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu. W związku z powyższym Skarżący nie wykazał, że we właściwym czasie został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości, ani że wszczęto postępowanie układowe, także nie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne ani nie zatwierdzono układu w postępowaniu o zatwierdzeniu układu, a tym samym brak jest możliwości uwolnienia Skarżącego od odpowiedzialności jako członka zarządu - na podstawie art. 116 § 1 pkt 1a O.p.

Dalej Dyrektor wskazał, że zgodnie z art. 10 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze w brzmieniu obowiązującym w czasie, kiedy wystąpił właściwy termin do zgłoszenia wniosku o upadłość, upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Zgodnie z art. 11 ust. 1 i 2 tej ustawy dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich l wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Z istoty porządku prawnego wynika, że każdy powinien wykonywać swe wymagalne zobowiązania, w tym z tytułu podatków i innych danin publicznych. Dla określenia stanu niewypłacalności bez znaczenia też jest przyczyna niewykonywania zobowiązań. Niewypłacalność istnieje nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn. Niewypłacalność dłużnika istnieje zawsze, gdy nie wykonuje on swoich wymagalnych zobowiązań.

Zdaniem Dyrektora w świetle ww. przepisów prawa upadłościowego i naprawczego zarząd Spółki był zobowiązany do złożenia wniosku o upadłość. Z akt sprawy wynika (raport: Lista zaległości wraz z odsetkami stan na dzień 23.04.2021r.), że Spółka, oprócz zaległości wskazanych w niniejszej decyzji, zalegała z zapłatą:

- nieodprowadzonych w ustawowym terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń PIT-4R za maj 2015 roku, czerwiec 2015 roku, sierpień 2015 roku i wrzesień 2015 roku, listopad 2015 roku i grudzień 2015 roku w łącznej wysokości 8.807,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 3.901,00 zł,

- podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 rok i 2016 roku w wysokości 5.679,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 2.009,00 zł.

Mając powyższe na uwadze Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. stwierdził, że Spółka zaprzestała wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań podatkowych od dnia 22 czerwca 2015r., tj. wraz z upływem terminu płatności zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiąc maj 2015 roku. Zaprzestanie to miało charakter trwały, czego dowodzi utrzymywanie się tego zadłużenia przez następne lata oraz niemożność wyegzekwowania przez organ egzekucyjny zaległości podatkowych dochodzonych na podstawie tytułów wykonawczych, a także generowanie przez Spółkę kolejnych zaległości, tj. w podatku dochodowym od osób fizycznych za kolejne miesiące 2015r., w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób prawnych, które również nie zostały przez Spółkę uregulowane.

W związku z powyższym, Dyrektor stwierdził, że Skarżący miał prawo i obowiązek zabezpieczyć prawa wierzycieli na odzyskanie swoich należności i to już w momencie wystąpienia przesłanek wskazanych w art. 11 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, zgodnie z którymi dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych.

Ponadto, mając na uwadze zapisy art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. oraz ww. przepisy ustawy Prawo upadłościowe, organ I instancji w zaskarżonej decyzji dokonał także analizy kondycji finansowej Spółki na podstawie sprawozdania finansowego spółki C. sp. z o.o. za rok obrotowy od 1 stycznia 2015r. do 31 grudnia 2015r. obejmującego: bilans sporządzony na dzień 31.12.2015r., rachunek zysków i strat za okres od 1.01.2015r. do 31.12.2015r., informację dodatkową do sprawozdania finansowego za 2015 rok. Na podstawie danych zawartych w sprawozdaniu finansowym złożonym przez Spółkę za 2015 rok obliczono wskaźnik ogólnego zadłużenia za 2015 rok mówiący o tym, jaki udział w finansowaniu majątku firmy mają zobowiązania i dług. Wskaźnik ten w 2015 roku wyniósł 0,91 (67.083,17zł : 73.486,20 zł). Wysoki poziomy wskaźnika tj. powyżej 0,5 oznacza duży udział długu w działalności firmy i przez to ryzyko bankructwa w wypadku pogorszenia się koniunktury. Natomiast akta sprawy i treść zaskarżonej decyzji potwierdzają, że w złożonym przez Spółkę zeznaniu CIT-8 za 2015 roku wykazano przychody w wysokości 130.952,15 zł oraz koszty uzyskania przychodów w wysokości 126.072,72 zł, a dochód Spółki wyniósł 4.879,43 zł. Zgodnie z korektą zeznania CIT-8 za 2016 rok przychód Spółki wyniósł 60.331,67 zł, koszty uzyskania przychodów wyniosły 35.321,10 zł a dochód Spółki wyniósł 25.010,57 zł. Z kolei w zeznaniu CIT-8 za 2017 rok Spółka wykazała stratę w wysokości 75.285,37 zł, a w zeznaniach za 2018 rok i 2019 rok nie wykazano przychodów ani kosztów. Powyższe okoliczności świadczą o słabej kondycji finansowej Spółki. Podsumowując powyższe Dyrektor tut. Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że istnienie zaległości podatkowych i zaprzestanie ich spłacania świadczy o niewypłacalności Spółki, a tym samym o zaistnieniu obowiązku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości jednostki.

Dyrektor wskazał, że w czasie kiedy Skarżący pełnił funkcję wiceprezesa zarządu spółki C. Sp. z o.o. zaistniała podstawa do zgłoszenia wniosku o upadłość, bądź wszczęcia postępowania układowego, czego Skarżący nie uczynił, a tym samym przesłanka uwalniająca, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. nie zaistniała w przedmiotowej sprawie.

Zdaniem Dyrektora podniesiony przez Skarżącego zarzut, że "zainicjowanie postępowania upadłościowego możliwe jest tylko i wyłącznie wówczas, gdy istnieje co najmniej dwóch niezaspokojonych wierzycieli, a tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie" nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczność istnienia tylko jednego wierzyciela Spółki, nie pozbawiła Skarżącego jako członka zarządu możliwości złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, natomiast fakt, iż Skarb Państwa był jedynym wierzycielem Spółki nie może stanowić przeszkody w zastosowaniu art. 116 § 1 pkt 1a O.p.

Kolejno Organ odniósł się do przesłanki określonej w przepisie art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p. wskazując, że Skarżący nie wykazał żadnej okoliczności uzasadniającej niemożność złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości bądź wszczęcia postępowania układowego. Zdaniem Organu taką okolicznością nie jest subiektywne przekonanie, że nie było podstaw do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości z uwagi na posiadanie przez Spółkę zobowiązań wobec jednego wierzyciela. Tym samym w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki wyłączające odpowiedzialność określone w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p., a zarzut naruszenia tego przepisu nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do przesłanki wynikającej z art. 116 § 1 pkt 2 O.p. Dyrektor stwierdził, że Skarżący nie wskazał majątku pozwalającego na zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w jakiejkolwiek części.

W ocenie Organu w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki wymienione w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i lit. b i pkt 2 O.p.

5.1. Pismem z dnia 2 listopada 2021r. Strona, reprezentowana przez radcę pranego, wniosła skargę do Sądu na powyższą decyzję, której zarzucono naruszenie art. 116 § 1 O.p. w zw. z art. 10 i art. 11 Prawa Upadłościowego poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne uznanie, że Skarżący pełniąc funkcję wiceprezesa zarządu C. sp. z o.o. w K. powinien był złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki, mimo tego, że dowody przeprowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego K. nie uprawniają do wysnucia tego wniosku, albowiem zainicjowanie postępowania upadłościowego możliwe jest tylko i wyłącznie wówczas, gdy istnieje co najmniej dwóch niezaspokojonych wierzycieli, a tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu skargi, Skarżący przedstawił uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutu, powołując się na poglądy doktryny i orzecznictwa, w tym wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 listopada 2018r., I SA/Wr 174/18 i wniósł o uwzględnienie w całości niniejszej skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego. W skardze zawał również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

5.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

5.3. Postanowieniem z dnia 23 lutego 2022r. WSA w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

6.1. W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021r. poz. 2095 z późn. zm.; dalej ustawa o COVID-19). Zgodnie z ust. 2 wymienionego artykułu, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Stosownie do ust. 3, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Mając powyższe na uwadze Przewodniczący Wydziału I WSA w Krakowie skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, uznając rozpoznanie sprawy za konieczne z uwagi na obowiązek terminowego załatwienia sprawy.

W ocenie Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Wyjaśnić należy przy tym, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji Skarżącego, bowiem podnoszone przez niego argumenty, podobnie jak i argumenty Organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę wraz z odpowiedzią Organu na skargę.

6.2. Odnosząc się zaś do kwestii kognicji Sądu, należy wpierw przywołać art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021r. poz. 137), stosownie do którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022r. poz. 329; dalej p.p.s.a.), stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.)

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę, uchyla decyzję administracyjną, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w przypadku wystąpienia przesłanek nieważności postępowania administracyjnego określonych w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021r. poz. 735 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części.

Natomiast zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

6 .3. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji zgodnie z zakreślonymi powyżej regułami, Sąd stwierdził, że skarga okazała się niezasadna.

6.4. Skarżący w swojej skardze kwestionuje prawidłowość wydania decyzji o odpowiedzialności i w swojej skardze podnosi, że zainicjowanie postępowania upadłościowego możliwe jest tylko i wyłącznie wówczas, gdy istnieje co najmniej dwóch niezaspokojonych wierzycieli, a tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie.

Na poparcie swego stanowiska powołała się na poglądy doktryny i orzecznictwa, w tym nieprawomocny wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 listopada 2018r., I SA/Wr 174/18; wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się do ww. wyroku stwierdzić należy, że reprezentuje on stanowisko odosobnione w orzecznictwie sądów administracyjnych. Dominujące orzecznictwo, powołane m.in. przez Organ, prezentuje stanowisko odmienne, które to stanowisko Sąd w niniejszym składzie podziela, zatem posłuży się argumentacją zawartą w tychże wyrokach.

Zdaniem dominującego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok z dnia 1 lutego 2019r., II FSK 3042/18) z niewypłacalnością dłużnika, o czym mowa jest w art. 10 i art. 11 ust. 1 i 2 u.p.u.n., mamy również do czynienia, gdy dłużnik ten nie zaspakaja jednego tylko wierzyciela posiadającego znaczną wierzytelność (por. wyroki NSA: z dnia 10 stycznia 2017r., II FSK 3737/14; z dnia 23 października 2018r., II FSK 3005/16; z dnia 28 kwietnia 2017r., I FSK 1624 i 1625/15). W powołanych wyrokach wskazuje się, że nawet w przypadku braku możliwości formalnego złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, z uwagi na to, że jedynym jej wierzycielem jest państwo, nie można przyjąć, kierując się ogólnymi zasadami wynikającymi z norm Konstytucji RP, w tym w szczególności zasady równości wobec prawa, iż byli członkowie zarządu spółek, w których występuje jeden wierzyciel, są w uprzywilejowanej sytuacji, mogąc wykazywać, iż w stosunku do nich dochodzi do zaistnienia przesłanek egzoneracyjnych określonych w art. 116 § 1 pkt 1 O.p., skoro zasadniczą podstawą upadłości jest trwałe zaprzestanie płacenia długów. Dlatego też nie budzi wątpliwości, że fakt istnienia tylko jednego wierzyciela nie miał znaczenia dla określenia istnienia przesłanki wyłączającej odpowiedzialność członka zarządu spółki. Okoliczność ta nie pozbawiła skarżącego możliwości złożenia wniosku, natomiast ocena jego skuteczności stanowiłaby odrębny problem badany w postępowaniu wszczętym takim wnioskiem.

Pogląd ten zaprezentowano w wielu innych orzeczeniach, szeroko powołanych przez Organ w decyzji i w odpowiedzi na skargę, które to poglądy – jak już wspomniano – Sąd w niniejszym składzie podziela.

W orzeczeniach tych szczególnie akcentuje się, że przyjęcie, że członek zarządu zwolniony jest z obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w sytuacji, gdy spółka zalega z płatnościami wyłącznie w odniesieniu do jednego wierzyciela, stawiałoby w uprzywilejowanej pozycji tych członków zarządu, których spółki miałyby tylko jednego wierzyciela w stosunku do tych, których spółki miałyby co najmniej dwóch wierzycieli. Doszłoby zatem do oczywistego, nierównego traktowania członków zarządu (osób trzecich) w zależności od tego, ilu wierzycieli miały zarządzane przez nich spółki oraz do osłabienia funkcji gwarancyjnej odpowiedzialności osób trzecich (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 13.12.2018r., II FSK 2389/18; 5.12.2018r., II FSK 1686/18; 12.06.2018r., I FSK 909/16; 10.01.2012r., II FSK 1329/10; 15.01.2016r., I FSK 992/14, 13.12. 2018r., II FSK 2389/18; 22.11.2017 r, I FSK 1138/16).

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje fakt, że nie został skutecznie zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości, a szansa uwolnienia się członka zarządu od odpowiedzialności osobistej związana jest z tym, że dopełnione zostały wszelkie warunki stworzenia ochrony prawnej dla zagrożonych interesów wierzycieli. Ponadto – jak wynika z akt sprawy – Skarżący nie wykazał żadnej okoliczności uzasadniającej niemożność złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości bądź wszczęcia postępowania układowego, czym uniemożliwił uwolnienie się od odpowiedzialności na podstawie art. 116 § 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy. Natomiast jak słusznie stwierdzono m.in. w wyroku WSA w Krakowie z dnia 7 czerwca 2013r., I SA/Kr 870/12, winą w rozumieniu przepisu art. 116 § 1 pkt 1 lit. "b" O.p. jest każda postać winy, a zatem także niedbalstwo, tj. powinność i możliwość przewidywania, że nastąpi skutek w postaci trwałego zaprzestania spłaty długów w określonym terminie (zob. wyrok z dnia 25 stycznia 2012r., sygn. akt I FSK 379/11, LEX nr 1113108).

Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że niezgłoszenie wniosku we właściwym czasie nastąpiło bez winy Skarżącego. Taką okolicznością nie jest w szczególności subiektywne przekonanie Skarżącego, że nie było podstaw do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości z uwagi na posiadanie przez Spółkę zobowiązań wobec tylko jednego wierzyciela. Podnoszona przez Skarżącego ww. okoliczność, na podstawie której próbuje udowodnić wystąpienie w sprawie ww. przesłanki uwalniającej od odpowiedzialności podatkowej nie stanowi o braku winy Skarżącego w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Podkreślić należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2017r. sygn. akt I FSK 2022/1, z dnia 19 stycznia 2018r. sygn. akt II FSK 38/16, z dnia 28 marca 2018r. sygn. akt II FSK 817/16) brak winy, o którym mowa w art. 116 O.p. jest kategorią obiektywną i można się na niego powoływać jedynie w sytuacji, gdy członek zarządu nie miał żadnych możliwości prowadzenia spraw spółki, a brak tych możliwości wynikał z przyczyn od niego całkowicie niezależnych (np. obłożna choroba).

6.5. Co więcej, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 9 stycznia 2019r., I FSK 113/17) wyrażono jeszcze dalej idący pogląd, tzn. stwierdzono wprawdzie, że uzasadnione jest stanowisko skarżącego, że nie można skutecznie złożyć wniosku (uzyskać postanowienia uwzględniającego wniosek) o upadłość w sytuacji, gdy podmiot ma tylko jednego wierzyciela. Stanowisko takie, na co wskazywał Sąd Najwyższy jeszcze w okresie obowiązywania rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe (t.j. Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm.), stwierdzając w uchwale z dnia 27 maja 1993 r., III CZP 61/93 (OSNC 1994, nr 1, poz. 7), że ogłoszenie upadłości może nastąpić tylko wówczas, gdy istnieje co najmniej dwóch wierzycieli podmiotu gospodarczego, którego dotyczy wniosek. Rozwiązanie zgodne z przytoczoną uchwałą, na co wskazuje się w piśmiennictwie, przyjęto także w ustawie Prawo upadłościowe i naprawcze. W istocie z art. 1 p.u.n. wynika zasada, że postępowanie upadłościowe musi być wspólnym postępowaniem wierzycieli, podjętym w celu dochodzenia roszczeń od niewypłacalnego przedsiębiorcy lub innego podmiotu, do którego stosuje się Prawo upadłościowe i naprawcze. Takie brzmienie przepisu nie daje podstaw do prowadzenia postępowania upadłościowego z udziałem jednego wierzyciela, gdyż zapisy ustawy o trybie zgłaszania wierzytelności, ustalenia listy wierzytelności, możliwości zawarcia przez upadłego układu z wierzycielami nie uprzywilejowanymi czy szczegółowe określenie zasad podziału funduszów masy upadłości, byłyby bezprzedmiotowe w wypadku istnienia jednego tylko wierzyciela upadłego (por. wyrok SA z dnia 22 czerwca 2010 r. IV CNP 95/09). Nie byłoby uzasadnienia do prowadzenia postępowania upadłościowego wobec jednego wierzyciela, który ten sam efekt mógłby uzyskać wszczynając postępowanie egzekucyjne wobec dłużnika i prowadząc różnego rodzaju egzekucje aż do przejęcia całego majątku zobowiązanego.

Jednocześnie jednak, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sytuacja kiedy wniosek o ogłoszenie upadłości wydawałby się uzasadniony ze względu na stan finansowy Spółki, lecz nie można byłoby tego skutecznie przeprowadzić albowiem długi dotyczyłyby tylko jednego wierzyciela, nie może skutkować wnioskiem, że zrealizowała się tym samym przesłanka egzoneracyjna określona w art. 116 § 1 pkt 1) lit. b O.p. tj niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy skarżącego. Obiektywny brak możliwości skutecznego złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki z uwagi na istnienie wierzytelności tylko jednego wierzyciela, nie oznacza wykazania przesłanki uwalniającej od odpowiedzialności, lecz stwarza sytuację, w której członek zarządu z tej przesłanki egzoneracyjnej, w takim stanie faktycznym skorzystać nie może.

W konsekwencji, zgodnie z tą linią orzeczniczą – wbrew stwierdzeniom Skarżącego, że istnienie jednego wierzyciela w postaci Skarbu Państwa stanowi przeszkodę w zastosowaniu art. 116 § 1 O.p. – w takim przypadku, zdaniem NSA, Skarżący nie będzie mógł powołać się na przesłanki egzoneracyjne przewidziane w art. 116 § 1 pkt 1 O.p.

6.6. Podsumowując tę część wywodów za niezasadny i odosobniony należy uznać stanowisko zawarte w ww. nieprawomocnym wyroku WSA we Wrocławiu, że istnienie jednego wierzyciela w postaci Skarbu Państwa stanowi przeszkodę w zastosowaniu art. 116 § 1 pkt 1 O.p.

Zgodnie z dominującymi poglądami Naczelnego Sądu Administracyjnego, które to poglądy – jak już wspomniano – Sąd w niniejszym składzie podziela, fakt istnienia tylko jednego wierzyciela nie ma znaczenia dla określenia istnienia przesłanki wyłączającej odpowiedzialność członka zarządu spółki. Okoliczność ta nie pozbawiła Skarżącego możliwości złożenia wniosku, natomiast ocena jego skuteczności stanowiłaby odrębny problem badany w postępowaniu wszczętym takim wnioskiem.

Ewentualnie – z ostrożności – należy przychylić się do drugiego z ww. poglądów, że w takim przypadku (istnienia tylko jednego wierzyciela w postaci Skarbu Państwa) Skarżący w ogóle nie będzie mógł powołać się na przesłanki egzoneracyjne przewidziane w art. 116 § 1 pkt 1 O.p.

6.7. Pomimo, że zarzuty skargi dotyczyły tylko ww. kwestii, sąd administracyjny – jak już wspomniano – nie jest związany zarzutami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd dokonał zatem kontroli zaskarżonej decyzji zgodnie z ww. przepisem. Stan faktyczny sprawy, w tym kwoty za które odpowiada były członek zarządu, ustalone przez organy, opisano szczegółowo w części historycznej wyroku. Przedstawione tam ustalenia organów podatkowych Sąd w pełni akceptuje, przyjmując je za własne, bez ich ponownego kopiowania.

Odnosząc się jednak do nich pokrótce, stwierdzić należy, że spełniona została przesłanka z art. 108 § 2 pkt 3 O.p., gdyż wszczęcie postępowania o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe wynikające z deklaracji CIT-8 nastąpiło postanowieniem z dnia 25 marca 2021r. tj. po uprzednim wszczęciu postępowania egzekucyjnego wobec Spółki.

W sposób prawidłowy ustalono również przesłanki pozytywne tejże odpowiedzialności oraz nie stwierdzono również występowania żadnej z przesłanek egzoneracyjnych.

W pierwszej kolejności prawidłowo ustalono, że termin płatności zobowiązań podatkowych będących przedmiotem niniejszego postępowania przypadał w okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu. W konsekwencji spełniona została przesłanka pozytywna wynikająca z art. 116 § 2 O.p.

W sposób prawidłowy stwierdzono także bezskuteczność egzekucji prowadzonej na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych, którą wykazano w szczególności na podstawie postanowienia organu egzekucyjnego o umorzeniu postępowania egzekucyjnego Spełniona została zatem przesłanka pozytywna przewidziana w art. 116 § 1 O.p.

W zakresie przesłanek egzoneracyjnych w sposób prawidłowy stwierdzono, że Spółka zaprzestała wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań podatkowych w okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu (co jest warunkiem do orzeczenia odpowiedzialności wynikającym z uchwały 7 sędziów NSA z dnia 10 sierpnia 2009r., II FPS 3/09), przy czym zaprzestanie to miało charakter trwały. Zaistniała zatem przesłanka wynikająca z art. 11 ust. 1 prawa upadłościowego do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Ustano również, że wniosek taki nie został zgłoszony, natomiast jak już wspomniano wyżej, brak jest podstaw do twierdzenia, że niezgłoszenie wniosku we właściwym czasie nastąpiło bez winy Skarżącego. Nie zachodzą zatem przesłanki egzoneracyjne wynikające z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i lit. b O.p.

W toku całego postępowania Strona nie wskazała również mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części, nie zachodzi zatem przesłanka egzoneracyjna określona w art. 116 § 1 pkt 2 O.p.

6.8. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.