Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 291/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust 6
journal: Dz.U. 2016 poz 617
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - tekst jedn.
article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 291/17 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 czerwca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędziowie: WSA Inga Gołowska, WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2017 r., sprawy ze skargi M.F. i T.D., przy uczestnictwie K.T., M. C.-C. i A. K.-Z., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 22 grudnia 2016 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r., , , - s k a r g ę o d d a l a -,


UZASADNIENIE

Wójt Gminy G. decyzją z dnia 8 sierpnia 2016 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 207 § 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 1, art. 63 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) – dalej "o.p.", oraz w oparciu o art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 4, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 i 2, art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U z 2016 r. poz. 716 ) – dalej "u.p.o.l.", Uchwała Nr XXXIII/215/2012 Rady Gminy Gdów z dnia 28 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego z 2012 r. poz. 6532 ), art. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 6, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 617) – dalej "u.p.r.", Uchwała nr LX/455/2014 Rady Gminy Gdów z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie obniżenia ceny skupu żyta przyjmowanej jako podstawa obliczenia podatku rolnego na terenie Gminy Gdów w 2015 r. (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego z 2014 r. póz. 7026), wobec M. F., T. D., M. C.-C., A. K. Z., K. T. orzekł o:

- stwierdzeniu istnienia przesłanki wznowienia postępowania wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej;

- uchyleniu w całości ostatecznej decyzji Wójta Gminy z dnia 3 lutego 2015 r. nr [...] ustalającej podatek od nieruchomości w kwocie 300,00 zł oraz podatek rolny w kwocie 823,00 zł;

- ustaleniu zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 300,00 zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że pismem z dnia 2 kwietnia 2016 r. K.T. poinformował, że jest jedynym współwłaścicielem, który prowadzi w całości gospodarstwo rolne w miejscowości Zręczyce, składające się z działek nr [...] i nr[...] o powierzchni całkowitej 4,17 ha i przedłożył do akt sprawy decyzję wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z siedzibą w N. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2015 r. oraz polisę nr 908532836696 - ubezpieczenie rolne na okres od dnia 27 listopad 2014 r. do dnia 26 listopada 2015 r. (miejsce ubezpieczenia: 32-420 Zręczyce 51; rodzaj ubezpieczonej działalności rolniczej: uprawy polowe, bez chowu zwierząt).

Z kolei M C-C w dniu 6 maja 2016 r. oświadczyła, że nie prowadzi przedmiotowego gospodarstwa rolnego ani w całości, ani w części, informując jednocześnie, iż nie zawierała żadnych umów o cechach zarządczych ani z K. T., ani z żadną inną osobą.

Natomiast pełnomocnik M. F. i T.D. w piśmie, które wpłynęło do organu podatkowego w dniu 9 maja 2016 r., zaznaczyła, że jej mocodawczynie sprawują zarząd nad nieruchomością składającą się z działek nr 801 i nr 806 oraz nigdy nie zostały pozbawione prawa do dysponowania nieruchomością, w tym gruntami ornymi. Jak wskazała pełnomocnik, obie uważają się za współwłaścicielki całej nieruchomości, niezależnie od tego, czy stanowi ona zabudowaną działkę gruntu, czy grunty orne, i w związku z powyższym uiszczają należności publicznoprawne, jak również podejmują działania na rzecz tejże nieruchomości. Jednakże, jak wskazał organ, pełnomocnik nie podała, jakie konkretnie działania jej mocodawczynie podejmują w stosunku do rzeczonego gospodarstwa, poza regulowaniem zobowiązania podatkowego.

Organ I instancji podkreślił, iż przedmiotem postępowania nie jest ustalenie okoliczności prowadzenia gospodarstwa rolnego przez posiadacza samoistnego, a zweryfikowanie wystąpienia przesłanki z art. 3 ust. 6 u.p.r.

Wójt Gminy G. wskazał, że K.T. jako rolnik zajmuje się od 2001 r. gospodarstwem rolnym w gminie O. i gminie K.. Prowadzi także w całości gospodarstwo rolne składające się z działek nr 801 i nr 806 w miejscowości Zręczyce i podlega ubezpieczeniu społecznemu w KRUSie. Jak podkreślił, żadna z pozostałych stron postępowania nie wykazała, iż prowadzi przedmiotowe gospodarstwo, nie przedstawiła też okoliczności przeciwko twierdzeniom K. T.. K.T. nabył udział w przedmiotowych działkach w dniu 26 września 2014 r., w dniu 2 kwietnia 2015 r. został zaś zameldowany pod adresem Zręczyce 51.

Za dowody istotne w sprawie, Wójt uznał pismo K. T. z dnia 2 kwietnia 2015 r. i z dnia 8 czerwca 2015 r., oświadczenie z dnia 2 maja 2016 r., decyzję o pobieraniu dopłat bezpośrednich, polisę ubezpieczeniową, posiadanie gospodarstwa rolnego i ubezpieczenia w KRUSie, zameldowanie w miejscu położenia przedmiotowego gospodarstwa, protokoły z dnia 10 listopada 2015 r. i z dnia 6 maja 2016 r. oraz korespondencję z pełnomocnikiem M. F. i T.D..

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. C.-C. Odwołująca powtórzyła argumentację wyrażoną w trakcie postępowania przed organem I instancji, dotyczącą niezawierania z K. T. umowy o cechach zarządu. Dodała, że K.T. nie porozumiewa się z nią w sprawach dotyczących spornej nieruchomości, a decyzja o dopłatach z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego nie została z nią uzgodniona. Zwróciła nadto uwagę, iż w Sądzie Rejonowym toczy się pod sygn. akt [...] sprawa o zasiedzenie nieruchomości w Zręczycach przez Skarb Państwa (z wniosku Politechniki Krakowskiej).

Pismem z dnia 7 października 2016 r. M. F. i T. Dworak, reprezentowane przez pełnomocnika, przyłączyły się do stanowiska zawartego przez M. C.-C. we wniesionym środku zaskarżenia. Dodatkowo wskazały, że zarówno prowadzenie działalności rolnej, jak i złożenie wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego stanowią czynności przekraczające zwykły zarząd w rozumieniu art. 199 Kodeksu cywilnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 22 grudnia 2016 r. nr [...] działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 1 o.p. oraz art. 3 ust. 6 u.p.r. i art. 3 ust. 4 u.p.o.l., utrzymało decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia 3 lutego 2015 r. Wójt Gminy G. ustalił M. C.-C, T. D, M. F., A. K.-Z. i K. T. łączne zobowiązanie pieniężne za 2015 r. w kwocie 1.123,00 zł (823,00 zł - podatek rolny, 300,00 zł - podatek od nieruchomości). Postanowieniem z dnia 12 listopada 2015 r. Wójt Gminy G. wznowił postępowanie zakończone ww. decyzją.

W tym miejscu organ II instancji wskazał na instytucję wznowienia postępowania oraz na treść art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Jak podkreślił, nie ulega wątpliwości, iż prowadzenie gospodarstwa rolnego w całości przez jednego ze współwłaścicieli nieruchomości - K. T. stanowi okoliczność, która istniała i nie była znana Wójtowi Gminy G. w dniu wydania decyzji z dnia 3 lutego 2015 r., a przy tym ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. W myśl bowiem art. 3 ust. 5 u.p.r., jeżeli grunty, o których mowa w art. 1 (m.in. grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne), stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (posiadaczach), z zastrzeżeniem ust. 6. Przepis art. 3 ust. 6 u.p.r. określa, że jeżeli grunty, o których mowa w ust. 5, stanowią gospodarstwo rolne, obowiązek podatkowy ciąży na tej osobie będącej współwłaścicielem (posiadaczem), która to gospodarstwo prowadzi w całości.

Organ odwoławczy, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 sierpnia 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 302/11, stwierdził, że u.p.r. nie zawiera definicji zwrotu "prowadzi gospodarstwo rolne", a więc uprawnia to do przyjęcia, iż nie chodzi T. o bezpośrednie zajmowanie się gospodarstwem i uzyskiwanie korzyści, ale hipoteza ta obejmuje też sytuacje, gdy współwłaściciel (posiadacz) prowadzi gospodarstwo za pomocą innych osób, na podstawie zawartych umów o cechach zarządu.

Jak podkreślił organ odwoławczy, potwierdzenie okoliczności prowadzenia gospodarstwa rolnego w całości przez jednego ze współwłaścicieli nie oznacza, iż jest on posiadaczem samoistnym rzeczonego gospodarstwa, a taki pogląd zdaje się prezentować M. F. i T. D. Ponadto organ podatkowy nie zakwestionował faktu, że przedmiotowa nieruchomość stanowi współwłasność M. C-C, T.D., M. F., A. K.-Z. i K. T., jednakże przy ustalaniu obowiązku podatkowego statuowanego przepisem art. 3 ust. 6 u.p.r. istotne jest wyłącznie to, który ze współwłaścicieli prowadzi gospodarstwo rolne w całości.

Organ II instancji wskazał, że prawidłowym był przyjęcie przez organ I instancji, iż gospodarstwo rolne składające się z działek nr [...] i nr [...] w Z. w 2015 r. prowadził w całości K.T.. Niewątpliwie jest on rolnikiem, objętym ubezpieczeniem w KRUSie. Podleganie ubezpieczeniu społecznemu rolników wiąże się z faktem wykonywania działalności rolniczej, a nie z samym posiadaniem czy dysponowaniem własnością gospodarstwa rolnego. Jak podkreślił, w dniu 2 kwietnia 2015 r. K.T. został zameldowany pod adresem rzeczonego gospodarstwa rolnego. Z kolei w dniu 10 listopada 2015 r. wyjaśnił, że prowadził gospodarstwo rolne w Zręczycach 51 w całości już przed datą wydania decyzji z dnia 3 lutego 2015 r., tj. przed tym dniem K.T. na spornej nieruchomości uprawia owoce i trawę, a także hoduje konie i psy rasowe. W piśmie z dnia 2 maja 2016 r. sprecyzował, iż przedmiotowe gospodarstwo rolne prowadzi od dnia 15 maja 2014 r. W 2015 r. K.T. podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej rolników w zakresie ww. gospodarstwa rolnego. Ponadto obowiązkowym ubezpieczeniem budynków rolniczych został objęty znajdujący się w Zręczycach 51 budynek mieszkalny (polisa nr 908532836696 z dnia 26 listopada 2014 r. - ubezpieczenie rolne na okres od dnia 27 listopad 2014 r. do dnia 26 listopada 2015 r.; miejsce ubezpieczenia: 32-420 Zręczyce 51; rodzaj ubezpieczonej działalności rolniczej: uprawy polowe, bez chowu zwierząt). Decyzją z dnia 23 marca 2016 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W.z siedzibą w N. przyznał K. T. płatności na 2015 r. w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Żaden z pozostałych współwłaścicieli gospodarstwa rolnego w Zręczycach 51 nie przedstawił dowodów świadczących o prowadzeniu przedmiotowego gospodarstwa rolnego ani skutecznie nie podważył twierdzeń K. T..

W kontekście zarzutów odwołania Kolegium zaznaczyło, że w świetle uregulowań u.p.r. do przyjęcia, iż gospodarstwo rolne prowadzi w całości jeden ze współwłaścicieli nie jest wymagana zgoda pozostałych współwłaścicieli.

Ponadto organ II instancji wskazał, że kontrolowana sprawa dotyczy 2015 r. i poczynione ustalenia faktyczne odnoszą się wyłącznie do tego okresu. Nie jest zatem wykluczone, że w 2016 r., w kontekście działań podjętych przez pozostałych współwłaścicieli i deklaracji M. C-C o planowaniu oddania przypadającej jej części gospodarstwa rolnego w dzierżawę, okoliczność prowadzenia gospodarstwa rolnego w całości przez K. T. nie zostanie potwierdzona.

Reasumując w ocenie organu odwoławczego Wójt Gminy G. prawidłowo orzekł o uchyleniu w całości ostatecznej decyzji z dnia 3 lutego 2015 r. i prawidłowo ustalił ww. zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości za 2015 r. w wysokości 300,00 zł. Wskazane osoby ponoszą bowiem solidarną odpowiedzialność za zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości - od gruntu o powierzchni 1200,00 m2, oznaczonego w ewidencji gruntów i budynków jako drogi (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.).

Na decyzję ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyły M. F. i T. D, w której zarzuciły naruszenie:

- prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 6 u.p.r. poprzez:

- błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że działalność prowadzona przez

K. T. w Zręczycach 51 aktualizuje przesłankę prowadzenia gospodarstwa w całości;

- błędną wykładnię skutkującą nieprawidłowym przyjęciem, iż działalność prowadzona przez K. T. bez zgody pozostałych

współwłaścicieli aktualizuje przesłankę prowadzenia gospodarstwa w całości, w sytuacji gdy K.T. dokonuje czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 199 Kodeksu cywilnego), co uzasadnia obciążenie obowiązkiem podatkowym wszystkich współwłaścicieli solidarnie;

- niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, w której w zebranym w sprawie materiale dowodowym nie wykazano, że K.T. prowadzi gospodarstwo rolne w Z.w całości;

- niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, w której w zebranym materiale dowodowym występują sprzeczności w zakresie legitymacji K. T. jako podatnika podatku rolnego, tj. osoby będącej współwłaścicielem (posiadaczem), która to gospodarstwo prowadzi w całości;

- przepisów prawa procesowego:

- art. 75 § 1, art. 107 § 3, art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez działanie przez organ administracji publicznej w sposób naruszający zasadę zaufania do organów państwa wobec niepoczynienia przez organ konkretnych i stanowczych ustaleń faktycznych w zakresie stosunków współwłaścicielskich dotyczących nieruchomości położnej w Z., a tym samym co do przesłanki prowadzenia gospodarstwa rolnego w całości;

- art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, iż na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wykazano okoliczność, że K.T. prowadzi gospodarstwo rolne w Z. w całości, z pominięciem, iż pozostali współwłaściciele nie wyrazili zgody na prowadzenie gospodarstwa rolnego przez K. T. w Zręczycach 51;

- art. 77 § 1 w związku z art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie w oparciu o zebrany materiał dowodowy, że K.T. jest płatnikiem podatku rolnego, jako osoba będąca współwłaścicielem, która to gospodarstwo prowadzi w całości;

- art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie, a to wobec przyjęcia istnienia przesłanki wznowienia postępowania polegającej na wyjściu na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję, w sytuacji gdy strona w toku postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Wójta Gminy G. z dnia 3 lutego2015 r. posiadała wiedzę na temat okoliczności stanowiących podstawę wznowienia i mogła je powołać w trakcie toczącego się postępowania zwykłego ([...]);

- art. 121 § 1, art. 122 i art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, jakimi kierował się organ podatkowy i brak rozstrzygnięcia wynikłych na gruncie stanu faktycznego sprawy wątpliwości w zakresie legitymacji K. T. jako podatnika podatku rolnego.

Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżące wniosły o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającego ją rozstrzygnięcia Wójta Gminy G., oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalanie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie z dnia 7 czerwca 2017 r. K.T., wniósł o oddalenie skargi i utrzymanie w mocy decyzji z dnia 22 grudnia 2016 r., jako odpowiadającej prawu i stanowi faktycznemu. Jak wskazał w uzasadnieniu, skarżące nie T. w roku 2015, ale też w następnych latach nie wykazywały jakichkolwiek działań na rzecz gospodarstwa rolnego w Z. Podkreślił nadto, że był i jest jedynym ze współwłaścicieli, który gospodarstwo to prowadzi w całości stąd też T. on powinien być obciążony podatkiem rolnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.".

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli zaskarżonego aktu prawnego, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami stwierdzić należy, że skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 grudnia 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy G.z dnia 8 sierpnia 2016 r. wydaną w trybie wznowienia postępowania o: uchyleniu w całości ostatecznej decyzji Wójta Gminy G.z dnia 3 lutego 2015 r. ustalającej podatek od nieruchomości w kwocie 300,00 zł oraz podatek rolny w kwocie 823,00 zł; oraz ustaleniu zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 300,00 zł.

W pierwszej kolejności, wskazać należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego oraz ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest bowiem kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Instytucja wznowienia postępowania nie jest więc środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną niezależnie od stopnia tej wadliwości. Omawiana instytucja ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, T. wówczas, gdy postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, enumeratywnie wskazanymi w art. 240 o.p.

Postępowanie "wznowieniowe" toczy się w bardzo zawężonych ramach i - na co należy zwrócić szczególną uwagę - przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 o.p. Oznacza to w realiach sprawy konieczność zbadania, czy wskazane przez organ okoliczności i dowody istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi, który wydał decyzję, a ponadto, czy te okoliczności i dowody są istotne dla sprawy, w której organ wznowił z urzędu postępowanie. Art. 240 § 1 pkt 5 o.p. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji a nieznane organowi, który wydał decyzję. Przepis ten wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek:

1) okoliczności faktyczne i dowody musiały zostać ujawnione organowi po wydaniu decyzji ostatecznej - wcześniej nie były temu organowi znane (dlatego są nowe),

2) musiały istnieć już wcześniej (to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej),

3) są istotne dla sprawy, co oznacza, że mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.

Dokonując wykładni tego unormowania trzeba wskazać, że stosownie do pierwszej ze wskazanych przesłanek, za okoliczności lub dowody w danej sprawie wskazane jako "nowe", uznać można takie, które istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający dowodami tymi nie dysponował - nie były mu ujawnione. Zostały mu ujawnione dopiero po wydaniu decyzji ostatecznej. Nie mają przy tym znaczenia przyczyny, które to spowodowały.

Drugą przesłanką warunkującą wznowienie postępowania jest stwierdzenie, że nowy fakt lub dowód istniał w chwili wydania decyzji ostatecznej. W związku z tym w orzecznictwie oraz doktrynie wskazuje się, że nie uzasadnia wznowienia postępowania powołanie faktów lub dowodów, które powstały po wydaniu decyzji, nawet gdyby miały one istotny wpływ dla rozstrzygnięcia sprawy.

Trzecim z kolei warunkiem niezbędnym do spowodowania wznowienia postępowania jest to, że okoliczność faktyczna lub dowód muszą mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych.

W ocenie Sądu organy podatkowe obu instancji zasadnie uznały, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania. Nie ulega bowiem wątpliwości, że prowadzenie gospodarstwa rolnego w całości przez jednego ze współwłaścicieli nieruchomości, K. T., stanowi okoliczność, która istniała i nie była znana Wójtowi Gminy G. w dniu wydania decyzji z dnia 3 lutego 2015 r., a ponadto ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej.

W ocenie Sądu, badanie podstaw wznowieniowych zostało dokonane z uwzględnieniem regulacji zawartych w Dziale IV o.p. zgodnie, z którymi organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 o.p.). W ramach realizacji tego obowiązku organy podatkowe w myśl art. 187 § 1 o.p. w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a następnie zgodnie z art. 191 o.p. wymienionej ustawy dokonały oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Postępowanie w trybie wznowieniowym organ przeprowadził w sposób umożliwiający ustalenie prawdy obiektywnej, rzeczowo, a przede wszystkim na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa. Przedmiotem postępowania o wznowienie nie jest zobowiązanie podatkowe, bo to jest ostatecznie ustalone, a jedynie legalność decyzji wymiarowej i to jedynie w kontekście wad kwalifikowanych, o których mowa w art. 240 § 1 o.p. Nie ma w takim postępowaniu miejsca na poszukiwanie dowodów i ustalanie faktów, które jest domeną postępowania wymiarowego.

Z uwagi na powyższe, bez znaczenia, pozostaje zatem okoliczność podniesiona przez skarżących w skardze, świadcząca o braku podstaw wznowienia postępowania, a mianowicie, że strona w toku postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Wójta Gminy G. z dnia 3 lutego 2015 r. posiadała wiedzę na temat okoliczności stanowiących podstawę wznowienia i mogła je powołać w trakcie toczącego się postępowania zwykłego.

Kolejno odnieść należy się do zasadności uchylenia przez Wójta Gminy G. w całości ostatecznej decyzji ustalającej M. C. – C, T. D., M. F., A.K. – Z. i K. T. łączne zobowiązanie pieniężne za 2015 r. w kwocie 1.123,00 zł (podatek od nieruchomości w kwocie 300,00 zł oraz podatek rolny w kwocie 823,00 zł) oraz ustalenia dla ww. zobowiązania z tytułu - T. i wyłącznie - podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 300,00 zł.

W myśl art. 3 ust. 5 u.p.r., jeżeli grunty, o których mowa w art. 1, stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (posiadaczach), z zastrzeżeniem ust. 6.

Stosownie natomiast do art. 3 ust. 6 u.p.r., jeżeli grunty, o których mowa w ust. 5, stanowią gospodarstwo rolne, obowiązek podatkowy ciąży na tej osobie będącej współwłaścicielem (posiadaczem), która to gospodarstwo prowadzi w całości.

W związku z tym, nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie należało zbadać, czy zachodzą przesłanki uznania wszystkich współwłaścicieli łącznie za podatników podatku rolnego, czy też uznać ich w innej konfiguracji w zależności od tego który ze współwłaścicieli gospodarstwo prowadzi.

W ocenie Sądu, zasadnie organy podatkowe obu instancji przyjęły, że gospodarstwo rolne składające się z działek nr [...] i nr [...] w Z. w 2015 r. prowadził w całości K.T.. Powyższe okoliczności potwierdzają znajdujące się aktach sprawy: pisma K. T. z dnia 2 kwietnia 2015 r. oraz 8 czerwca 2015 r. wyjaśniające, że jest jedynym ze współwłaścicieli, który prowadzi gospodarstwo rolne składające się z ww. działek; decyzja z dnia 23 marca 2016 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego; polisa ubezpieczeniowa nr [...] z dnia 26 listopada 2014 r. - ubezpieczenie rolne na okres od dnia 27 listopad 2014 r. do dnia 26 listopada 2015 r.; posiadanie gospodarstwa rolnego i protokół sporządzony dnia 10 listopada 2015 r., oświadczenie z dnia 2 maja 2016 r. stwierdzające datę od której K.T. prowadzi gospodarstwo rolne w całości, protokół z dnia 6 maja 2016 r., korespondencja z pełnomocnikiem M. F. i T. D..

Ponadto żaden z pozostałych współwłaścicieli gospodarstwa rolnego nie przedstawił dowodów świadczących o prowadzeniu przedmiotowego gospodarstwa rolnego ani skutecznie nie podważył twierdzeń K. T..

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że prowadzenie gospodarstwa rolnego w całości przez jednego współwłaściciela nie oznacza, iż jest on posiadaczem samoistnym tego gospodarstwa. Ani Sąd ani organy podatkowe w żaden sposób nie kwestionują faktu, iż przedmiotowa nieruchomość stanowi współwłasność ww. osób. Jednakże aby ustalić obowiązek podatkowy na gruncie art. 3 ust. 6 u.p.r., istotne jest wyjaśnienie, który ze współwłaścicieli prowadzi gospodarstwo w całości.

Skoro zatem w przedmiotowej sprawie, K.T. prowadził w całości gospodarstwo rolne, co zostało potwierdzone ww. okolicznościami, to zgodnie z art. 3 ust. 6 u.p.r. na nim ciąży obowiązek podatkowy w podatku rolnym. Natomiast podatnikami od nieruchomości tj. od gruntu o powierzchni 1 200,00 m2, oznaczonego w ewidencji gruntów i budynków jako droga pozostają w myśl art. 3 ust 4 u.p.o.l. solidarnie zobowiązani wszyscy współwłaściciele. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a i 5. Zatem zasadnym było ustalenie dla ww. współwłaścicieli, zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2015 r. w wysokości 300,00 zł.

Ponadto, jak słusznie zauważył organ, w świetle uregulowań u.p.r. do przyjęcia, iż gospodarstwo rolne prowadzi w całości jeden ze współwłaścicieli nie jest wymagana zgoda pozostałych współwłaścicieli.

Na marginesie wskazać należy, że kontrolowana sprawa dotyczy 2015 r. i poczynione ustalenia faktyczne odnoszą się wyłącznie do tego okresu. Jak słusznie podniesiono w zaskarżonej decyzji, nie jest zatem wykluczone, iż w 2016 r. i w latach następnych w kontekście działań podjętych przez pozostałych współwłaścicieli i deklaracji M. C.-C. o planowaniu oddania przypadającej jej części gospodarstwa rolnego w dzierżawę, okoliczność prowadzenia gospodarstwa rolnego w całości przez K. T. nie zostanie potwierdzona.

Odnosząc się do naruszenia przez organy podatkowe przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, wskazać należy, że postępowanie podatkowe prowadzone jest na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, ze zm.), z wyjątkiem przepisów działów IV, V i VIII. Stąd też argumenty odwołujące się do naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jako niemających zastosowania w niniejszej sprawie nie mogły być przedmiotem oceny tut. Sądu.

Nie zasługiwały na uwzględnienie również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. w szczególności art. 121, art. 122, art. 124 o.p. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w niniejszej sprawie, organy wyjaśniły w sposób wyczerpujący zasadność przesłanek jakimi kierowały się uznając K. T. za podatnika podatku rolnego.

Podsumowując należy stwierdzić, że ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich logiczne wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego i omówiły ich treść. W toku przeprowadzonego przez organy postępowania Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W sprawie zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 210 § 4 o.p.

Z wyżej przedstawionych względów zarzuty skargi dotyczące zarówno naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i proceduralnego należało uznać za niezasadne.

Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.