Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1282/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Kolanowski Sędziowie : asesor WSA Irena Wesołowska sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.) Protokolant: Zuzanna Baca po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 września 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu I i II raty łącznego zobowiązania pieniężnego za 2003 r. oraz z tytułu I raty podatku od środków transportowych za 2003r. postanawia: umorzyć postępowanie.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 1282/03

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 22 września 2003 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 11 sierpnia 2003 roku w sprawie odmowy umorzenia zaległości z tytułu I i II raty łącznego zobowiązania pieniężnego za 2003 roku oraz z tytułu I raty podatku od środków transportowych za rok 2003.

W uzasadnieniu organ podatkowy, przywołując treść przepisu art. 67 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz.926 z późn. zm.) wskazał, że decyzja o umorzeniu zaległości podatkowych jest decyzją o charakterze uznaniowym. Rozpatrując przedmiotową sprawę Kolegium wskazało, że nie dopatrzyło się okoliczności uzasadniających umorzenie przeterminowanego podatku. Podkreśliło, że pożar, który miał miejsce u podatnika w roku 2000 wprawdzie należy do okoliczności nadzwyczajnych, jednakże fakt ten był uwzględniany przez organy podatkowe przy orzekaniu o umorzeniu zaległości z tytułu podatków od środków transportowcach oraz łącznego zobowiązania pieniężnego w latach 2000-2002. Kolegium wskazało nadto, że niewątpliwie trudna sytuacja materialna oraz problemy osobiste ( choroba strony ), na które się podatnik powołuje, nie mogą stanowić podstawy do umorzenia zaległości podatkowej a raczej uzasadniają możliwość wystąpienia z wnioskiem o ewentualne rozłożenie przedmiotowych należności na raty.

A. P. nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem zaskarżył je do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że decyzja organu podatkowego zapadła bez dokładnego ustalenia stanu faktycznego, albowiem organy jako podstawę odmowy przyjęły zdarzenie z 2000 roku, jakim był pożar. Zdarzenie to wprawdzie stanowiło podstawę umorzenia przedmiotowych zaległości podatkowych w latach 2000-2002, jednakże u przyczyń obecnie trudnej sytuacji finansowej podatnika leżą straty, które były wynikiem klęski suszy w miesiącach maju i czerwcu 2003 roku. Okoliczności tej, jak również choroby podatnika organy podatkowe nie wzięły pod uwagę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację jak w zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z przepisem art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 toku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) - określanej dalej jako ustawa p.p.s.a.

W piśmie z dnia 28 stycznia 2006 roku skarżący cofnął skargę, z uwagi na umorzenie przedmiotowych zaległości przez organ pierwszej instancji.

Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. ustawy p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności.

Sąd uznając, że w sprawie nic zachodzą wskazane wyżej okoliczności dotyczące dopuszczalności cofnięcia skargi, będąc związany tym cofnięciem, orzekł jak w sentencji na podstawie art. 60 w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy.