Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1360/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak (spr.), Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia NSA Małgorzata Wolf – Mendecka, Protokolant Agnieszka Zygmunt, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku


UZASADNIENIE

Działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 roku Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. - Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 roku w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925/ po rozpatrzeniu zażalenia "A" Spółki z o.o. z siedzibą w C., ul. [...]na postanowienie Prezydenta Miasta C. Nr [...] z dnia [...] roku w sprawie odmowy korekty zaświadczenia o pomocy de minimis -Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 lipca 2006 roku utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji

W uzasadnieniu postanowienia na wstępie nawiązano do przebiegu dotychczasowego postępowania i w tych ramach wskazano, iż pismem z dnia [...] 2006 r. Spółka z o.o. "A" z siedzibą w C. zwróciła się do Prezydenta Miasta C. z prośbą o wystawienie korekty zaświadczenia z dnia [...] r. (doręczonego w dniu [...] r.) o uzyskanej przez Spółkę pomocy de minimis w 2005 roku w kwocie [...] zł. W treści pisma Spółka informowała, że pismem z dnia [...] 2005 roku zwróciła się z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis w związku z poniesionym wydatkiem z Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na cele określone w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17.04.2004 r. (Dz. U nr 98 poz. 989).

Wniosek ten zawierał oświadczenie, że w dniu [...]2005 r. z Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wydatkowano kwotę [...] zł.

W uzasadnieniu wniosku o korektę strona powołała się na pismo Pełnomocnika Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] r. Nr [...], zawierającym stanowisko w sprawie stosowania reguły de minimis do zakładowego funduszu rehabilitacji za dzień poniesienia wydatków ze środków zgromadzonych na Zakładowym Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Wartość udzielonej pomocy de minimis winna być określona na podstawie oświadczenia przedsiębiorcy prowadzącego zakład pracy chronionej, potwierdzona stosownym dowodem, czyli w kwocie [...]zł, którą wydatkowano w dniu [...]2005 roku na zakup środka trwałego, a która – jak twierdzi Spółka w swoim wniosku z dnia [...]2005 roku – pochodzi "ze zwolnień, o których mowa w art. 31 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U Nr 123 z 1997 r. poz. 776 z późn. zm/."

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta C. odmówił Spółce korekty wydanego z datą [...] 2005 roku zaświadczenia o udzielonej (na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych) pomocy de minimis w 2005 roku w kwocie [...] zł.

W zażaleniu na to postanowienie Spółka z o. o. "A" wniosła o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji zarzucając, że Prezydent Miasta C. narusza przepisy prawa, w szczególności rozporządzenia Rady Ministrów z 21 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej. Rozporządzenie to wprowadza generalną zasadę, iż pomocą de minimis jest finansowanie ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych wydatków wymienionych w § 4 tego rozporządzenia .

Skarżąca Spółka konkluduje, że "zaświadczenie o pomocy de minimis" może być wydane jedynie na kwotę wskazaną w oświadczeniu przedsiębiorcy i mającą "pokrycie" w dokumentach finansowych potwierdzających wydatkowanie jej na rzecz przedsiębiorcy. Zaświadczenie winno odzwierciedlać rzeczywisty stan rzeczy tzn. wartość rzeczywistej pomocy publicznej uzyskanej przez przedsiębiorcę.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wskazało na wstępie, iż obowiązek wydawania zaświadczeń o pomocy de minimis, zgodnie z przepisem art. 5 ust. 2 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2004 r. Nr 123, poz. 1291) spoczywa na podmiocie udzielającym pomocy. Stosownie do przepisu art. 2 pkt 12 tej ustawy jest to organ administracji publicznej lub inny podmiot, który jest uprawniony do udzielania pomocy publicznej, w tym przedsiębiorca publiczny. Ustawa nie normuje dodatkowych kwestii związanych z zakresem i trybem realizacji obowiązku wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. Zagadnienia te uregulowane zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy w zakresie niektórych ulg i zwolnień podatkowych w ramach pomocy de minimis (Dz. U. Nr 94, poz. 900) oraz w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis (Dz. U. Nr 187, poz. 1930). Organ II instancji podkreślił w tym kontekście, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy w zakresie niektórych ulg i zwolnień podatkowych w ramach pomocy de minimis określa szczegółowe warunki udzielania pomocy określonej między innymi w art. 7 ust 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84, ze zm.), dotyczącego zwolnień od podatku od nieruchomości prowadzących zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej – w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej albo zaświadczeniem - zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu zależnym podmiotów niebędących prowadzącymi zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej. Zgodnie z § 3 ust. 2 tego rozporządzenia – podstawą zakwalifikowania pomocy, jako pomocy de minimis, w przypadku gdy jej uzyskanie jest uzależnione wyłącznie od spełnienia przesłanek określonych w aktach prawnych wymienionych w § 1 (między innymi właśnie w art. 7ust. 2 pkt 4 powołanej wcześniej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), bez konieczności wydania decyzji przez organ udzielający pomocy jest zaświadczenie wydane przez właściwy organ podatkowy.

Dalej nawiązano do treści § 4 ust.2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis (określającego formę, treść, termin i sposób wydawania zaświadczeń o pomocy de minimis).

Kontynuując wskazano, że w rozpatrywanej sprawie nie znajduje zastosowania powoływane przez skarżącą rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej, ponieważ - zgodnie z § 1 - określa ono szczegółowe warunki udzielania przedsiębiorcom w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.), prowadzącym zakłady pracy chronionej pomocy, o której mowa w art. 26 a ust. 5 pkt 2 i art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. - o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) oraz art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 roku Nr 14, poz. 176 ze zm.) w ramach pomocy de minimis, o której mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis.

Kontynuując wskazano, że wydawanie zaświadczeń uregulowane zostało w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U z 2005 roku Nr 8, poz. 60 ze zm.). Zgodnie z art. 306 a tej ustawy organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Z treści zaś art. 306 b § 1 ustawy wynika, że organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeśli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

W przypadkach takich jak rozpatrywany, organ podatkowy dysponuje wiedzą na temat wysokości ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości, przysługującego określonemu podmiotowi jako zakładowi pracy chronionej na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w danym roku podatkowym. Wielkość ta wynika bowiem ze złożonej przez podatnika deklaracji podatkowej na dany rok podatkowy. W tym zatem kontekście stwierdzono, że nie można zgodzić się z argumentacją Spółki, że zaświadczenie winno być wydane na kwotę, jaką podatnik wskazał w swoim wniosku, czyli na kwotę "wydatkowaną". Stanowisko Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych, na które strona się powołuje nie stanowi źródła prawa w rozumieniu art. 87 Konstytucji.

Reasumując wskazano, że w rozpatrywanej sprawie Prezydent Miasta C. dysponuje wiedzą na temat wysokości ustawowego zwolnienia z tytułu podatku od nieruchomości przysługującego Spółce jako zakładowi pracy chronionej na 2005 rok na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ponieważ jest ono wykazane w złożonej przez ten podmiot deklaracji na podatek od nieruchomości.

Z treści zaskarżonego postanowienia organu I instancji wynika, że zaświadczenie obejmuje kwotę zwolnienia wynikającą z ostatniej deklaracji korygującej wymiar podatku od nieruchomości na 2005 rok. Podatnik nie kwestionuje tego faktu. Na tej też podstawie oraz zgodnie z przepisem § l pkt 6 i § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2004 roku w sprawie szczególnych warunków udzielania pomocy w zakresie niektórych ulg i zwolnień podatkowych w ramach pomocy de minimis, a także § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 roku w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis, organ podatkowy I instancji wydał skarżącej Spółce z o. o. z siedzibą w C. zaświadczenie z dnia [...]2005 roku o uzyskanej pomocy de minimis w kwocie [...]zł. Tym samym organ I instancji prawidłowo uznał, iż brak jest podstaw prawnych do "korekty" wydanego zaświadczenia o uzyskanej pomocy de minimis z dnia [...] 2005 r. na kwotę [...] zł i wydanie w jego miejsce żądanego zaświadczenia, w którym wysokość pomocy określona byłaby na kwotę [...] zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka z o. o. "A" w C. wniosła o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w zaskarżonym postanowieniu organ II instancji błędnie przyjął, że w sprawie nie ma zastosowania rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakład pracy chronionej, skoro z jego przepisów wynika, że skarżąca korzysta ze zwolnienia od podatku od nieruchomości. Kolejnym błędem organu wydającego zaskarżone postanowienie jest przyjęta definicja pomocy de minimis. Stosując bowiem prawidłowo przepisy ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, która odsyła do rozporządzenia Komisji WE nr.69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis należało zatem przyjąć, że pomocą publiczną w ramach zasady de minimis jest pomoc spełniająca przesłanki, o których mowa w art. 2 rozporządzenia Komisji o pomocy de minimis. W myśl art. 87 Traktatu WE zgodna ze wspólnym rynkiem jest z mocy prawa pomoc o charakterze socjalnym przyznawana indywidualnym konsumentom, pod warunkiem że jest ona przyznawana bez dyskryminacji związanej z pochodzeniem produktów. Dalej nawiązano do art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej (...), zgodnie z którym pracodawca prowadzący zakład pracy chronionej jest zobowiązany przeznaczyć część środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych na potrzeby pracowników, a więc na wydatki nie stanowiące przysporzenia tego zakładu. Inna część oznaczona we wskazanych przez skarżącą przepisach może stanowić pomoc o jakiej stanowi art. 87 Traktatu WE jeżeli spełnia wymienione w nim warunki. Analizując treść rozważanych przepisów skarżąca stwierdziła, że cała wartość zwolnienia z podatku od nieruchomości wynikająca z art. 31 ust.1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. nie stanowi pomocy publicznej w rozumieniu art. 87 Traktatu WE.

Beneficjentami kwot uzyskanych z tego tytułu są osoby fizyczne –niepełnosprawni oraz przedsiębiorca prowadzący taki zakład. Zatem w części w jakiej beneficjentem zwolnienia jest niepełnosprawny zwolnienie takie nie jest pomocą publiczną. Pomoc publiczna z tytułu zwolnienia od podatku od nieruchomości będzie miała miejsce wówczas gdy zwolnienie to będzie spożytkowane przez przedsiębiorcę prowadzącego zakład pracy chronionej w sposób naruszający lub grożący naruszeniem konkurencji, uprzywilejowaniem przedsiębiorcy lub produkowanych towarów lub gdy wpłynie to na wymianę towarów między państwami członkowskimi.

Konkludując, skarżąca wskazała, że zaświadczenie o pomocy de minimis winno określać wartość pomocy publicznej otrzymanej przez przedsiębiorcę, a ona nie może być utożsamiana z wartością zwolnienia podatkowego, gdyż o kwalifikowaniu takiego zwolnienia jako pomocy publicznej nie decyduje samo zwolnienie, a sposób wydatkowania środków pochodzących z takiego zwolnienia i jego wpływ na konkurencyjność w granicach wytyczonych art. 87 Traktatu WE.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze potrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1259), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W punkcie wyjścia rozważań nad zgodnością z prawem zaskarżonego postanowienie przywołać należy przepis art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a", zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wynikający z tego przepisu brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo, że skarżący wnosił o jego uchylenie. Jedyne ograniczenie w zakresie orzekania wynika z zakazu reformationis in peius sformułowanego w § 2 art. 134 P.p.s.a.

Przechodząc do istoty rozważań wskazać trzeba, iż zaskarżone postanowienie - co wynika z końcowej części jego uzasadnienia - wydane zostało w szczególnym trybie uregulowanym w Dziale VIII a Ordynacji podatkowej. Postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń na gruncie tej ustawy stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym obowiązującego w tym przypadku organy podatkowe przy podejmowaniu czynności materialno-technicznych polegających na urzędowym potwierdzeniu stanu faktycznego lub prawnego. W tym postępowaniu organ podatkowy nie rozstrzyga co do istoty w całości ani też w części żadnej sprawy administracyjnej. Zaświadczenie nie stanowi decyzji w rozumieniu art. 207 Ordynacji podatkowej, a potwierdza jedynie stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. Jest ono pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego i wraz ze zmianą tych faktów lub stanu prawnego zaświadczenie staje się nieaktualne i może być wydane nowe, odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu lub aktualnym faktom.

Szczególny charakter trybu, w którym wydawane jest zaświadczenie przesądza też o zakresie postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie takiego zaświadczenia. Zgodnie z art. 306 b §2 O. p. organ podatkowy przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające. Postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w tym przepisie ogranicza się zatem do takiego postępowania, które pozwoli na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego w zakresie danych, które pozostają w dyspozycji organu mającego wydać zaświadczenie.

Określenie "dane znajdujące się w jego posiadaniu" użyte w art. 306 b § 2 O. p. nie może być rozumiane dowolnie i rozszerzająco przez obejmowanie nim także danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegająca się o wydanie zaświadczenia w celu potwierdzenia faktów z tych danych wynikających.

Istotne jest również w tu prowadzonych rozważaniach to, że jeżeli stan rzeczy, którego potwierdzenia w formie zaświadczenia żąda wnioskodawca jest sporny, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe (por. J.Zubrzycki w: Ordynacja podatkowa. Komentarz 2005. UNIMEX s.1075 i nast.)

Szczególnego podkreślenia wymaga to, że zaświadczenie wydaje się w granicach żądania wnioskodawcy. Jeżeli okoliczności faktyczne i prawne nie pozwalają wydać zaświadczenia o żądanej treści organ podatkowy obowiązany jest wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o tej treści (art. 306 c).

W tym miejscu nawiązać trzeba do wszystkich istotnych zdarzeń procesowych jakie miały miejsce w rozpoznawanej sprawie. Otóż, pismem z dnia [...]

2005 r. skarżąca zwróciła się do Prezydenta Miasta C. o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis w związku z poniesionym wydatkiem z Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na cele określone w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 kwietnia 2004 r. (Dz.U.nr.98 poz.989). W podstawie prawnej wniosku Spółka powołała art. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. Nr 123 poz. 1291) oraz (ogólnie) rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis .

Stwierdziwszy, iż Prezydent Miasta C. – jako organ podatkowy I instancji nie udzielał stronie żadnej pomocy, w tym pomocy de minimis, przez wydanie decyzji podatkowej, organ ten postanowieniem z dnia [...] r. odmówił Spółce wydania zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis. Na skutek zażalenia Spółki, postanowieniem z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wskazane rozstrzygnięcie uchyliło wskazując na konieczność wydania zaświadczenia wobec tego, że Spółka korzystała z ustawowego zwolnienia od podatku od nieruchomości, które mieści się w pojęciu pomocy de minimis. Kolejne postanowienie organu I instancji o odmowie wydania zaświadczenia zostało przez ten organ uchylone w trybie art. 226 Ordynacji podatkowej, a nadto Prezydent Miasta C. wydał z datą [...] r. zaświadczenie o tym, że udzielona w dniu [...] 2005 r. na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9 poz. 84 ze zm.) pomoc publiczna o wartości brutto [...]zł., co stanowi równowartość [...] euro jest pomocą de minimis.

Zaświadczenie to zostało doręczone Spółce w dniu [...] 2006 r. zaś w dniu [...]2006 r. wpłynęło do organu I instancji jej pismo z tej samej daty, w której Spółka domagała się "wystawienia korekty (...) zaświadczenia." jak wskazano - "w celu zapewnienia zgodności treści (...) zaświadczenia z oświadczeniem strony o wysokości wydatku poniesionego z Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych ..."

Postanowieniem z dnia [...]r. Prezydent Miasta C. odmówił dokonania korekty zaświadczenia. W podstawie prawnej tego postanowienia powołano między innymi art. 306 a, 306 c oraz art. 306 k Ordynacji podatkowej wyrażając pogląd, że Spółka uzyskała zwolnienie od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a wysokość kwoty tego zwolnienia wynika z ostatniej deklaracji korygującej za rok 2005 i odpowiada wysokości uzyskanej pomocy de minimis.

Wskazano też, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej (Dz. U. Nr 98 poz. 989 ze zm.).

W tym kontekście zachodzi pytanie, jak należy traktować z punktu widzenia proceduralnego po pierwsze - owo żądanie strony dokonania "korekty" wydanego uprzednio zaświadczenia, a po drugie - jak oceniać treść postanowienia Prezydenta Miasta C. z dnia [...]r.

Sąd przychyla się do stanowiska wyrażonego przez Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 29 maja 2003 r. (sygn. akt II SA 1439/02) sprowadzającego się do tezy, iż osoba, która kwestionuje treść wydanego zaświadczenia może dochodzić swojego roszczenia jedynie drogą pośrednią, np. wnioskować ponownie o wydanie zaświadczenia o określonej treści i w razie wydania postanowienia o odmowie - żalić się do organu wyższego stopnia ( M. Prawn. 2003/14/626). W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca winna była domagać się wydania nowego zaświadczenia o treści odpowiadającej jej pierwotnemu wnioskowi z dnia [...]2005 r., a nie żądać "korekty" wydanego zaświadczenia. Nie istnieje bowiem podstawa prawna do wydania owej korekty. Nie chodzi przecież o sprostowanie, czy uzupełnienie owego zaświadczenia, a wydanie zaświadczenia o zupełnie odmiennej treści niż to, które zostało wydane.

Punktem odniesienia nie może być zatem owo zaświadczenie, które zgodnie z przytoczonymi na wstępie przepisami Ordynacji podatkowej w ogóle nie powinno zostać wydane, a w jego miejsce winno pojawić się postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej przez stronę skarżącą treści. Nie było zatem podstaw do wydania postanowienia z dnia [...] r. o uchyleniu postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, chociaż, co musi być oczywiste, powody tej odmowy były wadliwe.

W sytuacji gdy organ I instancji nie widział podstaw do wydania zaświadczenia o treści wskazanej w piśmie procesowym z dnia [...] 2005 r. winien był wydać postanowienie o odmowie wydania takiego zaświadczenia. Wszak podstawą działania organu podatkowego w takiej sytuacji był powoływany już przepis art. 306 a § 4 Ordynacji podatkowej.

Błędem zatem organu I instancji było odmówienie korekty zaświadczenia z dnia [...] 2005 r. Skoro tak się stało, to w takiej sytuacji na organie II instancji ciążył obowiązek doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Jeśli nie uznał za zasadną argumentacji strony skarżącej, która w istocie sprowadzała się do żądania wydania zaświadczenia o treści wskazanej we wniosku z dnia [...]2005 r. to zamiast odnosić się do rozważania podstaw do "korekty" zaświadczenia winien był zaskarżone postanowienie uchylić i wydając orzeczenie odmienne co do istoty sprawy odmówić wydania zaświadczenia o żądanej przez stronę treści (art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej)

Utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji to nic innego jak w istocie aprobowanie wydania zaświadczenia z naruszeniem art. 306 a § 4 Ordynacji podatkowej i dopuszczenie do działania organu I instancji niejako z urzędu, co jest sprzeczne z istotą postępowania uregulowanego w Dziale VIII a Ordynacji podatkowej.

Niezależnie od tego, co do te pory powiedziano o istocie postępowania uregulowanego w tym Dziale Ordynacji podatkowej, wskazać też trzeba, że za ugruntowany w orzecznictwie sądowo-administracyjnym można uznać pogląd, iż jeżeli stan rzeczy, którego potwierdzenia w formie zaświadczenia żąda wnioskodawca jest sporny, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 1998 r. sygn. akt III SA 1282/97 LEX nr 37646).

W tym stanie rzeczy istotne jest, że organy rozstrzygające sprawę nie miały okazji odnieść się do podniesionych w skardze argumentów strony w kwestii samej istoty pomocy de minimis, gdyż w istocie dopiero na tym etapie postępowania argumentacja ta została przedstawiona w sposób pełny.

Z uwagi na to, że wskazane zagadnienia proceduralne dostarczyły wystarczających podstaw do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, Sąd uznał za przedwczesne odnoszenie się do przedstawionej w skardze argumentacji Spółki.

Z tych wszystkich powodów, uznając, że w sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 145 § pkt.1 lit. c P.p.s.a, gdyż zaskarżone postanowienie narusza wskazane wcześniej przepisy postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, działając na podstawie art. 145 § pkt 1 lit. c P.p.s.a oraz art. 200 i art. 152 tej ustawy orzeczono jak w sentencji.