Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 679/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 170, art. 165 ust. 7
journal: Dz.U. 2016 poz 1948
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan faktyczny przedstawia się następująco:

1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej (zwany dalej "Szefem KAS") decyzją z [...] stycznia 2020r., po rozpoznaniu odwołania Z. L. (zwany dalej "Skarżącym") utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (zwany dalej "DIAS") z [...] października 2019r. stwierdzającą wygaśnięcie stosunku służbowego z dniem [...] sierpnia 2017r. W podstawie prawnej powołał się m.in. na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm., zwana dalej "k.p.a.").

Szef KAS w uzasadnieniu wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 20 grudnia 2017r. sygn. akt III SAB/Gd 45/17 zobowiązał DIAS do wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego Skarżącego w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami oraz stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie WSA w Gdańsku organ ma możliwość wydania decyzji ustalającej warunki pełnienia służby (złożenia propozycji pełnienia służby) albo decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego Skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 18 czerwca 2019r. sygn. akt I OSK 1328/18 oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że skoro, z mocy art. 170 ust. 3 ustawy z 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (zwana dalej "u.p.w.u. o KAS ") wynika, że w przypadku, o którym mowa w art. 170 ust. 1, wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza traktuje się jak zwolnienie ze służby, a więc ustawodawca zrównuje w ten sposób skutki prawne zwolnienia ze służby ze skutkiem wygaśnięcia stosunku służbowego, to w analizowanej sprawie zachodzi domniemanie załatwienia sprawy również w formie decyzji, której podstawę prawną stanowić będzie art. 170 ust. 3 u.p.w.u. o KAS w związku z art. 276 ust. 2 u.p.w.u. o KAS.

W ocenie WSA w Gdańsku pod określeniem wydanie decyzji dotyczącej stosunku służbowego strony, należy rozumieć decyzję stwierdzającą zwolnienie funkcjonariusza ze służby.

DIAS decyzją z [...] października 2019 r. nr [...] stwierdził wygaśnięcie stosunku służbowego Skarżącego [...] sierpnia 2017r. W uzasadnieniu podniósł, że decyzja stwierdza stan faktyczny zaistniały w 2017r. w związku z wejściem wżycie przepisów u.p.w.u. o KAS. DIAS podjął decyzję o nieprzedstawieniu Skarżącemu w ustawowym terminie do [...] maja 2017r. pisemnej propozycji służby lub pracy w podległej jednostce, korzystając z kompetencji przysługujących z mocy ww. ustawy. Ustawodawca pozostawił kierownikom jednostek organizacyjnych autonomiczne prawo w zakresie składania bądź nieskładania funkcjonariuszom i pracownikom propozycji, a w przypadku składania propozycji prawa do decydowania co do jej zakresu i rodzaju. Wejście w życie ustawy o KAS i u.p.w.u. o KAS oraz związana z tym reorganizacja spowodowała konieczność ukształtowania nowej struktury organizacyjnej, jaką jest Krajowa Administracja Skarbowa, w skład której wchodzą odrębne niegdyś jednostki organizacyjne, takie jak izby skarbowe, urzędy skarbowe, urzędy kontroli skarbowej oraz izby celne i urzędy celne wraz z podległymi oddziałami celnymi. DIAS, wydając decyzję uwzględnił posiadane przez Skarżącego kwalifikacje i doświadczenie zawodowe w porównaniu z pozostałymi funkcjonariuszami pełniącymi służbę w Oddziale Celnym Nabrzeże [...] w Urzędzie Celnym w [...]. Wyjaśnił też, że w wyniku przeprowadzonej reformy ograniczono liczbę funkcjonariuszy pełniących służbę w ww. Oddziale Celnym z 41 do 36 osób.

Skarżący w odwołaniu od ww. decyzji DIAS wniósł o jej uchylenie w całości i przywrócenie do służby i wskazał, że podstawy rozwiązania stosunku służbowego muszą mieć oparcie w przesłankach natury obiektywnej i racjonalnej. Nie mogą więc wynikać z samowoli, czy wyłącznie z subiektywnych uprzedzeń organu. W jego sprawie doszło do pomyłki, gdyż propozycja winna być przedstawiona, z uwagi na przebieg służby i kwalifikacje Skarżącego (wykształcenie prawnicze, 26 lat nienagannej służby z wyróżnieniami, awansami, dobrymi ocenami okresowymi, nagrodami pieniężnymi i licznymi pochwałami przełożonych). Skarżący służył Ojczyźnie najlepiej, jak tylko potrafił. Zadania powierzone wykonywał zawsze zgodnie z poleceniami, pełnił służbę w różnych miejscach, gdzie była potrzeba wykonywania zadań. Brak propozycji, piętnuje go w oczach potencjalnych pracodawców, opinii publicznej, że jest nieuczciwy i niekompetentny lub że był tajnym współpracownikiem SB, a co za tym idzie, wskazuje na utrudniony dostęp do innej pracy. Treść art. 165 ust. 7 u.p.w.u. o KAS jednoznacznie określa zaś kryteria selekcji nakazujące organom uwzględnić posiadane przez funkcjonariuszy/pracowników kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy, służby a także miejsce zamieszkania.

Szef KAS, po rozpoznaniu odwołania wydał powołaną na wstępie decyzję, uznając, że DIAS wydał decyzję w przedmiocie stosunku służbowego zgodnie ze wskazaniami Sądu, co do podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz uwzględnił wywód prawny Sądu i rozważył wszelkie okoliczności sprawy zgodnie z art. 165 ust. 7 u.p.w.u. o KAS.

Zdaniem Szefa KAS rozstrzygnięcia w zakresie stosunku służbowego determinowały względy wynikające ze zmian w organizacji funkcjonowania skarbowości i Służby Celnej - utworzenie KAS. Z dniem 1 marca 2017r. weszła w życie ustawa z 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej tworząca Krajową Administrację Skarbową, w ramach której wyodrębniono Służbę Celno-Skarbową. Ww. ustawa wprowadziła szereg rozwiązań w zakresie ustroju i organizacji jednostek KAS, w tym także w sprawach dotyczących służby i pracy. Przepisy przejściowe i wprowadzające zawarto w u.p.w.u. o KAS. Zgodnie z art. 165 ust. 3 u.p.w.u. o KAS pracownicy zatrudnieni w izbach celnych oraz urzędach kontroli skarbowej oraz funkcjonariusze celni pełniący służbę w izbach celnych albo komórkach urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych stali się z dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, z zastrzeżeniem art. 170, odpowiednio pracownikami zatrudnionymi w jednostkach organizacyjnych KAS albo funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej, pełniącymi służbę w jednostkach KAS i zachowali ciągłość pracy i służby.

Przepis art. 165 ust. 7 u.p.w.u. o KAS przewiduje, że dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do 31 maja 2017r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. W myśl przepisu art. 170 ust. 1 u.p.w.u. o KAS stosunki pracy osób zatrudnionych w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2,3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1 oraz stosunki służbowe osób pełniących służbę w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, wygasają: 1) [..] sierpnia 2017r., jeżeli osoby te w terminie do dnia [..] maja 2017 r., nie otrzymają pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby; 2) po upływie 3 miesięcy, licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym pracownik albo funkcjonariusz złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby, jednak nie później niż dnia [...] sierpnia 2017 r.

Skarżący do [...] maja 2017r. nie otrzymał propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby w KAS. W konsekwencji braku złożenia propozycji w myśl ww. art. 170 ust. 1 u.p.w.u. o KAS stosunek służbowy Skarżącego wygasł [...] sierpnia 2017r.

Szef KAS stwierdził, iż nieprzedstawienie Skarżącemu do [...] maja 2017r. propozycji pracy/służby w KAS znajduje oparcie w przepisach u.p.w.u. o KAS. Ustawodawca pozostawił bowiem kierownikom jednostek organizacyjnych KAS pełne prawo co do tego, komu zostanie przedstawiona propozycja, a w przypadku złożenia propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia, wybór rodzaju zatrudnienia, jaki zostanie zaproponowany poszczególnym pracownikom i funkcjonariuszom danej jednostki, tj. czy będzie to zatrudnienie na podstawie umowy o pracę czy też propozycja pełnienia służby. Ustawa nie zawiera nakazu złożenia pracownikom propozycji zatrudnienia, zaś funkcjonariuszom propozycji pełnienia służby. Ustawodawca bowiem umożliwił dostosowanie zasobów kadrowych do potrzeb kierowanych przez nich jednostek i realizowanych zadań. Stąd też DIAS nie był zobowiązany do przedłożenia Skarżącemu propozycji pracy lub służby.

W ocenie Szefa KAS uzasadnienie decyzji DIAS zawiera analizę ustawowych przesłanek, z powodu których zaniechano przedstawienia Skarżącemu propozycji pracy/służby. DIAS, dokonując oceny potrzeb kadrowych w perspektywie tego komu z dotychczasowych funkcjonariuszy należy złożyć propozycję zatrudnienia lub pełnienia służby, wziął pod uwagę potrzeby organizacyjno-kadrowe podległej jednostki. Wejście w życie ustawy o KAS i przepisów wprowadzających KAS oraz związana z tym reorganizacja spowodowała konieczność ukształtowania nowej struktury organizacyjnej, jaką jest KAS, w skład której wchodzą odrębne niegdyś jednostki organizacyjne takie jak izby skarbowe, urzędy skarbowe, urzędy kontroli skarbowej oraz izby celne i urzędy celne wraz z podległymi oddziałami celnymi. DIAS uwzględnił posiadane przez Skarżącego kwalifikacje i doświadczenie zawodowe w porównaniu z pozostałymi funkcjonariuszami pełniącymi służbę w Oddziale Celnym Nabrzeże [...]. Wyjaśnił też, że w wyniku przeprowadzonej reformy liczba funkcjonariuszy pełniących służbę w Oddziale Celnym Nabrzeże [...] w Urzędzie Celnym w [...] została ograniczona z 41 do 36 osób. Dodatkowo na brak złożenia propozycji wpłynęła dyspozycyjność funkcjonariusza i możliwość służby w porze nocnej. DIAS, podejmując decyzję o nieprzedstawieniu Skarżącemu do [...] maja 2017r. pisemnej propozycji, określającej nowe warunki zatrudnienia bądź pełnienia służby, działał w trosce o właściwą i terminową realizację zadań ustawowych przez podległą Izbę. Wskazał ponadto, że zobowiązany był brać pod uwagę nie tylko zasadę ochrony pracy, lecz inne wartości konstytucyjne, jak interes publiczny, dobro wspólne, równowagę finansów publicznych, które mają związek ze zmianami dokonywanymi w strukturach administracji publicznej.

Szef KAS stwierdził, że dla prawidłowej i terminowej realizacji zadań nałożonych na Służbę Celno-Skarbową istotne jest efektywne wykorzystanie posiadanych zasobów kadrowych przy uwzględnieniu potrzeb oraz spełnieniu odpowiednich kryteriów i warunków, w tym przypadku przesłanek określonych w art. 165 ust. 7 u.p.w.u. o KAS. DIAS, będąc kierownikiem urzędu i realizując politykę kadrową w izbie administracji skarbowej, podejmuje szereg decyzji, które mają wpływ na prawidłowe funkcjonowanie podległej jednostki. Przede wszystkim odpowiada za takie zorganizowanie procesów pracy/służby, aby realizacja nałożonych przez ustawodawcę zadań odbyła się w prawidłowy sposób. Na każdym etapie zarządzania podległą jednostką jednym z zasadniczych celów realizowanych przez jej kierownika jest m.in. dążenie do stworzenia optymalnych warunków do kształtowania pozytywnego wizerunku Krajowej Administracji Skarbowej. DIAS, realizując politykę kadrową w podległej mu jednostce, ma możliwość oceny kadry pod kątem spełnienia ustawowych przesłanek i oceny zapewnienia gwarancji należytego wykonywania obowiązków służbowych. Z art. 165 ust. 7 u.p.w.u. o KAS nie wynika, że po stronie organu leży obowiązek złożenia propozycji pracy/służby każdemu z dotychczasowych funkcjonariuszy. Przedłożenie propozycji służby/pracy pozostawiono uznaniu przełożonego, który biorąc pod uwagę całokształt okoliczności, podejmuje decyzję czy skorzystać z prawnej możliwości rozwiązania stosunku służbowego z funkcjonariuszem lub, co miało miejsce w sprawie, nie przedłożyć mu propozycji służby/pracy po uwzględnieniu ustawowych kryteriów, określonych w powołanym wyżej przepisie.

W ocenie Szefa KAS w procesie składania propozycji nie można pomijać celów, jakie zamierzał osiągnąć ustawodawca, projektując reformę administracji skarbowej. Zamierzeniem przyświecającym utworzeniu KAS było skonsolidowanie rozproszonej dotąd struktury terenowej administracji podatkowej i celnej. Rozproszenie i powielanie niektórych zadań związanych z procesem poboru należności podatkowych i celnych w ramach poszczególnych służb powodowało bowiem, że nie było możliwe ich realizowanie w sposób spójny i jednolity, a zarazem z optymalnym wykorzystaniem dostępnej kadry oraz zasobów organizacyjnych i finansowych. Wejście w życie przepisów ustawy o KAS, a pośrednio także u.p.w.u. o KAS, miało służyć osiągnięciu zakładanych przez reformę celów. Ustawodawca w związku z tym pozostawił woli dyrektorów izb administracji skarbowej dobór kadr KAS. DIAS był więc uprawniony do podjęcia decyzji o nieprzedłożeniu Skarżącemu propozycji służby/pracy, z uwagi na konieczność dostosowania dotychczasowego stanu kadrowego dotychczasowej Służby Celnej i administracji podatkowej do potrzeb wynikających ze zmian ustrojowych w płaszczyźnie finansów publicznych, nowej struktury organizacyjnej i zadań nałożonych na KAS. Skarżący z tej przyczyny, w świetle art. 165 ust. 7 ustawy o KAS, nie mógł otrzymać propozycji służby lub zatrudnienia w KAS. Konsekwencją braku propozycji, w myśl art. 170 ust. 1 u.p.w.u. o KAS było wygaśnięcie stosunku służbowego w terminie określonym w tym przepisie, tj. z dniem [...] sierpnia 2017r.

2. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji Szefa KAS i przywrócenie do służby.

Wskazał, że w jego przypadku doszło do pomyłki, gdyż propozycja powinna być mu przedstawiona, z uwagi na chociażby na 26 letni nienaganny przebieg służby. Brak propozycji piętnuje go w oczach potencjalnych pracodawców, opinii publicznej, że jest nieuczciwy i niekompetentny lub też był tajnym współpracownikiem SB. W ocenie Skarżącego nieprzedstawienie propozycji może nastąpić tylko w sytuacji jasnych przesłanek ustawowych, a nie arbitralnie, jak to ma miejsce w jego sprawie. Podstawy rozwiązania stosunku służbowego, muszą mieć oparcie w przesłankach natury obiektywnej i racjonalnej, a nie wynikać z samowoli, czy też wyłącznie z subiektywnych uprzedzeń organu. Szef KAS naruszył art. 7 k.p.a. Pierwszeństwo interesu społecznego nad słusznym interesem strony nie może być wynikiem jego nadrzędności rozumianej w sposób formalny i mechaniczny, ale powinno być wynikiem stwierdzenia, że istniejący w konkretnym przypadku interes społeczny jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Szef KAS, wydając decyzję nie brał pod uwagę nienagannej służby Skarżącego, który pracował zawsze tam, gdzie wymagało dobro służby.

3. Szef KAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skarga jest nieuzasadniona.

2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.") sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a)-c) i § 2 P.p.s.a.).

Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a., gdyż Skarżący i Szef KAS w pismach z [...] czerwca 2020r. wnieśli o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, w związku ze światową pandemią zakaźnej choroby COVID-19, wywoływanej przez koronawirusa SARS-CoV-2.

3. Sąd przypomina, że zaskarżoną decyzję Szefa KAS wydano w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2019r. sygn. akt I OSK 1328/18, w którym oddalono skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z III SAB/Gd 45/17, w którym zobowiązano DIAS do wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego Skarżącego w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami oraz stwierdzono, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał, że skoro z mocy art. 170 ust. 3 u.p.w.u. o KAS wynika, że w przypadku, o którym mowa w art. 170 ust. 1, wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza traktuje się jak zwolnienie ze służby, a więc ustawodawca zrównuje w ten sposób skutki prawne zwolnienia ze służby ze skutkiem wygaśnięcia stosunku służbowego, to w analizowanej sprawie zachodzi domniemanie załatwienia sprawy również w formie decyzji, której podstawę prawną stanowić będzie art. 170 ust. 3 u.p.w.u. o KAS w związku z art. 276 ust. 2 u.p.w.u. o KAS.

W zaskarżonej decyzji Szef KAS odwołał się do art. 165 ust. 7 u.p.w.u. o KAS i podał, że DIAS, podejmując decyzję o nieprzedstawieniu Skarżącemu propozycji dalszej służby – w wyniku czego doszło do wygaśnięcia stosunku służby Skarżącego - miał na uwadze posiadane przez Skarżącego kwalifikacje i przebieg dotychczasowej służby oraz doświadczenie zawodowe w porównaniu z pozostałymi funkcjonariuszami pełniącymi służbę w Oddziale Celnym Nabrzeże [...] w Urzędzie Celnym w [...]. Wyjaśnił też, że w wyniku przeprowadzonej reformy ograniczono liczbę funkcjonariuszy pełniących służbę w ww. Oddziale Celnym z 41 do 36 osób. Dodatkowo na brak złożenia propozycji wpłynęła dyspozycyjność funkcjonariusza i możliwość służby w porze nocnej. Szef KAS wskazał ponadto, że w toku rozpoznawania sprawy, zarówno DIAS, jak i Szef KAS kierowali się potrzebami organizacyjno-karowymi podległej jednostki oraz oceną kadry pod kątem zapewnienia gwarancji należytego wykonywania obowiązków służbowych. Organy obu instancji działały w trosce o właściwą i terminową realizację zadań ustawowych przez Izbę Administracji Skarbowej. Zarówno DIAS, jak i KAS zobowiązane był brać pod uwagę nie tylko zasadę ochrony pracy, lecz inne wartości konstytucyjne, jak również interes publiczny, dobro wspólne, równowagę finansów publicznych, które mają związek ze zmianami dokonywanymi w strukturach administracji publicznej. W procesie składania propozycji nie można pomijać celów, jakie zamierzał osiągnąć ustawodawca, projektując reformę administracji skarbowej. Zamierzeniem przyświecającym utworzeniu KAS było skonsolidowanie rozproszonej dotąd struktury terenowej administracji podatkowej i celnej. Rozproszenie i powielanie niektórych zadań związanych z procesem poboru należności podatkowych i celnych w ramach poszczególnych służb powodowało bowiem, że nie było możliwe ich realizowanie w sposób spójny i jednolity, a zarazem z optymalnym wykorzystaniem dostępnej kadry oraz zasobów organizacyjnych i finansowych. Wejście w życie przepisów ustawy o KAS, a pośrednio także u.p.w.u. o KAS, miało służyć osiągnięciu zakładanych przez reformę celów. Ustawodawca w związku z tym pozostawił woli dyrektorów izb administracji skarbowej dobór kadr KAS. DIAS był więc uprawniony do podjęcia decyzji o nieprzedłożeniu Skarżącemu propozycji służby/pracy, z uwagi na konieczność dostosowania dotychczasowego stanu kadrowego dotychczasowej Służby Celnej i administracji podatkowej do potrzeb wynikających ze zmian ustrojowych w płaszczyźnie finansów publicznych, nowej struktury organizacyjnej i zadań nałożonych na KAS. Skarżący z tej przyczyny, w świetle art. 165 ust. 7 ustawy o KAS, nie mógł otrzymać propozycji służby lub zatrudnienia w KAS. Konsekwencją braku propozycji, w myśl art. 170 ust. 1 u.p.w.u. o KAS było wygaśnięcie stosunku służbowego w terminie określonym w tym przepisie, tj. z dniem 31 sierpnia 2017r.

Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, Szef KAS, wydając zaskarżoną decyzję, nie naruszył art. 7 k.p.a. W sposób należyty rozważono wszystkie przesłanki wynikające z art. 165 ust. 7 u.p.w.u. o KAS. Przepis ten stanowi, że dyrektor izby administracji skarbowej przy podejmowaniu decyzji o złożeniu funkcjonariuszowi (pracownikowi) pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, powinien wziąć pod uwagę jego kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Organ działał w tej sprawie w ramach uznania administracyjnego, którego granice wyznacza powołany art. 165 ust. 7 u.p.w.u. o KAS.

W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres. Sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. W konsekwencji w takich sprawach sądy administracyjne badają jedynie, czy zaskarżona decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy zastosowaniu niedozwolonych kryteriów.

W ocenie Sądu, Szef KAS, utrzymując w mocy ww. decyzję DIAS w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego Skarżącego w służbie Celno-Skarbowej, rozważył w sposób wszechstronny i rzetelny wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności te związane z przebiegiem jego dotychczasowej służby (art. 165 u.p.w.u. o KAS). Organ podał w uzasadnieniu decyzji obiektywne, zindywidualizowane przyczyny, z powodu których nie przedstawiono Skarżącemu propozycji dalszej służby (pracy) w strukturach KAS. Wskazano również, że odejście Skarżącego ze służby nastąpiło w ramach poważnej i szerokiej reformy administracji skarbowej i celnej, wiążącej się również z przypisaniem jej nowych zadań i kompetencji i co za tym idzie – ze zmianami kadrowymi, przeprowadzanymi m.in. za pomocą instytucji wygaśnięcia z mocy prawa stosunków zatrudnienia. Z założenia więc ustawodawca uznał za dopuszczalne zwolnienie ze służby części dotychczasowych funkcjonariuszy, pozostawiając przy tym władzom tej nowej administracji wybór osób, które otrzymają ofertę dalszego zatrudnienia. Ten wybór powinien być dokonany według kryteriów obiektywnych, określonych m.in. w art. 165 ust. 7 u.p.w.u. o KAS i powinien wskazywać na najbardziej odpowiednich, najlepszych kandydatów, ocenianych również na podstawie przebiegu dotychczasowej ich służby (pracy). Organy obu instancji uwzględniły też potrzeby organizacyjno-karowe podległej jednostki oraz oceniły kadrę, w tym dyspozycyjność Skarżącego, pod kątem zapewnienia gwarancji należytego wykonywania obowiązków służbowych. Sąd wskazuje, że w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego przyjmuje się, że zasada równego traktowania, o której mowa art. 32 Konstytucji RP, polega na tym, że wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się daną cechą istotną w równym stopniu, powinny być traktowane równo, tj. bez zróżnicowań zarówno faworyzujących, jak i dyskryminujących (m.in. wyrok TK z 23 października 2001 r., K 22/1, OTK z 2001 r., Nr 7, poz. 215). Z tak rozumianego art. 32 Konstytucji wynika, że nie mają charakteru dyskryminującego zróżnicowanie sytuacji prawnej podmiotów, które różnią się określoną cechą istotną, uzasadniająca ich nierówne traktowanie (tym przypadku te różnice dotyczą przydatności do dalszej służby lub pracy).

Warto też wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 stycznia 2019r. sygn. akt I OSK 2700/18, wydanym w sprawie dotyczącej ustalenia warunków pełnienia służby, wywiódł, że dopuszczalne przepisem art. 165 ust. 7 u.p.w.u. o KAS zróżnicowanie funkcjonariuszy oznacza, że nie wszyscy z nich otrzymali propozycje dalszej służby, a ci którym ją przedstawiono mogli ją uzyskać zarówno na korzystniejszych, jak i mniej korzystnych od dotychczasowych warunkach. Zatem samo istnienie pewnej grupy funkcjonariuszy, którym w ramach przeprowadzanej reformy administracji celnej i skarbowej organ nie obniżył ani stanowiska, ani uposażenia, nie dowodzi jeszcze naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP), czy równego dostępu do służby publicznej (art. 60 Konstytucji RP). Prowadzi to więc do wniosku, że samo niezaproponowanie Skarżącemu dalszej służby albo pracy w administracji skarbowej, w okolicznościach wyżej przedstawionych, nie stanowi dostatecznego uzasadnienia zarzutów zawartych w skardze. Z okoliczności sprawy, w tym z wyjaśnień Skarżącego nie wynika bowiem, uwzględniając niekwestionowane prawo podmiotu zatrudniającego do oceny kandydata pod względem przydatności do służby (pracy), że Skarżący został potraktowany w swych staraniach o dalsze zatrudnienie w sposób dyskryminacyjny, rażąco krzywdzący i niesprawiedliwy w stosunku do innych dotychczasowych funkcjonariuszy, którzy zostali zatrudnieni w zreformowanej administracji skarbowej.

Z tych powodów nie są uzasadnione zawarte w skardze zarzuty naruszenia art. 165 ust. 7 u.p.w.u. o KAS oraz przepisów k.p.a., a w szczególności art. 7 k.p.a. W sprawie doszło do ocen, które miały odzwierciedlenie w aktach sprawy oraz w przepisach prawa, które stanowiły podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji.

4. Sąd z ww. powodów, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.