Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 25/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 130 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 92 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2008 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami oddala skargę. /-/ E. Podrazik /-/ W. Batorowicz /-/ B. Kamieńska


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. Komendant Wojewódzki Policji w P. wystąpił do Starosty Powiatowego w P. z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami W. B. z uwagi na otrzymanie przez niego [...] punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od [...] r. do [...] r.

Starosta P. decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 141 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. nr 108 poz. 908 ze zm.)., skierował W. B. na egzamin teoretyczny i praktyczny celem sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami kategorii A, B, C.

Odwołanie od decyzji Starosty złożył W. B. domagając się jej uchylenia. Skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja wydana została wyłącznie w oparciu o wniosek Komendy Miejskiej Policji w P. z dnia [...] r., w którym wnioskowano o skierowanie go na badania psychologiczne. W aktach sprawy brak natomiast wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji. W ocenie skarżącego, [...] punktów karnych zostało mu wymierzone przez organ nieuprawniony - Straż Miejską, zatem nieprawidłowo przyjęto, iż skarżący przekroczył 24 punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Organ winien był dokonać własnych ustaleń faktycznych w zakresie ewidencji punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje, uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia terminu przystąpienia do egzaminu oraz zobowiązało W. B. do poddania się egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje w terminie [...] miesięcy od daty otrzymania decyzji Kolegium.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż Starosta wydał skarżoną decyzję na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] r., wniosek ten znajduje się w aktach sprawy. W. B. posiada prawo jazdy kategorii A, B, C. W okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego otrzymując łącznie [...] punktów, i tak w dniu [...] r. nie zastosował się do znaku B1 "zakaz ruchu w obu kierunkach", w dniu [...] r. spowodował zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego – kolizja drogowa, a w dniu [...] r. nie zastosował się do znaku P-4 "linia podwójna ciągła" i przekroczył prędkość powyżej [...] km/h. Za naruszenie zakazu ruchu w obu kierunkach w dniu [...] r. odwołujący otrzymał mandat karny od Straży Miejskiej w P. oraz [...] punktów karnych. Wbrew twierdzeniom skarżącego strażnicy miejscy są uprawnieni do wykonywania czynności z zakresu kontroli ruchu drogowego w odniesieniu do kierujących pojazdami, niestosujących się do zakazu ruchu w obu kierunkach. Uprawnienia te wynikają z przepisów § 17 ust.1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracyjnych z dnia 30.12.2002 r. w sprawie ruchu drogowego (Dz.U. z 2003 r. Nr 14, poz. 144 ze zm.) oraz § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17.11.2003 r. w sprawie wykroczeń, za które strażnicy straży gminnych są uprawnieni do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego (Dz.U. Nr 208, poz. 2026 z 2003 r.). W. B. przekroczył granicę 24 punktów określoną w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym, czego konsekwencją jest skierowanie na egzamin sprawdzający kwalifikacje.

W skardze do sądu administracyjnego W. B. wniósł o uchylenie opisanej wyżej decyzji Kolegium. Skarżący podniósł, że utrzymano w mocy decyzję organu I instancji, pomimo ukarania go mandatem przez organ nieuprawniony - Straż Miejską. Podniósł nadto, iż nie uwzględniono w decyzji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22.03.2007 r. kwestionującego zasadność przyznania strażnikom miejskim uprawnień do wykonywania czynności z zakresu ruchu drogowego oraz naruszenie art. 92 Konstytucji RP. Skarżący zarzucił także, iż organy przy wydawaniu decyzji oparły się na piśmie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i zaprezentował stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił również, że § 17 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracyjnych z dnia 30.12.2002 r. w sprawie ruchu drogowego regulujący uprawnienia strażników miejskich do wykonywania czynności z zakresu kontroli ruchu drogowego w odniesieniu do kierowców niestosujących się do zakazu ruchu w obu kierunkach nie został przez Trybunał Konstytucyjny zakwestionowany, a więc bezzasadny jest zarzut skarżącego dotyczący nieuwzględnienia wyroku Trybunału.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są bowiem zgodne z przepisami prawa.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż podstawę rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy stanowi przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. nr 108 poz. 908 ze zm.), który ustala przesłanki kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami. Kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Decyzje podejmowane na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy mają charakter rozstrzygnięcia związanego, co oznacza, że przekroczenie liczby 24 punktów karnych przez osobę posiadającą uprawnienia do kierowania pojazdem obliguje organ orzekający do kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji takiej osoby.

Z zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego wynika, iż W. B. w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. trzykrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, a mianowicie w dniu [...] r. nie zastosował się do znaku B1 "zakaz ruchu w obu kierunkach", w dniu [...] r. spowodował zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego - kolizja drogowa, a w dniu [...] r. nie zastosował się do znaku P-4 "linia podwójna ciągła" i przekroczył prędkość powyżej [...] km/h. W skutek wymienionych zdarzeń skarżący otrzymał łącznie [...] punktów karnych. Za naruszenie zakazu ruchu w obu kierunkach w dniu [...] r. skarżący otrzymał mandat karny od Straży Miejskiej w P. oraz [...] punktów karnych. Komendant Wojewódzki Policji w P. złożył stosowny wniosek pismem z dnia [...] r. [...].

Za bezzasadny należało uznać zarzut skargi zaniechania poczynienia przez organy własnych ustaleń faktycznych w zakresie ewidencji punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego i oparcie się na piśmie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. Ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym prowadzi Policja, przypisując określonemu naruszeniu odpowiednią liczbę punktów. W tym zakresie Starosta P. był związany wpisami w ewidencji i nie mógł prowadzić własnych ustaleń co do ilości punktów przypisanych kierowcy. Tylko Policja jest uprawniona do dokonywania wpisu do ewidencji przypisanych kierowcy punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego oraz do ich usuwania. Jeżeli więc skarżący kwestionował wpis w ewidencji prowadzonej przez Policję (dotyczący naruszenia przez niego przepisów ruchu drogowego w dniu [...] r. poprzez niezastosowanie się do znaku B-1), winien był wystąpić o usunięcie z ewidencji wpisu kwestionowanych punktów, a w razie odmowy bądź milczenia organu skorzystać z przysługującej skargi do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 13.07.2006 r. sygn. akt I OSK 1087/05, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13.11.2007 r., sygn. II SA/Ol 946/07).

Dodatkowo należy wskazać, iż powoływany w skardze wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22.03.2007 r., sygn. U 1/07 (Dz.U. Nr 53, poz. 359) orzekał o niezgodności z art. 92 ust. 1 Konstytucji przepisów § 17. ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz ust. 2 w zakresie czynności wskazanych w § 17 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30.12.2002 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2003 r. Nr 14, poz. 144, Nr [...], poz. 230 i Nr 230, poz. 2310). Zakwestionowane przez Trybunał przepisy dotyczyły uprawnień strażników miejskich do wykonywania czynności z zakresu kontroli ruchu drogowego w odniesieniu do kierujących pojazdami przekraczających dozwoloną prędkość. Natomiast podstawą do nałożenia na skarżącego mandatu karnego w dniu [...] r. był zapis § 17 ust. 1 pkt 1 lit. a) wymienionego rozporządzenia, odnoszący się do kierujących pojazdami niestosujących się do zakazu ruchu w obu kierunkach.

Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty P. z dnia [...] r. odpowiadają prawu, przy ich wydawaniu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, ani naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miały lub mogły mieć istotny wpływ na sposób załatwienia niniejszej sprawy.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę należało oddalić.

/-/ E.Podrazik /-/ W.Batorowicz /-/ B.Kamieńska

MK