Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a, art. 37 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 217
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2017 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na informację Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Narodowemu Centrum Badań i Rozwoju; 2. zasądza od Narodowego Centrum Badań i Rozwoju na rzecz [...] S.A. w [...] kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi R. S.A. w W. (dalej skarżąca, spółka lub strona) jest rozstrzygnięcie Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (dalej NCBiR lub organ) zawarte w piśmie z ... grudnia 2016r., nr ...; ... informujące o nieuwzględnieniu protestu. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

Skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie projektu w ramach Osi priorytetowej 1 "Wsparcie prowadzenia prac B+R przez przedsiębiorstwa" Działanie 1 "Projekty B+R przedsiębiorstw, Poddziałanie 2 "Prace B+R związane z wytworzeniem instalacji pilotażowej/demonstracyjnej pt. "...". Wnioskowi nadano numer nr ...

Pismem z ... maja 2016r. spółka została poinformowana przez NCBiR, że ocena merytoryczna wniosku zakończona została wynikiem negatywnym i projekt został umieszczony na Liście projektów nierekomendowanych do dofinansowania. Wyjaśniono, że projekt nie uzyskał wymaganej liczby punktów (zgodnie z § 10 ust. 8 i 9 lub § 10 ust. 10 lub § 11 ust. 3 pkt 2c, § 11 ust. 11 pkt 2 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój, 2014-2020 Priorytet I: Wsparcie prowadzenia prac B+R przez przedsiębiorstwa; Działanie 1.1: Projekty B+R przedsiębiorstw; Poddziałanie 1.1.2: Prace B+R związane z wytworzeniem instalacji pilotażowej/demonstracyjnej; Konkurs ... z ... grudnia 2015 r. (dalej: Regulamin konkursu). Wskazano, że eksperci uznali kryterium "Zapotrzebowanie rynkowe i opłacalność", jako spełnione w stopniu niskim. Projektowi przyznano 1 punkt z 5 możliwych do zdobycie. Natomiast wymagany do pozytywnej oceny tego kryterium poziom został ustalony na 3 punkty.

W wyniku rozpoznania protestu NCBiR pismem z czerwca 2016r. (brak daty dziennej) poinformowała o nieuwzględnieniu protestu. Wskazało, że zarzuty podniesione przez stronę uzasadniają podwyższenie oceny kryterium "Zapotrzebowanie rynkowe i opłacalność" z 1 pkt na 2 pkt. Ostateczna ocena wyniosła 14 pkt i projekt w dalszym ciągu nie uzyskał w kryterium merytorycznym wdrożenia progu punktowego wynoszącego 3 pkt na 5 pkt.

NCBiR odniosła się do wszystkich 17 zarzutów sformułowanych w proteście, część z nich uznając za zasadne. W uzasadnieniu bowiem przyznano rację stronie, że oceniający nie wskazał dokładnie jakich elementów brakuje i czego dokładnie oczekiwał od grupy docelowej, a wnoszący protest wskazał miejsce we wniosku, w których odpowiedział na wymagane kryterium. Oceniający nie zaakceptowali argumentu strony, że limit znaków uniemożliwia przygotowanie szczegółowego opisu grupy docelowej, rynku i wymagań klientów.

Na korzyść wnioskodawcy uznano z uwagi na fakt, że oceniający nie wskazał w sposób precyzyjny uchybień dotyczących opisów potencjału rynkowego, a wnioskodawca wskazał miejsce we wniosku, w którym odpowiedział na wymagane kryterium i uznano je za spełnione.

Kwestia dotycząca realności osiągnięcia sprzedaży instalacji, pomimo argumentów dotyczących braku miejsca na opisanie założeń we wniosku, nie została pozytywnie przyjęta przez oceniających.

Na korzyść wnioskodawcy uznano jednak, że przedstawił on faktyczne zapotrzebowanie konsumentów na produkt objęty wnioskiem. Uznano również za przekonujące wyjaśnienia strony dotyczące ograniczenia przez niego wskazania kwoty i źródła środków, z których sfinansuje wkład własny, przy zachowaniu prawidłowych zasad wypełniania wniosku. Przyznano też rację wnioskodawcy, że oceniający nie odnieśli się dokładnie jakich informacji brakuje w związku z przychodami i kosztami związanymi z oferowaniem nowego produktu na rynku oraz spodziewanymi korzyściami i uznano te zarzuty na korzyść strony.

Ponadto, oceniający uznali za niezasadny argument wnioskodawcy mówiący o tym, że wskazana przez niego wielkość sprzedaży i ceny zostały przyjęte przy zachowaniu najwyższej staranności z uwzględnieniem wieloletniego doświadczenia udziałowców spółki. Za zasadny uznano tymczasem argument dotyczący zawartych we wniosku informacji na temat cen i prognozy sprzedaży w analizie potencjału rynkowego.

Na ocenę ekspertów nie wpłynął argument wnioskodawcy, że opisy kwestii przyjętych wielkości sprzedaży i cen znajdują się w opisie tłumaczącym zapotrzebowanie rynku na produkty i potrzeby potencjalnych klientów. Podobnie zarzut strony, że wielkość sprzedaży jest prognozowana na podstawie listów intencyjnych jest w ich ocenie niewiarygodny i nieskwantyfikowany z całością wniosku. Na ocenę nie wpłynęły również wyjaśnienia strony w kwestii długości procesu sprzedaży oparte o listy intencyjne wskazujące na chęć dokonania zakupu instalacji. Brak informacji o czasie potrzebnym na podjęcie decyzji przez potencjalnych klientów jest zdaniem oceniających poważnym ryzykiem, którego konsekwencją może nierealizowanie założonego planu sprzedaży. Przyjęto zarzut wnioskodawcy dotyczący wyjaśnienia sposobu wprowadzenia produktu na rynek, tj. zakładanych strumieni przychodów, form promocji i dystrybucji, polityki cenowej względem konkurencji.

NCBiR potwierdziło natomiast, że analiza ryzyk związanych z wprowadzeniem produktu na rynek została przeprowadzona w sposób pobieżny.

W podsumowaniu NCBiR nie zgodziło się z opinią wnioskodawcy, że kryterium "Zapotrzebowanie rynkowe i opłacalność" zostało przygotowane w stopniu doskonałym, uznano tylko część zarzutów i podniesiono kryterium o 1 pkt tj. do poziomu oceny przeciętnej. Podtrzymano zarzuty dotyczące pierwotnej oceny - które wpływają na obniżenie punktacji – a dotyczące: braku uwzględnienia ryzyka długości trwania procesu i sprzedaży i formalności związanych z uruchomieniem instalacji: braku wskazania we wniosku na posiadane listy intencyjne; projekcji spodziewanego przychodu i kosztów, która nie bazuje na racjonalnych i realistycznych przesłankach; braku wiarygodnego uzasadnienia dla przyjętych poziomów cenowych.

W wyniku rozpoznania skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 września 2016r., V SA/Wa 1952/16 m.in. stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania NCBiR.

W uzasadnieniu sąd zauważył, że NCBiR nie odniósł się w sposób merytoryczny do zarzutu nr 2 i 3 ograniczając się jedynie do kwestii formalnych dotyczących limitu znaków. Sąd także podniósł, że oceniający wskazał, iż z uwagi na wielkość projektu oczekuje się od wnioskodawcy, że przeprowadzi badania rynku i badania elastyczności cenowej popytu wśród grupy docelowej. Podkreślił, że skarżąca wyjaśniła w skardze, iż przedstawiła we wniosku wielkość sprzedaży, koszt zmiennego wytworzenia, koszty stałe związane z wdrożeniem projektu, ceny sprzedaży, przychody z pozostałych form komercjalizacji oraz koszt realizacji projektu. Ostatecznie sąd zaakceptował stanowisko skarżącej, że próba narzucenia spółce sposobu przedstawienia zagadnienia poprzez przeprowadzenie badań rynku wykracza poza metodologię wskazaną w Przewodniku po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014- 2020 Działanie 1.1 Projekty B+R przedsiębiorstw Poddziałanie 1.1.2 Prace B+R związane z wytworzeniem instalacji pilotażowej/demonstracyjnej" (dalej: Przewodnik).

Sąd także zauważył sprzeczność w ocenie zarzutu nr 12 z protestu, w której ekspert ponownie odwołuje się do treści zarzutu nr 11, wskazując, iż wnioskodawca nie zgadza się ze stwierdzeniem Panelu Ekspertów, że "nie wyjaśnia skąd wynikają przyjęte wielkości sprzedaży, ani ceny, po których planuje sprzedawać te produkty...". Podkreślił, że ekspert w odniesieniu do zarzutu nr 12 z protestu uznał jego zasadność w zakresie wskazania we wniosku opisów tłumaczących zapotrzebowanie rynku na produkty paliwowe wytworzone w instalacji demonstracyjnej i potrzeby potencjalnych klientów czyli w istocie za zasadny uznał w całości zarzut wnioskodawcy, iż opinia ekspertów oceniających projekt odnośnie braku stosownych informacji związanych z potencjalnymi odbiorcami produktów paliwowych jest bezzasadna i nie znajduje odzwierciedlenia w treści wniosku o dofinansowanie. Natomiast w odniesieniu do treści stanowiącej w istocie przedmiot zarzutu nr 11, tj. stwierdzenia, że wnioskodawca w treści dokumentacji aplikacyjnej w obszerny sposób uzasadnił przyjęte wielkości sprzedaży oraz ceny sprzedaży paliw wyprodukowanych na linii demonstracyjnej, ekspert stwierdził brak argumentów dotyczących ujęcia we wniosku kwestii przyjętych wielkości sprzedaży i cen pomimo, że dokonując wcześniejszej oceny, w odniesieniu do zarzutu nr 11 z protestu, stwierdził, że argument dotyczący zawarcia przez wnioskodawcę informacji na temat cen i prognozy sprzedaży paliw w analizie potencjału rynkowego należy uznać za zasadny.

Sąd także zauważył, że w informacji o nieuwzględnieniu protestu brak jest również jednoznacznego stanowiska w odniesieniu do zarzutu nr 14 z protestu wskazującego na wadliwość oceny w zakresie opłacalności wdrożenia rezultatów projektu z uwagi na przedstawienie zgodnie z Instrukcją jakie strumienie przychodów zostały uwzględnione oraz w jakich proporcjach, a także przedstawienie kosztów w podziale na koszty zmienne i koszty stałe. Zaznaczył, że ekspert z jednej strony przyznał, że strona zgodnie z Instrukcją nie była zobowiązana do przedstawienia informacji, o których wspominał Panel Ekspertów, z drugiej jednak strony uznał, iż brak informacji na ten temat jest poważnym ryzykiem, którego konsekwencją może być niezrealizowanie założonego planu sprzedaży. Tym samym sąd za niezrozumiałe przyjął uznanie tego zarzutu za niezasadny.

Wobec powyższego sąd uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020 (Dz.U. z 204r., poz. 1146 ze zm., dalej: ustawa wdrożeniowa). Podkreślił również, że z informacji o nieuwzględnieniu protestu wynika, iż z siedemnastu zarzutów uwzględniono dziewięć, zaś dwa zarzuty zostały uwzględnione częściowo. Z tych względów sąd uznał, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny.

Rozpoznając sprawę ponownie NCBiR pismem z ... grudnia 2016r. poinformowała o nieuwzględnieniu protestu. W piśmie tym szczegółowo odniesiono się do zarzutów podniesionych w proteście uznając w całości niezasadność 14 zarzutów. Natomiast w dwóch przypadkach uznano zarzuty skarżącej za częściowo zasadne (zarzuty nr 5 i 16 dotyczące źródła przychodów oraz sposobów minimalizacji ryzyk) oraz jeden zarzut (10) za zasadny (dotyczący stwierdzenia przez oceniających, że z uwagi na brak informacji trudno ocenić czy spodziewana korzyść dla przedsiębiorcy bazuje na racjonalnych i realistycznych przesłankach).

Pismem z ... grudnia 2016r. skarżąca złożyła skargę na ww. rozstrzygnięcie wnosząc o stwierdzenie, że ocena projektu została w całości przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1 stawy wdrożeniowej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wniosła również o zobowiązanie NCBiR do złożenia w sądzie: 1) wszystkich dotyczących skarżącej kart ocen i protokołów z Pre-panelu N-G oraz Panelu-Ng i posiedzeń Komisji rozpoznających wniosek; 2) wszystkich dotyczących skarżącej kart ocen i protokołów z posiedzeń Komisji rozpoznającej protest i paneli ekspertów odbytych w związku z rozpoznaniem protestu; 3) informacji o składzie Komisji rozpoznających wniosek, w tym ekspertów, rozpoznających wniosek skarżącej na etapie pierwszego rozpoznania (w ramach Pre-Panelu N-G i Panelu N- G) oraz w postępowaniu odwoławczym (dwukrotne rozpoznanie Protestu - przed wyrokiem i po wyroku).

Skarżonej Informacji zarzuciła, że wydana została z naruszeniem art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, art. 57 ustawy wdrożeniowej oraz art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez negatywne rozpatrzenie przez NCBiR, protestu skarżącej z 6 czerwca 2016 r. od negatywnej pierwotnej oceny wniosku, oraz stwierdzenie, że ocena projektu dokonana przez NCBiR (działającą jako instytucja o której mowa w art. 39 ust. 1 ustawy wdrożeniowej) została dokonana prawidłowo, w sytuacji gdy, prawomocnym wyrokiem z 16 września 2016 r. WSA w Warszawie stwierdził już przeciwnie, iż ocena projektu skarżącej przez NCBiR została dokonana z naruszeniem prawa i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia instytucji określonej w art. 39 ust. 1 ustawy wdrożeniowej (rozpatrującej wniosek), nie zaś instytucji określonej w art. 55 ustawy wdrożeniowej (rozpatrującej protest).

W przypadku uwzględnienia powyższego zarzutu, rozpoznawanie dalszych zarzutów ma wtórne znaczenie dla wyniku sprawy. Jednakże z ostrożności procesowej zarzuciła, że skarżona informacja i zawarta w niej ocena narusza:

1) rozdział 5 - Kryteria Wyboru Projektów pkt 7 Wytycznych Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 31 marca 2015 r. MliR/H2014-2020/9(01)/03/2015 w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014-2020 (dalej: Wytyczne), w związku z treścią § 10 ust. 6 lit. d Regulaminu konkursu, poprzez wadliwe sformułowanie kryterium oceny merytorycznej gospodarczo-biznesowej cyt. "zapotrzebowanie rynkowe i opłacalność wdrożenia", polegające na wprowadzeniu, pod pozycją jednego kryterium, w istocie dwóch różnych kryteriów, podlegających jednej wspólnej ocenie, bez wskazania, jaką wagę należy przypisać każdemu z tych dwóch kryteriów, co skutkuje możliwością dowolnej oceny ww. kryterium;

2) art. 37 ust. 2 oraz art. 37 ust. 5 ustawy wdrożeniowej; jak również Rozdział 5 pkt 1 Wytycznych oraz Rozdział 5 pkt 19 Wytycznych, poprzez nałożenie na skarżącą obowiązku przedstawienia we wniosku informacji i danych, wykraczających poza kryteria oceny projektu przewidziane przepisami prawa;

3) rozdział 5 pkt 6 Wytycznych, poprzez stosowanie wobec spółki przy ocenie wniosku, przyjętych w konkursie kryteriów oceny wniosków w sposób skutkujący ich zmianą;

4) art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej oraz rozdział 4 pkt 1 lit. a, b i c Wytycznych oraz podrozdział 7.3 pkt 1 Wytycznych, na skutek dokonania oceny wniosku skarżącej odpowiednio: w sposób nierzetelny, nieprzejrzysty oraz arbitralny, co przejawia się:

a) wypaczaniem treści wniosku i przypisywaniem mu treści, które z niego nie wynikają,

b) nieuprawnionym, niezgodnym z treścią wniosku, stwierdzaniem, że we wniosku skarżącej nie ma danych i treści, które się w nim znajdują;

c) stosowaniem do wniosku skarżącej wymagań nie wynikających z przepisów prawa, w szczególności nie przyjętych w konkursie kryteriów oceny wniosków, co stawia spółkę w gorszej sytuacji niż inni wnioskodawcy;

d) nie odnoszeniem się przy ocenie merytorycznej wniosku do źródeł wiedzy fachowej oraz źródeł o charakterze normatywnym, w tym norm unijnych, w zakresie istotnym dla jego oceny;

e) posługiwaniem się przy ocenie wniosku wyłącznie źródłami informacji niemiarodajnymi dla profesjonalnej oceny wniosku, pochodzącymi z Internetu, stanowiącymi z założenia niewiarygodne źródła publikowane przez podmioty o określonych założeniach sprzedażowych;

5) §10 ust. 6 lit. d Regulaminu konkursu oraz Przewodnika poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów do wniosku i projektu skarżącej, zarówno w zakresie sformułowania nieprawidłowych stanowisk i twierdzeń merytorycznych w odniesieniu do wniosku skarżącej w tym zakresie, jak i naruszenia wymogu stosowania pięciostopniowej skali oceny;

6) podrozdział 9.2 pkt 8 lit d i e Wytycznych poprzez niezapewnienie przy ocenie projektu skarżącej udziału osób mających wymaganą wiedzę i kompetencje do jego oceny;

7) art. 153 p.p.s.a., poprzez sformułowane w skarżonej Informacji ocen sprzecznych z ocenami zawartymi w wyroku;

8) § 7 ust. 2 oraz § 10 ust. 1 w zw. z § 11 ust. 9 w zw. z § 7 ust. 2 Regulaminu konkursu poprzez dokonanie oceny projektu skarżącej przy wybiórczym uwzględnieniu wyjaśnień i informacji (w tym pominięcie listów intencyjnych), przedstawionych przez skarżącą podczas Panelu N - G z udziałem strony, będącego elementem procedury oceny wniosku, podczas którego dokonywana jest prezentacja, zaś spółka ma zagwarantowaną możliwość wyjaśnienia wątpliwości dotyczących projektu.

W uzasadnieniu skargi spółka w sposób szczegółowy rozwinęła powyższe zarzutu.

W odpowiedzi na skargę NCBiR wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Na podstawie art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie były przedmiotem zaskarżenia.

Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Powyższe oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku, w związku z rozpoznawaną sprawą. Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por. wyrok NSA z 6 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2617/11, pub. LEX nr 1138187).

Rozpoznając niniejszą sprawę sąd związany jest zatem wykładnią prawa zawartą w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 września 2016r., sygn. akt V SA/Wa 1952/16.

W sprawie przedmiotem sporu jest kwestia prawidłowości oceny kryterium punktowanego nr 2 w ramach oceny merytorycznej gospodarczo-biznesowej "zapotrzebowanie rynkowe i opłacalność wdrożenia".

Należy w powyższym kontekście wskazać, że zgodnie z § 7 ust. 3 Regulaminu konkursu szczegółowe informacje dotyczące sposobu oceny kryteriów znajdują się w Przewodniku.

Zgodnie z opisem kryterium w ramach przedmiotowego kryterium ocenie podlegają łącznie dwa aspekty: zapotrzebowanie rynkowe na rezultaty projektu oraz opłacalność wdrożenia.

Zapotrzebowanie rynkowe oceniane jest w następujący sposób:

W przypadku innowacji produktowej:

- poprawnie zdefiniowano rynek docelowy (potencjalni klienci/odbiorcy oraz ich wymagania/ preferencje, rozmiar, kierunki i tempo rozwoju, spodziewany udział w rynku);

- dane/przyjęte założenia są realistyczne i uzasadnione oraz uprawdopodabniają sukces ekonomiczny wdrożenia wyników projektu;

- wykazano, że produkt zaspokoi faktyczne zapotrzebowanie odbiorców/klientów;

- wykazano, że rezultat projektu będzie konkurencyjny względem innych podobnych rozwiązań oferowanych na rynku oraz że w efekcie realizacji projektu nastąpi zwiększenie asortymentu lub wejście na nowe rynki. Ocena w tym aspekcie następuje na podstawie analizy danych dotyczących cech rynku docelowego oraz użytkowych i funkcjonalnych cech rozwiązań, spełniających podobną funkcję podstawową, istniejących na rynku docelowym.

Opłacalność wdrożenia oceniana jest w następujący sposób:

- w konsekwencji wprowadzenia produktu/technologii/usługi na rynek albo zastosowania nowej technologii w prowadzonej działalności, nastąpi poprawa wyników firmy (czy osiągnięte przychody pozwolą na wygenerowanie zysku pokrywającego koszty projektu, produkcji oraz działalności marketingowej);

- projekcja spodziewanego przychodu oraz kosztów, związanych z oferowaniem nowego produktu/technologii/usługi na rynku, bazuje na racjonalnych i realistycznych przesłankach;

- projekcja spodziewanych korzyści dla przedsiębiorcy w związku z wdrożeniem wyników projektu (np. zmniejszenie kosztów produkcji, skrócenie czasu produkcji) bazuje na racjonalnych i realistycznych przesłankach;

- proponowany sposób wprowadzenia produktu/technologii/usługi na rynek albo zastosowania nowej technologii w prowadzonej działalności (strategia wdrożenia) oraz wykorzystywanych do tego zasobów jest realistyczny i uprawdopodabnia sukces ekonomiczny;

- poprawnie zidentyfikowano ewentualne ryzyka/zagrożenia/bariery utrudniające wprowadzenie produktu/technologii/usługi na rynek albo zastosowanie nowej technologii w prowadzonej działalności oraz przedstawiono sposób ich minimalizacji/pokonania.

W Przewodniku również wyjaśniono, że ocena dokonywana jest w skali od 0 do 5 przy czym liczba przyznanych punktów oznacza, że projekt spełnia dane kryterium w stopniu: 5 – doskonałym, 4 – bardzo dobrym, 3 – dobrym, 2 – przeciętnym, 1 – niskim, 0 – niedostatecznym. Wymagany próg punktowy w ramach kryterium, warunkujący pozytywną ocenę projektu wynosi 3 pkt.

Podano także, że ocena kryterium odbywa się na podstawie informacji zawartych w szczególności w części III wniosku o dofinansowanie projektu – w pkt. 14 (w zakresie zapotrzebowania rynkowego) oraz w pkt. 15 (w zakresie opłacalności wdrożenia).

Zanim jednakże sąd dokona merytorycznie sprawy, to wyjaśnienia wymaga kwestia podnoszona przez stronę skarżąca jako zarzut nr 1 wskazująca, że organ winien dokonać oceny wniosku o dofinansowanie, a nie oceny protestu.

Zgodnie z art. 68 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej, zastosowanym przez sąd w poprzednim wyroku, w wyniku rozpoznania skargi sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1.

Natomiast art. 39 ust. 1 tej ustawy stanowi, że w trybie konkursowym wniosek o dofinansowanie projektu jest składany w ramach konkursu organizowanego i przeprowadzanego przez właściwą instytucję. W sprawie tą właściwą instytucją jest NCBiR, działający jako instytucja organizująca konkurs. W obecnej perspektywie 2014-2020 brak jest możliwości jaką przewidywała ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przekazywania sprawy na konkretny etap oceny projektu. Obecnie sąd przekazuje sprawę na pierwszy etap oceny, tj. Instytucji Organizującej Konkurs.

Zatem słusznie skarżąca wskazuje, że NCBiR winna rozpoznać sprawę, jako "organ I instancji", a nie rozpoznać protest skarżącej. Powyższe mimo, że stanowi uchybienie to jednak nie ma takiego wpływu, który powodowałby konieczność uwzględnienia skargi. Trzeba bowiem wskazać, że zarówno właściwa instytucja rozpoznająca protest (57 ustawy wdrożeniowej), jak i instytucja dokonująca ponownie oceny projektu, działająca jako "organ I instancji" (art. 58 ust. 3 ustawy wdrożeniowej) ma identyczne obowiązki, do których w myśl tych przepisów należy ocena projektu polegająca na weryfikacji projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5. A więc ponowna weryfikacja odbywa się na podstawie tych samych kryteriów. Różnica dotyczy jedynie rozstrzygnięcia. Jednakże z racji tego, że w sprawach tego typu nie ma takiego reżimu formalnego, gdyż nie stosuje się przepisów k.p.a., to skutek takiego rozstrzygnięcia jest identyczny polegający na braku skierowania wniosku do dofinansowania. Co więcej rozpoznanie sprawy przez tzw. "organ I instancji" nie będzie powodowało, że skarżącej od takiej oceny będzie przysługiwał ponownie protest, gdyż zgodnie z art. 58 ust. 4 pkt 2 ustawy wdrożeniowej instytucja, o której mowa w art. 39 ust. 1, informuje wnioskodawcę na piśmie o wyniku ponownej oceny i w przypadku negatywnej ponownej oceny projektu do informacji załącza dodatkowo pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 61. Tym samym również z tego powodu uchybienie to nie mogło prowadzić do uwzględnienia skargi.

Nie zasadny jest również zarzut strony naruszenie rozdziału 5 — Kryteria wyboru projektów, pkt 7 Wytycznych w zw. z § 10 ust. 6 lit. d Regulaminu konkursu, dotyczący wprowadzenia, pod pozycją jednego kryterium, w istocie dwóch różnych kryteriów, podlegających jednej wspólnej ocenie.

W tym miejscu trzeba wskazać, że sposób przeprowadzenia konkursu unormowany został w Regulaminie konkursu, stanowiącym opracowanie zasad dokonywania oceny wniosków, przygotowanym na podstawie obowiązujących przepisów prawa krajowego i wspólnotowego. Regulamin konkursu ma charakter normatywny, gdyż źródło jego zastosowania znajduje się w art. 41 ustawy wdrożeniowej. Tym samym to do tego aktu winna zastosować się skarżąca, a nie do jakiegokolwiek innego nie stanowiącego dokumentacji konkursowej obowiązującej wnioskodawców. Wszyscy aplikujący o środki mieli więc jednakową możliwość zapoznania się z zasadami przeprowadzania konkursu, w tym z kryteriami oceny - zarówno w zakresie naukowo-technologicznym, jak i gospodarczo-biznesowym, zgodnie z zasadą równego dostępu do pomocy oraz zasadą przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.

Skarżąca zdaje się także nie zauważać, że oceniane kryterium jest zgodnie z art. 37 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, który stanowi, że projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia ogólnego. Na posiedzeniu Komitetu Monitorującego POIR 30 listopada 2015r. (https://www.poir.gov.pl/strony/o-programie/dowiedz-sie-o-instytucjach-w-programie/komitet-monitorujacy/) przyjęto, że dotychczas dwa odrębne kryteria "zapotrzebowanie rynkowe na rezultaty projektu" i "opłacalność projektu" w poddziałaniu 1.1.2 "Prace B+R związane z wytworzeniem instalacji pilotażowej/demonstracyjnej", będą oceniane w ramach jednego kryterium "zapotrzebowanie rynkowe i opłacalność projektu". Tym samym w przedmiotowym konkursie nie wprowadzono nowego nieznanego kryterium. Co więcej opis tego kryterium znajdujący się w Regulaminie konkursu jest analogiczny z opisem tego kryterium przyjętym przez Komitet Monitorujący i następnie zamieszczonym w załączniku nr 4 "Kryteria wyboru projektów" do Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowych Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój.

Słusznie także organ zauważył w odpowiedzi na skargę, że ustanawiając kryteria według których przeprowadzona została ocena wniosków, wzięto pod uwagę celowość i słuszność wydatkowania środków publicznych, a właśnie w ramach przedmiotowego kryterium dokonano łącznej oceny zarówno w kontekście zapotrzebowania rynkowego, jak również oceny, czy zapotrzebowanie rynkowe będzie miało przełożenie na opłacalność wdrożenia - a zatem sprawdzenia czy na rezultat projektu będzie zapotrzebowanie rynkowe i jednocześnie czy będzie to opłacalne. Konstrukcja spornego kryterium także odpowiada pkt 7 Wytycznych, gdyż w całości wypełnia przesłanki określające składniki kryteriów. W samym Przewodniku, cytowanym powyżej, szczegółowo opisano sposób oceny zapotrzebowania rynkowego (zarówno w przypadku innowacji produktowej, jak i innowacji procesowej) i opłacalności wdrożenia, jako dwóch aspektów tego samego kryterium oceny. Opisano także skalę punktową oraz określono minimalny próg punktowy warunkujący pozytywną ocenę projektu. Tym samym należy uznać, że sposób dokonania opisu tego kryterium był zgodny z przepisami regulującymi ten konkurs i przede wszystkim jednakowy dla wszystkich wnioskodawców. Dlatego też sąd nie stwierdza, że sposób konstrukcji tego kryterium prowadzi do dowolności oceny.

Przechodząc do dalszej analizy sprawy na wstępie należy wskazać, że sąd nie jest biegłym i jego rola nie może polegać na merytorycznej ocenie projektu. Kognicja sądów administracyjnych w sprawach dotyczących wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Programów Operacyjnych np. Inteligentny Rozwój winna ograniczać się do zbadania zgodności z prawem zaskarżonych aktów wydanych w postępowaniu toczącym się przed właściwą instytucją. Tylko naruszenie prawa procesowego lub materialnego, które mogły mieć wpływ na wynik oceny, może skutkować uchyleniem określonego aktu. Zatem skoro w części zarzutów skarżąca prowadzi polemikę z oceną ekspertów, to w ocenie sądu powyższego nie można rozpatrywać w kontekście naruszenia prawa, które miało istotny wpływ na wynik oceny, a o którym mowa w art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej. Oczywiście powyższe nie oznacza, że sąd nie dokonuje oceny recenzji ekspertów. Dokonuje ją ale tylko w kontekście np. pominięcia w ocenie określonych treści, czy też dokonywania oceny przez ekspertów w oparciu o elementy, które nie stanowią przedmiotu oceny w danym kryterium. Merytoryczna weryfikacja wniosku odbywa się według kryteriów wartościujących i ma ona charakter swobodnej oceny, ale nie może przybierać oceny dowolnej, gdyż kryteria oceny zostały wskazane w Przewodniku.

Mając powyższe na względzie sąd zgadza się ze skarżącą, że przeprowadzona ocena naruszyła art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w skutek dokonania oceny wniosku w sposób nierzetelny, nieprzejrzysty. Prawidłowo skarżąca wskazuje w skardze, że NCBiR w swej ocenie nałożyła na stronę obowiązek przedstawienia we wniosku informacji i danych wykraczających poza kryteria oceny wniosku przewidziane przepisami prawa, a także nie uwzględniła danych np. dotyczących listów intencyjnych.

Sąd zgadza się ze skarżącą, że sformułowane przez NCBiR w zakresie zarzutu nr 4 "Zdaniem eksperta wobec ogólności danych dotyczących potencjału rynkowego trudno ocenić czy przyjęte założenia są realistyczne i uzasadnione oraz czy uprawdopodobniają sukces ekonomiczny wdrożenia wyników projektu" oczekiwanie co do 1) przedstawienia opracowań prognostycznych w zakresie spodziewanego przychodów i kosztów, 2) przedstawienia struktury klientów w podziale na prywatne i publiczne, 3) przedstawienia analizy struktury potencjalnych odbiorców w podziale na tych posiadających instalacje oraz tych zainteresowanych potencjalnie ich zakupem 4) przedstawienia kondycji finansowej grupy i związane z tym obniżenie punktacji, zupełnie wymyka się z przesłanek dokonywania oceny w ramach tego kryterium. I tym samym narusza zasadę równego dostępu do pomocy. Słusznie bowiem skarżąca wskazuje, że oceniający wniosek nie może dowolnie interpretować bądź modyfikować zasad oceny kryterium, wykraczając poza te określone w Przewodniku. Jakie kryteria bierze się pod uwagę wskazane są ściśle w Przewodniku, a wcześniej w załączniku nr 4 do SZOOP POIR. Ocena nie może być prowadzona w sposób dowolny, z pominięciem wskazówek zawartych w tych dokumentach. W tym miejscu trzeba zauważyć, że WSA w Warszawie, już w poprzednim wyroku oceniającym rozstrzygnięcie w sprawie protestu spółki wskazywał na nieprawidłowości, które dotyczyły wykroczenia przez oceniających poza metodologię wskazaną w Przewodniku. Obecnie również podobna nieprawidłowość miała miejsce.

Rację ma także skarżąca, że oceniając zarzut nr 1 protestu pt. "w uzasadnieniu oceny przedmiotowego kryterium Ekspert wskazuje, iż rynek docelowy rezultatów Projektu został zdefiniowany bardzo ogólnie (wraz z ogólnikową prezentacją potencjalnych klientów, ich wymagań, preferencji)" oparł się na źródle pochodzącym ze strony internetowej www.teraz-srodowisko.pl należącym do prywatnej firmy doradczej z zakresu ochrony środowiska, a nie uwzględnił danych oficjalnych takich jak Krajowy Plan Gospodarki Odpadami, dyrektywy UE czy też ustawa z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach. W ocenie sądu takie źródło wiedzy może być podstawą oceny tylko po jego weryfikacji przez eksperta i pod warunkiem, że nie istnieją inne oficjalne dokumenty wytworzone przez podmioty do tego powołane.

Zasadnie również skarżąca wskazuje w skardze, że ocenie podlega przede wszystkim sam wniosek, ale również treści przedstawione podczas panelu i to zarówno Pre – panelu N-G, jak i Panelu N – G (naukowo-gospodarczego). Zgodnie z § 7 ust. 2 Regulaminu konkursu ocena projektu przeprowadzana jest w oparciu o kryteria oceny projektów zatwierdzone przez Komitet Monitorujący PO IR na podstawie informacji zawartych we wniosku o dofinansowanie oraz ewentualnie wyjaśnień udzielonych przez Wnioskodawcę (jeśli dotyczy). Ponadto w § 10 ust. 1 Regulaminu konkursu wskazano, że ocena merytoryczna (II etap oceny) przeprowadzana przez niezależnych ekspertów zewnętrznych podczas Pre - panelu i Panelu N - G z udziałem Wnioskodawców obejmuje ocenę w zakresie naukowo technicznym oraz w zakresie gospodarczo - biznesowym. Zatem elementem oceny przeprowadzanej przez Panel Ekspertów jest spotkanie jego członków z wnioskodawcami, podczas którego wnioskodawca ma możliwość odniesienia się do pytań i ewentualnych wątpliwości członków Panelu Ekspertów dotyczących ocenianego projektu. Słusznie tym samym wskazuje skarżąca, że NCBiR winna uwzględnić również treści wskazane podczas spotkania. Tym samym, jeżeli skarżąca podczas spotkania wskazywała na określone listy intencyjne, to winno to zostać uwzględnione podczas dokonywania oceny projektu, gdyż oprócz treści wniosku ocenie podlegają wyjaśnienia strony formułowane podczas rozmowy z członkami Panelu naukowo-gospodarczego. NCBiR dokonując ponownej oceny sformułowała zarzut braku powołania się przez stronę na te listy we wniosku o dofinansowanie i m.in. na tej podstawie uznała zarzuty nr: 1, 4, 13 "Zdaniem Eksperta Wnioskodawca w treści wniosku nie wyjaśnił na jakich założeniach oparł prognozowaną wielkość sprzedaży instalacji (w pierwszym i drugim roku po zakończeniu realizacji projektu po 1 instalacji, a w latach kolejnych 3-5 po 2 instalacje rocznie)" i 14 "Oceniający w swojej opinii stwierdza, iż: Wnioskodawca nie informuje, czy w prognozie sprzedaży, zwłaszcza w okresie 1-2 lat od zakończenia projektu uwzględnił czas niezbędny na podejmowanie decyzji przez potencjalnych klientów, uzyskanie odpowiednich pozwoleń, uzgodnień i itp.".

W ocenie sądu, jeżeli po przesłuchaniu nagrania z panelu naukowo – gospodarczego, czy też z innych dokumentów relacjonujących spotkanie będzie wynikało, że skarżąca dysponuje listami intencyjnymi to winna ten fakt uwzględnić przy dokonywaniu oceny. Prawidłowo bowiem skarżąca wskazuje, że regulamin nie formułuje wytycznych w zakresie sposobu przedstawiania wyjaśnień przez wnioskodawców, a zatem za dopuszczalne należy uznać także składanie wyjaśnień również w formie pisemnej poprzez składanie dokumentów mających na celu wyjaśnienie wątpliwości.

Skarżąca także zwraca uwagę, że podczas panelu N-G przedstawiła także dokumenty potwierdzające sposób i termin zabezpieczenia środków na sfinansowanie wkładu własnego i w wypadku, gdyby z nagrania lub dokumentów wynikała ta informacja, to również ona winna zostać uwzględniona przy dokonywaniu oceny. Ponownie bowiem trzeba wskazać, że ocenie podlega zarówno treść wniosku, jak i wyjaśnienia strony dokonywane podczas rozmowy na panelu.

Wreszcie w ocenie sądu NCBiR winna zając stanowisko w zakresie czy usługi firmy Roto Steril są usługami konkurencyjnymi, jak wskazuje organ, czy też usługami komplementarnymi jak twierdzi strona wyjaśniając również, że z tym przedsiębiorcą nawiązała określoną współpracę. Tym samym konieczne jest jednoznaczne zdefiniowanie przez organ technologii skarżącej oraz wskazanie czy konieczne jest uzdatnianie otrzymywanego w technologii strony paliwa, a także jakie odpady będą przez stronę przetwarzana (skarżąca twierdzi, że wbrew twierdzeniom ekspertów i organu nie będzie przetwarzała PET i PVC, a jedynie odpady PP/PE/PS i tym samym nie zachodzi konieczność uzdatniania paliwa). Powyższe było oceniane przez organ w ramach zarzutu nr 1 protestu, nr 2 "Ekspert w swojej opinii wskazuje, że Wnioskodawca zdawkowo przedstawił kierunki i tempo rozwoju w dziedzinie, której dotyczy projekt", nr 4 i nr 5 "Oceniający poddaje pod wątpliwość realność założeń dotyczących sprzedaży instalacji do depolimeryzacji odpadowych tworzyw sztucznych w kolejnych latach stwierdzając: Potencjał produkcyjny i powiązany z nim potencjał sprzedażowy zaprognozowano ustalając, iż w ciągu 5 lat od zakończenia Projektu Wnioskodawca osiągnie przychody tylko ze sprzedaży instalacji. Wnioskodawca nie wyjaśnia na jakich założeniach oparł wielkość sprzedaży. Na ile realna jest sprzedaż po 1 instalacji od razu w pierwszym i drugim roku, po zakończeniu realizacji projektu, a następnie osiągnięcie aż 8 sprzedanych instalacji", nr 9 "Oceniający stwierdza, iż ze względu na brak informacji trudno jest ocenić czy projekcja spodziewanego przychodu oraz kosztów związanych z oferowaniem nowego produktu na rynku bazuje na racjonalnych i realistycznych przestankach" i nr 11 "Zdaniem Eksperta Wnioskodawca w treści dokumentacji aplikacyjnej nie zawarł stosownej informacji wyjaśniających przyjęte wielkości sprzedaży oraz ceny sprzedaży paliw wyprodukowanych demonstracyjnej w podziale na lekką frakcję olejową oraz ciężką frakcję węglowodorową."

NCBiR winno także zając konkretne stanowisko wskazujące jakie są prognozy dla rynku związanego z odpadami. Skarżąca bowiem powołuje się na konkretne dokumenty urzędowe, z których wywodzi, że ten rynek będzie się rozwijał w sposób korzystny dla niej, a nie tak jak wskazuje organ w dokonanej ocenie. Powyższe winno zostać wyjaśnione, a dokonana ocena winna opierać się na wiarygodnym źródle.

Mając powyższe na względzie w ocenie sądu organ naruszył art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej. Podczas rozpatrywania sprawy popełniono szereg wskazanych błędów i nie wyjaśniono w sposób wyczerpujący i precyzyjny z jakiego dokładnie powodu uznano, że wskazane w Przewodniku kryterium zapotrzebowanie rynkowe i opłacalność wdrożenia oceniono na 1 punkt z 5 możliwych do zdobycia. Argumentacja dotycząca ilości przyznanych punktów w ramach tego kryterium nie została w sposób prawidłowy przedstawiona w ponownej ocenie i częściowo treść tej oceny budzi poważne wątpliwości, co zostało przedstawione powyżej.

Natomiast nieuprawnione jest wskazywanie, przez skarżąca, że np. w odniesieniu do zarzutu nr 6 protestu "Zdaniem Eksperta Wnioskodawca nie wykazał, że produkt zaspokoi faktyczne zapotrzebowanie konsumentów. Oceniający wskazał także iż, Wnioskodawca podjął próby wykazania, że produkt projektu będzie konkurencyjny względem innych podobnych produktów oferowanych na rynku oraz że w efekcie realizacji projektu nastąpi zwiększenie asortymentu lub wejście na nowe rynki. Jednak wobec ogólności przedstawionych danych trudno jest zweryfikować i ocenić te informacje", że sąd w poprzednim wyroku o sygn. akt V SA/Wa 1952/16 przesądził, że zarzut ten jest zasady, gdyż wskazał, że cyt. "Na korzyść Wnioskodawcy uznano jednak, że przedstawił on faktyczne zapotrzebowanie konsumentów na produkt objęty wnioskiem". Rozpoznając przedmiotową sprawę sąd zauważa, że ta treść znajduje się w stanie faktycznym wyroku i stanowi tylko odzwierciedlenie poprzednio ocenianego przez NCBiR protestu. Nie stanowi ona natomiast oceny prawnej, która wiązałaby NCBiR na mocy art. 153 p.p.s.a. NCBiR mogła zatem ponownie ocenić ten zarzut w sposób swobodny, gdyż sąd nie dokonał żadnej oceny tego zarzutu. Powyższe zastrzeżenia również dotyczą także innych treści, które skarżąca wywodzi z tzw. części historycznej, np. w odniesieniu do zarzutu nr 8 "Ekspert dokonując oceny w zakresie pozyskania środków na zabezpieczenie wkładu własnego w kwocie ... zł z zysku/dokapitalizowania oraz ... zł z pożyczki stwierdza, iż "Wnioskodawca nie wyjaśnia i nie precyzuje kiedy przeprowadzi dokapitalizowanie, a także kto będzie pożyczkodawcą oraz czy ma promesę pożyczki", gdzie sąd w części "historycznej" wskazał, że cyt. "Uznano również za przekonujące wyjaśnienia strony dotyczące ograniczenia przez niego wskazania kwoty i źródła środków, z których sfinansuje wkład własny, przy zachowaniu prawidłowych zasad wypełniania wniosku". Poprzednio rozpoznając sprawę sąd wskazał jakie były nieprawidłowości dokonanej oceny i zawarł to w części uzasadnienie zaczynającej się od słów cyt. "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:", ta część uzasadnienia stanowi ocenę prawną wyroku i do twierdzeń z tej części organ miał obowiązek się zastosować. Co więcej organ miał się zastosować do twierdzeń przez sąd ocenianych, a nie tylko takich których sąd nie oceniał, a jedynie stwierdzał określony fakt. Dotyczy to przede wszystkim stwierdzenia sądu cyt. "Należy również podkreślić, iż z informacji o nieuwzględnieniu protestu wynika, że z siedemnastu zarzutów uwzględniono dziewięć, zaś dwa zarzuty zostały uwzględnione częściowo". Powyższe jest jedynie stwierdzeniem określonego faktu i nie zawiera żadnej oceny prawnej, która wiązałaby organ. Tym samym skoro NCBiR otrzymało uzasadnienie wyroku, to winno tylko zastosować się do konkretnej oceny prawnej, a elementy nie ocenione przez sąd mogło ocenić ponownie i to nawet w inny niż poprzednio sposób. Dlatego też bezzasadne są twierdzenia skarżącej o pogorszeniu ocenę projektu. Jedynym bowiem obowiązkiem organu jest dokonywanie oceny tego kryterium w ramach opisu tego kryterium i nie formułowanie nowych treści oceny nie znanych Przewodnikowi.

W odniesieniu do zarzutów skargi sąd wskazuje, że wbrew twierdzeniom skarżącej brak jest jakichkolwiek przesłanek do stawiania zarzutu naruszenia podrozdziału 9.2 pkt 8 lit. d i e Wytycznych poprzez niezapewnienie przy ocenie projektu skarżącej udziału osób mających wymaganą wiedzę i kompetencje do jego oceny, to że ocena tego grona była negatywna dla strony nie świadczy o braku kompetencji. Sąd natomiast dokonując oceny tego wniosku podzielił część zarzutów skarżącej co do nieprawidłowości dokonanej oceny.

Co więcej zarówno ocena pierwotna wniosku o dofinansowanie, jak i ocena w ramach procedury odwoławczej i ponownej oceny, została przeprowadzana przez ekspertów z danej dziedziny, tj. ekspertów z dziedziny, której dotyczy oceniany projekt. Eksperci wyznaczani są przez Dyrektora NCBR spośród przedstawicieli środowisk naukowych, gospodarczych i finansowych, a każdy z ekspertów składa oświadczenie o bezstronności, poufności oraz spełnieniu wymogów eksperta, o którym mowa w art. 49 ust. 3 ustawy. Tym samym nie będzie rolą sądu w tym postępowaniu kwestionowanie, czy też badanie kwalifikacji oceniających do bycia ekspertem. Rolą sądu natomiast będzie kontrola dokonanej przez ekspertów oceny, co też sąd uczynił.

Odnośnie twierdzeń strony wskazujących na fakt, że winna ona mieć możliwość ustalenia jakie osoby oceniają jej projekt należy zauważyć, że zgodnie z § 13 ust. 3 regulaminu przeprowadzania konkursu, wnioskodawca uczestniczący w danym konkursie ma prawo dostępu do dokumentów powstałych w trakcie oceny złożonego przez siebie wniosku o dofinansowanie, przy zachowaniu zasady anonimowości osób oceniających wniosek. W myśl także art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (j.t.: Dz. U. z 2016 r., poz. 2045), stosowanego do tego konkursu (patrz § 2 regulaminu przeprowadzania konkursu) dane o osobach recenzentów i ekspertów oceniających w danym postępowaniu wnioski o przyznanie środków finansowych na naukę przeznaczonych na zadania określone w art. 5 nie podlegają udostępnieniu. Tym samym strona nie może uzyskać danych personalnych osób uczestniczących w cenie wniosku. W tym miejscu sąd dodatkowo stwierdza, że ponowna ocena projektu została dokonana przez osoby nie biorące udziału w poprzednich ocenach. Organ tym samym nie naruszył art. 60 ustawy wdrożeniowej, gdyż w rozpatrywaniu sprawy nie brały udziału osoby zaangażowane w przygotowanie i ocenę projektu. Powyższe zostało potwierdzone w toku rozprawy, w toku której pełnomocnik organu przedstawił do wglądu dokumenty, z których wynika, że osoby biorące udział w pierwotnej ocenie zostały wyłączone z udziału w postępowaniu w przedmiocie protestu (w ponownym rozpoznaniu protestu brały udział inne osoby).

Rozpoznając ponownie sprawę NCBiR uwzględni powyższe stanowisko i dokona prawidłowej oceny wniosku skarżącej w ramach tego kryterium przy użyciu wszelkich dostępnych informacji lub też przy użyciu wszelkich dozwolonych środków dostępnych dla organu w ramach dokumentacji konkursowej.

Sąd mając na uwadze art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej, który stanowi, że w wyniku rozpoznania skargi sąd może: uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania sąd orzekł zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.