Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 351/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r.nr [...] w przedmiocie odmowy zobowiązania do udostępnienia nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty Powiatu [....] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej A. S.A. z siedzibą w [...] kwotę 697 zł /słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A S.A. w [...] Oddział [...] jest decyzja Wojewody z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] wydana w przedmiocie odmowy zobowiązania właściciela do udostępnienia nieruchomości.

Podstawę prawną ww. decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a oraz art. 124b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm. – zwana dalej "u.g.n.").

Z uzasadnienia oraz akt administracyjnych wynika, że po rozpoznaniu wniosku A S.A. w [...] Oddział [...] Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] odmówił zobowiązania J. M. do udostępnienia ww. Spółce nieruchomości położonych w K., gmina [...], oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr 344/10 i 344/11 objętych KW nr [...], w celu wykonania czynności związanych z remontem istniejącej linii LSN-15 kV dla zadania: "Budowa odcinka linii doziemnej SN – 15 kV. Przebudowa linii napowietrznej SN – 15 kV z 3 x AFL 70 mm2 i z 3 x AFL 35 mm2 na 3 x BLX – T 50 mm2. Demontaż linii napowietrznej LSN – 15 kV3 x AFL – 35m2 w P. i K.".

W uzasadnieniu wskazano na brak łącznego spełnienia przesłanek wynikających z art. 124b u.g.n. warunkujących wydanie pozytywnej decyzji.

Odwołanie od ww. decyzji złożyła A S.A. w [...] Oddział [...] wnosząc o jej uchylenie. Podniosła, że została wydana z naruszeniem art. 124b u.g.n. a jej uzasadnienie jest niejasne i pomija wyjaśnienia złożone przez inwestora. Jako niezasadne uznała twierdzenie organu, że planowane roboty nie stanowią remontu, gdyż zakres robót polegać będzie jedynie na wymianie starych, zużytych przewodów SN – 15 kV na nowe. Brak jest technicznej możliwości zastosowania tych samych materiałów jakie użyto przy budowie LSN – 15 kV około 60 lat temu.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu cytując art. 124b u.g.n. wskazał, że może on zostać zastosowany jeżeli łącznie spełnione zostaną przesłanki tam wymienione

a mianowicie wystąpi konieczność wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii wymienionych w tym przepisie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń oraz gdy właściciel (użytkownik wieczysty lub osoba której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości) nie wyrażą zgody na takie udostępnianie.

Wojewoda uznał, że w rozpatrywanej sprawie przesłanki te nie zostały łącznie spełnione. Przede wszystkim zakres przewidywanych robót wykracza poza określone w art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane prace remontowe, a mieści się w określonym w art. 3 pkt 7a tej ustawy zakresie robót budowlanych dotyczących przebudowy. Zamierzona inwestycja ma polegać na skorygowaniu przebiegu linii elektroenergetycznej pomiędzy słupami nr 10 a nr 12 z jednoczesną przebudową słupa nr 38 na działce nr 344/11 przy południowej granicy pomiędzy działką nr 344/11 i sąsiednią nr 348/2. Wymieniony zostanie słup nr 38, "dotychczas rozkraczony", na słup pojedynczy wirowany oraz wymienione zostaną przewody nieizolowane na izolowane. Wojewoda uznał, że zamierzona inwestycja polegać będzie na wymianie dotychczasowych słupów i przewodów na nowe o zmienionych parametrach (słupy wyższe i "silniejsze" a przewody nieizolowane na izolowane). Inwestor, mimo skierowanego zapytania, nie udzielił odpowiedzi jakie elementy istniejącej budowli pozostaną po przeprowadzeniu remontu. Wojewoda zaznaczył, że remont polega na wykonywaniu prac w istniejącym obiekcie budowlanym i jego celem jest odtworzenie stanu pierwotnego, takiego który istniał w danym obiekcie budowlanym. W okolicznościach sprawy w wyniku zamierzonych prac – zdemontowanie starych słupów, postawienie nowych o zmienionych parametrach fizycznych z jednoczesną wymianą przewodów o innych właściwościach fizycznych

i technicznych) – powstanie nowa substancja w obrębie istniejącego na przedmiotowym odcinku obiektu budowlanego, o zmienionych w stosunku do stanu pierwotnego parametrach. Wojewoda zaznaczył, że brak konieczności uzyskania pozwolenia na budowę nie świadczy o remontowo-konserwatorskim charakterze przedsięwzięcia. Także okoliczność, że w wyniku prac dojdzie do polepszenia efektywności sieci i zwiększenia bezpieczeństwa dostaw energii oraz że obiekt liniowy nie zmieni trasy przebiegu i długości, nie ma w ocenie Wojewody przesądzającego znaczenia. Nadto ze zgromadzonego w sprawie materiału nie wynika jednoznacznie jaki teren działek będzie zajęty przez wykonawcę do realizacji zadania i w jakim określonym czasie prace te będą wykonane. W trakcie rozprawy

w dniu [...] sierpnia 2015 r. inwestor oświadczył, że remont będzie wykonany w pasie szerokości 3,0 m, a realizacja zadania planowana jest na dwa dni.

Odnośnie drugiej z przesłanek Wojewoda podał, że właściciel działek nr 344/10 i 344/11 został prawidłowo zawiadomiony, jednak nie stawił się na rozprawę, Pełnomocnik inwestora podjął próbę skontaktowania się z właścicielem nieruchomości, w toku postepowania potwierdzono adres zamieszkania J. M., który jednak nie odbierał korespondencji.

Reasumując Wojewoda stwierdził, że zasadniczym powodem do wydania decyzji odmownej jest fakt, że wnioskowane do przeprowadzenia roboty budowlane nie można uznać za remontowe.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję wniosła spółka A S.A. z siedzibą w [...], zarzucając jej:

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na braku wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego i braku wszechstronnej oceny zgromadzonego (niekompletnego) materiału dowodowego poprzez brak dopuszczenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność czy planowane prace należy ocenić jako "remont" czy jako "przebudowę", brak podjęcia inicjatywy dowodowej i nieustalenie czy zaplanowane prace zmieniają substancję budowlaną, wyprowadzenie nieuzasadnionego wniosku o zaplanowaniu prac na okres dłuższy niż 6 miesięcy i o brak wskazania zakresu przestrzeni nieruchomości niezbędnej do wykonania prac, tj. pominięcie w tym zakresie wyjaśnień strony skarżącej przy jednoczesnym braku wezwania pełnomocnika do złożenia stosownych wyjaśnień w tym zakresie);

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 124b u.g.n. polegające na błędnym zastosowaniu art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane i błędnym przyjęciu, że nie spełnione są przesłanki do nałożenia obowiązku udostępnienia nieruchomości. Skarżąca zaznaczyła, że planowane prace spełniają definicję "remontu". Zarzuciła brak zastosowania art. 3 pkt 3a w zw. z pkt 8 ustawy Prawo budowlane i pominięcie, że linia elektroenergetyczna stanowiąca przedmiot planowanych prac jest obiektem liniowym, do którego należy odnieść konieczność zachowania tożsamych gabarytów

i parametrów wymienianych elementów, w sposób tożsamy oddziałujących na nieruchomość właścicieli (co planowano zachować).

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca spółka wniosła uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawarta w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej "P.p.s.a.". Nadto zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd dokonując kontroli zaskarżonego aktu (tu decyzji) orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie zaś art. 135 P.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Przepis nakłada więc na sąd administracyjny obowiązek zajęcia się wszystkimi postępowaniami prowadzonymi w granicach danej sprawy.

Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w granicach określonych przepisami ustaw powołanych wyżej, Sąd uznał, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem prawa procesowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przepis art. 7 K.p.a. zawierający w swej treści zasady rzetelnej procedury (legalizmu, prawdy obiektywnej, wyważenia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli) nakazuje organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (zasada prawdy obiektywnej), która realizowana jest przede wszystkim przez przepisy normujące postępowanie dowodowe (art. 75 i nast. K.p.a.), zwłaszcza przez art. 77 § 1 K.p.a., nakazujący organom zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Zgodnie zaś z przepisem art. 80 K.p.a. ocena dowodów powinna być oparta o wszechstronna analizę całokształtu materiału dowodowego. Ustalenia organów powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętej decyzji, odpowiadającym warunkom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. Z przepisu tego wynika obowiązek każdego organu administracji jak najstaranniejszego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej (co wynika także z zasad ogólnych wyrażonych w art. 9 i art. 11 K.p.a.), zwłaszcza w przypadku wydania decyzji negatywnej dla strony. Organy orzekające w sprawie niniejszej nie sprostały tym wymaganiom.

Z treści art. 124b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.), tj. przepisu powołanego w decyzjach organów orzekających w sprawie niniejszej wynika, że może on być zastosowany, jeśli kumulatywnie spełnione zostaną następujące przesłanki: 1) wystąpi konieczność wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii wymienionych w przepisie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, 2) właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża zgody na takie udostępnienie.

Według organów obu instancji nie zostały spełnione wyżej wymienione ustawowe przesłanki warunkujące możliwość wydania decyzji w trybie art. 124b ustawy cyt. wyżej. Stanowisko to, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, budzi wątpliwości.

Przede wszystkim stwierdzić należy, że przesłanki niewyrażenia przez właściciela nieruchomości zgody na jej udostępnienie nie zostało dostatecznie wykazane.

Otóż powyższy przepis nie wymaga przeprowadzenia rokowań w celu uzyskania zgody właściciela na udostępnienie nieruchomości na określony ustawą cel. W orzecznictwie przyjmuje się, że wydanie decyzji w myśl art. 124b winno zostać poprzedzone próbami uzyskania zgody osób mających prawa rzeczowe do nieruchomości na jej udostępnienie, a czynności te powinny zostać udokumentowane i dopiero w razie ich bezskuteczności uprawnionym jest złożenie wniosku o wydanie decyzji. W rozpatrywanej sprawie takie próby były podjęte przez pełnomocnika inwestora, jednakże przesłana właścicielowi nieruchomości korespondencja (umowa cywilna) nie została przez niego podjęta (przebywa za granicą) i nie były podejmowane (ponawiane) czynności zmierzające do uzyskania jego stanowiska (zgody).

W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji przyjęły, że zakres prac planowanych na działkach J. M. nie mieści się w rozumieniu remontu zdefiniowanego w art. 3 pkt 8 ustawy – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.) i w konsekwencji nie mieści się w zakresie normy prawnej przepisu art. 124b ustawy i dlatego nie jest możliwe nałożenie na właściciela nieruchomości obowiązku jej udostępnienia. Stanowisko to jest kwestionowane w skardze, wcześniej również w odwołaniu i w ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał organom administracji podstaw do jednoznacznego ustalenia, że w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w przepisie art. 124b ustawy. Trzeba podkreślić, że nie zostało wyjaśnione i w żaden sposób nie odniósł się organ odwoławczy do twierdzeń strony skarżącej, iż linia energetyczna jest obiektem liniowym i wobec tego planowane prace mieszczą się w ustawowej definicji remontu. Brak odniesienia się organu odwoławczego do zarzutów odwołania stanowi bez wątpienia o zaniedbaniu przez ten organ obowiązków proceduralnych i nie może uzyskać akceptacji Sądu. Rozważenie, jak i ocena tego zarzutu przez organ odwoławczy była konieczna bowiem działanie na podstawie prawa wymagało w tym przypadku również skonfrontowania zakresu planowanych prac na działce nr 344/11 z ustawową definicją obiektu liniowego (art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego), a więc dokonania oceny ewentualnie pozwalającej na zastosowanie przepisu art. 124b ustawy.

Prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy jest warunkiem prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego. Stan faktyczny sprawy niniejszej nie został ustalony prawidłowo, gdyż zebrany materiał dowodowy jest niepełny. Powoduje do konieczność uchylenia wydanych decyzji i wyjaśnienia przez organy w ponownym postępowaniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, uwzględniając powyższe uwagi.

Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 P.p.s.a.