Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 88/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2, art. 142
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2013 r. sprawy ze skargi U. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] r. PINB w D. działając w trybie art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane nakazał U. K. rozbiórkę samowolnie wybudowanych elementów konstrukcyjnych budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] k.m. [...] przy ul. [...] w D.: stropu nad piwnicą, ścian zewnętrznych i wewnętrznych wraz z nadbudowaną częścią komina, drewnianej konstrukcji antresoli i drewnianej konstrukcji dachu z uwagi na stwierdzony samowolny charakter robót budowlanych związanych z odbudową tychże elementów. Decyzja ta została uchylona decyzją [...] WINB z dnia [...] r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W decyzji organ odwoławczy wskazał, że z materiału wyjaśniającego wynika, iż doszło w istocie do odbudowy spornego obiektu, co pozwalałoby na prowadzenie postępowania w oparciu o art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.).

Kolejną decyzją nr [...] z dnia [...] r., znak: [...], PINB po raz kolejny nałożył na U. K. rozbiórkę spornego budynku mieszkalnego. Także ta decyzja została uchylona decyzją [...] WINB z dnia [...] r., znak: [...], ze względu na jej wydanie bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego, które jest uprawnieniem strony postępowania zobowiązanej do wykonania nakazu rozbiórki.

Następnie PINB w D. postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. w oparciu o art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, wstrzymał roboty budowlane związane z odbudową spornego budynku oraz nakazał U. K. przedłożenie określonych dokumentów celem przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego, wyznaczając termin wykonania obowiązków do dnia 31 sierpnia 2012 r.

Zobowiązana nie wykonała jednak nałożonych obowiązków. W dniu 17 sierpnia 2012 r., działając przez pełnomocnika – w osobie adwokata, wniosła do PINB wniosek o uchylenie postanowienia nr [...] w trybie wznowienia postępowania, tj. w oparciu o przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz prowadzenie dalszego postępowania w trybie przewidzianym w art. 50 i 51 Prawa budowlanego, w wyniku uznania wykonanych przez nią robót za remont, a nie za rozbudowę. Wniosła także o przeprowadzenie na tę okoliczność dowodów w sprawie.

Pismem z dnia 19 września 2012 r. PINB poinformował stronę, że od postanowienia nr [...] objętego w/w wnioskiem nie przysługuje zażalenie, a przeprowadzanie dalszych czynności wyjaśniających nie jest konieczne dla zakończenia sprawy. Z kolei na skutek wniosku U. K., postanowieniem z dnia [...] r. organ ten odmówił wyłączenia pracownika T. T. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] r., znak: [...] organ I instancji, działając w oparciu o art. 48 ust. 4 w zw. z ust. 1 Prawa budowlanego, nakazał U. K. obowiązek rozbiórki odbudowanego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] k.m. [...] przy ul. [...] w D., z pozostawieniem murów piwniczno-fundamentowych z kamienia oraz stropu piwnicznego w postaci sklepienia kolistego, wybudowanego ok. 1925 r. wobec nieprzedłożenia w terminie zakreślonym postanowieniem PINB nr [...] dokumentów, wymaganych dla legalizacji obiektów.

W odwołaniu od decyzji U. K. działająca przez fachowego pełnomocnika, domagała się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W pierwszym rzędzie odwołująca się zarzuciła naruszenie art. 24 § 6 kpa w związku z odmową wyłączenia inspektor T. T. od udziału w postępowaniu, mimo braku jej bezstronności i żądania wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec uchybienia powinnościom urzędnika oraz odmowy przeprowadzenia rozmowy z pełnomocnikiem strony, czym naruszono także wymóg z art. 7 kpa. Odwołująca się wskazała, że przesłanka z art. 24 § 1 ust. 6 kpa, jest spełniona już z chwilą wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, zaś z argumentacji PINB, zawartej w postanowieniu o odmowie wyłączenia pracownika i powierzenia rzecznikowi dyscyplinarnemu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, nie sposób się zgodzić.

Nadto, odwołująca się zarzuciła naruszenie przepisów postępowania poprzez nierozpoznanie jej wniosku o uchylenie postanowienia nr [...] w trybie wznowienia postępowania oraz wdrożenie postępowania naprawczego na podstawie art. 50 ust. 1 w zw. z art. 51 Prawa budowlanego, zgodnie z wnioskami opinii technicznej sporządzonej na jej zlecenie przez K. M., który uznał, że wykonane prace nie miały charakteru odbudowy.

Nadto, wbrew dyspozycji z art. 75 § 1 i art. 78 § 1 kpa, organ I instancji nie uwzględnił wniosku o przesłuchanie świadków celem ustalenia przebiegu i okoliczności wykonanych prac budowlanych. Odwołująca się podniosła, że dokonała jedynie remontu budynku, a nie jego odbudowy, stąd też wadliwie wdrożono tryb z art. 48 Prawa budowlanego.

Zaskarżoną decyzją, podjętą z up. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 2 kpa, orzeczono o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu organ odwoławczy po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania wskazał, że decyzja organu powiatowego jest, co do zasady prawidłowa, jednak postępowanie ją poprzedzające wykazuje braki proceduralne w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

We wniosku z dnia 17 sierpnia 2012 r. pełnomocnik strony wniósł m. in. o wszczęcie postępowania nadzwyczajnego w odniesieniu do postanowienia PINB w D. nr [...]. Wniosek, oparty na podstawie prawnej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, nie został przez organ I instancji rozpoznany w sposób zgodny z przepisami. Rozpoznając wniosek o wznowienie postępowania, organ powinien bądź to na podstawie art. 149 § 1 kpa, postanowieniem wznowić postępowanie bądź też, w sytuacji wystąpienia przesłanek negatywnych, postanowieniem opartym na art. 149 § 3 kpa odmówić wznowienia postępowania. Brak rozpoznania wniosku w procesowej formie powoduje wadliwość zaskarżonej decyzji, gdyż decyzja ta jest bezpośrednią konsekwencją niewykonania postanowienia, w odniesieniu do którego złożono wniosek o wznowienie postępowania.

Nadto, organ II instancji za niewystarczające uznał także ustosunkowanie się w piśmie PINB z dnia 19 września 2012 r. do wniosków dowodowych strony. Odpowiedź na to pismo powinna być wyczerpująca i wskazywać konkretnie, dlaczego organ nie zamierza (o ile tak jest) przeprowadzić określonych dowodów. Podkreślono, że niewykonanie nakazów nałożonych postanowieniem, którego dotyczy wniosek o wznowienie, skutkuje wydaniem niezwykle rygorystycznej dla strony decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego. W takich przypadkach zarówno postępowanie wyjaśniające, jak również wyjaśnienie stronie zobowiązanej przesłanek kierujących organem w ramach postępowania wyjaśniającego i procesu decyzyjnego, powinno być szczególnie wnikliwe. Jednakże pozostałe zarzuty zawarte w odwołaniu zdaniem organu, nie zasługiwały na uwzględnienie.

W odniesieniu do zarzutów w sprawie braku bezstronności pracownika organu powiatowego, rozpoznającego sprawę, organ zauważył, że kwestia ta była przedmiotem dwukrotnego orzekania przez organ pierwszej instancji. Postanowieniami nr [...] z dnia [...] r. oraz nr [...] z dnia [...] r. organ powiatowy odmówił wyłączenia swego pracownika od prowadzenia sprawy. W sytuacji, w której zdaniem strony okoliczności uzasadniające brak bezstronności nie ustały, mogła ona zaskarżyć oba te postanowienia w odwołaniu od decyzji, o czym została pouczona w obu postanowieniach. Mimo to, oraz pomimo faktu, że w chwili obecnej reprezentuje ją profesjonalny pełnomocnik, w odniesieniu do którego można stosować wyższy miernik staranności, postanowienia te nie zostały expressis verbis zaskarżone w ramach odwołania. W związku z tym organ II instancji stwierdził, że nie może wypowiadać się w zakresie objętym tymi postanowieniami. Jedynie na marginesie organ zauważył, że stwierdzenie, iż inspektor prowadząca sprawę przed faktycznym wydaniem decyzji "wiedziała" już, jak będzie jej treść, wynikało z tego, że w chwili gdy te słowa padły (a więc wg. odwołania w dniu 6 września 2012 r.) upłynął już termin określony w postanowieniu PINB nr [...] na przedłożenie dokumentów legalizacyjnych w związku z czym organ powiatowy mógł w istocie wydać tylko jedną decyzję, jaką jest nakaz rozbiórki spornego obiektu (vide art. 48 ust. 4 w zw. z ust. 1 Prawa budowlanego). Poinformowanie strony o zamierzonym wydaniu nakazu rozbiórki, jakkolwiek będące zdarzeniem niefortunnym i takim, które nie powinno mieć miejsca, nie świadczy zdaniem organu odwoławczego o braku bezstronności przy wydawaniu zaskarżonej decyzji.

W odniesieniu do zarzutów koncentrujących się na wadliwym zakwalifikowaniu robót przeprowadzonych jako odbudowy, a nie remontu, przyjęciu wadliwego trybu postępowania a także na szeroko pojętych czynnościach wyjaśniających odnoszących się do tych kwestii, organ podkreślił, że było to przedmiotem dwukrotnego już orzekania przez ten organ. W uprzednio zapadających rozstrzygnięciach organ drugiej instancji w sposób niepozostawiający wątpliwości ustalił, że zakres robót przeprowadzonych w spornym obiekcie wyczerpuje definicję odbudowy, w związku z czym właściwym trybem postępowania dla rozstrzygnięcia sprawy winien być art. 48 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 110 kpa, decyzja administracyjna od chwili doręczenia wiąże nie tylko strony postępowania, ale także organ, który ją wydał. Organ nie może zatem, orzekając w danej sprawie kolejny raz (w wyniku kolejnych decyzji kasatoryjnych), zmieniać zdania bez uzasadnionych przyczyn, które w rozpatrywanej sprawie nie występują. Jest to bowiem elementarne założenie pewności obrotu prawnego a także, w związku z art. 16 kpa, jedna z podstawowych zasad tego postępowania.

Reasumując, organ wskazał, iż niezależnie od zgodności samego zaskarżonego rozstrzygnięcia PINB, należało w trybie art. 138 § 2 kpa uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać do ponownego rozpoznania, a to ze względu na braki proceduralne. Dopiero po zgodnym z przepisami rozpoznaniu wniosku strony z dnia 17 sierpnia 2012 r. o wznowienie postępowania w ramach postanowienia PINB nr [...], będzie mogła w sprawie zapaść decyzja ostateczna.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła U. K., domagając się jej uchylenia w części dotyczącej uzasadnienia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez przyjęcie, że decyzja organu powiatowego jest co do zasady prawidłowa, pomimo, że organ ten dopuścił się szeregu uchybień proceduralnych, które skutkowały jej uchyleniem, co powoduje niespójność uzasadnienia decyzji organu odwoławczego. Nadto, skarżąca wskazała na naruszenie prawa procesowego poprzez nierozpoznanie jej zarzutów, dotyczących postanowienia o odmowie wyłączenia pracownika.

Skarżąca podkreśliła, że rozstrzygnięcie organu II instancji jest co do zasady prawidłowe, jednakże nie zgadza się z jego uzasadnieniem w zaskarżonej części. Skarżąca wskazała, że aczkolwiek organ II instancji jednoznacznie przychylił się do zarzutów nierozpoznania przez organ wniosku o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem z dnia [...] r., nie może zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w dalszej oraz uprzedniej części uzasadnienia, a to ze stwierdzeniem, iż decyzja organu I instancji jest w zasadzie właściwa, a także z uznaniem przez organ II instancji, iż zakres robót przeprowadzonych przez skarżącą wyczerpuje definicję odbudowy. Podniosła, że stanowisko organu II instancji w tychże kwestiach właściwie przesądza o dalszym toku postępowania, co wydaje się być niedopuszczalne w rzeczonym stanie faktycznym, w szczególności mając na uwadze nierozpoznanie przez organ I instancji wniosku o uchylenie postanowienia nr [...] w części dotyczącej nałożonych na inwestora U. K. obowiązków dotyczących przedłożenia na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy – Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. dokumentów stypizowanych w art. 48 ust. 3 wyżej wskazanej ustawy oraz o wznowienie postępowania w tymże zakresie poprzez wdrożenie postępowania naprawczego na podstawie art. 50 ust. 1 w zw. z art. 51 ustawy – Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., a także nieprzeprowadzenie szeregu dowodów wnioskowanych przez stronę na etapie postępowania organu I instancji.

Zaakcentowano, że zarówno organ I jak i II instancji, nie odniósł się jakkolwiek do przedłożonej przez U. K. opinii technicznej sporządzonej przez dr K. M., z której dobitnie wynika, iż prace przeprowadzone przez inwestora miały charakter tylko remontu nie zaś odbudowy, co wydaje się kluczową kwestią dla przedmiotowego postępowania.

Kolejno skarżąca podniosła, iż organ II instancji nie rozpoznał jej zażalenia na postanowienie organu I instancji w przedmiocie oddalenia wyłączenia pracownika T. T., wskazując jednocześnie, iż pełnomocnik nie zaskarżył tegoż postanowienia expressis verbis w odwołaniu. Nie zgadzając się z takim stwierdzeniem, skarżąca podniosła, że w odwołaniu wskazano wprost, iż w toku postępowania organ I instancji naruszył przepisy postępowania administracyjnego, a to art. 24 § 6 kpa w związku z odmową wyłączenia inspektor T. T. od udziału w toczącym się postępowaniu. Fakt niewskazania przez pełnomocnika strony nr postanowienia oraz daty jego wydania, nie zwalniał zatem organu II instancji od rozstrzygnięcia zarzutu, który został podniesiony. Uprawnienie organu odwoławczego do weryfikacji niezaskarżalnych postanowień, które zapadły przed organem I instancji, daje bowiem samo wniesienie przez stronę odwołania. Dotyczy to również sytuacji, gdy strona we wniesionym odwołaniu nie zamieściła w sposób wyraźny żądania zmiany czy uchylenia takiego orzeczenia (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 19 października 2011 r. – LEX nr 996974). Nierozpoznanie złożonych w tym przedmiocie zarzutów w ocenie skarżącej niewątpliwie ma wpływ na tok postępowania.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł w pierwszym rzędzie o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, wskazując na brak możliwości zaskarżenia samego uzasadnienia decyzji, ewentualnie domagając się oddalenia skargi z przyczyn zawartych w motywach decyzji. Dodał, że omówiono także wątek dotyczący braku bezstronności pracownika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała merytorycznemu rozpoznaniu, bowiem brak było przesłanek do jej odrzucenia jako niedopuszczalnej w sytuacji, gdy przedmiotem zaskarżenia jest samo uzasadnienie decyzji administracyjnej. Jak bowiem wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 892/09 (dostępne w Internecie), zaskarżenie przez stronę "samego" uzasadnienia jest w zasadzie skargą na "całą" decyzję ostateczną.

Jednakże skarga nie mogła odnieść skutku. W świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też skutkowało wznowieniem postępowania. Regulacja ta oznacza, że nie każde naruszenie prawa przez organ administracji uzasadnia wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego w drodze orzeczenia Sądu. W niniejszej sprawie zachodziły zaś przesłanki do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej w trybie art. 138 § 2 kpa. Na tej podstawie prawnej organ odwoławczy może uchylić decyzję organu I instancji w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, gdy decyzja tego organu została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Skarżąca nie kwestionuje trafności samego rozstrzygnięcia organu odwoławczego, ani też wskazań co do dalszego toku postępowania, a mianowicie konieczności uprzedniego rozpoznania we właściwym trybie i formie jej wniosku o wznowienie postępowania, zakończonego postanowieniem organu I instancji z dnia [...] r. oraz rozpatrzenia wniosków dowodowych, zawartych w piśmie z dnia 17 sierpnia 2012 r. celem wnikliwego wyjaśnienia okoliczności sprawy.

Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela w tym zakresie stanowisko organu odwoławczego. Nietrafiony jest zarzut skargi, że na tym etapie postępowania organ odwoławczy winien odnieść się do przedłożonej przez skarżącą opinii technicznej, sporządzonej przez K. M., z której wynika, że przeprowadzone roboty budowlane miały charakter remontu, a nie odbudowy. Wszak organ odwoławczy nie mógł przeprowadzić we własnym zakresie częściowo postępowania dowodowego, skoro skarżąca domagała się także przesłuchania świadków, zaś z mocy art. 136 kpa, organ ten władny jest przeprowadzić jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe, które było bezcelowe wobec konieczności uprzedniego rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania.

Faktem jest, że stwierdzenie organu odwoławczego, iż decyzja organu I instancji jest co do zasady prawidłowa przy równoczesnym wskazaniu na uchybienia proceduralne, jest wewnętrznie sprzeczne. Jednak organ odwoławczy nie przesądził sposobu rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji – przy ponownym jej rozpoznaniu. Nie ma też waloru wiążącego pogląd organu odwoławczego co do zasadności zastosowania trybu z art. 48 ustawy – Prawo budowlane, wyżej przywołanej.

Rozstrzygnięcie sporu na tle kwalifikacji prawnej zrealizowanych przez skarżącą robót budowlanych, a więc zaliczenie ich do kategorii odbudowy, czy remontu obiektu budowlanego, jest przedwczesne na tym etapie postępowania, skoro skarżąca domagała się przeprowadzenia dowodów kwestionujących zastosowany tryb legalizacji robót budowlanych, a organ odwoławczy wskazał na konieczność rozważenia jej wniosków dowodowych. Zatem po ponownym rozpoznaniu sprawy nie sposób wykluczyć zmiany stanowiska organów nadzoru budowlanego, a pogląd co do prawidłowości zastosowania trybu z art. 48 ustawy – Prawo budowlane, oparty został na materiale dowodowym, dotychczas zebranym i w takim kontekście należy interpretować kwestionowaną wypowiedź organu odwoławczego.

Podkreślić przyjdzie, że stanowisko co do trybu postępowania, wyrażone przez organ odwoławczy już w motywach decyzji z dnia [...] r., która nie była przedmiotem skargi, nie wiąże sądu administracyjnego na dalszych etapach postępowania i nie ma żadnego wpływu na wynik niniejszej sprawy. Ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w aspekcie przesłanek z art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie daje zatem podstaw do jej uchylenia jako wadliwej na gruncie art. 138 § 2 kpa.

Odnosząc się zaś do kwestii nierozpoznania przez organ odwoławczy zarzutów dotyczących postanowienia PINB o odmowie wyłączenia pracownika, wskazać przyjdzie, że wobec wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu I instancji, są one bezprzedmiotowe. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 711/09 (LEX nr 597798), zaskarżenie w odwołaniu od decyzji również postanowienia na podstawie art. 142 kpa, nie jest podstawą do samoistnego zaskarżenia postanowienia. Organ odwoławczy nie wydaje na skutek takiego zaskarżenia odrębnego postanowienia (rozstrzygnięcia), które odnosiłoby się w ten sposób wyłącznie do zaskarżonego postanowienia. Uwzględnienie zarzutów dotyczących postanowienia, na które nie służy zażalenie, znajduje swój wyraz w rozstrzygnięciu z art. 138 kpa.

Skoro więc zaskarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił w całości decyzję organu I instancji, aczkolwiek nie podzielił zarzutów dotyczących istnienia podstaw do wyłączenia pracownika, nie zachodziła potrzeba jednoczesnego procesowego rozstrzygnięcia o bycie prawnym postanowienia organu I instancji o odmowie wyłączenia pracownika. Co więcej, z akt sprawy wynika, że inspektor T. T., której dotyczył wniosek o wyłączenie, nie brała udziału w żadnych czynnościach procesowych, poprzedzających wydanie decyzji przez organ I instancji. W szczególności, nie była autorem pisma z dnia 19 września 2012 r., w którym negatywnie ustosunkowano się do wniosków dowodowych skarżącej, ani też nie wydała decyzji działając z upoważnienia organu. Skoro więc pracownik nie wykonywał żadnych czynności procesowych, mimo zarzutów strony co do jego bezstronności, zaś organ odwoławczy z innych względów wyeliminował z obrotu prawnego decyzję, podniesione w skardze kwestie nie mają znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy. Nie pozbawia to też skarżącej ochrony prawnej na dalszym etapie postępowania, aczkolwiek mając na uwadze opisany w odwołaniu przebieg zdarzenia i cel wizyty pełnomocnika w urzędzie, a mianowicie zamiar "omówienia przedmiotu postępowania", wskazać przyjdzie, że tego rodzaju forma nie jest znana procedurze administracyjnej. Zgodnie z art. 89 kpa, organ administracji publicznej przeprowadza bowiem rozprawę, o terminie której zawiadamia wszystkie strony. Niedopuszczalne jest więc omawianie sprawy z udziałem jednej tylko strony, gdyż godzi to w podstawowe reguły praworządności i zasadę równego traktowania stron (art. 6 i 8 kpa),

W konsekwencji stwierdzić przyjdzie, że zarzuty skargi w zakresie części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie mogły skutkować jej uchyleniem, jako że akt ten odpowiada wymogom z art. 138 § 2 kpa, a podnoszone kwestie nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy.

Z tych wszystkich względów nie stwierdzając naruszenia prawa wymienionego w art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 151 tej ustawy.

mw