Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 594/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 1, par. 6
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 7, art. 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2010 roku sprawy ze skargi J. Z. i J. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz J. Z. i J. Z. solidarnie kwotę 512 (pięćset dwanaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. – Dz.U. z 2006r., nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. M. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wraz z instalacjami wewnętrznymi w formie zabudowy bliźniaczej (kat. obiektu I) na działce nr [...], w obrębie [...] położonej w Ł. przy ul. A 14.

Decyzja powyższa został wydana w następujących okolicznościach faktycznych: w dniu 20 października 2009r. inwestor J. M. złożył wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażem wraz z instalacjami wewnętrznymi w zabudowie bliźniaczej. Projekt został uzupełniony na żądanie organu. W dniu 26 listopada 2009r. J. Z., właścicielka sąsiedniej nieruchomości, zgłosiła zastrzeżenia dotyczące szerokości elewacji frontowej i ilości kondygnacji nadziemnych projektowanego obiektu. W dniu 8 grudnia 2009r. inwestor złożył rysunki zamienne, w których obniżono wysokość piwnicy, co spowodowało obniżenie poziomu zerowego budynku oraz zrezygnowano z wykuszy – balkonów, obudowanych w formie oranżerii.

Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania inwestora od decyzji odmawiającej pozwolenia na budowę, decyzją z dnia [...], nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzające je postanowienie oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W ponownie prowadzonym postępowaniu, postanowieniem z dnia [...], nr [...] zobowiązano inwestora do wyjaśnienia kwestii osobowości prawnej firmy A i posiadania uprawnień do złożenia w jej imieniu wniosku przez J. M., przedłożenia oryginałów zaświadczeń o przynależności do izby samorządu zawodowego projektantów sporządzających projekt, podania wymiarów obiektów, poprawienia dokumentacji projektowej w zakresie szerokości elewacji frontowej w sposób zgodny z decyzją o warunkach zabudowy. W dniu 12 marca 2010r. inwestor wykonał wskazane wyżej obowiązki. W dniu 29 marca 2010r. J. Z. i J. Z. podtrzymali swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie.

Następnie organ pierwszej instancji przytoczył treść decyzji z dnia [...], nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla tej inwestycji. Wysokość budynku została określona jako "dwie kondygnacje nadziemne, nie więcej niż 8,5 m od rzędnej wejścia do najwyższego punktu kalenicy. Natomiast szerokość elewacji frontowej określono maksymalnie na 24,0 m, z tolerancją 20 %,. Organ wskazał, że inwestor w skorygowanym projekcie zagłębił piwnicę na 1,53 m od poziomu gruntu. Część piwnicy znajdująca się powyżej gruntu wynosi 0,92 m. Tym samym kondygnację piwnic należy uznać za kondygnację podziemną. Pozostałe dwie kondygnacje (parter i I piętro) to kondygnacje nadziemne. W tym zakresie przedłożony projekt spełnia wymogi decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwołał się również do rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588), w którym w § 2 pkt 5 zdefiniowano "front działki" jako część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Brak jest definicji "szerokości elewacji frontowej" w ustawie Prawo budowlane i w powyższym rozporządzeniu. Według słownika Wyrazów Obcych PWN "elewacja" (łac. elevatio) w arch. lice budynku, jedna z zewnętrznych jego stron wraz ze wszystkimi znajdującymi się na niej elementami, rys. architektonicznymi stanowi rzut prostokątny budynku na płaszczyznę do niej równoległą, elewacja frontowa – fasada. Natomiast według Słownika Języka Polskiego w arch. elewacja to zewnętrzna ściana budynku wraz z występującymi na niej elementami architektonicznymi i wystrojem, określona według stron świata i otoczenia, elewacja południowa, zachodnia, elewacja boczna, ogrodowa, elewacja boczna, ogrodowa, elewacja frontowa – fasada. Uzupełniając projekt, projektantka podała, iż na rzucie parteru długość elewacji frontowej wynosi 28,075 m, tylnej 36,63 m, a bocznych 16,53 m. Widoki ścian zewnętrznych zostały pokazane na rysunkach elewacji. Do projektu załączono tabelkę, w której omówiono każdy punkt decyzji o warunkach zabudowy i potwierdzono zgodność przedłożonej dokumentacji.

W ocenie organu I instancji projekt spełnia wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy w zakresie szerokości elewacji frontowej. Ponadto, przedłożono oryginały zaświadczeń o przynależności do izby projektantów i wyjaśniono, iż J. M. jako osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą jako firma "A". Pozostałe warunki decyzji są spełnione i nie zostały zakwestionowane przez strony.

W odwołaniu od tej decyzji J. Z. wniosła o stwierdzenie jej nieważności w całości w trybie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a.

W uzasadnieniu J. Z. zarzuciła, iż projekt budowlany jest niezgodny z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...], nr [...] w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w szczególności w zakresie szerokości elewacji frontowej, wysokości budynku i liczby kondygnacji nadziemnych. Podniosła przy tym, że zgodnie z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy maksymalna szerokość elewacji frontowej wynosi 24 m (z tolerancją 20%). Natomiast zgodnie z projektem szerokość elewacji frontowej projektowanego budynku wynosi około 36,6 m, co jest sprzeczne z warunkami zabudowy. Organ pierwszej instancji w niedopuszczalny sposób przyjął, iż szerokość elewacji frontowej budynku wyznacza wymiar jego południowej ściany. Rzut poziomy projektowanych budynków przypomina trapez, więc jako widok od frontu należy przyjąć wymiar ściany północnej. Projektowana wysokość budynku przekracza określone w warunkach 8,5 m. Zgodnie z rozporządzeniem Wojewody [...] z dnia [...] dla tego obszaru zaleca się ograniczenie wysokości zabudowy mieszkaniowej do 8 m w najwyższym punkcie kalenicy. Pomimo tego, iż warunki zabudowy są korzystniejsze od zalecanych o 0,5 m, to na podstawie projektu budowlanego można stwierdzić, że dopuszczalna wysokość będzie przekroczona. Z analizy projektu, w szczególności przekrojów planowanego budynku oraz rysunków elewacji z poszczególnych stron wynika, że projektowana podziemna kondygnacja nie została usytuowana ze wszystkich stron pod ziemią, a ponad połowa jej wysokości znajduje się ponad powierzchniaą gruntu (od strony północno – zachodniej i północnej). Fakt, że inwestor w listopadzie 2009r. rozpoczął prace budowlane, polegające na wylaniu betonowych fundamentów oraz na wybetonowaniu całej powierzchni kondygnacji podziemnej, uzasadnia wątpliwości dotyczące deklaracji zamiany projektu i zagłębienia budynku. W związku z tym pierwsza kondygnacja nie może być uznana za podziemną. Na skutek tego projektowany budynek ma trzy kondygnacje nadziemne.

Decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż działka, której dotyczy projektowana inwestycja znajduje się na terenie, dla którego nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym, określenie sposobu zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W dniu [...] Prezydent Miasta Ł. wydał decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. W decyzji tej wyznaczono nieprzekraczalną maksymalną linię zabudowy frontowej, określono powierzchnię biologicznie aktywną na 70 %, powierzchnię zabudowy przekraczającą 20 % ogólnej powierzchni działki, a wraz z nawierzchniami utwardzonymi 30 %, wysokość budynku mieszkalnego określona została jako dwie kondygnacje nadziemne, nie więcej niż 8,5 m o rzędnej wejścia do najwyższego punktu kalenicy na podstawie § 66 ust. 4 pkt 1 ustaleń planu ochrony z ustaleniami postulatywnymi. W obrębie terenu analizowanego znajdują się budynki trzykondygnacyjne o wysokości od 9,5 do 10,5 m. Ponadto, decyzją tą określono geometrię dachu dopuszczając dach spadzisty dwu lub wielospadowy o nachyleniu głównych połaci od 15º do 45º, kierunek kalenicy prostopadły i równoległy do ulicy oraz ustalono szerokość elewacji frontowej na maksymalnie 24,0 m z tolerancją 20%. W decyzji o warunkach zabudowy ustalono, że dojazd do budynku ma odbywać się od strony ul. A. Stąd zatem wiadomo, która część działki staje się frontem działki. Front działki, o którym mowa w § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury ustala się w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przez określenie, z której drogi odbywać się ma główny wjazd lub wejście na działkę. Zgodnie z § 6 pkt 1 rozporządzenia elewacja frontowa to elewacja znajdująca się od frontu działki. Jej szerokość wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie tego przepisu. Przed ustaleniem szerokości elewacji frontowej określić trzeba, co należy rozumieć przez elewację frontową budynku. Definicji tej nie zawiera ani ustawa, ani też powołane rozporządzenie. Odwołując się zatem do zasad wykładni językowej wskazać trzeba, że w znaczeniu powszechnym elewacja to zewnętrzna ściana budynku wraz z usytuowanymi na niej elementami architektury i wystrojem. Decyzja o warunkach zabudowy wyznaczyła szerokość elewacji frontowej maksymalnie do 24,0 m z tolerancją 20 %, co daje dopuszczalną szerokość do 28,8 m. Zgodnie z projektem budowlanym szerokość elewacji frontowej wynosi 28,075 m. W decyzji o warunkach zabudowy ustalono, że wysokość budynku mieszkalnego to dwie kondygnacje nadziemne, nie więcej niż 8,5m od rzędnej wejścia na parterze do najwyższego punktu kalenicy. Inwestor zagłębił piwnicę na 1,53 m od poziomu gruntu, zaś część piwnicy znajdująca się powyżej gruntu wynosi 0,92 m. Należy zatem uznać, że piwnica jest kondygnacją podziemną. Natomiast parter i I piętro to kondygnacje nadziemne. Wysokość projektowanego budynku wynosi 8,5 m. Projektowane dwa budynki mieszkalne w zabudowie bliźniaczej oddalone są od granicy południowej nieruchomości na odległość 30,45 m. Łączna powierzchnia zabudowy nie przekracza 20%, a wraz z powierzchnia utwardzoną 30%powierzchni działki. Elewacje boczne, zaprojektowane pod katem do elewacji frontowej zbliżają się do granic sąsiednich nieruchomości na odległość spełniającą warunki techniczne, tj. ok. 7,78 m. Projektowany budynek pokryty ma zostać dachem wielospadowym o kącie nachylenia 15º, zaś główna kalenica jest równoległa do ul. A. W konkluzji Wojewoda [...] stwierdził, że projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Załączony do wniosku projekt budowlany uzyskał wszystkie wymagane prawem opinie oraz uzgodnienia i spełnia warunki wynikające z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, a inwestor dopełnił wymogów wynikających z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Zatem stosownie do dyspozycji art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane nie można było odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli J. Z. i J. Z.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

1. prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. dotyczącego sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

2. prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organach administracji publicznej wynikających z art. 7 – 8 i art. 77 k.p.a.

Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący podtrzymali swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, iż zatwierdzony kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę projekt budowlany jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy. Ponowili przy tym zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Nadto podnieśli, że nieruchomość przy ul. A 14 położona jest w strefie R terenu Otuliny Parku Krajobrazowego [...], ustanowionej rozporządzeniem z dnia [...] Wojewody [...] i Wojewody [...], podlega przepisom o ochronie przyrody oraz szczegółowym zasadom gospodarowania Parku i jego otuliny określonym w rozporządzeniu nr [...] Wojewody [...] z dnia [...]. Skarżący wyjaśnili także, iż pomimo zastrzeżeń co do sposobu ustalenia warunków zabudowy, nie zaskarżyli decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o warunkach zabudowy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2010r. skarżący J. Z. potwierdził, że inwestor rozpoczął prace budowlane zostały rozpoczęte w listopadzie 2009r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które miały lub mogły mieć wpływ na jego wynik (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, ze sąd nie jest związany zarzutami skargi.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga została uwzględniona.

Przede wszystkim organ odwoławczy nie zwrócił uwagi na ten fragment odwołania, w którym J. Z. zarzuciła, że zmiany projektu zmierzające do obniżenia poziomu piwnicy poprzez jej zagłębienie poniżej poziomu gruntu są pozorne, skoro przed złożeniem zmian projektu inwestor wylał już fundamenty. To oznaczałoby, że inwestycja została rozpoczęta przed wydaniem ostatecznej decyzji w sprawie. Fakt rozpoczęcia robót przed uzyskaniem pozwolenia potwierdził J. Z. – skarżący – na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2010r.

Okoliczność ta ma fundamentalne znaczenie w sprawie. Zgodnie z ogólną zasadą prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Stanowi tak art. 28 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. – Dz.U. z 2006r., nr 156, poz. 1118 ze zm.), dalej powoływanej jako ustawa PB. Wyjątki, które ten przepis sygnalizuje, nie dotyczą rozpatrywanej sprawy, nie ma więc podstaw do ich wskazywania. Zadaniem organu architektoniczno- budowlanego w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę jest ocena zgodności z prawem złożonego projektu budowlanego. W postępowaniu o pozwolenie na budowę organ ocenia zamierzenie inwestycyjne, projekt, który ma zostać zrealizowany w przyszłości. Celem postępowania jest wyrażenie zgody na realizację ocenionego pozytywnie przedsięwzięcia. W przypadku, gdy inwestor naruszył normę art. 28 ust.1 ustawy PB przez rozpoczęcie prac przed ustatecznieniem się decyzji, organ architektoniczno – budowlany nie może wydać pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Byłoby to usankcjonowaniem samowoli budowlanej w trybie nieprzewidzianym przez prawo. Ustawa PB daje wprawdzie szansę na zalegalizowanie robót budowlanych wykonanych bez pozwolenia, ale pod określonymi w niej warunkami. Przede wszystkim zaś właściwymi organami do rozstrzygania w tych sprawach są organy nadzoru budowlanego – powiatowy i wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego.

Przy treści odwołania, które zostało złożone w niniejszym postępowaniu, organ II instancji winien był uzupełnić postępowanie wyjaśniające, aby bez żadnych wątpliwości ustalić, czy istotnie roboty budowlane zostały rozpoczęte w listopadzie 2009 roku. W tej dacie inwestor nie dysponował nie tylko ostateczną, ale jakąkolwiek decyzją o pozwoleniu na budowę, decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana bowiem dopiero w marcu 2010r. W razie potwierdzenia rozpoczęcia realizacji inwestycji organ nie mógłby wydać decyzji rozstrzygającej co do istoty, bowiem przedmiot postępowania – przyszłe zamierzenie inwestycyjne już nie istnieje. W takiej sytuacji organ odwoławczy winien rozważyć uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, sygnalizując jednocześnie zaistnienie samowoli budowlanej organom nadzoru budowlanego.

Powyższe rozważania czynią zasadnym zarzut niewyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Stanowi to naruszenie zasad określonych w art. 7 i 77 k.p.a., co skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.

Zarzut niewyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia należy uznać za uzasadniony, nawet gdyby nie potwierdziła się teza o rozpoczęciu prac przed uzyskaniem ostatecznej decyzji.

Organ nie rozwiał wątpliwości skarżących co do zgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z wymogami decyzji o warunkach zabudowy. Ustalenie warunków zabudowy w decyzji administracyjnej służy zachowaniu i pogłębianiu ładu przestrzennego, dlatego w postępowaniu o pozwolenie na budowę tak ważne jest ustalenie bezsprzecznej zgodności badanego projektu ze wskazaniami zawartymi w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy określiła m.in., że projektowany budynek może mieć nie więcej niż dwie kondygnacje nadziemne. Tak sformułowana decyzja pozostaje w obrocie prawnym. Bezsprzecznie określenie liczby kondygnacji należy do istotnych elementów decyzji. Ustalenie, ile kondygnacji może posiadać budynek nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164 poz.1588), które w § 1 określa przykładowo, jakie elementy nowego zagospodarowania należy w decyzji uwzględnić. Obowiązująca w niniejszej sprawie decyzja nie przewidywała istnienia kondygnacji podziemnej, organy zaś nie rozważyły, czy dodatkowa, podziemna kondygnacja mieści się w tak określonych warunkach zabudowy, czy nie stanowi elementu znacząco odbiegającego od charakterystyki urbanistycznej nieruchomości sąsiednich. Ponadto, nawet gdyby przyjąć, że decyzja o wz, milcząc na temat kondygnacji podziemnych, nie zabrania ich usytuowania, to pozostaje jeszcze problem wysokości. Między innymi nie wyjaśniono czy obniżenie kondygnacji piwnicy i zagłębienie jej 1,53 m poniżej poziomu gruntu dotyczy także piwnic od strony północnej, zachodniej i wschodniej. Może to mieć istotne znaczenie przy różnicy poziomu gruntu, która powoduje, że z jednej strony kondygnacja ta nie będzie odpowiadała definicji piwnicy. Oznaczałoby to również, że projekt nie spełnia kryterium dwóch kondygnacji naziemnych, wynikającego z decyzji o wz.

Skarżący kwestionowali również ustalenia dotyczące szerokości elewacji frontowej. Zgodzić się trzeba z organem, że elewacją frontową jest elewacja od strony frontu działki, w tej sprawie jest to elewacja od strony ul. A, czyli od południa. Jednakże słusznie skarżący odwołują się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia1 września 2009 roku w sprawie II OSK 1336/08, w której sąd ustalił sposób obliczenia tego gabarytu w przypadku zabudowy nietypowej. Podany sposób obliczenia szerokości elewacji może zatem mieć zastosowanie i w niniejszej sprawie. O ile bowiem skarżący nie mają racji, twierdząc, że elewacją frontową jest elewacja północna, o tyle rozważenia wymaga, czy w przypadku nietypowej bryły budynku, np. na rzucie trapezu, przy znacznej różnicy między szerokością równoległych elewacji, nie należałoby zastosować definicji przyjętej w powołanym orzeczeniu, w którym NSA stwierdził, że szerokość elewacji frontowej, o której mowa w § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymagań dotyczących nowej zabudowy (....) określa linia łącząca dwa najdalej od siebie oddalone punkty w widoku budynku od strony frontu działki. Jak trafnie zauważyli skarżący, tak zdefiniowany sposób obliczania szerokości elewacji frontowej zapobiega próbom obejścia ograniczeń, wynikających decyzji o wz. Z tego względu sąd nie podzielił oceny organu odwoławczego, iż cytowany wyrok jest wyrokiem jednostkowym, nie mającym bezdyskusyjnie odniesienia w rozpatrywanej sprawie.

Na marginesie już tylko należy zauważyć, że z przebiegu postępowania wynika, iż przedstawiony projekt był dwukrotnie modyfikowany, uzupełniany (listopad/grudzień 2009, marzec 2010). Tymczasem załączona dokumentacja projektowa opiewa niezmiennie na datę wrzesień 2009 roku, co nie odzwierciedla chronologii wykonywanych poprawek i nie czyni dokumentacji czytelną. A przecież autorka projektów winna podpisać je aktualną dla chwili sporządzenia datą. Nie zmienia tej oceny załączenie w odrębnej foliowej "koszulce" części projektów. O tym że są one nieaktualne, świadczy jedynie załączona maleńka karteczka z niepodpisaną informacją.

Powyższe uwagi będą wymagały rozważenia ze strony organu odwoławczego jednak tylko wówczas, gdy nie potwierdzi się zarzut, iż inwestor dopuścił się samowoli budowlanej.

O kosztach postępowania orzeczono z mocy art. 200 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu z mocy art. 152 p.p.s.a.