Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2147/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 111 pkt 10
journal: Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2012 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] (pkt 3) Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 111 pkt 10, art. 115 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 i art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) oraz § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 23, poz. 137 ze zm.), zwolnił [...] Z. S. z dniem [...] lipca 2011 r. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Z. S. zarzucił organowi naruszenie art. 118 ustawy pragmatycznej, poprzez brak informacji o szczegółach postępowania w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, co stanowi naruszenie zasady jawności postępowania.

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], mając za podstawę art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W motywach uzasadnienia wskazał, iż podstawę prawną decyzji z dnia [...] maja 2011 r. stanowił art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. Jednocześnie podał, że z przepisu § 12 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej wynika, że w przypadku przebywania żołnierza w rezerwie kadrowej i niewyznaczenia go do końca okresu pozostawania w rezerwie kadrowej na stanowisko służbowe, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następuje w pierwszym dniu po upływie okresu pozostawania w rezerwie kadrowej.

Organ wyjaśnił, iż podejmował w stosunku do oficera działania, zmierzające do wyznaczenia go na stanowisko służbowe które byłoby zgodne z posiadanymi przez niego kwalifikacjami, jednak zakończyły się one niepowodzeniem. Podkreślił, że w przypadku zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej, organ nie ma obowiązku wykazywania braku możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe, jak jest to wymagane w przypadku dokonywania żołnierzowi zawodowemu wypowiedzenia stosunku służbowego przez organ wojskowy. W tej sytuacji brak jest – w ocenie organu - podstaw do prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie możliwości wyznaczenia zainteresowanego na inne stanowisko służbowe.

Odnosząc się do zarzutów strony, organ podał również, iż zainteresowany, w okresie przebywania w rezerwie kadrowej, miał pełną możliwość zgłaszania wszelkich wniosków, w tym dotyczących dalszego przebiegu zawodowej służby wojskowej.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Z. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący zarzucił organowi:

- rażące naruszenie art. 118 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez przeprowadzenie postępowania w sprawie z naruszeniem zasady jawności,

- naruszenie przepisów postępowania, t. j. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, polegające na pominięciu kwestii utajnienia powodów przeniesienia skarżącego do rezerwy,

- a także naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, polegającym na odmowie udzielenia stronie wyjaśnień, co do faktycznych powodów zwolnienia ze służby wojskowej.

Skarżący wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a także o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów załączonych do skargi.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, przytaczając w uzasadnieniu swego stanowiska argumentację, jakiej użył w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 118 ustawy pragmatycznej, wskazał, że wszystkie zgromadzone w sprawie dokumenty były stronie znane, a całość postępowania była prowadzona jawnie, ponadto oficer na swoje liczne wystąpienia w trakcie postępowania, uzyskał stosowne odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 111 pkt 10 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), który stanowi, że żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że [...] Z. S. w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej nie został wyznaczony na inne stanowisko służbowe. W tej sytuacji, w świetle powołanego przepisu rozwiązanie stosunku służbowego z żołnierzem zawodowym było obligatoryjne.

Jeśli zatem, właściwy organ, w czasie pozostawania żołnierza zawodowego w rezerwie kadrowej, dokonał analizy możliwości wyznaczenia oficera na inne stanowisko i w wyniku takiej analizy doszedł do wniosku, że brak jest możliwości zaproponowania innego stanowiska służbowego, to przepis art. 111 pkt 10 ustawy stanowi samodzielną podstawę zwolnienia ze służby.

Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie.

Należy podkreślić, że z przepisów ustawy pragmatycznej nie wynika, aby organy wojskowe były zobligowane do proponowania żołnierzowi przebywającemu w rezerwie kadrowej innego równorzędnego lub wyższego stanowiska służbowego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 118 ustawy pragmatycznej, poprzez niewyjaśnienie skarżącemu powodów odmowy powołania na stanowisko, które zostało mu wcześniej zaproponowane, trzeba podkreślić, że w niniejszej sprawie organ nie miał obowiązku wykazania braku możliwości wyznaczenia oficera na inne stanowisko służbowe. Natomiast skarżący został zapoznany z dokumentami zgromadzonymi w sprawie oraz miał możliwość (i z niej korzystał) wypowiadania się co do całości zgromadzonego w postępowaniu materiału.

W rozpoznawanej sprawie prawidłowo zatem właściwy organ kadrowy wydał decyzję o zwolnieniu oficera z zawodowej służby wojskowej w związku z jego niekwestionowanym niewyznaczeniem na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej.

Również zarzuty naruszenia prawa procesowego okazały się nieuzasadnione, ponieważ okoliczności faktyczne sprawy są bezsporne, a zaistnienie przesłanki niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej nie wymagało, przed wydaniem rozstrzygnięcia w trybie art. 111 pkt 10 ustawy pragmatycznej, analizy z punktu widzenia interesu społecznego, czy słusznego interesu strony.

W takim stanie sprawy wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za bezpodstawne, przyjmując w tym względzie za trafną argumentację organu ujętą zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zgodnie z art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.