Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 669/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6i, art. 6o
journal: Dz.U. 2017 poz 1289
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute, sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Z. sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Na podstawie przedłożonych akt sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceniał następujący stan faktyczny: Decyzją z [...] kwietnia 2018 r. Prezydent W.określił Spółce "Z." sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka", "Skarżąca", "Strona") opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi pochodzącymi z nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. w wysokości 2.115,00 zł miesięcznie, począwszy od 1 lipca 2013 r.

2. Decyzja została wydana w oparciu o art. 21 § 1 i § 3 w zw. z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: "O.p."), art. 6o w zw. z art. 6i ust. 1 pkt 2 oraz art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2017 r., poz. 1289 ze zm., dalej: "u.c.p.g."), § 5 pkt 1 lit. e Uchwały nr V/85/2015 Rady m.st. Warszawy z dnia 12 lutego 2015 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2015 r., poz. 1277, dalej: "uchwała Rady m.st. Warszawy").

3. Skarżąca nie zgodziła się z wydaną decyzją i złożyła odwołanie podnosząc naruszenie:

– art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2018 r., poz. 21, dalej: "ustawa o odpadach") w zw. z art. 6o ust. 1 i art. 6h u.c.p.g.,

– art. 122, art. 187 § 1 i art. 180 o.p., a także art. 6o ust. 1 u.c.p.g. w związku z § 15 ust. 1 Uchwały Nr XIV/292/2015 Rady W.z dnia 9 lipca 2015 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie m.st. Warszawy (dalej: "Regulamin"),

– art. 6o ust. 1 u.c.p.g. oraz art. 2 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 2 ust. 2a u.c.p.g. i w związku z art. 2a o.p.

4. Decyzją z [...] grudnia 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: "SKO") utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. SKO wskazało, że zgodnie z art. 6c u.c.p.g. właściciele są zobowiązani do ponoszenia na rzecz gminy, na terenie której położone są ich nieruchomości, opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Natomiast z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. wynika, że pod pojęciem właściciela nieruchomości rozumie się także m.in. użytkowników wieczystych. Spółka jest użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości, na której znajduje się budynek biurowy posiadający siedem kondygnacji nadziemnych i jedną podziemną. SKO wskazało, że pomimo świadczenia usług odbioru odpadów komunalnych z terenu wskazanej nieruchomości w okresie od lipca 2013 r. do kwietnia 2018 r. Skarżąca nie złożyła prawidłowych deklaracji dotyczących wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, więc Prezydent W. miał podstawy do wszczęcia postępowania na mocy art. 6o u.c.p.g. SKO podkreśliło, że w przepisie mowa jest o "nieruchomościach o podobnym charakterze", bez wskazania, że odnosi się wyłącznie do nieruchomości zamieszkałych. Dyspozycją tego przepisu objęte są więc również nieruchomości niezamieszkałe. Organ odwoławczy wskazał, że art. 6o u.p.c.g. stanowi o "uzasadnionych szacunkach". Natomiast w przepisach ustawy brak jest definicji powyższych pojęć, przez co mają one charakter pojęć niedookreślonych. Zdaniem SKO, organ stosujący prawo we własnym zakresie powinien dokonać oceny, jaki szacunek jest jego zdaniem uzasadniony oraz jakie nieruchomości należy uznać za podobne do tej, której dotyczy postępowanie. W ocenie SKO sposób dokonania przez organ pierwszej instancji "uzasadnionych szacunków" przy ustalaniu stronie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi mieści się w granicach dyspozycji zawartej w art. 6o u.c.p.g. Dokonując szacunku organ wziął pod uwagę nieruchomości o podobnym charakterze, na których znajdują się budynki biurowe. Zarówno metoda ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jak i stawka tej opłaty wynikała ze stosownych uchwał podjętych przez Radę m. st. Warszawy.

5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji w całości oraz umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji obu instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Spółka wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca podniosła naruszenie przepisów, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 127 o.p. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 o.p. przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji (dalej również: "Decyzja I") pomimo zaniechania ponownego rozpoznania sprawy przez SKO, co w szczególności polegało na niepełnej kontroli Decyzji I oraz braku odniesienia się do zarzutów określonych w odwołaniu Skarżącej, w wyniku czego SKO nie rozpoznało merytorycznie całości sprawy, podczas gdy zasada dwuinstancyjności postępowania podatkowego przesądza o obowiązku całościowego przeanalizowania i merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, w tym przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego. Uchybienie to skutkowało również naruszeniem art 210 § 1 pkt 4 i 6 o.p. oraz art. 124 o.p. przez brak pełnego uzasadnienia Decyzji SKO, gdyby SKO w prawidłowy sposób rozpoznało przedmiotową sprawę, wydałoby decyzję uchylającą Decyzję I;

2) art 6o ust 1 oraz art. 6h u.c.p.g. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach w zw. z art. 233 § 1 o.p. przez utrzymanie w mocy Decyzji l, pomimo zastosowania niewłaściwej wykładni polegającej na przyjęciu, że odpady powstające na nieruchomości Skarżącej w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i odbierane przez wyspecjalizowane podmioty pozostające poza systemem odbioru odpadów komunalnych zorganizowanym przez m.st. Warszawa, mają charakter odpadów komunalnych;

3) art 6o ust. 1 u.c.p.g. w zw. z art. 233 § 1 o.p. przez utrzymanie w mocy Decyzji I, pomimo posłużenia się metodą szacowania, w sytuacji, w której - zgodnie z orzeczeniami SKO w analogicznych sprawach - możliwe było oparcie rozstrzygnięcia o obiektywnie dostępne, rzeczywiste dane oraz informacje dotyczące ilości i rodzaju odpadów komunalnych;

4) art 6o ust. 1 u.c.p.g. w zw. z § 15 ust. 1 Regulaminu w zw. z art. 233 § 1 o.p. przez utrzymanie w mocy Decyzji I, pomimo zastosowania błędnej wykładni, polegającej na przyjęciu, że rzeczywista ilość wytwarzanych przez Skarżącą odpadów komunalnych nie ma wpływu na ustalenie, czy względem Skarżącej zaszły podstawy do wydania decyzji o której mowa w art. 6o ust. 1 u.c.p.g.;

5) art. 122, art. 187 § 1 i art. 180 o.p. w zw. z art. 233 § 1 o.p. przez utrzymanie w mocy Decyzji I pomimo braku wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i prawidłowej oceny całego materiału dowodowego przez organ pierwszej instancji;

6) art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. w zw. z art. 233 § 1 o.p. przez utrzymanie w mocy Decyzji I pomimo, że organ pierwszej instancji nie wziął pod uwagę przy obliczaniu wysokości opłaty, że zakresem znaczeniowym pojęcia właściciel nieruchomości w rozumieniu tego przepisu objęci są również najemcy, podczas gdy część powierzchni nieruchomości najmowana jest przez inny podmiot, który samodzielnie złożył deklarację i odprowadza opłatę;

7) art 9u ust. 2 u.c.p.g. w zw. z art. 379 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (dalej: "p.o.ś") w zw. z art. 77 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (dalej: "u.s.d.g.") przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że do kontroli z art. 379 ust. 1 p.o.ś. nie stosuje się art. 77 ust. 1 i ust. 6 u.s.d.g., co w konsekwencji doprowadziło do zaaprobowania przez SKO uchybienia organu pierwszej instancji polegającego na niezastosowaniu art. 77 ust. 1 oraz 6 u.s.d.g. i oparciu rozstrzygnięcia na dowodach uzyskanych w wyniku kontroli przeprowadzonej z naruszeniem zasad określonych w u.s.d.g.; gdyby SKO nie dopuściło się wskazanych naruszeń uznałoby, że przeprowadzenie na terenie nieruchomości Skarżącej kontroli, było niezgodne z prawem, a co za tym idzie, protokół z przedmiotowej kontroli, zgodnie z art 180 § 1 o.p., nie mógł być uznany za dowód; uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy;

8) art 6o w zw. z art. 6q ust. 1 u.c.p.g. w zw. z art. 233 § 1 o.p. przez utrzymanie w mocy Decyzji l, pomimo że organ pierwszej instancji niewłaściwie zastosował wskazany przepis wydając decyzję "otwartą", podczas gdy Decyzja I jest decyzją określającą, a brak podania okresu na jaki została określona opłata (brak podania daty końcowej), powoduje że Decyzja l jest niewykonalna i sprzeczna z prawem z uwagi na swoją niekonkretność, co sprawia, że nie może zastąpić deklaracji ani działać naprzód, które to uchybienie zostało zaaprobowane przez SKO, wskutek czego SKO zamiast uchylić Decyzję I, utrzymało ją w mocy.

6. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi oraz podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

7. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei z mocy art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie; kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, stwierdził, że w tak zakreślonej kognicji decyzja ta nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Powyższe decyzje zostały wydane na podstawie przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

8. Przede wszystkim wskazać należy, że ustawa ta w brzmieniu nadanym przepisami ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 897), obowiązującym od 1 stycznia 2012 r., wywoływała wątpliwości w zakresie zgodności z normami Konstytucji niektórych jej uregulowań. Wyrokiem z dnia 28 listopada 2013r., sygn. K 17/12 Trybunał Konstytucyjny orzekł m.in. w punkcie 3 i 4 sentencji, że: art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach są zgodne z art. 2 Konstytucji RP; art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 2 ust. 3 powołanej ustawy są zgodne z art. 2 Konstytucji RP. Należy zaakcentować, że zgodnie z treścią art. 84 Konstytucji RP, każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jak wyjaśnił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 listopada 2013r., jest świadczeniem pieniężnym, przymusowym, bezzwrotnym, jednostronnym, publicznoprawnym, odpłatnym i mającym realizować różne cele wynikające z przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Dlatego obowiązkiem Skarżącej, jako właściciela nieruchomości, jest uiszczać należną opłatę. Podnieść należy, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter ekwiwalentnego świadczenia, które obowiązkowo należy uiszczać dopóty, dopóki spełnia się ustawowe przesłanki, precyzowane w odpowiednich uchwałach będących aktami prawa miejscowego. Taką przesłanką jest bycie właścicielem nieruchomości, na terenie której prowadzi się działalność gospodarczą, w tym także wynajmuje się budynki lub lokale podmiotom trzecim. Opłata za gospodarowanie odpadami nie jest zapłatą za dokonanie określonej usługi, w swej istocie jest zbliżona do konstrukcji podatku z elementem pewnej ekwiwalentności. Opłata ta z uwagi na jej powszechność stanowi rodzaj umownej kwoty zależnej od wielu kryteriów. W związku z powyższym podnoszenie przez Skarżącą argumentacji, że wysokość określonej opłaty jest zawyżona nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu to, że Skarżąca korzystała z usług innego odbiorcy odpadów nie zwalnia jej z obowiązku zapłaty należnej opłaty.

9. Stan faktyczny sprawy wydaje się bezsporny. Skarżąca korzystała z usług innego podmiotu odbierającego odpady komunalne, który nie uczestniczył w programie realizowanym przez gminę na podstawie stosownych przepisów prawa miejscowego. Złożone deklaracje jak i ich korekty nie odzwierciedlały faktycznego sposobu odbioru odpadów z nieruchomości. W związku z czym organy uznały, że istnieje podstawa do wydania decyzji w sprawie określenia wysokości opłaty przy szacowaniu ich wielkości na podstawie art. 6o ustawy.

10. Nie ulega wątpliwości, że gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy - zgodnie z treścią art. 6c ust. 1 ustawy. Właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych – art. 6m ust.1 tej ustawy. Z kolei przepis art. 6n ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach stanowi, że: rada gminy, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ułatwienia składania deklaracji, określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, obejmujący objaśnienia dotyczące sposobu jej wypełnienia oraz pouczenie, że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego; uchwała zawiera także informację o terminach i miejscu składania deklaracji.

11. Kluczowym w sprawie jest natomiast art. 6o ustawy, stanowiący, że w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Treść powyższej normy nie nasuwa wątpliwości, gdyż jej hipoteza zakłada, że w przypadku, gdy deklaracja właściciela nieruchomości przewidziana w art. 6m w ogóle nie została złożona lub jest nieprawidłowa, wtedy wójt, burmistrz lub prezydent miasta wydaje decyzję administracyjną o wysokości opłaty. Jak wskazano wyżej, to na właścicielu nieruchomości spoczywa obowiązek złożenia do właściwego organu prawidłowej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie z art. 6h ustawy właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c ustawy - to jest właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 1) oraz właściciele nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (art. 6c ust. 2) - są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Na mocy Uchwały nr [...].Rady miasta W. z dnia [...]maja2012 r. w sprawie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2012 r. poz. 4742) systemem gospodarowania odpadami komunalnymi objęto wszystkich właścicieli nieruchomości, również właścicieli nieruchomości niezamieszkałych. Zgodnie z art. 6o w brzmieniu określonym ustawą z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 87) organ określając wysokość opłaty powinien wziąć pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Powołany przepis nie wskazuje w sposób wyczerpujący, jakie elementy mające znaczenie dla wysokości opłaty organ stosujący prawo powinien wziąć pod uwagę, jednakże określając jej wysokość w odniesieniu do nieruchomości niezamieszkałych nie można pominąć, co wynika wprost z powołanego wyżej art. 6o, średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Nie mniej jednak należy przy szacunku przyjmować reguły określone w O.p., przy czym założyć trzeba, że szacowanie parametrów wpływających na wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o których mowa w art. 6o ustawy nie zwalnia organu prowadzącego postępowanie z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak tego wymaga art. 122 O.p. Przeciwnie, w pierwszej kolejności organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zgodnie z art. 187 O.p. oraz art. 180 O.p. Z akt sprawy wynikało, że organy podatkowe zdecydowały się oprzeć decyzję na uzasadnionych szacunkach, w tym średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze.

12. Zasadnie organy przyjęły, że obowiązkiem właściciela nieruchomości wynikającym wprost z przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz właściwych uchwał Rady Miasta jest gromadzenie odpadów w odpowiednich pojemnikach, złożenie deklaracji oraz ponoszenie na rzecz gminy opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie z art. 6i ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy w przypadku nieruchomości niezamieszkałej obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne - powstanie obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi uzależnione jest od tego, czy na danej nieruchomości generowano odpady komunalne. Właściciele nieruchomości niezamieszkałych zobligowani są przy tym do przekazywania zarówno zmieszanych, jak również selektywnie zebranych odpadów komunalnych, podmiotom wyłonionym w drodze przetargu do odbioru odpadów komunalnych z terenu gminy.

13. Przyznać należy rację organowi, że na nieruchomości niezamieszkałej, na której prowadzona jest działalność gospodarcza powstają także odpady pochodzące z bytowania ludzi, jak też odpady wynikające wyłącznie z tej działalności. Odpady komunalne z nieruchomości niezamieszkałych to takie odpady, które powstają w związku z okresowym pobytem na tych nieruchomościach ludzi np. pracowników i klientów, najemców, którzy wytwarzają odpady komunalne. Natomiast do odpadów powstałych w wyniku działalności gospodarczej zakwalifikować należy np. kartony i opakowania z towarów, którymi przedsiębiorca handluje, opakowania z materiałów, których używa w procesie produkcji oraz odpady produkcyjne - odpady tego rodzaju można przekazać przedsiębiorcy, który posiada stosowne zezwolenia na ich odbiór. Niedopuszczalne jest przy tym takie klasyfikowanie selektywnie zebranych odpadów komunalnych, pozwalające na przypisanie ich do innego kodu (rodzaju) odpadów zgodnie z klasyfikacją odpadów określoną w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1923), a następnie przekazywanie, poza gminnym systemem gospodarowania odpadami komunalnymi podmiotom, które nie zostały wyłonione przez miasto stołeczne do odbioru odpadów komunalnych z terenu gminy.

14. Sąd po przeanalizowaniu akt sprawy uznał, że opisany przez organ pierwszej instancji sposób ustalenia podstawy wyliczenia opłaty poprzez szacunek wielkości odpadów wskazujący na średnią ilość odpadów w litrach w miesiącu w zestawieniu z podobnymi nieruchomościami nie narusza przepisów prawa. Zdaniem Sądu nie można przyjąć, że ma charakter dowolny. Stanowisko organów administracji w tym względzie zostało oparte na zebranym w sprawie materiale dowodowym i ocenione w ramach zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 O.p. Sąd uznał zatem, że organ wyższego stopnia prawidłowo utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w której w sposób wyjątkowo szczegółowy i obszerny opisano i zbadano przedmiotowy stan faktyczny. Na stronie 17 i 18 decyzji organ pierwszej instancji przedstawił dane podobnych nieruchomości których elementy kalkulacji opłaty posłużyły do wykazania średniej ilości odpadów komunalnych w litrach stanowiącą punkt wyjścia do oszacowania wysokości opłaty w przedmiotowej sprawie. Sąd uznał także, że materiał dowody zgromadzony przez organ pierwszej instancji jest szczegółowy i pozwala na rzetelne oszacowanie wysokości należnej opłaty.

15. Na uwagę zasługuje także to, że organy podatkowe w swoich ustaleniach i oszacowaniu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami uwzględniły także okoliczność, że część nieruchomości była zajęta przez inny podmiot Bank. Z akt sprawy wynikało, że dla tej same nieruchomości złożona została przez Bank stosowana deklaracja. Organy ustaliły, że Bank już nie prowadził działalności pod powyższym adresem, a od początku swojego funkcjonowania korzystał z odrębnych kontenerów na odpady komunalne. W ocenie Sądu zasadne w tym względzie było stanowisko organu, że okoliczność ta nie wpływała na wysokość opłaty.

16. Reasumując przyjąć należy, że wobec korzystania przez Skarżącą z odbioru odpadów poza powszechnym systemem gminnym, deklaracje składane przez Skarżącą nie odzwierciedlały stanu rzeczywistego, co umożliwiało wydanie wobec Strony decyzji na podstawie art. 6o ustawy, także przy zastosowaniu szacunku wielkości odpadów. Tym samym za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia ww. przepisu ustawy oraz przepisów Regulaminu. Zatem za niezasługujące na uwzględnienie Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 3 ust. 2 pkt 3 i 4, art. 6o ustawy oraz § 15 Regulaminu.

17. Sąd administracyjny nie dostrzegł też naruszeń przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 § 1, art. 127 O.p., art. 122, art. 187 § 1, art. 180 O.p.

18. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę