Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1518/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
6403 Skargi organów nadzoru na uchwały sejmiku  województwa w przedmiocie ... (art. 82 ustawy o samorządzie województwa)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Sejmik Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 6
journal: Dz.U. 2006 nr 97 poz 674
law: Ustawa  z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Izabella Kulig- Maciszewska Sędziowie sędzia NSA Irena Kamińska sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Protokolant Katarzyna Myślińska po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Lubuskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Go 439/09 w sprawie ze skargi Wojewody Lubuskiego na uchwałę Sejmiku Województwa Lubuskiego z dnia 22 grudnia 2008 r. nr XXXI/289/2008 w przedmiocie przyjęcia regulaminu określającego wysokość oraz szczegółowe warunki przyznawania nauczycielom oświatowych jednostek organizacyjnych Województwa Lubuskiego dodatków: za wysługę lat, motywacyjnego, funkcyjnego, za warunki pracy oraz niektórych innych składników wynagrodzenia (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego z 2009r. nr 5 poz. 165) 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek Sejmiku Województwa Lubuskiego o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Go 439/09, w sprawie ze skargi Wojewody Lubuskiego na uchwałę Sejmiku Województwa Lubuskiego z dnia 22 grudnia 2008 r., nr XXXI/289/2008 w przedmiocie przyjęcia regulaminu określającego wysokość oraz szczegółowe warunki przyznawania nauczycielom oświatowych jednostek organizacyjnych Województwa Lubuskiego dodatków: za wysługę lat, motywacyjnego, funkcyjnego, za warunki pracy oraz niektórych innych składników wynagrodzenia (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego z 2009r. nr 5 poz. 165), stwierdził nieważność § 5 oraz § 10 ust. 4 zaskarżonej uchwały w pozostałej części skargę oddalając, a także stwierdził, że zaskarżona uchwała, w zakresie w którym stwierdzono jej nieważność, nie podlega wykonaniu.

W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że Sejmik Województwa Lubuskiego uchwałą z dnia 22 grudnia 2008 r., nr XXXI/289/2008, przyjął regulamin określający wysokość oraz szczegółowe warunki przyznawania nauczycielom oświatowych jednostek organizacyjnych Województwa Lubuskiego dodatków: za wysługę lat, motywacyjnego, funkcyjnego, za warunki pracy oraz niektórych innych składników wynagrodzenia (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego z 2009r., Nr 5 póz. 165).

Wojewoda Lubuski wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na powyższą uchwałę, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności.

Uchwale tej zarzucono naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674) poprzez nieuregulowanie zgodnie z dyspozycją przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 ww. ustawy wysokości stawki dodatku motywacyjnego oraz przekroczenie zakresu przyznanych kompetencji polegającego na ustaleniu zasad przyznawania wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe, a także przekroczenie zakresu przyznanych kompetencji polegającego na użyciu sformułowania "w szczególności" sugerującego istnienie innych warunków niż określone w uchwale.

W uzasadnieniu skargi organ podniósł, że mocą § 5 pkt 4 uchwały uprawnienie do ustalania wysokości dodatku motywacyjnego Sejmik Województwa delegował de facto na dyrektora szkoły oraz Marszałka Województwa gdy tymczasem w świetle wyżej cytowanego przepisu Karty Nauczyciela kompetencje w tym zakresie ustawodawca przypisał wyłącznie organowi stanowiącemu gminy. Ponadto w § 10 ust. 4 Sejmik postanowił, że dla ustalenia wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe w tygodniach, w których przypadają dni usprawiedliwionej nieobecności w pracy lub dnia ustawowo wolne od pracy oraz w tygodniach, w których zajęcia rozpoczynają lub kończą się w środku tygodnia - za podstawę ustalenia liczby godzin ponadwymiarowych przyjmuje się tygodniowy wymiar zajęć określony w Karcie Nauczyciela pomniejszony o 1/5 wymiaru (lub ¼, gdy dla nauczyciela ustalono czterodniowy tydzień pracy) za każdy dzień usprawiedliwionej nieobecności w pracy lub dzień ustawowo wolny od pracy. Liczba godzin ponadwymiarowych, za które nie przysługuje wynagrodzenia w takim tygodniu nie może być jednak większa niż liczba godzin przydzielonych w planie organizacyjnym.

Ponadto autor skargi zarzucił, że Sejmik Województwa Lubuskiego w przedmiotowej uchwale przekroczył w § 10 ust. 4 zakres przyznanych kompetencji. Sposób obliczania wynagrodzenia nauczyciela w wyżej określonych przypadkach spowodowałby, że w niektórych tygodniach nauczyciel nie otrzymałby wynagrodzenia za przydzielone mu i niezrealizowane godziny ponadwymiarowe chociaż prawo do takiego wynagrodzenia wynika w przepisów prawa pracy.

Skarżący podniósł przy tym, że jeśli nauczyciel zgodnie z przepisami zachowuje prawo do wynagrodzenia to przysługuje mu ono za każdą godzinę zajęć przydzieloną nauczycielowi powyżej obowiązkowego wymiaru godzin a nie tylko za liczbę godzin przypadającą ponad obliczaną wg § 10 ust. 4 uchwały, podstawę obowiązkowego wymiaru zajęć pomniejszonego o 1/5 tego wymiaru lub 1/4 gdy dla nauczyciela ustalona czterodniowy tydzień za każdy dzień usprawiedliwionej nieobecności w pracy lub dzień ustawowo wolny od pracy.

Skarżący zakwestionował również zapis § 4 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 zaskarżonej uchwały w zakresie określenia "w szczególności". Określenie to bowiem wskazuje jego zdaniem, że istnieją również inne niż wskazane w uchwale kryteria. Stanowi to przekroczenie kompetencji ustawowej wynikającej zarówno z art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela jak i § 6 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2005r. w sprawie wysokości minimalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego nauczycieli, ogólnych warunków przyznawania dodatków do wynagrodzenia zasadniczego oraz wynagrodzenia za pracę w dniu wolnych od pracy (Dz.U. Nr 22 poz. 181 ze zm.).

W odpowiedzi na skargę Sejmik Województwa Lubuskiego z siedzibą w Zielonej Górze wniósł o oddalenie skargi.

Organ nie zgodził się ze stanowiskiem Wojewody Lubuskiego, że wobec kwestionowania tylko części postanowień zaskarżonej uchwały uchylona winna być cała uchwała. Takie stanowisko byłoby uzasadnione tylko wówczas, gdyby uchwała pozostawała w wyraźnej sprzeczności w przepisami prawa i to w całości. Nieważność całkowita zachodzi między innymi wtedy gdy uchwałę podjęto z naruszeniem właściwości organu, bez podstawy prawnej, z istotnym naruszeniem wymagań formalnych. W przeciwnym razie można natomiast stwierdzić nieważność uchwały w części.

Podniesiono również, że nie ma przeszkód natury prawnej aby w przedmiotowej uchwale pojawił się zapis określający wysokość środków przeznaczonych na dodatki motywacyjne. Nie ma też wystarczającego uzasadnienia twierdzenia strony skarżącej, że mocą § 5 ust. 4 uchwały uprawnienia do ustalenia wysokości dodatku motywacyjnego Sejmik Województwa delegował de facto na dyrektora szkoły oraz Marszałka Województwa. To zakwestionowane postanowienie nie dotyczy bowiem określenia stawki dodatku motywacyjnego, lecz wskazania podmiotu konkretyzującego wysokość dodatku motywacyjnego przyznanego nauczycielowi i dyrektorowi przy uwzględnieniu poziomu spełnienia przez te osoby warunków przyznania dodatku motywacyjnego określonych w § 4 ust. 2.

Ponadto autor odpowiedzi na skargę wskazał, że nie zgadza się ze stanowiskiem, iż użyte w § 4 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 określenie "w szczególności" jest sprzeczne z prawem i że sugeruje istnienie innych niż wskazane w uchwale kryteria, co stanowi przekroczenie zakresu przyznanych kompetencji bowiem zwrot ten poprzedza wyliczenie szczegółowych warunków przyznania dodatku motywacyjnego nauczycielom mieszczący się w ramach ogólnych warunków określonych w przywołanym w skardze § 6 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2005 r.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim stwierdził nieważność § 5 oraz § 10 ust. 4 zaskarżonej uchwały Sejmiku Województwa Lubuskiego z dnia 22 grudnia 2008 r., w pozostałej części skargę oddalając, a także stwierdził, że zaskarżona uchwała w zakresie w którym stwierdzono jej nieważność nie podlega wykonaniu.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podkreślił, że interpretując przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Karta Nauczyciela należy dojść do wniosku, iż z regulaminu określającego wysokość oraz szczegółowe warunki przyznawania nauczycielom dodatków do wynagrodzenia zasadniczego musi wynikać wyraźnie wysokość tych dodatków tak aby zarówno nauczyciel jak i organ przyznający ten dodatek wiedzieli jaka jest jego wysokość bowiem stanowi on składnik wynagrodzenia.

Stwierdził także, że o ile forma określenia wysokości stawki dodatku zależy od organu uchwałodawczego - może to być wysokość kwotowa, procent od wynagrodzenia zasadniczego, przedział określający dodatek w wysokości od - do, czy też uzależnienie przyznania dodatku od poszczególnych okoliczność związanych z uzyskaniem do niego prawa, o tyle stawka dodatku dokładnie określona stanowiąca o wysokości wynagrodzenia nauczyciela.

Tymczasem zapis § 5 ust. 1 i 2 przedmiotowej uchwały nie odpowiada, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, delegacji ustawowej w jaką ustawodawca wyposażył organ prowadzący szkołę będący jednostką samorządu terytorialnego. Przepis ten bowiem jedynie ze środków przeznaczonych na wynagrodzenia nauczyciela wyodrębnia 4% planowanych środków z przeznaczeniem na dodatki motywacyjne dla nauczycieli i 10% planowanych środków na te dodatki dla dyrektorów szkół.

Co więcej, Sąd wskazał, na treść art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela z której wynika, że podmiotem z mocy ustawy uprawnionym do określenia wysokości dodatków do wynagrodzeń nauczycieli jest organ prowadzący szkołę, a nie jak to uczynił Sejmik Województwa w § 5 ust. 4 uchwały - dyrektor szkoły dla nauczycieli i Marszałek Województwa dla dyrektorów szkół.

Odnosząc się do kwestii zawartej w § 10 ust. 4 uchwały, w którym Sejmik Województwa Lubuskiego uregulował sposób obliczania wynagrodzenia nauczyciela za godziny ponadwymiarowe w tygodniach, w których przypadają dni usprawiedliwionej nieobecności w pracy nauczyciela lub dni ustawowo wolne od pracy oraz w tygodniach, w których zajęcia rozpoczynają się lub kończą się w środku tygodnia, Sąd pierwszej instancji uznał, że taki sposób obliczania wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe sprzeczny jest z przepisami kodeksu pracy, a także spowodowałby, iż w niektórych tygodniach nauczyciele nie otrzymaliby wynagrodzenia za przydzielone im i nie wykonane godziny ponadwymiarowe, mimo że prawo do wynagrodzenia wynikałoby z przepisów ogólnych prawa pracy. Natomiast Sąd nie podzielił stanowiska organu nadzoru co do zarzutu odnoszącego się do słów "w szczególności" w § 4 zaskarżonej uchwały określającego warunki przyznania nauczycielowi dodatku motywacyjnego.

W ocenie Sądu w świetle art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela i § 6 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2005r. w sprawie wysokości minimalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego nauczycieli, ogólnych warunków przyznawania dodatków do wynagrodzenia zasadniczego oraz wynagrodzenia za pracę w dniu wolnym od pracy /Dz. U. Nr 22 póz. 181/, iż do ogólnych warunków decydujących o przyznaniu nauczycielowi dodatku motywacyjnego należą osiągnięcia realizowane w procesie dydaktycznym, wychowawczo-opiekuńczym, skutkujące efektami w procesie kształcenia i wychowania wynikające z wprowadzania innowacji pedagogicznych, zaangażowanie w realizacji czynności i zajęć, realizacji zadań statutowych szkoły wynikających z potrzeb i zainteresowań uczniów, szczególnie efektywne wypełnianie zadań i obowiązków związanych z powierzonym stanowiskiem oraz realizowanie zadań wynikających z przyjętych przez organ prowadzący szkołę priorytetów w realizowaniu lokalnej polityki oświatowej. Jak zatem wynika z treści zaskarżonego § 4 uchwały wszystkie wyżej wymienione warunki zostały tam opisane a wyrazy "w szczególności" jedynie uszczegóławiają funkcje dydaktyczne, wychowawcze i opiekuńcze a nie odnoszą się do bliżej nie sprecyzowanych innych funkcji.

Jednocześnie Sąd podzielił stanowisko zaprezentowane w odpowiedzi na skargę, iż wobec słusznych zarzutów organu nadzoru jedynie do § 5 i 10 ust. 4 zaskarżonej uchwały brak jest podstaw prawnych dla stwierdzenia jej nieważności w całości. Uchwała ta bowiem prawidłowo reguluje szereg innych zagadnień i po stwierdzeniu nieważności w części może pozostawać w obrocie prawnym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Wojewoda Lubuski, zaskarżając to postanowienie w części dotyczącej pkt II wyroku i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w tej części, albo przekazanie w tej części sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

1. przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy Karta Nauczyciela, przez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że nieuregulowanie zgodnie z dyspozycją przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 ww. ustawy wysokości stawki dodatku motywacyjnego nie stanowi podstawy prawnej dla stwierdzenia jej nieważności w całości,

2. przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 Karta Nauczyciela w zw. z § 6 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2005 r. w sprawie wysokości minimalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego nauczycieli, ogólnych warunków przyznawania dodatków do wynagrodzenia zasadniczego oraz wynagradzania za pracę w dniu wolnym od pracy (Dz.U. Nr 22, poz. 181) przez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wyrazy "w szczególności" jedynie uszczegóławiają funkcje dydaktyczne, wychowawcze i opiekuńcze warunków przyznania nauczycielowi dodatku motywacyjnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że sejmik województwa obowiązany jest do przestrzegania zakresu upoważnienia udzielonego mu przez ustawę Karta Nauczyciela. Niewyczerpanie zakresu przedmiotowego przekazanego przez ustawodawcę do uregulowania w drodze uchwały skutkuje istotnym naruszeniem prawa. Stosownie do treści art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela wszystkie kwestie w nim wymienione składają się na treść regulaminu. Tym samym, zdaniem autora skargi kasacyjnej, nie jest możliwym wyłączenie któregokolwiek z elementów, jako przedmiotu odrębnej uchwały. Pełna realizacja upoważnienia wynikającego z art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela wymaga ujęcia w regulaminie wszystkich elementów w nim wymienionych. Uregulowanie kwestii wysokości dodatku motywacyjnego w uchwale określającej warunki przyznawania dodatków dla nauczycieli jest wymogiem nałożonym przez ustawodawcę i jego brak stanowi, w ocenie skarżącego, podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

Ponadto kasator stwierdził, że brzmienie art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela wskazuje, że upoważnienie udzielone przez ustawodawcę obejmuje uprawnienie do uchwalenia jednego regulaminu, na który składają się wymienione w nim elementy. Skoro brak jest jednego ze wskazanych elementów to przyjąć należy, że uchwalony akt jest niekompletny i jako taki nie może pozostawać w obrocie prawnym.

Odnosząc się do kwestii sformułowania "w szczególności" autor skargi kasacyjnej stwierdził, że użycie takiego sformułowania wskazuje, że uchwalone warunki przyznania nauczycielowi i dyrektorowi dodatku motywacyjnego muszą być spełnione. Określenie to powoduje również, że nie został zamknięty katalog elementów kształtujących treść wymienionych warunków przyznania dodatku motywacyjnego.

Reasumując wnoszący skargę kasacyjną podniósł, że nie kwestionuje możliwości opisania warunków w sposób bardziej szczegółowy, jednakże jego zdaniem, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego nie został wyposażony w kompetencje do tworzenia katalogu otwartego bez doprecyzowania warunków przyznawania ww. dodatku. Sformułowanie "w szczególności" stanowi , zdaniem autora skargi kasacyjnej, swoistą "furtkę" do tworzenia warunków o nieprecyzyjnym zakresie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną złożoną w imieniu Sejmiku Województwa Lubuskiego wniesiono o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie opiera się jedynie na zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe jego zastosowanie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, a mianowicie przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy Karta Nauczyciela, przez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że nieuregulowanie zgodnie z dyspozycją przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 ww. ustawy wysokości stawki dodatku motywacyjnego nie stanowi podstawy prawnej dla stwierdzenia jej nieważności w całości, stwierdzić należy, że zarzut ten nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Jak bowiem niewadliwie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości, skoro po stwierdzeniu nieważności § 5 i § 10 ust. 4 tejże uchwały może ona pozostawać w obrocie prawnym.

Jeżeli zaś chodzi o drugi z zarzutów skargi kasacyjnej koniecznym jest odniesienie się do treści przepisu art. 30 ust. 6 ustawy Karta Nauczyciela zgodnie z którym organ prowadzący szkołę będący jednostką samorządu terytorialnego, uwzględniając przewidywaną strukturę zatrudnienia, określa dla nauczycieli poszczególnych stopni awansu zawodowego, w drodze regulaminu:

1) wysokość stawek dodatków, o których mowa w ust. 1 pkt 2, oraz szczegółowe warunki przyznawania tych dodatków, z zastrzeżeniem art. 33 i 34,

2) szczegółowe warunki obliczania i wypłacania wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw, z zastrzeżeniem art. 35 ust. 3,

3) wysokość i warunki wypłacania składników wynagrodzenia, o których mowa w ust. 1 pkt 4, o ile nie zostały one określone w ustawie lub w odrębnych przepisach

- w taki sposób, aby średnie wynagrodzenia nauczycieli, składające się ze składników, o których mowa w ust. 1, odpowiadały na obszarze działania danej jednostki samorządu terytorialnego co najmniej średnim wynagrodzeniom nauczycieli, o których mowa w ust. 3.

Istotnym jest, że przepis ustawy ustanawiający upoważnienie do wydania aktu prawa miejscowego podlega ścisłej wykładni językowej i nie może prowadzić do objęcia zakresem upoważnienia materii w nim niewymienionych w drodze wykładni celowościowej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 25 maja 1998 r., sygn. U 19/97, OTK ZU nr 4/1998 r., poz. 48, s. 262). Organ władzy wykonawczej wykonujący kompetencję prawodawczą zawartą w upoważnieniu ustawowym jest obowiązany działać ściśle w granicach tego upoważnienia. Nie jest upoważniony ani do regulowania tego, co zostało już ustawowo uregulowane, ani też do wychodzenia poza zakres upoważnienia ustawowego.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy podnieść jednak należy, że organ stanowiący działając na podstawie i w granicach upoważnienia udzielonego przez ustawodawcę w art. 30 ust. 6 pkt 1 określił szczegółowe warunki przyznawania dodatku motywacyjnego uwzględniając jednocześnie regulacje zawartą w § 6 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2005r. w sprawie wysokości minimalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego, ogólnych warunków przyznawania dodatków do wynagrodzenia zasadniczego oraz wynagradzania za pracę w dniu wolnym od pracy ( Dz. U. Nr 22, poz. 181 ze zm.). Jak natomiast słusznie zauważono w odpowiedzi na skargę kasacyjną kwestionowany przez autora skargi kasacyjnej zwrot "w szczególności" poprzedza wyliczenie szczegółowych warunków przyznania dodatku motywacyjnego mieszczących się w ramach ogólnych warunków określonych w przywołanym wyżej § 6 rozporządzenia czego wyraźnie dowodzi usytuowanie zakwestionowanego zwrotu.

Abstrahując od powyższego wskazać należy, że przepis § 6 ww. rozporządzenia, który zawiera ogólne warunki przyznawania nauczycielom dodatku motywacyjnego, skonstruowany jest w sposób na tyle ogólnikowy, iż użycie w § 4 zaskarżonej uchwały sformułowania "w szczególności" nie powoduje możliwości jeszcze większego "rozszerzenia uprawnień" do uzyskania dodatku motywacyjnego.

Przykładem tego jest zapis pkt 1 § 6 rozporządzenia, zgodnie z którym do ogólnych warunków przyznawania nauczycielom dodatku motywacyjnego zalicza się osiągnięcia w realizowanym procesie dydaktycznym. Brak sprecyzowania czym są "osiągnięcia w realizowanym procesie dydaktycznym" sprawia że zapis ten może być bardzo szeroko rozumiany.

Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie podzielił pogląd Sądu pierwszej instancji, że znajdujący się w treści § 4 zaskarżonej uchwały zwrot "a w szczególności" "jedynie uszczegółowia funkcje dydaktyczne, wychowawcze i opiekuńcze".

Na marginesie wskazać należy, że uchwałą Sejmiku Województwa Lubuskiego z dnia 29 czerwca 2009 r., Nr XXXIX/357/2009 (Dz.Urz. Województwa Lubuskiego Nr 88 poz. 1191) w sprawie przyjęcia regulaminu określającego wysokość oraz szczegółowe warunki przyznawania nauczycielom oświatowych jednostek organizacyjnych Województwa Lubuskiego dodatków: za wysługę lat, motywacyjnego, funkcyjnego, za warunki pracy oraz niektórych innych składników wynagrodzenia utraciła moc uchwała będąca przedmiotem niniejszej sprawy.

Odnosząc się do wniosku Sejmiku Województwa Lubuskiego, zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjna a dotyczącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, wskazać należy, że wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie albowiem przepisy Działu V ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz strony, która wniosła odpowiedź na skargę kasacyjną.

Zwarzywszy na to, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.