Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2298/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6011 Nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, rozbiórkę lub użytkowanie
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 3, art. 148 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2013 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, (zwany dalej GINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego -tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej kpa), po rozpatrzeniu wniosku P. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem GINB z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...] odmawiającym wznowienia postepowania zakończonego ostateczną decyzją GINB z dnia [...] listopada 2005 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję GINB z dnia [...] września 2005r., znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] lipca 2004r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji PINB w [...] z dnia [...] maja 2004r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Z akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] maja 2004r., nr [...], nałożył na firmę [...] S. A. obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 30 czerwca 2004 r. projektu budowlanego rozbiórki budynku fabrycznego położonego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...].

Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji organu powiatowego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] lipca 2004r., nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji z dnia [...] maja 2004r.

Po rozpatrzeniu wniosku P. K. GINB decyzją z dnia [...] września 2005r., znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji organów stopnia powiatowego i wojewódzkiego, a następnie w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez P. K., decyzją z dnia [...] listopada 2005r., znak: [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2005r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt: VII SA/Wa 92/06, oddalił skargę P. K. na decyzję GINB z dnia [...] listopada 2005r., znak: [...].

Pismem z dnia 23 kwietnia 2012r., Pan P. K. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji GINB z dnia [...] listopada 2005r., znak: [...].

Postanowieniem z dnia [...] maja 2012r., znak: [...], GINB odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] listopada 2005r., znak: [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji GINB z dnia [...] września 2005r., znak: [...].

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012r., znak: [...] GINB utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] maja 2012r., znak: [...]. Postanowienie to zostało zaskarżone przez P. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Do dnia wydania ww. postanowienia postępowanie sądowo-administracyjne nie zostało zakończone.

W dniu 25 maja 2012r. do organu wpłynęło złożone drogą elektroniczną podanie P. K. oznaczone datą 29 marca 2012r. zawierające m.in. wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją GINB z dnia [...] listopada 2005r., znak: [...] utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2005r., znak: [...].

Następnie Skarżący pismem z dnia 25 maja 2012r. uzupełnił podanie o własnoręczny podpis.

Organ pismem z dnia 13 czerwca 2012r., wezwał P. K. do jednoznacznego wskazania przesłanki stanowiącej podstawę wznowienia.

P. K. w piśmie z dnia 26 czerwca 2012r., wskazał przesłankę z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., stwierdzając, że m.in. decyzja GINB z dnia [...] listopada 2005r., znak: [...] została wydana z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.

Oceniając wniosek P. K. organ wskazał, że wznowienie postępowania administracyjnego jest trybem nadzwyczajnym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznej, a więc takiej decyzji która na mocy art. 16 § 1 k.p.a. jest objęta zasadą trwałości decyzji ostatecznych. Z tego też względu obwarowane jest szczególnymi wymogami formalnymi i przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 kpa oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 kpa. Jeżeli przekroczono termin do jego złożenia, lub wniosek nie wskazuje przesłanek do wznowienia postępowania organ administracji powinien wydać rozstrzygnięcie odmawiające wznowienia postępowania.

Organ powołał treść art. 148 § 1 kpa wskazując, że P. K. już co najmniej w piśmie z dnia 23 kwietnia 2012r., (w którym wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji GINB z dnia [...] listopada 2005r., znak: [...]), wskazywał na okoliczność wymienioną w art. 24 § 1 pkt 5 kpa. natomiast wniosek o m.in. wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją GINB z dnia [...] listopada 2005 r. wpłynął do organu drogą elektroniczną w dniu 25 maja 2012r., zatem z naruszeniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 kpa.

Ponadto GINB wskazał, że objęte wnioskiem o wznowienie postępowania decyzje GINB zostały doręczone Panu P. K. w 2005r., (vide: zwrotne potwierdzenia odbioru), a co za tym idzie już wtedy zapoznał się ze złożonymi podpisami, imieniem i nazwiskiem oraz stanowiskiem służbowym osób upoważnionych do wydania tych decyzji.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w rozpoznawanym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ stwierdził, że w związku z naruszeniem art. 148 § 1 kpa pozostają one bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Powyższe postanowienie GINB z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...] zostało zaskarżone przez P. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze P. K. wskazał, że decyzje GINB z dnia [...] listopada 2005 r., znak: [...] oraz [...] maja 2007 r., znak: [...]., [...] grudnia 2006 r. znak: [...] i [...] stycznia 2007 r., znak: [...] wydane zostały z obrazą przepisów postępowania mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w postaci art. 138 § 2 Kpa, w zw. z art. 24 kpa, w związku z art. 7 i 8 kpa, poprzez nieuchylenie decyzji wydanej przez pracownika organu administracji publicznej podlegającego wyłączeniu od rozpoznania niniejszych spraw. Zarzucił im rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa czyli oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. P. K. podniósł, że organ orzekający w niniejszej sprawie rażąco naruszył art. 24 § 1 kpa, w myśl którego, pracownik z urzędu jest wyłączony od udziału w postępowaniu. Zauważył, że instytucja wyłączenia pracownika służy realizacji w postępowaniu administracyjnym dwóch zasad ogólnych, a mianowicie zasady prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych (art. 8 kpa). Stwierdził, że przepisy te ustanawiają obowiązek wyłączenia pracownika, a nie tylko możliwość takiego wyłączenia.

W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Sąd uznał bowiem, że GINB prawidłowo ustalił, że P. K. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną GINB z dnia [...] listopada 2005 r., znak: [...] z przekroczeniem terminu o jakim mowa w art. 148 § 1 kpa.

W niniejszej sprawie podstawowe znaczenie ma ocena prawidłowego zastosowania przez GINB przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 149 § 3 kpa i art. 148 kpa. Postępowanie wznowieniowe służy kontroli prawidłowości decyzji ostatecznej i składa się z dwóch podstawowych etapów, przy czym pierwszy obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia postępowania administracyjnego. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania powinno zakończyć się wydaniem rozstrzygnięcia przewidzianym w art. 149 § 1 lub § 3 kpa. Jeżeli wstępna weryfikacja tego wniosku pozwala na przyjęcie przez organ stanowiska o dopuszczalności wznowienia organ ten wydaje postanowienie wznawiające postępowanie, natomiast odmowa wznowienia postępowania następuje w formie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania. Dopiero po przeprowadzeniu wstępnego zbadania dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną i wydaniu odpowiedniego postanowienia wszczynającego to nadzwyczajne postępowanie możliwe jest właściwe merytoryczne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. To właściwe postępowanie może – stosownie do treści art. 151 zakończyć się wydaniem decyzji, w której organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a albo uchyla decyzję dotychczasową na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a i wydanej nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Organ może także w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 kpa). Przede wszystkim jednak – jak wskazano wyżej – organ zobowiązany jest dokonać wstępnej oceny dopuszczalności wznowienia postępowania. Organ przede wszystkim powinien mieć na uwadze treść art. 148 § 1 kpa, zgodnie z którym podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Ponadto termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 kpa). W konsekwencji organ powinien zbadać wskazaną w tym przepisie przesłankę dopuszczalności wznowienia i wyjaśnić okoliczności związane z zachowaniem terminu określonego przedmiotowym przepisem.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że P. K. we wniosku o wznowienie postępowania powołał się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 3 kpa, tj. że decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 kpa. W piśmie z dnia 26 czerwca 2012r. P. K. jednoznacznie wskazał przesłankę z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., stwierdzając, że decyzja GINB z dnia [...] listopada 2005r., znak: [...] została wydana z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 kpa. Wniosek o wznowienie postępowania P. K. złożył do organu drogą elektroniczną w dniu 25 maja 2012r., a następnie pismem z dnia 25 maja 2012r. uzupełnił podanie o własnoręczny podpis. Tymczasem, jak słusznie wskazał organ P. K. powoływał się na okoliczność wymienioną w art. 24 § 1 pkt 5 kpa już we wniosku z dnia 23 kwietnia 2012r. o stwierdzenie nieważności decyzji GINB z dnia [...] listopada 2005r., znak: [...]. Nie ulega również wątpliwości, że objęte wnioskiem o wznowienie postępowania decyzje GINB zostały doręczone P. K. w 2005r., co umożliwiło mu zapoznanie się imieniem i nazwiskiem oraz stanowiskiem służbowym pracowników wydających te decyzje. W tej sytuacji należy przyjąć, że P. K. przekroczył termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 148 § 1 kpa, a zaskarżone postanowienie odmawiające wznowienia jest prawidłowe.

Nawiązując do zarzutów zawartych w skardze P. K. należy zauważyć, że nie odnoszą się one w ogóle do istoty sprawy, jaką jest spełnienie warunków formalnych wniosku o wznowienie postępowania i zachowanie w tym zakresie terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 kpa. Skarżący podnosi natomiast zarzuty rażącego naruszenia prawa w odniesieniu do decyzji wydawanych w toku postępowania administracyjnego, ponawiając argument wskazujący na naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 kpa. Z tego względu nie mogą one być uwzględnione przez Sąd, zaś ich treść nie wpływa na ocenę Sądu prawidłowości zaskarżonego postanowienia.

Sąd kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia z urzędu nie może postanowieniu GINB z dnia [...] sierpnia 2012 r., skutecznie postawić zarzutu naruszenia innych przepisów prawa, w tym w szczególności przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa.

Reasumujac Sąd podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu dotyczące naruszenia przez P. K. terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, o którym mowa w art 148 kpa, oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie jako prawidłowe.

Z tych względów, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.