Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 4977/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw od decyzji administracyjnej - art 64a ppsa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, , , po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu [...] sp. z o.o. w K. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 6 października 2021 r. nr KZT.70.202.2021 w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oddala sprzeciw


UZASADNIENIE

W dniu 24 lutego 2021 r. [...] Sp. z o. o. z siedzibą w K. (zwany dalej "Spółką" lub "Wnioskodawcą") przedłożył Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, jako organowi regulacyjnemu, wniosek o zatwierdzenie taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy D.

Pismem z dnia 19 marca 2021 r., znak: SZ. RZT.70.23.2021.AB, organ wezwał Wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych poprzez złożenie potwierdzonego za zgodność z oryginałem wieloletniego planu rozwoju. Odpowiedź na wezwanie wpłynęła do organu w dniu 29 marca 2021 r.

Pismem z dnia 26 kwietnia 2021 r., znak SZ. RZT.70. 23.2021.AB, organ zawiadomił Przedsiębiorstwo o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Kolejnym pismem z dnia 23 kwietnia 2021 r., znak tożsamy ze znakiem sprawy, organ regulacyjny wezwał Wnioskodawcę do przedłożenia informacji i dokumentów.

Ostatecznie organ regulacyjny decyzją z dnia 31 maja 2021 r., znak SZ. RZT.70.23.2021.AB odmówił zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków oraz nałożył obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni poprawionego projektu taryfy, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt. 1 uzzwos oraz poprawnego uzasadnienia o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 2 uzzwos, a także zastosowania przy kalkulacji planowanej taryfy kosztów zużycia energii elektrycznej na poziomie wynikającym z podpisanych umów z dostawcą energii w okresie ich obowiązywania, oraz zastosowania do kolejnych planowanych okresów taryfowych wskaźników wzrostu wynikających z rozporządzenia taryfowego; ponownej analizy klucza alokacji kosztów ogólnych, uwzględniającego rzeczywisty udział poszczególnych rodzajów działalności w generowaniu kosztów pośrednich, oraz określenia w tym podziale jasnego kryterium uwzględniającego prowadzone działalności; zastosowania przez wnioskodawcę właściwej dynamiki wzrostu kosztów, wynikającej z przedstawionych dokumentów i obowiązujących wytycznych, w szczególności wynagrodzeń, materiałów, usług obcych, która nie jest zgodna z treścią rozporządzenia taryfowego; dokonania ponownej analizy kosztów prognozowanych w nowej taryfie w celu ich ograniczenia i ochrony mieszkańców przed znacznym wzrostem cen i stawek opłat abonamentowych, a w związku z planowaną zmianą strategii zarządzania i finansowania zadań inwestycyjnych rozważenia możliwości obniżenia stawek amortyzacyjnych dla nowobudowanej infrastruktury wodociągowej i kanalizacyjnej, oraz ograniczenia marży zysku. Decyzja została doręczona w dniu 2 czerwca 2021 r.

Odwołaniem z dnia 16 czerwca 2021 r. Wnioskodawca zaskarżył powyższą decyzję.

W następstwie rozpoznania powyższego odwołania Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej także jako: organ odwoławczy, organ II instancji, Prezes PGW) decyzją z dnia 6 października 2021 r. znak: KZT.70.202.2021 uchylił w całości zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ II instancji przywołał m.in. następującą argumentację:

W toku postępowania odwoławczego stwierdzono naruszenie prawa strony do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu poprzez nieuwzględnienie w decyzji wyjaśnień Wnioskodawcy wniesionych w odpowiedzi na wskazane w zawiadomieniu o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego negatywne przesłanki mogące wywołać skutek wydania decyzji niezgodnej z żądaniem Strony. Zgodnie z datą wskazaną na potwierdzeniu odbioru w dniu 31 maja 2021 r. wnioskodawca otrzymał zawiadomienie, w którym wyznaczony został 3 dniowy termin na odniesienie się do materiału dowodowego, który upływał w dniu 3 czerwca 2021 r. Wyjaśnienia Wnioskodawca nadał za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 2 czerwca 2021 r., zatem termin został zachowany,( do organu wpłynęły one w dniu 7 czerwca 2021 r.), natomiast w dniu 31 maja 2021 r. wydana została decyzja odmowna, w której został nałożony obowiązek przedłożenia poprawionego projektu taryfy i uzasadnienia. Organ I instancji zatem nie dokonał analizy wspominanych powyżej wyjaśnień, czym uniemożliwił Wnioskodawcy wypowiedzenie się w zakresie zebranych dowodów i materiałów. W orzecznictwie wyrażono bowiem pogląd, że: "Brak czynnego udziału strony w postępowaniu przed organem I instancji powoduje, że postępowanie, wyjaśniające obarczone jest taką wadą, że zachodzi konieczność powtórzenia czynności procesowych składających się na postępowanie wyjaśniające." - por wyrok IV SA/GI 842/13 z dnia 27 lutego 2014r.

Wobec powyższego należy stwierdzić - zdaniem organu odwoławczego, że organ I instancji swoim działaniem naruszył art. art. 10 § 1 kpa poprzez uniemożliwienie Stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zawarte w treści art. 10 § 1 kpa sformułowanie "przed wydaniem decyzji" jednoznacznie wskazuje, że chodzi tu o ten moment postępowania, w którym organ administracji publicznej, po zakończeniu postępowania dowodowego, przechodzi do fazy podjęcia rozstrzygnięcia. Możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji jest więc dla strony niejako ostatnią szansą na przedstawienie i uzasadnienie swojego stanowiska. Pozbawienie Strony tej możliwości stanowi naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej zawartego w art. 8 § 1 kpa. Z art. 77 § 1 kpa wynika dla organu obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i zobowiązuje go do czynnego działania w postępowaniu wyjaśniającym, polegającym na poszukiwaniu dowodów pozwalających na dojście do prawdy obiektywnej. W przypadku braku inicjatywy strony, spełnienie wspomnianego obowiązku spoczywa na organie, który obowiązany jest w całości zebrać materiał dowodowy.

Zdaniem organu odwoławczego, regulator poprzez przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego niezgodnie ze standardami wynikającymi z procedury administracyjnej, nie mógł ocenić całokształtu sprawy. Rozpatrzenie przez organ administracji publicznej całokształtu materiału dowodowego oraz dokonanie jego wszechstronnej oceny, zgodnie z wymaganiami art. 80 kpa, jest możliwe dopiero po wyczerpaniu wszystkich możliwości dowodowych, dotyczących istotnych okoliczności faktycznych. W zakresie podniesionego w odwołaniu twierdzenia, że: "Spółdzielnia prowadzi rozliczenia poszczególnych rodzajów działalności zgodnie z Ustawą o rachunkowości w związku z tym nie ma podstaw do subsydiowania skrośnego jednego rodzaju działalności na rzecz innej działalności" wskazano że okoliczność ta była podana przez organ regulacyjny w zawiadomieniu z art. 79a kpa do wyjaśnienia. Organ regulacyjny nie uwzględnił wyjaśnień strony w zaskarżonej decyzji w tym zakresie.

Organ II instancji wskazuje również że, przy obliczaniu czy został zachowany termin do załatwienia sprawy należy uwzględnić również okresy podlegające wyłączeniu, na podstawie art. 35 § 5 kpa. Według skarżącego, decyzja organu I instancji, stanowiąca podstawę niniejszego odwołania, wydana została po upływie przewidzianego przepisami terminu. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. W postępowaniu taryfowym ma odpowiednie zastosowanie przepis art. 35 § 5 kpa, wedle którego do tego terminu nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Jak wynika z akt sprawy wniosek Wnioskodawcy wpłynął do siedziby organu w dniu 24 lutego 2021 r. i obarczony był brakami formalnymi, do których uzupełnienia Wnioskodawca został wezwany. Uzupełnione dokumenty wpłynęły do organu w dniu 29 marca 2021 r. i w tym dniu uruchomił się termin przewidziany na wydanie decyzji taryfowej. Pismem z dnia 26 kwietnia 2021 r. organ regulacyjny zawiadomił Wnioskodawcę o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Pismem z dnia 23 kwietnia 2021 r. wezwał do przedłożenia informacji i dokumentów w ramach postępowania wyjaśniającego. Następnie w dniu 25 maja 2021 r. organ regulacyjny zawiadomił Wnioskodawcę o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego w sprawie oraz o prawie wglądu w akta. Jednocześnie, realizując obowiązek określony w art. 79a § 1 Kpa, organ regulacyjny zaznaczył, że na dzień wysłania tej informacji pozostają niespełnione przesłanki zależne od strony, które mogą skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem. Organ II instancji sprawdził czas procedowania w sprawie prowadzonej przez organ I instancji. Odpowiedź wnioskodawcy na wezwanie z dnia 23 kwietnia 2021 r. wpłynęła do organu w dniu 10 maja 2021 r. Okres pomiędzy dniem 23 kwietnia 2021 r. a dniem 10 maja 2021 r. nie wlicza się do biegu terminu załatwienia sprawy.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 107 § 2 kpa w związku z art, 24c ust. 3 uzzwoś oraz art. 107 § 3 kpa, organ odwoławczy wskazuje, że przedwczesne jest rozstrzyganie o sentencji decyzji i jej uzasadnieniu, w momencie kiedy wadą dotknięty jest wcześniejszy etap postępowania, czyli postępowanie dowodowe, które było niepełne. Dopiero po zebraniu kompletnego materiału dowodowego możliwa będzie ocena stanu faktycznego sprawy, a następnie subsumpcja i wydanie rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Uchybienia proceduralne organu I instancji nie mogą zostać uzupełnione przez organ odwoławczy w trybie art. 136 kpa.

Podkreślenia przy tym wymaga, że organ procedujący na etapie odwoławczym, nie może zastępować organu administracji publicznej w realizacji powierzonych mu zadań w komentowanym zakresie, gdyż zabieg ten podważałby zasadę dwuinstancyjności postępowania. Do organu orzekającego w pierwszej instancji należy prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy i zastosowanie subsumpcji prawidłowo zinterpretowanego przepisu prawnego. W postępowaniu odwoławczym, organ II instancji kontroluje działania organu rozpatrującego sprawę administracyjną oraz kończące je rozstrzygnięcie administracyjne pod względem zgodności z prawem procesowym i materialnym i ewentualnie formułuje oceny prawne i wskazania co do dalszego postępowania. Organ odwoławczy może uzupełnić postępowania jedynie w zakresie określonym w art. 136 KPA, gdyż tak, jak wskazano powyżej w przeciwnym razie doszłoby do naruszenia dwuinstancyjności postępowania.

Decyzję organu odwoławczego zaskarżyła spółka wnosząc sprzeciw.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego temu organowi pomimo braku przesłanego do zastosowania powołanego przepisu.

Podnosząc powyższe skarżąca wniosła o:

1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji,

2. zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, w tym kosztów następstwa procesowego.

W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sprzeciw okazał się niezasadny.

Instytucja sprzeciwu od decyzji kasatoryjnej została wprowadzona ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. Nowelizacja ta wprowadziła zmiany między innymi do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 9 pkt 7 tej ustawy w dziale III p.p.s.a. po rozdziale 3 dodaje się rozdział 3a o tytule "Sprzeciw od decyzji". Zgodnie z treścią nowo wprowadzonego art. 64a, od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści takiej decyzji może wnieść od niej sprzeciw do Wojewódzkiego Sąd u Administracyjnego, Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone: w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1), skróceniu uległy też terminy procesowe (art. 64c § 1, art. 64c § 4, art. 64d § 1 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa. Przedmiotem kontroli, w razie wniesienia sprzeciwu, jest zatem wyłącznie zasadność wydania przez organ administracji konkretnego rozstrzygnięcia procesowego (decyzji kasatoryjnej). Przedmiotem kontroli sądu nie może być natomiast w tym postępowaniu, mającym wyłącznie charakter wpadkowy, kwestia właściwego rozumienia lub zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego, w ramach których organ uznał, że sprawa wymaga przykazania do ponownego rozpoznania na podstawie art. 138 § 2 kpa. Oznacza to, że organ administracji, orzekający w przyszłości w sprawie (jak i ewentualnie sąd, badający legalność jego decyzji) będzie związany wyrokiem w przedmiocie sprzeciwu tylko w zakresie dotyczącym ustalenia, że w rozpatrywanej sprawie zachodziły przesłanki do jej przekazania do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Orzeczenie w przedmiocie sprzeciwu ma wobec tego wyłącznie charakter "procesowy" i nie kreuje żadnych skutków dotyczących praw i obowiązków stron postępowania, zainteresowanych konkretnym merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy. Kontrola ta nie odbywa się zatem z punktu widzenia treści normy prawa materialnego, którą należy w sprawie zastosować - ocena in meriti (zob. s. 63 uzasadnienia projektu ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, dostępnego na ; http://orka.sejm.gov.pI/Druki8ka.nsf/0/F3388D1AB00B1313C125809D004C3C8E/%24Fi le/1183.pdf). Tym samym sprzeciw odróżnia się od skargi w postępowaniu sądowo- administracyjnym, w odniesieniu do której sąd, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Punktem wyjścia do oceny zaskarżonej decyzji jest art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z treścią którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasatoryjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia jedynie wtedy, gdy postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zwrot normatywny "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest zwrotem ocennym. W orzecznictwie przyjmuje się, że stwierdzenie to jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (tak NSA w wyroku z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2846/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W sytuacji gdy organ odwoławczy ma możliwość skorzystania z art. 136 k.p.a., to same braki dowodowe nie mogą co do zasady stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1277/17). Dopiero gdy wykazane zostanie, że prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 k.p.a. okaże się niewystarczające, należy uchylić zaskarżoną decyzję oraz przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Powołany powyżej art. 136 k.p.a. uprawnia bowiem organ odwoławczy do przeprowadzenia na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

Dodać należy, że zarówno doktryna, jak i orzecznictwo są zgodne, że dwuinstancyjność w postępowaniu administracyjnym polega na wydaniu rozstrzygnięć o charakterze merytorycznym przez organy dwóch różnych instancji. Zasada dwuinstancyjności powoduje, że każdy z organów (najpierw pierwszej, a potem drugiej instancji) przeprowadza postępowanie w celu prawidłowego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. W postępowaniu administracyjnym nie mamy zatem do czynienia jedynie z kontrolą orzeczenia organu pierwszej instancji, ale z prowadzeniem postępowania tak, aby załatwić sprawę co do jej istoty. Ponadto już z kolejności przepisów, zawartych w art. 138 k.p.a. wynika, że zasadą winno być rozstrzyganie sprawy przez organ odwoławczy co do istoty, czyli albo utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji (jeśli jest ona w ocenie organu odwoławczego prawidłowa) lub uchylenie tej decyzji i załatwienie sprawy merytorycznie. Podkreślić należy, że wydanie decyzji kasatoryjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji jest wyjątkiem od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 k.p.a.

Przeprowadzona przez Sąd, w powyżej określonych granicach, kontrola wykazała, że decyzja Prezesa PGW z dnia 6 pażdziernika 2021 r. spełnia wymogi określone w art. 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy prawidłowo zastosował dyspozycję tego przepisu, wskazując na uchybienia organu I instancji polegające na nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego w wymaganym zakresie, oraz na naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 27c ust. 1 i zzwoś do postępowania przed organem regulacyjnym stosuje się przepisy k.p.a. Tym samym organ regulacyjny (organ I instancji) zobowiązany jest stosować się do reguł postępowania określonych w tym kodeksie. W zakres tych reguł wchodzi m.in. zasada praworządności (art. 6 k.p.a.) zasada prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.).

Zasada prawdy obiektywnej jest realizowana przede wszystkim przez przepisy normujące postępowanie dowodowe, zwłaszcza przez art. 77 § 1 k.p.a., nakazujący organom administracji zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, oraz art. 80 k.p.a., nakazujący ocenę faktu udowodnienia poszczególnych okoliczności na podstawie całego materiału dowodowego.

W ocenie Sądu organ odwoławczy zasadnie uznał, że organ I instancji naruszył powołane art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz 10 § 1 i 8 § 1 k.p.a.

Sąd zwraca uwagę na istotny w toku postępowania przed organem I instancji fakt, a mianowicie to, że w dniu 31 maja 2021 roku wnioskodawca otrzymał zawiadomienie o wyznaczeniu 3 dniowego terminu na odniesienie się do materiału dowodowego. Wyjaśnienia te strona wysłała w terminie ( w dniu 2 czerwca). Nie czekając na te wyjaśnienia w dniu 31 maja 2021 r. wydano decyzję odmowną.

W istocie więc skarżący został pozbawiony możliwości aktywnego uczestnictwa w postępowaniu przed organem I instancji.

Reasumując, w opinii Sądu przy przyjętej przez Prezesa PGW argumentacji wydanie decyzji kasatoryjnej było uzasadnione i nie narusza art. 138 § 2 k.p.a. Wskazane przez ten organ uchybienia procesowe w postępowaniu pierwszo- instancyjnym skutkowały bowiem koniecznością wyjaśnienia sprawy w zakresie, który miał istotny wpływ na rozstrzygnięcie, stosownie do art. 138 § 2 k.p.a., co nie uprawniało organu odwoławczego do przystąpienia do merytorycznej oceny wniosku strony. W rozpoznawanym przypadku zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania było możliwe wyłącznie poprzez uchylenie decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy wypełnił przy tym dyspozycję art. 138 § 2 k.p.a. i wskazał, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 a § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.) orzekł jak w sentencji.

Niejako na marginesie sąd podnosi, że wydanie decyzji po upływie 45-dniowego terminu o którym mowa w art. 24 c ust. 1u.z.z.w nie uzasadniało - jak chce tego strona - umorzenia postępowania

Termin ten mógłby mieć znaczenie w przedmiotowej sprawie gdyby organ dysponował wnioskiem taryfowym kompletnym, pozbawionym braków, nieścisłości i danych wymagających wyjaśnienia, oraz gdyby nie doszło do naruszenia przepisów gwarantujących stronie prawa procesowe.

Podstawą wyroku jest art. 151 p.p.s.a.