Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 417/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2007-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7,  art. 10 ,  art. 15,  art. 77  par. 1,  art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska - spr. Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Ewa Janowska Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2007 r. sprawy ze skargi H. i T. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia 18 czerwca 2006r., nr [...], działając na podstawie art.151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. Nr 98 z 2000r., poz.1071 z późn. zm. – zwaną dalej K.p.a.), po wznowieniu postępowania odmówił uchylenia decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 21 czerwca 2000r. w sprawie zmiany sposobu użytkowania kompleksu hal magazynowych na hale produkcyjne w K. ul. [...], dz. nr A, B, C k.m.[...].

W uzasadnieniu podniósł, że w dniu 8 czerwca 2000r. B. i D. G. prowadzący A S.C. zwrócili się z wnioskiem w sprawie zmiany sposobu użytkowania kompleksu hal magazynowych na hale produkcyjne w K. Starosta [...] decyzją nr [...] z dnia 21 czerwca 2000r. udzielił pozwolenia na w/w zamierzenie budowlane. W dniu 20 sierpnia 2002r. I. K. pełnomocnik H. i T. K. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie m. in. tego postępowania, wskazując jako podstawę wznowienia postępowania przesłanki określone w art.145 § 4 i 6 K.p.a., zakończyło się ono odmową wznowienia postępowania. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2005r., który uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty [...] organ podniósł, że przeprowadził stosownie do zaleceń Sądu postępowanie wznowieniowe. Inwestor B. G. został wezwany do przedłożenia danych technicznych obiektu budowlanego, charakteryzujące wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie. W wyniku wezwania przedłożył "Ocenę wpływu na stan środowiska zaprojektowanego zakładu produkcji folii pcv". Zdaniem organu z przedstawionej oceny wynika, że eksploatacja instalacji zakładu po zakończeniu budowy, nie będzie oddziaływać ponadnormatywnie na stan czystości powietrza w jego otoczeniu. W wyniku przeprowadzonych obliczeń nie stwierdził przekroczenia obowiązujących norm czystości powietrza dla wszystkich analizowanych zanieczyszczeń oraz nie stwierdził przekroczenia dopuszczalnego opadu pyłu. Poziom hałasu powodowany pracą maszyn i urządzeń zakładu na granicy terenów chronionych dla pory dziennej nie będzie przekraczał poziomu dopuszczalnego 55,0/50,0 dB-A określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 178, poz.1841). Zasięg dopuszczalnego poziomu wibracji powodowany pracą źródeł związanych z inwestycją nie przekroczy granicy terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Stąd Starosta [...] udzielił pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania kompleksu hal magazynowych na hale produkcyjne. Dalej argumentował, że z załączonego projektu budowlanego wynika, że postępowanie dotyczyło zmiany sposobu użytkowania tylko w jednym z obiektów. Na podstawie posiadanych dokumentów oraz informacji zawierającej dane o przedsięwzięciu wskazał, że planowana inwestycja stanowi linię technologiczną do przerobu izolacji kabli elektrycznych na folię izolacyjną. Zastosowane rozwiązanie w postaci linii do przerobu odpadów jest typowym rozwiązaniem stosowanym w procesach produkcji folii izolacyjnej. Linia technologiczna jest w pełni zautomatyzowana wobec czego emisja zanieczyszczeń do środowiska jest zminimalizowana. Odnotował, iż zgodnie z w/w informacją obejmującą dane o przedsięwzięciu, nie jest ono zaliczane do przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska, dla których sporządzenie oceny oddziaływania na środowisko jest wymagane (rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. (Dz.U. Nr 93, poz.589). Wobec faktu, że inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska oraz dokonanych ocen stwierdził, że nie będzie powodowała pogorszenia warunków użytkowych na terenach sąsiednich i nie spowoduje ograniczenia w zagospodarowaniu tych terenów. Nie wpłynie na prawa i obowiązki właścicieli działki nr D, dlatego nie stwierdził, że właściciele działki nr D są stroną postępowania. Organ nie uznał także, aby decyzja była wydana z pominięciem innego organu, powołując się na znajdujące się w aktach sprawy wymagane prawem decyzje i uzgodnienia. Uznał również w oparciu o analizę przepisów obowiązujących w dacie wydawania pozwolenia tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz.139 z późn. zm.), że inwestycja polegająca na zmianie sposobu użytkowania nie wymagała ustalenia warunków zabudowy (art.39 ust.2 w/w ustawy). Omówiona decyzja została skierowana m. in. do B. G.

Od powyższej decyzji odwołała się I. K. pełnomocnik H. i T. K. Zarzuciła, że Starosta [...] nie przedstawił argumentów oraz przepisów prawa stwierdzających brak podstaw do uchylenia decyzji wyrażającej zgodę na zmianę sposobu użytkowania kompleksu hal magazynowych na hale produkcyjne, zaś uzyskane przez organ informacje dotyczą działalności zakładu produkcyjnego folii PCV dotyczą innej nieruchomości (działka nr E), a nie działek będących przedmiotem sprawy. Podniosła, iż ówczesny plan zagospodarowania przestrzennego, nie zezwalał na lokalizację w tym miejscu zakładu uciążliwego, prowadzącego produkcję z odpadów toksycznych.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Przedstawił ww. omówiony stan faktyczny sprawy. Poza tym stwierdził, że skarżący zachowali jednomiesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania. Wywiódł, przywołując treść art. 28 K.p.a., że stroną w postępowaniu o pozwolenie na budowę byli oprócz inwestorów, także właściciele i użytkownicy wieczyści sąsiednich nieruchomości. Oni bowiem jako osoby trzecie uprawnieni byli do żądania zarówno od inwestora jak i od organu udzielającego pozwolenie na budowę zapewnienia im uzasadnionych interesów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt. 9 i ust. 2 Prawa budowlanego. Stwierdził, że Starosta [...] udzielił pozwolenia nie na zmianę sposobu użytkowania kompleksu hal magazynowych na hale produkcyjne, lecz na zmianę sposobu użytkowania tylko jednego obiektu. Powołując się na załączoną do wniosku dokumentację wskazał, że inwestycja polegała na zmianie sposobu użytkowania hali magazynowej usytuowanej na działkach oznaczonych w operacie ewidencji gruntów i budynków numerami A, B, C. W oparciu o opis technologiczny oraz informację zawierającą dane o przedsięwzięciu uznał, iż linia technologiczna do produkcji folii izolacyjnej jest w pełni zautomatyzowana zatem emisja zanieczyszczeń gazowych lub pyłowych do środowiska jest zminimalizowana. Nadto w dokumentacji zostało zaprojektowane szereg rozwiązań dodatkowo chroniących środowisko, stąd nie uznał, aby opisana inwestycja wpłynęła na obowiązki lub prawa właścicieli nieruchomości - działki oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków numerem D. Poza tym podkreślił, że pomiędzy działką inwestora a skarżących znajduje inna nieruchomość gruntowa zabudowana obiektami kubaturowymi, oznaczona w operacie ewidencji gruntów i budynków numerem F, będąca własnością Spółdzielni Pacy "[...]". Działka skarżących znajduje się w odległości około 75,5m od hali objętej omawianym pozwoleniem. Decyzja organu II instancji została doręczona m. in.. spadkobierczyniom po B. G. – J. G., zaś po D. G. – S. B.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżący zarzucili przewlekłość postępowania, brak możliwości zapoznania się z dokumentami w sprawie, jak też niemożność zapoznania się z zebranymi dowodami. Zdaniem skarżących organ naruszył m.in. art. 7, 77 K.p.a. nie wyjaśniając stanu faktycznego oraz nie załatwiając sprawy poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, w tym dokonanie analizy wszystkich dowodów, mającej znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Zaakcentowali, że decyzja Starosty [...] dnia [...] została wydana stronie – B. G., który już nie żył. Powołali się w tej kwestii na sprawię o sygn. akt II SA/Op 63/06, dołączając pismo z dnia 16 sierpnia 2006r. skierowane do WSA w Opolu. Poza tymi naruszeniami prawa procesowego, nie uznanie ich za stronę stanowiło naruszenie ochrony ich prawa własności, zagwarantowanej w konstytucji RP. Podkreślili, iż fakt uzupełnienia dokumentacji o ocenę wpływu na środowisko po dacie wydania pierwotnej decyzji w tej sprawie jednoznacznie wskazuje, że pierwotne postępowanie i wydanie decyzji zawierało istotne braki, świadczące o rażącym naruszeniu prawa przez organ I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

W piśmie skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 sierpnia 2006r. złożonego do sprawy o sygn. akt II SA/Op 63/06 uczestniczka postępowania poinformowała Sąd, że następcą prawnym B. G. jest J. G., a D. G. – S. B. Właścicielami firmy zaś: J. G., R. G. oraz A. K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa.

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna prawem wynika, iż sąd ten rozważa prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji, badając prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Poza tym, zgodnie z art. 134 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwaną dalej P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wedle art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), a także innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Treść ostatnio przywołanego przepisu determinuje kolejność, w jakiej powinna być przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji, a także postępowania, które ją poprzedziło. Przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uwarunkowane są wpływem naruszenia na wynik sprawy. Oznacza to, że stwierdzenie istnienia tej przesłanki obliguje Sąd do uchylenia decyzji, gdy naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Z tego powodu w pierwszej kolejności Sąd powinien przeprowadzić badanie sprawy właśnie pod kątem stwierdzenia, czy nie występuje któraś z przesłanek uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

Dokonując pod tym kątem oceny stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej.

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest ocena pod względem zgodności z przepisami prawa zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., którą utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] odmawiającą uchylenia decyzji własnej z dnia 21 czerwca 2000r. w sprawie zmiany sposobu użytkowania kompleksu hal magazynowych na hale produkcyjne w K. ul. [...], dz. nr A, B, C k.m.[...], wydaną w trybie wznowienia postępowania. Jako materialnoprawną podstawę decyzji administracyjnej podany został art. art.151 § 1 pkt 1 K.p.a. W myśl tego przepisu organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a K.p.a.

Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja oraz decyzje ją poprzedzające wydana została z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej.

Zgodnie z art. 10 K.p.a. obowiązkiem organu administracji publicznej, jakim jest organ architektoniczno-budowlany, jest zapewnienie czynnego udziału stron w każdym stadium postępowania. W tym celu organ jest zobligowany ustalić prawidłowo krąg osób, którym przysługuje przymiot strony w prowadzonym postępowaniu. O tym, jaką wagę ustawodawca przywiązuje do zapewnienia realizacji tego obowiązku przez organy administracji publicznej, świadczy fakt, że zarzut, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, stanowi jedną z przesłanek uruchamiających nadzwyczajny tryb postępowania, jakim jest wznowienie postępowania. Rację ma organ odwoławczy, że na gruncie przepisów ustawy Prawo budowlane, krąg stron postępowania zdeterminowany został wynikającym z art. 5 ust. 2 tej ustawy obowiązkiem ochrony interesów osób trzecich oraz art. 28 K.p.a., w stanie obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie przez organ budowlany. W świetle tego przepisu, w brzmieniu mającym zastosowanie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzających, za strony postępowania w procesie budowlanym należy uważać właścicieli nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością, na której jest realizowana inwestycja, których interes prawny może zostać naruszony z uwagi na wskazane w tym przepisie uciążliwości inwestycji. W każdym, zatem wypadku, gdy budowany obiekt lub budowa wkracza w strefę sąsiedzką, chronioną tym przepisem, obowiązkiem organu nadzoru budowlanego będzie przyznanie przymiotu strony właścicielowi nieruchomości sąsiedniej. W przeciwnym wypadku osoba taka ma w art. 147 K.p.a. zagwarantowane prawo złożenia wniosku o wznowienie postępowania, powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., co w konsekwencji doprowadzi do ponownego rozpatrywania sprawy przez organy administracji. Zauważyć należy bowiem, że zmiana brzmienia art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, obowiązująca od 11 lipca 2003r., określiła wyraźnie, poprzez dodanie ustępu 2, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jednakże oprócz tych stron postępowania organ zobligowany jest do prawidłowego ustalenia również kręgu stron, które były adresatem weryfikowanej decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną enumeratywnie w przepisach prawa procesowego. Żądający wznowienia postępowania ma prawo do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zatem organy są zobligowane tak jak w postępowaniu zwykłym ustalić prawidłowo strony prowadzonego nadzwyczajnego postępowania administracyjnego.

Odnosząc powyższe uwagi ogólne do przedmiotowej sprawy, należy stwierdzić, że z lektury akt wynika, iż organ architektoniczno- budowlany, prowadząc postępowanie wznowieniowe ustalił krąg stron postępowania, przyznając przymiot strony właścicielom sąsiednich nieruchomości, za których - poza skarżącymi H. i T. K. uznał M. i J. M. oraz M. R. Wskazał również jako stronę B. G. Do tych osób skierowana była decyzja organu I instancji z dnia [...], wydana w postępowaniu wznowieniowym. Natomiast zaskarżoną decyzją organu odwoławczego z dnia [...] za strony postępowania uznano w miejsce zmarłego D. i B. G. J. G. oraz S. B.

Analiza całości materiału dowodowego wykazała, że w trakcie prowadzonego postępowania wznowieniowego tj. w dniu 21 lutego 2005r. zmarł D. G., a w dniu 8 czerwca 2006r. B. G., którzy byli współużytkownikami wieczystymi nieruchomości objętych omówionym zamierzeniem inwestycyjnym. Wojewoda [...] ustalił strony postępowania na podstawie postanowień Sądu Rejonowego w K. o stwierdzeniu nabycia spadku z dnia [...] (sygn. akt [...]) oraz z dnia [...] (sygn. akt [...]). W tym miejscu trzeba powiedzieć, że takie działanie organu należy uznać za naruszające zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, która w art. 15 K.p.a. wyraża regułę, iż wszystkie decyzje nieostateczne mogą być na wniosek osoby uprawnionej zaskarżone do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem, który wydał zaskarżoną decyzję. Zasada ta odnosi się nie tylko do zwyczajnego toku postępowania administracyjnego, lecz także do decyzji wydanych w wyniku postępowań nadzwyczajnych, co stwierdził NSA w wyroku z dnia 11 czerwca 1981 r., SA 584/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 55. W świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i orzecznictwa sądowego omawiana zasada wyraża dopuszczalność weryfikacji decyzji nieostatecznych w administracyjnym toku instancji w drodze zastosowania przez uprawnione podmioty zwyczajnych środków prawnych (odwołanie, zażalenie na postanowienie), inaczej mówiąc - dopuszczalność powtórnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przez organ wyższego stopnia sprawy załatwionej w formie decyzji nieostatecznej. W orzecznictwie podkreśla się, że: "Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone"(wyrok NSA z dnia 12 listopada 1992 r., V SA 721/92, ONSA 1992, nr 3-4, poz. 95). Natomiast w wyroku NSA z dnia 22 marca 1996 r., SA/Wr 1996/95, ONSA 1997, nr 1, poz. 35, wyrażono pogląd, że "istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji (...)". Wojewoda dostrzegł, iż zakwestionowana decyzja Starosty została skierowana do osoby zmarłej, jak też, że w postępowaniu nie brała udziału następczyni prawna zmarłego D. G. (działki objęte zamierzeniem inwestycyjnym były we współużytkowaniu wieczystym), jednakże jego rozstrzygnięcie należy uznać za naruszające prawo. Organ odwoławczy ustalił nowe strony postępowania, lecz wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, pomimo że zawierała wady kwalifikujące ją do uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, tym samym, naruszając zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu. Już tylko z tych powodów zaskarżona decyzja jako naruszająca prawo podlega uchyleniu.

Niezależnie od powiedzianego powyżej odnotować trzeba, że w związku z ustaleniem, iż w toku postępowania administracyjnego zmarł D. G., a potem B. G., organy w ogóle nie rozważyły, czy w postępowaniu nie powinny były brać udziału wspólnicy Spółki. Z akt administracyjnych wynika, że adresaci decyzji prowadzili działalność gospodarczą na podstawie umowy spółki prawa cywilnego, pod nazwą A. Wniosek w sprawie zmiany sposobu użytkowania kompleksu hal magazynowych na hale produkcyjne w K. z dnia 8 czerwca 2000r. złożyli B. i D. G. jako przedsiębiorcy. W przesłanych Sądowi aktach administracyjnych brak jest umów spółki cywilnej. Tymczasem po myśli art. 872 Kodeksu cywilnego można zastrzec, że spadkobiercy wspólnika wejdą do spółki na jego miejsce. W wypadku takim powinni oni wskazać spółce jedną osobę, która będzie wykonywała ich prawa. Dopóki to nie nastąpi, pozostali wspólnicy mogą sami podejmować wszelkie czynności w zakresie prowadzenia spraw spółki. Z lektury akt administracyjnych wynika, że po śmierci D. G. firma nadal funkcjonowała pod nazwą "A "G." B., J. i R. G. S.C. "( dowód: k. 201 akt administracyjnych), a obecnie właścicielami firmy są J. G., R. G. oraz A. K., co wynika z pisma skierowanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 sierpnia 2006r. złożonego do sprawy o sygn. akt II SA/Op 63/06. Zatem jest możliwe, że ostatnio wymienione osoby są również stronami w prowadzonym postępowaniu wznowieniowym. Organ odwoławczy nie zbadał i nie rozważył tej kwestii. Brak jest w aktach sprawy także aktualnego wypisu uproszczonego z rejestru gruntów. Powyższe wskazuje, iż organ nie przeprowadził prawidłowo postępowania, a stosownie do treści art. 7 i 77 § 1 K.p.a. jest on obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Reasumując, w ocenie Sądu kontrolowana decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 10, art. 15 i art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Te uchybienia przepisom procedury stanowią przesłankę do uchylenia decyzji, gdyż Sąd stwierdził w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji uzasadnia art. 135 tej ustawy. Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.

Orzeczenie zawarte w punkcie 2 wyroku oparte jest o przepis art. 152 tej ustawy.

Zalecenia do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań, a wobec wyeliminowania z obiegu prawnego wydanych w sprawie decyzji, sprowadzają się do ponownego przeprowadzenia przez organ architektoniczno-budowlany postępowania przy zapewnieniu udziału w nim wszystkich jego stron, zapewniając im czynny udział w każdym stadium postępowania oraz umożliwiając im, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Przedstawione motywy tego rozstrzygnięcia, czynią zbędnym dalsze badanie decyzji pod względem ich zgodności z prawem materialnym. Okoliczności te zwalniają również Sąd od ustosunkowania się do merytorycznych - zarzutów skargi. Zarzuty te będą jeszcze bowiem przedmiotem oceny w postępowaniu, jakie powinien przeprowadzić organ pierwszej instancji według wskazań wynikających z rozważań przedstawionych w uzasadnieniu niniejszego wyroku, a także przyszłych decyzji organów architektoniczno-budowlanych.