Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 818/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 13 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Y. T. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 5 sierpnia 2022 r. skarżąca wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pacę. W uzasadnieniu skargi strona podała, że w sprawie złożyła ponaglenie z dnia 20 czerwca 2022 r., które zostało doręczone organowi w dniu 22 czerwca 2022 r. W załączeniu do skargi strona nie nadesłała dowodu wniesienia ponaglenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W nadesłanych aktach administracyjnych brak pisma z dnia 20 czerwca 2022 r., które wedle relacji strony stanowiło ponaglenie. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 29 sierpnia 2022 r., wezwano skarżącą do przedłożenia dowodu wniesienia ponaglenia oraz doręczono odpis zarządzenia z dnia 29 sierpnia 2022 r. o wezwaniu strony do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. skarżącą pouczono o obowiązku wykonania wezwań w terminie 7 dni, zastrzegając rygor odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą oba wezwania, dwukrotnie awizowaną w dniach 6 i 14 września 2022 r. wobec jej niepodjęcia w terminie, pozostawiono w aktach ze skutkiem doręczenia na dzień 20 września 2022 r. (k. 12). W zakreślonym terminie strona nie nadesłała dowodu wniesienia ponaglenia. Nadto w Rejestrze Opłat Sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

Na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej k.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a., strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (pkt 1 - bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2 - przewlekłość). Tym samym, złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu, jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.) albo do organu prowadzącego postępowanie, jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.).

W rozpoznawanej sprawie – jak wynika z akt – skarżąca nie przedłożyła ponaglenia ani dowodu jego wniesienia, pomimo wezwania Sądu, co uzasadniało uznanie skargi za niedopuszczalną.

Nadto strona w zakreślonym terminie nie uzupełniła braków fiskalnych skargi, co stanowi podstawę do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji należało uznać, że skarga nie spełnia warunków jej dopuszczalności, a zatem podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.