Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 590/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-12-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej~Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie lub zarządzenie (art. 260 § 1 ustawy - PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art. 246, art. 260
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu G. K. na postanowienie referendarza sądowego z dnia 11 października 2017 r. I SA/Rz 590/16 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2011 rok p o s t a n a w i a utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy.


UZASADNIENIE

Skarżący G. K. wezwany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia

[...] czerwca 2017 r., zwrócił się ponownie o przyznanie prawa pomocy

w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika

z urzędu w osobie radcy prawnego P. K.

Uzasadniając zgłoszone żądanie podał, że niniejsza sprawa jest jedną

z dziesięciu toczących się spraw i nie ma środków na ustanowienie pełnomocnika, jak również na pokrycie opłaty od skargi. Wskazał, że razem

z żoną osiągają dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w kwotach po 500 zł. Dodatkowo, toczą się przeciwko niemu liczne postępowania egzekucyjne. Na ich utrzymaniu pozostaje dwoje dzieci, z których córka uczęszcza do szkoły muzycznej, za którą ponoszą koszt w wysokości 400 zł miesięcznie. Jak wynika ze złożonego oświadczenia, rodzina Skarżącego ponosi wydatki związane z bieżącym utrzymaniem w kwocie 1100 zł miesięcznie. Na wakacje rekreacyjne dla dzieci przeznaczyli 400 zł. W sytuacjach kryzysowych zaciągają pożyczki u rodziny.

Skarżący wskazał ponadto, że jedyny majątek, jaki posiada to udział

w 1/2 częściach we współwłasności nieruchomości budynkowej o pow. 55 m2 położonej w P., który obecnie zajmuje jego ciotka. Na nieruchomości tej ustanowiona jest hipoteka.

Skarżący wywodził dalej, że zajmowane przez niego mieszkanie przy ul. [...] w R. zostało im udostępnione przez członków rodziny za darmo. Dodał, że nie posiada innych ruchomości, nie posiada również rachunków bankowych. Po fiasku działalności gospodarczej pozostały mu jedynie liczne długi. Skarżący nie widzi w najbliższej przyszłości poprawienia się ich sytuacji materialno – bytowej.

Postanowieniem z dnia 11 października 2017 r. I SA/Rz 590/16 referendarz sądowy odmówił zmiany postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 marca 2017r. sygn. akt I SA/Rz 590/16 o odmowie przyznania prawa pomocy

w zakresie całkowitym.

Referendarz sądowy podał, że Skarżący obecnie domaga się przyznania prawa pomocy w identycznym zakresie, jak wniosek rozpoznany postanowieniem z dnia 14 marca 2017 r., a zatem zasadne jest wykorzystanie w niniejszej sprawie instytucji zawartej w art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U.

z 2017 r. poz. 1369, dalej: P.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Z mocy art. 167a § 1 P.p.s.a., wskazane unormowanie może być także stosowane przez referendarza sądowego w odniesieniu do własnych postanowień.

Zdaniem referendarza sądowego analiza danych przedstawionych przez Skarżącego w niniejszym wniosku, oraz tych podanych uprzednio, prowadzi do wniosku, że Skarżący nie wskazał na okoliczności, które uzasadniałyby wzruszenie prawomocnego postanowienia z dnia 14 marca 2017 r. Dodatkowo, zarówno stan majątkowy Skarżącego oraz jego sytuacja rodzinna, a także wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów nie uległa zmianie. W ocenie referendarza sądowego, złożone przez Skarżącego oświadczenie jest niewiarygodne, a deklarowane wydatki przewyższają ujawniony dochód.

We wniesionym sprzeciwie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wyjaśniał, że znajduje się on w trudnej sytuacji finansowej, aczkolwiek nie zwracał się on do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej celem uzyskania zapomogi czy innego rodzaju wsparcia finansowego, gdyż nawet gdyby takie wsparcie otrzymał, to nie przeznaczyłby go na pokrycie jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego, gdyż nie taki jest cel ich przeznaczenia.

Skarżący podnosił dalej, że już niejednokrotnie wyjaśniał okoliczności związane z finansowaniem deklarowanych przez niego wydatków, stąd też

z uwagi na brak zmiany w tym zakresie, nie zamierza ich ponownie powielać.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Art. 260 § 1 i 2 P.p.s.a. stanowi, że rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Mając na względzie powyższe, Skarżący występując z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy domaga się zmiany postanowienia referendarza sądowego z dnia 14 marca 2017 r. I SA/Rz 590/16. Wobec powyższego, jego wniosek podlega rozpoznaniu w trybie art. 165 P.p.s.a., natomiast przesłanką modyfikacji orzeczenia na podstawie powyższego przepisu jest zmiana okoliczności sprawy, przez które przy rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy należy rozumieć dane dotyczące sytuacji rodzinnej, stanu majątkowego i dochodów wnioskującego o takie wsparcie. Są one, bowiem decydujące w kontekście przyznania prawa pomocy. Zmiana okoliczności sprawy musi być przy tym na tyle istotna, aby uzasadniała modyfikację tego orzeczenia.

Skarżący domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (art. 245 § 2 P.p.s.a.). W myśl, zatem art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. jego obowiązkiem było wykazanie, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

W ocenie Sądu analiza wniosku Skarżącego nie pozwala na przyjęcie, że wykazał on istotną zmianę okoliczności stanowiących podstawę faktyczną dokonanego rozstrzygnięcia, a zatem podzielić należy stanowisko referendarza sądowego zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Słusznie bowiem referendarz sądowy wskazał, że sytuacja majątkowa skarżącego nie uległa zmianie. Jeżeli zatem nie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 165 P.p.s.a., to nie było też podstaw do zmiany prawomocnego postanowienia z dnia 14 marca 2017 r. Nadmienić należy, że Skarżący nawet we wniesionym sprzeciwie nie wskazuje na zmianę okoliczności, od których zależy

ewentualnie odmienna ocena, co do możliwości ponoszenia kosztów sądowych. Skarżący sam potwierdził, że w tym zakresie okoliczności te były już niejednokrotnie przedstawiane tut. Sądowi, a zważywszy na fakt, że nie uległy zmianie, nie będą po raz kolejny powielane.

Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 260 § 1 i § 2 P.p.s.a., Sąd utrzymał zaskarżone postanowienie referendarza sądowego

w mocy.