Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 323/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Wznowiono postępowanie
Uchylono zaskarżoną decyzję
Zmieniono wyrok własny
Powołane przepisy: article: art. 272 par.3, art. 282 par.1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 64 ust.2, art. 140aa
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant sekretarz sądowy Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi J. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 31 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 126/15 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie kary za wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia I. wznawia postępowanie sądowe zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 31 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 126/15; II. zmienia wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 31 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 126/15 w ten sposób, że zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" uchyla; III. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z "[...]"r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 126/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę P na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O z "[...]"r. sygn. "[...]" w przedmiocie kary za wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

2. Pismem z "[...]"r. J P prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: P wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Olsztynie z 31.03.2015r. sygn. akt II SA/Ol 126/15 ze względu na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21 marca 2019r. w sprawie C-127/17, w którym uznano, że nakładając na przedsiębiorstwo transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się po niektórych drogach publicznych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej łącznie na podstawie przepisów art. 3 i 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym, zmienionej dyrektywą parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015r. w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika 1 do dyrektywy 96/53. W związku z powyższym skarżący wniósł o :

1) uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 31.03.2015r. sygn. II SA/Ol 126/15;

2) uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Celnej w O z "[...]"r. nr "[...]"utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w O z "[...]"r w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości "[...]" zł;

3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego wg. norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu podano, że "[...]". w B został zatrzymany do kontroli pojazd marki S o nr rej. "[...]" wraz z przyczepą o nr rej. "[...]", którym wykonywany był międzynarodowy transport drogowy. W wyniku przeprowadzonych pomiarów w trakcie kontroli stwierdzono, że nacisk na drugą oś napędową pojazdu samochodowego wyniósł "[...]"t, w związku z czym stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na drugą oś napędową pojazdu samochodowego o 0,33 t, przy dopuszczalnej wartości wynoszącej 10 t na pojedynczą oś napędową. W efekcie kontroli i stwierdzonego przekroczenia wydana została decyzja Dyrektora Izby Celnej w O z "[...]"r, którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji określającą karę pieniężną w wysokości "[...]" zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, przy czym wniesiona skarga od tej decyzji wyrokiem WSA w Olsztynie z 31.03.2015r. sygn. II SA/Ol 126/15 została oddalona. Przytoczono treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) z 21.03.2019r. w sprawie C-127/17 wraz z licznymi uwagami i stanowiskami zawartymi w uzasadnieniu tego wyroku. W szczególności podkreślono, że w ocenie TSUE dostęp do całej sieci dróg w Polsce jest ograniczony na warunkach sprzecznych z zasadą ustanowioną w art. 3 dyrektywy 96/53. Wskazano, że w wyroku tym stwierdzono, że ograniczając ruch pojazdów silnikowych, których nacisk na osi napędowej wynosi 11,5 tony, do dróg stanowiących część transeuropejskiej sieci transportowej i do niektórych innych dróg krajowych oraz poddając ruch tych pojazdów na innych drogach publicznych systemowi specjalnych zezwoleń, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 i 7 dyrektywy 96/53 łącznie. W tym stanie prawnym, w ocenie skarżącego ustalenia faktyczne dokonane zostały w sposób wadliwy, bowiem stoją w oczywistej sprzeczności z uregulowaniami unijnymi, znajdującymi się wyżej w porządku hierarchii aktów prawnych, które to winny stanowić punkt odniesienia w stosunku do obliczania ewentualnego dopuszczalnego nacisku na oś pojazdu. Skarżący podniósł, że skargę o wznowienie postępowania wniósł w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia TSUE - art. 272 § 3 w zw. z art. 272 § 2 p.p.s.a., bowiem wyrok TSUE wydany 21.03.2019r., w tym samym dniu został ogłoszony.

5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O popiera wniosek o wznowienie postępowania i wnosi tym samym o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Podkreślono, że skarga niniejsza została oparta na ustawowej przesłance art. 272 § 3 p.p.s.a. Wyjaśniono, że w podjętej przez NSA w składzie siedmiu sędziów uchwale z 16.10.2017r. sygn. akt I FPS 1/16 orzeczono, że podstawą wznowienia postępowania, o której mowa w art. 272 § 3 p.p.s.a., może być orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wydane w trybie pytania prejudycjalnego, nawet jeśli to orzeczenie nie zostało doręczone stronie wnoszącej skargę o wznowienie postępowania . W takim przypadku bowiem termin do wniesienia skargi wynosi trzy miesiące od daty publikacji rozstrzygnięcia. Wskazano, że zagadnienie prawne będące podstawą ww. wyroku TSUE w sprawie C-127/17 pozostaje w ścisłym związku z zagadnieniem prawnym, będącym podstawą prawomocnego wyroku WSA w Olsztynie z 31.03.2015r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 31 marca 2015r. sygn. akt II SA/Ol 126/15 ma usprawiedliwione podstawy.

Instytucja wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego uregulowana jest

w Dziale VII ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018r. poz. 1302 ze zm) dalej: p.p.s.a. Rozpatrywanie skargi o wznowienie postępowania odbywa się w kilku etapach. W pierwszej kolejności badana jest formalna dopuszczalność skargi, w tym zachowanie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Zgodnie zaś z art. 281 p.p.s.a., na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy.

W skardze zawarto oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podano i uzasadniono podstawę wznowienia - art. 272 § 3 p.p.s.a.- rozstrzygnięcie organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską, podano okoliczności stwierdzające zachowanie terminu oraz zawarto wniosek o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Podstawę wznowieniową skarżący wiąże z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21.03.2019r. w sprawie C-127/17, w którym uznano, że nakładając na przedsiębiorstwo transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się po niektórych drogach publicznych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej łącznie na podstawie przepisów art. 3 i 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym, zmienionej dyrektywą parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015r. w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika 1 do dyrektywy 96/53.

W efekcie w pkt I niniejszego wyroku Sąd wznowił postępowanie zakończone wyrokiem z 31 marca 2015r. sygn. II SA/Ol 126/15.

Zgodnie z art. 282 § 1 p.p.s.a. Sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia, w tym więc przypadku w całości, bowiem podstawą wznowienia jest wyrok TSUE z 21.03.2019r. w sprawie C-127/17.

W myśl art. 282 § 2 p.p.s.a. po ponownym rozpoznaniu sprawy sąd oddala skargę o wznowienie albo ją uwzględnia stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem, który wznowił postępowanie lub uchyla zaskarżone orzeczenie i skargę odrzuca lub postępowanie umarza. W niniejszej sprawie Sąd uznał za konieczne zmianę wyroku z 31 marca 2015r., sygn. akt II SA/Ol 126/15, o czym orzeczono w pkt II sentencji. Uwzględnienie skargi w tym zakresie i wyeliminowanie z obrotu wskazanego orzeczenia następuje z tej bowiem przyczyny, iż na ocenę zaskarżonych decyzji miał bezpośrednio wpływ wyrok TSUE z 21.03.2019r. w sprawie C-127/17.

Zgodnie z art. 272 § 3 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postepowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego. Przepis ten został dodany ustawą z 3.02.2010r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 196), przy czym jako główny argument wprowadzonej zmiany ustawodawca wskazywał na konieczność ustanowienia podstaw prawnych dla wznowienia postępowania w przypadkach, w których Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdzał naruszenie Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zob. uzasadnienie, VI kadencja, druk sejm. nr 2001, s. 17). W orzecznictwie wskazana norma prawna wzbudziła wątpliwości, czy dopuszcza ona możliwość wniesienia skargi o wznowienie postępowania przez osobę, która nie była stroną postępowania przed organem międzynarodowym (por. postanowienie NSA z 8.11.2013r. sygn. II GSK 2131/13, dostępny w CBOSA). W efekcie Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 16.10.2017r. sygn. I FPS 1/17 (dostępnej w ONSAiWSA nr 1 z 2018r. poz. 1) wyjaśnił, że podstawą wznowienia postępowania, o której mowa w art. 272 § 3 p.p.s.a., może być orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydane w trybie pytania prejudycjalnego, nawet jeżeli orzeczenie nie zostało doręczone stronie wnoszącej skargę o wznowienie postępowania. Uchwała ta wyposażona jest w ogólną moc wiążącą, co oznacza, że przyjęta w niej wykładnia, w zakresie objętym sentencja uchwały, kształtuje praktykę stosowania art. 272 § 3 p.p.s.a.

Powyższe oznacza, iż wprawdzie wyrok TSUE z 31.03.2019r. w sprawie C-127/17 nie został wydany w sprawie zainicjowanej skargą strony skarżącej w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, to jednakże okoliczność powyższa pozostaje bez wpływu dla możliwości wystąpienia ze skargą o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na orzeczenie TSUE wskazane powyżej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga ta ma usprawiedliwione podstawy, zatem podlega uwzględnieniu, a zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w O z "[...]"r., po ponownym rozpoznaniu sprawy podlega uchyleniu.

Zaskarżona decyzja dotyczyła wymiaru skarżącemu kary pieniężnej w kwocie "[...]"zł z tytułu wykonywania przewozu pojazdem, w którym nastąpiło przekroczenie dopuszczalnego nacisku na osi oraz braku posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Wyjaśniono, że stosownie do treści art. 64 ust. 2 ustawy z 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2012r. poz.1137 ze zm) dalej: P.r.d., zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Wskazano, iż zgodnie z załącznikiem do ustawy Prawo o ruchu drogowym na przejazd po drodze krajowej pojazdu nienormatywnego m.in. o naciskach na osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t wydawane jest zezwolenie kategorii IV. Natomiast za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami o kreślonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej, na podmiot wykonujący przejazd (w myśl art. 140aa ust. 1 oraz ust. 3 pkt 1 P.r.d.).

W myśl art. 41 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. 2013r., poz. 260) -obowiązującej w dacie dokonywania kontroli pojazdu - dalej jako: u.d.p., po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Przy czym stosownie art. 41 ust. 2 u.d.p. minister właściwy do spraw transportu ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz: 1) dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, 2) dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t - mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego. Z kolei art. 41 ust. 3 u.d.p. stanowi, że drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Na dzień dokonywania kontroli pojazdu w przedmiotowej sprawie wykaz dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t określało rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 6 września 2012r. (Dz. U. z 2012r., poz. 1061). Zgodnie z załącznikiem nr 1 do tego rozporządzenia droga nr "[...]" biegnąca na odcinku Granica Państwa - B - B - L - D - O – O stanowi drogę krajową, po której mogą się poruszać pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t (Lp. 43). W sprawie nie mógł znaleźć zastosowania także art. 140 aa ust. 4 pkt 2 P.r.d., bowiem zgodnie z dokumentacją akt tej sprawy przewożone było mrożone mięso z kurczaka odkostnione mechanicznie, zapakowane na 17 paletach, które nie jest towarem sypkim, ani drewnem w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W niniejszej sprawie kontrola pojazdu należącego do skarżącego, przeprowadzona "[...]"r. w Oddziale Celnym w B wykazała przekroczenie dopuszczalnego nacisku na drugą oś napędową o "[...]" kg. W związku z tym w oparciu o wyżej przywołane przepisy organ nałożył stosowną karę pieniężną. Podnieść jednak należy, że 21 marca 2019r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok w sprawie w sprawie o sygn. C-127/17 w sprawie ze skargi Komisji Europejskiej przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej dotyczącej ograniczania na terenie Polski ruchu pojazdów silnikowych o określonym maksymalnym nacisku na oś napędową. W wyroku tym Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że "Nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się po niektórych drogach publicznych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3 i 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015 r., w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do tej dyrektywy 96/53". Przy czym w uzasadnieniu orzeczenia TSUE jednoznacznie stwierdził, że wynikające z prawa polskiego ograniczenia w dostępie do polskiej sieci dróg pojazdów odpowiadających określonym w pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do dyrektywy 96/53 dopuszczalnym wartościom nacisku osi, są sprzeczne z art. 3 ust. 1 tiret pierwsze oraz art. 7 tej dyrektywy w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do tej dyrektywy. Zgodnie zaś z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, jeżeli wynika to z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 11 maja 2005r. (sygn. akt K 18/04) na mocy Traktatu akcesyjnego Polska zobowiązała się przejąć całość prawa Unii Europejskiej, na które składa się cały "wspólnotowy zasób prawny", obejmujący zarówno przepisy traktatów (tzw. pierwotne prawo wspólnotowe - pochodzące bezpośrednio od państw członkowskich), przepisy wydawane przez organy Wspólnot (zwane pochodnym lub wtórnym prawem wspólnotowym - tu m.in. dyrektywny), jak również dorobek orzeczniczy Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich. W związku z tym zarówno organy administracji, jak i sądy, są zobowiązane do przestrzegania zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego i odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem wspólnotowym.

Sprzeczne z Dyrektywą Rady nr 96/53 było zatem przyjęcie możliwości obniżenia kryterium dopuszczalnych nacisków osi, na niektórych z dróg do 10 t. (lub nawet 8 t), gdyż wszystkie pojazdy winny mieć zagwarantowane prawo poruszania się po drogach bez zezwolenia do granicznej wartości nacisków 11,5 t. W związku z tym zaskarżona decyzja nakładająca karę pieniężną narusza art. 3 oraz art. 7 w związku z pkt 3.1. oraz pkt 3.4 załącznika nr I Dyrektywy Rady nr 96/53 w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej, gdyż nakłada sankcję administracyjną w sytuacji nieprzekroczenia określonego przepisami wspólnotowymi dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej.

Dodatkowo należy wskazać, że z uzasadnienia wyroku TSUE wynika, że "gdyby ustanowione w dyrektywie 96/53 wspólne normy dotyczące maksymalnego dopuszczalnego nacisku na oś pojazdów użytkowych miały zastosowanie tylko do niektórych dróg publicznych państw członkowskich, nawet jeśli miałyby to być te drogi, które mogą generować ruch międzynarodowy, istniałoby prawdopodobieństwo uchybienia celowi tej dyrektywy, który polega na usunięciu przeszkód w ruchu między państwami członkowskimi. Przyjęcie sugerowanej przez Rzeczpospolitą Polską wykładni skutkowałoby tym, że w sytuacji gdy pojazd użytkowy przemieszczający się na terytorium co najmniej dwóch państw członkowskich opuszczałby transeuropejską sieć transportową lub główne drogi krajowe państwa członkowskiego, to ruch ten, do tej pory międzynarodowy, traciłby ten charakter. Wskutek tego ustanowione w dyrektywie 96/53 wspólne normy dotyczące maksymalnego dopuszczalnego nacisku na oś pojazdów użytkowych traciłyby zastosowanie w odniesieniu do tego pojazdu. Przyjęcie takiej wykładni, zamiast promować cel polegający na usunięciu przeszkód w ruchu między państwami członkowskimi, prowadziłoby do utrzymania przeszkód dla tego ruchu".

W konsekwencji, mając na uwadze cytowany wyżej wyrok TSUE z 21 marca 2019r., organ ponownie rozpoznając odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji oceni, czy przedmiotowy przejazd odbywał się na warunkach przejazdu pojazdem nienormatywnym, za który wobec braku stosownego zezwolenia może być nałożona kara pieniężna. Konieczna jest bowiem weryfikacja poczynionych ustaleń w kontekście wskazań wynikających z treści wyroku TSUE w sprawie C-127/17.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. orzekł w pkt II sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania wywołanego skargą o wznowienie postępowania orzeczono w kpt III wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 w zw. z art. 276 p.p.s.a. przyjmując, iż składa się na nie zwrot wpisu od skargi o wznowienie w kwocie "[...]" zł oraz zwrot wpisu od skargi na decyzję organu w wysokości "[...]" zł.