Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2310/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung Anna Mierzejewska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2015 r. sprawy ze skargi K. G. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Minister Sprawiedliwości postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2014 r., na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013, poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", po rozpoznaniu pisma K. G. zatytułowanego "odwołanie" w związku z pismem Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury z dnia [...] września 2014 r., [...], w przedmiocie skierowania jej do odbycia stażu na stanowisku referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym w W., postanowił stwierdzić niedopuszczalność złożonego odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że pismem z dnia [...] września 2014 r., [...], Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, skierował K. G. do odbycia stażu na stanowisku referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym w W.

W odpowiedzi na powyższą korespondencję K. G. złożyła pismo zatytułowane "odwołanie". W jego treści podniosła, że do odbycia stażu została skierowana wbrew swojej woli, z naruszeniem przepisów art. 52 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, art. 4 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284), art. 2 Protokołu nr 4 z dnia 16 września 1963 r. Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 35 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. z 2012 r., poz. 1230 ze zm.). Uzasadniając swoje stanowisko stwierdziła, że w dniu [...] sierpnia 2014 r. przedłożyła Dyrektorowi KSSiP oświadczenie w przedmiocie wyrażenia zgody na podjęcie zatrudnienia na stanowisku referendarza sądowego wskazując alternatywnie: Sąd Rejonowy dla W. w W., Sąd Rejonowy dla W. w W., Sąd Rejonowy dla W. w W. i Sąd Rejonowy dla W. w W., które to sądy znajdują się w miejscu jej zamieszkania i zameldowania. Mimo to jako miejsce odbywania stażu wskazano jej Sąd Rejonowy w W. W jej ocenie, obowiązek Dyrektora Krajowej Szkoły wynikający z art. 35 ust. 1 ustawy o KSSiP nie oznacza dowolności w zakresie skierowania aplikanta na miejsca odbywania stażu. Musi ono nastąpić w granicach prawa, a w szczególności uwzględniać treść oświadczenia woli kierowanego. Decyzja wydana z naruszeniem art. 35 ust. 1 ustawy stanowi pogwałcenie podstawowych praw i wolności obywatelskich wynikających z art. 52 ust. 1 i 3 oraz 65 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie prawa do wyboru miejsca zamieszkania i prawa do wyboru miejsca pracy, a nadto narusza przepisy konwencyjne odnoszące się do zakazu pracy przymusowej. Pismo K. G. wpłynęło do Ministerstwa Sprawiedliwości w dniu 9 września 2014 r.

Zgodnie z przepisem art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W ocenie Ministra Sprawiedliwości w niniejszej sprawie zachodzi przedmiotowa przesłanka stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Ustawa nie przewiduje możliwości zaskarżenia przez egzaminowanego aplikanta sędziowskiego czynności skierowania go przez Dyrektora Krajowej Szkoły do odbywania stażu na stanowisku referendarza sądowego.

Decyzja administracyjna jest kwalifikowanym aktem administracyjnym, cechującym się zewnętrznym charakterem, władczym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, skierowanym do konkretnego adresata. Akt administracyjny w postaci decyzji administracyjnej musi mieć odpowiednią formę, jaką wyznaczają przepisy prawa (art. 107 § 1 k.p.a.). Jej wydanie następuje po wszczęciu postępowania, zebraniu materiału dowodowego i dokonaniu subsumcji ustalonego w tym postępowaniu stanu faktycznego do norm prawa materialnego znajdujących zastosowanie w sprawie. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. E. Ochendowski, Prawo administracyjne. Część ogólna, Toruń 2004, s. 179, B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 403 i n., wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2014 r., III SA/Wr 848/13) przyjmuje się, że minimum elementów koniecznych dla zakwalifikowania pisma jako decyzji stanowią cztery składniki: oznaczenie organu administracji wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Brak któregokolwiek z tych elementów dyskwalifikuje pismo organu, jako rozstrzygnięcie o cechach decyzji i nie wywołuje żadnych skutków prawnych.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1071) - który to przepis na mocy art. 3 ustawy zmieniającej stosuje się do aplikantów, którzy rozpoczęli szkolenie na aplikacji sędziowskiej przed wejściem w życie ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. - w terminie 30 dni od dnia złożenia egzaminu sędziowskiego z wynikiem pozytywnym, Dyrektor Szkoły kieruje aplikanta do odbycia stażu na stanowisku referendarza sądowego. Skierowanie w powyższym trybie nie stanowi decyzji administracyjnej. Ustawodawca nie przewidział od niego możliwości złożenia odwołania. Skierowanie do odbycia stażu referendarskiego, który jest częścią aplikacji sędziowskiej ma charakter czynności technicznej i jest następstwem przeprowadzenia procedury określonej w § 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 października 2011 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej (Dz. U. z 2011 r. Nr 217, poz. 1292).

Aplikant odbywa staż na stanowisku referendarza sądowego ujętym w przedstawionym przez Ministra Sprawiedliwości (i uwzględniającym zasady racjonalnej etatyzacji i organizacji pracy referendarzy sądowych w poszczególnych jednostkach) wykazie stanowisk referendarzy sądowych przeznaczonych dla aplikantów aplikacji sędziowskiej kierowanych do odbycia stażu. Wybór miejsca odbywania stażu następuje według kolejności na liście rankingowej obejmującej aplikantów, którzy złożyli egzamin sędziowski z wynikiem pozytywnym. Ani przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. z 2012 r., poz. 1230 ze zm.), ani przepisy powołanego rozporządzenia w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej nie przewidują żadnych odstępstw od trybu kierowania aplikanta do odbycia stażu referendarskiego, np. w związku z jego miejscem zamieszkania lub zameldowania, a nawet w związku z sytuacją losową np. zdrowotną. W sytuacji K. G. dodatkowo miał zastosowanie tryb wynikający z § 5 zarządzenia Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury nr 90/2013 z dnia 30 kwietnia 2013 r. Ww. przed terminem posiedzenia rekrutacyjnego złożyła pisemne oświadczenie o wyborze preferowanych miejsc odbywania stażu, jednak oświadczenie to nie mogło wywołać skutków prawnych. K. G. była bowiem nieobecna w toku posiedzenia rekrutacyjnego, a w chwili przewidzianej na odebranie od niej oświadczenia o wyborze (stosownie do pozycji zajmowanej przez nią na liście rankingowej) w żadnym z preferowanych przez nią sądów nie były już dostępne wolne stanowiska referendarskie. Kwestionowane przez K. G. pismo z dnia [...] września 2014 r., [...], jako mające charakter wyłącznie informujący ją o wyznaczonym w trybie powołanych regulacji prawnych miejscu odbywania stażu, nie stanowi decyzji administracyjnej.

Skoro brak jest decyzji administracyjnej, od której stronie przysługiwałoby prawo wniesienia środka odwoławczego, Minister Sprawiedliwości nie może rozpatrzyć odwołania.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie art. 2 Konstytucji, art. 7 Konstytucji, art. 8 ust. 2 Konstytucji, art. 78 Konstytucji, art. 35 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. z 2012 r. Nr 1230 ze zm.), art. 153 lit. a ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 427), poprzez błędne uznanie, że od decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w przedmiocie skierowania egzaminowanego aplikanta sędziowskiego na tzw. staż, tj. do podjęcia zatrudnienia na stanowisku referendarza sądowego na czas nieokreślony poza procedurą konkursową nie przysługuje odwołanie i nierozpatrzenie złożonego przez K. G. odwołania od decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury z dnia [...] września 2014 r. nr [...] mimo, iż decyzja ta jest decyzją administracyjną, od której stronie zgodnie z zasadą dwuinstancyjności w demokratycznym państwie prawa jakim jest Rzeczypospolita Polska przysługuje środek zaskarżenia i w postaci odwołania, a nieuregulowanie w ustawie o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury procedury odwoławczej nie stanowi przeszkody prawnej do rozpoznania sprawy, ponieważ w takim przypadku należy stosować regulacje ustawowe zawarte w k.p.a.;

2. art. 52 ust. 1 i 3 Konstytucji, art. 65 ust. 1 Konstytucji, art. 4 sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284), art. 2 sporządzonego w Strasburgu w dniu 16 września 1963 r. Protokołu nr 4 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, zapewniającego niektóre prawa wolności inne niż już zawarte w Konwencji i Protokole nr 1 do Konwencji (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175), poprzez błędne uznanie, że przepisy te nie mają zastosowania w sprawie mimo, iż Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury wydając decyzję w przedmiocie skierowania egzaminowanego aplikanta sędziowskiego do podjęcia zatrudnienia na stanowisku referendarza sądowego w ramach tzw. stażu musi uwzględniać te przepisy i oświadczenie woli aplikanta co do miejsca zamieszkania i miejsca pracy, skoro Rzeczypospolita Polska jest demokratycznym państwem prawa i w Polsce nie ma przymusu pracy, który jest reliktem przeszłości, kiedy miało miejsce administracyjne kierowanie do pracy według wyników w nauce bez uwzględnienia oświadczenia woli obywatela i jego prawa do wyboru miejsca zamieszkania i miejsca pracy;

3. art. 87 Konstytucji, poprzez błędne przyjęcie, iż podstawę wydanego w stosunku do skarżącej skierowania do odbycia tzw. stażu, tj. do podjęcia zatrudnienia na stanowisku referendarza sądowego stanowią zapisy zarządzenia Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w sprawie określenia szczegółowych zasad wyboru miejsca odbywania stażu w ramach aplikacji sędziowskiej mimo, iż podstawę prawną decyzji administracyjnej mogą stanowić wyłącznie przepisy prawa powszechnie obowiązującego, a zarządzenie Dyrektora KSSiP takiego charakteru nie posiada;

4. § 8 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 października 2011 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej (Dz. U. z 2011 r. Nr 217, poz. 1292), poprzez błędne przyjęcie, iż tworzona przez Ministra Sprawiedliwości na podstawie tego przepisu pula miejsc referendarskich, przeznaczonych dla egzaminowanych aplikantów sędziowskich może nie uwzględniać oświadczeń woli aplikantów co do wyboru miejsca zamieszkania i miejsca pracy mimo, iż taka interpretacja narusza zagwarantowane konstytucyjne prawa obywatelskie, określone w art. 52 ust. 1 i 3 Konstytucji i art. 65 ust. 1 Konstytucji i jest sprzeczna z art. 4 sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, art. 2 sporządzonego w Strasburgu w dniu 16 września 1963 r. Protokołu nr 4 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, zapewniającego niektóre prawa wolności inne niż już zawarte w Konwencji i Protokole nr 1 do Konwencji i uchybia zasadzie równości określonej w art. 7 Konstytucji i pozostaje w sprzeczności z art. 92 Konstytucji w zw. z art. 52 pkt 2 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury z uwagi na przekroczenie delegacji ustawowej, delegacja ustawowa zawarta w art. 52 pkt 2 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa

i Prokuratury nie obejmuje bowiem uprawnienia Ministra Sprawiedliwości do regulowania w drodze rozporządzenia kwestii związanych z miejscem pracy aplikantów sędziowskich i - jak wskazano wyżej - ograniczenia w zakresie wyboru miejsca zamieszkania i miejsca pracy dla swej skuteczności muszą być uregulowane tylko i wyłącznie w ustawie, a co w przypadku aplikantów sędziowskich nie ma miejsca;

5. art. 61 k.c., poprzez błędne uznanie, że złożone przez skarżącą oświadczenie woli w przedmiocie wyrażenia zgody na podjęcie zatrudnienia na stanowisku referendarza sądowego w jednym z czterech sądów, usytuowanych w jej miejscu zamieszkania, tj. Sądzie Rejonowym dla W. w W., Sądzie Rejonowym dla W. w W., Sądzie Rejonowym dla W. w W., Sądzie Rejonowym dla W. w W. nie było skuteczne, mimo że doszło w dniu 27 sierpnia 2014 r. do adresata, tj. Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury;

6. przepisów prawa procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 1 pkt 1 k.p.a, art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 12 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 17 pkt 3 k.p.a., art. 104 k.p.a., art. 127 § 1 i § 2 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że od decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie skierowania egzaminowanego aplikanta sędziowskiego na tzw. staż, tj. do podjęcia zatrudnienia na stanowisku referendarza sądowego na czas nieokreślony nie przysługuje odwołanie, mimo iż decyzja Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w przedmiocie skierowania egzaminowanego aplikanta sędziowskiego na tzw. staż jest decyzją administracyjną, od której stronie zgodnie z zasadą dwuinstancyjności przysługuje środek zaskarżenia w postaci odwołania, a Minister Sprawiedliwości jako organ II instancji w wyniku wniesienia odwołania winien przeprowadzić postępowanie odwoławcze zgodnie z wymogami k.p.a. i następnie wydać decyzję, a co nie nastąpiło, organ wydał postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, które zostało nadane do skarżącej dopiero w dniu 22 października 2014 r., mimo iż zostało wydane w dniu [...] września 2014 r., w tej samej sprawie organ wydał dwa postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności złożonego odwołania od decyzji z dnia [...] września 2014 r., tj. postanowienie z dnia [...] września 2014 r. nr [...] (doręczone skarżącej w dniu 21 października 2014 r.) i postanowienie z dnia [...] września 2014 r. nr [...] (doręczone skarżącej w dniu 7 listopada 2014 r.), w konsekwencji postępowanie organu doprowadziło do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego, określonych w pkt 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. i w art. 12 k.p.a.

- art. 134 k.p.a., poprzez błędne jego zastosowanie i przyjęcie, że w sprawie zachodzi niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych mimo, iż rozstrzygnięcie Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury z dnia [...] września 2014 r. nr [...], na mocy którego skarżąca została skierowana do odbycia tzw. stażu na stanowisku referendarza sądowego do Sądu Rejonowego w W., stanowi decyzję administracyjną, od której służy odwołanie.

Skarżąca wniosła o:

1. stwierdzenie w całości nieważności zaskarżonego postanowienia, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do rozpoznania Ministrowi Sprawiedliwości;

2. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

|Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. |

|Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 |

|ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola |

|ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. |

|Skarga K. G. analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. |

|Zgodnie z art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do |

|wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. |

|Ukształtowane na tle przepisu art. 134 k.p.a. orzecznictwo sądowe wyróżnia dwojakie przyczyny niedopuszczalności odwołania - podmiotowe|

|i przedmiotowe. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą |

|legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 kpa. Natomiast przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku |

|przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Zatem odwołanie nie służy od decyzji, |

|która nie weszła do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. |

|czynność materialno-techniczną, niedopuszczalne jest odwołanie od decyzji wydanej w postępowaniu jednoinstancyjnym w trybach |

|szczególnych przewidzianych przepisami prawa (por. m.in. wyrok NSA z 16 listopada 2000 r., sygn. akt V SA 235/00, LEX nr 81351, wyrok |

|NSA z dnia 11 grudnia 2007 r., II OSK 1661/06, LEX nr 425381). Do przyczyn przedmiotowych należy więc zaliczyć m.in. taką sytuację, gdy|

|dana czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną. |

|Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżąca złożyła odwołanie od pisma Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i |

|Prokuratury z dnia [...] września 2014 r., w którym została poinformowana o skierowaniu jej do odbycia stażu na stanowisku referendarza |

|sądowego w Sądzie Rejonowym w W. Pismo to, jak słusznie wskazał organ, nie ma charakteru decyzji administracyjnej. |

|Decyzja administracyjna to jednostronna czynność (oświadczenie woli) z zakresu prawa administracyjnego, jako czynność prawna |

|jednostronna charakteryzuje się tym, że dochodzi do skutku przez złożenie oświadczenia woli przez organ administracji publicznej. |

|Oznacza to, że jakkolwiek strona bierze udział w procesie kształtowania treści decyzji lub nawet podjęcie decyzji jest uwarunkowane |

|zgodą (wnioskiem) strony, to ostateczne, prawnie wiążące określenie treści decyzji należy niepodzielnie do organu administracji |

|publicznej (por. A. Wróbel "Komentarz aktualizowany do art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego" [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel |

|"Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego", publ. LEX nr: 151133). |

|Dyskusyjna jest konstrukcja domniemania załatwienia sprawy w drodze decyzji. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni popiera pogląd |

|wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 1982 r., SA/Wr 363/82, ONSA 1982, nr 2, poz. 82, w którym |

|przyjęto, że: "organy administracji (...) załatwiają sprawę przez wydanie decyzji, o których mowa w art. 104 k.p.a., ale tylko w |

|należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych (art. 1 § 1 pkt 1 kpa), co znaczy, że forma działania organów ma wynikać|

|z prawa materialnego w sposób nie pozostawiający wątpliwości, że rozstrzygnięcie ma charakter decyzji, to jest jednostronnego ustalenia|

|praw lub obowiązków skonkretyzowanego podmiotu w indywidualnej sprawie". |

|W rozpoznawanej sprawie ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., |

|poz. 1230 ze zm.) w sposób wyczerpujący wymienia sprawy, w których Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury jest uprawniony |

|do wydania decyzji administracyjnej, tj.: |

|• w przypadku określonym w art. 23 ust. 1 – wydanie decyzji o przyjęciu na aplikację ogólną, |

|• w przypadku określonym w art. 29 ust. 1 - wydanie decyzji o przyjęciu na aplikację sędziowską albo prokuratorską, |

|• w przypadku określonym w art. 40 ust. 1, 2 i 4 – wydanie decyzji w sprawie zawieszenia aplikanta w jego prawach i obowiązkach, |

|• w przypadku określonym w art. 41 ust. 1 i 4 – wydanie decyzji w sprawie skreślenia aplikanta z listy aplikantów, |

|• w przypadku określonym w art. 44 ust. 5 – wydanie decyzji w sprawie zwrotu stypendium, |

|• w przypadku określonym w art. 44 ust. 8 – wydanie decyzji w sprawie umorzenia w całości lub w części należności z tytułu zwrotu |

|stypendium, |

|• w przypadku określonym w art. 51 ust. 1 i 5 – wydanie decyzji w sprawie ukarania aplikanta karą porządkową. |

|W pozostałych przypadkach ustawa inaczej określa czynności podejmowane przez Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, np. |

|udziela zezwolenia (art. 34 ust. 1), kieruje do odbycia stażu (art. 35 ust. 1), przyznaje stypendium (art. 42 ust. 1) itd. Z powyższego|

|wynika zatem, że tylko w tych sytuacjach, gdy ustawodawca wyraźnie wskazuje na formę rozstrzygnięcia – decyzję administracyjną, organ |

|jest uprawniony do wydania decyzji administracyjnej. |

|Z powołanych wyżej przepisów wynika, że w przedmiocie skierowania do odbycia stażu przez aplikanta nie wydaje się decyzji |

|administracyjnej i w związku |

|z tym Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, we właściwej formie tj. pismem z dnia [...] września 2014 r., [...], poinformował|

|K. G. o skierowaniu jej do odbycia stażu na stanowisku referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym w W. |

|Organ prawidłowo ocenił, że z powołanych wyżej przepisów nie wynika obowiązek wydania przez organ administracji decyzji |

|administracyjnej, dlatego też pismu z dnia [...] września 2014 r. nie można nadać takiego charakteru. Skoro zatem organ nie wydał |

|decyzji administracyjnej, to skarżącemu nie przysługiwało odwołanie od powyższego pisma. Z art. 127 § 1 kpa wynika bowiem, że odwołanie|

|przysługuje stronie od decyzji wydanej w pierwszej instancji, a nie od aktu, pisma o innym charakterze. |

|Wobec poczynionych ustaleń, w ocenie Sądu, zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. organ prawidłowo postanowił |

|stwierdzić niedopuszczalność złożonego odwołania. |

|Konkludując w ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko organu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, a skarga jako bezzasadna podlega |

|oddaleniu. |

|Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o|

|postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji. |