Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 110/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 30b
journal: Dz.U. 2018 poz 2164
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych - teskt jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Chołuj Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) Protokolant: starszy specjalista Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 września 2019 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą w W. na pismo D. Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z siedzibą w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zaleceń kontrolnych I. uchyla zaskarżony akt; II. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z siedzibą w W. na rzecz "A"sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi "A" sp. z o.o. są zalecenia kontrolne D. Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych we W., sformułowane w piśmie z dnia 21 stycznia 2019 r.

Jak wynika z akt sprawy, wydanie zaskarżonych zaleceń miało związek z wynikami kontroli przeprowadzonej w trybie ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2164). Wskutek tej kontroli stwierdzono, że poddana badaniu partia oleju sezamowego nierafinowanego nie spełnia wymagań Codex-Stan 210-1999, ostatnia rewizja 2009, ostatnia zmiana 2017 ze względu na wyniki oznaczeń "C16:1 kwas palmitoleinowy", "C18:0 kwas stearynowy" oraz wymagań zadeklarowanych w Specyfikacji Produktu Nr: [...] Olej sezamowy [...] l, Edycja: 3, Data wydania:[...] ze względu na wynik oznaczenia "Zawartość kwasów omega 3:ALA".

Z uwagi na powyższe, organ powołując się na art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz działając na podstawie art. 30b tej ustawy wezwał spółkę, w terminie 30 dni od otrzymania zaleceń, do wprowadzenia do obrotu produktów o jakości handlowej zgodnej z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa oraz zgodnie z deklaracją producenta.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca spółka zaskarżyła zalecenia pokontrolne z dnia 21 stycznia 2019 r., zarzucając, że zostały one wydane z naruszeniem:

1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: k.p.a.) poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności, pominięcie okoliczności zmienności surowca oraz tego, że olej sezamowy jest olejem roślinnym, co oznacza, że deklaracje umieszczane na etykiecie produktu są wynikiem ustalenia średniej zawartości określonych wartości;

2. art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez pominięcie innych okoliczności, mających znaczenie przy analizie zawartości kwasów tłuszczowych w oleju roślinnym;

3. naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. (zasady proporcjonalności), polegające na nakazaniu stronie skarżącej usunięcia naruszeń poprzez dokonanie zmian w oznakowaniu kontrolowanych produktów w terminie 30 dni od dnia otrzymania zaleceń pokontrolnych, podczas gdy organ mógł rozważyć i ewentualnie zastosować mniej dolegliwe dla skarżącej sankcje (a pozwalające jednocześnie na osiągnięcie zamierzonego rezultatu), albowiem wprowadzanie zmian na opakowaniu jest procesem czasochłonnym i kosztownym, który trwa dłużej niż wyznaczone 30 dni;

4. art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez uczynienie z tego przepisu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a zatem podstawy prawnej określonej w sposób ogólny, dodatkowo, przy błędnym założeniu, że w przepisach o jakości handlowej zostały określone wymagania w zakresie bezwzględnego stosowania przez producenta wymagań określonych w Codexie Stan 210-1999 ostatnia rewizja 2009, ostatnia zmiana 2017 r.;

5. art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez uczynienie z tego przepisu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a zatem podstawy prawnej określonej w sposób ogólny, dodatkowo, przy błędnym przyjęciu, że dokument "Specyfikacja Produktu Nr: [...] Olej sezamowy [...] l, Edycja: 3 data wydania [...] " określający zawartość kwasów omega 3:ALA stanowi deklarację producenta o spełnieniu dodatkowych wymagań oraz deklarację (mimo jej braku na etykiecie), której uchybienie czyni produkt niespełniającym wymagań w zakresie jakości handlowej.

W uzasadnieniu skargi strona nadmieniła, że zalecenia pokontrolne zostały wydane przed upływem terminu do wniesienia odwołania od decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] r., zakazującej skarżącej spółce wprowadzania do obrotu zabezpieczonej partii produktu o niewłaściwej jakości handlowej pod nazwą "[...]", która to decyzja jest, zdaniem strony, wadliwa albowiem została wydana na podstawie nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego, a nadto, bez dostatecznego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia.

Skarżąca zarzuciła, że objęte skargą zalecenia pokontrolne także zostały wydane bez dostatecznego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, oraz, bez dokładnego wskazania przez organ do jakich konkretnie przepisów prawa spółka ma dostosować swój produkt. W ramach dalszej argumentacji strona podniosła, że przy ustaleniu stanu faktycznego organ uwzględnił jedynie "niepewność pomiarów", całkowicie pomijając okoliczność, że sporny produkt jest olejem roślinnym, co oznacza, że dokonując analizy zawartości kwasów tłuszczowych w tym produkcie, winno uwzględniać się limity tolerancji oraz inne czynniki warunkujące rozbieżności w poszczególnych partiach surowców. Nadto, winno uwzględniać się także okoliczność, że deklaracja na etykiecie produktu jest wynikiem ustalenia średniej zawartości określonych wartości. W kontekście tym strona podniosła, że na zawartość poszczególnych kwasów tłuszczowych wpływają takie czynniki jak: odmiana ziarna, data siewu, warunki uprawy, temperatura, nasłonecznienie, długość dnia, czy strefa klimatyczna. W odesłaniu do art. 30 w zw. z art. 31 ust. 4 rozporządzenia PE i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności strona wyraziła pogląd, że wskazana przez prawodawcę unijnego metoda przedstawiania informacji o składnikach odżywczych powoduje, że wynik dla poszczególnych składników w danej partii, co do zasady, będzie oscylować wokół zadeklarowanego. Natomiast rzadkością będzie sytuacja, gdy będzie on dokładnie taki jak zadeklarowany. Na potwierdzenie wyrażonego stanowiska spółka odwołała się do literatury z zakresu charakterystyki profilu kwasów tłuszczowych olejów roślinnych, która, zdaniem strony, potwierdza, że profile dla oleju sezamowego mogą w pewnym nieznacznym stopniu odbiegać od zakresów wskazanych w Codex Stan. Dodatkowo zwróciła uwagę, że w sprawie pominięto fakt, że olej sezamowy nierafinowany pozyskiwany jest z prażonych ziaren sezamu, gdy tymczasem Codex Stan 210-1999, ostatnia rewizja 2009, ostatnia zmiana 2017, nie precyzuje, czy pod pojęciem "Sesameseed oil" mieści się także olej sezamowy z prażonych nasion sezamu. Niewiadomą zatem pozostaje to, czy zakresy profilów kwasów tłuszczowych prezentowanych w Codexie Stan uwzględniają okoliczność pochodzenia oleju z prażonych nasion. Strona zwróciła nadto uwagę, że ziarna sezamu z którego produkowany jest olej pochodzą z M., natomiast nie jest doprecyzowane, czy zakresy podane w Codexie Stan opierają się na badaniu nasion sezamu także z tej części świata.

Końcowo strona podniosła, że wyznaczony w zaleceniach pokontrolnych termin trzydziestu dni na usunięcie nieprawidłowości jest terminem zbyt krótkim, zwłaszcza mając na uwadze trudności wynikłe z dostosowania się do tak ogólnych i w związku z tym niejasnych zaleceń pokontrolnych. Zdaniem spółki, krótkie terminy na wykonanie zaleceń pokontrolnych mają na celu eliminowanie z rynku artykułów nieodpowiadających przepisom o jakości handlowej, co jednocześnie w sposób istotny narusza interesy konsumenta końcowego. Tymczasem, produkt skarżącej spółki w zakresie stawianych mu zarzutów spełnia wymagania w zakresie jakości handlowej i nie narusza praw nabywców wyrobów. Zatem, kierując się zasadą wyrażoną w art. 8 § 1 k.p.a., wyznaczony termin 30 dni należy uznać za niewystarczający dla wprowadzenia stosownych zmian.

Wskazała również, że art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej nie jest podstawą prawną, z której wynikałoby, że zalecenia Codexu Stan są bezwzględnie obowiązującym prawem wdrożonym do polskiego systemu prawnego. Dodała także, iż okoliczność, że producent deklarował, że sporny produkt posiada poziom kwasów ALA w przedziale około 1% oznacza tylko tyle, że mieści się w zakresach deklarowanych przez producenta surowca (0,2-1%) oraz poziom ten jest zgodny z uzyskiwanymi wynikami badań.

Na tej podstawie skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonych zaleceń pokontrolnych lub stwierdzenie ich bezskuteczności, oraz, o zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, D. Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych we W. wniósł o jej oddalenie informując jednocześnie, że na dzień udzielenia odpowiedzi na skargę, w toku jest postępowanie odwoławcze od decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] r.

Z nadesłanych przez ten organ akt administracyjnych (już po zakończeniu wspomnianego postępowania odwoławczego) wynika, że decyzją z dnia [...] r. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych uchylił decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] r., zakazującej skarżącej spółce wprowadzania do obrotu zabezpieczonej partii produktu o niewłaściwej jakości handlowej pod nazwą "[...]" i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Z motywów tej prawomocnej i ostatecznej decyzji wynika – między innymi- że sprawozdanie z badań próbek oleju, które było podstawą zakwestionowania oleju (a także kontrolowanych zaleceń – przyp. Sądu) zawierało wskazanie nieaktualnych wymagań dla profilu kwasów tłuszczowych. Laboratorium Specjalistyczne "B" w G., w toku postępowania odwoławczego, wystawiło korektę do sprawozdania z badań z [...] r., z której wynikało, że jedynie zawartość C16.1 kwasu palmitoleinowego jest poza zakresem dla tego parametru, w profilu kwasów tłuszczowych, dla oleju sezamowego, zawartym w Codex Alimentarius.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Kwestie sporne w sprawie dotyczą legalności zaleceń pokontrolnych jakie wobec "A" sp. z o.o. wydał D. Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w następstwie przeprowadzonej kontroli jakościowej partii produktu w postaci oleju sezamowego nierafinowanego. Kontrola ta została przeprowadzona w trybie przepisów ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, a podstawą wydania zaleceń pokontrolnych stanowił art. 30b wspomnianej ustawy, zgodnie z którym, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono nieprawidłowości, wojewódzki inspektor przekazuje pisemnie jednostce kontrolowanej zalecenia pokontrolne i wzywa ją do usunięcia nieprawidłowości w określonym terminie.

Szczegółowe rozważania w sprawie należy poprzedzić analizą samej możliwości zaskarżenia zaleceń pokontrolnych w drodze skargi do sądu administracyjnego. Za dopuszczeniem możliwości objęcia skargą tego rodzaju czynności przemawia, zdaniem Sądu, charakter zaleceń pokontrolnych i skutki jakie te zalecenia wywołują u kontrolowanego. Sąd podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wyrażone w wyroku z dnia 24 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Gl 1636/16 (CBOSA), że zalecenia pokontrolne są wiążącym poleceniem administracji w stosunku do kontrolowanego, albowiem niezastosowanie się do tych zaleceń obwarowane jest sankcją (art. 40a ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych). Poczynione spostrzeżenie uzasadnia zaklasyfikowanie zaleceń pokontrolnych do kategorii innych aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.), co przesądza o kognicji sądu administracyjnego w tym zakresie. Analizowane zagadnienie było już przedmiotem wypowiedzi sądów administracyjnych, które przyjmowały podobny pogląd do zaprezentowanego. Przykładowo, za dopuszczalnością wnoszenia skargi na zalecenia pokontrolne wydawane w zakresie jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) w postanowieniu z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 2522/14 (CBOSA), stwierdzając, że zalecenia pokontrolne zawierają cechy właściwe dla czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż mają charakter publicznoprawny oraz dotyczą obowiązków skarżącej wynikających z przepisów prawa. W powołanym postanowieniu NSA wyjaśnił, że akt lub czynność aby mogły podlegać kontroli sądu administracyjnego muszą spełniać następujące warunki: nie mogą mieć formy decyzji lub postanowienia wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, muszą mieć charakter publicznoprawny, a nadto, być skierowane do indywidualnego podmiotu i dotyczyć jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. We wspomnianym postanowieniu NSA wskazał również, że problematyka zaskarżalności wyniku kontroli była już przedmiotem rozważań NSA, który w uchwale z dnia 7 grudnia 1998 r., sygn. akt FPS/18/98 analizując problem zaskarżalności kontroli skarbowej zauważył, że wskazanie nieprawidłowości stwierdzonych w czasie kontroli odbywa się z zachowaniem reguł procesowych tj.: przedstawieniem wniosków dotyczących sposobu i terminu usunięcia nieprawidłowości, obowiązkiem kontrolowanego zapewnienia stanu zgodności z prawem poprzez usunięcie wytkniętych nieprawidłowości i sprzężonym z nim obowiązkiem poinformowania organu kontroli o realizacji wniosków zawartych w wyniku kontroli.

Mając na uwadze całokształt przedstawionej argumentacji, Sąd w składzie orzekającym doszedł do przekonania, że zaskarżone zalecenia pokontrolne podlegają kontroli sądu administracyjnego jako zawierające się w katalogu aktów lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tj. aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Dokonując oceny zaskarżonych zaleceń pokontrolnych z punktu widzenia kryterium legalności, które charakteryzuje kontrolę sprawowaną przez sądy administracyjne, Sąd doszedł do przekonania, że objęte skargą zalecenia pokontrolne kryterium tego nie spełniają.

Należy wskazać, że legalność określonego aktu lub czynności to inaczej szeroko rozumiana zgodność z przepisami prawa. Niewątpliwie, stanowiący podstawę wydania zaskarżonych zaleceń przepis art. 30b ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych został sformułowany przez ustawodawcę w sposób bardzo ogólny, jeśli chodzi o treść zaleceń pokontrolnych. Przepis ten nie wymienia elementów treściowych takich zaleceń, a jedynie wskazuje, że ich wydanie pozostaje w związku ze stwierdzonymi w toku kontroli nieprawidłowościami, oraz, że przekazując pisemnie jednostce kontrolowanej zalecenia pokontrolne, wojewódzki inspektor wzywa tę jednostkę do usunięcia nieprawidłowości w określonym terminie.

W przekonaniu Sądu, brak wskazania w ustawie szczegółowych elementów treściowych zaleceń pokontrolnych nie oznacza dowolności w ich redagowaniu. Jak już podkreślono, zalecenia pokontrolne należy traktować jako wiążące polecenie administracji w stosunku do kontrolowanego. Z istoty swej, zalecenia pokontrolne wydawane na podstawie ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych mają zapewnić stan zgodności z prawem, pod rygorem sankcji pieniężnej wobec kontrolowanego, który nie dostosuje się do wydanych wobec niego zaleceń. Już zatem z tych tylko powodów treść zaleceń pokontrolnych, wydawanych na podstawie art. 30b wspomnianej ustawy powinna być zredagowana w sposób na tyle wyczerpujący i konkretny, by adresat tych zaleceń nie miał wątpliwości co do zakresu i rodzaju nałożonych na niego obowiązków.

W ocenie Sądu, objęte skargą zalecenia pokontrolne sygnalizowanych, a przy tym niezbędnych wymogów treściowych nie spełniają.

Jako że w sprawie zalecenia pokontrolne zostały wydane w związku z wyrażoną przez organ oceną co do niespełniania przez badany produkt (pobrane próbki) wymagań w zakresie jakości handlowej, niewątpliwie, obowiązkiem organu wydającego kontrolowane zalecenia było dokładne wskazanie jakie wymagania w zakresie jakości handlowej nie zostały, w ocenie tego organu, spełnione, jakie normy prawne zostały w związku z tym naruszone, i do jakich uregulowań prawnych adresat tych zaleceń powinien dostosować produkcję tak, by zapewnić wprowadzenie produktów do obrotu w sposób zgodny z prawem. Niewątpliwie, z zawartego w części wstępnej tych zaleceń opisu stanu faktycznego, uzupełnionego wiedzą o treści protokołu kontroli można przypuszczać, że intencją organu było spowodowanie by strona dostosowała produkcję oleju sezamowego m.in. do norm zawartych w Codex Stan 210-1999, ostatnia rewizja 2009, ostatnia zmiana 2017. Sama możliwość odkodowania w ten sposób intencji organu nie może, zdaniem Sądu, sanować zaniechań organu w zakresie niezbędnych wymogów treściowych zaleceń pokontrolnych, które powinny być zredagowane w taki sposób, by nie było żadnych wątpliwości jakie normy prawne powinny stanowić punkt odniesienia dla adresata tych zaleceń, zobowiązanego do zapewnienia stanu zgodnego z prawem. Zlecenia pokontrolne powinny być, w ocenie Sądu, zredagowane w sposób umożliwiający ich adresatowi bezpośrednio zastosowanie się do tych zaleceń, bez konieczności odwoływania się do wyników kontroli. Dodatkowo, wobec ogólnikowości kontrolowanych zaleceń ich adresat może nie mieć pewności, czy organowi wydającemu zalecenia chodziło jedynie o dostosowanie się do norm Codex Stan 210-1999, ostatnia rewizja 2009, ostatnia zmiana 2017 ( a także do wymagań zadeklarowanych w specyfikacji produktu), czy też, zarzut niespełnienia jakości handlowej badanego produktu organ rozumie szerzej. Należy zauważyć, że powołany jako jedna z podstaw wydawanych zaleceń przepis art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych stanowi, że wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Przepis ten jest zatem normą prawną o charakterze blankietowym, wymagającym uszczegółowienia na tle konkretnych okoliczności faktycznych oraz w powiązaniu z konkretnymi regulacjami prawnymi z zakresu jakości handlowej, ewentualnie, także w powiązaniu z dodatkowymi wymaganiami, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta.

Niekwestionowanym obowiązkiem organu powołującego się na art. 4 wspomnianej ustawy było zatem wskazanie, z jakich powodów organ wywodzi o naruszeniu normy z tego przepisu. Wykazanie zasadności tego zarzutu powinno nastąpić w powiązaniu ze wskazaniem jakie konkretnie normy prawa krajowego, czy unijnego zostały naruszone i w czym organ upatruje to naruszenie. W tym zakresie Sąd w pełni podziela zasadność podniesionych w skardze zarzutów co do tego, że kontrolowane zalecenia pokontrolne nie zawierają w istocie wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz dokładnego wskazania do jakich konkretnie przepisów prawa skarżąca spółka ma dostosować swój produkt. Sąd w pełni zgadza się również z zarzutem skargi co do braku wyczerpującego wskazania podstawy faktycznej skarżonych zaleceń, która została przedstawiona w zaskarżonych zaleceniach w sposób niezwykle skrótowy.

Należy w uzupełnieniu tej części rozważań dodać, że lakoniczność kontrolowanych zaleceń, rozważana w kontekście zawartego w nich ogólnego zobowiązania strony do "wprowadzenia do obrotu produktów o jakości handlowej zgodnej z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa [...] jest okolicznością, która uniemożliwia Sądowi przeprowadzenie kontroli zgodności prawem obowiązków nałożonych na stronę. Należy zauważyć, że z samego charakteru zaskarżalnych do sądu administracyjnego aktów lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wynika, że kontroli sądu podlega w tym zakresie uprawnienie lub obowiązek wynikający z przepisów prawa. Wobec braku konkretyzacji tego obowiązku w objętych skargą zaleceniach pokontrolnych, Sąd nie ma możliwości merytorycznego odniesienia się do stanowiska organu, które kontrolowane zalecenia w istocie nie przedstawiają. Zawarte w zaleceniach ogólne zobowiązanie do "wprowadzenia do obrotu produktów o jakości handlowej zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami" jest na tyle ogólne, że kontrola zasadności nałożenia tego rodzaju obowiązku oznaczałaby w istocie przeprowadzenie przez sąd administracyjny analizy prawnej w zakresie ewentualnych naruszeń przez stronę szeroko pojętych norm prawa żywnościowego. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że rola sądu administracyjnego sprowadza się do kontroli działań administracji publicznej, a zatem nie jest rzeczą sądu administracyjnego wyręczanie organu administracji publicznej w stosowaniu prawa, czego nieodłącznym elementem jego wykładnia. Konsekwencją przyjęcia, że zalecenia pokontrolne mieszczą się w katalogu aktów lub czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jest konstatacja, że prawidłowo zredagowane zalecenia pokontrolne powinny obejmować wyczerpujące ustalenie stanu faktycznego, wykazanie stwierdzonych nieprawidłowości, poparte analizą naruszonych przepisów prawa, oraz, wskazanie obowiązków nałożonych na kontrolowanego, których wykonanie ma, w założeniu organu, zapewnić stan zgodności z prawem.

W warunkach rozpoznawanej sprawy nie może ujść także uwadze Sądu, a tym bardziej organu, że – jak wynika z akt administracyjnych, dosłanych po wszczęciu postępowania przed Sądem, że decyzją z dnia [...] r. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych uchylił decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] r., zakazującej skarżącej spółce wprowadzania do obrotu zabezpieczonej partii produktu o niewłaściwej jakości handlowej pod nazwą "[...]" i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Z motywów tej prawomocnej i ostatecznej decyzji wynika – między innymi – że sprawozdanie z badań próbek oleju, które było podstawą zakwestionowania oleju (a także kontrolowanych zaleceń – przyp. Sądu) zawierało wskazanie nieaktualnych wymagań dla profilu kwasów tłuszczowych. Laboratorium Specjalistyczne "B" w G., w toku postępowania odwoławczego, wystawiło korektę do sprawozdania z badań z [...] r., z której wynikało, że jedynie zawartość C16.1 kwasu palmitoleinowego jest poza zakresem dla tego parametru, w profilu kwasów tłuszczowych, dla oleju sezamowego, zawartym w Codex Alimentarius. Poczyniona uwaga jest o tyle istotna w sprawie, że wskazuje na istotną zmianę stanu faktycznego względem tego, jaki legł u podstaw wydania zaskarżonych zaleceń pokontrolnych. W obliczu zmiany stanu faktycznego, niewątpliwym obowiązkiem organu wydającego zalecenia pokontrolne było dostosowanie tych zaleceń do adekwatnych (a przy tym, częściowo odmiennych od poprzednich) ustaleń faktycznych. Brak takiego uaktualnienia zaleceń pokontrolnych stanowił dodatkową przesłankę, przemawiającą za uchyleniem zaskarżonych zaleceń pokontrolnych.

Ze wskazanych względów, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie ponowne i wyczerpujące ustalenie stanu faktycznego, oraz, pogłębiona analiza w zakresie tego, jakie przepisy prawa mają zastosowanie w przyjętym stanie faktycznym. Konsekwencje prawne i faktyczne tych ustaleń wobec strony, powinny być zawarte w końcowym wniosku w postaci zaleceń pokontrolnych, wydanych z uwzględnieniu terminu, który będzie adekwatny do nałożonego na stronę obowiązku.