Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 279/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-05-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi P. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżąca – P. w W. (P.), wraz ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi, wniosła o wstrzymanie jego wykonania.

Skarżąca zwróciła uwagę, że koszty postępowania egzekucyjnego w kwocie 28.366,10 zł zostały nałożone na agencję rządową, finansowaną ze środków publicznych. W ocenie strony skarżącej zastosowany środek egzekucyjny jest niewspółmiernie surowy do celu, jakiemu służy oraz okolicznościom jakie mu towarzyszą. Wykonanie zaskarżonego postanowienia i dysponowanie środków publicznych przeznaczonych na cele statutowe P. na uiszczenie kosztów postępowania egzekucyjnego, wobec wskazanych w skardze uchybień realizuje niebezpieczeństwo powstania po stronie skarżącej znacznej szkody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych

do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) jest uzasadnione i konieczne.

Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji (postanowienia) będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.

Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, CBOIS).

Podkreślić należy, że wykonanie decyzji zobowiązującej do zwrotu środków finansowych zawsze będzie wywierało określone skutki finansowe dla strony. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania decyzji, lecz jedynie przed takimi, które nie mogłyby zostać odwrócone przez ewentualne wygranie sporu sądowego. Tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków stanowi przesłankę umożliwiającą skorzystanie z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (tak: post. NSA z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt II GZ 1189/16, CBOIS).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżąca Agencja nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje u niej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Rodzaj obowiązku nałożony na stronę tj. uiszczenie kosztów postępowania egzekucyjnego nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu Skarżącej kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji. W ocenie Sądu, ocena surowości zastosowanego środka egzekucyjnego oraz dysponowanie przez skarżącą Agencję środkami publicznymi nie stanowią same w sobie przesłanek normatywnych wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, o czym w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy – p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.