Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 204/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 4 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Sędziowie : Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (sprawozdawca) Protokolant : sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 24 września 2014 r. sprawy ze skargi L. F. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Wojewody D. z dnia [...], nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania L. F. od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...], Nr [...] orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 28 października 2013r. utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

W motywach uzasadnienia tego orzeczenia podano, że zaskarżoną decyzją L.F. został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej z dniem 28 października 2013r., ponieważ z posiadanej dokumentacji wynika, że odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. W decyzji tej poinformowano stronę również, że odzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie co najmniej 270 dni od dnia jego utraty w wyniku ponownej rejestracji.

W odwołaniu od tej decyzji L. F. wniósł jej uchylenie. W wyjaśnieniach podał, że odniósł wrażenie, że doszło do ustalenia wynagrodzenia w okresie próbnym, pracodawca natomiast nie przedstawił mu warunków wynagrodzenia po tym okresie. Wyjaśnił, że w złożonym w dniu 22 listopada 2013 r. oświadczeniu na skierowaniu pracodawca w punkcie 18 - Kandydat nie zostanie zatrudniony z powodu: skreślił słowo cyt. "braku" i napisał "Wygórowanych żądań płacowych". Podał też, że nie miał szkoleń z asertywnego zachowania się.

Na podstawie akt ustalono, że L. F. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy we W. dnia 12 sierpnia 2013 r., i decyzją z dnia [...] został uznany za osobę bezrobotną z dniem 12 sierpnia 2013 r., bez prawa do zasiłku.

W dniu 24 października 2013 r. podczas spotkania w Dziale Pośrednictwa Pracy przedstawiono stronie propozycję odpowiedniej pracy na stanowisko operatora maszyn do tłoczenia płyt CD/DVD w firmie [...] Tłocznia Dysków Optycznych [...] we W. L. F. przyjął przedstawioną propozycję pracy. Termin rozliczenia skierowania został wyznaczony na dzień 22 listopada 2013 r.

W wyznaczonym do rozliczenia dniu tj. 22 listopada 2013 r. L. F. zgłosił się do urzędu pracy, przedłożył skierowanie do pracodawcy, w którym pracodawca w dniu 28 października 2013 r. podał, że skierowany kandydat nie zostanie przyjęty z powodu cyt. "Wygórowanych żądań płacowych". Ponadto L. F. złożył pisemne oświadczenie, że po ustaleniu wynagrodzenia w okresie próbnym, pracodawca nie ustalił z nim wynagrodzenia po tym okresie.

Zgodnie z art.9 Kodeksu postępowania administracyjnego stronie została udzielona informacja, że w przypadku nieuzasadnionej przyczyny przyjęcia odpowiedniego zatrudnienia zostanie pozbawiona statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, 180 dni w przypadku drugiej odmowy, 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy. Informację o prawach i obowiązkach osoby kierowanej do pracodawcy L. F. podpisał w dniu 12 sierpnia 2013 r. i w dniu 24 października 2014 r.

Natomiast w dniu 28 października 2013 r. L. F. odmówił przyjęcia zatrudnienia argumentując odmowę, że po ustaleniu wynagrodzenia w okresie próbnym, pracodawca nie ustalił z nim wynagrodzenia po tym okresie.

Analizując powyższe okoliczności organ odwoławczy zważył, że zgodnie z przepisem art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego który, odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie:

a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy,

b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy,

c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy.

Zgodnie z ustawową definicją "odpowiedniej pracy", oznacza to zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięcznie wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji i dołączony do odwołania dowodzi, iż L. F. odmówił przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia. Proponowana praca była dla zainteresowanego odpowiednia, gdyż z dokumentów, które przedstawił w dniu rejestracji wynika, że posiada wystarczające kwalifikacje zawodowe do wykonywania proponowanej pracy i nie udokumentował żadnych przeciwwskazań zdrowotnych do jej podjęcia. Natomiast z przedłożonego do akt sprawy zgłoszenia oferty pracy wynika, że pracodawca gwarantował zatrudnienie i wynagrodzenie w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, ponadto pracodawca wskazał wymagania tj. umiejętności zawodowe techniczne.

W odniesieniu do oferty pracy ustalono że, proponowana praca w firmie [...] Tłocznia Dysków Optycznych [...] we W. na stanowisku operatora maszyn do tłoczenia płyt CD/DVD podlega ubezpieczeniu społecznemu, strona spełnia wymagania pracodawcy w zakresie wykształcenia, stażu pracy jak i umiejętności, firma znajduje się na terenie powiatu, a łączny czas dojazdu do miejsca zatrudnienia i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekraczał 3 godzin. Miejsce pracy znajduje się w niedalekiej odległości od miejsca zamieszkania strony, a proponowane wynagrodzenie wynosi minimum 1200 zł netto - do 2400 netto zł (w przeliczeniu na kwoty brutto wynosi od 1627 zł do 3349 zł), czyli stanowi co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Proponowana praca w ww. firmie podlega ubezpieczeniu społecznemu.

Podkreślić w sprawie należy, że L. F. w dniu rejestracji w urzędzie pracy potwierdził swoją zdolność i gotowość do podjęcia pracy, zaakceptował też prawa i obowiązki osoby bezrobotnej wynikające z posiadania statusu osoby bezrobotnej, w tym obowiązek przyjmowania propozycji odpowiedniej pracy.

Organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, że wskazany przez stronę powód rezygnacji nie może zostać uznany za "uzasadniona przyczynę" o której mowa w art. 33 ust.4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Uzasadnioną przyczynę stanowią jedynie wyjątkowe, obiektywnie istniejące a przede wszystkim niezależne od bezrobotnego okoliczności, jeżeli w istniejącym stanie faktycznym uzasadniają odmowę przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy, (por. Wyrok WSA w Opolu z dnia 24 marca 2011 r. Sygn. akt II SA/Op.47/11). Strona jako powód wskazała, "nie ustalenie warunków wynagrodzenia po okresie próbnym". Taka okoliczność nie może stanowić "uzasadnionej przyczyny" w rozumieniu art.33 ust. 4 pkt 3 ww. ustawy.

Odnosząc się do argumentu strony zawartego w odwołaniu a dotyczącego kwestii porozumienia z pracodawcą odnośnie warunków zatrudnienia po okresie próbnym należy wyjaśnić, że pracodawca po okresie próbnym ocenia umiejętności pracownika i decyduje o jego dalszym zatrudnieniu. Przedłożone bezrobotnym oferty pracy nie muszą wprost odpowiadać oczekiwaniom bezrobotnego. Ponadto, przedłożenie takiej a nie innej oferty pracy wynika z możliwości jakimi dysponuje urząd pracy. Nie zawsze możliwości te odpowiadają oczekiwaniom bezrobotnych. (Wyrok WSA w Gdańsku z dnia 2 lutego 2011 r. Sygn. akt IIISA/Gd 46/11).

Poinformowano, że zainteresowany może ponownie zarejestrować się w powiatowym urzędzie pracy po upływie okresu 270 dni od dnia utraty statusu osoby bezrobotnej, gdyż jest to trzecia nieuzasadniona odmowa przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Brak statusu nie stanowi przeszkody w korzystaniu z ofert pracy i podjęciu zatrudnienia w przypadku znalezienia pracy.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu L. F. powtórzył argumentację przedstawioną w postępowaniu odwoławczym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a.

Przeprowadzając ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej przez organ I instancji Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził, by naruszały one prawo. Skarga zatem nie mogła być uwzględniona.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowi przepis art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, powołanej wyżej. Zgodnie z jego treścią starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy, c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy.

Z powyższego przepisu wynika, że uprawniony organ pozbawia bezrobotnego statusu bezrobotnego w przypadku nieuzasadnionej odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Pozbawienie statusu bezrobotnego może zatem mieć miejsce w sytuacji, gdy odmowa nastąpiła bez uzasadnionej przyczyny, a zaproponowana praca była pracą odpowiednią w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Użyte w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy słowo "pozbawia" wskazuje, że decyzja wydana na jego podstawie ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że w przypadku wystąpienia przesłanek w nim wymienionych starosta zobowiązany jest wydać decyzję o pozbawieniu bezrobotnego statusu bezrobotnego.

Definicję "odpowiedniej pracy" zawiera art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy, zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa o odpowiedniej pracy - oznacza to zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

Użyte w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy pojęcie "uzasadniona przyczyna" jest pojęciem nieostrym. Ocena w tym zakresie podlega uznaniowości organu. Ustalenie treści owego pojęcia następuje na podstawie konkretnego stanu faktycznego sprawy. W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych do uzasadnionych przyczyn zaliczyć należy okoliczności niezależne od bezrobotnego, na które nie miał on wpływu, jeśli uzasadniały odmowę przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy.

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wydając decyzje zaskarżonej treści organy rozpoznające sprawę nie uchybiły wyżej wskazanym przepisom prawa, nie uchybiły też przepisom postępowania.

Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie organy prawidłowo ustaliły, że skarżący odmówił przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia, przy czym, jak wynika z zaskarżonej decyzji, była to jest trzecia nieuzasadniona odmowa przyjęcia oferty pracy. Proponowana praca była dla strony odpowiednia, gdyż z dokumentów, które przedstawił w dniu rejestracji wynika, że posiada wystarczające kwalifikacje zawodowe do wykonywania proponowanej pracy i nie udokumentował żadnych przeciwwskazań zdrowotnych do jej podjęcia. Natomiast z przedłożonego do akt sprawy zgłoszenia oferty pracy wynika, że pracodawca gwarantował zatrudnienie i wynagrodzenie w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, ponadto pracodawca wskazał wymagania tj. umiejętności zawodowe techniczne. W odniesieniu do oferty pracy ustalono że, proponowana praca w firmie [...] Tłocznia Dysków Optycznych [...] we W. na stanowisku operatora maszyn do tłoczenia płyt CD/DVD podlega ubezpieczeniu społecznemu, strona spełnia wymagania pracodawcy w zakresie wykształcenia, stażu pracy jak i umiejętności, firma znajduje się na terenie powiatu, a łączny czas dojazdu do miejsca zatrudnienia i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekraczał 3 godzin.

Podkreślić w sprawie należy, że L. F. w dniu rejestracji w urzędzie pracy potwierdził swoją zdolność i gotowość do podjęcia pracy, zaakceptował też prawa i obowiązki osoby bezrobotnej wynikające z posiadania statusu osoby bezrobotnej, w tym obowiązek przyjmowania propozycji odpowiedniej pracy.

Sąd podziela pogląd organów, że wskazany przez stronę i powód rezygnacji nie może zostać uznany za "uzasadnioną przyczynę" o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, na którą składają się jedynie wyjątkowe, obiektywnie istniejące a przede wszystkim niezależne od bezrobotnego okoliczności, jeżeli w istniejącym stanie faktycznym uzasadniają odmowę przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy.

Zdaniem Sądu organy zasadnie uznały, że skarżący nie podał wystarczających powodów przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Wskazanie powodu odmowy w postaci nieustalenia warunków wynagrodzenia po okresie próbnym nie może stanowić "uzasadnionej przyczyny" w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy. Organ trafnie podniósł, że pracodawca po okresie próbnym ocenia umiejętności pracownika i decyduje o jego dalszym zatrudnieniu w tym o jego warunkach. Przedłożone bezrobotnym oferty pracy nie muszą wprost odpowiadać oczekiwaniom bezrobotnego, zwłaszcza, że przedłożenie takiej a nie innej oferty pracy wynika z możliwości jakimi dysponuje urząd pracy. Nie zawsze możliwości te odpowiadają oczekiwaniom bezrobotnych.

W tym stanie rzeczy, na postawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega oddaleniu.