Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1319/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-08-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6144 Szkoły i placówki oświatowo-wychowawcze
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1, 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział II w następującym składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu 6 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawach ze skargi Stowarzyszenia A na decyzję Wielkopolskiego Kuratora Oświaty w Poznaniu z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z ewidencji szkół i placówek oświatowych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji. /-/ Jakub Zieliński


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia 26 września 2014 r. Wielkopolski Kurator Oświaty w Poznaniu, po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia A z siedzibą w [...] (dalej również: Stowarzyszenie), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] 2014 r. znak [...] wykreślającą z dniem 30 czerwca 2014 r. z ewidencji szkół i placówek niepublicznych ośrodek w [...] prowadzony przez Stowarzyszenie A. W decyzji jednocześnie wskazano, że wykreślenie wpisu szkoły z ewidencji jest równoznaczne z jej likwidacją.

W skardze na decyzję Wielkopolskiego Kuratora Oświaty w Poznaniu z dnia [...] września 2014 r. Stowarzyszanie wniosło o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Wniosek nie został odrębnie uzasadniony. W skardze zostały podniesione zarzuty względem merytorycznego rozstrzygnięcia i zarzuty proceduralne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu.

Nadto należy wyjaśnić, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s. 216).

W niniejszej sprawie skarżące Stowarzyszanie wniosło o wstrzymanie wykonania decyzji, którą wykreślono z dniem 30 czerwca 2014 r. prowadzony przez skarżącego ośrodek z ewidencji szkół i placówek niepublicznych.

W ocenie Sądu wobec wydania decyzji o wykreśleniu placówki (szkoły) z dniem 30 czerwca 2014 r., która stała się ostateczna, skutek już nastąpił, co wyklucza zastosowanie instytucji określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skoro wykreślenie wpisu szkoły z ewidencji jest równoznaczne z jej likwidacją, należało odmówić wstrzymania wykonania decyzji, ponieważ nie jest możliwe wstrzymanie wykonania aktu, który faktycznie został już wykonany.

Jednocześnie podkreślenia wymaga, że warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. I nawet jeżeli rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie w pełni opiera na zasadzie skargowości, zatem może on być uwzględniony nie tylko wówczas, gdy strona go odpowiednio uzasadni (por. postanowienie NSA z dnia 5 maja 2011 r. sygn. akt II OZ 370/11 - dostępne jw.), to jednak postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, w konsekwencji sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści tego wniosku, mając na uwadze całokształt okoliczności wynikających z akt sprawy. Wobec tego uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Sąd podziela przy tym stanowisko prezentowane w orzecznictwie, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy, a zawarte w nim twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (patrz: stanowisko NSA zawarte w postanowieniu z dnia 23 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 120/04 - dostępne jw.). Ponadto wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeżeli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia.

W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie spełnia wskazanych wyżej wymogów, gdyż nie został w ogóle uzasadniony.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

/-/ Jakub Zieliński