Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 689/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-01-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 5 stycznia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 września 2016 roku, nr [...] w przedmiocie opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości gruntowej w terminie postanawia: odmówić skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

A. (dalej w skrócie jako: A.) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 września 2016 roku, nr [..], którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 9 listopada 2015 roku, nr [..] ustalającą na rzecz skarżącej dodatkową opłatę roczną za niezagospodarowanie nieruchomości gruntowej w terminie w kwocie 48.738,80 zł.

W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając, że rozmiar prowadzonej przez nią działalności nie jest duży, a ponadto w latach 2015 i 2016 poniosła znaczne koszty na zmodernizowanie istniejącego układu drogowego w zakresie dojazdu do nieruchomości przy ul. S. w G.

Rozpatrując przedmiotowy wniosek Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) – w skrócie jako "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracji publicznej zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się zatem odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Dlatego też to na wnioskującym spoczywa obowiązek dokładnego określenia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków, zależy orzeczenie sądu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2005 roku, sygn. akt II OZ 201/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać bowiem należy, że Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli strona nie przytoczy w tym zakresie wystarczających okoliczności (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2008 roku, sygn. akt II OSK 1041/08, Baza Orzeczeń LEX nr 527673; z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, nie publ.; a także J. P. Tarno w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2008, wydanie 3, str. 218).

Oceniając rozpoznawany wniosek pod kątem poczynionych wyżej uwag Sąd uznał, że nie mógł on zostać uwzględniony.

Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy rozstrzygnięcie ustalające skarżącej

– A. dodatkową opłatę roczną z tytułu niedotrzymania terminu zagospodarowania nieruchomości gruntowej w wysokości 48.738,80 zł. W ocenie Sądu skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że wykonanie tego obowiązku spowoduje wyrządzenie jej znacznej szkody (majątkowej), w szczególności nie przedstawiła żadnych dokumentów, które mogłyby potwierdzać, że kondycja finansowa Spółki jest na tyle zła, że uiszczenie tej rocznej opłaty spowoduje wyrządzenie jej znacznej szkody. Nie jest bowiem wystarczające dla uwzględnienia wniosku, niczym nie poparte stwierdzenie skarżącej, że w latach 2015 i 2016 poniosła znaczne koszty na zmodernizowanie istniejącego układu drogowego w zakresie dojazdu do nieruchomości przy ul. S. w G. Skarżąca nie wyjaśniła także, co według niej oznacza prowadzenie działalności w niedużym rozmiarze, a także nie uprawdopodobniła, że prowadzi taką działalność, dla której uiszczenie ww. opłaty może spowodować skutki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jeszcze raz podkreślić należy, że to rzeczą strony skarżącej było wykazanie, że jej stan majątkowy nie pozwala na wykonanie nałożonego decyzją obowiązku bez powstania znacznej szkody w jej majątku. Jedynie do podmiotu domagającego się wstrzymania wykonania decyzji należy bowiem obowiązek szczegółowego i wiarygodnego wykazania, że koszty te są na tyle wysokie, że wywołają skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., czego skarżąca nie wykazała. Brak uzasadnienia wniosku w tym zakresie nie daje możliwości jego zweryfikowania przez Sąd, który nie zna aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej.

Jednocześnie wskazać należy, że nawet zła sytuacja finansowa wnioskodawcy nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Takimi przesłankami są bowiem zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem decyzji. Dlatego też faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podziela pogląd wyrażony w przywołanym wyżej postanowieniu NSA z dnia 11 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 402/16, że trudna sytuacja materialna strony może mieć wpływ na przyznanie prawa pomocy, ale nie jest wystarczającą okolicznością do wstrzymania wykonania danego aktu, bowiem przesłanki przyznania prawa pomocy nie są tożsame z przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego.

Wskazać również należy, że skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek okoliczności wskazujących na trudne do odwrócenia skutki, które powstaną w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji.

Tym samym strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla niej trudne do odwrócenie skutki, czy też wyrządzi jej znaczną szkodę, a tym samym nie wykazała zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Analiza treści wniosku skarżącej prowadzi bowiem do wniosku, że w rzeczywistości skarżąca nie wykazała istnienia żadnej z wymienionych

w ww. przepisie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, natomiast sąd administracyjny nie jest zobowiązany do badania spełnienia tych przesłanek z urzędu, kierując się tylko wysokością nałożonej opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w terminie (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 352/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Także powołane w lakonicznym uzasadnieniu okoliczności – jak wykazano powyżej, nie uzasadniały uwzględniania wniosku.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., wobec braku przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, orzekł jak w sentencji postanowienia.