Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 731/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 6 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant: asystent sędziego Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 roku sprawy ze skargi D. Spółka z o.o. i wspólnicy sp.k. w L. na decyzję Wojewody K.-P. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] Starosta T., działając na podstawie art. 35 ust. 3 i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia [...] stycznia 2016 r. – odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla: D. Spółka z o.o. i W. Spółka Komandytowa, ul. [...],[...] L. budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem użytkowym, infrastrukturą techniczną, miejscami postojowymi na działce o nr [...] w m. G., gm. L., jako niezgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w oparciu o art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane.

W uzasadnieniu organ wskazał, że działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących projektu. Inwestor winien uzupełnić projekt budowlany budynku załączony do wniosku:

1. projekt zagospodarowania działki oraz projekt budowlany opracować zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi G. (Uchwała nr [...] z [...] kwietnia 2010 r. ogłoszonego w Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] poz. [...] z [...] września 2010 r.) zmienionym uchwałą nr [...] z [...] lipca 2013 r. ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. [...] . poz. [...] z [...] sierpnia 2013 r. oraz uchwałą Nr [...] z [...] maja 2014 r. ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. [...] . poz. [...] z [...] czerwca 2014 r., mając na względzie definicję legalną budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zawartą w art. 3 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290);

2. stronę tytułową projektu budowlanego sporządzić zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 i 4 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. (Dz. U. z 2012 r. poz. 462) uzupełniając o kategorię obiektu zgodną z treścią wniosku. Inwestor w piśmie z dnia [...] lutego 2017 r. poinformował, że projekt spełnia warunki nałożone w postanowieniu.

Organ podał, że ponowna analiza dokumentacji uzupełnionej przez inwestora wykazała że inwestor wykonał postanowienie dotyczące pkt 2 w sposób polegający na poprawieniu kategorii obiektu z I i XVII na kategorię I oraz stwierdził, że przedłożony projekt jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, wolnostojącym stanowiącym samodzielną całość w którym zostały wydzielone - lokal mieszkalny i lokal użytkowy. Inwestor przedłożył projekt budowlany budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem użytkowym, infrastrukturą techniczną, miejscami postojowymi na działce o nr [...] w m. G., gm. L. na terenie określonym symbolem E MN1/U, w obowiązującym m.p.z.p. Gminy L. obejmującym tereny części wsi G., który na tym terenie ustala w § 70 punkt 1 i 2 - "przeznaczenie podstawowe - mieszkalnictwo jednorodzinne oraz przeznaczenie dopuszczalne: usługi komercyjne, nieuciążliwe".

W § 5 ust. 1 pkt 1 i 2 zostały zdefiniowane pojęcia przeznaczenia podstawowego "należy przez to rozumieć takie przeznaczenie, które winno przeważać na danym terenie określonym liniami rozgraniczającymi" jak i przeznaczenia dopuszczalnego - "należy przez to rozumieć rodzaje przeznaczenia inne niż podstawowe, uzupełniające lub wzbogacające przeznaczenie podstawowe".

Organ podał, że działka objęta wnioskiem stanowi również całość terenu określonego liniami rozgraniczającymi oznaczonego w m.p.z.p., jako E MN1/U.

W konsekwencji, Starosta T. nie podzielił argumentów wnioskodawcy, że załączona dokumentacja budowlana jest zgodna ze złożonym wnioskiem i stanowi budynek mieszkalny jednorodzinny z lokalem użytkowym, jak i jest zgodna z zapisami m.p.z.p. obowiązującego na danym terenie.

Organ wskazał na brzmienie definicji budynku jednorodzinnego, określonej w ustawie – Prawo budowlane (art. 3 pkt 2a) oraz definicję zabudowy jednorodzinnej określonej w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 3 pkt 2).

W opinii organu, przedłożony projekt architektoniczno - budowlany budynku, jak i projekt zagospodarowania nie jest projektem budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem użytkowym. Nie spełnia on wymogu budynku stanowiącego konstrukcyjnie samodzielną całość, gdzie w rzeczywistości mamy o czynienia z dwoma budynkami - budynkiem określanym jako budynek mieszkalny jednorodzinny kat. I i oddzielonym od niego konstrukcyjnie, stanowiącym odrębną całość budynkiem kategorii XVII.

Na gruncie definicji legalnej budynku mieszkalnego nie można również stwierdzić, iż budynek, w którym część określona jako lokal użytkowy, stanowiąca w rzeczywistości samodzielny funkcjonalnie market ogólnospożywczy o pow. zabudowy [...] m2, służyć ma zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Wobec powyższego, zdaniem organu, projekt uznać należy za sprzeczny z przepisami.

W konsekwencji, analizując projekt zagospodarowania i biorąc pod uwagę pozostałe elementy projektu zagospodarowania, w tym powierzchnie dróg - w tym dróg pożarowych, parkingów, placów i chodników oraz innych części terenu, organ uznał, że zagospodarowanie działki związane jest z funkcją usługową i narusza ustalenia przeważającej funkcji terenu, jaką winno być mieszkalnictwo jednorodzinne.

Zatwierdzenie projektu zagospodarowania oraz przedłożonego projektu budowlanego i przeznaczeń zwartego terenu na cele i potrzeby marketu, w opinii Starosty T., w sposób istotny naruszy ustalenia wiodącej funkcji terenu EMN1/U.

Odwołanie od ww. decyzji złożyła D. Sp. z o. o. i w. spółka komandytowa, wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem użytkowym na działce nr [...] w m. G., gm. L. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 35 ust. 4 w zw. z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, poprzez odmowę wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę budynku, podczas gdy zostały spełnione wszystkie przesłanki, określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy, zaś sama decyzja ma charakter związany;

- art. 20 w zw. z art. 35 ustawy Prawo budowlane, poprzez dokonanie przez organ oceny merytorycznej projektu, podczas gdy zgodnie z brzmieniem art. 35 ustawy, organ nie posiada kompetencji w tym zakresie;

- art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędną wykładnię zapisów m.p.z.p. części wsi G., nie znajdującą oparcia w literalnym brzmieniu tego aktu, jak i interpretacji wydanej przez Wójta Gminy L.;

- art. 3 pkt 2 i 2a ustawy Prawo budowlane, poprzez błędną interpretację pojęcia "budynek" oraz "budynek mieszkalny jednorodzinny", a w konsekwencji uznanie obiektu, będącego przedmiotem budynku za dwa odrębne budynki kat. I i kat. XVII, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów, dokonana w oparciu o załączony projekt prowadzi do wniosku, że przedstawiony projekt budowlany jest projektem jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem użytkowym.

Naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 6 k.p.a. poprzez działanie przez organ z przekroczeniem kompetencji oraz nałożenie na stronę obowiązków, które nie znajdują podstawy w przepisach prawa;

- art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej poprzez brak uwzględnienia uwag strony oraz organu wyższej instancji przy wydaniu decyzji.

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] maja 2017 r. znak: [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że kluczowe w niniejszej sprawie jest rozważenie zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego, a konkretnie z § 70 pkt 1 i 2, który ustala jako przeznaczenie podstawowe mieszkalnictwo jednorodzinne, a przeznaczenie dopuszczalne jako usługi komercyjne, nieuciążliwe.

Organ wskazał na brzmienie legalnych definicji budynku i budynku mieszkalnego jednorodzinnego i podkreślił, że budynek mieszkalny jednorodzinny musi spełniać wszystkie cechy budynku (pkt 2), a nadto wymogi wskazane w pkt 2a, w tym stanowić "konstrukcyjnie samodzielną całość". Warunkiem uznania budynku za mieszkalny jednorodzinny jest przede wszystkim to, aby służył on zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych i stanowił konstrukcyjnie samodzielną całość.

Zdaniem Wojewody, oddzielenie budynków przerwą dylatacyjną stanowi podstawę do uznania, że budynki danego obiektu można traktować jako odrębne budynki. Za taką wykładnią przemawia definicja zawarta w dziale "pojęcia podstawowe" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. z 1999 r. Nr 112, poz. 1316 ze zm.), która wskazuje, że "w przypadku budynków połączonych miedzy sobą, budynek jest budynkiem samodzielnym, jeżeli jest oddzielony od innych jednostek ścianą przeciwpożarową od fundamentu po dach. Gdy nie ma ściany przeciwpożarowej, budynki połączone między sobą uważane są za budynki odrębne, jeżeli mają własne wejścia, są wyposażone w instalacje i są oddzielnie wykorzystywane. Nadto § 210 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), stanowi, iż części budynku wydzielone ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w pionie - od fundamentu do pokrycia dachu - mogą być traktowane jako odrębne budynki.

Z projektu budowlanego wynika zaś, iż "podział pomiędzy strefami pożarowymi zapewniają: - ściany oddzielenia p.poż. od fundamentów po dach w klasie odporności ogniowej REI 60 z dociepleniem z wełny mineralnej, ewentualne przepusty instalacyjne zabezpieczać do klasy odporności ogniowej El 60". Nadto z mapy określającej wykaz projektowanych pomieszczeń wynika, iż budynek mieszkalny i market ogólnospożywczy posiadają własne wejścia i są oddzielnie wykorzystywane. Wszystkie te aspekty wpływają na zakwalifikowanie budynku mieszkalnego i marketu ogólnospożywczego jako odrębnych budynków. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy stwierdził, że uzasadnienie decyzji organu I instancji w powyższym zakresie jest zasadne.

Organ II instancji zwrócił uwagę, że kwestią wymagającą ustalenia, a przemilczaną przez organ I instancji, jest zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami m.p.z.p., a konkretnie z § 70 pkt 1 i 2, który ustala jako przeznaczenie podstawowe mieszkalnictwo jednorodzinne, a przeznaczenie dopuszczalne jako usługi komercyjne, nieuciążliwe.

Stosownie do treści przepisów ogólnych zawartych w § 5 pkt 1 m.p.z.p., przez przeznaczenie podstawowe należy rozumieć takie przeznaczenie, które winno przeważać na danym terenie określonym liniami rozgraniczającymi. Natomiast przez przeznaczenie dopuszczalne należy rozumieć rodzaje przeznaczenia inne niż podstawowe, uzupełniające lub wzbogacające przeznaczenie podstawowe (§ 5 pkt 2). Uchwała w sprawie m.p.z.p. zawiera również w § 5 pkt 7 definicję usług nieuciążliwych, przez które należy rozumieć usługi, których uciążliwość mieści się w granicach działki, spełniają wymagania sanitarne właściwe dla podstawowego przeznaczenia terenu, nie wykazują uciążliwości dla środowiska oraz nie mogą znacząco oddziaływać na środowisko w myśl obowiązujących przepisów odrębnych.

W sprawie zaś, z opisu do projektu zagospodarowania terenu wynika, że "na parterze części zachodniej zaprojektowany został lokal użytkowy będący marketem handlowym branży ogólnospożywczej z artykułami chemicznymi, prasą, kosmetykami, z artykułami przemysłowymi. Przed budynkiem od strony południowej i wschodniej zaprojektowano plac manewrowy, zespół parkingów, który będzie obsługiwany poprzez fragment wewnętrznej drogi zapewniającej obsługę komunikacyjną całości zamierzenia". Wskazano również, że "ponieważ istniejący zjazd z drogi krajowej musi ulec likwidacji, zaprojektowany został zjazd z drogi gminnej, na warunkach wydanych przez zarządcę drogi.(...). Zgodnie z ustaleniami m.p.z.p., zaprojektowanych zostało niezbędnych 20 miejsc postojowych przeznaczonych dla klientów lokalu użytkowego". Projektowany lokal użytkowy będzie miał powierzchnię [...]m2.

W konsekwencji, w ocenie organu odwoławczego, skutki uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem opisanej powyżej działalności nie mieszczą się w granicach działki inwestycyjnej i tym samym projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami m.p.z.p. obowiązującego na danym terenie.

Organ wskazał nadto, że nie jest trafny zarzut odwołującej, iż organ I instancji przekroczył swoje uprawnienia dokonując odmiennej interpretacji m.p.z.p. niż to uczynił Wójt Gminy L. w piśmie z dnia [...] marca 2016 r. Przepis art. 35 ustawy prawo budowlane nie przewiduje w uregulowanej w nim procedurze, współdziałania organów administracji publicznej ani jakiejkolwiek innej formy związania organu decyzyjnego opinią innego organu. Oceny zgodności projektu zamiennego z m.p.z.p. dokonuje samodzielnie organ architektoniczno-budowlany.

Zasadnie zatem, zdaniem organu odwoławczego, orzekł organ I instancji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Skargę do Sądu złożyła D. Sp. z o. o. i W. Sp. komandytowa, wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty T. z dnia [...] marca 2017 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Decyzji skarżąca zarzuciła w szczególności:

Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

-art. 35 ust. 4 w zw. z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, poprzez odmowę wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę budynku, podczas gdy zostały spełnione wszystkie przesłanki, określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy, zaś decyzja ma charakter związany;

-art. 20 w zw. z art. 35 Prawa budowlanego poprzez dokonanie przez organ oceny merytorycznej projektu, podczas gdy zgodnie z obecnym brzmieniem art. 35 Prawa budowlanego, po nowelizacji z dnia 11 lipca 2003 r. i uchyleniu ust. 2 powyższego artykułu, organ nie posiada kompetencji w tym zakresie;

-art. 3 pkt 2 i 2a Prawa budowlanego poprzez błędną interpretację pojęcia "budynek" oraz "budynek mieszkalny jednorodzinny", a w konsekwencji uznanie obiektu będącego przedmiotem budynku za dwa odrębne budynki kat. I i kat. XVII, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów, dokonana w oparciu o załączony projekt prowadzi do wniosku, że przedstawiony projekt budowlany jest projektem jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem użytkowym;

-art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przez błędną wykładnię m.p.z.p. części wsi G., uchwalonego uchwałą Rady Gminy Nr [...], nie znajdującą oparcia w brzmieniu tego aktu, skutkującą błędnym uznaniem, że inwestycja nie może być zakwalifikowana jako "usługa nieuciążliwa" w rozumieniu § 5 ust. 1 pkt 7 uchwały.

Naruszenie przepisów postępowania, tj.:

-art. 6 k.p.a. poprzez działanie przez organ z przekroczeniem kompetencji oraz nałożenie na skarżącego obowiązków, które nie znajdują podstawy w przepisach;

-art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, skutkującą uznaniem, że projektowana część użytkowa będzie stanowiła duży market i jako taka będzie usługą uciążliwą;

-art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej poprzez brak uwzględnienia uwag strony oraz organu wyższej instancji przy wydaniu zaskarżonej decyzji.

Skarżący podkreślił, że planowana zabudowa nie będzie naruszała przepisów prawa i nie może zostać zakwalifikowana jako "usługa uciążliwa". Podkreślił nadto, że dokonana przez organ interpretacja m.p.z.p. stoi w sprzeczności z wykładnią, dokonaną przez Wójta Gminy L., w piśmie z [...] marca 2016 r. Podzielając opinię organu w zakresie braku związania organów administracji publicznej opinią innych organów, nie można pominąć faktu, że stanowisko Wójta stanowi wskazówkę interpretacyjną i odzwierciedla intencje uchwałodawcy w zakresie zagospodarowania przestrzennego gminy L. Zdaniem skarżącego, zostały spełnione przesłanki ustawowe do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Wojewody [...] z [...] maja 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty T. z [...] marca 2017 r. nr [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem użytkowym, infrastrukturą techniczną i miejscami postojowymi na działce o nr geod. [...] w m. G., gm. L.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Odmowa udzielenia decyzji o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia na budowę jest konsekwencją naruszeń określonych w art. 35 ust. 1 w związku z bezskutecznym upływem terminu na usunięcie nieprawidłowości nałożonych przez organ architektoniczno-budowlany postanowieniem.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. Według art. 35 ust. 3 tej ustawy w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wobec powyższego kontrola legalności zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności sprowadza się do oceny, czy organ prawidłowo zastosował tryb przewidziany w art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane i zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości wynikających z art. 35 ust. 1 ustawy. Dopiero po wyjaśnieniu powyższej kwestii będzie możliwe wyjaśnienie podstawy wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Akta przedmiotowej sprawy potwierdzają, że wniosek inwestora dotyczył wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem użytkowym, infrastrukturą techniczną, miejscami postojowymi na działce o nr geod. [...] w m. G., gm. L.

Organ I instancji działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. znak [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia w terminie 14 dni od daty doręczenia postanowienia stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących projektu. Inwestor w zakreślonym terminie wywiązał się z nałożonego obowiązku, poprawił projekt w zakresie kategorii obiektu z I i XVII na kategorię I oraz stwierdził, iż przedłożony projekt jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, wolnostojącym stanowiącym konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym zostały wydzielone - jeden lokal mieszkalny i jeden lokal użytkowy.

W tym stanie rzeczy dalsza kontrola legalności zaskarżonej decyzji dotyczy prawidłowości realizacji przez organ architektoniczno-budowlany obowiązków wynikających z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

Pierwszy z wymogów ustawowych dotyczy sprawdzenia na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Bezsporne w przedmiotowej sprawie jest, że planowana inwestycja ma zostać zrealizowana na terenie, dla którego obowiązują ustalenia m.p.z.p. uchwalonego według postanowień Uchwały Rady Gminy L., nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. ogłoszonej w Dzienniku Urz. Woj. [...]. Nr [...] poz. [...] z dnia [...] września 2010 r., zmienionej uchwałą Rady Gminy L. nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. ogłoszoną w Dzienniku Urz. Woj. [...] . poz. [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz uchwałą Rady Gminy L. Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Woj. [...] . poz. [...] z dnia [...] czerwca 2014 r.

Działka objęta wnioskiem stanowi całość terenu określonego liniami rozgraniczającymi oznaczonego w planie miejscowym jako EMN1/U. Zgodnie z ustala w § 70 punkt 1 i 2 m..p.z..p. oznaczenie o tym symbolu stanowi - "przeznaczenie podstawowe - mieszkalnictwo jednorodzinne oraz przeznaczenie dopuszczalne: usługi komercyjne, nieuciążliwe".

W § 5 ust. 1 pkt 1 i 2 zostały zdefiniowane pojęcia przeznaczenia podstawowego "należy przez to rozumieć takie przeznaczenie, które winno przeważać na danym terenie określonym liniami rozgraniczającymi" jak i przeznaczenia dopuszczalnego - "należy przez to rozumieć rodzaje przeznaczenia inne niż podstawowe, uzupełniające lub wzbogacające przeznaczenie podstawowe".

Zgodnie natomiast z definicją budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawartąw art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego, przez budynek ten należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.

Z redakcji powyższej definicji wynika, że zaprojektowany obiekt budowlany nie spełnia definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego z uwagi na powierzchnię lokalu użytkowego. Należy podkreślić, że według powyższej definicji lokal użytkowy budynku mieszkalnego podlega ograniczeniu w postaci 30% powierzchni całkowitej budynku. Tak więc, nie może on mieć powierzchni większej niż 30% powierzchni całkowitej, a więc sumy powierzchni zabudowy części mieszkalnej ([...] m2) i marketu ogólnospożywczego ([...] m2). Uzupełniająca funkcja usługowa musi służyć podstawowej mieszkalnej i być komplementarna, a nie całkiem "obok" funkcji zasadniczej.

Nie chodzi przy tym o powierzchnię hali sprzedaży – [...] m2, tylko powierzchnię całego lokalu użytkowego. Zgodnie z definicją zawartą w § 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015 r. poz. 1422) lokalem użytkowym jest jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym.

Zaznaczyć również należy, że w § 70 pkt 2 m.p.z.p. dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami E MN1÷2/U, jako przeznaczenie dopuszczalne wskazano na usługi komercyjne, nieuciążliwe. Podstawowym przeznaczeniem zgodnie z § 70 pkt 1 m.p.z.p. jest mieszkalnictwo jednorodzinne.

W ocenie Sądu, mają rację organy uznając, że sporny budynek nie jest projektem budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem użytkowym. Nie spełnia on wymogu budynku stanowiącego konstrukcyjnie samodzielną całość. Wręcz przeciwnie, zaprojektowany obiekt składa się z dwóch budynków - budynku mieszkalnego jednorodzinny kat. I i oddzielonego od niego konstrukcyjnie, stanowiącego odrębną całość budynki kategorii XVII. Budynki te są oddzielone przerwą dylatacyjną, są samodzielne konstrukcyjnie. Nie są połączone i jako całość stanowią dwie samodzielne konstrukcje. Należy podkreślić, że w orzecznictwie( wyroki : WSA w Gliwicach z dnia 12 września 2016, I SA GL 593/16 oraz WSA w Warszawie z dnia 27 czerwca 2017r., VII SA/Wa 927/17 , publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), prezentowany jest pogląd, że już sama "przerwa dylatacyjna jest wystarczająca do spełnienia wymogu wolnostojącego budynku, który wyposażony jest we własny fundament, ściany i dach, wydzielające z przestrzeni (art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego).

Według § 5 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. -"przeznaczeniem podstawowym" - jest przeznaczenie, które przeważa na danym terenie określonym liniami rozgraniczającymi. W kontrolowanej sprawie według § 70 pkt 1 m.p.z.p. przeznaczeniem podstawowym jest mieszkalnictwo jednorodzinne. Według § 5 ust. 1 pkt 2 m.p.z.p. "przeznaczeniem dopuszczalnym" jest przeznaczenia inne niż podstawowe, uzupełniające lub wzbogacające przeznaczenie podstawowe. Przeznaczeniem dopuszczalnym w przedmiotowej sprawie są usługi komercyjne, nieuciążliwe, przez które na podstawie § ust. 1 pkt 9 m.p.z.p. należy rozumieć zakres usług nieuciążliwych związany z działalnością gospodarczą. Przy czym według definicji z § 5 ust. 1 pkt 7 m.p.z.p. przez "usługi nieuciążliwe" - należy rozumieć usługi, których uciążliwość mieści się w granicach działki, spełniają wymagania sanitarne właściwe dla podstawowego przeznaczenia terenu, nie wykazują uciążliwości dla środowiska oraz nie mogą znacząco oddziaływać na środowisko w myśl obowiązujących przepisów odrębnych. Zaprojektowany sklep ogólnospożywczy nie jest zgodny z m.p.z.p ze względu na to, że uciążliwości nie zamkną się w granicach działki. Natomiast wymagania sanitarne sklepu nie będą właściwe dla podstawowego przeznaczenia terenu budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego. A contrario będą to usługi uciążliwe. Tak więc charakter obiektu, jego powierzchnia i oddzielenie od budynku mieszkalnego oraz uciążliwość usług pozostaje w sprzeczności z przeznaczeniem podstawowym m.p.z.p. – mieszkalnictwa jednorodzinnego.

Oddzielenie budynków przerwą dylatacyjną stanowi podstawę do uznania, że mamy do czynienia z odrębnymi budynkami.

Prawidłowo organ posłużył się przy wyjaśnieniu ilości budynków objętych przedłożonym projektem budowlanym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r., w sprawie Polskiej Klasyfikacji obiektów Budowlanych (Dz. U. z 1999 r. Nr 112, poz. 1316 ze zm.), która w "Pojęciach podstawowych" (pkt 2) definiuje, że: "Przez obiekty budowlane rozumie się konstrukcje połączone z gruntem w sposób trwały, wykonane z materiałów budowlanych i elementów składowych, będące wynikiem prac budowlanych.

Budynki to zadaszone obiekty budowlane wraz z wbudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywane dla potrzeb stałych. Przystosowane są do przebywania ludzi, zwierząt lub ochrony przedmiotów (...). W przypadku budynków połączonych między sobą (np. domy bliźniacze lub szeregowe), budynek jest budynkiem samodzielnym, jeśli jest oddzielony od innych jednostek ścianą przeciwpożarową od fundamentu po dach. Gdy nie ma ściany przeciwpożarowej, budynki połączone między sobą uważane są za budynki odrębne, jeśli mają własne wejścia, są wyposażone w instalacje i są oddzielnie wykorzystywane". Nie jest również błędem wzmocnienie argumentacji przez organ II instancji § 210 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Dz. U. z 2015 Nr 1422), który stanowi, iż części budynku wydzielone ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w pionie -od fundamentu do pokrycia dachu -mogą być traktowane jako odrębne budynki.

Poza tym, organ odwoławczy przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy rzeczowo odniósł się do samego projektu budowlanego, nie po to, aby skontrolować ten projekt z warunkami technicznymi, ale po to, aby wykazać odrębność w projekcie dwóch obiektów budowlanych - budynku mieszkalnego jednorodzinnego z odrębnym wejściem i lokalu użytkowego, sklepu ogólnospożywczego również z oddzielnym wejściem. Organ wykazał również na podstawie projektu budowlanego samodzielną odrębność konstrukcyjną obydwu budynków. I tak z projektu budowlanego (str. 42) wynika, iż "podział pomiędzy strefami pożarowymi zapewniają: - ściany oddzielenia p.poż. od fundamentów po dach w klasie odporności ogniowej REI 60 z dociepleniem z wełny mineralnej, ewentualne przepusty instalacyjne zabezpieczać do klasy odporności ogniowej EI 60". Nadto, z mapy określającej wykaz projektowanych pomieszczeń (str. 45 projektu budowlanego) wynika, iż budynek mieszkalny i market ogólnospożywczy posiadają własne wejścia i są oddzielnie wykorzystywane. Aspekty te wpływają na zakwalifikowanie budynku mieszkalnego i marketu jako odrębnych budynków.

Sąd zgadza się również ze stanowiskiem organu odwoławczego, że uciążliwość wnioskowanej przez inwestora inwestycji potwierdza opis do projektu zagospodarowania terenu (str. 5 projektu budowlanego), z którego wynika, że: "na parterze części zachodniej zaprojektowany został lokal użytkowy będący marketem handlowym branży ogólnospożywczej z artykułami chemicznymi, prasą, kosmetykami, z artykułami przemysłowymi itd. Przed budynkiem od strony południowej i wschodniej zaprojektowano plac manewrowy, zespół parkingów, który będzie obsługiwany poprzez fragment wewnętrznej drogi zapewniającej obsługę komunikacyjną całości zamierzenia". Natomiast na str. 6 projektu budowlanego wskazano, iż "ponieważ istniejący zjazd z drogi krajowej musi ulec likwidacji, zaprojektowany został zjazd z drogi gminnej, na warunkach wydanych przez zarządcę drogi. (...). Zgodnie z ustaleniami m.p.z.p. zaprojektowanych zostało niezbędnych 20 miejsc postojowych przeznaczonych dla klientów lokalu użytkowego". Opis do projektu architektoniczno - budowlanego, branża architektura wskazuje nadto, iż projektowany lokal użytkowy będzie miał powierzchnię [...] m2. Skutki uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem opisanej powyżej działalności nie mieszczą się w granicach działki inwestycyjnej i tym samym należy stwierdzić, iż projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami m.p.z.p. obowiązującego na danym terenie. Trudno bowiem wyobrazić sobie, aby uciążliwość dostaw towaru czy też wzmożony ruch do marketu odbywający się drogą gminną ograniczał się do działki inwestycyjnej. Nie można również stracić z pola widzenia faktu, iż działka usytuowana jest w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Wobec powyższego w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 35 ust. 4 w zw. z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, poprzez odmowę wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu, nie zostały spełnione wszystkie przesłanki, określone w art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 32 ust. 4 ustawy, zaś sama decyzja ma charakter związany. Organ nie dokonał merytorycznej oceny projektu. Nie naruszył również art. 3 pkt 2 i 2a powołanej ustawy, poprzez błędną interpretację pojęcia "budynek" oraz "budynek mieszkalny jednorodzinny", co zostało przez Sąd wyjaśnione w treści uzasadnienia wyroku.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art.8 k.p.a.

Wskazać również należy, że stanowisko Wójta Gminy L. zawarte w piśmie z dnia [...] marca 2016 r. nie ma wpływu na wynik sprawy.

Z powyżej wskazanych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.