Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 61/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 29 września 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: WSA Włodzimierz Kubik WSA Rafał Wolnik – spr. Protokolant: sekr. sądowy Elwira Massel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2005 roku, sprawy ze skargi H. K. na decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] skarżący H. K. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. o wszczęcie postępowania administracyjnego w celu wyjaśnienia przepisów, jakim powinny odpowiadać powstające w [...] budynki przeznaczone na warsztaty samochodowe powołując się na uciążliwości, powodowane przez usytuowany w sąsiedztwie jego budynku taki obiekt i brak reakcji organów gminy na jego skargi.

W szczególności skarżący wniósł o wyjaśnienie, do jakiej kategorii uciążliwości należy zaliczyć warsztat, oferujący usługi w zakresie napraw, diagnostyki silników, geometrii kół, wyważania kół i obróbki mechanicznej silników. zlokalizowany w odległości 13 m od najbliższego sąsiada oraz czy na prowadzenie tej działalności inwestor G. L. winien uzyskać zgodę sąsiadów.

Decyzją nr [...] z dnia [...]. ([...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. umorzył postępowanie w sprawie użytkowania warsztatu samochodowego w G. przy ul. P., stanowiącego własność G. L. ( art. 105 § 1 kpa ).

W odwołaniu od decyzji H. K. podniósł m.in., że pozwolenie na budowę spornego warsztatu zostało wydane z naruszeniem prawa, jako że winien być zlokalizowany w odległości minimum 30 m od najbliższego budynku.

Decyzją z dnia [...] , Nr [...] odwołania nie uwzględniono. Organ odwoławczy stwierdził bowiem, iż w niniejszej sprawie brak podstaw prawnych do ingerencji organów nadzoru budowlanego wobec wybudowania warsztatu zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę i usytuowania zgodnie z przeznaczeniem. W tym stanie rzeczy decyzję organu I instancji utrzymano w mocy.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego H. K. wniósł o ponowne zbadanie decyzji wydanych w sprawie uciążliwego warsztatu samochodowego.

Wyrokiem z dnia 19 lutego 2002 roku, sygn. akt II SA/Ka 1253/00 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że zdaniem Sądu sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona zgodnie z wymogami art. 7, 77 § 1 i 80 kpa. Brak było bowiem jakichkolwiek ustaleń faktycznych co do zakresu działalności spornego obiektu zgodnie z udzielonym w [...] pozwoleniem na budowę i projektem technicznym oraz rozmiarów aktualnie prowadzonej działalności, co czyniło przedwczesnym wniosek organów nadzoru budowlanego, iż sporny obiekt jest użytkowany zgodnie z przeznaczeniem, wynikającym z powyższego pozwolenia na budowę. Zwrócono uwagę, iż skarżący wskazywał na poszerzenie zakresu usług świadczonych przez warsztat samochodowy, którego aktualnym właścicielem jest G. L., właśnie w zakresie geometrii kół i to w czasie, kiedy kolejna dobudowa na podstawie decyzji z dnia [...] nr [...] z takim przeznaczeniem tej części obiektu wedle ustaleń organów nie została oddana do użytku. Nadto stwierdzono, iż nie dysponując projektem budowlanym z [...] organy obydwu instancji nie były władne stwierdzić, iż sporny warsztat został zrealizowany zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę. Wykonanie robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu lub przepisach, stanowiło podstawę wydania nakazu doprowadzenia do zgodności z prawem w trybie art. 51 ust. 4 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego z 1994 r.

Sąd w uzasadnieniu tego wyroku wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji winien w pierwszym rzędzie wezwać skarżącego o sprecyzowanie jego roszczeń, co do rodzaju i zakresu ingerencji organu nadzoru budowlanego. Dopiero po uzupełnieniu materiału dowodowego, a przede wszystkim w oparciu o projekt techniczny spornego obiektu, możliwe będzie rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja organu winna także zawierać przytoczenie przepisów prawa materialnego zgodnie z wymogiem art. 107 § 1 i 3 kpa. Sąd zwrócił także uwagę na konieczność ustalenia w toku postępowania administracyjnego kwestii związanych z odległością budynku skarżącego od obiektu będącego przedmiotem postępowania.

W wykonaniu powyższego wyroku, decyzją z dnia [...] Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. umorzył postępowanie. Jako podstawę prawną wskazał na art. 104 i 105 § 1 kpa oraz na art. 66 pkt 3 Prawa budowlanego.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania z uwzględnieniem zaleceń wskazanych w wyroku NSA z dnia 19 lutego 2002 roku stwierdzono, iż sporne budynki zrealizowane zostały w oparciu o ostateczne decyzje w przedmiocie pozwolenia na budowę i zgodnie z projektami zatwierdzonymi tymi decyzjami (decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...] oraz decyzja Wójta Gminy P. z dnia [...] ). Podnoszona przez skarżącego kwestia zmiany sposobu użytkowania części spornego obiektu jest przedmiotem odrębnego postępowania. Z kolei zarzuty dotyczące decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i pozwoleń na budowę nie leża w kompetencji organów nadzoru budowlanego.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił opieszałość i stronniczość organu pierwszej instancji. Wskazał, iż nadal nie wyjaśniona pozostała kwestia odległości przedmiotowych budynków od jego własnego budynku. Przyznając, że w końcu organ dokonał tych pomiarów, stwierdził, że odległości te nie są zgodne z przepisami prawa. Zarzucił, że organ nie zajął się problemem zmiany sposobu użytkowania części obiektu, stanowiącego warsztat samochodowy.

Rozpoznając to odwołanie organ odwoławczy zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzja ta poprzedzona została postępowaniem uzupełniającym, w którym to postępowaniu organ odwoławczy zwrócił się do organów administracji architektoniczno-budowlanej o nadesłanie akt w sprawach o pozwolenie na budowę oraz o wskazanie, czy w stosunku do decyzji o pozwoleniu na budowę nie zachodzą przesłanki do ich wzruszenia w trybie nadzwyczajnym.

Po udzieleniu przez te organy odpowiedzi i nadesłaniu akt, w tym projektów budowlanych, organ odwoławczy stwierdził, że zarówno decyzja z [...], jak i z [...] roku w przedmiocie pozwolenia na budowę nie zostały wzruszone, że w ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej, jak i w jego własnej ocenie nie zachodzą podstawy do ich wzruszenia oraz, że postępowanie czyni zadość ustaleniom i wskazaniom wyroku NSA z dnia 19 lutego 2002 roku. Ponadto organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że inwestor zrealizował budowę zgodnie z zatwierdzonymi projektami i brak jest przesłanek do ingerencji przez organy nadzoru budowlanego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący nie zgadzając się z treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia powtórzył zarzuty stawiane wcześniej w toku całego postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja jest w ocenie składu orzekającego zgodna z prawem.

W szczególności zwrócić należy uwagę na przepis art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), w myśl którego ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 roku wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.

Orzeczeniem takim w niniejszej sprawie jest wyrok NSA z dnia 19 lutego 2002 roku, sygn. akt II SA/Ka 1253/00. Wyrokiem tym Sąd dokonał oceny prawnej i wskazał, w jakim kierunku powinno zmierzać postępowanie po uchyleniu zaskarżonych decyzji. Rozważania te przytoczone zostały w pierwszej części uzasadnienia.

Kontrolując zatem zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzję Sąd, będąc związany powołanym wyrokiem badał w pierwszej kolejności, czy dokonane w nim ustalenia zostały wykonane przez organy administracji oraz, czy ich wykonanie nie narusza obowiązującego porządku prawnego.

Zdaniem Sądu, uwzględniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W szczególności stwierdzić należy, że organy prowadziły postępowanie zgodnie z wytycznymi NSA. Istotą zaś tego postępowania było zbadanie, czy zrealizowane przez inwestora obiekty budowlane są zgodne z zatwierdzonymi w odrębnych postępowaniach projektami budowlanymi oraz, czy decyzje zatwierdzające te projekty pozostają w obiegu prawnym. W obu tych kwestiach zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy po przeprowadzenia uzupełniającego postępowania z udziałem organów administracji architektoniczno-budowlanej doszły do wniosku, że roboty budowlane wykonane zostały bez istotnych odstępstw od dokumentacji zatwierdzonej ostatecznymi i pozostającymi w obrocie prawnym decyzjami.

Taki stan rzeczy upoważniał w ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego do umorzenia postępowania administracyjnego na zasadzie art. 105 § 1 kpa w związku z art. 66 pkt 3 Prawa budowlanego.

Stwierdzić przyjdzie ponadto, że większość zarzutów stawianych przez skarżącego nie mogła być przedmiotem kontroli przez organy nadzoru budowlanego, gdyż w dacie orzekania kwestie te nie leżały w kompetencjach tych organów. W szczególności do właściwości tych organów nie należała kontrola decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, ani też w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu. Również do kompetencji organów administracji publicznej nie należą kwestie związane z łamaniem tzw. prawa sąsiedzkiego. Te ostatnie należą bowiem wyłącznie do właściwości sądów powszechnych.

Z przytoczonych wyżej rozważań i przyczyn skarga nie mogła zostać uwzględniona przez Sąd i jako taka podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).