Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2127/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja ( spr.) Sędziowie : NSA Izabela Dobosz AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2005 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 8 czerwca 2001 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia skargę odrzucić


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 8. 06. 2001 r. znak : [...] po rozpatrzeniu odwołania S. i M. małż. B., S. i M. małż. M., A. K., K. G, K. i Z. G. oraz S. i D. R. od decyzji z dnia [...] .04. 2001 r znak [...] , wydanej z upoważnienia Wójta Gminy [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie parkingu samochodowego na oko. 50 stanowisk z komunikacją wewnętrzną i niezbędnym uzbrojeniem terenu na działce nr ewid gr [...] położonej w miejscowości [...] , - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wymienionej inwestycji, polegającej na budowie parkingu samochodowego na ok. 50 stanowisk z komunikacja wewnętrzną i niezbędnym uzbrojeniem terenu a działce nr ew. gr [...] w [...] .

W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium Odwoławcze wskazało, że z treści przepisu art. 2 ust. l ustawy z dnia 7.07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, z późn. zm./ wynika, że jeżeli dla danego terenu został opracowany plan zagospodarowania przestrzennego, to przeznaczenie terenu i zasady jego zagospodarowania ustala ten plan. Wówczas zgodnie z art. 40. ust. l cyt. wyżej ustawy, w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie wskazana do zabudowy działka nr [...] - zgodnie z ustaleniami planu miejscowego - położona jest na obszarze oznaczonym symbolem 1.24 RLU. Ustalenia tekstowe brzmią :" teren istniejącego budynku administracyjno - mieszkalnego Administracji Lasów Państwowych. Obiekt i urządzenie pozostawia się do adaptacji trwałej". Brak jest wyznaczenia na opisanym obszarze terenu pod parking. W świetle obowiązującego porządku prawnego określonego art. 46 a ust. l pkt l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest nieważna . Analiza spawy pozwala stwierdzić, że ustalenia tekstowe planu miejscowego przewiduj ą parkingi dla innych jednostek urbanistycznych i w takim przypadku można mówić o zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu miejscowego.

Od powyższej decyzji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Gmina [...] reprezentowana przez Zarząd Gminy w [...] zarzucając, że zaskarżona decyzją narusza przepisy prawa materialnego art. 43 ustawy z dnia 7.07. 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, naruszenie przepisów postępowania art. 80 k.p.a. przez nie ustosunkowanie się do przedłożonych przez gminę [...] dowodów takich jak opinia uprawnionego urbanisty, błędne przyjcie w zaskarżonej decyzji, że ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego nie przewidują na części działki nr [...] terenu pod parking. W związku z czym skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy [...] .

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach wniosło o oddalanie skargi podnosząc, że nie znalazło podstaw do zmiany swojego stanowiska wyrażonego w decyzji. Kolegium podkreśliło, że wnioskowana inwestycja we wskazanym miejscu nie jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego. Opinia urbanistyczna może stanowić jedynie materiał pomocniczy dla organy oceniającego zgodność inwestycji z ustaleniami planu miejscowego. Jednak nie może być ona traktowana jako dokument przesądzający o takiej zgodności.

Stosownie do przepisu art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, a ustalenia takiego planu stanowią treść uchwały rady gminy (art. 8 cyt. ustawy)

Zgodnie z art. 18 ust. l powołanej ustawy organem właściwym w sprawie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zarząd gminy, a więc w omawianym przypadku strona skarżąca. Ustalenia planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego nie mogą być w postępowaniu administracyjnym kwestionowane ani też zmieniane , bowiem zostały sprecyzowane w odrębnym postępowaniu w trybie obowiązujących przepisów dla tego typu opracowań . Przepis art. 31 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że zarząd gminy dokonuje oceny zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy i przedstawia radzie gminy, co najmniej raz w okresie kadencji, wyniki tej oceny. Zarząd gminy z mocy przepisu art. 31 ust. 3 ustawy upoważniony jest do występowania rady gminy również w sprawie zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

Skoro więc organem właściwym w sprawie sporządzania jak i zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zarząd gminy, to nie powinien on kwestionować ustaleń planu, ani też zarzucać Kolegium dowolnej interpretacji zapisów planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem te nie przewiduję na wskazanej działce nr 874/4, parkingu o dużej powierzchni (na 50 miejsc).

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 97 par l ustawy z dnia 30. 08. 2002 r - Przepisy wprowadzające usta - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi /Dz. U. Nr. 153, poz 1271/, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01. 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30.08. 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Właściwym zatem w myśl powołanych przepisów do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie .

Stosownie do treści przepisu art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie jest związany granicami skargi i jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny mieć zastosowanie w sprawie.

Skarga jest niedopuszczalna.

W postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązuje zasada skargowości, co oznacza, że sąd wszczyna postępowanie na podstawie skargi uprawnionego do jej wniesienia podmiotu. Stosownie do przepisu art. 50 par l prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Jak wynika z powyższego Gmina nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. i nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję administracyjną, choćby nawet miała w tym interes prawny w rozumieniu tego przepisu, jeśli do wydania decyzji w pierwszej instancji w określonej sprawie upoważniony jest wójt (burmistrz, prezydent) tej gminy, a jednocześnie nie przestaje być właściwym do orzekania w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej zgodnie z generalnie określonymi kompetencjami przyznanymi mu w ogólnych normach kompetencyjnych i przepisami prawa materialnego, /zob. stanowisko NSA wyrażone w uchwale składu 5 sędziów z dn, 8.10. 2000 r. OPK 14/00 i por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz" - T. Woś str. 234 "W.P .Lexis - Nexis"/ .

W niniejszej sprawie wójt wydał decyzję w I instancji, nie może zatem odwoływać się od decyzji organu II instancji, wydanej w tej sprawie.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną na podstawie art, 58 pkt. 6 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.