Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 474/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2009-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1 a ust.1 pkt 3; art.5 ust.1 lit.b;
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art.254;
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski (spr.), Sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Protokolant Lidia Wachowska, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 10 września 2009 r., sprawy ze skargi J.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2008 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu "[...]" . J. D. zawiadomił organ podatkowy o zamiarze wyłączenia z dotychczasowej działalności gospodarczej znacznej części należącej do niego nieruchomości w K. na czas prowadzenia remontu gospodarczej części tej nieruchomości. W konsekwencji wniósł o zmianę sposobu naliczania podatku od nieruchomości według stawki jak na potrzeby własne - mieszkalne i nie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nadmienił, ze w miarę zdobywania koniecznych do tego celu funduszy będzie prowadził remont znajdujących się tu obiektów i stopniowo przywracał je do użytku, zgłaszając zmianę sposobu użytkowania poszczególnych działek i ich części.

W dniu "[...]". J. D.złożył korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości, w której wykazał pozostałe grunty o pow. 28.878 m 2, budynki mieszkalne o pow. 77 m 2, budynki gospodarcze o pow. 201,30 m 2, budynki pozostałe niemieszkalne o pow. 1.542,99 m 2 oraz budowle o wartości 89.138 zł. W Iw korekta została następnie uzupełniona przez podatnika, w związku z wezwaniem organu podatkowego z dnia "[...]"

Decyzją z dnia "[...]" Wójt Gminy K. odmówił zmiany decyzji Nr "[...]" z dnia "[...]" ustalającej podatek od nieruchomości za 2008r. Zdaniem organu podatkowego w niniejszym stanie faktycznym, nie zaistniało zdarzenie, umożliwiające zastosowanie od dnia "[...]" wobec posiadanych przez podatnika nieruchomości wchodzących w skład Ośrodka Wczasowego K. stawki podatku przewidzianej dla "nieruchomości pozostałych", zamiast przewidzianej dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.

Od powyższej decyzji J. D.wniósł odwołanie zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz sprzeczność ustaleń stanu faktycznego z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Decyzja z dnia "[...]" r., nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Zdaniem SKO, na podstawie materiału dowodowego zebranego przez organ pierwszej instancji w trakcie postępowania podatkowego, słusznie stwierdzono, że w przedmiotowej sprawie zmiana okoliczności faktycznych nie nastąpiła, a w konsekwencji, iż brak było podstaw do zmiany decyzji w trybie art. 254 ustawy - Ordynacja podatkowa.

Z akt sprawy wynika, że J. D. prowadzi od dnia "[...]". działalność gospodarczą pod nazwą Kompleks Rekreacyjno- Wypoczynkowy "K" J. D., której zakład główny mieści się w K. 20, a miejscem jej wykonywania jest teren całego kraju. Zmiana stawki podatku od posiadanych przez podatnika nieruchomości na stawkę przewidzianą dla budynków pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. c) i pkt. 2 lit. e) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), a w konsekwencji podstawa do zmiany decyzji w w/w trybie byłaby możliwa jedynie w przypadku faktycznej utraty przez podatnika statusu przedsiębiorcy albo w przypadku braku możliwości wykorzystywania tych nieruchomości ze względów technicznych, o których mowa w art. 1 a ust. 1 pkt. 3 ustawy.

Pierwsza z przedstawionych okoliczności w ocenie organów nie nastąpiła gdyż podatnik nie dokonał wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej.

Organ odwoławczy wskazał, iż w celu zatem wyjaśnienia drugiej okoliczności, tj. ewentualnego braku możliwości wykorzystywania nieruchomości ze względów technicznych, organ pierwszej instancji przeprowadził w dniu 14 listopada 2008 r. oględziny posiadanych przez podatnika nieruchomości. Zarówno w wyniku przeprowadzonych oględzin, jak i w oparciu o pozostały zebrany w sprawie materiał dowodowy stwierdzono, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka braku możliwości wykorzystywania nieruchomości ze względów technicznych. Wprawdzie w toku oględzin ustalono, iż w części domków letniskowych schody i tarasy są w złym stanie technicznym, lecz powyższe oznacza jedynie konieczność przeprowadzenia ich remontu, z uwagi na niebezpieczeństwo użytkowania. Również z przedłożonych w toku postępowania tytułów wykonawczych Państwowego Inspektora Sanitarnego w N. nie wynika zakaz dalszego prowadzenia działalności gastronomicznej w budynku kuchni i stołówki (z uwagi na stan techniczny, który nie odpowiada wymogom unijnym). W związku z niewykonaniem w/w obowiązków, nastąpi ich egzekucja poprzez zastosowanie wskazanych w tym tytule środków egzekucyjnych, wśród których brak jest zakazu wykorzystywania nieruchomości ze względów technicznych.

Zdaniem SKO, przedstawione przez podatnika w piśmie z dnia "[...]".,"[...]" i z dnia "[...]".okoliczności, tj. trudności finansowe, na skutek których podatnik nie może kontynuować dotychczasowej działalności gospodarczej, nie rezygnując jednak ze swojego statusu przedsiębiorcy, sprowadzają się w istocie do kwestionowania zapisu art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych .

W ocenie organu odwoławczego wszystkie grunty i budynki, które posiada J. D., poza ustawowymi wyjątkami, powinny być opodatkowane według stawek najwyższych, tj. związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym brak było podstaw do zmiany decyzji wymiarowej zgodnie z żądaniem podatnika.

Na powyższą decyzję J. D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, zarzucając obu decyzjom naruszenie prawa – art.1a ust.1 pkt 5, art. 5 ust.1 pkt 2 lit.c, i lit. E, art. 5 ust.2 lit.b oraz art. 6 ust. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ponadto Skarżący zarzucił sprzeczność ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Podał również, że z powodu działań Wójta zmuszony został do zmiany użytkowania nieruchomości w K. z dotychczasowego gospodarczego jej używania niemal w całości na cele bytowe jego rodziny , tj. na cele nie związane z prowadzona działalnością gospodarczą. Wskazał również, iż Wójt nie przyjmuje do wiadomości faktu niemożliwości dalszego wykorzystywania tej nieruchomości do celów gospodarczych ze względów technicznych, estetycznych i sanitarnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze m.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 tego Prawa).

Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył.

Wskazać należy, iż zgodnie z art. 254 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. W przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu nie wystąpiły okoliczności faktyczne, które miałyby wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania podatkowego Skarżącego w podatku od nieruchomości za 2008 r.

W myśl art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U z 2002, nr 9, poz.31 ze zm.) – dalej u.p.o.l., rada gminy w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości (...). Wskazana wysokość stawek uzależniona jest od rodzaju posiadanych przez podatnika nieruchomości.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. użyte w/w ustawie określenie "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" oznacza - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż decydującym o zakwalifikowaniu do opodatkowania podatkiem od nieruchomości przedmiotów za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, jest fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę.

Wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z dwoma wyjątkami, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że podmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Te wyjątki to budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Pojęcie działalności gospodarczej zostało określone w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807). Jest nią zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa i usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Cel zarobkowy nie oznacza konieczności osiągania dochodu z nieruchomości - błędne jest twierdzenie, iż działalnością gospodarczą jest tylko taka działalność, która przynosi korzyści finansowe. Jak bowiem wskazuje doświadczenie, aż nazbyt częste są przypadki, iż działalność taka przynosi również straty.( Wyrok NSA z dnia 10 stycznia 1992 r., SA/Wr 1392/91, "Serwis Podatkowy" 1999, nr 10, s. 11)

W związku z tym, iż ustawodawca użył określenia - "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej", a więc szerszego niż "prowadzenie działalności gospodarczej", do tego rodzaju nieruchomości zaliczyć należy także te, które nie biorą bezpośredniego udziału w działalności wytwórczej, budowlanej, handlowej czy usługowej.

Wskazać również wypada, iż regulacja art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych definiuje pojęcie gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wskazując jednocześnie, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę nieruchomości skutkuje tym, że budynek, budowla i grunty są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlegają opodatkowaniu według najwyższych stawek podatkowych. W definicji nie ma warunku faktycznego wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Czasowe ich niewykorzystywanie lub zawieszenie działalności nie ma znaczenia dla zasadności ich opodatkowania stawkami jako przy działalności gospodarczej . (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 3 października 2007 r., sygn. akt I SA/Ol 302/2007).

Mając powyższe rozważania stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie okoliczności na jakie powołuje się Skarżący, tj. trudności finansowe i zamiar dokonania remontu części nieruchomości należących do niego bez zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, nie mogą stanowić podstawy do zmiany wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. Rozpoczęcie remontu części domków i czasowe ich niewykorzystywanie nie pozbawia je statusu związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie można zatem zakwalifikować ich jako nieruchomości niemieszkalne czy pozostałe, do których stosowana jest niższa stawka podatkowa.

Również z protokołu oględzin Kompleksu Rekreacyjno – Wypoczynkowego w K., należącego do Skarżącego wynika, iż stan domków letniskowych jest dobry i nie powoduje niebezpieczeństwa ich użytkowania, jedynie cześć z nich wymaga remontu schodów i tarasów.

W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego powołanych przez J. D. w skardze.

Wskazać również należy, iż ocena zebranych w sprawie dowodów jest pełna, wyczerpująca, obejmuje całość zebranych dowodów rozpatrywanych we wzajemnym ich powiązaniu oraz uwzględnia wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inną, a wnioski wyprowadzone z tej oceny są zgodne z regułami logicznego wnioskowania i z doświadczeniem życiowym.

Podkreślić należy, iż decyzja organu pierwszej instancji jak też organu odwoławczego zawierają podstawę prawną ich wydania a także uzasadnienia faktyczne, w których organy te dokładnie odniosły się do każdego dowodu oraz jego mocy dowodowej w sprawie. Nie pominięto również uzasadnienia prawnego, gdyż decyzja wskazuje na przepis, w oparciu o który zostało przeprowadzone postępowanie i określone zobowiązanie podatkowe, a także zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego przedstawiona została w decyzji w sposób wyczerpujący, natomiast wnioski z niej wynikające wyprowadzone zostały przekonująco i w sposób uprawniony.

Wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd skargę tę oddalił, na podstawie art. 151 ustawy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.)