Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1110/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1 w zw.z art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), asesor WSA Paweł Dańczak, Protokolant st. sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego M. W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 1110/19

UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] marca 2019 r. po rozpatrzeniu odwołania M. W. utrzymało w mocy decyzję [...] W. Nr [...] z [...] stycznia 2019 r., wydaną w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i garażem w poziomie parteru oraz usługami w parterze, z elementami zagospodarowania terenu przy ul. [...] na dz. ew. nr [...] i [...] w obrębie [...] w W., prowadzone na wniosek M. W., złożony w dniu 2 lutego 2018 r. i uzupełniony w dniu 19 grudnia 2018 r.

Decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej.

W., decyzją [...] z [...] stycznia 2019 r., orzekł w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Od decyzji odwołał się M. W.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że bezspornym w niniejszej sprawie jest, że Strona pierwszy wniosek w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy złożyła w dniu 2 lutego 2018 r. Z uwagi na braki, Wnioskodawca został wezwany przez organ I instancji do złożenia wyjaśnień w sprawie pierwszego wniosku, następnie drugiego, uzupełnionego w dniu 16 lutego 2018 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i garażem w poziomie parteru oraz usługami w parterze z elementami zagospodarowania terenu przy ul. [...] na dz. ew. nr [...] i [...] w obrębie [...] w W.. Wnioskodawca w terminie czternastu dni od daty doręczenia wezwania został wezwany do złożenia wyjaśnienia czego dotyczy wniosek w zakresie "elementów zagospodarowania terenu"; doprowadzenia do spójności pomiędzy treścią wniosku a załącznikami graficznymi w zakresie dostępu do drogi publicznej; wykazania, że komunikacja może odbywać się istniejącą drogą wewnętrzną, przez którą inwestor ma prawnie lub faktycznie możliwość przechodu i przejazdu lub też ma ustanowioną służebność drogi koniecznej, przez którą nieruchomość objętą wnioskiem ma zapewniony dostęp do drogi publicznej (wyrok WSA z dnia 22 marca 2018 r., II SA/Kr 1 139/1 7); uzupełnienia wniosku o informacje nt. innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, w tym sposobu odprowadzania wód opadowych, ścieków przemysłowych i unieszkodliwiania odpadów; oraz dołączenia umów zawartych między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem, potwierdzających, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Organ wskazywał, że dołączone umowy nie są skierowane do Wnioskodawcy, który wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej zabudowy. Jako podstawę żądania zawartego w wezwaniu, organ wskazał art. 50 par. 1 k.p.a. Organ wskazał także, że w przypadku nieuzupełnienia braków we wskazanym terminie postępowanie z wniosku zostanie umorzone lub zostanie wydana decyzja odmowna.

Pełnomocnik Wnioskodawcy w odpowiedzi na ww. wezwanie przedstawił, że treść wniosku zostanie skorygowana, poprzez usunięcie z zakresu "elementów zagospodarowania terenu"; załączniki graficzne zostały skorygowane w sposób pokazujący, że zjazd na teren planowanej inwestycji będzie się odbywał poprzez działkę nr ew. [...] z obr. [...] ; zjazd na teren inwestycji będzie się odbywał poprzez działkę ew. nr [...] z obr. [...]. Wody opadowe odprowadzone będą odprowadzane do miejskiej kanalizacji, w przypadku przekroczenia dopuszczalnej ilości określonej przez MPWiK ich odpływ będzie spowolniony poprzez wbudowany zbiornik retencyjny; ścieki przemysłowe nie będą występowały, ścieki z garażu po podczyszczeniu w separatorze odprowadzone będą do miejskiej kanalizacji; odpady będą gromadzone we wbudowanym pomieszczeniu śmietnika i odbierane przez firmę licencjonowaną. Do pisma dołączono pełnomocnictwo dla firmy M. A. K. do reprezentowania inwestora w zakresie przygotowania wystąpień na media i projektów przyłączy do w/w inwestycji.

Organ odwoławczy podkreślił, że wniosek o wydanie decyzji o warunków zabudowy ze swej istoty stanowi żądanie określenia warunków dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, które prowadzić będzie do zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Postępowanie o ustalenie warunków zabudowy jest postępowaniem wszczynanym tylko na wniosek inwestora, co wynika z art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wniosek ten powinien spełniać wymogi przewidziane w art. 63 k.p.a. oraz określone w art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 powołanej wyżej ustawy tj. powinien między innymi zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów. Zdaniem organu odwoławczego złożony wniosek nie spełniał wymogów formalnych podania określonych w art. 63 k.p.a. oraz art. w art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego też słusznie organ I instancji uznał, że wniosek wymagał uzupełnienia, poprzez dokładne określenie przedmiotu wniosku oraz dostarczenie umowy zawartej pomiędzy gestorem sieci cieplnej, energetycznej i wodno-kanalizacyjnej a inwestorem lub do złożenia stosowanych oświadczeń.

Pomimo wyznaczonego terminu wniosek nie został uzupełniony. W piśmie z dnia 6 grudnia 2018 r. pełnomocnik Wnioskodawcy uzupełnił wniosek tylko częściowo. Nie dołączył oświadczeń/umów z gestorami sieci i nie dokonał skorygowania wniosku, tak jak wskazywał w piśmie wyjaśniającym.

Charakterystyka inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej, która zawarta została we wniosku jest w zaistniałej sytuacji niekompletna. Wnioskodawca informował, że skoryguje wniosek i do dnia wydania orzeczenia nie wykonał żadnych czynności. Informacje techniczne od dostawców mediów są obligatoryjnym elementem formalnym wniosku o ustalenia warunków zabudowy.

Wobec okoliczności, że Wnioskodawca nie przedłożył żądanych dokumentów w wyznaczonym terminie organ I instancji słusznie umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe wobec treści art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a u.p.z.p., w zw. art. 64 u.p.z.p. Organ wyjaśnił, że dla wykazania spełnienia warunków określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym niezbędne jest przedstawienie dowodu potwierdzającego możliwość zaopatrzenia w media planowanej inwestycji przez poszczególnych ich dostawców. Załączone do wniosku oświadczenia dostawców mediów (energia elektryczna, woda i kanalizacja) nie dotyczą Wnioskodawcy. Informacja od operatora energii elektrycznej wystawiona była na J. Sp. zo.o. Sp. k. J. S., P. Z. w dniu [...] grudnia 2017 r. Wątpliwości budzą załączone do akt sprawy pełnomocnictwa. Zgodnie z zapisem art. 33 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Jednoznaczność i ogólność powyższego zapisu prawnego pozwala stwierdzić, iż pełnomocnikiem w postępowaniu administracyjnym może być osoba fizyczna (a nie osoba prawna), która posiada zdolność do czynności prawnych. W przypadku oświadczenia od operatora sieci ciepłowniczej należy wskazać, że oświadczenie nie odnosiło się do Inwestora. Wnioskodawca wnosząc odwołanie także nie uzupełnił brakujących dokumentów i nie wykazał, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu inwestycji było wystarczające dla planowanego zamierzenia, co czyni zasadnym stwierdzenie, że wniosek o ustalenie warunków jest niekompletny i dlatego prowadzenie postępowania z takiego niekompletnego wniosku byłoby bezprzedmiotowe.

M. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając decyzję w całości i wniósł o uchylenie decyzji organów I i II instancji oraz o zasądzenie kosztów procesowych od organu wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wezwaniem z 7 lutego 2018 r. na podst. art. 64 §2 Kpa [...] zobowiązał skarżącego do uzupełnienia wniosku o warunki zabudowy, co uczynił w dniu 19 lutego 2018 r.

Organ uznał wniosek za kompletny i przystąpił do jego merytorycznego rozpatrzenia, o czym poinformował strony pismem z dnia 26 lutego 2018 r. W toku postępowania [...] wystąpił do Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu W. z zapytaniem o opinię w przedmiocie zgodności inwestycji z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi, [...] stanowczo sprzeciwiło się inwestycji.

Pomimo niewiążącego charakteru opinii [...], organ prowadzący postępowanie w sprawie warunków zabudowy, przyjął ją za wytyczną sposobu załatwienia sprawy. Zaniechano jej merytorycznego rozstrzygnięcia. Nie zważając na zakończony już etap formalnej oceny kompletności wniosku o warunki zabudowy, organ wezwał skarżącego do "złożenia wyjaśnień" w terminie 14 dni pod rygorem umorzenia postępowania. W wezwaniu tym odstąpiono od wcześniejszej oceny złożonej dokumentacji. Zakwestionowano treść wniosku, zakres inwestycji, jak i załączone dokumenty formalne i prawo dostępu do drogi publicznej.

Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy wydaje się na wniosek inwestora. Tym samym ustawa zabrania wydawania takich decyzji z urzędu oraz ingerencji organu administracji w treść wniosku. Inwestor określa zakres swojego zamierzenia inwestycyjnego samodzielnie, a organ nie ma podstawy prawnej, aby wpływać na treść wniosku. Dlatego zobowiązanie do usunięcia z wniosku jego części w postaci "elementów zagospodarowania terenu", a następnie umorzenie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy z powodu pozostawienia tego zapisu we wniosku, jest niegodne z prawem.

Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest w związku ze "zmianą zagospodarowania terenu". Dlatego, jako inwestor uznał, że wszelkie działania związane z urządzeniem działki w związku z budową obiektu kubaturowego powinny być objęte lokalizacją inwestycji - zgodnie z zasadą wynikającą z przepisów ustawy - Prawo budowlane, iż zakres inwestycji wg decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o pozwoleniu na budowę powinien być tożsamy.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie warunków zabudowy jest możliwe jeśli "istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego". Ustawa nie zawiera obowiązku, aby dokumenty wykazujące spełnienie tego warunku były wystawione koniecznie na nazwisko wnioskodawcy. Przeciwnie, przepis mówi o stanie faktycznym terenu, a nie o osobistych uprawnieniach osoby ubiegającej się o decyzję wz. Zasada, aby dokumentacja załączona do wniosku wz była wydana na nazwisko wnioskodawcy ma charakter porządkowy i wynika z praktyki administracyjnej.

Różnica wartości zapotrzebowania na ciepło i odprowadzenie ścieków z terenu inwestycji jest nieznaczna - bez wpływu na możliwość oceny istnienia niezbędnego uzbrojenia terenu, a ponadto na etapie oceny formalnej wniosku w lutym 2018 r. nie została przez organ uznana za przeszkodę w rozpatrzeniu tego wniosku. Tym bardziej - nie może być uznana za przesłankę bezprzedmiotowości postępowania skutkującą jego umorzeniem.

Do zakwestionowania treści i kompletności mojego wniosku posłużono się błędnie trybem "wezwania strony do złożenia wyjaśnień" na podstawie art. 50 Kpa.

Późniejsze umorzenie postępowania z przyczyn wskazanych w zaskarżonych decyzjach organów I i II instancji jest bezpodstawne, naruszając nie tylko przepisy prawa materialnego ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale również zasady praworządności i zaufania do organów władzy publicznej wyrażone w art. 7 i 8 Kpa.

Projekt planu obszaru O. sporządzany jest jak dotąd przez 8 lat bez efektu, a zatem opisane w piśmie [...] cele nie są aż tak istotne dla W. ani konieczne do realizacji, aby zamykać możliwość zagospodarowania prywatnych nieruchomości metodą bezprawnego uchylania się od rozpatrywania wniosków o warunki zabudowy.

W niniejszej sprawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] powinno było uchylić decyzję organu I instancji i przekazać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 §2 Kpa.

Z treści uzasadnienia jego decyzji z dnia [...] marca 2019 r. wynika, że organ ten całkowicie zaniechał samodzielnego rozpoznania sprawy, czego wymaga art. 15 Kpa i poprzestał na zreferowaniu, a następnie na powtórzeniu argumentacji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, gdyż zarówno decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], jak też utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z [...] stycznia 2019 r. naruszają przepisy prawa procesowego w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy nieprawidłowo ocenił, że w przedmiotowej sprawie zachodzi przeszkoda uniemożliwiająca merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej rozpoznania wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej przez skarżącego inwestycji.

Podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z jego brzmieniem (§ 1 ), gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio: w całości albo w części. Według § 2 tego przepisu organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie jeżeli wystąpi o to strona na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym.

Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle lub nie ma ich do rozpoznania sprawy w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że bezzasadność żądania strony, w przeciwieństwie do bezprzedmiotowości, nie może prowadzić do umorzenia postępowania.

Przedmiot postępowania istnieje m.in. wtedy, gdy nie zostało jeszcze w sprawie podjęte ostateczne rozstrzygnięcie, a organ administracji jest uprawniony do władczego działania w tym zakresie. O bezprzedmiotowości postępowania, a także braku podstaw do wydania merytorycznej decyzji należy mówić z pewnością wówczas, gdy zachodzi przeszkoda do określenia praw i obowiązków konkretnego podmiotu a więc, gdy tak naprawdę nie istnieje cel dla którego postępowanie administracyjne toczy się.

W niniejszej sprawie taka przeszkoda do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej rozpoznania wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji nie zachodziła. Organ odwoławczy wyraził stanowisko tożsame ze stanowiskiem organu I instancji i ocenił, że złożony przez skarżącego wniosek jest niekompletny i dlatego prowadzenie postępowania w tej sprawie byłoby bezprzedmiotowe.

Przypomnieć należy, że braki formalne wniosku, to takie braki, które uniemożliwiają nadanie biegu sprawie. Organ dysponuje narzędziem do zdyscyplinowania wnioskodawcy. Stosownie do treści art. 64 k.p.a. organ uprawniony jest do wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku. W przypadku nieuzupełnienia braków, uprawniony jest do zakończenia postępowania w formie czynności polegającej na pozostawieniu wniosku (pisma) bez rozpoznania. Braki formalne wniosku to elementy konieczne, wynikające z określonych przepisów prawa, bez których organ nie może nadać sprawie biegu. Tylko wówczas, gdy przepis prawa ustanawia wprost określone wymogi dotyczące składanego wniosku, organ może żądać ich spełnienia i uzupełnienia wniosku (pisma) o brakujące elementy. Żądając usunięcia określonych braków formalnych pisma (podania), organ ma obowiązek jednoznacznie wskazać te braki, wyjaśniając jednocześnie podstawę prawną wymogów formalnych pisma (podania).

W przedmiotowej sprawie organ wzywał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych, a skarżący wskazywane braki uzupełniał. Pismo z 27 listopada 2018 r. skierowane do skarżącego przez organ I instancji już w toku wszczętego postępowania nie dotyczyło wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku, gdyż wskazywane przez organ braki zostały uzupełnione. Stanowiło wezwanie do złożenia wyjaśnień w toku postępowania, o czym świadczy zarówno treść wezwania, jak też wskazana podstawa prawna działania organu (art. 50 § 1 k.p.a.). Organ w tym trybie wezwał w istocie skarżącego do sprecyzowania żądania wniosku (w zakresie przedmiotu żądania, a także innych istotnych wymogów dla oceny zasadności wniosku jak: doprecyzowania dostępu do drogi publicznej, zagwarantowania wystarczającego dla planowanej inwestycji uzbrojenia terenu). Tego rodzaju wezwanie powinno być dokonane pod rygorem odmowy uwzględnienia wniosku w przypadku braku reakcji ze strony wnioskodawcy.

W ocenie sądu złożony wniosek o ustalenie warunków zabudowy był wystarczający do skutecznego wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia.

Według art. 52 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać:

1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000;

2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

Z treści przepisu niewątpliwie wynika, że część opisowa wniosku o ustalenie warunków zabudowy powinna zawierać określenie zapotrzebowania przedsięwzięcia na wodę, energię, a także określenie innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej. Przepis ten nie określa więc wymogu dołączenia do wniosku dokumentacji potwierdzającej istnienie lub projektowanie infrastruktury. Nakłada jedynie na wnioskodawcę obowiązek opisania planowanej inwestycji ze wskazaniem zapotrzebowania na wodę, energię oraz potrzeb z zakresu infrastruktury technicznej związanych z tą inwestycją. Niezłożenie przez wnioskodawcę dokumentacji dotyczącej istniejącej lub projektowanej infrastruktury nie stanowi zatem braków wniosku. Informacje te są istotne dla merytorycznej oceny wniosku i stanowią podstawę do ustalenia przez organ, czy planowane zamierzenie spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wymienionych w tym przepisie warunków, w tym uzbrojenia terenu wystarczającego dla zamierzenia budowlanego. Według art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jeżeli istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Z kolei art. 61 ust. 5 u.p.z.p. przewiduje, że warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną, a inwestorem.

Kwestia zagwarantowania stosownego uzbrojenia terenu jest ustalana w trakcie merytorycznej oceny wniosku pod kątem spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Ustalenie, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego z reguły wymaga przeprowadzenia czynności dowodowych. Jednak dokumenty, na które wskazuje art. 61 ust. 5 u.p.z.p. nie stanowią koniecznego elementu wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Dokumenty, o które zwrócił się organ do wnioskodawcy nie dotyczyły braków formalnych wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a kwestii ściśle merytorycznych, które miały wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy.

W takiej sytuacji nawet niezłożenie przez skarżącego żądanych przez organ dokumentów nie uprawniałoby organu do zaniechania merytorycznego rozpoznania wniosku.

Skarżący jednak złożył dokumenty w postaci pochodzących od gestorów sieci wodociągowej, gazowej i energetycznej oświadczeń wskazujących na istniejącą infrastrukturę i możliwość zapewnienia dostaw wody, energii, ciepła dla potrzeb planowanej inwestycji w postaci budynku wielorodzinnego na działkach nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] w W.f Wbrew stanowisku organów obu instancji nie są to dokumenty wystawione na rzecz innych podmiotów i dotyczące innej niż planowana inwestycji. Skarżący w toku postępowania złożył pełnomocnictwa dla konkretnych osób fizycznych tj. A. K., J. S., P. Z. upoważniające te osoby do reprezentowania go, także w zakresie uzyskania dokumentacji dotyczącej infrastruktury technicznej dla planowanej inwestycji. Nie ma znaczenia, że oświadczenie o możliwości przyłączenia budynku do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, jak też sieci ciepłowniczej wystawiono dla A. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą M. A.K.. Podobnie nie ma znaczenia, że oświadczenie o możliwości przyłączenia budynku do sieci energetycznej wystawiono dla J. S. i P. Z. ze spółki J. sp. z o.o (bo tak należy rozumieć adresata oświadczenia). Skarżący upoważnił do działania w swoim imieniu konkretne osoby fizyczne i osoby te niezależnie od tego, że prowadzą jednoosobową działalność gospodarczą lub zatrudnione są w spółce, podejmowały działania na jego rzecz i uzyskały niezbędne oświadczenia do wykazania, że wymóg infrastruktury technicznej dla planowanej inwestycji będzie spełniony. Rolą organu było dokonanie oceny czy uzbrojenie terenu będzie wystarczające dla planowanej zabudowy. Nie ma znaczenia, że oświadczenie uzyskane przez pełnomocników skarżącego pochodzi z 13 grudnia 2017 r., a więc z daty wcześniejszej niż złożony wniosek czy też dołączone do sprawy upoważnienie, skoro stanowi ono potwierdzenie udzielenia upoważnienia do działania w imieniu inwestora w sprawach dotyczących tej konkretnej inwestycji. Nie ma przeszkód, by skarżący potwierdził prawidłowość wcześniejszych działań podjętych w jego imieniu i dotyczących tej konkretnej inwestycji na działkach nr ew. [...] i [...]. Nie stanowi żadnej przeszkody (do oceny zagadnienia spełnienia warunku wystarczającego uzbrojenia) okoliczność, że we wniosku inwestor wskazał minimalnie wyższe zapotrzebowanie na ciepło (280 kW), aniżeli wynika to z uzyskanego zapewnienia od gestora sieci ciepłowniczej (277,64 kW).

Sąd nie znajduje przeszkód do rozpoznania wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy ze względu na niekompletną charakterystykę inwestycji w związku z niedokonaniem korekty wniosku w zakresie żądania dotyczącego elementów zagospodarowania terenu. W sytuacji, gdy wnioskodawca nie dostosował się do sugestii organu, że nie ma konieczności uzyskania warunków zabudowy dla robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, organ powinien dać wyraz swojemu stanowisku wydając merytoryczną decyzję w sprawie. Z pewnością podtrzymanie przez wnioskodawcę stanowiska w zakresie żądania wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i garażem w poziomie parteru oraz usługami w parterze, z elementami zagospodarowania terenu nie stanowi oczekiwania wykraczającego poza kompetencje organu. Organ nie jest uprawniony do unikania merytorycznej oceny złożonego wniosku dotyczącego niewątpliwie inwestycji wymagającej uzyskania decyzji o warunkach zabudowy tylko dlatego, że część żądania w jego ocenie nie wymaga uzyskania takiej decyzji.

W tej sytuacji należy uznać, że stanowisko organu odwoławczego o braku przedmiotu postępowania nie jest możliwe do zaakceptowania. Nie było żadnych przeszkód do merytorycznego rozpoznania sprawy. Przedmiot postępowania istnieje i jest nim sprawa, w której organ powinien rozstrzygnąć o tym czy istnieje możliwość określenia warunków dla planowanej przez skarżącego inwestycji. Tym samym zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego tj. art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ zobowiązany będzie uwzględnić powyższą ocenę prawną i rozpoznać merytorycznie sprawę, o ile nie stwierdzi innej przeszkody uniemożliwiającej jej rozpoznanie. Ponieważ stan faktyczny w sprawie nie został dotychczas ustalony, zagwarantowanie stronie dwuinstancyjności postępowania obligowało sąd do uchylenia również decyzji organu I instancji.

Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.