Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 212/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 5 lit. a i c, art. 92
journal: Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
article: art. 141, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 68 par. 1, art. 77 par. 2, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędziowie NSA Zofia Borowicz Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. – T. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 listopada 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 660/08 w sprawie ze skargi S. – T. Spółki z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz S. – T. Spółki z o.o. w W. 1500 (tysiąc pięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 660/08 w sprawie ze skargi S.-T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddalił skargę.

Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.

Podczas kontroli drogowej, która miała miejsce w dniu [...] listopada 2006 r. skontrolowano w K. samochód marki M. o nr rej. [...]. Kierowcą pojazdu był D. N., który przedstawił wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wystawiony na S.-T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Ustalono, iż pojazdem tym wykonywany był transport drogowy osób - przewozy okazjonalne pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Oględziny pojazdu wykazały, iż w pojeździe zainstalowany był taksometr, a na dachu pojazdu znajdowało się urządzenie techniczne - podświetlany transparent z numerem telefonu "[...]" i napisem "S. C.". Dodatkowo na bocznych częściach pojazdu stwierdzono naniesione oznaczenie z numerem telefonu przedsiębiorstwa świadczącego usługi przewozów okazjonalnych.

Ś. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 10.000 zł, wobec stwierdzenia wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych oraz umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Orzekając w sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu organy obu instancji, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, prawidłowo ustaliły, iż w dniu [...] listopada 2006 r. spółka S.-T. wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, co wyczerpało znamiona naruszeń określonych w art. 18 ust. 5 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm., dalej: u.t.d.)

Skarżąca spółka posiadała licencję uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, której stosownym wypisem legitymował się podczas kontroli kierujący pojazdem. Licencja ta uprawniała wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych. Z ustaleń organu administracji wynikało ponadto, że na dachu kontrolowanego pojazdu zainstalowane było urządzenie techniczne w postaci podświetlonego transparentu (lampy) z nazwą i numerem telefonu przedsiębiorstwa świadczącego usługi przewozów okazjonalnych tj. "S. C.". i numer telefonu "[...]", który to numer telefonu widniał także na drzwiach pojazdu, a który jest jednocześnie adresem strony internetowej tego przedsiębiorstwa. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, że nie jest to nazwa pod którą skarżąca występuje w obrocie gospodarczym. Istotny jest natomiast fakt, że jest to nazwa przedsiębiorstwa świadczącego usługi przewozów okazjonalnych. W konsekwencji, zdaniem Sądu, organ prawidłowo zebrał i ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy.

Sąd I instancji nie podzielił również argumentów skarżącej dotyczących naruszenia fundamentalnych dla działalności gospodarczej zasad wolności (swobody) jej prowadzenia oraz równości konkurencji.

WSA za niezasadny uznał także zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Jak wynika z akt administracyjnych, Ś. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w piśmie z dnia [...] listopada 2006 r. poinformował stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, powiadamiając ją jednocześnie o możliwości złożenia wyjaśnień na okoliczność stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości. Należy też zaznaczyć, iż skarżąca z możliwości tej skorzystała, przedstawiając pismo z dnia [...] grudnia 2006 r. Ponadto organ zawiadomił stronę o możliwości przeglądania akt sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w piśmie z dnia [...] lutego 2007 r.

Zdaniem Sądu, w sprawie nie zachodziły też podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzającej ją decyzji Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z uwagi na przyczyny określone w art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a.

WSA nie zgodził się z zarzutem skarżącej co do naruszenia art. 92 ust. 1 u.t.d. odnośnie nałożenia kary łącznej nieprzewidzianej w ustawie. Wbrew argumentom skarżącej w trakcie jednej kontroli jest nakładana zawsze jedna kara pieniężna. Niezależnie od stwierdzonej liczby naruszonych przepisów będzie to jedna sprawa administracyjna załatwiana jedną decyzją administracyjną określającą karę pieniężną, na którą składają się kary za poszczególne naruszenia. Sąd wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt II GSK 29/08 uznał, iż z unormowania art. 92 ust. 1 i 2 u.t.d. wynika, iż przedmiotem sprawy administracyjnej jest nałożenie kary pieniężnej za wszystkie naruszenia stwierdzone podczas kontroli. Wolą ustawodawcy było zatem takie ukształtowanie postępowania by nałożenie kary pieniężnej za stwierdzone podczas kontroli drogowej naruszenia stanowiło przedmiot jednej sprawy administracyjnej.

Odnosząc się do podniesionej w piśmie z dnia [...] listopada 2008 r. kwestii adresata decyzji, zdaniem Sądu, organ prawidłowo skierował ją do strony skarżącej a nie do kierowcy skontrolowanego pojazdu. To bowiem skarżąca spółka wystawiła zaświadczenie o spełnianiu przez kierowcę odpowiednich wymagań wskazanych w art. 39a ust. 1 pkt. 3-5 u.t.d., przy czym skarżąca w żaden sposób tego ustalenia nie zakwestionowała. Powyższe świadczy o tym, iż to strona skarżąca, a nie osoba trzecia, wykonywała sporny przewóz okazjonalny, dopuszczając się naruszenia zakazów określonych w art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d., za które to naruszenia ustawa w art. 92 ust. 1 przewiduje karę pieniężną w wysokości wskazanej przez art. 92 ust. 4 u.t.d. w jej załączniku.

S.-T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie art. 4 pkt 11 u.t.d. poprzez bezzasadne wyłączenie spod definicji przewozów okazjonalnych przewozu dokonywanego taksówką,

2) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 5 u.t.d. poprzez błędne ustalenie przedmiotowego i podmiotowego zakresu obowiązywania tego przepisu,

3) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie art. 6 u.t.d. poprzez przyjęcie, że określa on, obok transportu drogowego taksówką, także rodzaj przewozu taksówkowego,

4) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie art. 92 u.t.d., poprzez przyjęcie kary łącznej w miejsce kar za każde naruszenie przepisu ustawy z osobna,

5) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. poprzez uznanie, iż umieszczony na pojeździe napis S. C. jest nazwą przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą S. T. Sp. z o.o. podczas gdy z ujawnionej w KRS firmy przedsiębiorcy, który to rejestr jest jawny, jasno wynika, iż firmą, która stanowi nazwę spółki prowadzącej działalność jest S. T. Sp z o.o. oraz uznanie, iż ciąg cyfr [...] jest numerem telefonu przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą S. T. Sp. z o.o. podczas gdy powyższa okoliczność nie wynika w żaden sposób ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wobec braku w aktach postępowania dowodu przeprowadzonego przez organy administracyjne obu instancji na powyższą okoliczność,

6) zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. poprzez uznanie, iż na pojeździe było umieszczone urządzenie, które było lampą lub innym urządzeniem technicznym, podczas gdy ze zgromadzonego w aktach postępowania materiału dowodowego, nie wynika powyższa okoliczność,

7) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. poprzez uznanie, iż niepodłączony do instalacji elektrycznej banner reklamowy jest lampą lub innym urządzeniem technicznym, podczas gdy ze zgromadzonego w aktach postępowania materiału dowodowego, nie wynika powyższa okoliczność.

Na podstawie art. 174 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skarżąca zarzuciła Sądowi naruszenie przepisów postępowania:

1) art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Praw o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, dalej: p.u.s.a.), oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 77 § 2 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art 151 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w skarżonym wyroku, poprzez uznanie iż organy administracyjne obydwu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny, tj. okoliczność, iż na pojeździe była umieszczona podświetlona lampa (lub inne urządzenie techniczne), które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem powyższe błędne ustalenie WSA skutkuje wyczerpaniem hipotezy przepisu art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d. wobec skarżącej oraz mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję administracyjną,

2) art. 1 § 1 oraz § 2 p.u.s.a., oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 77 § 2 k.p.a. art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. - poprzez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w skarżonym wyroku, iż umieszczony na pojeździe napis S. C. jest nazwą przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą S. T. Sp. z o.o. podczas gdy z ujawnionej w KRS firmy przedsiębiorcy, który to rejestr jest jawny, jasno wynika, iż firmą, która stanowi nawę spółki prowadzącej działalność gospodarczą jest S. T. Sp. z o.o. oraz uznanie, że ciąg cyfr [...] jest numerem telefonu przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą S. T. Sp. z o.o. podczas gdy powyższa okoliczność nie wynika w żaden sposób ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wobec braku w aktach postępowania dowodu przeprowadzonego przez organy administracyjne obu instancji na powyższą okoliczność, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem powyższe błędne ustalenie WSA skutkuje wyczerpaniem hipotezy przepisu art. art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. wobec skarżącej, oraz mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję administracyjną,

3) art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 oraz § 2 p.u.s.a., oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. w poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Sąd zobowiązany był stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wobec faktu, iż decyzję skierowano do spółki S. T. Sp. z o.o. zamiast do kierującego pojazdem - samodzielnego przedsiębiorcy, co mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję administracyjną,

4) art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Sąd zobowiązany był stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wobec faktu, iż na spółkę S. T. Sp. z o.o. nałożono karę nieznaną ustawie, co mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję administracyjną,

5) art. 1 § 1 oraz § 2 p.u.s.a., oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 68 § 1 k.p.a. oraz art. 74 u.t.d. w związku z art. 151 p.p.s.a. - poprzez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w skarżonym wyroku, na podstawie sporządzonego protokołu kontroli, jako dowodzie, który został sporządzony z naruszeniem art. 68 § 1 k.p.a. oraz art. 74 ustawy o transporcie drogowym; za udowodnione okoliczności: zamontowania na dachu pojazdu podświetlanej lampy oraz umieszczenia na pojeździe nazwy przedsiębiorcy i jego telefonu, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem powyższe błędne ustalenie WSA skutkuje wyczerpaniem hipotezy przepisu art. art. 18 ust. 5 lit. b, oraz lit. c u.t.d. wobec spółki, oraz mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję administracyjną,

6) art. 1 § 1 oraz § 2 p.u.s.a., oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 77 k.p.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. - poprzez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w skarżonym wyroku, iż zgromadzony w sprawie materiał fotograficzny, stanowi dowód na okoliczność: zamontowania na dachu pojazdu podświetlanej lampy, lub innego urządzenia technicznego oraz zamieszczenia na pojeździe nazwy oraz telefonu przedsiębiorcy, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem powyższe błędne ustalenie WSA skutkuje wyczerpaniem hipotezy przepisu art. 18 ust. 5 lit. a) oraz lit. b) u.t.d. wobec skarżącej, oraz mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję administracyjną.

Z ostrożności procesowej skarżąca wniosła o skierowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie zgodności z Konstytucją art. 18 ust. 5 u.t.d.

Skarżąca szeroko odniosła się i umotywowała poszczególne wskazane zarzuty, dowodząc m.in. że ani Sąd, ani organy administracyjne nie ustaliły w ogóle aby nazwa przedsiębiorcy albo nr telefonu umieszczone na pojeździe były oznaczeniami skarżącej. W konsekwencji Sąd dokonał błędnej wykładni hipotezy art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., gdyż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że oznaczenie na pojeździe nie jest nazwą przedsiębiorcy, a ciąg cyfr nie był w ogóle numerem telefonicznym, a w szczególności numerem telefonicznym S. T. Sp. z o.o.

W ocenie skarżącej Sąd przyjął błędnie powyższą okoliczność za udowodnioną w oparciu o dokumentację fotograficzną. Bowiem zarówno przeprowadzenie postępowania dowodowego i ocena znajdujących się w aktach fotografii opiera się na sprzecznych ocenach i twierdzeniach obydwu organów administracyjnych, jak i samego Sądu. Z powyższego dowodu nie wynika naruszenie art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d.

Podobnie Sąd błędnie przyjął, iż strona nie kwestionowała ustaleń faktycznych dokonanych przez organy w przedmiocie umieszczenia na dachu pojazdu podświetlonej lampy i błędnie przyjął w skarżonym wyroku, iż organy prawidłowo ustaliły powyższą okoliczność w oparciu o posiadany materiał dowodowy. Powyższa okoliczność została ustalona mi. in. w oparciu o protokół sporządzony podczas kontroli, który w ocenie skarżącej został sporządzony w sposób wadliwy, bez zachowania należytej staranności.

Również błędnie Sąd I instancji ustalił, iż doszło do naruszenia zakazu,

o którym mowa w art. 18 ust 5 lit. c) u.t.d., gdyż dowody w postaci fotografii bannerów umieszczonych na dachu kontrolowanego samochodu, nie mogą potwierdzić w żaden sposób faktu, iż były to lampy czy też urządzenia techniczne, o których mowa w ustawie o transporcie drogowym.

Skarżąca nie zgodziła się z poglądem Sądu, co do rozumienia definicji przewozu okazjonalnego, stwierdzając jednocześnie, że Sąd jest obowiązany dokonać wykładni z zastosowaniem ustawowych definicji, a nie interpretować słowniczek ustawowy przy użyciu dalszych przepisów ustawy.

Skarżąca podniosła również, że nie jest możliwym do zaakceptowania pogląd Sądu, iż niepodłączony fizycznie do instalacji elektrycznej pojazdu banner reklamowy (de facto plastykowa puszka) jest lampą lub innym urządzeniem technicznym. Lampą jest bowiem urządzenie, do inicjacji którego i funkcjonowania konieczne jest zasilanie elektryczne. Umieszczony na dachu pojazdu banner został fizycznie odłączony od wewnętrznej instalacji elektrycznej pojazdu i nie było możliwym jego swobodne włączenie przez kierowcę. Wobec takiego stanu rzeczy nie można uznać, iż tak określony banner reklamowy umieszczony na dachu pojazdu jest tym samym urządzeniem, którego stosowania zakazał ustawodawca w art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontroli instancyjnej sprawowanej w granicach skargi kasacyjnej poddany został wyrok Sądu I instancji oddalający skargę na decyzję właściwego organu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Z treści kontrolowanej przez Sąd decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wynika bezspornie, iż na skarżącą spółkę nałożono karę pieniężną za naruszenie zakazów określonych w art. 18 ust. 5 lit. b) i c) u.t.d. W myśl tego przepisu przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy,

c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Podstawę faktyczną nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym stanowiły ustalenia kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2006 r. przez inspektora transportu drogowego. W sporządzonym protokole kontroli odnotowano wykonywanie przewozów okazjonalnych z naruszeniem zakazu "umieszczenia na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych" oraz zakazu "umieszczenia na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy". Przy omówieniu tego pierwszego naruszenia kontrolujący napisał, że po przeprowadzeniu oględzin kontrolowanego pojazdu stwierdzono, że na dachu pojazdu umieszczono lampę z nazwą oraz numerem telefonu przedsiębiorcy, natomiast odnośnie drugiego naruszenia odnotował, że na drzwiach bocznych po obu stronach pojazdu umieszczono oznaczenie z numerem telefonu przedsiębiorcy. Oprócz protokołu z kontroli udokumentowano ją także fotograficznie i ta dokumentacja pokazuje, iż napis znajdujący się na "lampie" umieszczonej na dachu kontrolowanego pojazdu to "S. C." oraz numer telefonu. Na drzwiach pojazdu jest widoczna liczba "[...]".

W toku kontroli stwierdzono zatem naruszenie dwóch zakazów:

zakazu "umieszczenia na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy" oraz zakazu "umieszczenie na pojeździe lamp lub innych urządzeń technicznych". Nadto, co należy wyraźnie podkreślić, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie administracyjnej stanowił jedynie opisany protokół kontroli, dokumentacja fotograficzna oraz protokół z przesłuchania świadka.

Tymczasem Sąd I instancji, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji przyjął, że podczas kontroli ustalono, iż w pojeździe zainstalowany był taksometr, a następnie wskazał, że organ inspekcji drogowej nałożył karę pieniężną za naruszenie zakazu określonego w uprzednio zacytowanym już art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. a także za naruszenie zakazu zdefiniowanego w art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. (umieszczania i używania w pojeździe taksometru). W rozważaniach dotyczących legalności decyzji Sąd I instancji stwierdził, że "pozostaje poza sporem, że inspektor transportu drogowego ustalił naruszenie zakazów określonych w pkt a) i c) art. 18 ust. 5" po czym dalej wywiedziono, iż "organ prawidłowo zebrał i ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. W konsekwencji w sposób prawidłowy uznał, iż w dniu [...] listopada 2006 r. wykonywany był przez skarżącą spółkę przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, o których mowa w art. 18 ust. 5 a) i c) ustawy o transporcie drogowym".

Już tylko z tej przyczyny, zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy należy uznać za uzasadnione. Ponadto, co nader istotne przy ocenie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., przyjmując, że kontrolowana decyzja nie narusza prawa, Sąd I instancji w istocie skonfrontował ją z przepisem prawa materialnego, który w sprawie nie miał zastosowania (art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d.) a pominął ocenę zgodności z art. 18 ust. 1 lit. b) u.t.d., który to przepis zastosowały organy inspekcji drogowej.

Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega przy tym te wywody Sądu I instancji, które dotyczą nazwy przedsiębiorstwa, powiązane ze stwierdzeniem, iż "na dachu kontrolowanego pojazdu zainstalowane było urządzenie techniczne w postaci podświetlonego transparentu (lampy) z nazwą i numerem telefonu przedsiębiorstwa świadczącego usługi przewozów okazjonalnych tj. "S. C." i numer telefonu "[...]", który to numer telefonu widniał także na drzwiach pojazdu, a który jest jednocześnie adresem strony internetowej tego przedsiębiorstwa".

Z zacytowanego fragmentu uzasadnienia orzeczenia Sądu I instancji zdaje się wynikać, iż te rozważania dotyczą art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., gdyż odnoszą się do urządzenia zainstalowanego na dachu pojazdu. Jednakże dla deliktu administracyjnego określonego w tym przepisie nieistotne jest czy "podświetlony transparent" jest wyposażony w jakąś treść. Natomiast dla zaistnienia przesłanek określonych w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. prawnie obojętne jest to, na jakiej części pojazdu umieszczono nazwę, adres oraz telefon przedsiębiorcy. Poza tym, o czym już była mowa, Sąd I instancji w ogóle nie dostrzegł nałożenia kary za naruszenie zakazu określonego w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d.

Z wymienionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał za uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 1 pkt 4 p.p.s.a. w zakresie zarówno przedstawionego przez Sąd I instancji stanu sprawy jak i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W takiej sytuacji za trafny należało uznać także zarzut naruszenia art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., przy czym naruszenie to polegało na niezastosowaniu tego przepisu w procesie kontroli legalności zaskarżonej decyzji, a nie jak twierdzi kasator na jego błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu.

Za usprawiedliwione należało również uznać te zarzuty skargi kasacyjnej, które odnoszą się do przyjęcia przez Sąd poglądu, iż "organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.)". Sąd I instancji, w motywach swojego rozstrzygnięcia, znaczną część rozważań poświęcił kwestii prawidłowości nałożenia na skarżącą Spółkę, kary za naruszenie zakazu umieszczania i używania w kontrolowanym pojeździe taksometru. Wskazać należy, że z protokołu kontroli oraz dokumentacji fotograficznej wynika, że kontrolowany pojazd wyposażony był w takie urządzenia jak drogomierz oraz kasa fiskalna, jednakże organy administracji, ani w zaskarżonej decyzji, ani w decyzji ją poprzedzającej, nie orzekły o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej za umieszczanie i używanie w pojeździe taksometru. Sąd pominął natomiast istotną dla rozstrzygnięcia kwestię związku pomiędzy "S. C." a skarżącą. Jak już wskazano materiał dowodowy w sprawie stanowiły protokół kontroli, dokumentacja fotograficzna oraz protokół z przesłuchania świadka. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wymienia tylko te środki dowodowe, powołując dodatkowo bliżej niesprecyzowaną "dokumentację ewidencjonującą działalność gospodarczą strony". Z żadnego z wymienionych dowodów nie wynika jednak jakie są wzajemne relacje pomiędzy nazwą "S. C.", umieszczoną na kontrolowanym samochodzie na jego bokach oraz na banerze znajdującym się na jego dachu, a Spółką S.-T. Sp. z o.o. z siedzibą w W., do której skierowana była decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za stwierdzone podczas kontroli drogowej naruszenia.

Zastrzeżenia budzi również stanowisko Sądu I instancji, który uznaje, że

z dokumentacji fotograficznej samochodu wynikało, iż na dachu samochodu znajduje się niedozwolone urządzenie techniczne. Treść art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. wskazuje, że ustawodawca posługuje się niedookreślonymi pojęciami "lampa" i "urządzenie techniczne". Żadne z tych pojęć nie jest definiowane ani w omawianej ustawie, ani w pokrewnych regulacjach. W protokole kontroli pojęcia te używane były zamiennie, z tym jednak, że brak jednoznacznego dowodu na okoliczność, że możliwe jest podświetlanie urządzenia. Wobec tego, Sąd I instancji poprzestał na stwierdzeniu, że umieszczone na pojeździe urządzenie z nazwą i numerem telefonu jest urządzeniem technicznym. W sytuacji, gdy ustawodawca posługuje się pojęciem niedookreślonym, którego znaczenie nie jest możliwe do odtworzenia na podstawie definicji ustawowych, a znaczenie potoczne nie jest wskazywane w dostępnych słownikach, obowiązkiem Sądu, wynikającym z art. 141 § 4 p.p.s.a., jest przedstawienie w ramach podstawy prawnej procesu subsumpcji. W niniejszej sprawie oznaczałoby to przedstawienie opisu urządzenia i wyjaśnienie, dlaczego uznano je za odpowiadające określeniu ustawowemu. W przeciwnym wypadku rozumowanie Sądu I instancji wymyka się spod kontroli instancyjnej. Marginalnie Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, że z powoływanej dokumentacji fotograficznej wynika jedynie tyle, że na dachu samochodu w chwili fotografowania znajdowała się nieoświetlona bryła z napisami.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Sąd zobowiązany był stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wobec faktu, iż na spółkę "S. T." Sp. z o.o. nałożono karę nieznaną ustawie. Kończąca postępowanie jurysdykcyjne decyzja, którą nałożono karę pieniężną za różne naruszenia ustawowych obowiązków lub warunków, kończy jedną sprawę w znaczeniu materialnoprawnym. Rozstrzygnięcie decyzji jest więc niepodzielne. Już z tego powodu usprawiedliwiona jest praktyka wymienienia w rozstrzygnięciu jednej kary, na którą składają się wymienione w uzasadnieniu kary za poszczególne naruszenia. Poza tym w art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym ustawodawca wprost posługuje się pojęciem sumy kar nakładanych podczas jednej kontroli.

Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Sąd zobowiązany był stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wobec faktu, iż decyzję skierowano do spółki "S. T." Sp. z o.o. zamiast do kierującego pojazdem. Przy konstrukcji tego zarzutu skarżąca pominęła, że kary pieniężne nakładane są, co do zasady na przedsiębiorcę, natomiast sytuacje, w której można ukarać kierowcę zostały zdefiniowane w art. 92 a u.t.d., który to przepis nie mógł mieć zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej opierające się na podstawie, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., wobec niejasności uzasadnienia wyroku i niejednoznaczności ustaleń faktycznych, uznać należało za przedwczesne.

Z wymienionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. i art. 203 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.