Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1445/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 37a
journal: Dz.U. 1990 nr 30 poz 179
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędziowie WSA Piotr Borowiecki, Iwona Maciejuk, , Protokolant spec. Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2017 r. sprawy ze skargi R.K. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia do dyspozycji na czas poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny; 2. zasądza od Komendanta [...] Policji na rzecz skarżącego R. K. kwotę 497 (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] zwolnił [...] R. K. z dniem [...] kwietnia 2016 r. z zajmowanego stanowiska specjalisty Wydziału [...] KGP i z dniem [...] kwietnia 2016 r. przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji. Organ wskazał, iż w wyniku zmian organizacyjnych zmniejszeniu uległa liczba etatów w Komendzie Głównej Policji o 135, w tym o 81 etatów policyjnych. Likwidacji uległo również stanowisko służbowe zajmowane przez wymienionego policjanta i zaszła konieczność uregulowania jego statusu służbowego. Decyzji nadany został rygor natychmiastowej wykonalności.

Komendant [...] Policji, rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], przeniósł z urzędu R. K. z dniem [...] kwietnia 2016 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...] . Decyzji nadany został rygor natychmiastowej wykonalności.

Komendant Rejonowy Policji [...], rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] pozostawił wymienionego w swojej dyspozycji od dnia [...] kwietnia 2016 r. na czas poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe, nie dłuższy niż 12 miesięcy, wskazując, że policjant będzie pobierał uposażenie w wysokości przysługującej na ostatnio zajmowanym stanowisku specjalisty. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 32 ust. 1, art. 37 i art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. Za podstawę faktyczną decyzji uznano zwolnienie policjanta przez KGP z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienie do dalszego pełnienia służby w KRP [...]. Organ powierzył policjantowi od dnia [...] kwietnia 2016 r. czasowo pełnienie obowiązków służbowych w referacie wykroczeń i postępowań administracyjnych wydziału prewencji, wskazując, iż zakres zadań i obowiązków określi naczelnik tego wydziału.

Funkcjonariusz złożył odwołanie od wskazanego rozkazu personalnego, wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania KRP [...].

Zaskarżonej decyzji funkcjonariusz zarzucił naruszenie:

‒ art. 64 § 1, art. 10 w zw. z art. 81 k.p.a. polegające na niepowiadomieniu skarżącego o wszczęciu i zakończeniu postępowania, a także o możliwości składania wniosków dowodowych i zaznajomienia się z aktami postępowania, co skutkowało niezapewnieniem możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu,

‒ art. 37 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie w sytuacji, gdy skarżącemu nie mogło zostać powierzone wykonywanie obowiązków służbowych na innym stanowisku, gdyż po uprzednim zwolnieniu z zajmowanego stanowiska, nie został mianowany na inne stanowisko,

‒ art. 37a ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, podczas gdy KRP [...] nie był uprawniony do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie przeniesienia skarżącego do swojej dyspozycji,

‒ art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji interesu służbowego Policji oraz słusznego interesu skarżącego jako strony niniejszego postępowania,

‒ art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego,

‒ art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu niniejszej sprawy,

‒ art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez nienależyte sporządzenie uzasadnienia faktycznego oraz prawnego zaskarżonej decyzji,

‒ art. 108 k.p.a. poprzez brak wskazania realnego zagrożenia przy zwłoce w wykonaniu rozkazu przeniesienia skarżącego do dalszego pełnienia służby w KSP, w szczególności do czasu rozpoznania odwołania.

Komendant [...] Policji w decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] wskazał, że w przedmiotowej sprawie KRP [...] pozostawił R. K. w swojej dyspozycji, po uprzednim zwolnieniu przez KGP ze stanowiska specjalisty Wydziału [...] KGP, przeniesieniu z urzędu do dalszego pełnienia służby w K[...]P oraz ostatecznie przeniesieniu przez K[...]P z dniem [...] kwietnia 2016 r. do dalszego pełnienia służby w KRP [...].

Zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 37a ustawy o Policji organ I instancji określił okres pozostawania wymienionego w dyspozycji na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy. W rozstrzygnięciu decyzji organ I instancji wskazał, iż pozostawienie policjanta w dyspozycji następuje na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe. Pozostawienie policjanta w dyspozycji następuje na czas do dnia powołania lub mianowania na inne stanowisko służbowe, co nie jest równoznaczne z okresem 12 miesięcy, ale wiąże się z wystąpieniem określonej możliwości mianowania na inne stanowisko służbowe. Okres pozostawania w dyspozycji nie może przekroczyć 12 miesięcy i umożliwia organowi podjęcie właściwej decyzji w zakresie określenia statusu służbowego policjanta w odniesieniu do jego sytuacji służbowej, a także możliwości etatowych wskazanej jednostki organizacyjnej Policji. Organ uznał decyzję organu I instancji za prawidłową. Argumenty strony odnośnie naruszenia art. 37 ustawy o Policji nie podlegają ocenie organu odwoławczego. Przedmiotem badania przez K[...]P jest decyzja organu I instancji o pozostawieniu policjanta w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, tego bowiem dotyczy rozstrzygnięcie zawarte w rozkazie personalnym nr [...]. Kwestia powierzenia obowiązków nie jest w ogóle rozstrzygana w formie decyzji administracyjnej, a w rozpatrywanej sprawie stanowi jedynie element o charakterze dodatkowym.

Organ nie zgodził się z zarzutem dotyczącym utraty przez policjanta stanowiska specjalisty – etatu oficerskiego w związku z powierzeniem wykonywania obowiązków służbowych na stanowisku [...] w Referacie [...] Wydziału [...]. Kwestia ta nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Przeniesienie policjanta do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych w trybie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji jest instytucją odrębną od przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, które w przedmiotowej sprawie w ogóle nie miało miejsca.

Zarzut dotyczący dokonania przez KRP [...] błędnej oceny materiału dowodowego i błędnego ustalenia stanu faktycznego poprzez wskazanie, że KGP rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2016 r. zwolnił skarżącego z zajmowanego stanowiska specjalisty i przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w KRP [...] – w ocenie organu – nie wywiera istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, zaś strona związana jest treścią rozstrzygnięcia a nie jego uzasadnieniem.

Pozostawienie policjanta w dyspozycji KRP [...] nie rodzi negatywnych skutków finansowych, albowiem w myśl art. 121 ust. 1 ustawy o Policji policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Organ I instancji jednoznacznie określił w zaskarżonym rozkazie składniki uposażenia, które przysługują policjantowi w okresie pozostawania w jego dyspozycji.

Zdaniem organu odwoławczego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty pełnomocnika strony w kwestii naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu. Policjant nie podał, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mógł wykonać, nie wykazał też, że ewentualne uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do zarzutu nieuzasadnionego nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, organ stwierdził, że w grupie dóbr chronionych mieści się pojęcie interesu społecznego, który organ uznał za tożsamy z interesem służby w Policji. W szeroko rozumianym interesie służby w Policji jest takie kształtowanie sytuacji kadrowej, które zapewnia właściwą realizację zadań nałożonych przez ustawę.

R. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...].

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

‒ art. 138 k.p.a. polegające na błędnej kontroli decyzji,

‒ art. 64 § 1, art. 10 w zw. z art. 81 k.p.a. polegające na niepowiadomieniu skarżącego o wszczęciu i zakończeniu postępowania, o możliwości składania wniosków dowodowych, prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, co łącznie skutkowało niezapewnieniem możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu;

‒ art. 32 ust. 1 ustawy o Policji poprzez brak mianowania skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe, w sytuacji gdy organ był do tego zobligowany rozstrzygnięciem KGP z dnia [...] kwietnia 2016 r.

‒ art. 36 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji poprzez ich zastosowanie i dokonanie przeniesienia do dalszego pełnienia służby w KRP [...], wykorzystanie instytucji przeniesienia policjanta do pełnienia służby wbrew istocie tej instytucji i celowi jej ustanowienia,

‒ art. 7 k.p.a. poprzez odstąpienie od zasady prawdy obiektywnej i nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji interesu służbowego Policji oraz słusznego interesu strony,

‒ art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego,

‒ art. 136 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dodatkowego postępowania w zakresie możliwości mianowania skarżącego na równorzędne stanowisko,

‒ art. 11, art. 107 § 3 k.p.a polegające na wydaniu decyzji z naruszeniem zasady przekonywania.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego rozkazu KRP [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zdaniem skarżącego organ II instancji nie dokonał weryfikacji decyzji organu I instancji zarówno pod względem zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i procedury administracyjnej. K[...]P w sposób milczący zaaprobował stanowisko KRP [...], nie odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Organ II instancji nie ustosunkował się do wskazywanego w odwołaniu naruszenia art. 37 a ustawy o Policji. Z wykładni językowej i logicznej tego przepisu wynika, że przeniesienie funkcjonariusza do dyspozycji przełożonego w sprawach osobowych może nastąpić jedynie w przypadku zwolnienia z dotychczasowego stanowiska, podczas gdy skarżący został na mocy rozkazu personalnego KGP zwolniony z dotychczasowego stanowiska i już przeniesiony do pełnienia służby w K[...]P, a następnie (choć bez podstawy faktycznej i prawnej) przez K[...]P do KRP [...].

Skarżący podkreślił, że uprawnionym do zwolnienia z dotychczasowego stanowiska i przeniesienia do swojej dyspozycji był jedynie KGP, czego jednak nie uczynił podejmując decyzję o zwolnieniu i przeniesieniu do pełnienia służby w K[...]P, co pominęły organy obu instancji.

W ocenie skarżącego administracyjnoprawny charakter stosunku służbowego policjanta wymaga dopuszczenia drogi administracyjnoprawnej dla wszelkich roszczeń z tego stosunku wynikających, w tym kwestii powierzenia obowiązków służbowych.

Z treści art. 37 ustawy o Policji wprost wynika, że dyspozycja przepisu dotyczy sytuacji, w której policjant posiada inne stanowisko. Tymczasem na skutek zwolnienia skarżącego z dotychczasowego stanowiska przez KGP i braku mianowania na inne równorzędne stanowisko służbowe, skarżący pozostał bez stanowiska służbowego, niemożliwym było więc zastosowanie art. 37 ustawy o Policji.

Rozkaz personalny o powierzeniu obowiązków służbowych wydany na podstawie art. 37 o Policji jest następstwem wydania decyzji o przeniesieniu skarżącego do dyspozycji KRP [...]. Wobec powyższego zasadności przeniesienia nie można rozpatrywać w oderwaniu od późniejszych konsekwencji wydania takiego rozstrzygnięcia.

Działanie organów doprowadziło do faktycznej degradacji funkcjonariusza przy zastosowaniu pozornie dopuszczalnego trybu określonego w art. 32, art. 37 i art. 37a ustawy o Policji poprzez czasowe powierzenie pełnienia obowiązków służbowych w Referacie [...] Wydziału [...] KRP [...], co nie uwzględnia kwalifikacji skarżącego, jego słusznego interesu oraz interesu Policji jako formacji.

W Referacie [...] skarżącemu zostało powierzone wykonywanie zadań na stanowisku asystenta i prowadzenie postępowań karno - administracyjnych oraz koordynowanie działań związanych z zabezpieczeniem pojazdów w trybie administracyjnym. Na dotychczasowym stanowisku specjalisty Wydziału [...] skarżący miał za zadanie koordynowanie działań celem zapobiegania przestępczości, profilaktyki na rzecz bezpieczeństwa oraz działań realizowanych w zakresie zapobiegania demoralizacji i przestępczości wśród dzieci i młodzieży. Nie ma zatem doświadczenia i wiedzy niezbędnej do efektywnego pełnienia zadań w referacie Wykroczeń. Wykonując powierzone zadania, nie ma też możliwości wykorzystania swojej wiedzy.

Powierzenie skarżącemu wykonywania zadań służbowych na stanowisku asystenta w Referacie [...] pozostaje w rażącej sprzeczności z dobrem i celami Policji. Specjalista w dziedzinie profilaktyki i prewencji kryminalnej, posiadający bogate doświadczenie zawodowe, nie będzie mógł wykorzystać swoich umiejętności na nowym czasowo powierzonym stanowisku. Zdaniem skarżącego został on także pozbawiony możliwości awansu. Dotychczasowe stanowisko specjalisty było etatem oficerskim, a jego utrata nie daje możliwości ubiegania się o skierowanie do szkoły oficerskiej oraz blokuje szansę na wyższe stanowisko – eksperta.

Przeniesienie policjanta odnosi również negatywne skutki finansowe, biorąc pod uwagę wszystkie składniki uposażenia, wysokość dodatku funkcyjnego czy możliwość awansu.

Skarżący podkreśla, że zaskarżona decyzja nie zawiera szczegółowych rozważań co do poszczególnych zarzutów stawianych przez skarżącego, ich oceny oraz pogłębionych rozważań prawnych poczynionych na tle stanu faktycznego sprawy. Lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie orzeczenia pozbawia informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Brak wytłumaczenia na jakiej podstawie KRP, a w ślad za nim K[...]P doszedł do przekonania o przydatności skarżącego do służby właśnie w Referacie [...] Wydziału [...].

Organy obu instancji nie wykazały braku możliwości mianowania skarżącego na stanowisko równorzędne czy też braku możliwości powierzenia czasowego pełnienia obowiązków na stanowisku równorzędnym.

Skarżący zaznaczył, że jedynymi dokumentami, które były brane przez organy pod uwagę przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy, było zarządzenie nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 1 kwietnia 2016 r. w sprawie regulaminu Komendy Głównej Policji oraz błędnie zinterpretowany rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotowy rozkaz personalny według powyższych kryteriów, uznać należało, iż narusza on prawo.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do wykładni przepisu art. 37a ustawy z dnia 16 kwietnia 1990 r. o Policji. Stanowi on, że policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Użycie w tym przepisie zwrotu "można przenieść" oznacza, że to rozwiązanie prawne zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. Tego typu działania nie zostały wyłączone spod kontroli sądowej. Jednakże kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona do oceny ich zgodności z prawem. Rozpatrując skargę, Sąd zobowiązany jest zatem badać, czy przy podejmowaniu decyzji nie doszło do naruszenia prawa materialnego i procesowego. Aby móc tego dokonać, Sąd musi wiec dysponować szczegółowym uzasadnieniem rozstrzygnięcia, które w sposób możliwie szeroki wyjaśniałoby motywy, jakimi kierował się organ, uznając za zasadne przeniesienie funkcjonariusza do dyspozycji, zamiast mianowania go na określone stanowisko służbowe.

Powyższe stwierdzenia znajdują potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym jednolicie akcentuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola w takich przypadkach dotyczy tej części treści decyzji uznaniowej, która powiązana jest z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi. Kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do decyzji uznaniowej (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 130/10). W konsekwencji w sprawach dotyczących fakultatywnych działań organu, sądy badają jedynie, czy dane rozstrzygnięcie nie jest arbitralne lub podjęte przy użyciu niedozwolonych kryteriów.

Prawidłowe zastosowanie art. 37a ustawy o Policji wymaga więc wykazania powodów, dla których na chwilę wydawania rozstrzygnięcia, w ocenie organu, nie jest możliwe mianowanie na inne stanowisko służbowe, a jedyną ewentualnością jest przeniesienie do dyspozycji przełożonego. Analiza treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, czy w ogóle kwestia ta była podmiotem rozważań organu.

Powyższe konkluzje pozostają w zgodzie z ugruntowanym orzecznictwem tutejszego Sądu, który już w wyroku wydanym 7 stycznia 2010 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1593/09 stwierdził, że dla zastosowania trybu z art. 37a ustawy o Policji, konieczne jest wskazanie istniejących, obiektywnych powodów decyzji personalnej przełożonego, nie jest natomiast wystarczającym podanie jedynie obaw, że ktoś może nie sprostać nowym celom, czy nowym zadaniom.

Przenosząc powyższe wnioski na stan faktyczny niniejszej sprawy, uznać należało, że organ odwoławczy nie sprostał obowiązkowi wyczerpującego uzasadnienia powodów swojego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie skarżonego rozkazu personalnego zawiera bowiem jedynie odniesienie się do zarzutów odwołania. Brak jest zaś w nim wyjaśnienia powodów, dla których organ II instancji uznał, że jedynym możliwym rozstrzygnięciem jest przeniesienie funkcjonariusza do dyspozycji przełożonego.

Oceniając zaś poprawność skarżonego rozstrzygnięcia, nie sposób pomijać tego, że zostało ono wydane w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Przywołany przepis nakłada na organ odwoławczy obowiązek ponownego przeanalizowania całokształtu sprawy. W tym tkwi bowiem istota dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, które nie może ograniczać się jedynie do omówienia zasadności zarzutów odwołania.

Powyższe wnioski pozostają w zgodzie z ugruntowanym od lat orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którym tutejszy Sąd w pełni się zgadza – który już w wyroku z dnia 9 października 1992 r. wydanym w sprawie o sygn. akt V SA 137/92 (ONSA 1993 nr 1, poz. 22) stwierdził, że istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji, nie zaś jedynie na kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu w stosunku do decyzji organu I instancji.

W świetle powyższego, na organie odwoławczym ciąży obowiązek ponownego rozpoznania merytorycznego sprawy w jej całokształcie, co oznacza, że organ powinien rozpatrzyć wszystkie żądania strony, a także, niezależnie od tego, czy obejmują to zarzuty, podać motywy wydanego rozstrzygnięcia.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ będzie zobligowany do tego, aby uwzględniając wskazania zawarte w niniejszym wyroku, sporządzić w sposób wyczerpujący uzasadnienie swego rozstrzygnięcia, w taki sposób, aby możliwym było poznanie motywów działania organu odwoławczego.

W związku z powyższym, uznając, że skarżony rozkaz personalny narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 P.p.s.a., a także w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800).