Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 6/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 3 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 15 poz 145
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby  Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg.
article: art. 145 § 1 okt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 145 § 1 pkt 8 oraz art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędzia NSA Joanna Runge- Lissowska Sędzia WSA del. Jacek Fronczyk (spr.) Protokolant Agnieszka Gugała- Szczerbicka po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 października 2009 r. sygn. akt II SA/Ol 742/09 w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Olsztynie z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie nagrody rocznej za rok 2008 oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 października 2009 r. o sygn. akt II SA/Ol 742/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uwzględnił skargę A. Z. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Olsztynie z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie nagrody rocznej za rok 2008, uchylając zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Decyzją personalną z dnia [...] marca 2009r. nr [...] Dyrektor Aresztu Śledczego w B., działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 31 ust. 1 pkt 4 i art. 106 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (t. j.: Dz. U. z 2002 r. Nr 207 poz. 1761 ze zm.) oraz § 1 ust. 1, § 2 i § 3 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 15 poz. 145), przyznał plut. A. Z. nagrodę roczną za rok 2008 w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji podał, iż w myśl przepisów powołanego rozporządzenia, funkcjonariuszowi pełniącemu służbę przez okres roku kalendarzowego przyznaje się nagrodę roczną. Stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, nagrodę roczną przysługującą funkcjonariuszowi obniża się o 1/360 za każdy dzień nieobecności w służbie związanej z czasową niezdolnością do służby wskutek choroby, wynoszącą ponad 15 dni. Organ podał, iż zgodnie z roczną kartą ewidencji obecności w pracy, A. Z. przebywał na zwolnieniu lekarskim łącznie 97 dni, dlatego też należało potrącić należność za 82 dni (97 dni - 15 dni). Następnie wskazał, iż w myśl § 2 ww. rozporządzenia, podstawę ustalenia nagrody rocznej stanowi miesięczne uposażenie przysługujące funkcjonariuszowi w dniu wypłaty nagrody, tj. w niniejszej sprawie wynoszące [...] zł. Dalej organ podniósł, iż w 2008 r., za który przysługuje nagroda roczna, decyzją personalną nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. A. Z. został zawieszony w czynnościach służbowych na okres od dnia [...] listopada 2008 r. do dnia [...] grudnia 2008 r., z jednoczesnym zawieszeniem, od najbliższego terminu płatności, wypłaty 50 % należnego uposażenia. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Olsztynie z dnia [...] lutego 2009 r. W związku z powyższym, na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia, nagrodę roczną przysługującą funkcjonariuszowi obniżono o 1/360 za każdy dzień nieobecności w służbie związanej z zawieszeniem w czynnościach służbowych. Organ wskazał, iż okres zawieszenia od dnia [...] listopada 2008 r. do dnia [...] grudnia 2008 r. stanowi 41 dni, o które należy obniżyć przysługującą funkcjonariuszowi nagrodę roczną. Dlatego też, w związku z ustaleniem przyczyn stanowiących podstawę obniżenia, należało obniżyć funkcjonariuszowi nagrodę roczną o 123/360 (82 dni zwolnienia lekarskiego + 41 dni zawieszenia w czynnościach służbowych). Na podstawie art. 108 § 1 kpa organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na konieczność wypłaty nagrody.

Po rozpatrzeniu odwołania A. Z. od powyższej decyzji, Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Olsztynie, działając w oparciu o art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając zawartą w niej argumentację. Wskazał ponadto, że postępowanie dyscyplinarne dotyczące funkcjonariusza zakończone zostało wydaniem w dniu [...] grudnia 2008 r. przez Dyrektora Aresztu Śledczego w B. orzeczenia o wymierzeniu A. Z. kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności na za zajmowanym stanowisku służbowym. Dlatego też, w ocenie organu odwoławczego, brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa, czego domagała się strona w odwołaniu. Nieważność mogłaby zaistnieć, gdyby wydanie decyzji nastąpiło bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Organ podał również, że nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest w pełni uzasadnione ze względu na wyjątkowo ważny interes służby, zaś zarzuty dotyczące ograniczenia prawa strony do czynnego udziału, w świetle zebranego materiału dowodowego, nie zasługują na uwzględnienie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na powyższą decyzję A. Z. podniósł, iż w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa, które nie zostały wzięte przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Olsztynie pod uwagę. Skarżący zarzucił ponadto organowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 108 kpa, jak również błędną interpretację § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg oraz nieuwzględnienie w sprawie § 8 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia. Wskazując na powyższe, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi podał, iż wyrokiem z dnia 17 czerwca 2009 r. o sygn. akt II SA/Ol 473/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił w całości decyzję z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] o zawieszeniu go w obowiązkach służbowych. Podniósł, iż organ powinien był zastosować w niniejszej sprawie § 8 powołanego rozporządzenia, z którego wynika, że ustalenie uprawnień do nagrody rocznej następuje niezwłocznie po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego, które zakończyło się w dniu [...] grudnia 2008 r. i wypłaca się ją nie później niż w terminie 30 dni od jego zakończenia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Olsztynie wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wskazał ponadto, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 czerwca 2009 r. o sygn. akt II SA/Ol 473/09 jest nieprawomocny i w związku z tym nie posiada powagi rzeczy osądzonej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, oceniając legalność podjętych w sprawie rozstrzygnięć, uznał, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji, nie znajdują oparcia w obowiązujących przepisach prawa.

Sąd I instancji wyjaśnił, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 145 § 1 pkt 8 kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

WSA w Olsztynie stwierdził, że zgodnie z poglądami doktryny, powołana regulacja dotyczy sytuacji, w której mamy do czynienia z ciągiem działań prawnych, gdzie jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę do wydania drugiej (innej) decyzji w ten sposób, że wydanie tej drugiej decyzji nie jest możliwe bez uprzedniego wydania decyzji pierwszej. Jednocześnie przepisy nie określają, jakimi wadami musi być dotknięta decyzja wcześniejsza, by stanowiła podstawę do wznowienia postępowania. Przyjmuje się, że rozstrzygające znaczenie ma tutaj fakt uchylenia, zmiany, jak również unieważnienia decyzji. Podzielając wymienione stanowisko oraz powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2006 r. o sygn. akt II GSK 156/06, Sąd I instancji uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Podkreślił, że w niniejszej sprawie bezsporne jest, iż zarówno zaskarżona decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Olsztynie z dnia [...] czerwca 2009 r., jak również utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora Aresztu Śledczego w B. z dnia [...] marca 2009 r., stanowią bezpośrednie następstwo ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych na okres od dnia [...] listopada 2008 r. do dnia [...] grudnia 2008 r., z jednoczesnym zawieszeniem, od najbliższego terminu płatności, wypłaty 50 % należnego uposażenia. Wskazał jednakże, iż decyzja nr [...] została wyeliminowana z obrotu prawnego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 czerwca 2009 r. o sygn. akt II SA/Ol 473/09, czyli już po zakończeniu postępowania administracyjnego, dotyczącego przyznania nagrody rocznej. W świetle powołanych wyżej przepisów oraz poglądów dotyczących ich wykładni, Sąd I instancji stwierdził, iż okoliczność ta jest konieczną i wystarczającą przesłanką do uchylenia zaskarżonej, jak też poprzedzającej ją decyzji. Zaznaczył również, iż wyrok z dnia 17 czerwca 2009 r. został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego tylko w części dotyczącej wykonalności uchylonych decyzji, dlatego też twierdzenie organu, że nie jest on prawomocny, jest błędne.

Niezależnie od powyższego, WSA w Olsztynie stwierdził, że w niniejszej sprawie zachodzą także inne samodzielne podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego wydanych w niej decyzji. Podniósł, iż postępowanie dyscyplinarne prowadzone przeciwko skarżącemu zostało zakończone orzeczeniem Dyrektora Aresztu Śledczego w B. z dnia [...] grudnia 2008 r. o wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej i z tym dniem odpadła przesłanka zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Od wspomnianej daty nie istniała już zatem podstawa z art. 37 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, która, zdaniem Sądu, pozwoliłaby skutecznie zawiesić A. Z. w czynnościach służbowych z powodu toczącego się przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego. Organy służby więziennej zobowiązane były zatem rozważyć wpływ powyższej okoliczności na wysokość nagrody rocznej, ewentualnie konieczność uchylenia zawieszenia w obowiązkach służbowych skarżącego z momentem zakończenia postępowania dyscyplinarnego w oparciu o przepisy art. 162 kpa.

W ocenie Sądu I instancji, organy rozpoznające sprawę naruszyły zasady postępowania administracyjnego wskazane w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa, a naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za niezasadny Sąd uznał natomiast zarzut dotyczący zaistnienia w sprawie przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa, bowiem naruszenia przepisów postępowania nie były wadami kwalifikowanymi, pozwalającymi na stwierdzenie nieważności decyzji. Jego zdaniem, również nadanie decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności nie naruszało przepisu art. 108 kpa, gdyż wypłacenie skarżącemu nagrody leżało w jego interesie.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przepisów § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, Sąd I instancji stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Podał, iż z § 7 tego rozporządzenia wynika zasada wypłacania nagrody rocznej nie później, niż w ciągu pierwszych czterech miesięcy kalendarzowych następujących po roku, za który przysługuje nagroda. Wyjątkowo nagrodę tę wypłaca się funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby, nie później niż w ostatnim dniu służby. Przepis § 8 stanowi zaś, że jeżeli przeciwko funkcjonariuszowi wszczęto postępowanie karne lub dyscyplinarne w roku kalendarzowym, za który nagroda jest przyznawana, ustalenie uprawnień do nagrody rocznej następuje po zakończeniu tego postępowania, a wypłaca się je nie później, niż w terminie 30 dni od dnia zakończenia tego postępowania. Interpretacja tej regulacji nie może być, zdaniem Sądu, oderwana od wyżej wskazanej zasady wypłaty nagrody po zakończeniu roku kalendarzowego. Przepisy § 8 mają zatem zastosowanie tylko w sytuacjach, gdy tej zasady nie da się dotrzymać z powodu toczącego się postępowania karnego lub dyscyplinarnego. WSA w Olsztynie zaznaczył, że inna, dosłowna interpretacja tych niezbyt fortunnie sformułowanych przepisów, prowadziłaby do niczym nieuzasadnionego nagradzania funkcjonariusza, przeciwko któremu prowadzono postępowanie karne lub dyscyplinarne, poprzez wcześniejsze wypłacenie mu części nagrody rocznej, niż innym funkcjonariuszom, którzy tę nagrodę otrzymaliby później.

Wskazując na potrzebę ponownego rozpatrzenia sprawy według poczynionych uwag, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, stosując art. 145 § pkt 1 lit. "a" i "b" i art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił obie wydane w sprawie decyzje.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę kasacyjną złożył A. Z., wnosząc o jego uchylenie w punkcie pierwszym sentencji i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji ze względu na wydanie ich z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie o uchylenie wyroku w punkcie pierwszym sentencji i przekazanie w tym zakresie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł on o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię, jak również przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie naruszenie:

a) § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez ich niewłaściwą wykładnię, w wyniku której przyjęto, że naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa oraz art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 w związku z art. 139 kpa i art. 162 kpa w związku z art. 37 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej i art. 108 kpa, zarzucane zaskarżonym decyzjom organów I i II instancji, nie stanowiło, po ich zsumowaniu, wystarczającej podstawy do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa i wyeliminowania z obrotu prawnego ww. decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, bowiem – w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie – nie są to wady kwalifikowane;

b) art. 141 § 4 zdanie pierwsze w związku z art. 133 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa, art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 w związku z art. 139 kpa, art. 162 kpa w związku z art. 37 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej oraz art. 108 i art. 156 § 1 pkt 2 kpa, które to uchybienia, poprzez ich należytą i poprawną ocenę przez Sąd pod kątem właściwych faktów sprawy i poprawnego odniesienia się do nich, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i byłyby podstawą uwzględnienia w całości roszczeń wynikających ze skargi;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "b" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 145 § 1 pkt 8 kpa oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 kpa i § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez przyjęcie, że zaskarżone decyzje nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, gdyż brak było wystarczających podstaw do wniosku, że badana w trybie nadzoru decyzja organu I instancji została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdy w istocie decyzja ta została podjęta wbrew występującym w sprawie faktom i przepisom § 8 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Olsztynie wniósł o jej oddalenie, wskazując, że w sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji organu I i II instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co sprawia, że nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując oceny zawartych w niej zarzutów nie można przyjąć, by stwarzały one podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku.

Sąd I instancji w pełni zasadnie uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Przedstawione w motywach zaskarżonego wyroku przepisy prawa, jak również ich prawidłowa wykładnia i zastosowanie, nie dają podstaw do jego kwestionowania.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 145 § 1 pkt 8 kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie przez A. Z. decyzja, jako podstawę prawną wymienia § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 15 poz. 145), w myśl którego nagrodę roczną przysługującą funkcjonariuszowi obniża się o 1/360 za każdy dzień nieobecności w służbie, związanej z zawieszeniem w czynnościach służbowych w razie tymczasowego aresztowania, wszczęcia postępowania karnego lub dyscyplinarnego, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (t. j.: Dz. U. z 2002 r. Nr 207 poz. 1761 ze zm.), chyba że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne lub dyscyplinarne, będące przyczyną zawieszenia, zostało umorzone lub funkcjonariusz został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku.

Z istoty tego przepisu wynika, iż ustalenie wysokości nagrody rocznej dla funkcjonariusza (tj. o jaką kwotę taka nagroda będzie obniżona) związane jest z faktem jego zawieszenia w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem zaskarżona decyzja w sprawie obniżenia A. Z. nagrody rocznej została wydana w oparciu o ostateczną – w administracyjnym toku instancji – decyzję, dotyczącą zawieszenia go w czynnościach służbowych z powodu toczącego się postępowania dyscyplinarnego. Jednak zarówno decyzja z dnia [...] lutego 2009 r., jak również utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] listopada 2008 r., zawieszające skarżącego w czynnościach służbowych, zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 czerwca 2009 r. o sygn. akt II SA/Ol 473/09. Wyrok ten we wskazanym zakresie stał się prawomocny, bowiem wniesiono od niego skargę kasacyjną wyłącznie w części dotyczącej wykonalności zaskarżonej decyzji. Zatem, wobec uchylenia przez Sąd decyzji w przedmiocie zawieszenia A. Z. w czynnościach służbowych, odpadła przyczyna, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r.

Przenosząc to na grunt przepisów o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdzić należy, że w dacie orzekania przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie, zaistniała sytuacja określona w art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Bezspornym jest, że zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie decyzja o obniżeniu A. Z. nagrody rocznej została wydana w oparciu, jak to stanowi art. 145 § 1 pkt 8 kpa, o decyzję o zawieszeniu go w czynnościach służbowych, która została następnie prawomocnym wyrokiem Sądu uchylona. Wobec tego, rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd I instancji był zobligowany do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W każdym bowiem innym przypadku, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" tej ustawy, wojewódzki sąd administracyjny zobowiązany jest ocenić stopień naruszenia prawa – czy to materialnego czy procesowego – i w zależności od tego, czy naruszenie takie miało wpływ na wynik sprawy (prawo materialne), czy też mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (prawo procesowe), zaskarżone orzeczenie administracyjne uchyla. W sytuacji natomiast zaistnienia przesłanki dającej podstawę do wznowienia postępowania, która to sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie, na podstawie art. 145 § 1 lit. "b" cyt. ustawy sąd zaskarżone orzeczenie musi zawsze uchylić. Istnienie przesłanki wznowieniowej nie stanowi na gruncie procedury sądowoadministracyjnej podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, czego domaga się autor skargi kasacyjnej. Wbrew jego sugestiom, w sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.

WSA w Olsztynie w sposób prawidłowy uznał, iż organy przy wydawaniu decyzji naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, jednak nie były to wady kwalifikowane, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Rażące naruszenie prawa, w rozumieniu tego przepisu, zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. O rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa, niż stabilność ostatecznej decyzji. W sprawie niniejszej nie zachodzi naruszenie prawa o kwalifikowanym charakterze.

Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził również naruszenia przez organy orzekające w sprawie § 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg. Zgodnie z jego treścią, jeżeli przeciwko funkcjonariuszowi wszczęto postępowanie karne lub dyscyplinarne w roku kalendarzowym, za który nagroda jest przyznawana, ustalenie uprawnień do nagrody rocznej następuje po zakończeniu tego postępowania. Nagrodę roczną wypłaca się nie później niż w terminie 30 dni od dnia zakończenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego. Przepisu tego, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, nie można jednak interpretować w oderwaniu od treści § 7 tego rozporządzenia, w myśl którego nagrodę roczną wypłaca się nie później, niż w ciągu pierwszych czterech miesięcy kalendarzowych następujących po roku, za który przysługuje nagroda, z tym że funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się nie później, niż w ostatnim dniu służby. Przepis § 8 powołanego rozporządzenia ma zatem zastosowanie wyłącznie w sytuacjach, kiedy nagrody rocznej nie można wypłacić w terminie określonym w § 7 tego rozporządzenia, z powodu trwającego postępowania karnego lub dyscyplinarnego.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 184 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.