Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 240/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-03-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie referendarza sądowego /art. 260 par. 1 ustawy - PoPPSA/
Powołane przepisy: article: art. 260, art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 15 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J.W. od postanowienia starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi z 30 stycznia 2017 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie: zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy postanowienie referendarza sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 29 grudnia 2015 roku, sygn. akt I SO/Łd 12/15, referendarz sądowy, po rozpoznaniu wniosku J. W., przyznał mu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Ł. w wykonaniu powyższego postanowienia wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu imiennie wskazanego przez wnioskodawcę radcę prawnego – A. G.. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o okoliczności wskazane w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zawarte w formularzu PPF. W oświadczeniu tym wnioskodawca podał, że wspólnie z żoną prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania są emerytury małżonków, z których w związku z zajęciami komorniczymi do wypłaty przypada kwota 2.297 zł miesięcznie. Wnioskodawca wskazała, że jest inwalidą II grupy jego żona jest po zawale i leczy się na nadciśnienie tętnicze, w związku ze swoimi chorobami przewlekłymi małżonkowie ponoszą wysokie wydatki na leki i leczenie, dodatkowo są obciążeni obowiązkiem spłaty kredytów zaciągniętych na ten cel w łącznej wysokości 1.100 zł. Ponoszone co miesiąc koszty utrzymania wnioskodawca określił na kwotę ok. 570 zł (czynsz 408 zł, prąd 114 zł, gaz 48 zł) Ponadto wskazał, że małżonkowie opłacają składkę ubezpieczeniową w wysokości 160 zł. Jedyny majątek wnioskodawcy stanowi nieruchomość rolna o pow. 0,28 ha.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że z tytułu sprzedaży posiadanych nieruchomości w latach 2008-2011 strona wraz z żoną uzyskała przychód w wysokości 703.000 zł. Okoliczności te potwierdził także skarżący na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 14 czerwca 2016 roku w sprawie oznaczonej sygn. akt I SA/Łd 237/16 wskazując równocześnie, że uzyskane środki zostały przeznaczone na budowę domów dla synów. Do protokołu tej rozprawy pełnomocnik strony oświadczył ponadto, że według skarżącego posiadana przez nich nieruchomość rolna o pow. 2.800 m2 jest warta ponad 600.000 zł, ponieważ została na niej rozpoczęta budowa domu, co nie zostało wskazane w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach. W toku postępowania wyjaśniającego pełnomocnik skarżącego pismem z 24 czerwca 2016 roku poinformował, że lokal, w którym zamieszkują T. i J.W., należy do ich bratanka, podana w adresie do doręczeń nieruchomość (R.) także należy do ich bratanka. Małżonkowie przebywali w niej z uwagi na zły stan zdrowia. Kwota uzyskana ze sprzedaży działek została w całości darowana synom na cele mieszkaniowe i oni są właścicielami nieruchomości. T. i J. W. nie posiadają żadnych rachunków bankowych poza kredytowym, który załączyli wraz z umową o pożyczkę i zeznaniami podatkowymi. Ponadto skarżący nadesłał kserokopie przekazów potwierdzających wysokość otrzymywanych świadczeń emerytalnych (żony skarżącego 1.398 zł oraz skarżącego 804 zł) oraz deklaracje PIT za lata 2014 i 2015. Wnioskodawca udokumentował także wysokość ponoszonych miesięcznie kosztów utrzymania mieszkania położonego w T. M. na kwotę ok. 670 zł (czynsz, gaz, prąd), a także wysokość raty dobrowolnego ubezpieczenia małżonków (53 zł miesięcznie) oraz wielkość spłacanych rat kredytowych ok. 1.150 zł miesięcznie. Dodatkowo pełnomocnik skarżącego w piśmie z 6 lipca 2016 roku oświadczył, że do skarżącego należą działki (grunty orne) o nr: 37/7 o pow. 631 m2; 38/7 o pow. 467 m2 oraz 1618 o pow. 1702 m2. Na jednej z działek, rozpoczęta została budowa domu, ale jej nie ukończono, dziś budowa z uwagi na zniszczenie nadaje się do rozbiórki na dowód czego załączył zdjęcia na płycie CD przedstawiające dom w budowie w stanie surowym. Działka ma status działki rolnej.

Do pisma z 21 lipca 2016 roku pełnomocnik skarżącego załączył kopię decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 8 listopada 2011 roku i jedynie okładkę Dziennika Budowy D1 dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych i gospodarczych wydanego w dniu 24 listopada 2011 roku, z uwagi brak wpisów.

Postanowieniem z 5 sierpnia 2016 roku referendarz sądowy cofnął skarżącemu prawo pomocy przyznane postanowieniem z 29 grudnia 2015 roku.

Postanowieniem z 14 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego. W uzasadnieniu podkreślono, że ubiegając się o prawo pomocy skarżący zataił, istotny dla rozstrzygnięcia wniosku, fakt posiadania budynku mieszkalnego. Budynek ten został wzniesiony w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę z 8 listopada 2011 r., to jest jeszcze przed złożeniem wniosku o przyznanie prawa pomocy, jednak okoliczność ta została ujawniona dopiero w dalszym postępowaniu przed sądem. Przeprowadzone przez referendarza postępowanie wyjaśniające potwierdziło nierzetelność wniosku, na podstawie którego zwolniono podatnika z kosztów sądowych i przyznano pełnomocnika z urzędu. Z treści wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że małżonkowie W. dysponują miesięcznie łączną kwotą ok. 2,3 tys. zł, są schorowani, a ich jedynym majątkiem jest niewielka (0,28 ha) nieruchomość rolna. Tymczasem jak się okazuje wspomniana nieruchomość jest zabudowana i posiada znaczną wartość majątkową. Nawet jeżeli przyjąć, że pełnomocnik podatnika przeszacował jej wartość (którą określił na 600 tys. zł), to jednak nieruchomość ta jest stosunkowo wartościowa skoro w 2011 r. sprzedając dwie podobnej wielkości niezabudowane działki nr 1622 i 1623 oraz udział w działce 38/16, małżonkowie W. otrzymali 178 tys. zł. Mimo wezwania skarżący uchylił się od wyjaśnień co do prawa jakie mu przysługuje do lokalu przy ul. A. 4 m. 35 w T. M.. Zauważyć należy, że przedstawione przez stronę dowody ponoszenia opłat czynszowych oraz za energię elektryczną i gaz wskazują, że to właśnie skarżący jest właścicielem tego lokalu. Teza ta znajduje dodatkowe umocowanie w kontekście posługiwania się przez małżonków W. tym adresem jako miejscem zamieszkania już od co najmniej 1997 r. (to jest od chwili nabycia działki nr 36). Co istotne referendarz wzywał skarżącego do wyraźnego wskazania kto jest właścicielem wspomnianego lokalu, jednak skarżący, poza gołosłownym wskazaniem swojego bratanka, nie wyjaśnił tej kwestii. Skarżący nie potrafił również przekonująco wyjaśnić w jaki sposób spożytkował środki (ponad 700 tys. zł) uzyskane ze sprzedaży nieruchomości w latach 2008–2011. W szczególności nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego przekazanie tych środków synom, z przeznaczeniem na budowę ich domów. Za deklaratywne, nieznajdujące pokrycia w rzeczywistości i przedstawionych dokumentach uznać należało oświadczenia dotyczące zaprzestania budowy domu wnioskodawcy i konieczności dokonania jego rozbiórki z uwagi na zniszczenie. Strona skarżąca wezwana do udokumentowania tych twierdzeń, nie przedłożyła żądanych dokumentów. Pełnomocnik skarżącego przesłał jedynie okładkę dziennika budowy D1 dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych i gospodarczych, wyjaśniając, że dziennik nie zawiera żadnych wpisów dotyczących budowy. Tymczasem z załączonej na płycie CD dokumentacji wynika, że skarżący wznieśli dom w stanie surowym otwartym, a więc dziennik budowy musiał zawiać wpisy dotyczące prowadzonych robót oraz dat ich wykonania. Dziennik budowy pozwoliłby na weryfikację twierdzeń o zaprzestaniu budowy i o złym stanie technicznym obiektu. Powyższe okoliczności dały asumpt do poddania w wątpliwość prawdziwość złożonego na urzędowym formularzu oświadczenia. Strona skarżąca wykonując zaś wybiórczo kierowane do niej wezwania celem wyjaśnienia jej rzeczywistej sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych nie usunęła tych wątpliwości.

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej wniesionej w sprawie niniejszej strona ponownie wystąpiła z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym na wezwanie sądu urzędowym formularzu PPF skarżący ponownie wskazał, że wspólnie z żoną prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania są emerytury małżonków, z których w związku z zajęciami komorniczymi do wypłaty przypada kwota 2.297 zł miesięcznie. Wnioskodawca wskazała, że jest inwalidą II grupy, jego żona jest po dwóch zawałach serca i leczy się na nadciśnienie tętnicze, w związku ze swoimi chorobami przewlekłymi małżonkowie ponoszą wysokie wydatki na leki i leczenie 100 zł, dodatkowo są obciążeni obowiązkiem spłaty kredytów zaciągniętych na leczenie i prawników w łącznej wysokości 1.100 zł. Ponoszone co miesiąc koszty utrzymania wnioskodawca określił na kwotę ok. 590 zł (czynsz 428 zł, prąd 114 zł, gaz 48 zł) dodatkowo małżonkowie opłacają składkę ubezpieczeniową w wysokości 160 zł. Jedyny majątek wnioskodawcy stanowi nieruchomość rolna o pow. 0,28 ha, na której znajduje się dom w stanie surowym o powierzchni ok. 90 m2, który nadaje się do rozbiórki. Nieruchomość jest zajęta przez naczelnika urzędu skarbowego.

Postanowieniem z 30 stycznia 2017 roku referendarz sądowy odmówił przyznania stronie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu podkreślił, że z akt administracyjnych sprawy niniejszej wynika, że skarżący w latach 2008-2011 zajmował się sprzedażą nieruchomości, z której uzyskał dochód w wysokości ok. 700.000 zł. Na rozprawie w dniu 14 czerwca 2016 r. oświadczył, że kwoty te zostały przeznaczone na budowę domów dla synów, jednakże faktu tego w żaden sposób nie udokumentował, stąd nie można przyjąć, że definitywnie środkami tymi strona już nie dysponuje. W złożonym ponowienie formularzu PPF skarżący wskazał, że jedynym źródłem utrzymania jego gospodarstwa domowego prowadzonego wraz z żoną są dochody z ich emerytur w łącznej kwocie 2.297 zł miesięcznie, z dochodów tych strona co miesiąc ponosi wydatki mieszkaniowe na kwotę ok. 590 zł (czynsz 428 zł, prąd 114 zł, gaz 48 zł) dodatkowo małżonkowie opłacają składkę ubezpieczeniową w wysokości 160 zł, są obciążeni obowiązkiem spłaty kredytów zaciągniętych na leczenie i prawników w łącznej wysokości 1.100 zł i ponoszą wydatki na leki 100 zł. Wysokość comiesięcznych wydatków gospodarstwa domowego wnioskodawcy (ok. 1.950 zł), z których większość nie stanowi wydatków niezbędnego utrzymania (kredyty, dobrowolne ubezpieczenia), w zestawieniu z kwotą posiadanych na utrzymanie dochodów ok. 2.300 zł w kontekście zasad logiki i doświadczenia życiowego wskazuje, że strona musi posiadać dodatkowe źródła dochodów służące pokryciu czynionych wydatków. W swoim ponownym wniosku o prawo pomocy strona nie udzielenia rzetelnych wyjaśnień dotyczących przeznaczenia uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości kwoty 700.000 zł, ani wyjaśnień dotyczących tytułu prawnego do lokalu w T. M., oraz rzeczywistej wartości znajdującej się w trakcie budowy nieruchomości należącej do wnioskodawcy. Powyższe musi zostać potraktowane jako brak wykazania przesłanek do przyznania wnioskowanego zwolnienia od kosztów sądowych.

Na powyższe postanowienie w dniu 22 lutego 2017 roku skarżący złożył sprzeciw. W uzasadnieniu wskazał, że rozliczanie co strona zrobiła z pieniędzmi uzyskanymi ze sprzedaży działek rolnych stanowi ingerowanie w sprawy prywatne do czego sąd nie jest uprawniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprzeciw jest niezasadny.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); dalej: p.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.).

Przechodząc do meritum, na wstępie przypomnieć należy, że zasadniczym celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu tym podmiotom, które ze względu na swoją trudną sytuację ekonomiczną nie są w stanie uiścić kosztów sądowych, bądź z racji niedostatecznej wiedzy lub charakteru sprawy nie są w stanie prowadzić swych spraw samodzielnie, bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Tak rozumiane prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez strony pełnych kosztów postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Skoro zaś przyznanie prawa pomocy ma charakter wyjątkowy, okoliczności przytoczone przez stronę ubiegającą się o to prawo powinny uzasadniać takie (wyjątkowe) traktowanie (por. postanowienie NSA z 19 listopada 2004 r., FZ 463/04, niepubl.). Obowiązek zagwarantowania skutecznego dostępu do sądu nie oznacza konieczności udzielania stronom bezwarunkowego prawa pomocy. Przyznanie tego prawa uzależnione jest od spełnienia ściśle określonych przesłanek. Z treści art. 243 § 1, art. 245 § 1 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a wynika, że przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Przesłanki przyznania prawa pomocy są przy tym określone ogólnie, a więc uznaniu sądu pozostawił ustawodawca ocenę okoliczności przemawiających, zdaniem wnioskodawcy, za rozstrzygnięciem korzystnym dla niego. Należy jeszcze podkreślić, że jedynym kryterium oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy jest kryterium majątkowe (por. postanowienie NSA z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt II OZ 140/09, postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt II FZ 68/14, publ. baza orzeczeń, pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zdaniem sądu referendarz sądowy w postanowieniu z 30 stycznia 2017 r. trafnie ocenił treść oświadczeń skarżącego zawartych w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy na tle okoliczności ustalonych w sprawie. W szczególności zasadnie wskazał, że formularzu PPF skarżący wskazał, że jedynym źródłem utrzymania jego gospodarstwa domowego prowadzonego wraz z żoną są dochody z ich emerytur w łącznej kwocie 2.297 zł miesięcznie, z dochodów tych strona co miesiąc ponosi wydatki mieszkaniowe na kwotę ok. 590 zł (czynsz 428 zł, prąd 114 zł, gaz 48 zł) dodatkowo małżonkowie opłacają składkę ubezpieczeniową w wysokości 160 zł, są obciążeni obowiązkiem spłaty kredytów zaciągniętych na leczenie i prawników w łącznej wysokości 1.100 zł i ponoszą wydatki na leki 100 zł. Wysokość comiesięcznych wydatków gospodarstwa domowego wnioskodawcy (ok. 1.950 zł), z których większość nie stanowi wydatków niezbędnego utrzymania (kredyty, dobrowolne ubezpieczenia), w zestawieniu z kwotą posiadanych na utrzymanie dochodów ok. 2.300 zł w kontekście zasad logiki i doświadczenia życiowego wskazuje, że strona musi posiadać dodatkowe źródła dochodów służące pokryciu czynionych wydatków. W swoim ponownym wniosku o prawo pomocy, mimo świadomości konsekwencji wynikających z nierzetelnego przedstawienia swojej pełnej sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych, strona nie udzielenia żadnych wyjaśnień dotyczących przeznaczenia uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości kwoty 700.000 zł, ani wyjaśnień dotyczących tytułu prawnego do lokalu w T. M., oraz rzeczywistej wartości znajdującej się w trakcie budowy nieruchomości należącej do wnioskodawcy. Powyższe niejasności skutkowały brakiem pełnego wyjaśnienia sytuacji majątkowej strony rodzącym wątpliwości co do prawdziwości jej oświadczeń o braku jakichkolwiek środków na pokrycie kosztów procesu co skutkować musiało odmową przyznania jej wnioskowanego zwolnienia od kosztów.

Odnosząc się do argumentacji sprzeciwu wskazać zaś trzeba, że referendarz sądowy prawidłowo dążył do ustalenia co stało się z ze znacznymi kwotami uzyskanymi ze sprzedaży nieruchomości przez wnioskodawcę bowiem posiadanie oszczędności, które podatnik zamierza wykorzystać na realizację własnych celów inwestycyjnych (budowę domu) nie upoważnia do przyznania pierwszeństwa wydatkom prywatnym skarżącego przed obowiązkiem publicznoprawnym pokrycia kosztów sądowych. Podobnie w razie ustalenia, że środki ze sprzedaży nieruchomości zostały przekazane jako darowizny dzieciom w sytuacji pozostawania darczyńcy w niedostatku obdarowany ma obowiązek udzielenia mu pomocy. Z treści art. 897 zd. pierwsze kodeksu cywilnego wynika, iż jeżeli po wykonaniu darowizny darczyńca popadnie w niedostatek, obdarowany ma obowiązek, w granicach istniejącego jeszcze wzbogacenia, dostarczać darczyńcy środków, których mu brak do utrzymania odpowiadającego jego usprawiedliwionym potrzebom. Prowadzone w sprawie postępowanie wyjaśniające służyło ustaleniu co stało się z kwotą uzyskaną przez wnioskodawcę ze sprzedaży nieruchomości. Postawa wnioskodawcy odmawiającego rzetelnych wyjaśnień dotyczących przeznaczenia uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości kwoty 700.000 zł, oraz wyjaśnień dotyczących tytułu prawnego do lokalu w T. M., a także rzeczywistej wartości nieruchomości należącej do wnioskodawcy zasadnie została potraktowana jako brak wykazania przesłanek do przyznania wnioskowanego zwolnienia od kosztów sądowych.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 260 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

AKE.