Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1538/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 181, art. 190 § 2, art. 191, art. 210 § 4
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hieronim Sęk, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Sędzia NSA Danuta Oleś, , Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt III SA/Gl 1843/13 w sprawie ze skargi T.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 27 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od T.P. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I FSK 1538/14

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 maja 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie o sygnaturze akt III SA/Gl 1843/13, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.,) dalej p.p.s.a., oddalił skargę T.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 27 czerwca 2013 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług. 1. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi Zaskarżoną decyzją z 27 czerwca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z 27 września 2012 r. określającą T.P. różnicę podatku od towarów i usług stanowiącą nadwyżkę podatku naliczonego na należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za styczeń - grudzień 2008 r., oraz kwotę podatku VAT należnego do zapłaty z tytułu wystawionych faktur za okres styczeń - grudzień 2008 r. oraz uchylił decyzję w części dotyczącej określenia za powyższe miesiące nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy i w tym zakresie określił ją w nowej wysokości, a w pozostałym zakresie decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Jako podstawę prawną wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał art. 233 § 1 pkt 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, w skrócie O.p.), art. 5 ust. 1, art. 86 ust. 1 i 2, art. 87 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a oraz art. 106 ust.1 i art. 108, art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm., dalej ustawa VAT). T.P. prowadził działalność gospodarczą pod firmą J. z siedzibą w W. i jako zarejestrowany podatnik podatku od towarów i usług składał miesięczne deklaracje podatkowe VAT-7, w tym za kolejne miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. Po przeprowadzeniu kontroli podatkowej organ zakwestionował prawidłowość rozliczeń za wskazane miesiące z racji odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez Spółkę E. z siedzibą w K., za usługi transportowe wykonywane samochodami ciężarowymi i ciężkim sprzętem oraz wykonanie prac budowlanych oraz dostawy towarów. Faktury te nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Łącznie zawyżenie podatku naliczonego stanowiła kwota 2 100 591 zł. Organ stwierdził również nieprawidłowości w rozliczeniu podatku należnego, w związku z wystawieniem przez T.P. faktur sprzedaży dla: Z. M.K., spółki E., firmy T. J.B., P.K.- K.J., K. M.K. oraz S., które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Łącznie podatek do zapłaty z tych faktur wynosił 1 926 311 zł. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania podkreślił, że zobowiązania za styczeń do grudnia 2008 r., nie uległy przedawnieniu z racji przedstawienia w dniu 12 grudnia 2012 r. T.P. zarzutu popełnienia przestępstwa karnoskarbowego. Wskazał, że Skarżący w deklaracjach ujął podatek naliczony w kwocie 2 408 121 zł, z czego 2 100 591,46 zł pochodziła z faktur wystawionych przez spółkę E. sp. z o.o. Z kontroli przeprowadzonej w spółce z o.o. E. z siedzibą w K. wynikało natomiast, że spółka ta nie zatrudniała pracowników ogólnobudowlanych, operatorów sprzętu ciężkiego, ani kierowców. Nie posiadała żadnego sprzętu budowlanego jak: samochody ciężarowe, koparki, walce, koparko - ładowarki, prowadziła dokumentację finansowo-księgową w ten sposób, by wynikało z niej, że była pośrednikiem w dostawie usług dla swoich kontrahentów. Firmy, od których kupowała usługi faktycznie nie istniały lub nie prowadziły działalności gospodarczej, a w dokumentacji brak było innych dowodów potwierdzających faktyczny zakup usług odsprzedanych m.in. do J. Nadto dostawcami usług, które nabyła firma J. za pośrednictwem spółki E. były poniższe firmy: E. Sp. z o. o. zs. w K., N. Sp. z o. o. z/s. w Ł., C. Sp. z o. o. z/s. w K., W. Sp. z o.o. z/s. w L., L. Sp. z o.o. (do 07.04.2008r. E. Sp. z o.o.) z/s. w C., P. Sp. z o.o. z/s. w O., K. Sp. z o.o. z/s. w T., B. Sp. z o.o. z/s. w S., PUT R.G. z/s. w O., które nie istniały, albo spełniały tylko formalne przesłanki istnienia, natomiast faktycznie nie prowadziły działalności gospodarczej, nie były zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i usług, nie zatrudniały żadnych pracowników, były postawione w stan likwidacji, albo prowadziły działalność gospodarczą w innym zakresie (PUT R.G. z siedzibą w O.). Organy ustaliły ponadto, że przesłuchany A.W., prezes zarządu spółki E., jako podejrzany w dniu 13 czerwca 2012 r. zeznał, że T.P. zaproponował mu wystawianie fikcyjnych faktur za 3% wartości faktury brutto. Dane do faktury otrzymywał faksem lub w spółce J. od M.P. Dla uwiarygodnienia, czasami rozliczenia odbywały się przelewem, ale zaraz po otrzymaniu pieniędzy pobierał gotówkę i oddawał T. P. Jego spółka nie wykonywała żadnych z robót ujętych w fakturach, a kolejnymi odbiorcami robót w nich ujętych były spółka E. i firma T. A.W. przekazał również zestawienia, jakie otrzymał do wystawienia fikcyjnych faktur na rzecz J. w latach 2007 – 2008. W stosunku do spółki E. sp. z o.o. organ podatkowy wydał w dniu 29 grudnia 2011 r. decyzje, w trybie art. 108 ust. 1 ustawy VAT, określające zobowiązanie w tym podatku za kolejne miesiące roku 2007 i 2008 r. wynikające z faktur wstawionych na rzecz T. P. Decyzje są ostateczne. Dalej organ wyjaśnił, że w toku przeprowadzonych czynności dowodowych ustalił łańcuch podmiotów gospodarczych, które wykorzystywały w swoich rozliczeniach podatkowych fikcyjne faktury VAT. Zweryfikowane zostały firmy, którym spółka E. sprzedawała towary i usługi zakupione u Skarżącego. Analogicznie zweryfikowano podmioty, od których towary i usługi nabywał Skarżący. Ustalono, że kupowane przez Skarżącego towary i usługi od spółki E. były sprzedawane: Z. M. K., spółce E.N., firmie T. J.B., P.K. - K. J., K. M.K. oraz S. s.c. a finalnymi odbiorcami byli C.SA, G. Spółka G. i B. Spółka Restrukturyzacji K., korzystające przy realizacji inwestycji ze środków unijnych. Przeprowadzone czynności dowodowe, przesłuchania świadków, wykluczyły możliwość wykonania robót ujętych w fakturach przez firmą J. czy spółkę E. Organ podkreślił, że Skarżący nie uczestniczył w przesłuchaniu kluczowych świadków oraz A. W., mimo że był o terminie czynności powiadomiony. Chociaż świadkowie zmienili zeznania organ nie dał im wiary, gdyż pozostawały w sprzeczności z innymi dowodami zebranymi w sprawie, w tym dokumentami firm współpracujących. Organ wskazał, że również zastosowanie art. 108 ust. 1 ustawy VAT, było zasadne, gdyż wykazał, że faktury wystawione przez T.P. nie dokumentowały zdarzeń gospodarczych, a służyły do transakcji oszukańczych, co dodatkowo potwierdza skierowany do sądu akt oskarżenia przeciwko T. P., M. P. i innym. 2. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania powielając zarzuty odwołania. Ponownie zarzucono naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art.123 § 1 O.p. w zw. z art. 181, art. 190 § 2 oraz art. 210 § 4 O.p. przez dowolna ocenę materiału dowodowego i rażące braki w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji. 3. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Zdaniem Sądu, istota sporu sprowadza się do oceny czy organy podatkowe prawidłowo ustaliły wystąpienie przesłanek uzasadniających pozbawienie podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupu wystawionych w okresie objętym postępowaniem, przez spółkę E. z siedzibą w K., jako faktur potwierdzających czynności, które w rzeczywistości nie zostały przez ten podmiot wykonane na rzecz firmy J. T.P., a które zostały przez niego ujęte w rozliczeniu podatku VAT. Drugą kwestią jest zasadność zastosowania art. 108 ust. 1 ustawy VAT. Sąd orzekający podzielił poczynione przez organ odwoławczy ustalenia dowodowe oraz ich ocenę, która wykazała, że zakwestionowane faktury nie odzwierciedlają zdarzeń gospodarczych w nich opisanych. W szczególności, jak zauważył Sąd, spółka E. nie była podwykonawcą usług transportowych i ciężkim sprzętem budowlanym, które nabyła firma J. i dalej je odprzedawała. Nie było zatem podstaw do ich refakturowania na Skarżącego. Spółka E. nie zatrudniała pracowników - operatorów sprzętu ciężkiego, ani kierowców (zarówno legalnie jak i "na czarno"), nie posiadała środków transportu oraz ciężkiego sprzętu budowlanego, firmy, od których kupowała usługi nie istniały lub nie prowadziły działalności gospodarczej, nie były zarejestrowanymi podatnikami VAT, nie zatrudniały pracowników, były w likwidacji lub prowadziły działalność w innym zakresie, nie posiadała dowodów na faktyczny zakup odsprzedanych towarów i usług. A.W., prezes zarządu, wystawiał fikcyjne faktury sprzedaży dla J. za wynagrodzenie w wysokości 3% ich wartości brutto, zgodnie z otrzymanymi od T.P. zestawieniami godzin i miejsc pracy samochodów ciężarowych oraz ciężkiego sprzętu budowlanego. Sąd zauważył, że w toku prowadzonych postępowań podatkowych i karnych ustalony został łańcuch firm, które wykorzystywały fikcyjne faktury do rozliczeń podatkowych, w tym zakupione przez J. od spółki E. i dalej odprzedane. Wykazało to bezspornie, że usługi transportowe, roboty budowlane i dostawa materiałów budowlanych były przerzucane ze spółki E. przez J. do Z. M.K. K.J., S. s.j. D.S., J. Ś. i G. sp. z o.o., E. spółka z o.o., T., PHU K. A. W. jednoznacznie stwierdził, że sam wystawiał faktury, jako firma E.C., W.i L., którymi zarządzał D.G. Organy prawidłowo, zdaniem Sądu uznały zatem, że Skarżący nie mógł odliczyć podatku naliczonego wykazanego w spornych fakturach. W związku z powyższym za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia prawa procesowego, a w szczególności art. art. 180 § 1 w zw. z oraz art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. Również jako bezzasadny Sąd ocenił zarzut naruszenia art. 210 O.p., gdyż uzasadnienie decyzji jest wyczerpujące, spełniające kryteria, o jakich mowa w art. 210 § 4 O.p. i odnosi się do wszystkich podniesionych przez stronę zarzutów w odwołaniu i powtórzonych w skardze. W ocenie Sądu, organy prawidłowo zastosowały też art. 86 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy VAT, bowiem zakwestionowane faktury nie mogły stanowić podstawy do obniżenia wykazanego w nich podatku naliczonego, gdyż nie dokumentują transakcji gospodarczych pomiędzy podmiotami w nich wskazanymi. Natomiast samo wystawienie faktur, które nie odzwierciedlają transakcji gospodarczych, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy VAT rodziło obowiązek zapłaty podatku VAT w nim wskazanego. 4. Skarga kasacyjna Skarżący w skardze kasacyjnej zaskarżył wskazany powyżej wyrok w całości. Zarzucił mu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuchylenie w całości decyzji organu drugiej instancji, pomimo że została wydana z naruszeniem art. 120, 121 § 1, 122 i 123 § 1 O.p. w związku z rażącym naruszeniem art. 181, 190 § 2, 191, oraz 210 § 4 tej ustawy, polegającym na ograniczeniu się w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego jedynie do włączenia materiałów z innych postępowań podatkowych, kontrolnych i karnoskarbowych. Dalej zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj., art. 120, 121 § 1, 122 i 123 § 1, 181, 190 § 2, 191, oraz 210 § 4 O.p. poprzez ich błędną wykładnię dokonaną przez Sąd samodzielnie, polegającą na uznaniu, że działanie organu II instancji nie narusza zasady czynnego udziały strony w postępowaniu, oraz że organ nie dokonał dowolnej oceny materiału dowodowego. Kolejny wskazany na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzut dotyczył naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuchylenie w całości decyzji organu drugiej instancji, pomimo że została wydana z naruszeniem art. 122 O.p. w związku z naruszeniem art. 187 § 1 i art. 191 O.p. przez dowolną ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organ II instancji. Zarzucono też na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj. art. 122, 187 § 1 i 191 O.p. poprzez ich błędną wykładnię dokonaną przez Sąd samodzielnie, polegającą na uznaniu, że działanie organu nie stanowiło dowolnej oceny materiału dowodowego oraz na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuchylenie w całości decyzji organu drugiej instancji, pomimo że została wydana z naruszeniem art. 210 § 4 O.p. poprzez rażące braki w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Ostatni zarzut złożony na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. dotyczył naruszenia prawa materialnego tj. art. 210 § 4 O.p. poprzez jego błędną wykładnię dokonaną przez Sąd samodzielnie, polegającą na uznaniu, że organ nie naruszył w wydanej decyzji art. 210 § 4 O.p. Autor skargi kasacyjnej wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie skarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie o kosztach postępowania według norm przepisanych. 5. Odpowiedź na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W jego ocenie zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1 Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów i z tego względu podlega oddaleniu. 6.2 Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach, nie mając uprawnień do uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podnoszonych przez stronę, czy formułowanej na ich poparcie argumentacji. Zarówno z art. 183 § 1, jak i z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. wynika, że to do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu I instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten Sąd rozważone czy ocenione. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej lub odniesienie się do nich w sposób ogólnikowy skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny czy działające w sprawie organy podatkowe. Podkreślić też należy, że podnosząc zarzuty uchybienia przepisom proceduralnym strona powinna uwzględnić przy konstruowaniu takich zarzutów, że w świetle art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzut naruszenia przepisów postępowania może być skuteczny (tj. prowadzi do uwzględnienia skargi kasacyjnej) jedynie w przypadku, gdy zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wykazanie, że taki potencjalny istotny wpływ na rozstrzygnięcie zachodzi, należy również do strony, gdyż także w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny nie ma uprawnień do zastępowania jej w prawidłowym formułowaniu podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. 6.3 W myśl art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przepisanym dla każdego pisma procesowego powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. To autor skargi kasacyjnej winien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd - skarżonym orzeczeniem - przepisy prawa materialnego wskazując na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być - zdaniem skarżącego - wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy. 6.4 Powyższe uwagi były niezbędne, bowiem rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia powyższych kryteriów. Po pierwsze, autor skargi kasacyjnej myli zarzuty proceduralne z materialnoprawnymi, w wyniku czego w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazuje na naruszenie przepisów proceduralnych. Po drugie zarzuty skargi kasacyjnej stanowią powielenie zarzutów skargi skierowanej do Sądu I instancji, a ich uzasadnienie zamiast rzeczowych argumentów przeciwko rozstrzygnięciu tego Sądu przedstawia w istocie polemikę ze stanowiskiem i oceną prawną zawartymi w zaskarżonym wyroku. 6.5 Niezależnie od wyżej wskazanych braków skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że żaden z jej zarzutów nie jest trafny. Strona skarżąca za pośrednictwem zarzutów skargi kasacyjnej usiłuje podważyć ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz prawidłowość przeprowadzonego postępowania podatkowego, szczególnie w zakresie zebrania materiału dowodowego. 6.6 Naczelny Sąd Administracyjny za prawidłową uznał ocenę Sądu I instancji, który w zaskarżonym wyroku podzielił dokonane przez organu podatkowe ustalenia oraz ich ocenę, zgodnie z którą zakwestionowane faktury VAT nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych w nich opisanych. Z prawidłowo zebranego materiału dowodowego w sposób nie budzący wątpliwości wynika bowiem, że spółka E. nie była podwykonawcą usług transportowych i ciężkim sprzętem budowlanym, które nabyła firma J. i dalej je odprzedawała. Nie było zatem podstaw do ich refakturowania na Skarżącego. Spółka E. nie zatrudniała pracowników - operatorów sprzętu ciężkiego, ani kierowców (zarówno legalnie jak i "na czarno"), nie posiadała środków transportu oraz ciężkiego sprzętu budowlanego, firmy, od których kupowała usługi nie istniały lub nie prowadziły działalności gospodarczej, nie były zarejestrowanymi podatnikami VAT, nie zatrudniały pracowników, były w likwidacji lub prowadziły działalność w innym zakresie, nie posiadała dowodów na faktyczny zakup odsprzedanych towarów i usług. Z zeznań przesłuchanego 13 czerwca 2012 r. A.W., prezesa zarządu spółki E., wynikało, że T.P. zaproponował mu wystawianie fikcyjnych faktur za 3% wartości faktury brutto. Dane do faktury otrzymywał faksem lub w spółce J. od M.P. Dla uwiarygodnienia czasami rozliczenia odbywały się przelewem, ale zaraz po otrzymaniu pieniędzy pobierał gotówkę i oddawał T. P. Jego spółka nie wykonywała żadnych z robót ujętych w fakturach, a kolejnymi odbiorcami robót w nich ujętych były spółka E.N. i firma T. Organy podatkowe dysponowały również przekazanymi przez A.W. zestawieniami, które otrzymał do wystawienia fikcyjnych faktur na rzecz J. w latach 2007 – 2008. 6.7 Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, w toku prowadzonych postępowań podatkowych i karnych ustalony został łańcuch firm, które wykorzystywały fikcyjne faktury do rozliczeń podatkowych, w tym zakupione przez J. od spółki E. i dalej odprzedane. Wykazało to bezspornie, że usługi transportowe, roboty budowlane i dostawa materiałów budowlanych były przerzucane ze spółki E. przez J. do innych firm. Przy tym A.W. jednoznacznie stwierdził, że sam wystawiał faktury, jako firma E., W. i ., którymi zarządzał D.G. 6.8 W skardze kasacyjnej zaaprobowano co do zasady twierdzenie Sądu I instancji o legalności korzystania w postępowaniu podatkowym z materiałów zgromadzonych w innych postępowaniach (administracyjnych, karnych). Jednak zdaniem Strony skarżącej, materiał dowodowy niniejszej sprawy składał się w całości z materiałów przeniesionych z innych postępowań, a strona została pozbawiona możliwości czynnego udziału w postępowaniu, bowiem nie mogła uczestniczyć w przeprowadzanych dowodach z zeznań świadków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ogólnikowość tych twierdzeń powoduje, że nie stwarzają podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. 6.9 Nie ma racji autor skargi kasacyjnej zarzucając, że skoro organy podatkowe zakwestionowały fakt wykonania usług przez spółkę E., to winny rzetelnie zbadać, czy usługi te nie zostały faktycznie wykonane przez inne podmioty, niż te wykazane w nierzetelnej dokumentacji spółki E. Podkreślić należy, że ustalenie co do niewykonania usług przez spółkę organy podatkowe oparły nie tylko na nierzetelnej dokumentacji księgowej tej spółki lecz także na innych dowodach, w tym na zeznaniach świadków. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej organy podatkowe nie miały obowiązku poszukiwania rzeczywistego wykonawcy tych usług, gdyż dla zakwestionowania prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z nierzetelnej faktury VAT, wystarczające jest wykazanie, że usług nie wykonał podmiot figurujący jako wystawca faktury, w tym wypadku spółka E. 6.10 Nie może być też skuteczny zarzut, że wbrew stanowisku Sądu I instancji organ odwoławczy nie odniósł się w ogóle "do licznej części istotnych zarzutów Strony zgłoszonych w odwołaniu od decyzji". Bez wskazania jakie konkretnie zarzuty pozostały poza oceną organu odwoławczego, zarzut ten należy ocenić jako gołosłowny i tym samym nieskuteczny. W świetle powyższej oceny Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne uznaje zarzuty naruszenia prawa procesowego, a w szczególności art. 121 §1, art. 123, art. 180 § 1, art. 181 i art. 191 O.p. oraz art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. 6.11 Tak samo Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzut naruszenia art. 210 O.p. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wyczerpujące i spełnia kryteria, o jakich mowa w art. 210 § 4 O.p. Podnoszona przez Stronę skarżącą okoliczność oparcia się przez organy podatkowe w wydanych rozstrzygnięciach na zeznaniach A.W. składanych w procesie karnym, w którym miał status podejrzanego, nie może mieć w niniejszej sprawie znaczenia. Nie odpowiada prawdzie twierdzenie Skarżącego, że organ odwoławczy w uzasadnieniu faktycznym decyzji nie wyjaśnił dlaczego zeznaniom podejrzanego w procesie karnym ufa się bezgranicznie, a za całkowicie nieprawdziwe uznaje się wyjaśnienia i dokumenty strony i jej kontrahentów. W uzasadnieniu decyzji brak jest bowiem twierdzeń o bezgranicznym zaufaniu do treści zeznań A.W., które zostały poddane ocenie na tle innych dowodów, ze wskazaniem dlaczego organ podatkowy dał im wiarę. 6.12 Końcowo Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zauważyć, że powołane przez Sąd I instancji wyroki WSA w Gliwicach z 14 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 1447/13 i III SA/Gl 1448/13 dotyczące firmy E. (kontrahent spółki E.) stały się ostateczne w wyniku oddalenia skarg kasacyjnych E. – wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2016 r., sygn. akt I FSK 1304/14 i I FSK 1305/14 (dostępne w bazie orzeczeń CBOSA). 6.13 Ze wskazanych wyżej przyczyn, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Orzeczenie o kosztach postępowania wydano na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 209 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490, ze zm.) w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804).