Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 52/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 64 § 2, 261 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Mirosław Montowski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 maja 2021 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność Prezydenta [...] w sprawie wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

[...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej "skarżąca") wniosła do skargę na bezczynność Prezydenta [...] w sprawie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. nr ew. [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...].

Z akt sprawy wynika, że wniosek o wydanie ww. decyzji złożono w dniu [...] grudnia 2020 r. Zarząd Dzielnicy [...] działający w imieniu Prezydenta [...] (dalej Zarząd) [...] grudnia 2020 r. na podstawie art. 64 § 2 i art. 261 § 1 kpa oraz art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej – p.z.p.) wezwał wnioskodawczynię do złożenia dowodu uiszczenia opłaty skarbowej - 598 zł za wydanie decyzji oraz do usunięcia wymienionych w wezwaniu braków formalnych pouczając, że niedostarczenie dowodu wpłaty w ustalonym terminie spowoduje zaniechanie czynności, a uiszczenie opłaty bez uzupełnienia wniosku w pozostałym zakresie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.

Wezwanie to doręczono skarżącej w dniu [...] stycznia 2021 r.

Spółka nie uiściła opłaty skarbowej i kwestionując wezwanie również w pozostałym zakresie wskazała, że jest ono pozbawione podstawy prawnej i faktycznej, bowiem ustawa przewiduje opłatę za wydanie decyzji, a nie za złożenie wniosku.

Organ wskazał, że [...] stycznia 2021 r. powiadomił skarżącą, że zaniechał czynności wydania decyzji o warunkach zabudowy i wyjaśnił, że zgodnie z art. 6 ustawy z 16 listopada 2006 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 1546 ) o opłacie skarbowej obowiązek jej zapłaty powstaje z chwilą złożenia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i wpłaca się ją z chwilą powstania obowiązku jej zapłaty. Powyższe pismo doręczono skarżącej [...] lutego 2021 r. (zgodnie z art. 44 kpa), a więc zarzut braku odpowiedzi organu jest chybiony.

Dalej zaznaczył, że przy ustalaniu, czy wnioskodawczyni jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym działek, których dotyczy wniosek, korzysta z Informacji z rejestru gruntów. Zgodnie zaś z informacją z [...] grudnia 2020 r. i [...] stycznia 2021 r. właścicielem działek nr ew. [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] jest osoba fizyczna, a nie skarżąca, co potwierdza KW nr [...] i nr [...]. Organ zaznaczył, że skorzystał też z art. 5 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2019 r. poz. 2204). Natomiast strona w pkt 2. "Określenia zamierzenia inwestycyjnego" (k 4 akt) wpisała, że "inwestor ma umowę z właścicielem nieruchomości na przeprowadzenie inwestycji", co wskazuje, że inwestor i właściciel nieruchomości są różnymi osobami.

Wyjaśnił następnie, że zgodnie z art. 59 ust. 1 p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. (2a.) W przypadku braku planu budowa obiektów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane wymaga zatem decyzji o warunkach zabudowy.

Według organu, pisma skarżącej są niespójne co do planowanych robót. Strona wskazuje "przebudowa i nadbudowa budynku" (k 2 akt), "rozbudowa, remont i nadbudowa budynku", "rozbudowa istniejącego budynku", "Nie jest przewidywana zmiana sposobu zagospodarowania działki" (k 4 akt), a w skardze "przebudowa istniejącej zabudowy - bez zmiany funkcji i bez zmiany zagospodarowania terenu". W ocenie organu, nie jest jednak możliwy brak zmiany zagospodarowania terenu, skoro zmianie ulega powierzchnia zabudowy z ok. 160 m2 na ok. 300 m2 i nadbudowa budynku. Wniosek jest zatem wewnętrznie sprzeczny.

Zgodnie zaś z art. 59 w zw. z art. 50 ust. 2 p.z.p. roboty polegające na np. nadbudowie, rozbudowie, przebudowie powodującej zmianę sposobu zagospodarowania terenu, użytkowania obiektu budowlanego lub jego formy architektonicznej, wymagają uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Przytoczył art. 61 ust. 1 p.z.p., który wymienia warunki konieczne do wydania takiej decyzji, zaznaczając, że przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii oraz przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie.

Przedmiotowa budowa nie jest żadną z ww. inwestycji.

Organ zaznaczył, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej objętej wnioskiem obszar analizowany i przeprowadza analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie, o którym mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., a granice obszaru analizowanego wyznacza na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Dołączona mapa uniemożliwiała ww. analizę.

Ponadto, budynek rozbudowywany, czy nadbudowywany stanowi nowy element w przestrzeni, dlatego cyt. rozporządzenie dotyczy również takich inwestycji - nie tylko nowo wznoszonych.

Organ powołał się ponadto na postanowienie SKO z dnia [...] lutego 2021 r., [...] wydane w odpowiedzi na ponaglenie strony z dnia [...] stycznia 2021 r., w którym stwierdzono, że postępowanie nie było przewlekłe, a wniosek złożono z brakami formalnymi.

W ww. na wstępie skardze skarżąca wniosła o nakazanie niezwłocznego rozpoznania wniosku o wydanie warunków zabudowy w terminie 14 dni.

Zakwestionowała też stanowisko SKO wskazując, że nie jest prawdą jakoby [...] stycznia 2021 r. została poinformowana o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.

Ponadto, SKO rozpoznało tylko kwestię braku mapy zasadniczej z powołaniem się na cyt. rozporządzenie (§ 3. 1) całkowicie pomijając, że wniosek nie dotyczy nowej zabudowy. Przedmiotem wniosku jest bowiem przebudowa istniejącej zabudowy - bez zmiany funkcji i bez zmiany zagospodarowania terenu, a istniejący budynek jest budynkiem mieszkalnym, który taki ma pozostać. Zbędne jest ustalanie linii zabudowy dla istniejącego budynku. Nie jest też planowana zmiana zagospodarowania terenu w zakresie, o którym mowa w art 61 ust. 1-5 ustawy.

Zdaniem skarżącej, SKO powołało się na nie spełnienie warunku, którego nie wymaga żaden przepis, a do wniosku załączono oryginalny plik z mapą zasadniczą.

Co do wezwania do uzupełnienia braków skarżąca zaznaczyła, że jest wyłącznym właścicielem ww. nieruchomości, o czym organy były informowane. Zgodnie zaś z ustawą o opłacie skarbowej - załącznik do ustawy pozycja I punkt 8 - "Zwolnienia" wskazano, że: "wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego terenu, którego wniosek dotyczy". Spółka jest zatem tym zwolnieniem objęta (nawet jeśli w dniu składania wniosku nie była właścicielem). Powtórzyła, że opłacie skarbowej podlega wydanie decyzji a nie złożenie wniosku.

Według skarżącej, braki wskazane w wezwaniu nie są brakami formalnymi, a zatem nieodpuszczalne było stosowanie art. 64 k.p.a.

W piśmie procesowym z [...] kwietnia 2021 r. skierowanym do Sądu skarżąca podtrzymała zarzuty skargi i oddała, że zgodnie z art 261 k.p.a. rozstrzygnięcie o zaniechaniu czynności winno mieć formę postanowienia, od którego służy zażalenie, czego organ nie uczynił i tym samym pozbawił stronę kontroli instancyjnej.

Nadto, przy badaniu własności nieruchomości ograniczył się do rejestru gruntów, który sam prowadzi, pomijając dokumenty nadesłane przez notariusza - umowę kupna sprzedaży. Z wypisów z KW (k 27 i 28 akt) jednoznacznie wynika, że własność nieruchomości uległa zmianie (wzmianki w dziale II), co organ zignorował.

Ponadto, organ jednocześnie prowadzi ewidencję gruntów, a więc opieszałość w wykonaniu czynności nie może być uzasadnieniem dla innej komórki tego samego organu o braku informacji o zmianie właściciela. Komórka organu odpowiedzialna za ewidencję gruntów nie wprowadziła do systemu informacji o zmianie właściciela. Postępowanie administracyjne traktuje się jako całość. Bez znaczenia jest zatem, która komórka organu czego zaniechała. Notariusz niewątpliwie przesłał akt kupna sprzedaży organowi – a więc miał on wiedzę o zmianie właściciela. Organ ograniczył się do sprawdzenia ewidencji gruntów a zaniechał sprawdzenia innych źródeł informacji, co nie usprawiedliwia błędnego ustalenia stanu faktycznego.

Dalej skarżąca powtórzyła argumentację, że opłata skarbowa jest należna tylko w przypadku gdy decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest nie na rzecz właściciela, a ustawodawca powiązał zwolnienie z wydaniem decyzji, a nie złożeniem wniosku.

W ocenie strony, żaden z punktów wezwania z [...] grudnia 2020 r. nie dotyczył "braków formalnych", nie było więc podstaw do stosowania art. 64 k.p.a. Nadto, większość "braków" nie istniała. We wniosku wprost wskazano, że inwestycja dotyczy budynku wolnostojącego, mieszkalnego jednorodzinnego - rozbudowy, remontu i nadbudowy budynku istniejącego. Jej przedmiotem jest podwyższenie ostatniej nieużytkowej kondygnacji z przeznaczeniem na funkcje mieszkalne oraz poszerzenie zabudowy o dodatkowe pomieszczenia na wszystkich kondygnacjach, tymczasem organ pytał o funkcje inwestycji. Inwestycja nie jest nowa, zatem ww. rozporządzenie nie miało zastosowania. Zbędne było też ustalanie charakteru dopuszczalnej zabudowy, skoro nie ulega on zmianie. Analiza pod kątem określonym w art. 61 ust. 1 w przypadku istniejącej zabudowy - bez zmiany funkcji jest zbędna i nie ma postawy prawnej. Zbędna jest też analiza sąsiednich nieruchomości pod kątem sposobu użytkowania, czy linii zabudowy, skoro te parametry pozostają bez zmian. Działka leży przy drodze publicznej i ma wjazd - co wprost wynika z wniosku. Prowadzenie ustaleń w tym zakresie nie ma zatem żadnego uzasadnienia.

W kwestii doręczenia pisma z [...] stycznia 2021r. skarżąca twierdziła, że według adnotacji na kopercie (k 23a) przesyłka była rzekomo awizowana [...] stycznia 2021r. i powtórnie [...] stycznia 2021 oraz zwrócona do organu [...] lutego 2021r. Jednak zwrotne potwierdzenie doręczenia ponaglenia (k 31) awizowano [...] stycznia 2021 i odebrano w urzędzie pocztowym [...] lutego 2021, co jednoznacznie wskazuje na błąd Poczty Polskiej w doręczeniu. Ww. awiza nigdy nie były umieszczone w skrzynce pocztowej. Ponadto, odbierając przesyłki na poczcie (a więc i [...] lutego 2021r.) skarżąca prosi o sprawdzenie, czy nie oczekuje jakaś przesyłka. Złożyła też reklamację i wniosła o ustalenie przez Sąd, że nie doszło do doręczenia przesyłki "w trybie domniemania doręczenia".

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie oaz doddał, że zgodnie z art. 261 § 3 k.p.a. formę postanowienia przyjmuje "czynność zwrotu podania", na które służy zażalenie. W tej natomiast sprawie "zaniechano czynności".

Podkreślił również, że przy ustalaniu czy strona jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym działek objętych wnioskiem korzysta z Informacji z rejestru gruntów (k 16, 17, 26 ). Zgodnie z informacją z [...] grudnia 2020 r. i [...] stycznia 2021 r. właścicielem działek nr ew. [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] jest osoba fizyczna, a nie wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni w pkt 2. "Określenia zamierzenia inwestycyjnego" (k- 4) wpisała, że "Inwestor ma umowę z właścicielem nieruchomości na przeprowadzenie inwestycji", co dobitnie wskazuje, że są to różne osoby. Potwierdzeniem danych z Informacji z rejestru gruntów jest KW nr [...] i nr [...], w dziale II - własność. Organ skorzystał z art. 5 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, tj. rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych.

Organ podał, że [...] grudnia 2020 r. na podstawie art. 261 § 1 kpa, zgodnie z art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wezwał stronę do złożenia dowodu uiszczenia opłaty skarbowej (598 zł) za wydanie decyzji o warunkach zabudowy i pouczył, że jego niedostarczenie w zakreślonym terminie spowoduje, że czynność ta zostanie zaniechana. Natomiast gdy warunek ten zostanie spełniony z jednoczesnym nieuzupełnieniem wniosku w pozostałym zakresie spowoduje to pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Wobec nieuiszczenia ww. opłaty (tak w piśmie skarżącej z [...] stycznia 2021 r.) i nie złożenia dowodu jej uiszczenia organ [...] stycznia 2021 r. powiadomił spółkę, że czynność wydania decyzji o warunkach zabudowy została zaniechana. Dodał, że zgodnie z art. 6 ustawy z 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej obowiązek opłaty powstaje z chwilą złożenia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i wpłaca się ją z chwilą powstania obowiązku jej zapłaty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

Wyjaśnić na wstępie trzeba, że zarówno doktryna, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych wypowiadają się jednolicie, że bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie nie podjął on żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 a p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 20 października 2017 r., sygn. akt II OSK 1760/17 - CBOSA).

Dla uznania bezczynności - o której mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a. - konieczne jest zatem ustalenie, że organ był zobowiązany na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji, innego aktu lub podjęcia czynności i tego zaniechał.

Tak rozumiana bezczynność nie zachodziła w niniejszej sprawie, bowiem skarżący – pomimo pouczenia - nie wypełnił obowiązku wynikającego z wezwania dotyczącego złożenia dowodu potwierdzającego uiszczenie opłaty skarbowej (598 zł) za wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla wymienionej we wniosku inwestycji, co – zgodnie z art. 261 § 2 k.p.a. - skutkowało zaniechaniem tej czynności przez organ.

Strona żądająca podjęcia określonych działań od organu administracji winna mieć świadomość tego, że każde postępowanie administracyjne (sądowoadministracyjne, czy egzekucyjne) stanowi zorganizowany i uporządkowany prawnie ciąg czynności organów, stron i uczestników postępowania, zmierzający do wydania określonego rozstrzygnięcia i – co do zasady - łączy się z nakładami finansowymi, które w części są pokrywane z opłat lub mieszczą się w kosztach postępowania. Opłaty stanowią rodzaj daniny pobieranej przez państwo lub jednostki samorządu terytorialnego za usługi o charakterze publicznym, niematerialnym i niepieniężnym. Ustalane są na podstawie przepisów szczególnych i zarówno kodeks postepowania administracyjnego, Ordynacja podatkowa, ani ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie regulują obowiązku i zasad ich poboru, zwrotu, zwolnienia z nich i sposobu ich uiszczania, a tylko niektóre – co wymaga podkreślenia w niniejszej sprawie - zależą od wyniku postępowania. Mogą być ponoszone z góry lub z dołu, mieć charakter powszechny lub szczególny, a stawki mogą mierz charakter stały lub zmienny. Organ ma obowiązek pobrania opłaty.

Taką opłatą jest niewątpliwie opłata skarbowa, której wysokość i tryb pobierania reguluje ustawa z 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2020r. poz. 1546 – dalej u.o.s.). Przedmiotem opłaty skarbowej w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej objęte są m.in. czynności urzędowe, dokonane na podstawie zgłoszenia lub na wniosek oraz wydanie zaświadczeń na wniosek (art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a-b u.o.s.).

Moment powstania obowiązku zapłaty opłaty skarbowej określa art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.s. wskazując, że następuje on z chwilą dokonania zgłoszenia lub złożenia wniosku o dokonanie czynności urzędowej.

Artykuł 261 k.p.a., który prawidłowo zastosował organ, reguluje kwestię opłat i kosztów uiszczanych z góry. Jeżeli strona nie uiści należności z góry, a minął termin ich wniesienia, organ wyznaczy termin w granicach od 7 do 14 dni. Jeżeli nadal należność nie zostanie wniesiona, organ wyda postanowienie o zwrocie podania lub zaniecha czynności uzależnionej od opłaty.

Nie ma zatem racji skarżąca twierdząc, że ustawa przewiduje opłatę za wydanie decyzji, a nie za złożenie wniosku. W konsekwencji, skoro skarżąca nie wniosła opłaty skarbowej organ miał obowiązek - w świetle powołanych wyżej przepisów – zaniechać czynności rozparzenia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Wbrew zarzutom skargi, organ nie miał również obowiązku pozyskiwania z innych źródeł dokumentów potwierdzających prawo własności do działki inwestycyjnej, w celu ustalenia, czy wnioskodawca zwolniony jest z obowiązku wniesienia opłaty skarbowej. Wiążący dla organu był przede wszystkim stan prawny wynikający z Ksiąg Wieczystych. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2019r. poz. 2204 – u.k.w.h.) domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. W orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, że organ nie ma możliwości w toku postępowania administracyjnego dokonywać odmiennych ustaleń prawnych, od tych jakie wynikają z wpisów dokonanych w księdze wieczystej. Treść księgi wieczystej, co do ujawnionego w niej właściciela, ma bowiem walor wiążący. Z art. 3 u.k.w.h., wynika domniemanie zgodności ze stanem prawnym prawa ujawnionego w księdze wieczystej i jest ono skuteczne erga omnes. Tym samym, ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie są uprawnione do podważania tytułu prawnorzeczowego do nieruchomości, który został ujawniony w księdze wieczystej (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Wr 695/19 LEX nr 3111312). Przyjęcie, że omawiane domniemanie mogłoby być obalone także w postępowaniu administracyjnym, prowadziłoby do sytuacji, w której organ administracyjny zastępowałby sąd powszechny wydając rozstrzygnięcie w kwestii zastrzeżonej dla postępowań cywilnych (por. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 2202/19, LEX nr 304809).

Prawidłowe były zatem ustalenia organu dokonane na podstawie wpisów ujawnionych w KW nr [...] i nr [...], które jako właściciela ww. nieruchomości na dzień [...] stycznia 2021r. ujawniały R. W. M., a nie skarżącą. W konsekwencji skarżąca nie podlegała zwolnieniu z opłaty skarbowej, o którym mowa w Załączniku do ustawy o opłacie skarbowej (I – "Dokonanie czynności urzędowej" – pkt 8 pt. "Zwolnienia" w tabeli 4).

W świetle przedstawionej argumentacji nie była konieczna ocena zasadności pozostałych postanowień określonych w piśmie organu z dnia [...] stycznia 2021r. Brak uiszczenia opłaty skarbowej musiał bowiem skutkować zaniechaniem czynności rozparzenia wniosku skarżącej o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Niezasadnie również strona zarzuciła błędne przyjęcie przez organ, że pismo z [...] stycznia 2021r. (informujące o zaniechaniu ww. czynności) zostało jej odręczone w trybie zastępczym (art. 44 § 4 k.p.a.). Z adnotacji na kopercie (k 23a akt) wynika bowiem jednoznacznie, że przesyłkę awizowano dwukrotnie w dniu [...] stycznia 2021r. i [...] stycznia 2021 oraz [...] lutego 2021r. zwrócono do organu. Skarżąca nie przedstawiła dowodów potwierdzających nieskuteczność doręczenia ww. przesyłki przez Pocztę Polską, wskazując jedynie, że złożyła reklamację.

Z podanych przyczyn – wbrew zarzutom skargi - organ nie pozostawał w bezczynności.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę.