Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 389/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi N. O. P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej N. O. P. Sp. z o.o. w W. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007r., znak: [...] Prezydent W. na podstawie art. 30 ust. 2 i art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r., o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001r., Nr 142 poz. 1592 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41 poz. 361 ze zm.).

- wniósł sprzeciw do zgłoszenia przez inwestora N. SA z siedzibą w W., zamiaru zainstalowania tablicy "[...]" o wymiarach 6 x 3 m na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] (właściwy obręb to [...]) w W.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że zgłoszenie inwestora było niekompletne w związku z czym postanowieniem z dnia 16 lipca 2007r. zobowiązano go do usunięcia nieprawidłowości w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Ponieważ inwestor nie usunął wskazanych w postanowieniu nieprawidłowości wniesiono sprzeciw

. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. znak [...]Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 2ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez N. S.A. od decyzji z dnia

[...] sierpnia 2007r., Prezydenta W.

- uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy podał, iż w postępowaniu administracyjnym skarżący N. S.A. ustanowił pełnomocnika o czym organ był prawidłowo powiadomiony. Oznacza to, że wszystkie pisma powinny być doręczane pełnomocnikowi, a nie stronie, gdyż tylko doręczenie pisma pełnomocnikowi jest prawnie skuteczne.

Organ I instancji zarówno decyzję zgłaszającą sprzeciw jak i postanowienie

z dnia [...] lipca 2007r., doręczył wyłącznie zgłaszającemu – firmie N. S.A. Pominięcie pełnomocnika strony w czynnościach postępowania jest równoznaczne z pominięciem strony i wywołuje te same skutki prawne.

Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego organ wskazał, iż dokonanie czynności procesowej pod nieobecność pełnomocnika, przy braku dowodu doręczenia mu zawiadomienia stanowi rażące naruszenie prawa.

Podsumowując swoje rozważania Wojewoda [...] stwierdził, iż organ

I instancji powinien ponownie rozpoznać sprawę "biorąc pod uwagę treść uzasadnienia niniejszej decyzji".

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody [...] wniosła firma N. S.A..

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

W wywodach skargi podał, iż decyzja Wojewody [...] rażąco narusza art. 138 §1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego., poprzez jego niezastosowanie oraz art. 138 §2 kpa w zw. z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię przepisów.

W ocenie skarżącego organ odwoławczy nie miał podstaw prawnych do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdyż upłynął ustawowy termin 30 dni na wniesienie sprzeciwu. Termin ten jest terminem prawa materialnego

i w okolicznościach niniejszej sprawy organ powinien uchylić decyzję I instancji i umorzyć postępowanie.

Niezależnie od powyższego Wojewoda [... nie wskazał w jakim zakresie należałoby uzupełnić postępowanie wyjaśniające, a tylko taka okoliczność pozwala na wydanie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powtórzył swoją argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] na podstawie art. 138§ 2 kpa uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Przypomnieć należy, że decyzja taka może być wydana tylko wtedy, gdy organ odwoławczy stwierdzi istnienie podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy,

a zachodzi konieczność uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego

w całości lub znacznej części.

Powyższe przesłanki warunkują wydanie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 kpa, która stanowi wyjątek od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, niedopuszczalne jest zatem stosowanie wykładni rozszerzającej tego przepisu (por.: KPA Komentarz Becka z 2000r. s. 541 – 542).

Oceniając zebrany w aktach administracyjnych materiał dowodowy w pełni zgodzić należy się z zarzutami skargi wskazującymi na naruszenie przez organy orzekające w sprawie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy.

Prezydent W. wydając decyzję wnoszącą sprzeciw podał, iż inwestor nie uzupełnił zgłoszenia zgodnie z wydanym postanowieniem, o brakujące dokumenty, co obligowało organ do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust.

2 Prawa budowlanego.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy takie stanowisko organu jest całkowicie nieuprawnione. Podkreślić należy, na co słusznie wskazano w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że organ I instancji postanowienie zobowiązujące inwestora do uzupełnienia zgłoszenia doręczył jedynie inwestorowi pomijając całkowicie okoliczność, iż inwestor ustanowił pełnomocnika. Zgodnie z udzielonym pełnomocnictwem, pełnomocnik J. C. upoważniony został do reprezentowania spółki w postępowaniu administracyjnym, w tym "odbioru decyzji budowlanych, decyzji o warunkach zabudowy, decyzji pozwolenie na budowę dotyczących urządzeń reklamowych". Pełnomocnictwo to wpłynęło do organu wraz ze zgłoszeniem inwestora w dniu 2 lipca 2007r.

Od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym, a pominięcie pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, iż postanowienie z dnia [...] lipca 2007r. nie zostało doręczone stronie, w związku z czym nie mogło przerwać 30 dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu.

Podkreślić należy, że Prezydent W. nie tylko, z naruszeniem art. 40 § 2 kpa, nie doręczył prawidłowo postanowienia ale także wnosząc sprzeciw nie oczekiwał na upływ terminu do uzupełnienia zgłoszenia.

Z akt administracyjnych wynika, iż postanowienie z dnia [...] ipca 2007r. zostało doręczone inwestorowi w dniu 9 sierpnia 2007r., a decyzja o sprzeciwie została wydana w dniu [...] sierpnia 2007r. i także nie została doręczona pełnomocnikowi inwestora.

Wojewoda [...] rozpoznając odwołanie wniesione przez [...] S.A. od decyzji z dnia [...] sierpnia 2007r. zobowiązany był, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania wyrażoną w art. 15 kpa i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę. Taka konstrukcja postępowania odwoławczego zobowiązuje organ II instancji do ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a nie ograniczenia się jedynie do weryfikacji zaskarżonej decyzji.

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, Wojewoda [...] nie tylko nie rozpoznał ponownie sprawy, ale także wadliwie uznał, że istnieją podstawy do jej merytorycznego rozstrzygnięcia po uprzednim przeprowadzeniu przez organ I instancji uzupełniającego postępowania wyjaśniającego. Oznacza to całkowite pominięcie faktu, iż postanowienie organu I instancji wydane na podstawie art. 30 ust. 2 nie zostało doręczone ustanowionemu pełnomocnikowi strony, a zatem nie mogło przerwać biegu 30 – dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu.

Upływ terminu określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, który jest terminem prawa materialnego pozbawia organ kompetencji do wniesienia sprzeciwu co w stanie faktycznym niniejszej sprawy spowodowało bezprzedmiotowość postępowania.

Zważywszy na powyższe uchybienia Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.