Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2268/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 107
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Andrzej Kania, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w R. na decyzję Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie projektu oddala skargę


UZASADNIENIE

M. sp. z o.o (wchodząc w skład konsorcjum z Politechniką [...] i je reprezentując) w ramach Programu I. złożyła do Narodowego Centrum Badań i Rozwoju w W. Wniosek wstępny o dofinansowanie projektu zatytułowanego "Identyfikacja i weryfikacja osób i dokumentów", któremu nadano nr [...].

Wniosek, chociaż formalnie poprawny, został odrzucony z powodu braku innowacyjności.

Na pisemne żądanie wnioskodawcy z dnia [...] sierpnia 2011 r., adresowane do Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju, przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2011 r. przesłano wnioskodawcy trzy recenzje wniosku wraz z informacją, iż Regulamin I konkursu Programu I. nie dopuszcza możliwości składania odwołań od decyzji negatywnych w sprawie wyników oceny merytorycznej wniosków wstępnych.

Po zapoznaniu się z treścią recenzji spółka, nie godząc się z oceną mówiącą o braku innowacyjności projektu, wniosła w piśmie z dnia [...] września 2011 r. o jego ponowne poddanie ocenie innych recenzentów. Równocześnie załączyła pismo rzecznika patentowego z dnia [...] sierpnia 2011 r. zawierające stwierdzenie, iż przyrząd do optycznego odczytu obrazu daje podstawę do ubiegania się o ochronę dla tego rozwiązania w Urzędzie Patentowym RP.

Pismem z dnia [...] września 2011 r. Koordynator Projektu poinformował spółkę, z powołaniem się na Regulamin konkursu, o odrzuceniu wniosku o ponowne rozpatrzenie projektu.

W dniu [...] września 2011 r. M. sp. z o.o skierowała do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego odwołanie od decyzji Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju o odrzuceniu wniosku wstępnego o dofinansowanie projektu.

Na skutek stanowiska Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, który w piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. pouczył Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju o treści ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju, trybie rozpoznawania wniosków o dofinansowanie projektów, prawie wnioskodawcy do odwołania, roli Komisji Odwoławczej Rady Centrum i prawie strony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego a także wskazując na nieprawidłowości polecił uzupełnienie Regulaminów konkursowych – Komisja Odwoławcza Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju w dniu [...] stycznia 2012 r. wydała, na podstawie art. 40 ust. 3 ustawy o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju, decyzję w sprawie odmowy przyznania spółce środków finansowych. Decyzja zawierała pouczenie o prawie strony do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W jej uzasadnieniu Komisja Odwoławcza stwierdziła, iż procedura konkursowa nie została naruszona a brak nowości proponowanego w projekcie rozwiązania stwierdzili wszyscy oceniający ten projekt eksperci. Fakt zgłoszenia elementów zawartych we wniosku do opatentowania nie świadczy o ich innowacyjności, zwłaszcza, że na rynku istnieją zabezpieczone patentami rozwiązania techniczne w obszarze znaków i biometrii.

W skardze z dnia [...] marca 2012 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. sp. z o.o wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2012 r. wskazując na brak należytego odniesienia się organu do treści ocenianego wniosku. Zdaniem skarżącej ani eksperci ani Komisja Odwoławcza nie odnieśli się do pisma rzecznika patentowego.

W obszernej odpowiedzi na skargę Komisja Odwoławcza Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 marca 2013 r., V SA/Wa 868/12 uchylił zaskarżoną decyzję i wskazał, że w rozpoznawanej sprawie tryb zaskarżania decyzji Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju uregulowany został w art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju (Dz.U. 2010.96.619). Poddanie przez ustawodawcę decyzji Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju kontroli sądów administracyjnych wskazuje na stosowanie do tych decyzji przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i ich ocenę przez pryzmat tych przepisów. Sąd miał na uwadze także zapisy Regulaminu Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju, w którym w § 4 ust. 3 pkt 3 wskazano, iż do zadań Przewodniczącego Komisji Odwoławczej należy podpisywanie decyzji (...) będących wynikiem prac Komisji a w § 5 ust. 3 ustalono, iż Komisja sporządza szczegółowe uzasadnienie decyzji o przyjęciu lub odrzuceniu zarzutów podniesionych w odwołaniu.

Po zapoznaniu się z materiałem zgromadzonym w rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja nie odpowiadała wymogom art. 107 § 2 kpa a także zapisom § 4 ust. 3 pkt 3 Regulaminu Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju. Przede wszystkim zaskarżona decyzja powinna zawierać "podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji" (art. 107 § 2 kpa) a jak wynika z Regulaminu (§ 4 ust. 3 pkt 3) osobą, do której należy podpisywanie decyzji jest Przewodniczący Komisji Odwoławczej. Zaskarżona decyzja została opatrzona jedynie nieczytelnym podpisem, brak jest wskazania imienia i nazwiska oraz funkcji podpisującego. Nie ma zatem możliwości kontroli przez stronę, co budzi jej obawę o brak bezstronności rozstrzygnięcia, jak i przez Sąd, czy podpisujący pełni funkcję Przewodniczącego czy też jest członkiem Komisji wyznaczonym przez Przewodniczącego.

Przy wydawaniu zaskarżonej decyzji – zdaniem WSA - naruszone zostały także uregulowania zawarte w art. 107 § 3 kpa oraz § 5 ust. 3 Regulaminu Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest lakoniczne. Nie zawiera szczegółowego odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącą w odwołaniu a dotyczących zakwestionowania przez spółkę oceny przypisującej projektowi brak innowacyjności. Bezsprzecznie, zdaniem Sądu, uzasadnienia ekspertów wypowiadających się w tej kwestii, zawarte w udostępnionych spółce kartach ocen, są bardzo krótkie i bardzo ogólnikowe. Nie wskazują dlaczego rozwiązanie przedstawione w projekcie nie jest innowacyjne, nie podają przykładów takich samych znanych i prowadzonych już projektów. Odwołanie się w jednej z ocen do projektów "o bardzo zbliżonej tematyce" w ocenie Sądu jest nieprecyzyjne i niewystarczające. Jeden z ekspertów podając w uzasadnieniu powody braku innowacyjności rozwiązania przedstawił wyłącznie jego krytykę a nie rozważania o braku nowości w przyjętych w projekcie rozwiązaniach.

W ocenie WSA przedstawione w rozpoznawanej sprawie oceny ekspertów nie spełniają standardu jakiego należy oczekiwać i jaki winni prezentować "wybitni przedstawiciele środowisk naukowych, gospodarczych i finansowych" powołani do tej funkcji zgodnie z art. 38 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju.

Komisja Odwoławcza nie wyjaśniła także dlaczego nie uwzględniła wniosku spółki o powołanie nowych ekspertów, pomimo, iż takie kroki mogłaby przedsięwziąć w oparciu o § 5 ust. 2 obowiązującego ją Regulaminu.

Zasadne jest jedynie stanowisko organu, iż sam fakt zgłoszenia elementów zawartych we wniosku do opatentowania nie przesądza o ich innowacyjności.

Szersze niż w zaskarżonej decyzji odniesienie się przez pełnomocnika organu do zarzutów odwołania w toku postępowania sądowego – w odpowiedzi na skargę - nie może stanowić uzupełnienia braków zaskarżonej decyzji i nie może zostać uznane przez Sąd za ich konwalidację.

Wskazane wyżej naruszenia przepisów postępowania i regulaminu mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stanowią zatem przyczynę uchylenia zaskarżonej decyzji, jednakże Sąd zwraca uwagę, iż całe postępowanie związane z oceną wniosku strony prowadzone było bez zachowania jakichkolwiek terminów i z naruszeniem wielu regulacji dotyczących tego konkursu, począwszy od przekazanej stronie pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. informacji o braku możliwości składania odwołania, na co zwrócił uwagę także Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego w piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. adresowanym do Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju.

W toku ponownego rozpoznania sprawy Komisja Odwoławcza musi dokładnie przeanalizować zebrany materiał i zarzuty spółki, rozważyć możliwość zastosowania § 5 ust. 2 Regulaminu Komisji Odwoławczej a wydana decyzja musi być właściwie podpisana i szczegółowo uzasadniona zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Wymagają tego zarówno przepisy prawa jak i powaga instytucji ogłaszającej i przeprowadzającej konkurs.

| |

| Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożyło Narodowe Centrum Badań i Rozwoju. Strona zaskarżyła to orzeczenie |

|w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie |

|zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. |

|Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na |

|wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do wadliwej kontroli działalności organu administracji, poprzez naruszenie: |

|1) art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej |

|powoływanej jako "p.u.s.a.") i art. 3 § 1 p.p.s.a., polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w |

|związku z art. 107 § 2 i § 3 k.p.a. i w związku z art. 40 ust. 4 ustawy o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju poprzez błędną wykładnię |

|tego ostatniego przepisu, polegającą na przyjęciu, że użyty w tym przepisie wyraz "decyzja" oznacza decyzję administracyjną w |

|rozumieniu k.p.a., podczas gdy wyraz ten oznacza akt, o którym mowa w art. 3 § 3 p.p.s.a., co powoduje, że w procedurze oceny wniosków |

|dokonywanej na podstawie ustawy nie znajduje zastosowania k.p.a.; |

|2) art. 1 § 2 p.u.s.a. i art. 3 § 1 p.p.s.a., polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez |

|wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., a polegające na: |

|a) całkowitym braku uzasadnienia prawnego co do przyjętego przez sąd twierdzenia, że zaskarżona decyzja jest decyzją administracyjną w |

|rozumieniu przepisów k.p.a.; |

|b) braku dostatecznego uzasadnienia, w jaki sposób stwierdzone uchybienia rzutowały na merytoryczną poprawność rozstrzygnięcia Komisji |

|Odwoławczej; |

|c) całkowitym braku uzasadnienia prawnego co do twierdzenia o naruszeniu przez organ art. 107 § 2 k.p.a., tj. nie wykazaniu jakie |

|przepisy szczególne określały inne składniki zaskarżonej decyzji i jakie spośród tych składników nie zostały uwzględnione w zaskarżonej|

|decyzji; |

|d) sprzeczności pomiędzy zarzutem naruszenia art. 107 § 2 k.p.a. a treścią uzasadnienia tego zarzutu - stwierdzenie braku czytelnego |

|podpisu i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji wskazywałoby na naruszenie art. 107 § 1 k.p.a., który to przepis |

|nie został przez Sąd w ogóle powołany; |

|e) wadliwym wskazaniu co do dalszego postępowania poprzez nakazanie stosowania w tym postępowaniu art. 107 § 3 k.p.a. |

|W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. Sp. z o.o. wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa|

|procesowego, wedle norm przepisanych. |

|W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2014 r. NCBiR podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wnioski sformułowane w skardze |

|kasacyjnej, dodatkowo wskazując, że w wyrokach z dnia 28 października 2013 r. (sygn. akt V SA/Wa 282/13) i z dnia 3 lipca 2014 r. |

|(sygn. akt V SA/Wa 612/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyraził stanowisko, że decyzja, o której mowa w art. 40 ust. 1 |

|ustawy o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu k.p.a. |

|Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2014r., II GSK 1075/13 wskazał, że podstawowym |

|zagadnieniem, jakie wyniknęło na tle sprawy niniejszej jest kwestia charakteru prawnego "decyzji", o których jest mowa w art. 40 ustawy|

|o NCBiR. W zależności od sposobu rozstrzygnięcia, tj. przyjęcia czy są to decyzje administracyjne w rozumieniu k.p.a., czy też inne |

|akty administracyjne, zależeć musi ocena prawidłowości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd ten |

|stanął bowiem na stanowisku, że jest to decyzja administracyjna i w taki sposób ocenił prawidłowość zaskarżonej administracyjnej |

|czynności prawnej. |

|Naczelny Sąd Administracyjny, kierując się względami natury językowej, systemowej i historycznej podzielił stanowisko Wojewódzkiego |

|Sądu Administracyjnego. NSA wskazał, że ustawodawca w ustawie o NCBiR mówi o "podejmowaniu decyzji" (art. 10) oraz o "wydawaniu |

|decyzji" (art. 40). W pierwszym z tych przypadków, z kontekstu przepisu art. 10 ust. 1 zd. 1 ustawy o NCBiR ("Dyrektor kieruje |

|działalnością Centrum, w szczególności podejmuje decyzje w sprawach związanych z realizacją i podziałem środków finansowych na |

|realizację strategicznych programów badań naukowych i prac rozwojowych oraz realizacją innych zadań Centrum") wynika, że chodzi o |

|decyzje w szerokim, w tym również potocznym znaczeniu tego słowa, a nie o decyzje w rozumieniu k.p.a. |

|Odmienna natomiast sytuacja występuje w przypadku art. 40 ustawy o NCBiR. W tym przepisie ustawodawca używa stwierdzeń: "...w drodze |

|decyzji Dyrektora wydawanej na podstawie..." (ust. 1), czy też "Komisja odwoławcza Rady lub Komitet Sterujący wydaje decyzję w |

|sprawie..." (ust. 3). Pojęcie "wydanie decyzji" jest pojęciem typowym dla przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, który |

|zajmuje się przede wszystkim właśnie postępowaniem w tym przedmiocie. Co więcej, w ust. 2 art. 40 ustawy o NCBiR została wprowadzona |

|instytucja odwołania od decyzji, która jest również uregulowana w Kodeksie postępowania administracyjnego, a także typowa dla tego |

|postępowania instytucja skargi do sądu administracyjnego (art. 40 ust. 4). |

|Używając w tekście ustawy pojęć właściwych dla postępowania administracyjnego ustawodawca nie wyłączył zastosowania w tych sprawach |

|przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tak jak uczynił to np. w art. 37 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach |

|prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), która dotyczy podobnych zagadnień. Mamy więc do czynienia |

|z sytuacją taką, jaka wystąpiła na gruncie ustawy poprzedzającej ustawę o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, tj. ustawy z dnia 20 |

|kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. Nr 116, poz. 1206, zwana też "ustawą o NPR"). Pomoc finansowa przyznawana na |

|podstawie art. 26 ust. 2 tej ostatniej ustawy też jest przyznawana na podstawie decyzji administracyjnej, jak również taką formę ma jej|

|odmowa – vide np. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 22 lutego 2007 r. o sygn. akt II GPS 3/06 (ONSAiWSA 2007/3/59). |

|NSA zwrócił uwagę, że ustawa o NCBiR była uchwalona jako rządowy projekt ustawy (druk sejmowy Nr 1636 Sejmu VI Kadencji), który |

|podlegał reżimowi "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 908), wprowadzonych do obrotu prawnego na podstawie art.|

|14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 392 z późn.zm.). Zgodnie z § 148 tych |

|Zasad: Jeżeli w ustawie zachodzi wyjątkowo potrzeba odstąpienia od znaczenia danego określenia ustalonego w ustawie określanej jako |

|"kodeks" lub "prawo" lub innej ustawie podstawowej dla danej dziedziny spraw, wyraźnie podaje się inne znaczenie tego określenia i |

|zakres jego odniesienia, używając zwrotu: "w rozumieniu niniejszej ustawy określenie .... oznacza ....", albo zwrotu: "ilekroć w |

|niniejszej ustawie jest mowa o .... należy przez to rozumieć ...". Wynika więc z tego, że jeżeli w ustawie "zwykłej" z dziedziny prawa |

|administracyjnego używane są takie same pojęcia, jakimi posługuje się Kodeks postępowania administracyjnego, to należy przydawać im to |

|samo znaczenie jak w Kodeksie, jeżeli dana ustawa nie zawiera ich własnej definicji. |

|Cytowane wyżej pojęcie "...w drodze decyzji Dyrektora wydawanej ..." (art. 40 ust. 1 ustawy o NCBiR) było użyte już w projekcie ustawy,|

|jak również już projekt ustawy przewidywał składanie odwołania od decyzji Dyrektora do Komisji Odwoławczej (art. 40 ust. 2 projektu) i |

|skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję komisji odwoławczej (art. 40 ust. 3 projektu). Ust. 3 art. 40 ustawy o NCBiR |

|w obecnym brzmieniu został dodany na skutek poprawek Senatu (druk sejmowy nr 2953 i nr 2979), a ust. 3 art. 40 projektu otrzymał |

|oznaczenie 4. Również na skutek poprawek Senatu zmieniono brzmienie art. 40 ust. 2, przy czym nie była to tylko zmiana samej redakcji |

|przepisu, ale z jego treści usunięto sformułowanie "w przypadku naruszenia procedury konkursowej lub innych naruszeń formalnoprawnych",|

|stanowiące planowane w projekcie ograniczenie zakresu odwołania składanego do komisji odwoławczej. W ten sposób decyzje Dyrektora |

|uzyskały zaskarżalność w pełnym zakresie, tak jak i inne decyzje administracyjne. |

|NSA wskazał, że w Opinii prawnej z dnia 27 maja 2009 r. Biuro Analiz Sejmowych |

|(http://orka.sejm.gov.pl/rexdomk6.nsf/Opdodr?OpenPage&nr=1636) zwracało uwagę, że "pojawia się przede wszystkim wątpliwość co do |

|charakteru prawnego decyzji podejmowanych przez Dyrektora Centrum oraz przez komisję odwoławczą Rady lub przez Komitet Sterujący. |

|Wątpliwość ta dotyczy tego, czy są decyzje administracyjne w rozumieniu przepisów k.p.a., które muszą być w związku z tym wydawane po |

|przeprowadzeniu pełnego jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, czy też może – alternatywnie – są to określone rozstrzygnięcia |

|administracyjne o charakterze aktów administracyjnych, niebędące jednak decyzjami administracyjnymi w rozumieniu k.p.a.". W rozwinięciu|

|tego stanowiska Biuro wskazuje też m.in., że "omawiane tutaj "decyzje" są bez wątpienia władczymi, indywidualnymi rozstrzygnięciami, |

|kontrolowanymi do tego pod względem swojej legalności przez sąd administracyjny" i w konkluzji stwierdza: "Wydaje się przy tym, że |

|skoro projektodawca w tak już szerokim zakresie stara się chronić interesy podmiotów uczestniczących w konkursie oraz ubiegających się |

|o zawarcie z Centrum umowy o wykonanie i realizację projektu, to logiczne byłoby wyraźne nadanie tym decyzjom charakteru decyzji |

|administracyjnych w rozumieniu k.p.a.". Na marginesie natomiast można zauważyć, że poprawki Senatu zostały podjęte uchwałą z 9 kwietnia|

|2010 r., więc stanowisko Biura Analiz Sejmowych (z 27.05.2009 r.) dotyczy pierwotnego, "niezliberalizowanego" jeszcze przez Senat |

|projektu tej ustawy. |

|NSA doszedł do wniosku, że racjonalnie działający prawodawca miał pełną świadomość, że decyzje, o których jest mowa w art. 40 ustawy o |

|NCBiR będą traktowane jako decyzje administracyjne w rozumieniu k.p.a. Tak samo jak i orzeczenia wydawane na podstawie art. 26 ust. 2 |

|sześć lat wcześniej uchwalonej ustawy o NPR, w której - tak jak i w ustawie o NCBiR - również nie ma stwierdzenia o stosowaniu lub |

|niestosowaniu Kodeksu postępowania administracyjnego, a nawet orzeczeń tych nie nazywa się "decyzjami". |

|Podobieństwo konstrukcji zastosowanej przez ustawodawcę w ustawie o NCBiR do tej, jaką wcześniej zastosował w ustawie o NPR, pozwala na|

|wykorzystanie spostrzeżeń zawartych w przywołanej już wcześniej uchwale NSA o sygn. akt II GPS 3/06. W jej uzasadnieniu Naczelny Sąd |

|Administracyjny wskazał na dwuetapowość postępowania. "Pierwszy etap to postępowanie wszczynane na skutek wniosku podmiotu ubiegającego|

|się o dofinansowanie z publicznych środków wspólnotowych projektu w ramach m.in. sektorowego programu operacyjnego. W tym etapie |

|następuje rozpoznanie wniosku przez instytucję zarządzającą lub instytucję wdrażającą [...]. Dopiero po pozytywnym dla strony |

|rozstrzygnięciu następuje drugi etap postępowania, którym jest zawarcie umowy określającej warunki dofinansowania projektu...". |

|Podobnie jest w przypadku ustawy o NCBiR. W pierwszym etapie następuje ocena wniosku, zakończona decyzją o przyznaniu środków |

|finansowych. I tak jak w przypadku ustawy o NPR, dopiero po pozytywnym dla strony rozstrzygnięciu następuje drugi etap postępowania, |

|którym jest zawarcie umowy o wykonanie i finansowanie projektu – art. 41 ust. 1 ustawy o NCBiR. |

|Jak stwierdza dalej (w cytowanej uchwale) Naczelny Sąd Administracyjny, "decyzje tego rodzaju mają charakter indywidualny i |

|jednostronny. Te cechy są oczywiste i nie wymagają dalszego wyjaśnienia. Natomiast władczość omawianej decyzji nie może być rozumiana w|

|sposób tradycyjny, z nawiązaniem do przymusu państwowego. Cecha ta przejawia się w wyłączności skutków prawnych decyzji o przyznaniu |

|dofinansowania". W przypadku ustawy o NCBiR wyłączność ta polega na tym, że umowy, o których mowa w art. 41 ust. 1 tej ustawy, mogły |

|być zawarte jedynie z podmiotami, których wnioski znalazły się na liście rankingowej. Zatem i w takim przypadku zasadne jest |

|stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu uchwały (odnoszące się do analogicznych rozwiązań na gruncie ustawy o NPR): "Zawarcie umowy bez |

|uprzedniej pozytywnej decyzji byłoby niezgodne z ustawą. Ujmując rzecz od drugiej strony: decyzja administracyjna jest niezbędną |

|przesłanką zawarcia umowy". |

|Przechodząc do kwestii odrzucenia wniosku Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale tej stwierdza: "rozważano także argumenty mające |

|wskazywać, że rozstrzygnięcie odrzucające wniosek o przyznanie dofinansowania projektu jest aktem z zakresu administracji publicznej |

|dotyczącym uprawnienia wynikającego z przepisu prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Jednakże w przepisie tym jest mowa o innych|

|niż określone w pkt 1-3 aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej. Istnienie materialnej podstawy do rozstrzygnięcia |

|sprawy decyzją administracyjną przesądza już o tym, że nie jest to akt z zakresu administracji publicznej, o którym stanowi art. 3 § 2 |

|pkt 4 P.p.s.a. Niezależnie jednak od tej podstawowej przesłanki, wyłączającej uznanie rozstrzygnięcia o odrzuceniu wniosku o |

|dofinansowanie za inny akt z zakresu administracji publicznej, wskazać należy, że uprawnienie lub obowiązek, o którym stanowi art. 3 § |

|2 pkt 4 P.p.s.a., musi wynikać z przepisów prawa". Natomiast analiza unormowań prawnych zawartych w ustawie o NCBiR wskazuje, że |

|uprawnienie do uzyskania dofinansowania nie wynika wprost z przepisu prawa, lecz podlega ocenie powołanych przez Dyrektora NCBiR |

|ekspertów – art. 38 ust. 1 ustawy o NCBiR – zaś art. 40 ust. 1 tej ustawy stanowi, że Dyrektor NCBiR "przyznaje" środki finansowe, z |

|czego wynika, że nie występuje tu uprawnienie strony ex lege. |

|W konkluzji przedstawionego wywodu trzeba zatem zająć stanowisko, że skoro decyzja (promesa) przyznająca dofinansowanie jest decyzją |

|administracyjną, to złożony wniosek jest wnioskiem wszczynającym postępowanie administracyjne. Postępowanie to jednak nie zawsze musi |

|kończyć się przyznaniem dofinansowania, ale może to też być odmowa jego przyznania. Konsekwentnie więc należy przyjąć, że tak jak |

|przyznanie dofinansowania ma formę decyzji administracyjnej, tak samo i jego odmowa powinna mieć tę samą formę. W przypadku ustawy o |

|NCBiR tego rodzaju wniosek jest tym bardziej uprawniony, gdyż w jej art. 40 ust. 3 wprost mówi się, że "Komisja odwoławcza Rady lub |

|Komitet Sterujący wydaje decyzję w sprawie przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych", a skoro jest to organ odwoławczy od |

|decyzji Dyrektora NCBiR, to uprzednio musi być przez niego wydana decyzja podlegająca zaskarżeniu. |

|Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił, że Narodowe Centrum Badań i Rozwoju, jako agencja wykonawcza (art. 1 ust. 2 |

|ustawy o NCBiR) w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 oraz z 2010 r. Nr 28, |

|poz. 146), powołana do realizacji zadań z zakresu polityki naukowej, naukowo-technicznej i innowacyjnej państwa, jest jednostką sektora|

|finansów publicznych – art. 9 pkt 5 ww. ustawy o finansach publicznych. Jako jedna z jednostek tego sektora (podobnie jak np. ZUS, NFZ |

|czy uczelnie publiczne) załatwia sprawy indywidualne w drodze decyzji administracyjnych, czyli została objęta postanowieniami art. 1 |

|pkt 2 k.p.a. Wbrew wywodom kasatora, nie jest istotne to, że ustawa o NCBiR nie zawiera przepisów wprost wskazujących, że mają do niej |

|zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Istotne jest to, że nie zawiera ona żadnych przepisów wyłączających |

|stosowanie przepisów k.p.a. W tej sytuacji zasadnicze znaczenie ma wynikająca z art. 1 (pkt 1 i 2) k.p.a. generalna zasada (ogólna |

|właściwość) stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w tzw. ogólnym postępowaniu administracyjnym, tj. w "sprawach |

|indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych". |

|Z tych względów, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo przyjął, że wniesiona skarga |

|dotyczyła decyzji administracyjnych i pod tym kątem ocenił ich prawidłowość. Tym samym jako nieuzasadniony należy uznać zarzut z pkt 1.|

|petitum skargi kasacyjnej, który opierał się na założeniu, że wydawana przez Dyrektora NCBiR decyzja nie jest decyzją administracyjną. |

|W skardze kasacyjnej wyrażono pogląd, że "postępowanie w przedmiocie uzyskania dofinansowania na realizację projektów, o których mowa w|

|art. 2 pkt 2 ustawy, przebiega zgodnie ze szczególną, odrębną procedurą określoną w tej ustawie (eliminującą procedurę przewidzianą |

|przepisami k.p.a.)". Jako poparcie tej tezy wskazane też zostało, że "ustawa jedynie ramowo określa zasady wyboru projektów, które będą|

|finansowane przez Centrum przyznając jednocześnie Dyrektorowi Centrum kompetencje do ustalania i ogłaszania regulaminów konkursu |

|(art.36 ust. 1 ustawy)", że "wybór wykonawców projektów następuje w drodze konkursów ogłaszanych przez Dyrektora Centrum (art.36 |

|ustawy)", a "merytoryczna ocena składanych wniosków dokonywana jest przez ekspertów wyznaczanych przez Dyrektora Centrum (art.38 ust. 1|

|ustawy)", oraz że "merytoryczne stanowisko ekspertów w kwestii zakwalifikowania projektów do finansowania jest dla Dyrektora Centrum |

|wiążące". |

|Jednak fakt, że w toku postępowania wykorzystuje się wiedzę specjalną ekspertów nie musi oznaczać, że tym samym do Dyrektora NCBiR nie |

|mają zastosowania przepisy k.p.a. Tak samo fakt, że wyboru projektów dokonuje się w trybie konkursów nie może samo przez się oznaczać, |

|że zostaje wyłączone stosowanie k.p.a. także w takim zakresie, w jakim nie pozostaje w kolizji ze szczególnymi procedurami zawartymi w |

|ustawie o NCBiR. Ustawa ta w pewnej swojej części może być postrzegana jako przepis szczególny względem k.p.a., ale nie oznacza to, że |

|w ten sposób zostaje wyłączony cały Kodeks postępowania administracyjnego, nawet w tym zakresie, w jakim odwołuje się wprost do |

|instytucji administracyjno-prawnych bez dalszych modyfikacji. |

|Z przepisów ustawy o NCBiR nie wynika też, aby Dyrektor Centrum wydawał decyzje bez jakiegokolwiek tzw. "luzu decyzyjnego". |

|Merytoryczne stanowisko ekspertów w kwestii zakwalifikowania projektów do finansowania jest dla Dyrektora Centrum wiążące, ale co do |

|tego, że Dyrektor nie może przyznać finansowania na wykonanie projektów, które znalazły się poza listą rankingową. Z art. 40 ust. 1 tej|

|ustawy wynika, że Dyrektor Centrum jest związany listą, ale nie ma mowy o tym, że również wiąże go kolejność na niej. Tym samym, gdy |

|nie ma wystarczających środków na sfinansowanie wszystkich projektów z listy rankingowej, ustawa nie wyłącza możliwości dokonania przez|

|niego wyboru, które z nich mają być sfinansowane, aby jak najlepiej realizować zadania NCBiR i wykorzystać posiadane środki – art. 40 |

|ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy o NCBiR. |

|Ustawa też nie wyłącza np. odmowy finansowania wniosku, który co prawda znalazł się na liście rankingowej, jednak jego ocena w sposób |

|oczywisty nie spełniała kryteriów określonych w art. 39 ustawy o NCBiR. Dyrektor może też zlecić audyt zewnętrzny – art. 38 ust. 6 |

|ustawy o NCBiR. |

|Ponadto, jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny, również komisja odwoławcza Rady nie jest bezwzględnie związana ocenami |

|eksperckimi, które mogą być przez nią weryfikowane – § 5 ust. 2 Regulaminu. Nie ma też podstaw do przyjęcia, że komisja odwoławcza nie |

|może skontrolować w ramach rozpoznawania odwołania także prawidłowości wydanego przez Dyrektora NCBiR regulaminu, w szczególności gdy |

|skorzystał on z uprawnienia zawartego w art. 39 ust. 5 ustawy o NCBiR. Na skutek wykreślenia z pierwotnego brzmienia art. 40 ust. 2 |

|projektu ustawy o NCBiR słów: "w przypadku naruszenia procedury konkursowej lub innych naruszeń formalnoprawnych", komisja odwoławcza |

|Rady dokonuje kontroli decyzji Dyrektora NCBiR w pełnym zakresie, czyli również prawidłowości jego działań poprzedzających wydanie |

|decyzji. Tym samym kontroli będzie podlegało zarówno niewykonanie obowiązku z art. 38 ust. 4 i ust. 5 ustawy o NCBiR, jak i |

|nieskorzystanie z przysługujących Dyrektorowi NCBiR uprawnień. |

|Jak więc z powyższego wynika, zarówno Dyrektor NCBiR, jak i komisja odwoławcza Rady, rozstrzygając władczo w indywidualnych sprawach, |

|mają możliwość i kompetencje do ich merytorycznego rozpoznania, a nawet pewien luz decyzyjny co do rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy|

|brak jest podstaw do przyjęcia, że przepisy ustawy o NCBiR wyłączają zawarte w art. 104 § 1 k.p.a. domniemanie załatwiania sprawy przez|

|wydanie decyzji administracyjnej. Z oczywistych względów nie można też podzielić poglądu, że § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Nauki i|

|Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 września 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu realizacji zadań Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (Dz. |

|U. Nr 178, poz. 1200), czyli aktu podustawowego, uchyla zastosowanie art. 104 § 1 k.p.a. przez to, że nakazuje niezwłocznie informować |

|wykonawcę projektu o przyznaniu przez Dyrektora NCBiR środków finansowych. W szczególności gdy chodzi o inną decyzję, a mianowicie |

|odmawiającą przyznania tych środków. |

|Zdaniem NSA, w ramach drugiego zarzutu z petitum skargi kasacyjnej można zgodzić się z autorami skargi kasacyjnej co do tego, że w |

|okolicznościach sprawy niniejszej Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien był więcej uwagi poświecić wyjaśnieniu podstawy prawnej |

|rozstrzygnięcia (art. 141 § 4 p.p.s.a.), tym bardziej że mamy do czynienia z nowym aktem prawnym i brakiem ugruntowanego orzecznictwa. |

|Jednakże mimo to, należy przyjąć, że nie miało to wpływu na samo rozstrzygnięcie. |

|Podobnie - zdaniem NSA - nie ma istotnego znaczenia powołanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na art. 107 § 2 k.p.a. W |

|kontekście wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku można to uznać za oczywistą omyłkę. Jednakże, gdyby nawet przyjąć, że Sąd |

|postanowienia wewnętrznych regulaminów potraktował jako przepisy szczególne prawa powszechnie obowiązującego określające dodatkowe |

|składniki decyzji administracyjnej, to jest to uchybienie procesowe, które jednak również nie miało wpływu na samo rozstrzygnięcie, a |

|taki wyrok pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. |

|Realizując powyższe wytyczne Rada Narodowego Centrum Badań i Rozwoju decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. – stosownie do treści art. 40 |

|ust. 3 cyt. ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju – odmówiła przyznania środków finansowych M. Sp. z |

|o.o. w ramach złożonego wniosku o dofinansowanie nr [...]. |

|Z motywów wynika, że zgodnie z zaleceniami Sądu I instancji powołano eksperta, który ocenił zasadność podniesionych w odwołaniu |

|zarzutów. Treść jego opinii stanowi zasadniczy element oceny zasadności odwołania. |

|Z uzasadnienia wynika, że ekspert podzielił ustalenia wcześniej poczynione przez trzech biegłych. Generalnie przyjęto, że sam projekt |

|nie jest niczym nowym i od wielu lat znajduje odzwierciedlenie w publikacjach naukowych, a także we wdrożonych systemach (zbliżone |

|rozwiązanie funkcjonuje w N. od 2005 r.). Wskazano też, że wdrożono lub jest w końcowej fazie prac wiele projektów o znacznie szerszym |

|zakresie niż proponowany we wniosku(projekt [...]), program [...], [...], elementy [...], projekt [...] – rozwiązanie stosowane na lotniskach w |

|A., N., H., P. i F.). |

|Twarz jako cecha biometryczna była przedmiotem wielu prac naukowych i praktycznych zastosowań (od 10 lat w służbach niemieckich), a |

|więc elementy opisane we wniosku są spotykane w istniejących systemach informatycznych. |

|Z kolei wskazanie, że "przedmiot badania ma zdolność patentową" jeszcze nie wskazuje na obiektywne występowanie wysokiej wartości |

|innowacyjnej. Wszyscy bowiem eksperci wypowiedzieli się za uznaniem, iż oceniany wniosek charakteryzuje niski poziom innowacyjności. |

|Mając powyższe na względzie Organ odmówił przyznania środków finansowych na realizację projektu. |

|W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – zarzucając nienależyte rozpoznanie odwołania poprzez brak |

|wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz postanowień regulaminu i przepisów prawa wskazanych w uzasadnieniu skargi |

|– zarzucono to, że: |

|zaskarżona decyzja nie została doręczona pełnomocnikowi Spółki pomimo załączonego do akt pełnomocnictwa; |

|nie zapewniono Spółce czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, a w szczególności przed wydaniem decyzji Organ nie umożliwił |

|zapoznania się z materiałem dowodowym, w szczególności z treścią dodatkowej opinii eksperta; |

|nieuprawniona jest konstatacja o lakoniczności złożonego wniosku skoro był on wstępny, a nie ostateczny, a zatem czynienie przez |

|Komisję Odwoławczą i eksperta zarzutu lakoniczności wniosku jest co najmniej niewłaściwe; |

|dodatkowa opinia eksperta odnosi się do daty opiniowania, a nie złożenia wniosku, co czyni ją wadliwą, albowiem nie odnosi się do stanu|

|wiedzy i techniki w 2011 r., lecz do roku 2015 – okresu wydania opinii; |

|zgłoszenie patentowe związane z wnioskiem przeszło w Urzędzie Patentowym wstępną weryfikację i zostało opublikowane w dniu [...] marca |

|2013 r., a wobec tego Komisja Odwoławcza w niewystarczający sposób odniosła się do załączonej do odwołania opinii rzecznika |

|patentowego. Uwzględniając powyższe: |

|rzeczoznawcy nie mieli podstaw do orzeczenia o braku innowacyjności; z treści decyzji nie wynika aby ostatnio wyznaczony ekspert |

|zapoznał się ze zgłoszeniem patentowym; |

|podkreślenia wymaga to, że Rzecznik patentowy stwierdził: "badanie zdolności patentowej przyrządem do optycznego odczytu obrazu |

|wykazało brak rozwiązań zbliżonych do przedmiotu badań, co świadczy o nowości badanego urządzenia i daje podstawę do ubiegania się o |

|ochronę tego rozwiązania". |

|Rzecznik patentowy jest osobą zaufania publicznego i pomijanie jego opinii jest naruszeniem treści art. 77 par. 1 k.p.a. |

|In fine postulowano uchylenie zaskarżonej decyzji i merytoryczne rozpoznanie sprawy lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia |

|Organowi II instancji, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego. |

|W odpowiedzi na skargę - żądając jej oddalenia - podniesiono argumenty zbieżne z motywami zaskarżonej decyzji. |

|Wojewódzki sąd Administracyjny zważył, co następuje: |

|Skarga nie jest zasadna. |

|Na wstępie wskazać należy, że Sąd jest związany stanowiskiem NSA, który w wyroku z dnia 27 sierpnia 2014 r., IIGSK 1075/13 wskazał, że |

|Narodowe Centrum Badań i Rozwoju "załatwia sprawy indywidualne w drodze decyzji administracyjnych, czyli została objęta postanowieniami|

|art. 1 pkt 2 k.p.a. (...). Ustawa o NCBiR nie zawiera przepisów wprost wskazujących, że mają do niej zastosowanie przepisy k.p.a. Istotne|

|jest to, że nie zawiera ona żadnych przepisów wyłączających stosowanie przepisów k.p.a. W tej sytuacji zasadnicze znaczenie ma |

|wynikająca z art. 1 (pkt 1 i 2) k.p.a. generalna zasada (ogólna właściwość) stosowania przepisów k.p.a. w tzw. Ogólnym postępowaniu |

|administracyjnym". |

|Będąc związany tym stanowiskiem przyjąć należy, iż w sprawie – w zakresie nieuregulowanym ustawą o NCBiR – mają zastosowanie przepisy |

|k.p.a. |

|Odnosząc się zaś do poszczególnych zarzutów skargi wskazać należy, co następuje: |

|Ad. a) W ocenie Sądu za uchybienie należy uznać brak doręczenia zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi strony, w sytuacji jego |

|ustanowienia. W kontekście tego uchybienia – stosownie do treści art. 145 par. 1 p.p.s.a. – należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt |

|administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż |

|Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie ( w całości lubn w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: |

|naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; |

|naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na |

|wynik sprawy; |

|inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. |

|Sąd stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w |

|innych przepisach (np. w art. 247 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa – Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm. – dalej o.p.).|

|Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych ustawach. |

|Reasumując, należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa nie powoduje uchylenia aktu |

|administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne |

|naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. |

|Reasumując, Skarżący wskazując na fakt, że decyzja nie została doręczona pełnomocnikowi Spółki nie wykazał, że "naruszenie przepisów |

|postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", co w świetle art. 145 par. 1 p.p.s.a. mogłoby prowadzić do uwzględnienia |

|skargi. Kwestia ta obszernie zostanie ukazana – w świetle poglądów orzecznictwa – niżej przy okazji omawiania zasadności następnego |

|zarzutu. Zwrócić należy uwagę, że Strona nie skorzystała z usług pełnomocnika i sama zredagowała skargę do Sądu: mogła przecież odpis |

|wyroku wraz z uzasadnieniem przekazać ustanowionemu w sprawie zastępcy. Z motywów skargi nie wynika dlaczego tego nie uczyniła. |

|Ad. b) Istotnie, Spółka nie została zawiadomiona o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem |

|dowodowym. Doszło więc do naruszenia art. 10 par. 1 k.p.a.; jest to uchybienie z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., ale wówczas |

|warunkiem sine qua non uchylenia zaskarżonej decyzji jest stwierdzenie, że naruszenie prawa, którego dopuścił się organ administracyjny|

|miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd w pełni popiera zawartą w wyroku NSA z dnia 18 maja 2006r., IIOSK 831/05 tezę, zgodnie|

|z którą zarzut naruszenia przepisu art. 10 par. 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz |

|możliwości wypowiedzenia się co do niego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że |

|zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa więc ciężar |

|dowodu wykazania zaistnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyrok NSA z 15 |

|maja 2003 r., ISA/Gd 199/00 – Przegl. Pod. 2004 nr 1, poz. 43). |

|Innymi słowy Spółka powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o uprawnieniach z art. 10 par. 1 k.p.a. |

|uniemożliwiło jej dokoananie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Spełnienia tego warunku zabrakło w skardze (vide też|

|wyrok NSA z dnia 19 lipca 2012r., II GSK 1081/11). |

|Ad. c) Zgodzić należy się ze Skarżącą, iż wniosek Skarżącej był wnioskiem wstępnym o dofinansowanie. Regulamin I Konkursu Programu [...]|

|nie stanowił jednak, iż jak twierdzi Skarżąca, wniosek o dofinansowanie miał zawierać jedynie ogólny opis projektu. Zgodnie z |

|załącznikiem Nr 2 do Regulaminu I Konkursu Programu [...], we wniosku wstępnym o dofinansowanie powinny zostać zawarte dane o przedmiocie|

|wniosku; dane Wnioskodawcy, szacunkowy budżet projektu oraz wnioskowane dofinansowanie (kategoria informacje ogólne), jak również |

|streszczenie oraz założenia projektu; uzasadnienie, że rozwiązanie jest innowacyjne w odniesieniu do aktualnego stanu w dziedzinie, |

|której dotyczy wniosek, w skali kraju/w skali międzynarodowej; uzasadnienie, że zastosowanie wyników planowanych badań w praktyce |

|gospodarczej jest realne i wynika z rzeczywistego zapotrzebowania rynku na rozwiązanie będące przedmiotem projektu, w skali kraju/w |

|skali międzynarodowej; wymagane oświadczenie (kategoria informacje o projekcie). |

|Wnioski wstępne o dofinansowanie podlegały ocenie merytorycznej, jak również zadaniem dodatkowego eksperta było ustosunkowanie się do |

|zarzutów Skarżącej podniesionych w odwołaniu w stosunku do oceny merytorycznej wniosku wstępnego o dofinansowanie. Trzej recenzenci jak|

|również dodatkowy ekspert, dokonywali oceny na podstawie zawartych we wniosku wstępnym o dofinansowanie danych, a brak dostatecznego |

|uzasadnienia dla tych danych, mógł stanowić podstawę do obniżenia punktacji (w przypadku ocen recenzentów) albo uznania zarzutów |

|odwołania za niezasadne (w przypadku oceny dodatkowego eksperta). |

|Nie ulega wątpliwości, że z momentem doręczenia Skarżącemu odpisów opinii wydanych przez trzech pierwszych ekspertów był on świadomy |

|zarzutu lakoniczności złożonego wniosku. Pomimo tego nie poszerzył – poprzez uszczegółowienie – jego argumentacji, co mogłoby wzbogacić|

|jego treść i przynieść oczekiwany skutek w postaci uwzględnienia skargi. To spostrzeżenie odnosi się także do próby podjętej przez Sąd |

|na rozprawie, w trakcie której nie potrafiono należycie wyeksponować elementu innowacyjności w zestawieniu z innymi – funkcjonującymi |

|na rynku – rozwiązaniami, o których mowa w "ekspertyzie rozstrzygającej". |

|Ad. d) Nie sposób zgodzić się ze Skarżącą, iż dodatkowa opinia eksperta odnosi się do daty opiniowania, a nie do daty składania |

|wniosku. Z treści dodatkowej opinii eksperta, przytoczonej w decyzji komisji odwoławczej Rady NCBiR wynika, iż ekspert odnosił swoją |

|ocenę także do 2005 r., a więc rozwiązań funkcjonujących na długo przed złożeniem wniosku wstępnego o dofinansowanie przez Skarżącą. |

|Ad. e) Nie można podzielić poglądu Spółki, że dodatkowo wyznaczony ekspert nie zapoznał się ze zgłoszeniem patentowym. Przeczy temu |

|treść "ekspertyzy rozstrzygającej", w której wskazał, że zgłoszenie wynalazku w Urzędzie Patentowym nie wskazuje jednoznacznie o |

|innowacyjności. Dalej ekspert wskazuje, że podziela opinię Sądu wyrażoną w wyroku w sprawie V SA/Wa 868/12, że "sam fakt zgłoszenia |

|elementów zawartych we wniosku do opatentowania nie przesądza o ich innowacyjności". |

|Warto również zwrócić uwagę na treść protokołu rozprawy, w której znalazł się także zapis, że "nadal trwa postępowanie przed Urzędem |

|Patentowym i żadna decyzja do zgłoszonego projektu nie została wydana". Oznacza to, że z faktu złożenia wniosku w Urzędzie Patentowym|

|– w świetle cytowanego poglądu WSA w Warszawie w sprawie V SA/Wa 868/12 oraz treści z protokołu sporządzonego w sprawie V SA/Wa 2268/15|

|– nie można wyciągać żadnego pozytywnego wniosku w przedmiocie innowacyjności złożonego projektu. Nie należy wobec tego przywiązywać |

|jakiejkolwiek istotnej wagi do opinii Rzecznika patentowego. Trzeba bowiem wskazać, że jego opinia pozostaje w sprzeczności – w |

|zakresie przytoczonym w cudzysłowie w skardze – z treścią opinii eksperta, który rzeczowo odniósł się do kwestii będących przedmiotem |

|postępowania. |

|Ad. f) Nie naruszono także art. 77 par. 1 k.p.a., albowiem zaskarżona decyzja zawiera odniesienia do kwestii, czy "przedmiot badania ma|

|zdolność patentową". |

|Końcowo – niezależnie od zarzutów skargi – w trybie art. 134 p.p.s.a. podnieść należy, że mankamentem zaskarżonej decyzji jest fakt, iż|

|zbytnio – w zakresie ustaleń faktycznych – jest wsparta na opinii ostatniego eksperta. Biorąc pod uwagę, że pozostaje ona w logicznej |

|łączności z trzema "wcześniejszymi" ekspertyzami, przeto brak ten nie jest na tyle istotny, iż należałoby wyeliminować zaskarżony akt |

|administracyjny z obrotu prawnego. |

|Znamienne jest także, że faktu tego (naruszenia dyspozycji art. 107 k.p.a.) nie podniesiono we wniesionej skardze. |

|Mając powyższe na uwadze należało – stosownie do treści art. 151 p.p.s.a. – orzec jak w sentencji wyroku. |

| |

| |

| |

| |

| |