Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 560/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 12 ust.1 pkt 5, ust. 2a
journal: Dz.U. 2017 poz 978
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant st.sekr.sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2018 r. sprawy ze skargi E.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego E.H. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Starosta decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] - działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 978 ze zm. - określanej dalej jako u.k.p.) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 – określanej dalej jako k.p.a.) - odmówił E.H. wydania polskiego prawa jazdy kat. B.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 31 lipca 2017 r. E.H., złożył wniosek o wydanie polskiego prawa jazdy kategorii B. W związku z tym, iż wyżej wymieniony jest obywatelem Niemiec organ podjął czynności mające na celu zbadanie czy wnioskodawca nie posiada niemieckiego krajowego prawa jazdy. Federalny Urząd ds. Ruchu Drogowego przesłał do organu pismo z dnia [...] września 2017 r., z którego wynika, że wnioskodawca nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy, gdyż w dniu [...] czerwca 2016 r. został on pozbawiony uprawnień do kierowania pojazdami z powodu uzależnienia od narkotyków. Decyzja ta obowiązuje do [...] czerwca 2031 r. i do tego czasu wnioskodawca nie może uzyskać prawa jazdy w Niemczech. Warunkiem odzyskania niemieckiego prawa jazdy jest pozytywny wynik badań lekarsko-psychologicznych przeprowadzonych w Niemczech. Organ wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą krajowe prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte – w okresie zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia. Wobec ustalenia negatywnej przesłanki wydania wnioskującemu polskiego krajowego prawa jazdy kategorii B, tj. cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami Starosta wydał decyzję odmowną. E.H., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył odwołanie od powyższej decyzji, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Odwołujący zarzucił organowi naruszenie:

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności polegającego na niewłaściwym, odręcznym tłumaczeniu dokumentu sporządzonego przez administrację niemiecką; - naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. poprzez niewydanie prawa jazdy osobie, w stosunku do której nie obowiązuje bezwzględny zakaz prowadzenia pojazdów w Niemczech. W ocenie odwołującego ograniczenie odmowy wydania prawa jazdy powyższym przepisem do pozostawania w okresie zatrzymania lub cofnięcia prawa jazdy, wymaga nie tylko ustalenia okresu cofnięcia uprawnienia, ale czy możliwym jest w takiej sytuacji ubieganie się o nowe prawo jazdy przy spełnieniu wymagań ustawowych takich, jakie obowiązują dla osób nabywających to uprawnienie po raz pierwszy. W uzasadnieniu skarżący przytoczył treść art. 11 ust. 1 u.k.p. i stwierdził, iż spełnił wszystkie określone tym przepisem warunki dla uzyskania prawa jazdy kat. B, które obowiązują dla osób nabywających to uprawnienie po raz pierwszy. Zarzucił też, iż korespondencja z organem niemieckim toczyła się w języku niemieckim i nie została przetłumaczona na język polski przez tłumacza przysięgłego (było to tłumaczenie odręczne i nie wiadomo przez kogo dokonane). Zarzucił także, iż organ I instancji nie dostrzegł, iż z pisma niemieckiej administracji nie wynika bezwzględny zakaz uzyskania przez skarżącego prawa jazdy w Niemczech w okresie do [...] czerwca 2031 r., po tym czasie odzyska on swoje uprawnienia automatycznie, natomiast jeżeli jego zamiarem jest uzyskanie prawa jazdy przed upływem tego okresu ma on taką możliwość, pod warunkiem pozytywnego wyniku testów lekarsko - psychologicznych, zatem znajduje się on w sytuacji identycznej do innych obywateli niemieckich, którzy po raz pierwszy ubiegają się o prawo jazdy. W ocenie odwołującego nie pozostaje on w Niemczech w okresie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. i obecnie może je ponownie nabyć na obowiązujących w Niemczech zasadach ogólnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 4 ust. 2 u.k.p., kierowca może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy. Ponadto podkreśliło, iż na terytorium RP nie jest uznawane za ważne prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub innych państwach - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli na terytorium któregokolwiek z tych państw to prawo jazdy zostało zatrzymane lub czasowo albo na stałe cofnięto posiadane uprawnienie do kierowania pojazdem ( art. 4 ust. 3 u.k.p.). Kolegium wyjaśniło, że pozytywne przesłanki wydania prawa jazdy reguluje art. 11 ust. 1 u.k.p., zaś przesłanki negatywne - art. 12 ust. 1 u.k.p. Zgodnie z art. 12 ust. 2a i 2b u.k.p., w celu wydania prawa jazdy właściwy organ wydający prawo jazdy zwraca się do odpowiednich organów innych państw członkowskich UE, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich EFTA o potwierdzenie, że osoba ubiegająca się o uprawnienie nie posiada prawa jazdy wydanego w jednym z tych państw ani nie rozpoczęła procedury wymiany prawa jazdy na krajowe prawo jazdy lub procedury wydania wtórnika polskiego krajowego prawa jazdy. Organ odwoławczy wskazał, iż z informacji udzielonej przez Federalny Urząd ds. Ruchu Drogowego, zawartej w piśmie z dnia [...] września 2017 r., przetłumaczonym przez tłumacza przysięgłego na język polski, wynika, iż wnioskodawca nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy, zostało mu bowiem ono odebrane w dniu [...] czerwca 2016 r. z powodu skłonności do zażywania środków odurzających oraz do [...] czerwca 2031 r. odwołujący może ponownie uzyskać prawo do kierowania pojazdami w Niemczech wyłącznie, gdy przedłoży pozytywną opinię medyczno-psychologiczną. Ponadto niemiecki organ wyjaśnił, iż E.H. nie wykazał zainteresowania uzyskaniem takiej ekspertyzy i dodał, że centrum interesów życiowych strony znajduje się w [...] od [...] października 2015 r., a zaświadczenie o wymeldowaniu nie zostało przedłożone. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wyjaśnił, iż mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny, do momentu przedstawienia przez stronę orzeczenia lekarsko-psychologicznego niemieckie prawo jazdy E.H. faktycznie pozostaje zatrzymane, co zdaniem organu oznacza, że prawo jazdy strony jest dalej ważne i pozostaje jedynie zatrzymane z powodu skłonności do zażywania środków odurzających, a jego odzyskanie możliwe jest po przedstawieniu wymaganej opinii.

Wobec powyższego Kolegium uznało rozstrzygnięcie organu I instancji za prawidłowe, wskazując, iż w świetle orzecznictwa prawo jazdy "krajowe" nie oznacza tylko wydanego w Polsce i przez polskie organy, ale również - krajowe prawo jazdy wydane w innym państwie, gdyż są to dokumenty uważane za równorzędne i w tym zakresie przepis art. 4 ust. 2 oraz 12 ust. 1 pkt 4 u.k.p. stanowi realizację założeń art. 41 Konwencji Wiedeńskiej. Przez posiadanie prawa jazdy należy - zdaniem organu - w tym kontekście według organu rozumieć i takie sytuacje, w których prawo jazdy nie jest w danym momencie ważne, ale po spełnieniu przewidzianych prawem okoliczności jego ważność może zostać ponownie przywrócona. Dokument prawa jazdy poświadcza tylko uprawnienia, a zatem ma charakter pochodny od uprawnień.

Kolegium nie podzieliło podniesionych w odwołaniu zarzutów naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., stwierdzając, iż zaskarżona decyzja wydana została w wyniku ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i po dokonaniu prawidłowej oceny dowodów oraz zastosowaniu prawidłowej wykładni prawa. SKO zwróciło uwagę, iż korespondencja z Federalnym Urzędem ds. Ruchu Drogowego prowadzona była z wykorzystaniem Europejskiej Sieci Praw Jazdy, a znajdujące się w aktach sprawy pisma i odpowiedzi zostały przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego języka niemieckiego. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, iż decyzja wydana na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. ma charakter związany, co oznacza jej obligatoryjność wydania w każdym przypadku, kiedy tylko wnioskodawca spełnia chociaż jedną z przesłanek. W ocenie Kolegium, z cytowanych przepisów, w tym w szczególności z art. 12 ust. 1 pkt 5 u.p.k. wynika w rozpoznawanej sprawie ponad wszelką wątpliwość ewidentna przeszkoda, wykluczająca możliwość skutecznego ubiegania się przez E.H. o wydanie polskiego prawa jazdy w czasie gdy obowiązuje zatrzymanie (lub cofnięcie) uprawnień do kierowania pojazdami w Niemczech, w którym wcześniej wnioskodawca takie uprawnienie uzyskał. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. złożył E.H. reprezentowany profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: - przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, w tym pominięcie faktu, iż okres zatrzymania prawa jazdy minął oraz art. 10 § 1 k.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nieznanym stronie i organowi I instancji w momencie wydania decyzji tłumaczeniu przysięgłym dokumentów niemieckich,

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. poprzez niewydanie prawa jazdy osobie, w stosunku do której orzeczone zagranicznym wyrokiem zakazy prowadzenia pojazdów minęły, - art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. poprzez błędne jego zastosowanie i przyjęcie, że nieposiadanie pozytywnych badań medycznych i psychologicznych wymaganych przez przepisy prawa niemieckiego przez stronę, wobec której sądowy zakaz prowadzenia pojazdów orzeczony przez organy niemieckie minął, wskazuje, że strona ta pozostaje w okresie cofnięcia uprawnienia w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu, podczas gdy fakt niespełnienia przez stronę warunków do uzyskania prawa jazdy w Niemczech nie wskazuje, że strona ta pozostaje w okresie cofnięcia uprawnienia. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona zwróciła uwagę, że nawet jeżeli obecnie w aktach sprawy znajduje się tłumaczenie dokonane przez tłumacza przysięgłego to dokumentu tego nie było w aktach sprawy w chwili wydawania decyzji przez organ I instancji. Skarżący zarzucił przy tym organowi II instancji brak wyjaśnienia kiedy tłumaczenie zostało do akt dołączone, czy miało miejsce przed czy po wydaniu decyzji przez Starostę i czy sam organ znał treść tłumaczenia przed wydaniem decyzji. Ponadto skarżący zarzucił organom brak ustalenia zasadniczych okoliczności, tj. czy wobec wnioskodawcy obowiązuje w Niemczech zakaz prowadzenia pojazdów, na podstawie jakiego orzeczenia, a następnie uzyskanie jego treści i dokonanie tłumaczenia przez biegłego oraz ocena pod kątem ustawodawstwa niemieckiego. Skarżący zarzucił też organom całkowite pominięcie treści znajdującego się w aktach sprawy pisma Starostwa Powiatowego z dnia [...] listopada 2017 r., z którego wynika, iż Niemiecki Urząd Federalny ds. Ruchu Drogowego potwierdził brak obowiązujących w stosunku do E.H. zakazów co do możliwości uzyskania prawa jazdy w Niemczech oraz brak ważnego dokumentu prawa jazdy. Zdaniem skarżącego ma on możliwość otrzymania prawa jazdy w Niemczech po spełnieniu ustawowych wymogów, a zatem nie jest to sytuacja określona w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Ponadto w ocenie skarżącego dla rozstrzygnięcia sprawy konieczne jest jednoznaczne ustalenie czy skarżący pozostaje w Niemczech w okresie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. a nie domniemanie takiego stanu rzeczy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 3 października 2018 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał wniesioną skargę i wskazał, iż pismo Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego zostało przetłumaczone w zakresie jedynie pierwszej strony, nie zostały przetłumaczone załączniki do tego pisma, brak jest decyzji na podstawie której odebrano skarżącemu prawo jazdy. Pełnomocnik zwrócił także uwagę, iż tłumaczenie powyższego pisma powstało na etapie postępowania odwoławczego. Ponadto pełnomocnik zwrócił uwagę na różnicę pomiędzy zatarciem skazania a obowiązywaniem zakazu. Kwestie odzyskania uprawnień regulują samodzielnie poszczególne państwa zgodnie z art. 7 Dyrektywy 2006/126/WE. Zdaniem pełnomocnika skarżącego zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 12 ust. 2 a i 2 b u.k.p., zwracając uwagę iż organ polski powinien zasięgnąć informacji za pośrednictwem Europejskiej Sieci Praw Jazdy, która jest organem kompetentnym do wypowiadania się o kwestiach związanych z prawami jazdy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie pod względem legalności była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Starosty odmawiająca skarżącemu wydania prawa jazdy kat. B.

Podstawę materialną odmowy wydania prawa jazdy w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., zgodnie z którym, prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte – w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia. W ocenie Sądu dokonane przez organy ustalenia co do wystąpienia okoliczności uzasadniających odmowę wydania skarżącemu polskiego prawa jazdy są przedwczesne z powodu niewyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla kwalifikacji prawnej. Organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie na piśmie Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego z dnia [...] września 2017 r. W aktach znajduje się wprawdzie tłumaczenie tego pisma dokonane przez tłumacza przysięgłego I.K., jednakże ograniczone jest ono jedynie do pierwszej strony, kończy się bowiem na zdaniu "Wydanie polskiego prawa jazdy byłoby w naszym przekonaniu wykroczeniem przeciwko dyrektywie 2006/126/WE" (k. 14). Natomiast oryginał tego pisma zawiera niewątpliwie również drugą stronę na której znajduje się m.in. podpis osoby, która je sporządziła (k. 18 v). Ponadto w urzędowym tłumaczeniu występują różnice w porównaniu do wersji niemieckiej. Wystarczy wskazać, iż w oryginale po słowach " Ihr Zeichen/Ihr Nachricht vom" jest data "[...].09.2017", zaś w tłumaczeniu data "[...].05.2017". Zwrócić również należy uwagę, iż do powyższego pisma zostały dołączone 3 załączniki, przy czym w aktach znajdują się jedynie dwa i do tego nieprzetłumaczone na język polski. W związku z tym nie można w istocie ocenić, jaka jest dokładna ich treść. Istotne jest zwłaszcza to, iż mając na uwadze inne sprawy tego typu rozpoznawane przed tut. Sądem, załączane dokumenty przez Federalny Urząd ds. Ruchu Drogowego do pisma przewodniego o podobnej treści jak to z dnia [...] września 2017r., zawierały doniosłe - z punktu widzenia rozstrzygnięcia - dokładne informacje dotyczące kategorii prawa jazdy osoby ubiegającej się o prawo jazdy w Polsce, okresu zatrzymania albo cofnięcia uprawnień oraz podstawy i powody tego zatrzymania albo cofnięcia. Zgodnie z art. 27 Konstytucji RP w Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski. Ponadto stosownie do art. 4 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2018 r., poz. 938) podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Czynności urzędowe to wszelkie czynności organów i instytucji powołanych do realizacji określonych zadań publicznych, związane z realizacją ich konstytucyjnych i ustawowych kompetencji, chyba że z istoty tych czynności wynika konieczność posłużenia się językiem obcym. Zatem czynności procesowe winny być dokonane w języku polskim, w tym w języku polskim powinno zostać przeprowadzone postępowanie dowodowe mające miejsce w toku postępowania administracyjnego. Uchybienie obowiązkowi wykonywania czynności urzędowych w języku polskim stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z punktu widzenia standardów oraz gwarancji procesowych strony wynik badania treści dokumentu wraz z jego tłumaczeniem powinien być bowiem jednoznaczny, gdyż dopiero wówczas możliwe jest stwierdzenie, czy i w jakim zakresie przeprowadzony dowód wpływa na rozstrzygnięcie sprawy. Uchybienie temu obowiązkowi stanowi naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 31 maja 2007 r., I GSK 1651/06. Tym bardziej standardy te powinny być zachowane jeśli stronie zarzuca się tzw. turystykę w zakresie prawa jazdy, bowiem wykazanie tej okoliczności musi opierać się na jednoznacznych dowodach. Istotne jest w szczególności to, czy skarżący dysponował w Niemczech prawem jazdy i jakiej kategorii. Dopiero pewność tych ustaleń pozwoli ocenić, czy i jakie prawo jazdy pozostaje w RFN zatrzymane, na jaki okres i w związku z jakim środkiem. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie nie wynika jednoznacznie jakie konkretnie środki zastosowane przez organy RFN obowiązują stronę w dacie orzekania i do jakiego czasu i w stosunku do jakich posiadanych uprawnień. Ponadto na podstawie akt administracyjnych nie można w sposób jednoznaczny ustalić, czy pozyskanie powyższych informacji nastąpiło za pośrednictwem Europejskiej Sieci Praw Jazdy (RESPER), stosownie do art. 12 ust. 2a i 2 b u.k.p., choć niewątpliwie na terytorium Niemiec organem kontaktowym w ramach systemu EUCARIS, który zapewnia łączność z siecią RESPER jest wspomniany Federalny Urząd ds. Transportu Drogowego (Kraftfahrt-Bundesamt, KBA), zarządzający Centralnym Rejestrem Pojazdów (ZFZR), Centralnym Rejestrem Prawa Jazdy (ZFER), Rejestrem sprawności kierowcy (FAER) (por. www.eucaris.net/countries/federal-republic-of -germany) Wskazać należy, że przepis art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. stanowi odpowiednik regulacji zawartej w art. 11 ust. 4 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U.UE.L.2006.403.18 ze zm.), zgodnie z którym państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. Państwo członkowskie może także odmówić wydania prawa jazdy osobie ubiegającej się o prawo jazdy, której prawo jazdy zostało w innym państwie członkowskim unieważnione. Celem tych przepisów jest uniemożliwienie osobom, które zostały wykluczone z uczestnictwa w ruchu drogowym na terytorium jednego z krajów członkowskich Unii Europejskiej, ominięcia sankcji nałożonych mocą prawomocnych orzeczeń właściwych władz i nie dopuszczenie ich do ruchu drogowego bez uprzedniego spełnienia określonych przepisami prawa warunków do odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami. Zgodnie ze stanowiskiem Trybunału Sprawiedliwości UE wyrażonym w wyroku z 1 marca 2012 r. w sprawie C-467/10 Baris Akyüz, przepisy art. 1 ust. 2 oraz art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG w związku z art. 2 ust. 1 oraz z art. 11 ust. 4 dyrektywy 2006/126/WE w sprawie praw jazdy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom przyjmującego państwa członkowskiego, które pozwalają, aby odmówiło ono uznania na swoim terytorium prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim, jeżeli wobec posiadacza owego prawa jazdy przyjmujące państwo członkowskie nie zastosowało żadnego środka w rozumieniu rzeczonych art. 8 ust. 4 dyrektywy 91/439 lub art. 11 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2006/126, lecz w tym ostatnim państwie odmówiono mu wydania pierwszego prawa jazdy na tej podstawie, że zgodnie z przepisami wskazanego państwa nie spełniał on fizycznych i psychologicznych wymogów bezpiecznego prowadzenia pojazdu silnikowego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi podkreślić należy, iż dokonanie tłumaczenia – abstrahując od jego rzetelności – już po wydaniu decyzji przez organ I instancji ( opatrzone jest bowiem datą [...] lutego 2018 r.) mieści się w granicach czynności jakie mogą być dokonywane przez organ II instancji na podstawie art. 136 k.p.a. i nie mogło stanowić samodzielnej podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Podobnie rzecz się ma z zarzutem braku odniesienia się do pisma Podinspektora w Wydziale Komunikacji i Dróg Starostwa Powiatowego z dnia [...] listopada 2017 r. w zakresie stwierdzenia, iż do wniosku załączono "potwierdzenie z Niemieckiego Urzędu Federalnego ds. Komunikacji o braku obowiązujących zakazów oraz nieposiadaniu niemieckiego ważnego dokumentu prawa jazdy". Podkreślić bowiem należy, iż takie potwierdzenie nie zostało załączone do wniosku skarżącego. Natomiast jeśli w istocie chodziło o opisane powyżej pismo niemieckiego organu z dnia [...] września 2017r. to wspomniana adnotacja ma charakter wtórny, nieoddający w sposób prawidłowy treści tego pisma, które zostało poddane analizie przez organy obu instancji.

Co do zarzutu naruszenia prawa materialnego przez organy w kontrolowanej sprawie wypowiadanie się przez Sąd byłoby przedwczesne, gdyż możliwe jest to jedynie w sytuacji prawidłowo zrekonstruowanego stanu faktycznego.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, wobec istotnych braków dowodowych, doszło do naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – określanej dalej jako p.p.s.a.) skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Z uwagi na konieczność znacznego uzupełnienia postępowania dowodowego z wykorzystaniem dokumentów i prawa obcego należało również uchylić decyzję organu I instancji (art. 135 p.p.s.a.). Zadaniem organów będzie dokładne i wyczerpujące ustalenie aktualnego stanu faktycznego sprawy z wykorzystaniem dokumentów źródłowych oraz zweryfikowanie wyżej wskazanych wątpliwości dotyczących informacji organów RFN oraz dokonanych tłumaczeń, mając ponadto na uwadze, aby zapytania i potwierdzenie, o których mowa w art. 12 ust. 2a u.k.p., następowały wyłącznie w drodze teletransmisji przy użyciu Europejskiej Sieci Praw Jazdy (art. 12 ust. 2b u.k.p.). O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów w kwocie 697 zł, na którą to kwotę składa się uiszczona opłata sądowa w wysokości 200 zł, opłata skarbowa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony będącego adwokatem w wysokości 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm. ).