Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2076/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 62 ust. 1ae, art. 116 ust. 4
journal: Dz.U. 2011 nr 270 poz 1599
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze - tekst jednolity
article: art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: asystent sędziego Monika Mamińska po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2218/13 w sprawie ze skargi K.C. na decyzję Zastępcy Prokuratora Generalnego Naczelnego Prokuratora Wojskowego z dnia 9 października 2013 r. nr [..] w przedmiocie ustalenia wysokości uposażenia I. oddala skargę kasacyjną; II. zasądza od K.C. na rzecz Prokuratora Generalnego 120 słownie (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 2218/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K.C. na decyzję Zastępcy Prokuratora Generalnego Naczelnego Prokuratora Wojskowego z dnia 9 października 2013 r. nr [..]w przedmiocie ustalenia wysokości uposażenia.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że decyzją administracyjną nr [..]z dnia 2 września 2013 r. Wojskowy Prokurator Okręgowy w Warszawie – na podstawie art. 78 ust. 1 oraz art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), art. 116 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599 ze zm.), § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 marca 2004 r. w sprawie określenia grup uposażenia (Dz. U. Nr 50, poz. 487 ze zm.), § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2006 r. Nr 59, poz. 423 ze zm.) oraz § 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 oraz § 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 141, poz. 1497 ze zm.), przyznał prokuratorowi ppłk. K.C. uposażenie w łącznej kwocie 6012,00 zł, na które składa się uposażenie zasadnicze i dodatek za długoletnią służbę wojskową. Na podstawie art. 116 ust. 2 pkt 2 ustawy o prokuraturze oraz na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2012 r., poz. 825) – w którym określono, że stanowiskiem równorzędnym pod względem wynagrodzenia i uposażenia, dla potrzeb związanych z obliczaniem dodatku wyrównawczego ppłk. K.C. właściwe jest stanowisko prokuratora prokuratury okręgowej – określił wysokość dodatku wyrównawczego dla wymienionego prokuratora na kwotę 3891 zł. Łączną kwotę wynagrodzenia, stosownie do przepisów art. 62 ust. 1, 1a i 1g ustawy o prokuraturze oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 kwietnia 2010 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków przysługujących prokuratorom (Dz. U. Nr 56, poz. 339), ustalił na kwotę 9.903 zł.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K.C..

Decyzją z dnia 9 października 2013 r. Zastępca Prokuratora Generalnego Naczelny Prokurator Wojskowy utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że Minister Sprawiedliwości - Prokurator Generalny z dniem 1 stycznia 2010 r., powołał K.C. na stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej. Na mocy decyzji z dnia 3 grudnia 2009 r. Ministra Obrony Narodowej K.C. został zwolniony z zajmowanego stanowiska prokuratora Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w Łodzi i wyznaczony na stanowisko służbowe prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie w Wydziale ds. Przestępczości Zorganizowanej. Jednocześnie, z dniem objęcia obowiązków na tym stanowisku został mianowany do stopnia majora z grupą uposażenia U: 14C. Decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 kwietnia 2013 r. powinno być K.C. został zwolniony ze stanowiska prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie w Wydziale ds. Przestępczości Zorganizowanej i wyznaczony na stanowisko służbowe prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie w Wydziale Śledczym - zaszeregowane do stopnia etatowego podpułkownika i grupy uposażenia U:15.

Organ stwierdził, że K.C. nigdy nie został powołany przez Prokuratora Generalnego na stanowisko równorzędne stanowisku prokuratora prokuratury apelacyjnej, ponieważ odpowiedniki prokuratur apelacyjnych nie funkcjonują w strukturze wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury. Zgodnie z art. 116 ust. 2 ustawy o prokuraturze, stanowiskami równorzędnymi prokuratorów w powszechnych i wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury są odpowiednio stanowiska: w Prokuraturze Generalnej i w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej; w prokuraturze okręgowej i w wojskowej prokuraturze okręgowej; w prokuraturze rejonowej i w wojskowej prokuraturze garnizonowej.

Organ wskazał, że decyzja, na którą powołuje się K.C., formalnie nie była decyzją o przyznaniu mu wynagrodzenia zasadniczego w stawce siódmej - tj. w wysokości odpowiadającej najniższej stawce wynagrodzenia prokuratora prokuratury apelacyjnej, wraz z dodatkiem za długoletnią pracę - lecz była decyzją o ustaleniu uposażenia (wojskowego) wymienionemu oficerowi, wydaną na podstawie art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Nie można stwierdzić, że ppłk K.C. nabył jakiekolwiek prawo do wynagrodzenia. W okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej wymieniony posiada jako oficer wyłącznie prawo do uposażenia wojskowego. Wysokość tego uposażenia jest zmienna, na co ma wpływ również dodatek wyrównawczy. Wysokość tego dodatku jest zależna w każdym czasie od porównywanego wynagrodzenia prokuratora prokuratury powszechnej. Jeżeli zatem powinno być K.C. na mocy stosownej decyzji kadrowej przestał pełnić służbę prokuratorską w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej, tj. wydziale ds. przestępczości zorganizowanej wojskowej prokuratury okręgowej, to tym samym odpadła podstawa prawna do ustalenia, że równorzędnym stanowiskiem dla wymienionego prokuratora jest stanowisko prokuratora prokuratury apelacyjnej.

Zdaniem organu, nie ma racji odwołujący się twierdząc, że "raz przyznane wynagrodzenie w określonej stawce nie może być obniżone do stawki niższej". K.C. nigdy nie miał ustalonej stawki wynagrodzenia, gdyż w ogóle nie było to możliwe. Przepisy ustawy o prokuraturze, w szczególności dotyczące zasad wynagradzania prokuratorów powszechnych, bezpośrednio nie dotyczą prokuratorów wojskowych będących oficerami. Dlatego też nie znajduje zastosowania, w odniesieniu do tej grupy prokuratorów wojskowych (będących oficerami), norma wyrażona w art. 62 ust. 1ea tej ustawy, na którą powołuje się K.C..

K.C. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję z dnia 28 stycznia 2014 r. zarzucił naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 116 ust. 1 i 4 w zw. z art. 62 ust. 1 ea ustawy o prokuraturze oraz w zw. z art. 79 i art. 80 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury;

II. przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 62 a ust. 1 ustawy o prokuraturze w zw. z art. 71 § 3 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 180 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd I instancji wskazał, że istota sporu sprowadza się do ustalenia czy przyznanie skarżącemu decyzjami Wojskowego Prokuratora Okręgowego w Warszawie na zasadzie art. 62 ust. 1, 1a i 1g ustawy o prokuraturze oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom - wynagrodzenia zasadniczego w stawce siódmej (tj. w wysokości odpowiadającej najniższej stawce wynagrodzenia prokuratora prokuratury apelacyjnej), daje skarżącemu status równy prokuratorowi apelacyjnemu, na zasadzie przepisów art. 116 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 62 ust. 1 ea i art. 62a ust. 1 ustawy o prokuraturze i czy w decyzji z dnia 6 grudnia 2013 r. oraz w utrzymującej ją w mocy zaskarżonej decyzji z dnia 28 stycznia 2014 r. stawka siódma tego uposażenia – właściwego dla prokuratora apelacyjnego -powinna zostać mu zachowana. Zdaniem Sądu, dokładna analiza przepisów art. 62 ust. 1 ab oraz ust. 1 eb ustawy o prokuraturze wskazuje, że prokurator nabywa prawo do stawki siódmej jedynie w dwóch przypadkach: albo poprzez wyznaczenie na stanowisko w prokuraturze apelacyjnej (gdzie stawka siódma jest stawką najniższą), albo poprzez odpowiednio długi staż w prokuraturze okręgowej - w wyniku którego po kolejnych pięcioletnich okresach pracy prokurator otrzymuje wynagrodzenie zasadnicze w stawkach od czwartej do ósmej. Sąd wskazał, iż aby osiągnąć poziom stawki siódmej, która w prokuraturze apelacyjnej jest przedostatnia pod względem wysokości (wyżej cytowane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 2 kwietnia 2010 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom) - prokurator powinien przepracować na stanowisku prokuratora prokuratury okręgowej 15 lat.

Skarżący, jakkolwiek odwołuje się do powyższych przepisów, to swoje prawo do zachowania siódmej stawki wynagradzania wywodzi z faktu prawnego - wydanej w jego sprawie decyzji z dnia 30 grudnia 2009 r., którą - na zasadzie art. 62 ust. 1, 1a, 1ba, 1g i 1h ustawy o prokuraturze oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom – przyznano mu wynagrodzenie zasadnicze w stawce siódmej. Zatem powyższa stawka została przyznana nie jako stała stawka wynagrodzenia, ale stawka przysługująca nie wprost z przepisów ustawy o prokuraturze, ale z mocy stosownego rozporządzenia, w związku z wykonywanymi zadaniami przez skarżącego, w określonej komórce prokuratury okręgowej – tj. Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie w Wydziale ds. Przestępczości Zorganizowanej i wynikającej z przypisania skarżącego, będącego prokuratorem okręgowym, do tego wydziału.

Zdaniem Sądu, nie można zatem uznać, aby takie przypisanie skarżącemu wynagrodzenia w stawce siódmej, na mocy przepisu rozporządzenia, na czas pracy w Wydziale ds. Przestępczości Zorganizowanej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie, kreowało pełnienie wówczas przez niego stanowiska równorzędnego (w pojęciu hierarchicznym) ze stanowiskiem prokuratora apelacyjnego. Rozstrzygnięcie to jedynie kreowało, na ten czas, otrzymywanie uposażenia w stawce siódmej. Sąd wskazał, że odwrotne rozumowanie prowadziłoby do wniosku, iż nie jedynie ustawa o prokuraturze (art. 62 ust. 1 ab oraz ust. 1 eb), ale także akt niższej rangi, jakim jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk (...), kreują zasady nabywania statusu prokuratora apelacyjnego. Na mocy tego rozporządzenia Rady Ministrów (a także uchylonego przez nie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 marca 2010 r. - Dz. U. Nr 49, poz. 288 oraz poprzedzającego go rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 2009 r. - Dz. U. Nr 56, poz. 460), prokuratorom wojskowej prokuratury okręgowej w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej przysługiwał niejako dodatkowy bonus z tytułu pełnienia służby w tej specyficznej komórce organizacyjnej wojskowej prokuratury okręgowej, w postaci przyrównania ich uposażenia do wynagrodzenia prokuratora prokuratury apelacyjnej. Innymi słowy, prokuratorzy ci nie nabywali prawa do stawki siódmej, jako najniższej w prokuraturze apelacyjnej, gdyż nie spełniali ku temu warunków ustawowych, a jedynie nabywali uprawnienie do otrzymywania wynagrodzenia prokuratora prokuratury apelacyjnej, przez okres wykonywania obowiązków w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej. Z chwilą zakończenia wykonywania obowiązków w powołanej komórce organizacyjnej, przedmiotowe uprawnienie do zwiększonego wynagrodzenia przestało przysługiwać i dlatego zaskarżone decyzje, wydane w związku z objęciem przez skarżącego stanowiska w innym Wydziale w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w Warszawie, nie mogły przyznać mu wynagrodzenia w siódmej stawce. Nabycie na podstawie powyższych przepisów prawa do otrzymywania siódmej stawki wynagrodzenia było ściśle ograniczonym uprawnieniem, przyznanym jedynie na czas pracy danego prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej w komórce organizacyjnej, właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej. Gdy te specyficzne zasady przyznawania stawki siódmej wynagrodzenia, porówna się z zasadami przyznawania innych stawek wynagradzania, to nasuwa się wniosek, że regulacja ta miała charakter wyjątkowy. Ta specyfika, leżąca u genezy przyznania skarżącemu rzeczonej stawki wynagrodzenia, wskazuje także na okresowy charakter zwiększenia stawki wynagrodzenia.

Wobec powyższego Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do powoływania się przez skarżącego na zasady zawarte w art. 180 ust. 5 Konstytucji RP i regulacje dotyczące praw nabytych, w tym orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego (wyrok z dnia 27 marca 2013 r., sygn. K 27/12), gdyż skarżący nie nabył stałego prawa do stawki siódmej, albowiem nigdy nie został wyznaczony na stanowisko prokuratora prokuratury apelacyjnej, ani też nie posiadał odpowiednio długiego stażu pracy w prokuraturze okręgowej, aby takie stanowisko uzyskać. Stawka ta przysługiwała mu jedynie na czas pracy Wydziale ds. Przestępczości Zorganizowanej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie.

Zdaniem Sądu, uprawnienia do dalszego zachowania przez skarżącego siódmej stawki wynagrodzenia nie można także wyprowadzać z treści art. 62 ust. 1ea ustawy o prokuraturze. W związku ze zniesieniem Wydziału do Spraw Przestępczości Zorganizowanej w Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie, Minister Obrony Narodowej wyznaczył prokuratora K.C. zajmującego stanowisko prokuratorskie prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie, na stanowisko wojskowe w konkretnej komórce organizacyjnej w tej prokuraturze (Wydział Śledczy). Zatem, w przypadku skarżącego nastąpiła jedynie zmiana wydziału w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w Warszawie. Skarżący od 2010 r. i nadal ma niezmiennie stanowisko prokuratora okręgowego. Zmiana wydziału nie spowodowała zmiany jego statusu prokuratorskiego. W rozumieniu przepisu art. 62 ust. 1ea ustawy o prokuraturze równorzędnym stanowiskiem dla stanowiska prokuratora apelacyjnego, będzie np. stanowisko sędziego sądu apelacyjnego, otrzymującego wynagrodzenie zasadnicze z ósmej stawki, który zrzekł się swego urzędu sędziowskiego i został powołany na stanowisko prokuratorskie prokuratora prokuratury apelacyjnej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K.C., zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.

1) art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie takiej treści przedmiotowego wyroku, z której nie wynika, iz będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa, na co wskazuje analiza treści tego uzasadnienia, która prowadzi do stwierdzenia, iż zostało ono oparte na uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2014r. sygn. IISA/Wa 1702/13, dotyczącego ppłk. G.K. - prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Poznaniu i dokonanych tam ustaleniach faktycznych, które częściowo zostały zmienione poprzez wskazanie w tym uzasadnieniu danych autora skargi ;

2) art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez wydanie zaskarżonego wyroku na podstawie akt sprawy nie autora skargi, ale akt sprawy dotyczącej osoby ppłk. G.K., na co wskazuje treść wskazanego wyżej uzasadnienia;

3) art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 136 P.p.s.a. poprzez wydanie wyroku w tej sprawie nie przez sędziów przed którymi odbyła się rozprawa poprzedzająca bezpośrednio wydanie wyroku, a przez sędziów rozstrzygających sprawę ppłk. G.K., na co wskazuje treść uzasadnienia wyroku dotyczącego autora skargi, w którym opisany został stan faktyczny dotyczący sprawy ppłk. G.K.;

4) art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez nie przeprowadzenie wnioskowanych przez autora skargi dowodów z dokumentów w zakresie istotnych okoliczności przedmiotowej sprawy, mających wpływ na ocenę skarżonej przez autora skargi decyzji rozpoznawanej przed Sądem I instancji.

Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

1) art. 116 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 62 ust. 1ea ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk (...) polegającą na uznaniu, że wymienione akty prawne nie przyznawały skarżącemu pod względem wynagrodzenia statusu równego prokuratorowi prokuratury apelacyjnej oraz na uznaniu, że siódma stawka uposażenia była przyznana skarżącemu jedynie czasowo, na okres pełnienia obowiązków służbowych w Wydziale Przestępczości Zorganizowanej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie. Zdaniem autora skargi, takie rozumienie przepisów stoi w sprzeczności z ich literalnym brzmieniem, które wskazuje, że przyznanie skarżącemu statusu równego pod względem uposażenia z prokuratorem prokuratury apelacyjnej na mocy cytowanych powyżej rozporządzeń podlega ochronie i gwarancjom przewidzianych przez przepisy ustawy o prokuraturze,

2) art. 62a ust. 1 ustawy o prokuraturze w zw. z art. 71 § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1070 z późn. zm.) w zw. z art. 180 ust. 5 Konstytucji RP, polegająca na uznaniu, że przyznanie uposażenia w postaci siódmej stawki skarżącemu nie podlega ochronie jako prawo nabyte w sytuacji zmiany ustroju prokuratury i nie powinno być zachowane. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, brzmienie powołanych powyżej przepisów wskazuje, że w sytuacji zmiany ustroju prokuratury wolno przenieść prokuratora na równorzędne stanowisko lub w stan spoczynku z zachowaniem pełnego wynagrodzenia otrzymywanego na stanowisku, które uległo likwidacji.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zastępca Prokuratora Generalnego - Naczelny Prokurator Wojskowy wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd II instancji, który w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Nietrafne okazały się procesowe zarzuty skargi kasacyjnej.

Należy przypomnieć treść art. 184 P.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli pomimo błędnego uzasadnienia zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu. Pomimo że uzasadnienie zaskarżonego wyroku powiela argumentację przedstawioną w uzasadnieniu innego wyroku tego Sądu ( sygn. II SA/Wa 1702/13 ) nie można było uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. za usprawiedliwiony.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 P.p.s.a. i pozwala poznać powody dla których Sąd I instancji nie uwzględnił skargi. W uzasadnieniu przedstawiono stan faktyczny sprawy, podano sformułowane w skardze zarzuty, wskazano podstawę prawną oddalenia skargi oraz wyjaśniono motywy podjętego rozstrzygnięcia. Nadto wyrok w sprawie II SA/Wa 1702/13 został poddany kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 16 marca 2016r. I OSK 1267/14 skargę kasacyjną oddalił.

W wyroku z dnia 1 grudnia 2015r. II OSK 800/14 LEX nr 1989235 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, w myśl którego nie tylko przyjęcie wadliwej koncepcji rozstrzygnięcia, ale brak wyjaśnienia w kontekście całego materiału dowodowego przesłanki rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu uznanie, że motywy zaskarżonego wyroku przekonują o słuszności rozstrzygnięcia i to zarówno jeśli chodzi o przyjętą podstawę prawną, jak i w zakresie ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu administracyjnym, które było kontrolowane, pozwala na zaaprobowanie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. przez Sąd I instancji.

Funkcją art. 141 § 4 P.p.s.a. jest stawiany wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Nie można stawiać znaku równości pomiędzy brakiem przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, a konstrukcyjną wadliwością uzasadnienia wyroku ( por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2015r. II OSK 759/14 LEX nr 1990942 ).

Nie został naruszony art. 136 P.p.s.a., zgodnie z którym wyrok może być wydany jedynie przez sędziów, przed którymi odbyła się rozprawa poprzedzająca bezpośrednio wydanie wyroku. Dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny kontrola akt sprawy wskazuje, że na rozprawie w składzie Sądu zasiadali ci sami sędziowie, którzy podpisali się pod wyrokiem. Okoliczność, iż podzielili oni pogląd wyrażony przez Sąd rozpoznający sprawę G.K.. która to sprawa rozstrzygana była w oparciu o zbliżony stan faktyczny i identyczny stan prawny do sprawy niniejszej nie świadczy o naruszeniu art. 136 P.p.s.a. Powyższe odnosi się także do zarzutu naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a.

Nie mógł odnieść zamierzonego skutku jzarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 P.p.s.a.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Prawidłowe wskazanie na naruszenie zasad postępowania dowodowego wymagałoby powołania również art.106 § 5 P.p.s.a. celem odwołania się przez skarżącego do przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Nie ma to jednak większego znaczenia w sprawie, gdyż przepisy Kodeksu postępowania cywilnego i art.106 § 5 P.p.s.a. mają zastosowanie jedynie w przypadku przeprowadzenia przez sąd postępowania dowodowego w zakresie wynikającym z art.106 § 3 P.p.s.a. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt sądowych, Sąd I instancji nie przeprowadzał żadnego uzupełniającego postępowania dowodowego, a skoro nie stosował wskazanych przepisów, to nie mógł też ich naruszyć.

Również niezasadne okazały się podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego.

Zasadniczy problem w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozważenia, czy skarżący kasacyjnie, któremu decyzją Wojskowego Prokuratora Okręgowego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2009r. ustalono dla potrzeb związanych z obliczeniem dodatku wyrównawczego wynagrodzenie zasadnicze w stawce siódmej, nabył prawo do wynagrodzenia w tym wymiarze na stałe, czy też wynagrodzenie w tej wysokości przysługiwało mu wyłącznie w okresie pełnienia obowiązków służbowych jako swoisty dodatek za pracę w specyficznej komórce organizacyjnej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie - Wydziale ds. Przestępczości Zorganizowanej.

Należy też przypomnieć, że w związku z likwidacją Wydziału ds. Przestępczości Zorganizowanej (1 kwietnia 2013r.) skarżący podjął z dniem 30 sierpnia 2013r. obowiązki służbowe w Wydziale Śledczym tej samej Prokuratury tj. Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie i decyzją Wojskowego Prokuratora Okręgowego w Warszawie z dnia 2 września 2013r. dla potrzeb obliczenia należnego dodatku wyrównawczego przyjęto wynagrodzenie zasadnicze w niższej stawce czwartej .

Stosowanie do art. 116 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985r. o prokuraturze (Dz. U. z 2011r. Nr. 270, poz. 1599 ze zm. ), do prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami, stosuje się w sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą przepisy dotyczące żołnierzy zawodowych lub służby okresowej, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5. W myśl ust. 4 art. 116 ustawy uposażenie prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami, określają przepisy o uposażeniu żołnierzy. Uposażenie, o którym mowa w ust. 4, oraz wynagrodzenie prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, niebędących oficerami, jest równe wynagrodzeniu prokuratorów oraz asesorów w równorzędnych powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury (ust. 5). Zgodnie zaś z art. 62 ust. 1ea ustawy o prokuraturze, jeżeli przed objęciem stanowiska prokuratorskiego prokurator zajmował inne, odpowiednio równorzędne, stanowisko prokuratorskie lub sędziowskie, na obejmowanym stanowisku przysługuje mu wynagrodzenie zasadnicze w stawce nie niższej od stawki, w której przysługiwało mu na stanowisku zajmowanym poprzednio.

Skarżący z dniem 1 stycznia 2010r. został wyznaczony na stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie - Wydział ds. Przestępczości Zorganizowanej. Ze stanowiska tego został zwolniony decyzją Ministra Obrony Narodowej Nr. 835 z dnia 10 kwietnia 2013r. i z dniem 26 kwietnia 2013r. został wyznaczony na stanowisko prokuratora w Wydziale Śledczym tej samej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie.

Z racji wykonywania obowiązków na stanowisku prokuratora w Wydziale ds. Przestępczości Zorganizowanej skarżący otrzymywał wyższe wynagrodzenie przewidziane przez przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 2009 r., a następnie z dnia 23 marca 2010 r. i z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (odpowiednio: Dz. U. Nr 56, poz. 460, Dz. U. Nr 49, poz. 288 i Dz. U. z 2012 r., poz. 825).

Należy zauważyć, że unormowania przewidziane w tych rozporządzeniach były konsekwencją usytuowania Wydziałów ds. Przestępczości Zorganizowanej w powszechnym pionie prokuratury na szczeblu prokuratury apelacyjnej oraz braku odpowiednika szczebla prokuratury apelacyjnej w pionie prokuratury wojskowej. Przy jednakowym zakresie obowiązków prokuratorów prokuratury powszechnej i wojskowej w Wydziałach ds. Przestępczości Zorganizowanej prawodawca postanowił skorzystać z upoważnienia przewidzianego w art. 116 ust. 6 ustawy o prokuraturze i zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy o prokuraturze zróżnicował wysokość wynagrodzenia prokuratorów wojskowej prokuratury okręgowej. Podstawę dla tego zróżnicowania stanowił odmienny zakres obowiązków służbowych, wynikających z wyznaczenia poszczególnym prokuratorom wojskowej prokuratury okręgowej stanowisk służbowych w różnych jednostkach organizacyjnych tej prokuratury.

Rozporządzenia te, jak wynika z ich tytułu oraz treści delegacji ustawowej, zrównywały wymienione w nim stanowiska i funkcje prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury jedynie pod względem wynagrodzenia. W tej kwestii wypowiedział się Sąd Najwyższy wyroku z dnia 15 października 2015 r. sygn., akt II PK 261/14 stwierdzając, że na mocy rozporządzenia z dnia 3 lipca 2012 r. (zawierającego analogiczne unormowania, jak zastąpione rozporządzenie 23 marca 2010 r. oraz poprzedzające je rozporządzenie z dnia 26 marca 2009 r.), nie doszło do zrównania statusu prokuratorów wojskowych prokuratur okręgowych wykonujących czynności służbowe w Wydziałach ds. Przestępczości Zorganizowanej z prokuratorami prokuratur apelacyjnych, w których to jednostkach prokuratury powszechnej działały tego rodzaju wydziały. Rozporządzenie z dnia 3 lipca 2012 r. nie uznaje wymienionych powyżej stanowisk prokuratorskich za równorzędne w rozumieniu art. 62 ust. 1ea ustawy o prokuraturze, ponieważ kwestię równorzędności stanowisk w prokuraturze wojskowej i prokuraturze powszechnej normuje art. 116 ust. 2 ustawy o prokuraturze. Zgodnie z jego treścią prokurator wojskowej prokuratury okręgowej zajmuje stanowisko równorzędne stanowisku prokuratora prokuratury okręgowej. Rozporządzenie z dnia 3 lipca 2012 r. wywoływało jedynie ten skutek, że prokurator wojskowej prokuratury okręgowej, wykonujący obowiązki służbowe w komórce organizacyjnej właściwej ds. Przestępczości Zorganizowanej, otrzymywał wynagrodzenie równe wynagrodzeniu pobieranemu przez prokuratora prokuratury apelacyjnej. Zrównanie to dotyczyło tylko i wyłącznie wynagrodzenia za wykonywaną pracę. Dlatego wynagrodzenie ustalane według zasad obowiązujących dla prokuratorów powołanych na stanowiska prokuratorskie w prokuraturze powszechnej na szczeblu prokuratury apelacyjnej przysługiwało prokuratorowi wojskowej prokuratury okręgowej, który pełnił obowiązki służbowe w Wydziale ds. Przestępczości Zorganizowanej Wojskowej Prokuratury Okręgowej, tylko przez czas wykonywania obowiązków służbowych w takiej jednostce organizacyjnej Wojskowej Prokuratury Okręgowej. Tylko przez ten okres taki prokurator wykonywał czynności służbowe, które odpowiadały czynnościom służbowym prokuratorów prokuratury apelacyjnej, wykonującym pracę w takiej jednostce organizacyjnej prokuratury powszechnej.

Skład orzekający w niniejszej sprawie akceptuje i podziela wyrażone w powyższym wyroku poglądy prawne. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy o prokuraturze, wynagrodzenie zasadnicze prokuratorów zajmujących równorzędne stanowiska prokuratorskie jest równe; wysokość wynagrodzenia prokuratorów zajmujących równorzędne stanowiska prokuratorskie różnicuje staż pracy lub pełnione funkcje. Skarżący kasacyjnie został powołany na stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej. Powinien zatem otrzymywać wynagrodzenie, którego wysokość będzie kształtowana według zasad przewidzianych dla prokuratorów tego szczebla prokuratury wojskowej. Tymczasem, z racji wyznaczenia na stanowisko służbowe w Wydziale ds. Przestępczości Zorganizowanej tej Prokuratury, skarżący kasacyjnie otrzymywał wynagrodzenie w wysokości przewidzianej dla prokuratorów prokuratury apelacyjnej, ponieważ zajmowane przez niego stanowisko służbowe (Wydział ds. Przestępczości Zorganizowanej) zostało zrównane pod względem wynagrodzenia ze stanowiskiem prokuratora prokuratury apelacyjnej. Podkreślenia przy tym wymaga, że przez pracę na danym stanowisku prokuratorskim należy rozumieć pracę wykonywaną na stanowisku zajmowanym zgodnie z uzyskanym powołaniem. Skarżący kasacyjnie wykonywał pracę na stanowisku prokuratorskim w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej, zgodnie z aktem powołania. Stanowisko służbowe w Wydziale ds. Przestępczości Zorganizowanej z racji unormowań przewidzianych w rozporządzeniach Rady Ministrów w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu (...) należy uznać za "pełnioną funkcję" w rozumieniu art. 62 ust. 1 ustawy o prokuraturze. W przeciwnym razie, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, powołane rozporządzenia byłyby niezgodne z tym przepisem ustawy o prokuraturze, skoro ustawową zasadą jest równość wynagrodzeń zasadniczych prokuratorów zajmujących równorzędne stanowiska prokuratorskie. Przepisy wskazanych rozporządzeń wprowadzały od tej zasady odstępstwo, podyktowane przedstawionymi powyżej względami. Zniesienie Wydziału ds. Przestępczości Zorganizowanej w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej powoduje, że straciło rację bytu zróżnicowanie wysokości wynagrodzenia prokuratorów powołanych na stanowiska prokuratorskie w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w zależności od wykonywanych czynności służbowych w różnych jednostkach organizacyjnych tej prokuratury, dozwolone na podstawie art. 116 ust. 6 w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy o prokuraturze. Z chwilą zakończenia wykonywania obowiązków w powyższej komórce organizacyjnej, skarżącemu kasacyjnie przestało przysługiwać uprawnienie do zwiększonego wynagrodzenia.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny za nieuzasadnione uznał zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 116 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 62 ust. 1ea ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 marca 2010 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk (...).

Analogicznie należało ocenić zarzuty wskazane w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej, odnoszące się do ochrony praw nabytych do wynagrodzenia w dotychczasowej wysokości. Jak już wyżej wykazano skarżący nie nabył stałego prawa do wynagrodzenia w stawce siódmej, a zatem odwoływanie się do zasad zwartych w art. 180 ust. 5 Konstytucji RP nie znajduje uzasadnienia. Skarżącemu kasacyjnie przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w stawce czwartej, gdyż jest prokuratorem wojskowej prokuratury okręgowej o stażu uprawniającym go do tej stawki. W tym kontekście chybione jest odwoływanie się do treści art. 71 § 3 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy o prokuraturze, które przewidują możliwość przeniesienia prokuratora w stan spoczynku w razie zmiany ustroju jednostek organizacyjnych prokuratury, gdyż kwestie unormowane w tych przepisach pozostają poza zakresem przedmiotowej sprawy dotyczącej ustalenia wysokości uposażenia prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. i art. 204 pkt. 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.