Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 2636/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6371 Wprowadzenie papierów wartościowych do publicznego obrotu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.65 par.1 i 2, art.220 par.3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] P. S.A. w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2235/14 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi [...] P. S.A. w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 29 [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 13 października 2014 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2235/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę [...] P. S.A. w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z 29 [...] 2014 r. nr [...]. Z uzasadnienia postanowienia wynikało, że skarżąca spółka, pomimo doręczonego jej pełnomocnikowi 5 [...] 2014 r. wezwania do uiszczenia wpisu, nie wniosła tej opłaty. Jako podstawę prawną odrzucenia skargi przywołał sąd art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej: "p.p.s.a.").

Skarżąca spółka wywiodła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia zarzucając sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 49 § 1, art. 82, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 183 § 2 pkt 5, art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi bez wezwania skarżącej spółki do uiszczenia wpisu od skargi oraz przyjęcie, iż skarżąca otrzymała dwie przesyłki w jednej kopercie (w tym wezwanie do uiszczenia wpisu) podczas gdy istnieją w niniejszej sprawie wątpliwości, które winny być interpretowane na korzyść skarżącej. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że skarżącej faktycznie nie doręczono wezwania do uiszczenia wpisu, a przesyłka, która miała owo wezwanie zawierać zawierała jedynie kserokopię skargi z wezwaniem do jej podpisania. W ocenie autora skargi kasacyjnej zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki w rubryce określającej rodzaj przesyłki nie dowodzi wyłącznie, iż istotnie przesyłka zawierała "dwa wezwania". Zarówno z treści wezwania do usunięcia braku formalnego poprzez podpisanie skargi, jak i z dopisku o ilości załączników wynika wyłącznie, iż jedynym załącznikiem do wezwania jest kserokopia skargi, a nie kolejne wezwanie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, a zatem podlegała oddaleniu.

Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, iż w ustawowym terminie skarżąca nie wniosła wpisu od skargi. Prawidłowe było również ustalenie, iż pełnomocnikowi skarżącej spółki prawidłowo doręczono wezwanie do uiszczenia tej opłaty.

Zgodnie z art. 65 § 1 p.p.s.a. Sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. Do doręczania pism w postępowaniu sądowym stosuje się tryb doręczeń, jak w postępowaniu cywilnym (art. 65 § 2 p.p.s.a.), a zatem przepisy wydanego na podstawie art. 131 § 2 k.p.c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 190, poz. 1277, dalej również jako rozporządzenie M. S.).

Podstawowym warunkiem prawidłowości doręczenia pisma przez pocztę istotne jest wysłanie pisma listem poleconym za potwierdzeniem odbioru (§ 2 ust. 2 rozporządzenia M. S.). W formularzu potwierdzenia odbioru winna zostać wskazana data przesyłki, sygnatura akt sprawy oraz rodzaj przesyłki (§ 2 ust. 4, wzór formularza potwierdzenia odbioru). Przesyłka taka może zawierać w sobie kilka pism sądowych, z tym tylko zastrzeżeniem, że fakt ten powinien zostać odnotowany na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki" (zob. post. Sądu Najwyższego z 26 lipca 2000 r., I CZ 87/00, publ.: lex nr 548760, post. Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2000 r., sygn. II CKN 483/2000 nie publ., post. Sądu Najwyższego z 20 kwietnia 2000 r., sygn. akt I CZ 38/00, Biul. SN 2000, Nr 5, poz. 15). Zatem dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność przesłania w jednej przesyłce kilku pism wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru (postanowienia NSA: z 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 707/11, http://orzecze-nia.nsa.gov.pl, z 18 stycznia 2012 r. I FSK 2088/11 LEX nr 1110110).

Wbrew ocenie pełnomocnika skarżącej spółki zwrotne potwierdzenie odbioru (k. 36 akt WSA) zawiera opisaną wprawdzie skrótowo, lecz czytelnie informację o zawartości przesyłki. Opisano tam mianowicie, iż przesyłka zawiera: "wez. do wpisu + ksero sk. do podpisu w term. 7 dni". Takie sformułowania niewątpliwie wskazują, iż przesyłka zawierała ksero skargi do podpisu i zarządzenie dotyczące wpisu. Nie można w tej sytuacji zasadnie twierdzić, iż zwrotne potwierdzenie odbioru nie wskazywało, co znajdowało się w przesyłce, której odbiór dokumentowało.

Należy również zaznaczyć, iż wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 k.p.c., potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych pism. W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą (post. Sądu Najwyższego z 30 kwietnia 1998 r. III CZ 51/98). Adresat przesyłki, który stwierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1929/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy również wskazać, że to w interesie odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia Stronie przesyłki 5 [...] 2014 r. Przyjęcie bowiem dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości, przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłki. W każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby podnosić, że nie otrzymał żadnego dokumentu lub tylko niektóre z nich, innymi słowy, że odebrał kopertę pustą albo niepełną.

Pełnomocnik skarżącej spółki podniósł zastrzeżenia co do braku w doręczonej mu przesyłce odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu dopiero po odrzuceniu skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W momencie odbioru przesyłki nie stwierdził, by nie zawierała ona któregoś z dokumentów wskazanych w zwrotnym potwierdzeniu odbioru. O czym już była mowa zwrotne potwierdzenie odbioru czytelnie i niewątpliwie wskazywało, że przesyłka zawierała dwa dokumenty, tzn. ksero skargi do podpisu oraz zarządzenie dotyczące wpisu od skargi.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał okoliczności zaprezentowanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej za wystarczające do podważenia prawidłowości doręczenia przesyłki.

Reasumując, nie można uznać, by sąd I instancji naruszył zasady dokumentowania doręczenia pism sądowych, a znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru poświadcza, iż pełnomocnikowi skarżącego doręczono wezwanie do uiszczenia wpisu.

Brak zatem podstaw do stwierdzenia, że sąd pierwszej instancji w swoim postępowaniu naruszył art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd ten wezwał pełnomocnika skarżącej spółki do uiszczenia wpisu, a wobec niewpłacenia opłaty w ustawowym terminie zasadnie odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako bezzasadną.