Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 689/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58, art. 59, art. 129 ust. 1, art. 138 ust. 2, art. 135 ust. 2, art. 144
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych
journal: Dz.U.UE.L 1998 nr 204 poz 37  art. 1 pkt 11, art. 8 ust. 1
law: Dyrektywa  98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie  norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kowalczyk, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi F. z siedzibą na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia w części dotyczącej punktu gier oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...].WB, Dyrektor Izby Celnej – po rozpatrzeniu odwołania F. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. – utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]/RM o cofnięciu zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] sierpnia 2009 r. w części dotyczącej punktu gier w pozycji nr [...] załącznika nr [...] do zezwolenia.

Organ ustalił, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Skarbowej w L. udzielił Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego. W załączniku nr [...] do zezwolenia wymieniono miejsca, w których zlokalizowane są punkty gier na automatach o niskich wygranych. W pozycji nr [...] wskazano punkt gier w lokalizacji: Sklep z Artykułami Samochodowymi – K. K., ul. [...], [...] K..

Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Dyrektor Izby Celnej cofnął zezwolenie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] sierpnia 2009 r. w części dotyczącej punktu gier w pozycji nr [...] załącznika nr [...] do zezwolenia.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w świetle art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm., dalej powoływanej także jako "u.g.h."), zezwolenie cofa się w razie zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej zezwoleniem chyba, że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej. Przerwa w wymienionym wyżej punkcie gier wynosi około 5 lat, co uzasadniało cofnięcie zezwolenia. Organ nie stwierdził, aby zaprzestanie wykonywania działalności w wyżej wymienionym punkcie było następstwem siły wyższej.

Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej oraz podniosła, że organ nieprawidłowo nie uznał przepisu art. 59 pkt 4 u.g.h. za przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy nr [...]/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE seria L z dnia 21 lipca 1998 r. Nr [...], str. 37; dalej także jako "dyrektywa nr [...]/WE").

Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r.

W jej uzasadnieniu podniósł, że w sprawie bezspornie ustalono fakt zaprzestania działalności objętej zezwoleniem we wskazywanym wyżej punkcie gier od dnia [...] grudnia 2009 r. do chwili obecnej. Fakt zaprzestania działalności objętej zezwoleniem w tym punkcie gier potwierdza pismo Naczelnika Urzędu Celnego w L. z [...] grudnia 2014 r.

Odnosząc się do podnoszonej przez Spółkę argumentacji odwołującej się do wystąpienia w sprawie przesłanki siły wyższej w rozumieniu art. 59 pkt 4 u.g.h. organ odwoławczy podniósł, że do zdarzeń uznawanych za działanie siły wyższej zalicza się zdarzenia zewnętrzne, nieuchronne, nadzwyczajne, niemożliwe do przewidzenia. Nie podzielił też argumentacji, że działanie siły wyższej stanowiło wejście w życie ustawy o grach hazardowych z 2009 r. Ustawa uniemożliwiła zmianę lokalizacji punktów gier na automatach, co w ocenie Spółki uniemożliwiło skuteczne prowadzenia działalności gospodarczej w punkcie gier. W ocenie Dyrektora Izby Celnej zmiany ustawodawcze dotyczące urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych stanowią ryzyko związane z podejmowaną przez przedsiębiorcę działalnością gospodarczą, z którym to ryzykiem przedsiębiorca musi się liczyć. Postulowanie przez Spółkę możliwości zmiany lokalizacji punktu gier może wiązać się z nieosiągnięciem zamierzonego zysku z prowadzonej działalności. Tego rodzaju przyczyny ekonomiczne nie stanowią siły wyższej.

Odnosząc się do zarzutu bezpodstawnego stosowania przez organy celne art. 135 ust. 2 u.g.h., który zdaniem Spółki uniemożliwiał legalną kontynuację funkcjonowania punktu gier w miejscu dotychczasowym przez zmianę miejsca urządzania gier, organ powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 lipca 2013 r. (sygn. P 4/11), w którym uznano wspomniany przepis za zgodny z Konstytucją.

Organ odwoławczy nie podzieli również argumentacji Spółki odwołującej się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z 19 lipca 2012 r. (sprawy C-213/11, C-214/11 i C-217/11) i braku notyfikacji art. 135 ust. 2 u.g.h., zgodnie z dyrektywą nr 98/34/WE. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie stosowano art. 135 ust. 2 u.g.h., lecz inne przepisy ustawy, które nie były przedmiotem pytań prejudycjalnych dotyczących zakazu zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach. Sprawa cofnięcia zezwolenia z powodu niewykonywania działalności w punkcie gier przez okres przekraczający 6 miesięcy nie może być w żaden sposób łączona ze skutkami ustawy, uniemożliwiającej dokonanie zmiany miejsca urządzania gier. Zastosowane w sprawie przepisy nie mają charakteru przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE, a zatem nie podlegały obowiązkowi notyfikacji. Stanowiący podstawę decyzji art. 59 pkt 4 u.g.h. w zw. z art. 129 ust. 1 i art. 138 ust. 2 u.g.h., ani nie stanowi przepisu zakazującego wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, jak to miało miejsce w przypadku spraw, w których zwrócono się z pytaniem prejudycjalnym do TSUE, ani też nie wprowadza jakichkolwiek nowych, w stosunku do tych istniejących w dotychczasowym stanie prawnym warunków, mogących mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż automatów do gier, będąc w ten sposób obojętnym dla chronionej dyrektywą nr 98/34/WE zasady swobody przepływu towarów. Przepis ten w istocie powiela – co do istoty – treść art. 52 ust. 2 pkt 4 obowiązującej do końca 2009 r. ustawy o grach i zakładach wzajemnych.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, Spółka wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zarzuciła naruszenie przepisów art. 59 pkt 4 oraz art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 144 w związku z art. 4 ust. 1 lit. a, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 1 i art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych w związku z art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE. Powołując się na wyrok TSUE z 19 lipca 2012 r. podniosła, że przepisy ustawy ograniczające możliwość eksploatacji automatów, tworzą zespół przepisów, który stosowany łącznie wywołuje skutek tego rodzaju, że po wygaśnięciu wszystkich zezwoleń na urządzanie gier na automatach, w Polsce będzie mogła być eksploatowana jedynie niewielki procent automatów, które były użytkowane w dacie wejścia w życie ustawy o grach hazardowych. Oczywisty jest zatem wniosek o istotnym wpływie nowych warunków prawnych na właściwości lub sprzedaż automatów.

W ocenie Spółki art. 59 pkt 4 u.g.h. musi być interpretowany w powiązaniu z innymi przepisami ustawy, ograniczającymi możliwość prowadzenia gier na automatach tylko do kasyn, co powoduje, że przepis ten musi być uznany za techniczny, a tym samym podlegający obowiązkowi notyfikacji.

Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 188 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprzeprowadzenie wskazanych przez nią dowodów w sytuacji, gdy dowody te mają istotne znaczenie dla sprawy, a wskazane okoliczności nie zostały wystarczająco stwierdzone innym dowodem.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że przyczyną zaprzestania i niewykonywania działalności we wskazanym w decyzji punkcie gier była siła wyższa, tj. zdarzenia niezależne od jej woli, których nie była w stanie przewidzieć ani im przeciwdziałać. Zdarzeniem tym było wprowadzenie przez ustawodawcę art. 135 ust. 2 u.g.h., zakazującego zmiany miejsc urządzania gier, a następnie powszechne bezpodstawne stosowanie przez organy celne tego przepisu, który jest nienotyfikowanym przepisem technicznym w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE. Uniemożliwiło to zapobieganie przez Spółkę zdarzeniom uniemożliwiającym legalną kontynuację funkcjonowania punktu gier w miejscu dotychczasowym, poprzez zmianę (w drodze zmiany zezwolenia) miejsca urządzania gier na inne odpowiadające warunkom ustawowym, przed upływem 3 lub 6 miesięcy od daty zawieszenia działalności w dotychczasowej lokalizacji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej o cofnięciu skarżącej Spółce zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] sierpnia 2009 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego, w części dotyczącej punktu gier z pozycji nr [...] załącznika nr [...] do zezwolenia.

Decyzja zezwalająca na prowadzenie działalności wydana została na podstawie przepisów nieobowiązującej od dnia 1 stycznia 2010 r. ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, która utraciła moc na podstawie art. 144 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (j.t. Dz.U. z 2015 r. poz. 612 z późn. zm., dalej jako "ustawa" lub "u.g.h.").

Stosownie do art. 129 ust. 1 u.g.h., działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Przepis art. 138 ust. 2 u.g.h. stanowi zaś, że do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym, że organem właściwym jest organ właściwy do udzielania zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy.

Według art. 59 ustawy o grach hazardowych, organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku:

1) nieusunięcia w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą koncesją lub zezwoleniem, lub z warunkami określonymi w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie;

2) rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie, lub innych określonych przepisami prawa warunków wykonywania działalności, na którą udzielono koncesji lub zezwolenia;

3) obniżenia kapitału zakładowego spółki poniżej granicy określonej w art. 10 ust. 1;

4) zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej;

5) skazania osoby będącej akcjonariuszem (wspólnikiem), członkiem organów zarządzających lub nadzorczych spółki za przestępstwo określone w art. 299 Kodeksu karnego;

6) dwukrotnego stwierdzenia uczestnictwa w grach hazardowych osoby poniżej 18 roku życia, w tym samym ośrodku gier lub punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych.

W badanej sprawie podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 59 pkt 4 u.g.h.

Z przepisu tego wynika, że cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych zależy od zaistnienia przesłanek w nim określonych, w postaci zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem. Jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania tego przepisu przez organ administracji publicznej jest ustalenie, że zaprzestanie bądź niewykonywanie tej działalności jest następstwem siły wyższej. Cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie art. 59 pkt 4 u.g.h., nie zależy zatem od uznania administracyjnego. Organ jest bowiem zobowiązany do cofnięcia zezwolenia, jeżeli strona nie wykonuje działalności przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, chyba że zaprzestanie bądź niewykonywanie tej działalności jest następstwem siły wyższej.

Bezsporne w niniejszej sprawie jest to, że Spółka w punkcie gier wskazanym w pozycji nr [...] załącznika do zezwolenia zaprzestała i nie wykonywała od dnia [...] grudnia 2009 r. działalności objętej zezwoleniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Potwierdza to również pismo Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] grudnia 2014 r. Z akt sprawy wynika również, że skarżąca nie złożyła w okresie 6 miesięcy zgłoszenia dotyczącego wznowienia tej działalności, co potwierdza niewykonywanie działalności we wskazanym okresie.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie było zaś to, czy okoliczności podane przez Spółkę, które przyczyniły się do zaprzestania wykonywania działalności w przedmiotowym punkcie gier stanowią siłę wyższą i tym samym uzasadniają odstąpienie od cofnięcia zezwolenia na wykonywanie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w tym punkcie gier.

W ocenie skarżącej taką siłą wyższą, która uzasadniała odstąpienie od cofnięcia zezwolenia w zakresie dotyczącym wskazanego punktu gier było wprowadzenie w życie ustawy o grach hazardowych, na co skarżąca nie miała wpływu. Ponadto Spółka nie mogła podjąć kroków w celu kontynuacji działalności w zakresie gier na automatach, z uwagi na wynikający z art. 135 ust. 2 u.g.h. zakaz zmiany zezwoleń.

Otóż, analiza akt niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że zaprzestanie prowadzenia działalności w wyżej wymienionym punkcie gier nie było spowodowane siłą wyższą, rozumianą jako zdarzenie zewnętrzne w stosunku do powołującego się na nią podmiotu i od niego niezależne.

Ustawa o grach hazardowych nie definiuje pojęcia siły wyższej i brak jest legalnej definicji tego pojęcia na użytek stosowania tej ustawy. Jednakże siła wyższa jest zdarzeniem o charakterze przypadkowym lub naturalnym (żywiołowym), nie do uniknięcia, takim nad którym człowiek nie panuje. Należą do nich zwłaszcza zdarzenia o charakterze katastrofalnych działań przyrody i zdarzenia nadzwyczajne w postaci zaburzeń życia zbiorowego takich jak wojna, czy zamieszki krajowe. Musi być zdarzeniem zewnętrznym w stosunku do powołującego się na nią podmiotu i stan ten powinien istnieć obiektywnie, a więc musi być widoczny i sprawdzalny, tak więc nie może być wytworem wyobraźni. Siła wyższa charakteryzuje się także tym, że jest zdarzeniem zewnętrznym, niemożliwym lub prawie niemożliwym do przewidzenia, którego skutkom nie można zapobiec.

Żadna ze wskazanych przez skarżącą przyczyn zaprzestania prowadzenia działalności nie stanowi siły wyższej w świetle powyższej definicji.

Nie można uznać za przypadek siły wyższej faktu wprowadzenia w życie nowych, bądź zmienionych przepisów prawa (ustawy o grach hazardowych). Skarżąca Spółka wskazała również, że nie mogła zapobiec niemożności kontynuacji działalności, gdyż po wejściu w życie ustawy o grach hazardowych z dniem 1 stycznia 2010 r., została pozbawiona możliwości zmiany miejsca urządzania gier przez zmianę zezwolenia.

Argumenty te nie zasługują na uwzględnienie, nie można bowiem uznać za działanie siły wyższej zmiany obowiązujących przepisów prawa i wprowadzenia ustawą o grach hazardowych zakazu zmiany lokalizacji punktów gier.

Ustawa ta umożliwiła dalsze prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie dotychczasowych zezwoleń i nie wprowadziła generalnego zakazu zmiany zezwoleń. Zakaz zmiany zezwoleń przewidziany w art. 135 ust. 2 u.g.h., ograniczony został tylko do jednego elementu zezwolenia: miejsca urządzania gier, ponadto nie dotyczy on zmiany polegającej na zmniejszeniu liczby punktów gier na automatach. Nowa ustawa nie wprowadziła zatem żadnych radykalnych rozwiązań uniemożliwiających podmiotom gospodarczym prowadzenia dotychczasowej działalności.

Przeciwnie, zagwarantowała dalsze jej prowadzenie na dotychczasowych zasadach, wyeliminowała jedynie możliwość zmiany decyzji ostatecznych w określonym, niewielkim zakresie. Nie sposób również nie zauważyć, że zmiana decyzji ostatecznych jest trybem nadzwyczajnym, który stosowany być może tylko i wyłącznie w przypadku spełnienia ściśle określonych przesłanek. Twierdzenie zatem, że prawo zmiany miejsca urządzania gier było na gruncie ustawy poprzednio obowiązującej podstawowym prawem organizatora gier – jest niczym nieuzasadnione.

W tym stanie rzeczy nie można uznać, że przeszkodą do dalszego prowadzenia działalności w miejscu wskazanym w zezwoleniu było wejście w życie nowej ustawy. Dlatego zarzut naruszenia przepisu art. 59 pkt 4 u.g.h. należało uznać za całkowicie nieuzasadniony.

W skardze pojawił się także argument, że przepisy ustawy o grach hazardowych mają charakter techniczny, a skoro nie zostały notyfikowane zgodnie z wymogami określonymi w dyrektywie nr 98/34/WE, nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia w tej sprawie. Rozważania na ten temat prowadził również organ w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do tej argumentacji należy stwierdzić, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach sygn. C-213/11, C-214/11 i C-217/11, został wydany w trybie prejudycjalnym wobec zadanych trzech pytań dotyczących przepisów art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Dyrektor Izby Celnej nie stosował zaś tych przepisów i żaden z nich nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE, seria L, Nr 204, s. 37 ze zm.), należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju, jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, a dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego.

Trybunał Sprawiedliwości uzależnił zatem ocenę technicznego albo nietechnicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych od ustalenia (oceny), czy te przepisy wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, tj. automatów do gier o niskich wygranych. Tego rodzaju skutków nie sposób natomiast wyprowadzić z art. 59 pkt 4 u.g.h., który niejako dostosowuje sytuację prawną (zakres udzielonego zezwolenia) do istniejącej już sytuacji faktycznej długotrwałego, bo trwającego dłużej niż 6 miesięcy stanu zaprzestania lub niewykonywania działalności objętej zezwoleniem, przy czym wiąże cofnięcie zezwolenia jedynie z sytuacjami, gdy niewykonywanie tej działalności nie jest następstwem działania siły wyższej.

Trzeba również zauważyć, że omawiany przepis nowej ustawy o grach hazardowych z 2009 r. zawiera normę analogiczną do art. 52 ust. 2 pkt 4 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 z późn. zm.), przy czym termin, z którym związany jest skutek w postaci cofnięcia zezwolenia został nawet w nowej ustawie wydłużony z 3 do 6 miesięcy, w związku z czym nowa regulacja jest korzystniejsza w skutkach dla strony. Zatem podejmując działalność na podstawie zezwolenia udzielonego pod rządem poprzednio obowiązującej ustawy, skarżąca Spółka musiała uwzględniać tego rodzaju regulację i mieć świadomość, że zaprzestanie prowadzenia działalności przez okres dłuższy niż określony w ustawie (obecnie dwukrotnie wydłużony) spowoduje skutek w postaci cofnięcia zezwolenia (por. wyrok WSA w Lublinie z 30 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 314/12).

W konsekwencji – w ocenie Sądu – brak jakichkolwiek podstaw do uznania, by przepis art. 59 pkt 4 u.g.h. mógł stanowić choćby potencjalnie "przepis techniczny" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE.

Taka ocena art. 59 pkt 4 u.g.h. zawarta została w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych, co świadczy o ukształtowaniu się w tej kwestii stałej linii orzeczniczej, którą Sąd orzekający w badanej sprawie w pełni podziela (por. przykładowo: wyrok NSA z dnia 26 lutego 2015 r., II GSK 2175/13; wyroki WSA w Gdańsku z dnia: 9 stycznia 2015 r., III SA/Gd 718/14 oraz 5 marca 2015 r., III SA/Gd 1035/14; wyroki WSA w Lublinie z dnia: 19 maja 2015 r., III SA/Lu 410/15, III SA/Lu 413/15, III SA/Lu 416/15, III SA/Lu 417/15, III SA/Lu 305/15, III SA/Lu 307/15, III SA/Lu 308/15, III SA/Lu 309/15; z 28 maja 2015 r., III SA/Lu 311/15; z 2 czerwca 2015 r., III SA/Lu 314/15; wyroki WSA w Warszawie z dnia: 7 stycznia 2015 r., VI SA/Wa 1815/14 i 23 stycznia 2015 r., VI SA/Wa 2196/14.

Podsumowując stwierdzić należy, że niewykonywania działalności przez skarżącą w wyżej wymienionym punkcie gier przez okres przekraczający 6 miesięcy, nie można w żaden sposób łączyć ze skutkami nowej ustawy o grach hazardowych, uniemożliwiającej prowadzenie gier o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry. Przyczyny powodujące niewykonywanie tego rodzaju działalności przez skarżącą są następstwem zwykłego ryzyka gospodarczego, które żadną miarą nie może być uznane za siłę wyższą w rozumieniu art. 59 pkt 4 u.g.h.

Wobec tego rodzaju argumentacji przesądzającej, z jakiej przyczyny przepis art. 59 ust. 4 u.g.h. nie ma charakteru technicznego, okoliczności których miały dotyczyć pominięte dowody nie mają w tej sprawie żadnego znaczenia. Dodać też trzeba, że w orzecznictwie sądów administracyjnych można już stwierdzić, że kształtuje się zdecydowana linia orzecznicza, według której odmawia się uznania za przepisy techniczne także innych przepisów ustawy o grach hazardowych, w szczególności dotyczących uniemożliwiania przedłużania zezwoleń i udzielania nowych zezwoleń na urządzanie gier na automatach, w tym o niskich wygranych poza kasynem gry, a także uniemożliwiających zmianę miejsc urządzania gry.

Oceny Sądu nie zmieniają również podnoszone wątpliwości co do zgodności z Konstytucją niektórych przepisów ustawy o grach hazardowych, co stało się podstawą pytania prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego do Trybunału Konstytucyjnego. Pytanie Sądu dotyczyło przepisów art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., nie mających w tej sprawie zastosowania. Trybunał Konstytucyjny nie podzielił wątpliwości Sądu pytającego, stwierdzając w wyroku z dnia 11 marca 2015 r. (sygn. akt P 4/14), że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z art. 2 i art. 7 w związku z art. 9 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. W konsekwencji nie ma też podstaw do stawiania zarzutów niezgodności z Konstytucją przepisu art. 59 pkt 4 u.g.h.

W konsekwencji również zarzut dotyczący naruszenia przez organ przepisów postępowania (art. 188 Ordynacji podatkowej) okazał się chybiony.

Z przytoczonych względów zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, co skutkuje oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł w sentencji wyroku.