Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 248/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11f ust. 3 i 4
journal: Dz.U. 2013 poz 687
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Wanda Antończyk(spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 9 września 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. S. i A. S. na postanowienie Wojewody z dnia 17 lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 lutego 2015r. nr [...] Wojewoda stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez A. S. od decyzji Starosty nr [...] z dnia 30 grudnia 2014 r. zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej Burmistrzowi Miasta zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie odcinka ul. L. i odcinka ul. Ż. w C. z odwodnieniem i oświetleniem na działkach nr [...]-[...].

Jako podstawę prawną postanowienia organ przywołał art. 11g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 687 ze zm. ) zw. dalej ustawą drogową, art. 80 ut.1 pkt 2, art. 81ust.1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 687 ze zm.) oraz art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm.) zw. dalej kpa.

Postanowienie to wydane zostało w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 30 grudnia 2014r. Starosta wydał decyzję nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której przedmiotem była budowa wyżej opisanego odcinka ul. L. i odcinka ul. Ż. w C. z odwodnieniem i oświetleniem na ww. działkach. W pkt 2 decyzji zatwierdzono m.in. projekt podziału nieruchomości nr [...] stanowiącej własność A. S. i M. S. na działki nr [...] i [...] oraz w punkcie 3 decyzji stwierdzono, że następujące nieruchomości M. S. i A. S. stały się własnością Gminy Miejskiej z dniem, w której decyzja stanie się ostateczna: nr [...] i [...].

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli M. S. i A. S.

Organ ww. postanowieniem stwierdził uchybienie terminu na wniesienie odwołanie przez A. S.

W pierwszej kolejności organ wskazał, że w myśl art. 11c ustawy drogowej do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 127 § 1 i § 2 kpa, od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie, a właściwym do jego rozpatrzenia jest organ administracji publicznej wyższego stopnia. Art. 129 § 1 i § 2 kpa stanowią, że odwołanie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie-od dnia jej ogłoszenia.

Ww. decyzja Starosty z dnia 30 grudnia 2014r. wydana została w oparciu o przepisy ustawy drogowej, której przepis art. 11f ust. 3 określa szczegółowy sposób zawiadamiania stron o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Tego rodzaju decyzja jest doręczana w sposób, o którym mowa w art. 109 § 1 kpa, o tj. na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej wyłącznie wnioskodawcy; dotychczasowym właścicielom gruntów wysyłane jest zaś zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Zawiadomienie to zawiera informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji. Pozostałe strony są natomiast zawiadamiane o jej wydaniu w drodze obwieszczeń w urzędach gminy właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. Powyższa forma zawiadamiania o aktach i czynnościach organów administracji jest regulacją szczególną.

Organ wskazał, że taka szczególna forma nie oznacza, że termin do wniesienia odwołania należy liczyć od dnia obwieszczenia, czy też otrzymania zawiadomienia, skoro strona nie miała jeszcze możliwości zapoznania się z treścią rozstrzygnięcia.

Szczególny tryb określony w ustawie ze względu na ekonomikę procesową przewiduje, ze decyzja doręczana jest, jak to wyżej wskazano w trybie zwykłym tylko wnioskodawcy, pozostałe strony postępowania mają ściśle określony czas do zapoznania się z jej treścią. Organ wskazał, że szczególny tryb doręczeń należy rozumieć w ten sposób, że po upływie czternastu dni ( od dnia, w którym obwieszczenie było dostępne lub od dnia otrzymania zawiadomienia), w ciągu których można zapoznać się z treścią rozstrzygnięcia, decyzję uznaje się za doręczoną. Szczególny tryb musi zakładać realną możliwość zapoznania się z treścią decyzji zanim rozpocznie się bieg terminu do jej zaskarżenia. Rozróżnienie sposobu zawiadamiania o wydanej decyzji zawarte w przepisie art. 11 f ust. 3 ustawy drogowej powoduje, że nie można liczyć jednakowego terminu do wniesienia odwołania dla wszystkich uczestników postępowania. Strona, której przekazuje się informację o rozstrzygnięciu organu administracji w drodze zawiadamiania czy obwieszczenia uzyskuje prawo do zapoznania się z treścią rozstrzygnięcia.

Skierowane do M. S. i A. S. zawiadomienie Starosty z dnia 30 grudnia 2014r. zawiera pouczenie o możliwości zapoznania się w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia z treścią decyzji i załącznikami w Wydziale Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego.

Powołując się na powyższe ustalenia organ stwierdził, że datą doręczenia decyzji będzie data, w której strona faktycznie zapoznała się z jej treścią, a w przypadku , gdy strona nie skorzystała z możliwości zapoznania się z jej treścią – skuteczne prawnie doręczenie nastąpi z upływem terminu wyznaczonego w treści zawiadomienia po skutecznym upływie terminu ewentualnego zastępczego doręczenia zawiadomienia. Organ powołał się w tym zakresie na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 7 października 2010r. sygn. akt IISA/Ke 480/10.

Następnie organ stwierdził, że M. S. i A. S. zawiadomienie o wydaniu decyzji odebrali w dniu 5 stycznia 2015r. Dnia 12 stycznia 2015r. A. S. otrzymał w Starostwie Powiatowym kopię decyzji z dnia 30 grudnia 2014r. wraz z załącznikiem nr 1. Organ ustalił, że w tej sytuacji czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji, o którym mowa w art. 129§ 2 kpa rozpoczął swój bieg z chwilą zapoznania się przez A. S. z jej treścią, tj. w dniu 12 stycznia 2015r., a zakończył w dniu 26 stycznia 2015r. Odwołanie natomiast zostało złożone osobiście w siedzibie Starostwa w dniu 28 stycznia 2015r., a więc po upływie ustawowego terminu. Organ wskazał, że rozpoznanie merytoryczne odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony oznaczałoby, że organ działał bez podstawy prawnej, a wydane rozstrzygnięcie jest dotknięte wadą nieważności wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Tym samym Wojewoda miał obowiązek działać na podstawie art. 134 kpa, w myśl którego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do jego wniesienia.

Dodatkowo organ ustalił, że składając odwołanie A. S. nie dołączył do niego prośby o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, o której mowa w art. 58 § 1 kpa, a którą można złożyć w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

Skargę na powyższą decyzję Kolegium złożyli M. S. i A. S. W uzasadnieniu skargi wskazali, że nie są przeciwni realizacji planowanej inwestycji, jednakże swoją zgodę na wykup gruntów pod realizację inwestycji uzależniają od uregulowania przez Urząd Miasta odszkodowania za zajętą część działki nr [...]. Na działce tej znajdowała się plantacja truskawek. Skarżący podnieśli, że na uregulowanie zaległej należności za fragment plantacji truskawek usytuowany na działce nr [...] czekają już kilkanaście lat .Mimo upływu ponad 11 lat władze miasta nie wywiązały się ze swoich obowiązków i nie uregulowały zaległej należności z tytułu odszkodowania za fragment wycenionej na zlecenie Urzędu Miasta plantacji. Skarżący wskazali, że żądają zapłaty długu jaki ciąży na Urzędzie Miasta z tytułu niewypłaconego dotychczas odszkodowania. Podsumowując skarżący podali, że w takiej sytuacji należy uregulować dług Urzędu wobec skarżących, a następnie na zasadzie partnerstwa wykupić grunty potrzebne na poszerzenie ulicy Ż.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem.

W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest zaskarżone postanowienie z dnia 17 lutego 2015r., w którym Wojewoda stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez A. S. od decyzji Starosty z dnia 30 grudnia 2014 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia zezwolenia realizację inwestycji drogowej, m.in. na działkach stanowiących własność skarżących. Postanowienie z dnia 17 lutego 2015r. wyznaczyło zatem granice sprawy, w której Sąd orzeka.

W związku z tak zakreślonym przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd nie mógł zatem, wbrew oczekiwaniom stron, dokonać analizy zarzutów dotyczących braku zapłaty odszkodowania za fragment plantacji truskawek znajdującej się na działce nr [...], mimo upływu wielu lat od powstania tego obowiązku po stronie Miasta czy też uzależnić swoje rozstrzygnięcie od zapłaty odszkodowania na rzecz skarżących. Podniesione przez skarżących zarzuty wykraczają bowiem poza ramy toczącego się postępowania sądowego wyznaczonego postanowieniem Wojewody z dnia 17 lutego 2015r. i poza ramy sprawy administracyjnej wyznaczonej tym postanowieniem. Sąd bada stosownie do przywołanych przepisów zgodność z prawem określonego rozstrzygnięcia (decyzji czy też postanowienia) wydanego przez organ administracji i w rozpoznawanej sprawie tym rozstrzygnięciem jest powołane postanowienie, na mocy którego organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Zgodnie z przepisami k.p.a., złożenie odwołania zobowiązuje organ odwoławczy do zbadania w pierwszej kolejności, czy zostało ono wniesione przez osobę uprawnioną, oraz czy wniesione zostało w ustawowym trybie i terminie (art. 129 w zw. z art. 134 k.p.a.). W razie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania organ powinien wydać postanowienie, o którym mowa w art. 134 k.p.a.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Przepisy ustawy drogowej są przepisami szczególnymi w zakresie dotyczącym daty początkowej czternastodniowego terminu na wniesienie odwołania.

Przepis art. 11f ust. 3 ustawy drogowej stanowi, że Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości.

Zgodnie z art. 11 f ust. 4 ustawy drogowej zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji.

Tak jak to ustalił Wojewoda art. 11f ust. 3 ustawy drogowej rozróżnia 3 kategorie podmiotów w zakresie sposobu zawiadamiania o wydaniu decyzji kończącej postępowanie; wnioskodawcę inwestycji drogowej, dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, które to nieruchomości lub ich części stają się własnością Skarbu państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego oraz pozostałe strony postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy drogowej. Powyższym kategoriom podmiotów odpowiadają określone sposoby postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oraz sposoby zawiadamiania o wydaniu decyzji. Przepisy ustawy drogowej dotyczące m.in. zawiadamiana o wydaniu decyzji są przepisami szczególnymi w stosunku do przepisów kpa. Art. 11 f ust. 3 ustawy drogowej w konsekwencji przewiduje trzy niezależne od siebie sposoby zawiadamiania o wydaniu decyzji: 1. doręczenie decyzji, 2. doręczenie zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, 3. zawiadomienie w drodze obwieszczeń.

Pierwsza forma dotyczy wyłącznie wnioskodawcy. Właścicielom i użytkownikom nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji doręcza się zawiadomienie o wydaniu decyzji. Pozostałe strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia.

W rozpoznawanej sprawie skarżący A. S. wraz z żoną są dotychczasowymi właścicielami nieruchomości, które stały się własnością Gminy Miejskiej. Zatem winni być zawiadomieni o wydaniu decyzji poprzez doręczenie zawiadomienia o wydaniu decyzji.

Z akt administracyjnych (k-91) wynika, że skarżących pisemnie poinformowano, że w dniu 30 grudnia 2014r. została wydana decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W zawiadomieniu szczegółowo określono zakres inwestycji informując, że na mocy decyzji zatwierdzono projekt podziału nieruchomości na potrzeby inwestycji, tj. działki [...] oraz przejęto opisane w zawiadomieniu działki. W zawiadomieniu poinformowano, że w terminie 14 dni od dnia doręczenia pisma można zapoznać się z decyzją i załącznikami w Wydziale Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego. Powyższe zawiadomienie zostało doręczone skarżącemu oraz jego żonie w dniu 5 stycznia 2015r., co wynika ze zwrotnych poświadczeń odbioru załączonych do akt administracyjnych W dniu 12 stycznia 2015r. skarżący A. S. odebrał kopię decyzji z dnia 30 grudnia 2014r. wraz z załącznikiem nr 1

Wojewoda Pomorski uznał, że czternastodniowy termin na wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji z dnia 30 grudnia 2014r. należy liczyć mając na uwadze szczególny tryb doręczeń przewidziany w cyt. przepisie art. 11f ust. 3 ustawy drogowej, a mianowicie ustalił, że po upływie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o wydaniu decyzji w ciągu których można zapoznać się z treścią decyzji, decyzję uznaje się za doręczoną. Bieg terminu do zaskarżenia decyzji musi bowiem zakładać realną możliwość zapoznania się z treścią rozstrzygnięcia. W takim stanie rzeczy datą doręczenia decyzji będzie data, w której strona faktycznie zapoznała się z jej treścią, a w przypadku, gdy strona nie skorzystała z możliwości zapoznania się z treścią decyzji – skuteczne doręczenie będzie miało miejsce po skutecznym upływie terminu wyznaczonego na zapoznanie się z decyzją. W niniejszej sprawie skarżący zapoznał się z treścią decyzji w dniu 12 stycznia 2015r., tj. przed upływem terminu 14 dni, o którym mowa w zawiadomieniu doręczonym w dniu 5 stycznia 2015r.i jest to data skutecznego doręczenia decyzji. W konsekwencji zaś w okolicznościach sprawy czternastodniowy termin na wniesienie odwołania dla skarżącego zaczął biec dla od dnia zapoznania się przez niego z treścią decyzji, tj. od dnia 12 stycznia 2015r.a więc termin na wniesienie odwołania upłynął w dniu 26 stycznia 2015r. Z tej przyczyny złożenie odwołania w dniu 28 stycznia 2015r. nastąpiło po upływie terminu. Na marginesie jedynie wskazać należy, że żona skarżącego M. S. nie zapoznała się z treścią decyzji w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej zawiadomienia o wydaniu decyzji, tj. w terminie do dnia 19 stycznia 2015r. Z tej przyczyny skuteczne doręczenie decyzji M. S. nastąpiło z dniem 19 stycznia 2015r. i od tej daty rozpoczął swój bieg termin na wniesienie odwołania od decyzji z dnia 30 grudnia 2015r.

Rozstrzygnięcie Wojewody o uchybieniu terminu na wniesienie odwołania nie narusza prawa.

W orzecznictwie sądowym dotyczącym znaczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji w sprawach, w których określonym podmiotom doręcza się zawiadomienie o wydaniu decyzji w sposób indywidualny, w tym zawiadomień na podstawie ustawy drogowej w szeregu wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w stosunku do podmiotu, któremu doręczono zawiadomienie o wydaniu decyzji w sposób indywidualny początek biegu terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji należy liczyć od dnia doręczenia tego zawiadomienia. W konsekwencji doręczenie zawiadomienie w trybie art. 11f ust. 3 ustawy drogowej wywołuje skutek równoznaczny z doręczeniem decyzji. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, to dokonując powyższej interpretacji doręczenie skarżącemu zawiadomienia w dniu 5 stycznia 2015r. powodowałoby, że czternastodniowy termin na wniesienie odwołania upłynąłby w dniu 19 stycznia 2015r.(por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2015r. , sygn. akt II OSK 2389/14

Wojewoda w swojej decyzji powołał się natomiast na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 7 października 2010r. sygn. akt II SA/Ke 480/10. W wyroku tym Sąd stwierdził, że choć forma zawiadamiania o wydaniu decyzji nie chroni interesów stron postępowania w sposób równy doręczeniom w trybie kpa, to nie oznacza jednak, że termin do wniesienia odwołania należy liczyć od dnia obwieszczenia czy też od dnia otrzymania zawiadomienia o wydaniu rozstrzygnięcia organu administracji, skoro strona nie miała możliwości zapoznania się z treścią rozstrzygnięcia. Szczególny tryb doręczeń należy rozumieć w ten sposób, że skuteczne doręczenie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o wydaniu decyzji. W konsekwencji podzielenia przez organ administracji powyższego poglądu ustalił on, że w niniejszej sprawie termin ten zaczął biec z dniem 12 stycznia 2015 i upłynął w dniu 26 stycznia 2015r. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2013r. sygn. akt II OSK 2097/13. Sąd stwierdził, że nie jest prawidłowe stanowisko w myśl którego, skuteczne doręczenie właścicielowi indywidualnego zawiadomienia o wydaniu decyzji traktowane jest jako początek biegu czternastodniowego terminu na złożenie odwołania. Wskazano w uzasadnieniu wyroku, że "gdyby taki skutek miał być przypisany tej formie zawiadamiania o decyzji to oznaczałoby to zrównanie ze sposobem zawiadamiania zastrzeżonym dla wnioskodawcy. Tymczasem art. 11f ust. 3 ustawy drogowej wyraźnie ograniczył formę indywidualnego doręczania decyzji tylko do wnioskodawcy. Brak jest podstaw by indywidualnemu zawiadomieniu przypisać analogiczne skutki prawne do tych, które wynikają z doręczenia decyzji bądź skutków związanych z publiczną formą zawiadamiania o wydaniu decyzji".

Sąd nie podziela natomiast poglądu, że zawiadomienie o wydaniu decyzji posiada walor jedynie informacyjny, bez możliwości wywodzenia z faktu doręczenia skutków procesowych doręczenia decyzji, a skuteczność doręczenia decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej związana jest wyłącznie z publicznym zawiadomieniem o wydaniu decyzji w sposób określony w art. 11f ust. 3 ustawy drogowej ze skutkami wynikającymi z art. 49 kpa. Według tego poglądu doręczenie skarżącemu indywidualnego zawiadomienia ma charakter wyłącznie informacyjny i nie wpływa na rozpoczęcie biegu terminu do złożenia odwołania. Według tego poglądu zawiadomienie lub doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni od dnia publicznego odwołania.

Mając na uwadze powyższe ustalenia uznać należy, że skarżący uchybił czternastodniowemu terminowi do złożenia odwołania. Nie składał też wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Zresztą, w treści odwołania co wskazał Wojewoda w swoim rozstrzygnięciu, a także w treści skargi skarżący w żaden sposób nie odnosi się do przyczyn uchybienia terminowi do złożenia odwołania – nie próbuje usprawiedliwiać swojego uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Konsekwencją uznania zaś, że odwołanie zostało złożone po terminie jest orzeczenie przez organ odwoławczy, na podstawie art. 134 k.p.a., o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania i to rozstrzygnięcie, w ocenie Sądu, w niniejszym stanie faktycznym odpowiada powołanym przepisom prawa.

Podkreślić w tym miejscu należy, o czym zresztą była mowa powyżej, że sąd administracyjny orzeka o zgodności aktów administracyjnych z prawem (ocenia ich legalność). W tej sytuacji, nie ma podstaw prawnych oczekiwanie skarżącego, aby sąd mógł dokonać merytorycznej oceny decyzji z dnia 30 grudnia 2014r. zezwalającej na realizację inwestycji drogowej i uzależnić jej wykonanie od zapłaty skarżącemu odszkodowania. Sąd, jak również każdy organ administracji, jest związany przepisami prawa, również tymi, które tworzą tryb i procedurę realizacji praw lub obowiązków. Do takich zaś przepisów należą przepisy kodeksu postępowania administracyjnego oraz mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy ustawy drogowej określające szczególny tryb doręczeń decyzji dotyczących inwestycji drogowych realizowanych na podstawie ustawy drogowej, w tym analizowane w niniejszym stanie faktycznym – przepisy ustanawiające terminy do składania odwołań od decyzji organów I instancji. Skoro odwołanie skarżący złożył po terminie, to tym samym jego wniosek o wszczęcie postępowania odwoławczego – właśnie z powodów formalnych – nie mógł odnieść oczekiwanego skutku w postaci wszczęcia tegoż postępowania, a tym samym – nie mógł zostać zbadany merytorycznie.

Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.