Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 636/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 239 a
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 89 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 maja 2015 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 18 grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania i prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 18 grudnia 2013 r. Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania "A" Sp. z o. o. z siedzibą w W., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 30 września 2013 r. dotyczącą wymierzenia Spółce kary pieniężnej w wysokości 5.360.425 zł, z tytułu urządzania i prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach bez zezwolenia w okresie od grudnia 2012 r. do marca 2013 r.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny:

Spółka uzyskała – na okres sześciu lat – zezwolenie z dnia 4 kwietnia 2008 r. na prowadzenie salonu gier na automatach w U., a także zezwolenie z dnia 23 lutego 2009 r. na prowadzenie salonu gier na automatach w C.

Naczelnik Urzędu Celnego uzyskał z Ministerstwa Finansów informację o cofnięciu ww. zezwoleń na prowadzenie salonów gier na automatach w U. i C. decyzjami Ministra Finansów z dnia 11 grudnia 2012 r.

Dokumenty złożone przez Spółkę do Urzędu Celnego za miesiące: grudzień 2012 r., styczeń, luty i marzec 2013 r., wskazują na fakt uzyskania przychodów przez stronę z urządzania gier na automatach w U. przy ul. [...] oraz w C. przy ul. [..] w ww. okresie w łącznej wysokości 5.360.425 zł.

Po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia 30 września 2013 r. wymierzył Spółce karę pieniężną w wysokości 5.360.425 zł, z tytułu urządzania i prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach bez zezwolenia w okresie od grudnia 2012 r. do marca 2013 r. w ww. salonach gier.

Strona od powyższej decyzji wniosła odwołanie zarzucając naruszenie:

- art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22, art. 61 i art. 7 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego, poprzez wydanie decyzji na podstawie przepisów niezgodnych z Konstytucją,

- przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 239a Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, iż decyzja organu I instancji jest ostateczna oraz podlega wykonaniu, mimo że decyzji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności,

- przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieumorzenie postępowania w sytuacji, w której postępowanie wszczęte przez organ jest całkowicie bezprzedmiotowe.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 18 grudnia 2013 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności przywołał treść przepisów art. 117 ust. 1, art. 129 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, art. 90 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm.), wyjaśniając, że w przypadku urządzania gier na automatach przez Spółkę w okresie od grudnia 2012 r. do marca 2013 r. w salonach gier w U. i C. bez zezwolenia kara pieniężna wynosi 5.360.425 zł (100% przychodu uzyskanego z urządzanej gry).

Dyrektor wskazał, że w związku z naruszeniem przez Spółkę przepisów ustawy o grach hazardowych Minister Finansów decyzjami z dnia 11 grudnia 2012 r. cofnął stronie zezwolenia na prowadzenie salonów gier w U. i C. (decyzje doręczono 17 grudnia 2012 r.).

W ocenie organu decyzje te, choć nieostateczne stały się jednakże wykonalne z dniem doręczenia stronie, gdyż nie podlegają wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 239a Ordynacji podatkowej). Na podstawie decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie określonej działalności nie jest bowiem możliwe prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Decyzje cofające zezwolenia mają charakter decyzji wykonalnych, zaś ich wykonanie pozostaje w ścisłym związku z możliwością dalszego prowadzenia działalności.

I tak w opinii Dyrektora z decyzji tych wynikał obowiązek zaprzestania prowadzenia działalności przez podmiot, któremu cofnięto zezwolenie, czyli uprawnienie do prowadzenia działalności. Natomiast Spółka po dniu odbioru decyzji cofających zezwolenia (w okresie od grudnia 2012 r. do marca 2013 r.) uzyskiwała przychody z urządzania gier hazardowych bez zezwolenia w salonach gier zlokalizowanych w U. i C. w łącznej kwocie 5.360.425 zł.

Końcowo organ odwoławczy uznał za niezasadne podnoszone zarzuty naruszenia przepisów Konstytucji RP oraz przepisów postępowania.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka wniosła o jej uchylenie w całości zarzucając naruszenie:

- fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej, uregulowanych w Traktacie z Lizbony zmieniającym Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską z dnia 13 grudnia 2007 r., zwanym Traktatem o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2009 r., nr 203, poz. 1569) oraz naruszenie art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22, art. 61 i art. 7 Konstytucji RP, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, która została uchwalona z pominięciem procedury notyfikacji, a zatem w sposób bezprawny i jako taka nie obowiązuje,

- art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, poprzez działanie organu z naruszeniem wszelkich możliwych zasad demokratycznego państwa prawnego na szkodę legalnie funkcjonującego podmiotu prawa, wyrażające się oparciem zaskarżonej decyzji wyłącznie na przesłankach politycznych (poleceniach przełożonych z Ministerstwa Finansów), a nie merytorycznych,

- art. 201 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez niezawieszenie postępowania w sytuacji, w której rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd (Trybunał Konstytucyjny),

- art. 128 oraz 220 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez uznanie, że decyzja organu podatkowego wydana w pierwszej instancji, od której wniesiono odwołanie jest ostateczna i wykonalna,

- art. 217 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, "poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia bez rzetelnego uzasadnienia faktycznego i prawnego", które byłoby możliwe do zrozumienia, na skutek czego nie jest możliwe poznanie motywów rozstrzygnięcia organu, a w szczególności poprzez niewyjaśnienie ani jednym zdaniem, dlaczego do niedawna wszystkie organy Służby Celnej uznawały nieostateczną decyzję o cofnięciu zezwolenia za niewykonalną, a od czasu wydania stosownych poleceń przez Ministra zmieniły nagle zdanie i obecnie uznają (pomimo braku zmiany przepisów prawa), że decyzja wydana w I instancji jest natychmiast wykonalna,

- art. 89 ustawy o grach hazardowych, poprzez nałożenie na skarżącą kary pieniężnej bez poczynienia jakichkolwiek ustaleń w przedmiocie winy strony w rzekomym urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm. dalej jako "u.g.h.") znajdują zastosowanie w sprawach dotyczących urządzania gier hazardowych bez zezwolenia. Zgodnie bowiem z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry. Skoro w przepisie tym ustawodawca nie sprecyzował, o jakie konkretnie zezwolenia chodzi, to przyjąć należy, że o wszystkie, których funkcjonowanie w obrocie prawnym dopuszczają przepisy u.g.h. Na mocy art. 129 ust. 1 u.g.h., do takich zezwoleń należą także te dotyczące gier urządzanych w salonach gier, które zostały udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy i obowiązują do czasu ich wygaśnięcia.

Możliwość zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. w okolicznościach niniejszej sprawy uzależniona jest jednak od uprzedniego stwierdzenia, że w okresie od grudnia 2012 r. do marca 2013 r., a więc w okresie, którego dotyczy ukaranie, Spółka nie posiadała ważnego zezwolenia na prowadzenie salonów gier na automatach w U. i C. W ocenie organu odwoławczego, Spółka w tym okresie nie legitymowała się takim zezwoleniem, ponieważ obydwa posiadane przez Spółkę zezwolenia w tym przedmiocie zostały cofnięte decyzjami Ministra Finansów, które mimo braku cechy ostateczności podlegały wykonaniu od momentu ich doręczenia Spółce, co jak wynika z przekazanych Sądowi akt sprawy nastąpiło z dniem 17 grudnia 2012 r. Uzasadnienia prawnego dla tego stanowiska organ odwoławczy upatruje w brzmieniu art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. dalej jako "O.p."), w świetle którego, decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Takie stanowisko organu nie jest jednak trafne.

W ocenie Sądu, dopóki decyzja udzielająca zezwolenia nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego ostateczną decyzją o jej cofnięciu albo nie wygaśnie, to do tego czasu istnieje uprawnienie podmiotu wymienionego w zezwoleniu do prowadzenia działalności w zakresie urządzania gier na automatach w salonie gier. Za takim poglądem przemawia wykładnia gramatyczna, systemowa i celowościowa przepisów Ordynacji podatkowej, normujących etapy postępowania administracyjnego i skutki wydanych w jego następstwie decyzji administracyjnych, które charakteryzują się m.in. takimi cechami, jak wykonalność i ostateczność.

Zgodnie z art. 239e O.p., decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Stosownie do art. 239a tej ustawy, decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba, że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W myśl tych unormowań organ administracji może skutecznie egzekwować wydaną decyzję dopiero, gdy stanie się ona ostateczna. Walor taki, zgodnie z art. 128 O.p., ma decyzja wydana na skutek odwołania lub decyzja organu I instancji, od której strona nie wniosła w ustawowym terminie odwołania.

W konsekwencji, także adresat decyzji jest nią związany dopiero po uzyskaniu przez tę decyzję przymiotu ostateczności. Okoliczność, że zgodnie z art. 212 O.p. organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia, nie oznacza automatycznie, że również strona jest taką decyzją związana. Z unormowania tego wynika jedynie, że organ, który wydał decyzję nie może wycofać się z zajętego w decyzji stanowiska i nie może dowolnie zmienić treści wydanego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2005 r., I FSK 132/05). Realizując ten obowiązek, organ nie może pomijać treści innych przepisów, które określają prawa i obowiązki strony. Skoro postępowanie jest dwuinstancyjne (art. 127 O.p.) i adresat decyzji ma prawo do wniesienia odwołania, a wykonalność decyzji uzależniona jest od uostatecznienia się decyzji, ewentualnie nadania decyzji nieostatecznej klauzuli natychmiastowej wykonalności, to organ prowadząc odrębne postępowanie musi respektować te zasady. Interpretacja przytoczonych przepisów nie może powodować ich wzajemnego wykluczenia się.

Podkreślić również należy, że gwarancje trwałości decyzji należy rozumieć w ten sposób, iż organ administracji, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, jeżeli w nowej sprawie, wszczętej przed tym organem, nie zmieniły się istotne elementy poprzednio wydanej decyzji, tj. a) nadal występują te same strony lub ich następcy prawni, b) nie zmieniła się podstawa prawna decyzji, c) podmiot inicjujący nowe postępowanie domaga się rozstrzygnięcia odmiennego od tego, jakie zapadło w poprzedniej decyzji. Oznacza to, że istota związania nie daje podstaw do przyjęcia, że stanowisko wyrażone przez organ w jednej konkretnej sprawie, wiąże ten organ także w innych sprawach. Tymczasem przedmiot postępowania w sprawie o cofnięcie zezwolenia jest, niewątpliwie, inny aniżeli w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych bez wymaganego zezwolenia.

Sąd, w składzie rozpatrującym niniejszą skargę, podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, co do szerokiego rozumienia użytego przez ustawodawcę w art. 239a omawianej ustawy zwrotu "obowiązek podlegający wykonaniu". Wyrażenie to należy odnosić nie tylko do obowiązków nadających się stricte do realizacji w drodze egzekucji, ale do wszystkich sposobów realizacji obowiązków wynikających z wydanej decyzji nieostatecznej, w tym również obowiązku dostosowania się do wprowadzonego przez organ zakazu korzystania z dotychczasowego zezwolenia. W wyroku z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1093/13 WSA w Krakowie przekonywująco argumentował, uwzględniając charakter prawny decyzji cofających zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, że decyzje cofające uprawnienia są równoznaczne z decyzjami nakładającymi obowiązki, znika bowiem na ich podstawie dozwolenie, a pojawia się w to miejsce zakaz (por. T. Kiełkowski, "Nabycie prawa na mocy decyzji administracyjnej", Warszawa 2012, s. 109). Decyzje cofające zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych, jako nakładające obowiązki o charakterze niepieniężnym związane z realizacją zadań przez organy administracji publicznej (w tym wypadku z realizacją zadań organów Służby Celnej wynikających z u.g.h. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, np. polecenie usunięcia stwierdzonych naruszeń lub uchybień, nakładane w drodze decyzji ministra na podmiot urządzający grę z naruszeniem przepisów ustawy) oraz wywołujące także obowiązki o charakterze pieniężnym (np. kary pieniężne, nakładane decyzją przez naczelnika urzędu celnego na podmiot, który urządza grę bez koncesji lub zezwolenia, na podstawie art. 89 u.g.h.), mieszczące się w katalogu obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej, zawartym w art. 2 § 1 pkt 2 i pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2012, poz. 1015), uznać należy za objęte normą art. 239a Ordynacji podatkowej.

Podobne stanowisko zajął WSA w Gliwicach w wyroku z 30 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 1735/13 i z 5 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 1573/13. W orzeczeniach tych wskazano, że wykonaniem decyzji, o którym traktuje cały rozdział 16a Ordynacji podatkowej, jest m.in. jej wykonanie przez stronę. Zauważono więc, że przez wykonanie decyzji należy rozumieć wszelkie działania zmierzające do uzyskania stanu wynikającego z danej decyzji, niekoniecznie o charakterze przymusowym, ale również dobrowolnym.

Ponadto WSA w Krakowie w przywołanym wyżej wyroku słusznie zauważył, że należy mieć również na uwadze, iż art. 8 u.g.h. w stosunku do decyzji wydawanych na podstawie tej ustawy – przepisy Ordynacji podatkowej znajdują zastosowanie nie wprost, lecz odpowiednio. Nie można zatem również z tego powodu wąsko odczytywać przepisu art. 239a, stosując go wprost do decyzji dotyczących gier hazardowych, bez uwzględnienia specyfiki spraw związanych z działalnością w zakresie gier hazardowych w porównaniu z typowymi decyzjami podatkowymi. Należy uznać, że przepis ten obejmuje także decyzje cofające zezwolenie, nakładają one bowiem na stronę stosowne obowiązki wynikające z wprowadzonego decyzją zakazu w miejsce uprzedniego zezwolenia, których niewykonanie jest sankcjonowane prawnie i w dalszej kolejności, podlega egzekucji administracyjnej.

Reasumując, Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą skargę, stoi na stanowisku, że decyzja o cofnięciu zezwolenia na urządzanie gier na automatach w salonach gier nie podlega wykonaniu, dopóki nie stanie się ostateczną. Trudno bowiem uznać za uprawniony pogląd, że nieostateczna decyzja cofająca zezwolenia może zniweczyć skutki ostatecznej decyzji udzielającej zezwolenie na prowadzenie tej działalności. Przedstawioną ocenę wzmacnia również wykładnia historyczna omawianych regulacji, na co zasadnie zwrócił uwagę WSA w Gliwicach w powołanym wyroku z dnia 30 stycznia 2014 r. Sąd ten dostrzegł, że do dnia 31 grudnia 2008 r. obowiązywała zasada wynikająca z art. 224 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą wniesienie odwołania od decyzji organu podatkowego nie wstrzymywało jej wykonania, chyba, że organ z urzędu lub na wniosek postanowił o jego wstrzymaniu. Od dnia 1 stycznia 2009 r. ustawodawca wprowadził nowe zasady odnoszące się do wykonania rozstrzygnięć podatkowych, dodając w dziale IV Ordynacji podatkowej cały nowy rozdział 16a. W uzasadnieniu do projektu ustawy o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw wskazano, że wzorem unormowań kodeksu postępowania administracyjnego nieostateczna decyzja organu podatkowego nie będzie podlegać wykonaniu (art. 239a). Dalej podkreślono, że na potrzebę wzmocnienia zasady wynikającej z art. 124 O.p. (zasada przekonywania stron) wskazuje w szczególności możliwość wyrządzenia często nieodwracalnych szkód, przymusowym wykonaniem decyzji, która jest następnie uchylana lub unieważniana, oraz związane z tym skutki budżetowe (np. odszkodowanie, oprocentowanie nadpłaty).

Należy również zwrócić uwagę, że poglądy, co do braku wykonalności nieostatecznej decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wyrażone zostały także w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygnaturach: I GSK 563/13 z dnia 24 czerwca 2014 r., II GSK 563/13 z dnia 3 lipca 2014 r. oraz II GSK 564/13 z dnia 3 lipca 2014 r. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko zawarte w powołanych orzeczeniach, wskazując ponadto, że przytoczony przez organ odwoławczy wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt III SA/Wr 430/11 został uchylony wyrokiem NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 451/12 podobnie jak wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 147/13 został uchylony wyrokiem NSA z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1740/13 natomiast wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Gl 1622/13 nie jest prawomocny.

W rozpoznawanej sprawie, co jest bezsporne, w okresie od grudnia 2012 r. do marca 2013 r. decyzje o cofnięciu Spółce zezwoleń nie były ostateczne i nie nadano im rygoru natychmiastowej wykonalności. W tym okresie zezwolenia te funkcjonowały w obrocie prawnym i umożliwiały Spółce realizację uprawnień wynikających z ich treści biorąc pod uwagę to, że w okresie tym nie upłynął jeszcze 6-letni termin ważności zezwoleń.

Stwierdzić więc należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie było podstaw do wymierzenia Spółce kary pieniężnej w oparciu o przepis art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. W miesiącach, których dotyczy przedmiotowa kara Spółka legitymowała się bowiem ważnymi zezwoleniami na urządzanie gier hazardowych.

Ponieważ przepis art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. nie mógł być stosowany w okolicznościach niniejszej sprawy, to zbędne jest dokonywanie przez Sąd oceny, czy przepis ten ma charakter przepisu technicznego, którego uchwalenie wymagało uprzedniej notyfikacji Komisji Europejskiej.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy winny uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Na podstawie art. 152 określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach postępowania Sąd nie orzekł wobec zwolnienia skarżącej z obowiązku poniesienia tychże kosztów.