Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1146/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Sędziowie WSA Alina Dominiak, WSA Krzysztof Gruszecki (spr.), Protokolant Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 21 stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kwatery oddala skargę.


UZASADNIENIE

3 II SA/Gd 1146/03

U z a s a d n i e n i e

Decyzją z dnia 21 stycznia 2003 r. Nr [...] Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej na podstawie art. 13 ust. 4 i 5 pkt 2

i art. 23 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 4 października 2002 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że w myśl art. 23 ust. 5 pkt 1 w związku z art. 23 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, zachowanie lub nabycie uprawnień do kwatery stwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, dyrektor oddziału terenowego Agencji na podstawie zaświadczenia o posiadaniu uprawnień do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej, wydanego przez wojskowy organ emerytalny.

J. K. odszedł do rezerwy w stopniu chorążego w okresie pełnienia służby obowiązkowej bez uprawnień emerytalno-rentowych (pismo Wojskowej Komendy Uzupełnień z dnia 05.11.1998 r.). Dnia 20.09.2002 r. Wojskowe Biuro Emerytalne w S., poinformowało OT S., że J.K. nie figuruje w ewidencji WBE S.

W związku z czym zachodziły przesłanki do stwierdzenia, że J. K. nie zachował prawa do kwatery stałej.

Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J.K. podnosząc, iż z wojska odszedł w 1982 roku, kiedy to ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP z 1995 roku nie obowiązywała, w decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego z dnia 30 marca 1978 r. Nr [...] nie zobowiązano go do zwolnienia mieszkania. Dlatego też uważa, że nie może to mieć miejsca po 25 latach zamieszkiwania.

W odpowiedzi na powyższą skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

W rozpatrywanym przypadku faktem bezspornym jest, że w drodze decyzji administracyjnej J.K. miał przydzieloną kwaterę mieszkalną oraz, że w dacie odchodzenia z zawodowej służby wojskowej nie nabył uprawnień emerytalnych, obowiązujące wówczas przepisy prawa nie nakazywały mu zwolnienia zajmowanej kwatery w przypadku odejścia ze służby bez nabycia uprawnień emerytalnych.

W związku z tym zagadnieniem prawnym wymagającym rozważenia jest ustalenie czy w takim stanie faktycznym mogą znajdować zastosowanie przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, która nie obowiązywała w momencie odejścia J.K. Odpowiedzi na to pytanie należy poszukiwać w przepisach przejściowych i wprowadzających ustawę o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Zgodnie z postanowieniami art. 93 tego aktu prawnego, z dniem jego wejścia w życie traci moc ustawa z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz.U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19 z późn. zm.), z zastrzeżeniem art. 94 ust. 2, który przewiduje, że niektóre przepisy wchodzą w późniejszym okresie w przypadku braku rozwiązań o charakterze przejściowym. W związku z tym należy stwierdzić, że postanowienia aktualnej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP znajdują zastosowanie we wszystkich stanach faktycznych regulowanych jej postanowieniami, bez względu na to kiedy one zaistniały.

W myśl art. 23 ust. 1 tego aktu prawnego żołnierz zawodowy zwolniony z czynnej służby wojskowej, pełnionej jako służba stała zachowuje, z zastrzeżeniem ust. 2, prawo do kwatery, jeżeli nabył uprawnienia do:

- emerytury wojskowej,

- wojskowej renty inwalidzkiej.

Natomiast zgodnie z postanowieniami art. 23 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP żołnierz zwolniony z czynnej służby wojskowej, pełnionej jako służba stała, jeżeli nie nabył uprawnień do emerytury lub wojskowej renty inwalidzkiej zachowuje prawo do kwatery w przypadku przeniesienia, przekształcenia lub likwidacji jednostki wojskowej na skutek restrukturyzacji Sił Zbrojnych.

W rozpatrywanej sprawie żadna z przesłanek określonych w art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP nie miała miejsca, gdyż skarżący nie nabył uprawnień do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej, a także nie miała miejsca sytuacja określona w art. 23 ust. 2. W związku z tym wydanie na podstawie art. 23 ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP decyzji stwierdzającej, że J. K. nie zachował uprawnień do kwatery było uzasadnione i znajdowało oparcie w obowiązujących w dacie orzekania przepisach prawa.

Sąd nie stwierdził również naruszenia obowiązujących przepisów prawa, które mogłyby mieć wpływ na wynik postępowania, w związku z czym na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.