Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2173/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 148
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 16 grudnia 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. spółka komandytowa z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 265/21 w sprawie ze skargi Z. spółka komandytowa z siedzibą w K. na postanowienie Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 30 grudnia 2020 r., znak: IR.I.7840.14.20.2019 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 265/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę na zaskarżone postanowienie Wojewody Świętokrzyskiego w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.

Postanowieniem z dnia 15 lipca 2019 r., znak: UA-IV.6740.4.60.2019.AC, Prezydenta Miasta Kielce, na podstawie art. 149 § 3 i 4 w zw. z art. 147 i art. 148 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku skarżącej Spółki – "Z." spółki komandytowej, odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Kielce nr 130/2019 z dnia 14 marca 2019 r. zmieniającej własną decyzję nr 410/2017 z dnia 24 sierpnia 2017 r. (uprzednio zmienioną przez Prezydenta Miasta Kielce decyzją Nr 78/2018 z dnia 13 lutego 2018 r.), zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą dla "Z." spółka komandytowa z siedzibą w P. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z wbudowanymi garażami podziemnymi, na działce Nr [...] w obrębie [...] przy ulicy [...] w Kielcach.

Zażalenie na ww. postanowienie wniosła skarżąca Spółka.

Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda Świętokrzyski utrzymał w mocy ww. postanowienie organu I instancji.

Organ II instancji wskazał, że do organu I instancji w dniu 30 maja 2019 r. wpłynął wniosek skarżącej Spółki z powołaniem się na przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. o wznowienie postępowań w sprawach zakończonych ww. decyzjami Prezydenta Miasta Kielce Nr 78/2018 z dnia 13 lutego 2018 r. oraz Nr 130/2019 z dnia 14 marca 2019 r., zawierający także wniosek o wstrzymanie wykonania tych decyzji.

Wojewoda wskazał, że organ I instancji rozpatrzył wniosek odrębnie dla każdej z decyzji w nim wskazanych i wydał w tej sprawie dwa postanowienia, przy czym w drugiej sprawie postępowanie dotyczyło postanowienia Prezydenta Miasta Kielce z dnia 15 lipca 2019 r. o odmowie Spółce wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu z dnia 13 lutego 2018 r. Nr 78/2018. W tamtym postępowaniu postanowieniem z 5 września 2019 r. Wojewoda Świętokrzyski utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Kielce z 15 lipca 2019 r., WSA w Kielcach wyrokiem z 30 grudnia 2019 r. o sygn. akt II SA/Ke 790/19 oddalił skargę Spółki wniesioną na to postanowienie, a NSA wyrokiem z 17 września 2020 r. o sygn. akt II OSK 1340/20 oddalił skargę kasacyjną Spółki.

Z kolei Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 10 czerwca 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z 24 października 2019 r. umarzającą w całości postępowanie wszczęte na wniosek Spółki, w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Kielce Nr 130/2019 z dnia 14 marca 2019 r., przy czym decyzja GINB z 10 czerwca 2020 r. nie została zaskarżona. Oznacza to, że decyzja Prezydenta Miasta Kielce z dnia 14 marca 2019 r., Nr 130/2019, pozostała w obiegu prawnym.

Przechodząc do oceny terminowości wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Kielce nr 130/2019 z dnia 14 marca 2019 r. zmieniającej własną decyzję nr 410/2017 z dnia 24 sierpnia 2017 r. o pozwoleniu na budowę, Wojewoda podniósł, że w okolicznościach sprawy niniejszej, z wniosku o udostępnienie informacji publicznej złożonego w Urzędzie Miasta Kielce przez Spółkę jednoznacznie wynika, że prezes tej Spółki składając wniosek w dniu 4 kwietnia 2019 r., już w tym dniu wiedział, że istnieje więcej niż jedna decyzja zmieniająca decyzję nr 410/2017. Z pokwitowania, jakie zainteresowany złożył na wniosku jednoznacznie wynika, że w dniu 18 kwietnia 2019 r. otrzymał dokumenty, o jakie wnioskował, a więc najpóźniej w dniu 18 kwietnia 2019 r. zapoznał się z decyzjami zmieniającymi decyzję Prezydenta Miasta Kielce Nr 78/2018 i Nr 130/2019.

Oceniając materiał dowodowy, to jest zestawiając ze sobą wskazane wyżej fakty i okoliczności, oraz osadzając je w czasie, organ odwoławczy stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie ma podstaw, aby przyjąć, że został zachowany termin miesięczny wynikający z przepisu art. 148 K.p.a. W tym stanie rzeczy nie ma również podstaw, aby dopuścić i przeprowadzić dowód z zeznań świadków wskazanych przez skarżącą Spółkę we wniesionym zażaleniu. Organ powołał się w tym względzie na ocenę takiego samego wniosku dokonaną w sprawie o sygn. akt II OSK 1340/20 przez NSA. Sąd ten wyjaśnił bowiem, że "wnioski dowodowe złożone w zażaleniu nie dotyczą bezpośrednio okoliczności istotnej z punktu widzenia prawa materialnego, tj. faktu dowiedzenia się o decyzji. Skarżąca zawnioskowała w zażaleniu dowód z zeznań świadków oraz dowód z przesłuchania strony, tj. Prezes Zarządu R. W., na okoliczność przebiegu jego wizyty w Urzędzie Miasta Kielce w dniu 18 kwietnia 2019 r., charakteru tej wizyty, zakresu udostępnionych mu informacji i dokumentów. Jak zaś wynika z poprzedzających rozważań, nie są istotne okoliczności dowiedzenia się o decyzji, czy też szczegółowe zapoznanie się z decyzją, ale dowiedzenie się o decyzji. Faktu dowiedzenia się strony o decyzji, wynikającego z treści wniosku oraz pokwitowania odbioru wnioskowanych dokumentów, dowody oferowane w zażaleniu nie mogły podważyć".

Końcowo Wojewoda wskazał, że w związku z niezachowaniem przez Spółkę terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, organ nie oceniał zaistnienia przesłanek wynikających z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., ponieważ postępowanie wznowieniowe nie mogło zostać wszczęte. Organ wyjaśnił, że skutki ewentualnego naruszenia prawa formalnego i materialnego przez organ wydający decyzję administracyjną, nie są przesłanką, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

Dodał, że ze względu na charakter sprawy w przedmiotowym postępowaniu nie może być prowadzona mediacja stosownie do art. 96a § 1 K.p.a.

Powyższe postanowienie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skarżąca Spółka, domagając się uchylenia postanowień organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W skardze sformułowano zarzuty dotyczące naruszenia:

- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 136 § 1 K.p.a. w zw. z art. 78 § 1 i 2 K.p.a. przez utrzymanie w mocy postanowienia Prezydenta Miasta Kielce z dnia 15 lipca 2019 r. bez przeprowadzenia postępowania dowodowego;

- art. 10 § 1 K.p.a. i art. 8 § 1 K.p.a. przez pozbawienie skarżącej prawa czynnego udziału w postępowaniu i prowadzenie postępowania zgodnie z nieznaną k.p.a. zasadą inkwizycyjności.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Świętokrzyski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 265/21, oddalając skargę, wskazał, że wbrew zrzutom skargi, zaskarżone postanowienie Wojewody Świętokrzyskiego odpowiada prawu. Jak już wskazano wyżej, to na wnioskującym o wznowienie postępowania ciąży obowiązek udowodnienia, kiedy (w jakiej dacie) dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Natomiast obowiązkiem organu administracji jest zweryfikowanie przedmiotowej informacji na podstawie dokumentów w sprawie (por. wyrok NSA OZ we Wrocławiu z 19 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 1038/97).

W kontrolowanej sprawie organ zweryfikował twierdzenia skarżącej co do daty dowiedzenia się o przedmiotowej decyzji. Za prawidłowe należy uznać ustalenie przez organy obu instancji, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, z wniosku o udostępnienie informacji publicznej złożonego w Urzędzie Miasta Kielce w imieniu Spółki przez jej prezesa R. W., a podpisanego również przez wspólnika E. W., jednoznacznie wynika, że prezes Spółki składając wniosek w dniu 4 kwietnia 2019 r., już w tym dniu wiedział, że istnieje więcej niż jedna decyzja zmieniająca decyzję nr 410/2017. Z pokwitowania, jakie złożył na wniosku jednoznacznie natomiast wynika, że w dniu 18 kwietnia 2019 r. otrzymał dokumenty, o jakie wnioskował. W konsekwencji słusznie organ uznał, że najpóźniej w dniu 18 kwietnia 2019 r. zapoznał się z decyzją Nr 130/2019 z dnia 14 marca 2019 r., zmieniającą decyzję Prezydenta Miasta Kielce nr 410/2017 z 24 sierpnia 2017 r.

W ocenie Sądu, dowód w postaci wniosku o udostępnienie informacji publicznej i pokwitowanie otrzymania wnioskowanych dokumentów (k. I-2 akt organu I instancji) jest wystarczający do stwierdzenia, iż termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie został dotrzymany; a twierdzenia Spółki o błędnym przekonaniu jej Prezesa, że potwierdza zapoznanie się z decyzją pierwotną nr 410/2017, nie są przekonujące w świetle zaistniałych w sprawie okoliczności, tym bardziej, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczył wielu decyzji także zmieniających pierwotne pozwolenie na budowę. Analogiczna ocena wypływa też z ww. wyżej wyroku NSA o sygn. akt II OSK 1340/20.

Uwzględniając powyższe rozważania Sąd uznał za usprawiedliwione twierdzenie organów obu instancji, że skarżąca Spółka składając wniosek o wznowienie postępowania z dnia 27 maja 2019 r. nie zachowała jednomiesięcznego terminu określonego w art. 148 K.p.a.

W związku z niezachowaniem przez Spółkę terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, organy nie miały podstaw do oceny zaistnienia wskazanych w sprawie przesłanek wynikających z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Postępowanie wznowieniowe nie mogło bowiem zostać wszczęte. W przypadku zbiegu przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. z innymi przesłankami wznowieniowymi, badanie tej pierwszej "wyprzedza" analizę pozostałych, gdyż dopiero po ustaleniu, że wnioskodawca powinien być uznany za stronę w postępowaniu, którego dotyczy wznowienie – a ustaleń w tym przedmiocie dokonuje się właśnie w ramach badania przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. – możliwe jest przejście do merytorycznego badania pozostałych przesłanek wznowieniowych, w tym przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. (por. wyrok WSA w Poznaniu z 19 stycznia 2017 r., IV SA/Po 579/16).

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że przeprowadzona kontrola zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia wykazała, że odpowiadają one wymogom prawa. W sprawie nie doszło wbrew zarzutom skargi do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. złożyła skarżąca Spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 10 § 1, art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a. przez niezastosowanie w sprawie polegające na nieuchyleniu zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy organ II instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego zgodnie z żądaniem strony skarżącej ignorując jej wnioski dowodowe i naruszając tym samym zasady ogólne K.p.a.: czynnego udziału strony w postępowaniu, prawdy obiektywnej i budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art.. 136 § 1 K.p.a. przez niezastosowanie w sprawie polegające na nieuchyleniu zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy organ II instancji wadliwie uznał, że może pominąć wnioski dowodowe strony i na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego wydać postanowienie o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1, art. 77 §1 oraz art. 78 § 1 i 2 K.p.a. przez brak odniesienia się do zarzutu bezzasadnego pominięcia wniosków dowodowych strony;

- art. 151 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarga powinna zostać uwzględniona.

Ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a. i w sprawie nie żądano przeprowadzenia rozprawy, dlatego przedmiotowa sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego.

Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd I instancji trafnie ocenił, że przesądzającą okolicznością dla stwierdzenia terminowości przedmiotowego wniosku o wznowienie jest data, w której skarżącej Spółce została doręczona ostateczna decyzja Prezydenta Miasta Kielce nr 130/2019 z dnia 14 marca 2019 r. zmieniająca własną decyzję nr 410/2017 z dnia 24 sierpnia 2017 r. o pozwoleniu na budowę, tj. dzień 18 kwietnia 2019 r., co oznacza, że zgodnie z art. 148 K.p.a. termin do wniesienia wniosku o wznowienie przysługiwał skarżącej Spółce do dnia 18 maja 2019 r. W tym bowiem zakresie skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni podziela i przyjmuje jako własną ocenę prawną wypowiedzianą w innej sprawie o sygn. akt II OSK 1340/20, która dotyczyła tożsamych okoliczności związanych z doręczeniem skarżącej Spółce wnioskowanych w trybie dostępu do informacji publicznej dokumentów (ww. decyzji) w dniu 18 kwietnia 2019 r.

A mianowicie, przytoczone wyżej zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 10 § 1, art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a., a także naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 136 § 1 K.p.a., nie są zasadne. Ustalenia organu pierwszej instancji, a także organu zażaleniowego zostały oparte na wyczerpująco zebranym (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.) oraz prawidłowo ocenionym (art. 80 K.p.a.) materiale dowodowym.

Ustaleniu podlegają okoliczności istotne z punktu widzenia prawa materialnego. W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie jest rozstrzygnięciem w przedmiocie zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Norma art. 148 § 2 K.p.a., będąca niewątpliwie co do zasady normą procesową, ma więc w takiej sprawie charakter materialny.

Analizę przesłanek materialnych rozpocząć należy od przywołania art. 148 § 1 K.p.a., w myśl którego, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Reguła ta doznaje korekty w art. 148 § 2 K.p.a., zgodnie z którym, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Dla zachowania terminu liczy się data faktycznego dowiedzenia się o treści decyzji, która jest okolicznością obiektywną. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania o wznowienie postępowania (por. wyrok NSA z 18 września 2014 r., II OSK 674/13). Dowiedzenie się nie oznacza precyzyjnego określenia decyzji. Wystarcza wiedza o rozstrzygnięciu zawartym w decyzji (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2013 r., II OSK 528/12).

Sąd pierwszej instancji, w ślad za organami administracyjnymi, trafnie przyjął, że dla ustalenia daty dowiedzenia się strony skarżącej o decyzji Prezydenta Miasta Kielce z dnia 14 marca 2019 r., nr 130/2019, zmieniającej własną decyzję nr 410/2017, z dnia 24 sierpnia 2017 r., istotna jest treść wniosku skarżącej z dnia 4 kwietnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz adnotacja Prezesa Zarządu skarżącej R. W. na tym wniosku, o otrzymaniu dokumentów w dniu 18 kwietnia 2019 r.

Wnioski dowodowe złożone przez skarżącą nie podważają mocy dowodowej tego dowodu w zakresie daty dowiedzenia się skarżącej o decyzji zmieniającej decyzję pierwotnie udzielającą pozwolenie na budowę i zatwierdzającą projekt budowlany.

Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 78 § 1 i 2 K.p.a. przez brak odniesienia się do zarzutu bezzasadnego pominięcia wniosków dowodowych strony.

Obowiązek przedstawienia zarzutów zawartych w skardze oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia obejmuje odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącego (por. wyrok NSA z 28 września 2011 r., II OSK 1457/11). Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów zawartych w skardze. Wymagane jest by uzasadnienie stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono syntezą stanowiska sądu (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 62/11). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia powyższe wymagania. Sąd pierwszej instancji przedstawił obszerne rozważania co do rozumienia określenia "dowiedzenia się o decyzji". Odnosząc się do okoliczności rozpoznawanej sprawy, Sąd pierwszej instancji ocenił, że organ prawidłowo zweryfikował twierdzenia strony skarżącej co do daty dowiedzenia się o przedmiotowej decyzji. Opisał okoliczności złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej i treść tego wniosku wskazującą, iż Prezes Spółki składając wniosek w dniu 4 kwietnia 2019 r., już w tym dniu wiedział, że istnieje więcej, niż jedna decyzja zmieniająca decyzję nr 410/2017 r. o pozwoleniu na budowę. Sąd dodał, że z pokwitowania, jakie wnioskodawca złożył na wniosku jednoznacznie wynika, że w dniu 18 kwietnia 2019 r. otrzymał dokumenty, o jakie wnioskował. W konsekwencji Sąd uznał, że dowód w postaci wniosku o udostępnienie informacji publicznej i pokwitowanie otrzymania wnioskowanych dokumentów są wystarczające do stwierdzenia, iż termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie został zachowany.

Takie wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia stanowi jednocześnie odniesienie do zarzutu pominięcia wniosków dowodowych strony skarżącej.

Dodać warto, że wnioski dowodowe złożone w zażaleniu nie dotyczą bezpośrednio okoliczności istotnej z punktu widzenia prawa materialnego, tj. faktu dowiedzenia się decyzji. Skarżąca zawnioskowała w zażaleniu dowód z zeznań świadków: B. J. i T. Z. oraz dowód z przesłuchania strony, tj. Prezes Zarządu R. W., na okoliczność przebiegu wizyty R. W. w Urzędzie Miasta Kielce w dniu 18 kwietnia 2019 r., charakteru tej wizyty, zakresu udostępnionych mu informacji i dokumentów.

Jak zaś wynika z poprzedzających rozważań, nie są istotne okoliczności podnoszone przez skarżącą Spółkę, w tym kiedy nastąpiło szczegółowe zapoznanie się z decyzją; istotne jest bowiem kiedy nastąpiło dowiedzenie się o decyzji. Faktu tego dowiedzenia się strony o decyzji, a wynikającego z treści wniosku oraz pokwitowania odbioru wnioskowanych dokumentów, dowody oferowane w zażaleniu nie mogły podważyć.

Przepis art. 151 p.p.s.a. nie ma samodzielnego charakteru. Skoro nie potwierdziły się szczegółowe zarzuty wyżej omówione, nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.