Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2967/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 302 ust. 1, art. 315 ust. 5
journal: Dz.U. 2018 poz 2094
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Łuczaj, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.), Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy cofnięcia zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] sierpnia 2018 r., nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej jako "Szef Urzędu") utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], w której orzeczono o zobowiązaniu obywatela Republiki [...] – [...], ur. [...] września 1986r., (dalej jako "cudzoziemiec") do powrotu oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państwa obszaru Schengen na okres 5 lat od dnia wydania decyzji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Szef Urzędu przedstawił następujący stan faktyczny niniejszej sprawy.

Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. wydał z urzędu decyzję nr [...] orzekającą o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu do Republiki [...] oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 5 lat od dnia wydania ww. decyzji. Jako przesłankę zobowiązania do powrotu organ wskazał art. 302 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2014 r., poz. 463 ze zm.) powołując się na względy obronności oraz bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Wobec ww. decyzji miał zastosowanie art. 315 ust. 5 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydana bez określenia terminu dobrowolnego powrotu, o której mowa w ust. 2 pkt 2 (z uwagi na to, że wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego) podlega natychmiastowemu wykonaniu.

W dniu 9 czerwca 2016 r., pełnomocnik cudzoziemca złożył odwołanie od ww. decyzji wnosząc jednocześnie o wstrzymanie natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 20 czerwca 2016 r. została wykonana skarżona decyzja organu I instancji - cudzoziemiec opuścił terytorium Polski przez przejście graniczne [...]. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. Szef Urzędu odmówił wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji, a następnie decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r.

Wyrokiem z dnia 23 marca 2017r. sygn. akt IV SA/Wa 3278/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na powyższą decyzję Szefa Urzędu z dnia [...] października 2016 r. Sąd nie zakwestionował zasadności powołania w skarżonej decyzji przesłanki zobowiązania do powrotu określonej w art. 302 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach wskazując mi.in, iż przestępstwa, za które cudzoziemiec został skazany są przestępstwami umyślnymi (popełnionymi świadomie), cechują się społeczną szkodliwością (przestępstwa godzące w wolność, życie i zdrowie, mienie) i godzą w porządek publiczny, a całokształt zachowań cudzoziemca podczas jego pobytu w Polsce wskazuje, że stanowi on rzeczywiste i aktualne zagrożenie dla interesu społecznego i interesu publicznego oraz, że będzie nadal naruszał polski porządek publiczny, w związku z powyższym jego pobyt stanowi obecne i przyszłe zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa porządku publicznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił zawartą w skarżonej decyzji ocenę, iż w sprawie nie zaszły przesłanki do udzielenia stronie zgody na pobyt ze wglądów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany, oparta m.in. na stwierdzeniu, iż cudzoziemiec nie prowadzi na terytorium Polski życia rodzinnego, a relacje pomiędzy nim, a zamieszkującymi tu jego matką i siostrą nie mieszczą się w pojęciu życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Sąd w powyższym wyroku odniósł się ponadto do powołanej na etapie postępowania sądowo-administracyjnego nowej okoliczności faktycznej dotyczącej zawarcia przez cudzoziemca w dniu [...] października 2016 r., a zatem już po wydaniu skarżonej decyzji, na terytorium Republiki [...] małżeństwa z obywatelką polską – A. A.. Wyrok stał się prawomocny z dniem 8 czerwca 2017 r.

W dniu 4 kwietnia 2017 r. do Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] wpłynął wniosek pełnomocnika cudzoziemca o cofnięcie zakazu ponownego wjazdu orzeczonego w decyzji tego organu z dnia [...] czerwca 2016 r. o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu do Republiki [...] , zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 5 lat od dnia wydania ww. decyzji.

Decyzją z dnia [...] maja 2017 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] odmówił cudzoziemcowi cofnięcia zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen, cudzoziemcowi orzeczonego w decyzji tego organu z dnia [...] czerwca 2016 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wniosek dowodowy o przesłuchanie A. H. i jej syna K. należy ocenić, jako bezzasadny, gdyż w toku wszczętego w dniu 5 maja 2016 r. postępowania administracyjnego w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu podnoszone przez pełnomocnika strony kwestie były brane pod uwagę i rozstrzygane przez organ I instancji. Cudzoziemiec przesłuchany w toku ww. postępowania administracyjnego w dniu 5 maja 2016 r. zeznał, iż zamieszkuje w K. z matką, siostra i siostrzeńcem, nie wspominał natomiast, aby pozostawał w relacji z obecną żoną, która poślubił będąc już na terytorium Republiki [...], po tym jak została wykonana decyzji o zobowiązaniu go do powrotu. W toku postępowania administracyjnego rozważana była kwestia rozstrzygnięcia istotnych praw syna cudzoziemca, z pierwszego małżeństwa. Cudzoziemiec kilkakrotnie naruszając porządek prawny ustanowiony na terytorium Polski udowodnił, że nie potrafi dostosować się do panujących w Polsce zasad. Świadomość podejmowanych przez cudzoziemca czynów karalnych, zakłócających ład i porządek bezsprzecznie wskazuje, że środek prawny w postaci wydanej i wykonanej decyzji o zobowiązaniu do powrotu okazał się jedynym skutecznym sposobem, by ustrzec cudzoziemca przed naruszaniem porządku publicznego.

Po rozpoznaniu odwołania od ww. decyzji Szef Urzędu decyzją z dnia z [...] sierpnia 2018 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Rozpatrując sprawę organ odwoławczy uwzględnił materiał dowodowy postępowania administracyjnego, a także wydany w postępowaniu sądowo-administracyjnym prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 3278/16 oddalający skargę. Organ odwoławczy stwierdził, iż brak jest prawnych możliwości cofnięcia na podstawie art. 320 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, zakazu ponownego wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen, orzeczonego w decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] czerwca 2016r. nr [...], utrzymanej w mocy decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2016 r. nr [...], gdyż decyzja ta została wydana bez określenia terminu dobrowolnego powrotu (art. 315 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach), a tym samym należy do kategorii decyzji podlegających przymusowemu, a nie dobrowolnemu wykonaniu (art. 329 ust. 2 pkt 1 ustawy). Możliwość cofnięcia zakazu ponownego wjazdu przewidziana w art. 320 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach dotyczy wyłącznie decyzji, w których został określony termin dobrowolnego powrotu, o którym mowa w art. 315 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w którym to terminie cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Polski.

W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców brak jest też podstaw do stwierdzenia, aby wobec strony zachodził przypadek określony w art. 320 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, tj. aby ponowny wjazd cudzoziemca na terytorium Polski miał nastąpić ze względu na uzasadnione okoliczności, zwłaszcza ze względów humanitarnych.

Organ odwoławczy uwzględnił wniosek dowodowy pełnomocnika strony o przesłuchanie w charakterze świadka A. A.. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie stan faktyczny sprawy uzasadniał stwierdzenie, iż okoliczność zawarcia przez cudzoziemca w dniu [...] października 2016 r., na terytorium Republiki [...] małżeństwa z A. A. nie może zostać oceniona, jako okoliczność wyjątkowa, o charakterze humanitarnym, uzasadniająca cofnięcie zakazu ponownego wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i terytorium innych państw obszaru Schengen w szczególnym trybie art. 320 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Na powyższe stwierdzenie w szczególności ma wpływ fakt, iż w toku całego postępowania administracyjnego strona, pomimo posiadania takiej możliwości nie powoływała okoliczności rzekomego pozostawania w związku z A. A. . Również w postępowaniach administracyjnych o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, prowadzonych na wniosek z dnia 10 lutego 2015 r. i z dnia 29 lutego 2016 r. cudzoziemiec nie powoływał relacji z A. A. , jako okoliczności uzasadniającej jego pobyt w Polsce. Organ odwoławczy nie kwestionował faktu, iż A. H. i A. A. poznali się w czasie pobytu cudzoziemca na terytorium Polski oraz, iż utrzymywali ze sobą kontakt, jednak przeprowadzone dowody uzasadniają stwierdzenie, iż ich relacja nie była na tyle bliska, aby mieściła się w pojęciu życia rodzinnego, nie była też na tyle bliska, aby w ocenie cudzoziemca uzasadniała jego pobyt w Polsce. W toku postępowaniu w sprawie zobowiązania go do powrotu, jak również w ww. sprawach o udzielenie zezwoleń na pobyt czasowy deklarował zamieszkiwanie od 2014 r. wyłącznie z matką, siostrą i siostrzeńcem w wynajmowanym przez ich rodzinę lokalu. Z zeznań A. A. złożonych w niniejszym postępowaniu administracyjnym wynika, iż nie prowadziła ona nigdy wspólnego gospodarstwa domowego z A. H.. Z przeprowadzonych dowodów wynika ponadto, iż od czasu pobytu cudzoziemca na terytorium Republiki [...] , tj. od dnia 20 czerwca 2016 r. do dnia złożenia zeznań w sprawie, w dniu 27 marca 2018 r., tj. przez okres niespełna 2 lat A. A. jedynie raz widziała się z cudzoziemcem, kiedy pojechała do Republiki [...] zawrzeć związek małżeński. Z prowadzonej przez Straż Graniczną ewidencji przekroczeń granicy wynika, iż była ona tam wówczas od dnia 10 października 2016 r. do dnia 23 października 2016 r., a zatem dwa dni po zawarciu małżeństwa wróciła do Polski. Twierdzenia pełnomocnika strony, iż obowiązywanie zakazu ponownego wjazdu na terytorium Polski istotnie pogarsza sytuację majątkową małżonków nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym, gdyż z zeznań A. A. złożonych w dniu 27 marca 2018 r. wynika, iż nigdy nie prowadziła wspólnego gospodarstwa domowego z cudzoziemcem, a także posiada własne źródła dochodu.

Jak wynika z ustaleń Cudzoziemiec zdecydował się na zawarcie małżeństwa z A. A. , w czasie pobytu na terytorium kraju pochodzenia, w okresie obowiązywania zakazu jego ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen, orzeczonego na okres 5 lat, 4 miesiące po tym, jak opuścił terytorium Polski w wyniku wykonania przez organ decyzji wydanej w sprawie zobowiązania go do powrotu, w sytuacji w której przed wyjazdem z Polski w dniu 20 czerwca 2016 r. nie prowadził wspólnego gospodarstwa domowego z A. A. i jej synem, a w czasie trwającego postępowania administracyjnego w sprawie zobowiązania go do powrotu w ogóle nie powoływał relacji z nią i jej synem.

Uwzględniają powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego cudzoziemiec nie miał podstaw, aby spodziewać się, że w wyniku zawarcia małżeństwa z A. A. uzyska prawo wjazdu na terytorium Polski i będzie mógł rozpocząć prowadzenia życia rodzinnego z nią i jej synem, pomimo orzeczonego wobec niego i obowiązującego zakazu ponownego wjazdu, przy uwzględnieniami stwierdzonej w decyzjach organów obu instancji przesłanki zobowiązania do powrotu określonej w art. 302 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szef Urzędu z [...] marca 2018 r. wywiódł A. H., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego mający wpływ na wynik sprawy, tj. art. 320 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, błędne zastosowanie i odmówienie Skarżącemu cofnięcia decyzji o zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP pomimo wypełniania przez stan faktyczny w przedmiotowej sprawie przesłanek określonych w ww. przepisie, gdyż cudzoziemiec wykazał, że wykonał obowiązki wynikające z decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu a nadto jego ponowny wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest konieczny ze względu na uzasadnione okoliczności, jakimi jest możliwość prowadzenia przez cudzoziemca życia rodzinnego jedynie na terytorium RP, gdyż to w Polsce przebywa i ma centrum życiowe obecnie matka skarżącego, jego siostra wraz z dzieckiem, a także małżonka Skarżącego oraz jedynie w Polsce - ze względów finansowych i logistycznych Skarżący ma możliwość wykonywania kontaktów ze swoim małoletnim synem A. H. - co w sposób oczywisty wskazuje, iż to na terytorium Polski i UE znajdują się wszystkie osoby mu bliskie, a w chwili obecnej Skarżący jest pozbawiony możności osobistej styczności z rodziną, a uniemożliwienie cudzoziemcowi powrotu do Polski w sposób rażący naruszał jego prawo do życia rodzinnego i prywatnego w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.,

2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 138 § ust. 1, art. 11 w zw. z art. 107 k.p.a. art. 7, art. 8 i art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a., polegające na zaniechaniu przeprowadzenia przez organ II Instancji własnego wnikliwego postępowania dowodowego oraz zaniechaniu dokonania własnych ustaleń i rozważań zarówno faktycznych jak i merytorycznych, poprzestając w większości na błędnych ustaleniach i niepełnych rozważaniach organu I Instancji - bez uwzględnienia okoliczności dotyczących sytuacji opiekuńczo - rodzinnej i praw rodzicielskich skarżącego wobec syna cudzoziemca małoletniego A. H., wobec którego przysługują skarżącemu prawa rodzicielskie do współdecydowania o istotnych prawach dziecka oraz prawo do kontaktu, które może być wykonywane tylko na terytorium RP z uwagi na wiek chłopca i kwestie finansowe, a także poprzez całkowity brak przeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego i własnych ustaleń w zakresie wykazania, że wjazd lub pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub naruszyć interes Rzeczypospolitej Polskiej i oparcie się przez organ w tym zakresie na ustaleniach organu poczynionych w innej sprawie. Poza tym Skarżący wskazał na brak poczynienia przez organ samodzielnych rozważań w zakresie wpływu uprzedniej karalności skarżącego na bezpieczeństwo i porządek publiczny, co ostatecznie skutkowało błędnym uznaniem, że wjazd lub pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub naruszyć interes Rzeczypospolitej Polskiej,

3. naruszenie art. 10 w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie, w szczególności przejawiające się w pozbawieniu skarżącego możliwości wypowiedzenia się co des przeprowadzonych przez organ dowodów.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu wniósł o jej oddalenie.

Skarżący pismem z dnia 19 grudnia 2018 r. uzupełnił skargę informując Sąd, że jego małoletni syn znajduje się od 6 listopada 2018 r. pod opieką rodziny zastępczej, a powodem umieszczenia jego w tej rodzinie było nadużywanie alkoholu przez matkę dziecka. Skarżący oświadczył, że jest jeszcze bardziej zdeterminowany, aby móc przejąć stałą opiekę nad małoletnim i wychowywać go w Polsce. Do pisma dołączył kopię wydruku z korespondencji z 18 grudnia 2018 r. pracownikiem społecznym przydzielonym do pracy z A.

Na rozprawie w dniu 29 stycznia 2019 r. Sąd oddalił wniosek dowodowy stanowiący niepodpisaną/nieostemplowaną kopię "wyroku Wysokiego Trybunału" sygn. akt [...] sporządzoną w dniu 3 sierpnia 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w ocenie Sądu zaskarżona decyzja na narusza przepisów prawa.

Zgodnie z art. 320 ust. 2 ustawy zakazu, ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen, nie cofa się, gdy wjazd lub pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub naruszyć interes Rzeczypospolitej Polskiej.

Z akt sprawy wynika, iż w odniesieniu do skarżącego zastosowanie znalazł art. 302 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej.

Organ wskazał, czego Skarżący nie zakwestionował, że w dniu 24 lipca 2010 r. dopuścił się popełnienia przestępstwa z art. 190 § 1 K.k. (umiejscowionego w rozdziale XXIII Kodeksu karnego "Przestępstwa przeciwko wolności"), poprzez kierowanie wobec trzech osób gróźb pozbawienia życia. Wymierzona Cudzoziemcowi wyrokiem z dnia [...] lipca 2011 r. sygn. akt [...] kara grzywny nie odwiodła go od popełnienia kolejnego przestępstwa. W trakcie przesłuchania w dniu 5 maja 2016 r. w odniesieniu do ukarania go za popełnienie ww. przestępstwa Cudzoziemiec zeznał: "Wiem, że w tej sprawie zapadała decyzja, jednakże nie pamiętam dokładnie jak się to skończyło". Jak wskazano powyżej w niedługim odstępie czasu (tj. w dniu 6 stycznia 2012 r.) Cudzoziemiec dopuścił się przestępstwa z art. 157 § 2 K.k. przeciwko swojej żonie J. H. (kwalifikowanego w rozdziale XIX Kodeksu karnego - "Przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu"), za co został skazany wyrokiem z dnia [...] lipca 2012 r, sygn. akt [...] na karę grzywny (postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. zmieniona na karę pozbawienia wolności). W toku przesłuchania Cudzoziemiec zeznał, że "Kilkakrotnie dostawałem pisma z sądu w związku z sytuacja w moim małżeństwie, jednakże nie pamiętam jak te sytuacje się kończyły. Na pewno dochodziło do kłótni między mną a moją byłą żoną, a ja miałem problem z panowaniem nad moimi emocjami. Moja była żona regularnie skarżyła się na mnie na policję, że ją pobiłem lub popchnąłem. Jednakże wyroku sądu z 2012 roku nie pamiętam." Cudzoziemiec ponownie naruszył obowiązujący porządek prawny już w dniu 23 grudnia 2012 r. dopuszczając się kradzieży, tj. przestępstwa zakwalifikowanego w rozdziale XXXV Kodeksu karnego "Przestępstwa przeciwko mieniu", za co wyrokiem z dnia [...] marca 2013 r. sygn. akt [...] (poza wymierzeniem mu kary grzywny) został skazany na karę pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy, której wykonanie zostało warunkowo zawieszone na okres 3 lat próby. Relacjonując ww. sytuację podał, że: "Za dokonanie tej kradzieży zostałem skazany na jakąś karę finansową, jednakże nie pamiętam dokładnie wysokości tej kary". W tym okresie próby Skarżący w dniu 2 lutego 2015 r. popełnił kolejne przestępstwo - przeciwko mieniu, za które został skazany wyrokiem z dnia [...] czerwca 2015 r. sygn. akt [...].

W ocenie sądu dokonana przez organy ocena dokonana na podstawie art. 320 ust. 2 ustawy, jak również nieprzekonywująca argumentacja Skarżącego wskazują, że pobyt Cudzoziemca stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego - jest najbardziej uzasadniona. Częstotliwość popełnionych czynów nie wskazuje, aby zastosowane wobec Strony w przeszłości sankcje miały skuteczne oddziaływanie, a treść zeznań Cudzoziemca świadczy niewątpliwie o lekceważeniu przez niego tak wagi samych popełnionych przestępstw, jak i orzeczonych wobec niego wyroków. Nie można zatem uznać, aby wyroki te odniosły skutek wychowawczy. Zachowanie Cudzoziemca wskazuje bowiem, iż istnieje zagrożenie naruszania przez niego tego porządku również w przyszłości.

Wobec powyższego - zdaniem Sądu - należy zatem zgodzić się ze stwierdzeniem organów, iż charakter i częstotliwość popełnianych przez cudzoziemca czynów karalnych oraz wymiar kar stanowią podstawę do uznania, iż jego powrót do Polski będzie stanowił zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organy zasadnie uznały, iż w interesie Rzeczypospolitej Polskiej nie leży akceptowanie pobytu w Polsce Skarżącego, który w sposób rażący naruszył przepisy polskiego prawa. Nie bez powodu stosownie do art. 315 ust. 2 pkt 2 ustawy, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie określa się terminu dobrowolnego powrotu, gdy wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, lecz w myśl art. 319 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach zakaz, o którym mowa w art. 318 ust. 1, wynosi 5 lat - w przypadkach, o których mowa w mi. 302 ust. 1 pkt 9.

Powyższy uzasadniony zakaz cofnięcia zakazu ponownego wjazdu do kraju, stanowi wystarczającą okoliczność, aby uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Ponadto Skarżący zarzuca organowi odwoławczemu naruszenie: art. 320 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy poprzez błędne uznanie, że względy humanitarne nie przemawiają za pozostawieniem go w Polsce. Zgodnie z art. 320 ust. 1 ustawy organ, który w pierwszej instancji wydał decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, może cofnąć zakaz, o którym mowa w art. 318, na wniosek cudzoziemca, w drodze decyzji, jeżeli cudzoziemiec wykaże, że: wykonał obowiązki wynikające z decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (pkt 1) lub jego ponowny wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innych państw obszaru Schengen ma nastąpić ze względu na uzasadnione okoliczności, zwłaszcza ze względów humanitarnych, (pkt 2).

W ocenie sądu w oparciu o zabrany w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy dokonał prawidłowych ustaleń, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, aby wobec Cudzoziemca zachodził przypadek określony w art. 320 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, tj. aby ponowny jego wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miał nastąpić ze względu na uzasadnione okoliczności, zwłaszcza ze względów humanitarnych.

Jak słusznie zauważył organ odwoławczy okoliczność dotycząca wykonywania władzy rodzicielskiej nad małoletnim A. H., posiadanych przez Skarżącego praw i obowiązków wobec małoletniego syna, jak również relacji między nim a synem była przedmiotem postępowania administracyjnego dotyczącego zobowiązania cudzoziemca do powrotu, zakończonego ostateczną decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2016 r., której prawidłowość nie została zakwestionowana w postępowaniu sądowo-administracyjnym, zakończonym prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 3278/16. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd jednoznacznie stwierdził, iż "Skarżący nie prowadzi w Polsce życia rodzinnego w rozumieniu art. 8 Konwencji rzymskiej. Po pierwsze jego małżeństwo z panią J. H. zostało rozwiązane prawomocnym wyrokiem sądowym w 2012 r., a po drugie w wyroku tym wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnim dzieckiem Cudzoziemca – A. H. Sąd powierzył jego byłej żonie. Poza tym opisana relacja skarżącego i jego syna w ocenie sądu wskazywała na zerwanie rzeczywistych więzi rodzinnych, w rozumieniu art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka. Nie zmieniają tego stanowiska także okoliczności podniesione w postępowaniu przed sądem w niniejszym postępowaniu. Skarżący pismem z dnia 19 grudnia 2018 r. poinformował Sąd, że jego małoletni syn znajduje się od 6 listopada 2018 r. pod opieką rodziny zastępczej, a powodem umieszczenia jego w tej rodzinie było nadużywanie alkoholu przez matkę dziecka. W ocenie Sądu – nie zasługuje na uwzględnienie w niniejszym postępowaniu oświadczenie Strony – że ze względów finansowych i logistycznych Skarżący może tylko żyć w Polsce ze swoim synem. Podniesiona okoliczność nie ma wpływu na orzeczony zakaz cofnięcia.

Ponadto Skarżący nie wykazał wieloletniej i trwałej relacji z A. A., drugą żoną. Nigdy razem nie prowadzili wspólnego gospodarstwa (oświadczenie A. A. , k. 82 akt admin.) Okoliczności sprawy wskazują, że zawarcie przez Skarżącego związku małżeńskiego z obywatelką polską już po przymusowym opuszczeniu terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mogło mieć w istocie na celu nie pogłębienie i sformalizowanie wieloletniego związku pomiędzy Skarżącym i A. A., lecz próbę obejścia przepisów i zagwarantowania sobie możliwości nieograniczonego wjazdu i powrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Tym samym w ocenie sądu podniesiony przez pełnomocnika Skarżącego zarzut naruszenia art. 320 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach należy uznać za niezasadny.

Należy podnieść, że okoliczność znajomości z drugą żoną została ujawniona dopiero w momencie zawarcia małżeństwa. W całym postępowaniu strona, ani jej pełnomocnik nie powoływali się na tę znajomość, mimo, że następnie strona wskazywała, że z obecną żoną utrzymywała bliski kontakt od kilku lat. Takie oświadczenie strony w okolicznościach sprawy budzi uzasadnione wątpliwości co do jego wiarygodności.

Sąd nie zgadza się natomiast ze stanowiskiem organu, że możliwość cofnięcia zakazu ponownego wjazdu przewidziana w art. 320 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach dotyczy wyłącznie decyzji, w których został określony termin dobrowolnego powrotu, o którym mowa w art. 315 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie Sądu w ustawie brak jest regulacji, która by wprost wskazywała, że cofnięcie zakazu jest niedopuszczalne w sytuacji, gdy określony termin powrotu nie został określony w sposób dobrowolny. Wobec tego w tym zakresie organ dokonał nadinterpretacji przepisów ustawy, jednak fakt ten nie ma wpływu na wynik sprawy.

Wniosek dowodowy zawarty w skardze został oddalony, z uwagi na fakt, że przedłożone pismo było nie podpisane i stanowiło fotokopię, a w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuszczalny jako dowód może być jedynie dokument spełniający odpowiednie wymogi formalne (tj. musi być podpisany, potwierdzony za zgodność z oryginałem, gdy stanowi kopię).

Zatem wobec tych wszystkich ustaleń - zdaniem Sądu - w stosunku do Cudzoziemca nie zachodzą żadne przesłanki uzasadniające cofnięcie orzeczonego mu zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen.

Z tych względów sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę