Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 455/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ NSA Małgorzata Wolska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 lipca 2012 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 455/12

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. S. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego również dalej WINB) z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego również dalej PINB) z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie budynku inwentarsko-składowego, zlokalizowanego na działce nr 2088 w miejscowości W.

W podstawie prawnej organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), - dalej w skrócie k.p.a. oraz art. 42 w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229, ze zm.).

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że na skutek powiadomienia K. S. organy nadzoru budowlanego prowadziły postępowanie dotyczące legalności budynku gospodarczego na działce nr 2088 w W., będącej własnością M. K. Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył to postępowanie jako bezprzedmiotowe, a Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W dalszej kolejności, po uzupełnieniu dowodów, PINB decyzją z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] ponownie umorzył postępowanie w niniejszej sprawie jako bezprzedmiotowe, uznając, że budynek został wybudowany w latach 1980-1986 i znajdują doń zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, a przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 tej ustawy nie zostały spełnione. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008 r., a z kolei skarga na ww. decyzję WINB została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 866/08. W wyniku złożonej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1622/09 uchylił zaskarżony wyrok WSA w Rzeszowie oraz uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r. i utrzymaną nią w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008 r.

NSA uznał, iż w przypadku stwierdzenia braku podstaw do orzeczenia nakazu rozbiórki z art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. oraz braku podstaw do nakazania wykonania robót w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem na podstawie art. 40 tej ustawy, organ winien zakończyć postępowanie wydając w trybie art.42 Prawa budowlanego z 1974 r. decyzję o pozwoleniu na użytkowanie.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy PINB opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku inwentarsko– składowego położonego na działce nr 2088 w W.

Organ I instancji przyjął, że będący przedmiotem postępowania budynek został zrealizowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, w latach 1980 – 1987. W sprawie mają zatem zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 ze zm.) oraz przepisy techniczno – budowlane zawarte w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r. Nr 17, poz. 62 ze zm.) - zwanym dalej rozporządzeniem.

Organ uznał, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 wymienionej ustawy, które obligowałyby do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu. Z informacji uzyskanych z Urzędu Miasta i Gminy [...] wynika, że urząd ten nie posiada materiałów i dokumentów archiwalnych dotyczących planów zagospodarowania przestrzennego z okresu realizacji inwestycji, jednakże organ wziął pod uwagę położenie działki na terenach zwartej zabudowy zagrodowej, podobny charakter zabudowy działek sąsiednich i plan zagospodarowania parceli wykonany na potrzeby pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego udzielonego J. K. [...].05.1970 r. Wskazano, że przedmiotowy obiekt nie stwarza niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia i nie prowadzi do niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, bowiem przedmiotowy budynek spełnia wymogi w zakresie odległości określone w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki.

Organ nie stwierdził także podstaw do wydania nakazu wykonania zmian lub przeróbek w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, w myśl art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.

Jednocześnie PINB uznał, iż poszczególne elementy konstrukcyjne obiektu są w dobrym lub dostatecznym stanie technicznym i budynek nadaje się do użytkowania.

Od decyzji tej odwołał się K. S., zarzucając naruszenie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. poprzez przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki do rozbiórki budynku bez dokonania ekspertyz, które potwierdziłyby ustalenia organu, że budynek nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia oraz niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych otoczenia. Naruszono art. 42 ustawy przyjmując, że nie jest wymagane wydanie decyzji nakazującej wykonanie przeróbek w celu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem. Organ winien był powołać biegłego w celu oceny stanu technicznego budynku, natomiast poprzestanie jedynie na oświadczeniu Z. N. dotyczącym stanu technicznego budynku jest zdaniem odwołującego niewystarczające. W jego ocenie dołączone do odwołania zdjęcia wskazują, że budynek jest w złym stanie technicznym. Organ nadzoru budowlanego nie zbadał we własnym zakresie, a jedynie oparł się na w/w oświadczeniu w zakresie przyczyny powstania pęknięcia ściany, odkształceń pokrycia dachu, wskazujących na uszkodzenie jego konstrukcji nośnej. Odwołujący zarzucił organowi bezpodstawne stwierdzenie, że ściana przedmiotowego budynku spełnia wymogi dotyczące bezpieczeństwa pożarowego. W celu oceny spełnienia tego wymogu powinien być powołany biegły z zakresu pożarnictwa. Ponadto w ocenie odwołującego organ naruszył art. 7 i 77 k.p.a., oraz art. 68 k.p.a., art. 84 w związku z art. 80 k.p.a. a także art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nie ustosunkowanie się do zarzutów skarżącego wniesionych przed wydaniem decyzji.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uwzględnił tego odwołania i opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W jej motywach zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania i ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji. Organ odwoławczy potwierdził słuszność stanowiska organu I instancji o braku naruszenia przepisów o planowaniu przestrzennym przez istniejącą na działce nr 2088 zabudowę. Na tej działce i działkach sąsiednich istniała i istnieje nadal zabudowa zagrodowa i budynki o podobnym charakterze i funkcji jak budynek będący przedmiotem postępowania. Za słusznością tego stanowiska przemawiają także zeznania świadków. Dla przedmiotowego terenu nie uchwalono nowego planu, odmiennego od wcześniejszych ustaleń planów zagospodarowania przestrzennego, które stanowiłyby o innym przeznaczeniu tego terenu niż pod zabudowę o dotychczasowym charakterze. Stwierdzono także, że obiekt nie powoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa osób i mienia i pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Mając na uwadze fakt, że przedmiotowy budynek oddzielony jest od najbliższego budynku ścianą o cechach oddzielenia pożarowego organ odwoławczy stwierdził, że warunki przeciwpożarowe określone w § 14 rozporządzenia nie zostały naruszone. W związku z powyższym nie zachodziła podstawa do wydania decyzji zobowiązującej do wykonania zmian i przeróbek mających na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Organ wskazał, że NSA wyrokiem z dnia 19 października 2010 r., wydanym w niniejszej sprawie, potwierdził słuszność stanowiska organu w zakresie oceny przedmiotowej sprawy w świetle art. 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 i art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., a także art. 7, art. 77 i art. 84 k.p.a.

W odniesieniu do argumentacji odwołania WINB stwierdził, że przepisy ustawy nie wymagają obligatoryjnego powoływania biegłych w celu wydania przez nich opinii. Nie można zdaniem organu przyjąć, że do oceny zdatności przedmiotowego obiektu do użytku konieczne jest powoływanie biegłych. Ocena przedmiotu postępowania nie wykracza poza zakres kompetencji organu nadzoru budowlanego. Obowiązek sporządzenia ocen technicznych lub ekspertyz dotyczących stanu technicznego obiektu występuje w razie zaistnienia uzasadnionych wątpliwości co do stanu technicznego obiektu, jednak w niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Wskazano, że drobne nieprawidłowości dotyczące stanu technicznego obiektu, jakie mają miejsce w niniejszej sprawie, nie stanowią podstawy do nakładania na właściciela obowiązku sporządzania ekspertyz technicznych, jak również nie mogą przesądzić o negatywnej ocenie zdatności budynku do użytkowania. Podniesiono także, że kwestionowane w odwołaniu oświadczenie o stanie technicznym obiektu przedłożone przez właścicielkę przedmiotowego budynku nie jest dokumentem przesądzającym o istocie sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. organ stwierdził, że celem postępowania nie jest udzielanie odpowiedzi na pytania, zarzuty i żądania jednej ze stron, ponadto z akt sprawy wynika, że organ udzielił odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 11 lipca 2011 r.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył K. S., wnosząc o jej uchylenie i uchylenie decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił naruszenie art. 84 § 2 k.p.a. i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Wskazano, że kwestia pogorszenia przez przedmiotowy obiekt warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz warunków zdrowotnych lub użytkowych otoczenia nie została przesądzona w przywołanym powyżej wyroku NSA. Sąd ten zobowiązał organ nadzoru budowlanego do zbadania, czy inwestycja nie narusza regulacji starego prawa budowlanego i w przypadku stwierdzenia legalności przedmiotowej inwestycji do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie obiektu. Organy zaś nie przeprowadziły odpowiednich dowodów w celu wykluczenia okoliczności wskazanych w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy. W ocenie skarżącego, ocena stanu bezpieczeństwa ludzi i mienia wymaga wiadomości specjalnych z zakresu ochrony przeciwpożarowej a kwestia pogorszenia walorów użytkowych powinna podlegać ocenie specjalisty z zakresu szacowania nieruchomości. Na żadnym z etapów postępowania nie wykazano, że w sprawie nie zaszło niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych otoczenia poprzez oddziaływanie spornego budynku na nieruchomość skarżącego. Organ nie wskazał jakimi kierował się kryteriami, kwalifikując ingerencję na nieruchomość skarżącego jako dopuszczalne naruszenie w prawo własności, co doprowadziło do wykluczenia przeszkód określonych w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy i wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie na podstawie art. 42 ustawy. Nie wykazano, że nie zaszły okoliczności, obligujące inwestora do wykonania zmian w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Organy nie zbadały wpływu ingerencji inwestora na otoczenie oraz czy ingerencji te były dopuszczalne w świetle prawa. W skardze nadmieniono, że walory użytkowe nieruchomości skarżącego przekładające się na wartość nieruchomości przedstawiałyby się korzystniej, gdyby na nieruchomości sąsiedniej nie była zlokalizowana inwestycja M. K.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, z przyczyn, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Kontrola zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny sprowadza się do badania go pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), a jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy zaskarżony akt narusza prawo w sposób określony w ostatnio cytowanej ustawie. W przypadku zaskarżenia decyzji Sąd zobowiązany jest zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. do jej uchylenia - jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy – lub do stwierdzenia nieważności takiej decyzji, jeśli zachodzą przesłanki przewidziane w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W rozpoznawanej sprawie znajduje ponadto zastosowanie art. 190 zd. pierwsze P.p.s.a., stanowiący, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Jak już bowiem wcześniej wskazano, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1622/09 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 866/08 oraz uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r. i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008 r. Decyzje te stanowiły o umorzeniu jako bezprzedmiotowe postępowania administracyjnego w sprawie legalności budynku inwentarsko-składowego na działce nr 2088 w W.

W powołanym wyroku z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1622/09 Naczelny Sąd Administracyjny uznał za prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne, z których wynika, ze będący przedmiotem postępowania budynek gospodarczy został wzniesiony w okresie obowiązywania ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229, ze zm.), a inwestorzy nie wykazali, że legitymowali się pozwoleniem na budowę. W tej sytuacji, co zresztą przesądził NSA, zastosowanie znajduje ww. ustawa Prawo budowlane z 1974 r.

Zasadą wynikającą z jej przepisów jest legalizacja samowoli budowlanej, a przymusowej rozbiórce określonej w art. 37 ust. 1 podlegają jedynie te obiekty budowlane lub ich części, wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie ich budowy, które:

1) znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami z o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2) powodują lub w razie wybudowania spowodowałyby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Regulacja ta pozostaje w ścisłym związku z art. 40, który stanowi, że w przypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy organ wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami.

W prowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniu organy wykluczyły wskazane w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. przesłanki nakazania rozbiórki budynku inwentarsko-składowego na działce nr 2088 w W. Budynek ten został bowiem usytuowany na obszarze zabudowy zagrodowej i nie stwierdzono by stwarzał niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących ostatnio wymienionej kwestii, tj. braku stwierdzenia przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. i podkreślając swoje związanie zapadłym w sprawie wyrokiem NSA z 19.10. 2010 r., II OSK 1622/09, przypomnieć należy, że w jego uzasadnieniu NSA stwierdził jednoznacznie, iż organy nadzoru budowlanego przeprowadziły postępowanie w sposób kompleksowy i wszechstronny, a stan techniczny budynku został oceniony w trakcie oględzin. Nawiązując do już uprzednio zgłaszanych przez skarżącego zarzutów braku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność czy przedmiotowy budynek stwarza niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, NSA naprowadził, że oceny stanu technicznego budynku inwentarsko-składowego uprawnieni są dokonać inspektorzy nadzoru budowlanego, którzy są specjalistami z zakresu budownictwa i posiadają uprawnienia budowlane.

Przeprowadzona przez nich ocena nie wykazała, by zachodziły okoliczności z art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Będący przedmiotem postępowania budynek składa się z części składowej oraz gospodarczej, która wcześniej służyła do hodowli zwierząt (inwentarska) obecnie wykorzystywana jest jako garaż. Odległość budynku od granicy z działką skarżącego nr 2086, której przebieg ustalono w czasie oględzin na podstawie oświadczeń stron i istniejącego słupka oraz ogrodzenia w dalszej części, wynosi ok. 1-1,2 m. Budynek w części inwentarskiej usytuowany jest w odległości 2,75 m od ściany najbliższego budynku gospodarczego na działce skarżącego. Ściany obu tych budynków są pełne, bez otworów, murowane (ściany w budynku gospodarczym skarżącego wykonane z pustaków Siporex o grubości 25 cm), a pokrycia dachów wykonane w całości z materiałów ognioodpornych.

Takie usytuowanie dopuszczały przepisy rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. § 13 tegoż rozporządzenia umożliwiał nawet sytuowanie budynku gospodarczego bezpośrednio przy granicy działki w przypadku ścian z materiałów niepalnych i dachu o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych, jeśli nie utrudniało to zabudowy działki sąsiedniej, a budynek gospodarczy nie przylegał do budynku mieszkalnego na sąsiedniej działce.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano również, że oddzielenie przedmiotowego budynku od najbliższego budynku gospodarczego na działce sąsiedniej ścianą murowaną pełną o cechach i parametrach oddzielenia przeciwpożarowego powoduje brak naruszenia warunków przeciwpożarowych określonych w § 14 cyt. rozporządzenia, co oznacza, że jego budowa nie spowodowała niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia.

Organ zaznaczył również, że samo naruszenie wynikających z rozporządzenia zasad dotyczących zachowania odległości od granicy działki sąsiedniej nie ma zasadniczego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem decydującą kwestią są okoliczności wskazane w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.

Sąd podziela ten pogląd, akceptowany zresztą powszechnie w orzecznictwie, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów technicznych, jakie obowiązywały w czasie dopuszczenia się samowoli przez inwestora, nie jest wystarczające, aby przyjąć, że to naruszenie automatycznie stwarza niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 14.10.2004 r., sygn. akt SA/Rz 753/03, ONSAiWSA 2005/4/84, wyrok WSA w Kielcach z dnia 8.07.2010 r., II SA/Ke 325/10, LEX Nr 665180, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28.04.2010 r., II SA/Wr 36/10, System Informacji Prawnej LEX Nr 6745498 i powołane w nim wyroki NSA z dnia 17.10.2007 r., II OSK 1398/06 oraz z dnia 4.08.2009 r., II OSK 1215/08). W powołanym wyroku z dnia 8.07.2010 r. WSA w Kielcach wskazał, że " samo stwierdzenie niezgodności wybudowanego obiektu z przepisami nie jest podstawą do zastosowania art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Skutkiem naruszenia tych przepisów muszą być okoliczności wymienione w tym przepisie tj. niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Wystąpienie jednego z wymienionych wyżej stanów musi być wykazane w sposób niebudzący wątpliwości. Nie wystarczy podanie, że wystąpiło samo zagrożenie, lecz należy je ściśle określić i podać, w jakich okolicznościach organ to zagrożenie upatruje. Zagrożenie musi być realne, a nie tylko teoretyczne".

Brak sprzeczności z przepisami określającymi warunki techniczne sytuowania budynków obowiązującymi w dacie popełnienia samowoli budowlanej skutkowały brakiem podstaw do nakazania wykonania robót w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, o których mowa w art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W tej sytuacji, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku NSA z 19.10.2010 r., II OSK 1622/09 , organ winien zakończyć postępowanie wydając w trybie art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. decyzję o pozwoleniu na użytkowanie.

Zgodnie z art. 42 ust. 3 wymienionej ustawy podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu jest stwierdzenie jego zdatności do użytku.

Zarówno z uzasadnienia decyzji organu I, jak i II instancji wynika, że stosowna ocena w tym zakresie, prowadząca do konkluzji o zdatności przedmiotowego budynku do użytku została dokonana. Organy uznały, że obiekt jest w dobrym lub co najmniej dostatecznym stanie technicznym, nie grozi zawaleniem i nadaje się do użytkowania. Nie bez wpływu na tę ocenę pozostaje również fakt, że budynek spełnia swoją funkcję i jest użytkowany od wielu lat. W tej sytuacji organy prawidłowo uznały, że przesłanka z art. 42 ww. ustawy została spełniona, a podnoszone przez skarżącego drobne nieprawidłowości dotyczące stanu technicznego budynku, związane z jego wieloletnią eksploatacją nie stanowią podstawy do nakładania na właściciela obowiązku sporządzania ekspertyz technicznych, jak również nie mogą przesądzić o negatywnej ocenie zdatności budynku do użytkowania.

Legalności zaskarżonej decyzji nie podważają również argumenty skargi wskazujące na pomniejszenie wartości nieruchomości sąsiedniej, zacienienie, pogorszenie atrakcyjności pejzażu czy warunków wypoczynku, jako że kwestie te nie mają odniesienia w przepisach prawa budowlanego. W skardze podniesiono również, lecz bliżej nie sprecyzowano zarzut naruszenia art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Zarzut ten jest o tyle niezrozumiały, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wyczerpujące, szczegółowo opisuje stan faktyczny i prawny sprawy, w szczególności zaś stanowisko organu I instancji, zarzuty odwołania oraz stanowisko organu odwoławczego i przyczyny nieuwzględnienia poszczególnych zarzutów odwołania.

Z wszystkich tych przyczyn Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu i w oparciu o art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.