Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 921/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 13
journal: Dz.U. 2016 poz 617
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca), Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk Protokolant starszy asystent sędziego Anna Strzelec po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zastosowania ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M. G. kwotę [...]zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania M. G. od decyzji Burmistrza T. z dnia [...] w sprawie odmowy zastosowania ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym z tytułu wydatków poniesionych na inwestycję związaną z montażem instalacji fotowoltaicznej w kwocie [...]zł utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 10 lutego 2017 r. M. G. wniósł o udzielenie ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym z tytułu wydatków poniesionych na zamontowanie instalacji fotowoltaicznej w gospodarstwie. Podniósł, iż całkowity koszt inwestycji wyniósł [...] zł, a wysokość ulgi (25% wartości inwestycji netto) to kwota [...]zł.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Burmistrz T. decyzją z dnia [...] odmówił zastosowania wnioskowanej ulgi. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji powołując się na ustalenia dokonane podczas oględzin nieruchomości wnioskodawcy podniósł, iż wytwarzana przez instalację fotowoltaiczną energia elektryczna nie jest wykorzystywana przez podatnika wyłącznie do celów związanych z prowadzoną działalnością rolniczą, gdyż przesyłana jest również do budynku użytkowanego przez inną osobę niż podatnik, znajdującego się na działce sąsiedniej. Przedmiotowy budynek wynajmuje brat wnioskodawcy i prowadzi w nim działalność gospodarczą (warsztat samochodowy). Wskazując, iż regulacje zawarte w art. 13 ustawy o podatku rolnym stanowią wyjątek od zasady powszechności opodatkowania, organ pierwszej instancji uznał, iż nie można przyjąć, że energia wytwarzana z naturalnych źródeł może być wykorzystywana przez podatnika lub inne podmioty w sposób zupełnie dowolny.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. G. podniósł zarzuty:

1. naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a. poprzez brak przesłuchania brata podatnika, J. G. odnośnie faktu wykorzystania znajdującego się w jego posiadaniu budynku gospodarczego. W ocenie podatnika znajdujący się na sąsiedniej działce budynek wykorzystywany jest także do działalności rolniczej poprzez przetrzymywanie w nim sprzętu rolniczego (ciągniki, agregatory, maszyny rolnicze), a także wykonywane są w nim naprawy sprzętu rolniczego,

2. naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 13 ustawy o podatku rolnym poprzez błędną interpretacje oraz błędne przyjęcie, iż energia wytwarzana z naturalnych źródeł wykorzystywana jest nie przez podatnika, oraz że jest wykorzystywana na innej nieruchomości i nieruchomość ta nie służy do działalności rolniczej.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że podniesione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

Uzasadniając decyzję organ odwoławczy przywołał przepisy art. 13 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 617 ze zm.) i dokonując ich interpretacji stwierdził, że prawodawca uprawnia do skorzystania z ulgi inwestycyjnej podatnika podatku rolnego, który poniósł wydatki na zakup i zainstalowanie urządzeń do wykorzystywania na cele produkcyjne naturalnych źródeł energii. Urządzenia te wykorzystywane są do napowietrzania ścieków, stawów hodowlanych, do pompowania wody, oświetlenia i ogrzewania szklarni czy budynków, mielenia zboża, napędu kuźni i wentylatorów, suszenia płodów rolnych, transportu, ogrzewania wody w zbiornikach, chłodzenia powietrza. Nie budzi wątpliwości, iż zainstalowane urządzenia mają służyć i być ściśle związane z prowadzoną przez podatnika podatku rolnego działalnością rolniczą, gdyż wszelkie przepisy dotyczące ulg i zwolnień podatkowych muszą być interpretowane ściśle. Zatem zakup urządzeń do wykorzystania na cele produkcyjne naturalnych źródeł energii, uprawnia do ulgi podatkowej, jeżeli energia wytwarza z naturalnych źródeł wykorzystywana jest wyłącznie na cele związane z działalnością rolniczą, gdyż celem ulgi inwestycyjnej jest nakłonienie rolników do unowocześniania i modernizacji gospodarstw.

W ocenie organu w rozpatrywanej sprawie wnioskodawca nie sprostał tym wymogom. Z ustaleń zawartych w protokole oględzin, dokonanych w dniu 25 maja 2017 r. z udziałem wnioskodawcy oraz jego brata - J. G. - najemcy sąsiedniego budynku wynika, iż w budynku gospodarczym należącym do wnioskodawcy zamontowana została instalacja fotowoltaiczna. W budynku tym przechowywane są maszyny rolnicze i inny sprzęt niezbędny przy pracy w gospodarstwie rolnym. Jednocześnie ustalono, że z tego budynku odprowadzony jest system przyłączeniowy przesyłający wytworzoną energię do budynku mieszkalnego, z którego dalej energia przesyłana jest do zakładu energetycznego oraz do innego budynku znajdującego się na działce sąsiedniej, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza przez brata wnioskodawcy - J. G. (warsztat samochodowy). Ze zgłoszonego podczas przeprowadzonych oględzin oświadczenia wnioskodawcy wynika, iż większość energii elektrycznej wytworzonej przez instalację fotowoltaiczną wykorzystuje do produkcji rolniczej, a część brat podatnika w wynajmowanym lokalu do prowadzenia działalności gospodarczej. Załączona do protokołu oględzin dokumentacja fotograficzna oraz umowa najmu lokalu z dnia 1 kwietnia 2017 r. zawarta pomiędzy Gminą T., a J. G. - budynku, zlokalizowanym na działce sąsiadującej z działką podatnika na cele nieuciążliwej działalności gospodarczej, w ocenie organu, potwierdza oświadczenie wnioskodawcy, iż na dzień złożenia wniosku o zastosowanie ulgi inwestycyjnej, wytwarzana energia elektryczna nie była wykorzystywana wyłącznie na cele produkcyjne gospodarstwa rolnego wnioskodawcy.

Odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania brata podatnika, J. G., na okoliczność wykorzystania przez niego wynajmowanego od gminy budynku gospodarczego, Kolegium wyjaśniło, obecność J. G. podczas dokonanych oględzin, treść oświadczeń złożonych przez podatnika oraz udokumentowane ustalenia organu pierwszej instancji w zakresie przeznaczenia spornego budynku gospodarczego wskazują, iż nie wystąpiły wystarczające podstawy do przeprowadzenia wnioskowanego dowodu. Powołując się na art. 188 Ordynacji podatkowej organ stwierdził, że obowiązek przeprowadzenia dowodu dotyczy tylko przypadku, gdy dany dowód ma znaczenie dla sprawy, a przy tym dana okoliczność nie została stwierdzona wystarczająco innym dowodem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. G. zarzucił zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszenie:

1. przepisów prawa procesowego: art.7 k.p.a. i art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez nie przesłuchanie J. G., brata skarżącego w celu wyjaśnienia w jakim zakresie i w jaki sposób jest wykorzystywany budynek gospodarczy, który wynajmuje od UG T.. Okoliczności faktyczne uzasadniają twierdzenie że budynek oraz prąd pochodzący z instalacji fotowoltaicznej głównie wykorzystywany jest przez skarżącego a nie jego brata J. .

2. przepisu prawa materialnego tj; przepisu art. 13 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym poprzez błędnego interpretację oraz błędne przyjęcie przez organ pierwszej i drugiej instancji, że energia wytworzona z naturalnych źródeł wykorzystywana jest nie przez podatnika, oraz że jest wykorzystywana na innej nieruchomości i nieruchomość ta nie służy do działalności rolniczej. Organy błędnie przyjęły, że w budynku gospodarczym brat skarżącego, J. G., prowadzi działalność gospodarczą o czym rzekomo ma świadczyć szyld. Natomiast w rzeczywistości J. G. nie prowadzi tam działalności gospodarczej a szyld jest pozostałością po działalności gospodarczej prowadzonej w latach ubiegłych.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji Burmistrza T. z dnia [...].

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny zasadności stanowiska organów orzekających w sprawie, które - powołując się na treść art. 13 ust. 1 pkt 2 lit c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., poz. 1892) - odmówiły skarżącemu udzielenia ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym z tytułu poniesienia nakładów na inwestycję związaną z montażem instalacji fotowoltaicznej w gospodarstwie rolnym. Organy podatkowe odmówiły udzielenia przedmiotowej ulgi z tej przyczyny, że energia wytwarzana przez skarżącego nie jest wykorzystywana wyłącznie na cele związane z działalnością rolniczą.

Zgodnie z art. 13 ust.1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, podatnikom podatku rolnego przysługuje ulga inwestycyjna z tytułu wydatków poniesionych:

1. budowę lub modernizację budynków inwentarskich służących do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich oraz obiektów służących ochronie środowiska: 2. zakup i zainstalowanie:

a) deszczowni,

b) urządzeń melioracyjnych i urządzeń zaopatrzenia gospodarstwa w wodę,

c) urządzeń do wykorzystywania na cele produkcyjne naturalnych źródeł energii (wiatru, biogazu, słońca, spadku wód)

- jeżeli wydatki te nie zostały sfinansowane w całości lub w części z udziałem środków publicznych.

Ulga inwestycyjna przyznawana jest po zakończeniu inwestycji i polega na odliczeniu od należnego podatku rolnego od gruntów położonych na terenie gminy, w której została dokonana inwestycja - w wysokości 25% udokumentowanych rachunkami nakładów inwestycyjnych (art. 13 ust. 2).

Bezsporne w sprawie jest, że skarżący jest podatnikiem podatku rolnego.

Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że w budynku gospodarczym należącym do skarżącego zamontowana została instalacja fotowoltaiczna. W przedmiotowym budynku przechowywane są maszyny rolnicze i inny sprzęt niezbędny przy pracy w gospodarstwie rolnym. Jednocześnie ustalono, że z tego budynku odprowadzony jest system przyłączeniowy przesyłający wytworzoną energię do budynku mieszkalnego, z którego dalej energia przesyłana jest do zakładu energetycznego oraz do innego budynku znajdującego się na działce sąsiedniej, będącej w posiadaniu brata wnioskodawcy - J. G..

Odnosząc powyższe ustalenia do treści zastosowanego przez organy podatkowe art. 13 ust. 1 pkt 2 lit c ustawy o podatku rolnym, w ocenie Sądu, organy niezasadnie przyjęły, iż skarżący nie spełnia wymogów uprawniających do uzyskania ulgi inwestycyjnej z tej przyczyny, że wytwarzana energia nie jest wykorzystywana wyłącznie na cele związane z działalnością rolniczą. .

Przewidziane w art. art. 13 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku rolnym ulgi mają na celu zachęcenie podatników podatku rolnego do dokonywania różnego rodzaju inwestycji, m.in. polegających - jak w niniejszej sprawie – na instalowaniu urządzeń do wykorzystywania na cele produkcyjne naturalnych źródeł energii, co zresztą przyznaje organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ulgę tę ustanowiono w celu zmotywowania podatników podatku rolnego do podejmowania inwestycji określonych w art. 13 ustawy o podatku rolnym. Zatem interpretacja spornego przepisu musi uwzględniać powyższe założenie. Poza tym literalne brzmienie spornego przepisu także nie uzasadnia stanowiska organów, albowiem nie ma w jego treści stwierdzenia, iż ulga przysługuje tylko tym podatnikom podatku rolnego, którzy wykorzystują wytwarzaną energię elektryczną wyłącznie na cele produkcyjne gospodarstwa rolnego podatnika.

Tak więc literalne brzmienie art. 13 ust 2 lit c ustawy o podatku rolnym i wykładnia celowościowa tegoż uregulowania upoważnia do stwierdzenia, że ulga inwestycyjna, o której w nim mowa przysługuje podmiotowi, który poniósł wydatki na zakup i montaż urządzeń do wykorzystywania na cele produkcyjne naturalnych źródeł energii (wiatru, biogazu, słońca, spadku wód), mimo iż inwestycja będzie służyła do zaopatrywania w energię także inne podmioty niż skarżący.

Sumując, w ocenie Sądu ulga inwestycyjna związana z zakupem i montażem urządzeń produkujących energię z naturalnych źródeł energii przysługuje zarówno w sytuacji, gdy energia jest zużywana wyłącznie na cele produkcji rolnej gospodarstwa, jak i w sytuacji, gdy energia w części jest zużywana przez odbiorców zewnętrznych.

Stwierdzić należy, że pośrednio także organy potwierdziły zasadność powyższej interpretacji art. 13 ust 2 lit c ustawy o podatku rolnym. Uznały bowiem, że nie jest okolicznością pozbawiającą skarżącego możliwości skorzystania z wnioskowanej ulgi sprzedawanie nadwyżki wyprodukowanej energii elektrycznej firmie P. S.A. Sprzedaż nadwyżek wytworzonej energii niewątpliwie nie stanowi o wykorzystaniu jej na cele produkcyjne gospodarstwa rolnego.

W związku z powyższym przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy przede wszystkim bezspornie ustalić czy, jak podaje skarżący, wydatki na zakup i montaż instalacji fotowoltanicznych faktycznie nie zostały sfinansowane w całości lub w części z udziałem środków publicznych oraz czy dokonane nakłady inwestycje zostały prawidłowo udokumentowane. Do tych kwestii organy obu instancji w istocie w ogóle się nie odniosły. Pozytywne ustalenie w tym zakresie będzie stanowiło podstawę do uwzględnienia wniosku, jeżeli pozostałe ustalenia w sprawie nie ulegną zmianom.

Z tych też względów Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 tej ustawy.