Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 11/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2016-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art 4 ust. 1, art. 10, art. 13, art. 15, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 7 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2015 poz 1515
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi E. L. na bezczynność Usług Wodno-Kanalizacyjnych "HYDRO-LEW" Sp. z o.o. z siedzibą w Lewinie Brzeskim w przedmiocie informacji publicznej 1) umarza postępowanie, 2) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 3) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4) zasądza od Usług Wodno-Kanalizacyjnych "HYDRO-LEW" Sp. z o.o. z siedzibą w Lewinie Brzeskim na rzecz skarżącej E. L. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

E. L., reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego I. F., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu za pośrednictwem Spółki Usługi Wodno-Kanalizacyjne "Hydro-Lew" Sp. z o.o. z siedzibą w Lewinie Brzeskim - zwanej dalej w skrócie Spółką, skargę na bezczynność w sprawie o udostępnienie informacji publicznej, wywołanej wnioskiem skarżącej z dnia 24 grudnia 2015 r.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że wnioskiem z dnia 24 grudnia 2015 r. zwróciła się o udostępnienie informacji publicznej w postaci treści decyzji wydanych na rzecz Spółki w 2014 roku na podstawie art. 124b ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Wyjaśniła, że wniosek ten został przesłany drogą mailową, na adres biuro@hydrolew.pl, wskazany na stronie internetowej Spółki. Sposób sformułowania wniosku został dostatecznie uszczegółowiony, co pozwalało na udzielenie informacji zgodnie z wnioskiem. Spółka nie udzieliła na powyższy wniosek odpowiedzi w terminie 14 dni, ani też nie zawiadomiła wnioskodawczyni o braku możliwości załatwienia wniosku w tym terminie. Dodała, że wnioskowana informacja nie jest ujawniona na stronie Biuletynu Informacji Publicznej. Powołując się na informacje wynikające z rejestru przedsiębiorców KRS, skarżąca podniosła, że Spółka może zostać uznana za podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej z uwagi na dominującą pozycję Gminy Lewin Brzeski, która jest jedynym udziałowcem Spółki, a nadto z uwagi na to, że jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, gdyż prowadzi działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków.

Skarżąca wniosła o zobowiązanie Spółki do rozpoznania wniosku z dnia 24 grudnia 2015 r.: stwierdzenie, że Spółka dopuściła się bezczynności: że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a także o przyznanie od Spółki na rzecz skarżącej kwoty pieniężnej w wysokości 100 zł. Ponadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z: wiadomości e-mail skarżącej z dnia 24 grudnia 2015 r. na okoliczność złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, wydruku ze strony internetowej Spółki, celem ustalenia adresu e-mail, z którego korzysta Spółka, informacji odpowiadającej aktualnemu odpisowi z KRS na okoliczność przedmiotu działalności Spółki, które to dokumenty zostały dołączone do skargi. Skarżąca wniosła również o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia radcy prawnego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Spółka poinformowała, że w 2014 r. przez Spółkę nie była wydana żadna decyzja w oparciu o treść art. 124b ustawy o gospodarce nieruchomościami i stąd też informacja, o którą wnioskowała skarżąca, nie może mieć waloru informacji publicznej, albowiem w ogóle nie istnieje. W konsekwencji nie można Spółce zarzucić bezczynności w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej. Mając na uwadze powyższe Spółka zawnioskowała o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego oraz o nieobciążanie jej żadnymi kosztami.

W dniu 31 marca 2016 r. powyższa odpowiedź na skargę została za pośrednictwem Sądu doręczona pełnomocnikowi skarżącej.

W piśmie procesowym z dnia 2 kwietnia 2016 r., w dalszym ciągu reprezentowana przez radcę prawnego skarżąca, uznając, iż Spółka udzieliła w odpowiedzi na skargę wnioskowanej informacji publicznej, wniosła o umorzenie postępowania w zakresie dotyczącym zobowiązania Spółki do rozpoznania wniosku z dnia 24 grudnia 2015 r. Podtrzymała jednocześnie wniosek o: stwierdzenie, że bezczynność Spółki miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu wywodziła, iż zawarcie w odpowiedzi na skargę informacji, a nie w osobnym przekazie adresowanym do skarżącej, powinno być uznane za rozpoznanie wniosku, skoro skarżąca uzyskała informację objętą wnioskiem. Nietrafne jednak, zdaniem skarżącej, pozostaje stanowisko Spółki, że nie pozostawała w bezczynności, albowiem skoro nie posiadała wnioskowanej informacji to winna była powiadomić o tym fakcie skarżącą w drodze czynności materialno – technicznej ("zwykłym pismem"). Brak informacji nie oznacza bowiem braku obowiązku rozpoznania wniosku. Nadto, w ocenie skarżącej, nie ulega wątpliwości, że skoro wniosek został przesłany do Spółki w dniu 24 grudnia 2015 r., to skarga z dnia 14 stycznia 2016 r. złożona została po upływie tygodnia po terminie na udostępnienie przez Spółkę informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647, ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 P.p.s.a., a więc także na bezczynność organu w wydaniu decyzji lub właściwego postanowienia. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt organu administracji, lecz jego brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 P.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd:

- zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

- zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

- stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W myśl art. 149 § 1a P.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Stosownie natomiast do art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 156 § 6.

Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi stwierdzić przyjdzie, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a., gdyż - zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie u.d.i.p. – przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym przepisy K.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., natomiast ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wskazuje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym w ramach jej realizacji, za wyjątkiem art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W konsekwencji przyjąć należy, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.

W niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności Spółki - Usługi Wodno-Kanalizacyjne "Hydro-Lew" Sp. z o.o. z siedzibą w Lewinie Brzeskim - zwanej nadal Spółką, w zakresie udostępnienia informacji publicznej, wnioskowanej przez skarżącą, tj. dotyczącej treści decyzji wydanych na rzecz Spółki w 2014 roku na podstawie art. 124b ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Jak podkreśla się w literaturze, pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28). Prawo do uzyskania informacji o działalności jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa jest prawem konstytucyjnym obywateli, przewidzianym w art. 61 Konstytucji RP i obejmuje m.in. dostęp do dokumentów (ust. 2). Realizację omawianego prawa stanowi art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., według którego obowiązane do udzielania informacji publicznej są również podmioty reprezentujące osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Bezczynność na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej może być więc oceniana wyłącznie wtedy, kiedy spełniony jest zakres przedmiotowy oraz podmiotowy ustawy, czyli żądana informacja posiada przymiot informacji publicznej, natomiast adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia.

W kwestii zakresu podmiotowego stwierdzić przyjdzie, iż w niniejszej sprawie nie był sporny fakt, że Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji, która ma charakter informacji publicznej. Niekwestionowanym jest bowiem, że jest podmiotem wykonującym zadania publiczne (osobą prawną), w której jednostka samorządu terytorialnego - Gmina Lewin Brzeski posiada dominującą pozycję w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z rejestru Przedsiębiorców KRS nr 0000184925 wynika, że podmiot ten jest spółką prawa handlowego, w której Gmina Lewin Brzeski posiada wszystkie udziały, a zadania wykonywane przez Spółkę, dotyczące m.in. poboru i uzdatniania wody, odprowadzania ścieków, a także unieszkodliwiania odpadów, mieszczą się w zakresie zadań publicznych, należących do zadań własnych gminy (art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - Dz. U. z 2015 r. poz. 1515, ze zm.). Z tych względów, zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., Spółka należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej, gdyż jest innym niż władze publiczne podmiotem wykonującym zadania publiczne, tj. określonym w pkt 5 tego przepisu.

Nie budzi też wątpliwości Sądu, że żądanie sformułowane przez skarżącą we wniosku z dnia 24 grudnia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej, dotyczące udostępnienia treści decyzji wydanych na rzecz Spółki w 2014 roku, na podstawie art. 124b ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (zobowiązujących do udostępnienia nieruchomości celem wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii instalacji przesyłowych, a także usuwaniem z gruntu tych instalacji - przyp. Sądu), dotyczy informacji publicznej. Mając na uwadze szeroką definicję informacji publicznej określoną w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., należy przyjąć, że żądanie skarżącej dotyczyło udostępnienia informacji odnośnie działalności podmiotu wykonującego zadania publiczne.

Zaznaczyć należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. Wniosek niewątpliwie wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zakreślając krąg podmiotów tego postępowania oraz jego przedmiot. Złożenie wniosku do organu administracji (podmiotu zobowiązanego) przesądza o tym, iż w odniesieniu do tego właśnie konkretnego organu należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej oraz czy podjął stosowne czynności, których brak jest jednoznaczny z bezczynnością. W związku z tym uwzględnić należało, że informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Udostępnienie na wniosek następuje zaś bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p., oraz następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeśli jednak informacja publiczna, której domaga się zainteresowany podmiot, została upubliczniona, organ, do którego skierowano odpowiedni wniosek, winien jedynie odesłać wnioskodawcę do publikatora. Jeżeli zaś informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonej we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia, wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następuje w drodze decyzji administracyjnej. Te ostatnie przepisy określają prawną formę działania organów, przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Mianowicie wynika z nich, że decyzja wydawana jest, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz, że umorzenie postępowania dotyczyć może jedynie sytuacji opisanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej ma formę pisma skierowanego do wnioskodawcy.

Zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyroki NSA z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 127/15, I OSK 129/15, I OSK 131/15 i powołane tam orzecznictwo, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyrokach tych Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że dla realizacji obowiązku udostępnienia informacji publicznej istotne jest czy podmiot będący adresatem wniosku posiada te informacje. Brak posiadania żądanych informacji wypełnia przesłankę negatywną, która jest podstawą do negatywnego rozpatrzenia żądania. Wynika to z treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p., który stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze oraz inne podmioty wykonujące administrację publiczną, będące w posiadaniu takich informacji. W wyroku z dnia 9 stycznia 2015 r. o sygn. akt I OSK 638/14, Naczelny Sąd Administracyjny argumentował, że aby można było uznać, że nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powinien wyraźnie powiadomić wnioskodawcę, że nie posiada wnioskowanych informacji i twierdzenie takie w całości uwiarygodnić.

W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że strona nie może domniemywać intencji adresata wniosku oraz samodzielnie domyślać się, czy dysponuje on żądanymi informacjami, czy też danych tych, nawet w części, nie posiada. Tym samym oświadczenie musi być jednoznaczne w swojej treści. Adresat wniosku musi więc wprost wypowiedzieć się nie tyle, że nie posiada np. kompletnej dokumentacji, lecz że nie ma żadnych z wnioskowanych dokumentów. Ponadto powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanej informacji musi odbywać się z zachowaniem ogólnych, powszechnie akceptowanych standardów, w tym zasad "dobrej administracji". Winno więc ono zawierać dane pozwalające na ocenę neutralności takiego twierdzenia. Wnioskodawca nie może być w tym zakresie pozbawiony należnej mu ochrony, a mogłoby to mieć miejsce, gdyby samo ogólnikowe twierdzenie zobowiązanego podmiotu zwalniało go z zarzutu bezczynności. W orzecznictwie trafnie więc akceptuje się, że powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanych dokumentów należy rozpatrywać w kontekście zasad przewidzianych w art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a., a tym samym powiadomienie winno zawierać informację, dlaczego organ nie posiada żądanej informacji, Sąd powinien między innymi móc ustalić czy informacja ta jest związana z zakresem tego działania i kompetencji (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 851/09, Lex 5704/09 oraz z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 156/12, Lex 12645750).

W rozpoznawanej sprawie Spółka, do czasu złożenia przez skarżącą skargi datowanej na dzień 14 stycznia 2016 r., nie udzieliła informacji publicznej zainicjowanej wnioskiem z dnia 24 grudnia 2015 r. Nie poinformowała również skarżącej o negatywnych przesłankach odmowy uwzględnienia wniosku, w tym nie zawiadomiła, że nie jest w posiadaniu żądanych we wniosku decyzji. Dopiero z doręczonej w dniu 31 marca 2016 r. za pośrednictwem Sądu odpowiedzi na skargę z dnia 29 stycznia 2016 r. skarżąca dowiedziała się, że w 2014 roku nie wydano na rzecz Spółki żadnej decyzji na podstawie art. 124b ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż co do zasady, abstrahując od stanu jaki zaistniał w rozpoznawanej sprawie, Sąd stoi na stanowisku, że stanu bezczynności nie znosi odpowiedź na skargę, gdyż zobowiązany do udzielenia informacji powinien powiadomić bezpośrednio wnioskodawcę, że nie posiada wnioskowanych informacji odrębnym pismem. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, iż odpowiedź na skargę nie może sanować bezczynności organu. Adresat wniosku zobowiązany był bowiem udzielić bezpośrednio wnioskodawcy konkretnej, rzeczowej i wiarygodnej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej (por. wyroki NSA z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 127/15, 129/15, 131/15, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Niemniej jednak, z uwagi na przedstawione w piśmie procesowym z dnia 2 kwietnia 2016 r. jednoznaczne stanowisko profesjonalnego pełnomocnika skarżącej, że wobec satysfakcjonującego udzielenia w odpowiedzi na skargę wnioskowanej informacji publicznej wnosi on o umorzenie postępowania, to z tego względu Sąd przyjął, iż w tej konkretnej sprawie bezprzedmiotowe stało się zobowiązanie Spółki do powiadomienia wnioskodawczyni o nieposiadaniu żądanej informacji publicznej, która została już o tym fakcie poinformowana, co z kolei stanowi podstawę do umorzenia w tym zakresie postępowania sądowego w oparciu o przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd uznał, że to strona dysponuje skargą i stąd też może określić przedmiot żądania.

Powyższe nie zwalniało natomiast Sądu z obowiązku oceny, czy stwierdzona bezczynność Spółki nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Udzielenie wnioskodawczyni żądanych informacji po wniesieniu skargi nie spowodowało bowiem bezprzedmiotowości postępowania w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., Sąd stwierdził, że bezczynność w niniejszej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestę Sąd wziął pod uwagę, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach w danej sprawie ma być też oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia.

Zdaniem Sądu, bezczynność Spółki nie wynikała ze złej woli, lecz z wadliwej interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie błędnego przekonania, iż w przypadku nieposiadaniu żądanej informacji nie jest ona zobowiązana do powiadomienia o tym fakcie wnioskodawczyni.

O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych - Dz. U. z 2015 r. poz. 1804) oraz opłatę od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, Sąd orzekł na wniosek skarżącej na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a. i art. 205 § 2 P.p.s.a.