Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 427/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Rada Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie sędzia NSA Krystyna Borkowska /spr./ Sędzia NSA Leszek Leszczyński Protokolant Monika Czyżewska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 493/04 w sprawie ze skargi P. G. na uchwałę Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...]. w przedmiocie powołania komisji do spraw orzeczenia o właściwym przygotowaniu zawodowym lekarza oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 listopada 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 493/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę P. G. na uchwałę Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] w przedmiocie powołania komisji do spraw orzeczenia o właściwym przygotowaniu zawodowym lekarza. Zaskarżoną uchwałą utrzymano w mocy uchwałę nr [...] Okręgowej Rady Lekarskiej w W. z dnia [...] września 2003 r., o powołaniu komisji ds. orzeczenia o właściwym przygotowaniu zawodowym lekarza P. G. W postępowaniu przed organami samorządu lekarskiego stwierdzono, że do Okręgowej Rady Lekarskiej w W. wpłynęło pismo dyrektora Samodzielnego Zespołu Publicznych Zakładów Lecznictwa Otwartego W. z dnia 7 sierpnia 2003 r., z którego wynika, że lekarze zastępujący członka Okręgowej Izby Lekarskiej w W., stwierdzili znaczne nieprawidłowości w ordynowaniu przez niego leków niemających uzasadnienia w stanie zdrowia pacjenta. Koniecznym więc stało się powołanie komisji, w celu ustalenia stanu faktycznego i zbadania kwestii przygotowania P. G. do wykonywania zawodu lekarza.

Na powyższą uchwałę P. G. złożył skargę do sądu administracyjnego, zarzucając naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 28, art. 61 § 4, art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 § 1 i art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 57 ust. 1a ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 204 ze zm.). Podniósł także, że zaskarżona uchwała dotknięta jest wadą nieważności wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niezasadną, przyjmując, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Stosownie bowiem do art. 11 ust. 1 ustawy o zawodzie lekarza, jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niedostatecznego przygotowania zawodowego lekarza, powołuje komisję złożoną z lekarzy o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych, która wydaje opinię o przygotowaniu zawodowym lekarza. Powołanie komisji jest czynnością poprzedzającą wydanie opinii o przygotowaniu zawodowym lekarza i jest obligatoryjne jeżeli zostanie stwierdzone, iż istnieje uzasadnione podejrzenie niedostatecznego przygotowania zawodowego lekarza, a to w niniejszej sprawie miało miejsce.

Sąd I instancji stwierdził także, iż zaskarżona uchwała została podpisana przez uprawnione do tego osoby. W myśl bowiem art. 57 ust. 1 i 1a ustawy o zawodzie lekarza, od uchwał okręgowych rad lekarskich lekarzowi przysługuje odwołanie do Naczelnej Rady Lekarskiej, która podejmuje w tej sprawie uchwałę. Uchwałę tę podpisują prezes lub wiceprezes i sekretarz Naczelnej Rady Lekarskiej. Zgodnie z § 15 ust. 3 uchwały nr 9 IV Krajowego Zjazdu Lekarzy z dnia 12 grudnia 1997 r. w sprawie regulaminu organów Naczelnej Izby Lekarskiej, zastępca sekretarza NRL zastępuje sekretarza w razie jego nieobecności i prowadzi zlecone przez niego sprawy.

Od powyższego wyroku P. G. złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji wraz z rozstrzygnięciem o kosztach zastępstwa procesowego za obie instancje.

W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut nieważności postępowania ze względu na pozbawienie skarżącego możliwości obrony swych praw, poprzez nieuwzględnienie wniosku pełnomocnika skarżącego z dnia 21 listopada 2005 r. o odroczenie rozprawy wyznaczonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na dzień 22 listopada 2005 r. godz. 1510, ze względu na kolizję terminu sądowego z terminem wizyty lekarskiej pełnomocnika skarżącego wyznaczonej na dzień 22 listopada 2005 r., godz. 15:50. Doprowadziło to do sytuacji, że Sąd I instancji wydał wyrok pod nieobecność pełnomocnika skarżącego, pomimo tego, że Sąd wiedział o usprawiedliwionej przeszkodzie uniemożliwiającej pełnomocnikowi skarżącego stawiennictwo w dniu 22 listopada 2005 r. o godz. 15:10.

Niezależnie od powyższego zarzutu, skarga kasacyjna została oparta na podstawach naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego:

1) art. 99 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 109 i art. 34 powołanej ustawy, poprzez nieuwzględnienie wzmiankowanego wniosku pełnomocnika skarżącego o odroczenie rozprawy w związku z wizytą lekarską;

2) art. 11 ust. 1 ustawy o zawodzie lekarza w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) poprzez błędne przyjęcie, że zaistnienie uzasadnionego podejrzenia niedostatecznego przygotowania lekarza do wykonywania zawodu ma charakter uznaniowy. Wyrazem tego uznania było powołanie komisji w celu wydania opinii o przygotowaniu zawodowym skarżącego, w sytuacji gdy pismo dyrektora Samodzielnego Zespołu Publicznych Zakładów Lecznictwa Otwartego W. z dnia 7 sierpnia 2003 r. zawierało treści niezgodne z faktami. W ocenie skarżącego, samo powołanie komisji lekarskiej do spraw orzeczenia o właściwym przygotowaniu zawodowym lekarza nie jest jedynie zwykłą formalnością poprzedzającą wydanie opinii o przygotowaniu zawodowym lekarza. Powołanie komisji musi być uwarunkowane uzasadnionym podejrzeniem niedostatecznego przygotowania lekarza do wykonywania zawodu. Dla uznania, czy podejrzenie jest uzasadnione właściwe organy samorządu lekarskiego powinny wstępnie zbadać wiarygodność zarzutów, a nie natychmiast powoływać komisję;

3) art. 57 ust. 1 a ustawy o zawodzie lekarza w związku z art. 107 § 1 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, poprzez błędne przyjęcie, że akt niższej rangi w postaci uchwały Krajowego Zjazdu Lekarzy w sprawie regulaminu organów Naczelnej Izby Lekarskiej może rozszerzać katalog osób uprawnionych do podpisywania uchwał Naczelnej Izby Lekarskiej, który jest enumeratywnie określony w powołanym przepisie art. 57 ust. 1a ustawy o zawodzie lekarza.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, mogąc z urzędu brać jedynie pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a.

1. Najdalej idącym zarzutem skargi jest zarzut nieważności postępowania, sprowadzający się do pozbawienia skarżącego możliwości obrony swych praw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uwzględnił bowiem wniosku pełnomocnika skarżącego z dnia 21 listopada 2005 r. o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 22 listopada tego roku z powodu wyznaczonego w tym samym terminie i czasie zabiegu rehabilitacyjnego. Odnosząc się do przedstawionego wyżej zarzutu stwierdzić należy, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Stosownie do brzmienia art. 109 P.p.s.a. "rozprawa ulega odroczeniu jedynie wówczas, jeżeli Sąd stwierdzi nieprawidłowości w zawiadomieniu którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną Sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć (...)". Tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Pełnomocnik skarżącego prawidłowo i z odpowiednim wyprzedzeniem zawiadomiony został o terminie rozprawy. Wyznaczonego natomiast na ten sam dzień co rozprawa terminu zabiegu rehabilitacyjnego nie sposób uznać za przeszkodę, której nie można przezwyciężyć. Pełnomocnik skarżącego mógł bowiem zmienić termin ćwiczeń rehabilitacyjnych na inny, ewentualnie skorzystać z możliwości substytucji.

2. Za niezrozumiały uznać należy zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 34 i 99 P.p.s.a. Treść wymienionych wyżej przepisów nie ma żadnego związku ze złożonym przez pełnomocnika skarżącego wnioskiem o odroczenie rozprawy. Natomiast z uzasadnienia dotyczącego tych zarzutów nie wynika w czym wnoszący skargę kasacyjną upatruje naruszenia przez Sąd wskazanych wyżej przepisów.

3. Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut podpisania zaskarżonej uchwały przez nieuprawnioną osobę.

Stosownie do brzmienia art. 57 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza, uchwały Naczelnej Rady Lekarskiej podpisują prezes lub wiceprezes i sekretarz Naczelnej Rady Lekarskiej. Zauważyć jednak należy, że z treści § 15 ust. 3 Uchwały Nr 9 Krajowego Zjazdu Lekarzy z dnia 12 grudnia1997 r. - w sprawie regulaminu organów Naczelnej Izby Lekarskiej wynika, iż w razie nieobecności sekretarza Naczelnej Rady Lekarskiej, jego zastępca prowadzi zlecone przez niego sprawy. Ponadto w niniejszej sprawie dołączone zostało do akt "pełnomocnictwo z dnia 3 lutego 2004 r., którym Sekretarz Naczelnej Rady Lekarskiej upoważnił swego zastępcę do podpisywania w jego imieniu uchwał dotyczących odwołań lekarzy od decyzji Okręgowych Izb Lekarskich podejmowanych na posiedzeniu Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej w dniu 6 lutego 2004 r."

Stosownie do regulacji zawartej w art. 57 ust. 2, do uchwał samorządu lekarzy w sprawach, o których mowa w ust. 1 stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisem, który zezwala organowi administracyjnemu upoważniać pracowników kierowanej jednostki do załatwiania spraw w jego imieniu jest art. 268a k.p.a. Upoważnienie takie winno być udzielone na piśmie z jednoczesnym określeniem daty, od której obowiązuje. Wskazane wyżej upoważnienie z dnia 3 lutego 2004 r. wszystkie te wymogi spełnia.

4. Za bezpodstawny należy również uznać zarzut naruszenia przez Sąd art. 11 ust. 1 ustawy o zawodzie lekarskim.

Stosownie do treści ww. przepisu, jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niedostatecznego przygotowania zawodowego lekarza, powołuje komisję złożoną z lekarzy o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych, która wydaje opinię o przygotowaniu zawodowym lekarza. Zgodzić należy się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że ocenę czy zachodzi "uzasadnione podejrzenie niedostatecznego przygotowania lekarza do wykonywania zawodu", ustawodawca pozostawił uznaniu okręgowej rady lekarskiej. O nieprawidłowościach występujących w leczeniu pacjentów przez lekarza P. G., Okręgowa Rada Lekarska zawiadomiona została przez Dyrektora Samodzielnego Zespołu Publicznych Zakładów Lecznictwa Otwartego. Wskazane w tym piśmie okoliczności pozwalają przyjąć, iż zachodzi uzasadnione podejrzenie niedostatecznego przygotowania zawodowego skarżącego. Zasadnym zatem było powołanie wymienionej wyżej Komisji. Zadaniem Komisji Lekarskiej będzie zweryfikowanie informacji zawartych w piśmie Dyrektora Samodzielnego Zespołu Publicznych Zakładów Lecznictwa Otwartego z dnia 7 sierpnia 2003 r.

Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł - jak w sentencji.