Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1521/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6046 Inne koncesje i zezwolenia
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 47 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2014 r. przy udziale – sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie innych koncesji i zezwoleń (odzysku odpadów innych niż niebezpieczne) oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. , po rozpatrzeniu odwołania A. B. , prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A" z siedzibą przy ul. [...] w K. , od decyzji Starosty C. z dnia [...] r. nr [...] cofającej zezwolenie "A" z siedzibą w K. na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne na terenie działki nr [...] położonej w miejscowości K. przy ul. [...] , udzielonego decyzją Starosty C. z dnia [...] r. nr [...] - utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszo instancyjne.

W podstawie prawnej powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. – dalej Kpa) oraz art. 47 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2013 r. poz. 21).

W uzasadnieniu odwołano się w pierwszej okoliczności do stanu faktycznego sprawy. W tych zaś ramach podano, że w dniu [...] r. Starosta C. decyzją nr [...] zezwolił A. B. na wykonywanie działalności w zakresie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne na działce nr ewid. [...] , położonej w miejscowości K. przy ul. [...] . Następnie wezwaniem z dnia [...] r. organ ten wezwał stronę do zaniechania naruszeń warunków udzielonego zezwolenia na odzysk odpadów poprzez zaprzestanie wykorzystywania odpadów komunalnych do wypełniania wyrobiska, a wobec nie zastosowania się do wezwania zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie cofnięcia udzielonego zezwolenia.

Natomiast SKO, po wszczęciu z urzędu postępowania, decyzją z dnia [...] r. nr [...] stwierdziło w części nieważność w/w decyzji Starosty C. z dnia [...] r. tj. w zakresie: pkt I.1. - lp. 6 "ex 10 01 01 - Żużle, popioły paleniskowe i pyły z kotłów (z wyłączeniem pyłów z kotłów wymienionych w 10 01 04) - niepochodzące z palenisk fluidalnych"; lp. 7 "ex 10 01 02 - popioły lotne z węgla - niepochodzące z palenisk fluidalnych"; pkt II.3 - lit. a - w części zezwalającej na wykorzystywanie odpadu o kodzie 01 04 81; lit. c - w całości; w pozostałym zakresie odmówiło stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta C. cofnął A. B. zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne na terenie działki nr [...] położonej w miejscowości K. przy ul. [...] , udzielonego w/w decyzją z dnia [...] r. nr [...] .

Kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia strona zarzuciła naruszenie przepisów ustawy o odpadach oraz rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie katalogu odpadów poprzez przyjęcie, że odpadami o kodzie 19 12 09 są wyłącznie minerały (np. piaski, kamienie), a w konsekwencji, że odpady zgromadzone w wyrobisku w K. nie są tego rodzaju odpadami; art. 67 § 1 § 2 pkt 3 w związku z art. 68 k.p.a. poprzez niezachowanie formy pisemnej protokołu oraz wymogu podpisu stron na protokołach z oględzin; art. 75 § 1 w związku z art. 78 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku strony o przeprowadzenie ekspertyzy mającej udzielić odpowiedzi, czy odpady znajdujące się w wyrobisku w K. stanowią odpad o kodzie 19 12 09.

W uzasadnieniu podkreślono, że odpady były przyjmowane od wytwórcy odpadu posiadającego właściwą instalację służącą do przesiewania odpadów o kodzie 20 03 01 (niesegregowane odpady komunalne) oraz posiadającego właściwe zezwolenia. Rodzaj odbieranego odpadu ustalano na podstawie przedstawionych kart przekazania odpadów oraz podstawowej charakterystyki odpadu o kodzie 19 12 09. Podkreślono, że odpad o kodzie 19 12 09 należy do podgrupy odpadów z mechanicznej obróbki odpadów (np. obróbki ręcznej, sortowania, zgniatania, granulowania) nieujętych w innych grupach. Konkretnie odpad 19 12 09 powstaje z odpadu 20 03 01, jako najdrobniejsza frakcja podsitowa (mieszanina substancji mineralnych z odpadami komunalnymi), charakteryzująca się zapachem ziemisto-gnilnym. Tym samym odpad 19 12 09 to nie tylko minerały, jak twierdzi organ I instancji. Strona nie kwestionuje ustaleń oględzin, a jedynie wnioski z nich wyciągnięte. Zwrócono również uwagę, że decyzję wydano z powołaniem się na wyniki sprawozdań z badań nr: [...] , które nie zostały przeprowadzone pod kątem zgodności wykorzystywanych odpadów z charakterystyką odpadu 19 12 09. Ponadto badania przeprowadziła pracownia WIOŚ nieposiadająca akredytacji, co jest sprzeczne z rozporządzeniem Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 07 września 2005 r. w sprawie kryteriów oraz procedur dopuszczania odpadów do składowania na składowisku odpadów danego typu (Dz.U. Nr 186, poz. 1553 z późn. zm.). Nadto protokół z dnia 17 grudnia 2012 r. nie został podpisany przez osoby uczestniczące w czynności; nie zawiera również wzmianki o odmowie jego podpisania. Z kolei oględziny z dnia [...] r. utrwalone zostały w formie nagrania, czemu sprzeciwiały się strony. Organ odmówił także przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia, czy składowany odpad jest odpadem 19 12 09 czy też nie. W konsekwencji bezzasadnym jest cofnięcie zezwolenia w całym zakresie, podczas gdy organ I instancji nie kwestionował poprawności używania pozostałych odpadów wymienionych w zezwoleniu. Zwrócono uwagę, że odpady o kodzie 19 12 09 gromadzone są innej części wyrobiska niż pozostałe odpady. Zakwestionowano również poprawność powołania się na § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 września 2012 r. w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych (Dz.U. poz. 1052), z uwagi na datę jego wejścia w życie. Wskazano również, powołując się na pismo Prezesa Krajowej Izby Gospodarki Odpadami z dnia 18 stycznia 2012 r., że odpady o kodzie 19 12 09 mogą być poddane procesowi R14.

Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, podzielając przedstawione w nim stanowisko. Przedstawiając regulacje prawne ustawy o odpadach wskazano, że A. B. , prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą , działał niezgodnie z wydanym mu zezwoleniem, gdyż prowadził odzysk odpadów poprzez wypełnianie wyrobiska przy użyciu odpadów niewymienionych w zezwoleniu tj. odpadów, które w karcie przekazania oznaczone zostały kodem 19 12 09, a odpad o tym kodzie, w myśl rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. to minerały (np. piasek, kamienie). Odwołując się do "Wytycznych dotyczących wymagań dla procesów kompostowania, fermentacji i mechaniczno - biologicznego przetwarzania odpadów według stanu prawnego na dzień 15 grudnia 2008 r." Ministerstwa Środowiska podkreślono, że § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 września 2012 r. w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych nie przewiduje, aby podczas mechanicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych powstawał odpad o kodzie 19 12 09; w procesie tym nie wyodrębnia się żadnego odpadu, który został wymieniony w zezwoleniu wydanym stronie. Tym samym nie do zaakceptowania była argumentacja A. B. , że odpady tego rodzaju są najdrobniejszą frakcją podsitową powstającą w procesie mechanicznej obróbki odpadów 20 03 01 - niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych i charakteryzują się tym, że są mieszaniną substancji mineralnych z odpadami komunalnymi przetworzonymi (przesianymi) w instalacjach spełniających wymagania określone przepisami prawa, o zapachu ziemisto-gnilnym.

SKO Zwróciło również uwagę, że zgodnie z art. 112 ust. 1 i ust. 2 ustawy o odpadach odpady powstałe podczas przesiewania odpadów o kodzie 20 03 01 należy zaliczyć do odpadów wytwarzanych nieregularnie, czyli odpadów powstających w instalacjach i procesach różnego rodzaju, lub odpadów, których skład nie może zostać jednoznacznie scharakteryzowany, w szczególności odpadów powstających wskutek wstępnego przetwarzania odpadów, mieszania lub innych działań powodujących zmianę charakteru lub składu. Oznacza to, że każdą partię odpadów przesiewu z mechanicznego sortowania zmieszanych odpadów komunalnych charakteryzuje odmienny skład fizykochemiczny i klasyfikowanie ich jako minerały, np. piasek, kamienie o kodzie 19 12 09 jest nieuzasadnione. Bezspornym jest bowiem w sprawie, że odpad traktowany jako odpad o kodzie 19 12 09, zawierał obok ziemi m.in. kawałki folii, plastiku, szkła oraz obierki owoców i warzyw. Tym samym nie stanowi odpadu o jednolitej strukturze minerału (np. pisaku i kamieni).

Skoro więc kwestionowany odpad zawiera elementy jak: szkło, plastik, resztki jedzenia, gdyż jest frakcją podsitową mechanicznego sortowania odpadów komunalnych, a tym samym nie ma jednorodnego składu mineralnego, to w świetle przedstawionych argumentów, odpad ten został błędnie zakwalifikowany jako 19 12 09. W konsekwencji żądanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność tego, czy jest to odpad o kodzie 19 12 09 nie znajduje uzasadnienia. Nadto tezie A. B. o wykorzystywaniu w procesie odzysku odpadu 19 12 09, zaprzeczył Wojewódzki Inspektor Kontroli Ochrony Środowiska, który jest organem powołanym do kontroli prawidłowości kwalifikowania odpadów przez podmioty gospodarcze prowadzące działalność w zakresie odzysku odpadów, posiadającym specjalistyczną wiedzę w tym zakresie.

SKO podkreśliło, że strona nie wykazała, że ustalenia organu co do nieprawidłowego kwalifikowania odpadów kodem 19 12 09 są wadliwe. Tego faktu nie zmienia złożona do akt sprawy przez pełnomocnika A. B. "Opinia ekologiczna o właściwościach minerałów - frakcji positwej z mechanicznej obróbki odpadów na linii sortowniczej (kod: 19 12 09) oraz wskazówki dotyczące odzysku odpadu" wykonana przez "B" Sp. z o.o. z P. , gdyż na stronie 11 opinii wyjaśniono, że laboratorium nie wypowiada się co do zgodności odpadu, a więc nie analizuje poprawności kwalifikacji badanego odpadu. Przeprowadzona analiza próbek dotyczy jego składu chemicznego i możliwości jego odzysku, a konkluzja opinii, sprowadza się do stwierdzenia, że odpady te mogą być wykorzystywane przy pracach ziemnych na gruntach typu C - tereny przemysłowe, użytki kopalne, tereny komunikacyjne (§ 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 09 września 2002 r. w sprawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi - Dz.U. Nr 165, poz. 1359). Mając jednak na uwadze, art. 103 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. z 2008 r. Dz.U. Nr 15, poz. 150 ze zm.) SKO uznało, że odpady również z tego względu nie mogą być wykorzystywane przy wypełnianiu wyrobiska. Wspomniany bowiem przepis stanowi, że funkcję pełnioną przez powierzchnię ziemi ocenia się na podstawie jej faktycznego zagospodarowania i wykorzystania gruntu, chyba że inna funkcja wynika z planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten wskazuje, jak ocenić funkcję gruntu, aby następnie przyjąć standardy gleby określone w rozporządzeniu w sprawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi. W niniejszym przypadku nieuzasadnionym jest traktowanie wypełnianego wyrobiska jako gruntu typu C, gdyż kierunek rekultywacji wyrobiska ma doprowadzić do jego przekształcenia w tereny wodno-rekreacyjne (decyzja Starosty C. z dnia [...] r. nr [...] ). Oznacza to, że gleba musi spełniać standardy, jak dla gruntów typu B - grunty zaliczone do użytków rolnych z wyłączeniem gruntów pod stawami i gruntów pod rowami, grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, nieużytki, a także grunty zabudowane i zurbanizowane z wyłączeniem terenów przemysłowych, użytków kopalnych oraz terenów komunikacyjnych.

Odnosząc się do zarzutu nieuzasadnionego cofnięcia zezwolenia w całości SKO wskazało, że art. 47 u.od. nie daje podstaw do cofania zezwolenia w części, a przedsiębiorca został wezwany do zaniechania działalności niezgodnej z wydanym mu zezwoleniem pod rygorem cofnięcia zezwolenia na odzysk odpadów. Mając świadomość tego, że organ administracji kwestionuje poprawność klasyfikacji odpadu, jako odpadu o kodzie 19 12 09, materiał ten w dalszym ciągu był wykorzystywany do wypełniania wyrobiska co rodzi uzasadnione obawy, że przedsiębiorca może w dalszym ciągu nie przestrzegać zasad odzysku odpadów.

Odnosząc się do zarzutów strony naruszenia przepisów regulujących zasady sporządzania protokołu SKO przyznało jego trafność lecz skonkludowało, że uchybienie to nie mogło mieć wpływu na poprawność zaskarżonej decyzji, gdyż pełnomocnik A. B. nie kwestionuje zawartych w nich ustaleń, a tym samym przyjmie je jako odzwierciedlające rzeczywisty stan faktyczny istniejący w chwili oględzin na terenie działki nr 194, położonej w miejscowości K. przy ul. [...] .

Na zakończenie Kolegium podkreśliło obowiązek posiadacza odpadów, któremu cofnięto zezwolenie do usunięcia odpadów i skutków prowadzonej działalności, objętej tym zezwoleniem, na własny koszt. Pod rygorem egzekucji administracyjnej.

A. B. , działając poprzez pełnomocnika, wniósł skargę na powyższą decyzję ostateczną zarzucając błędną wykładnię przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie katalogu odpadów poprzez przyjęcie, że odpadami o kodzie 19 12 09 są wyłącznie minerały (np. piaski, kamienie), a w konsekwencji nie są nimi odpady zgromadzone w wyrobisku w K. ; niewłaściwe zastosowanie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 września 2012 r. w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych skoro przepisy te nie obowiązywały w dacie przyjmowania spornych odpadów przez skarżącego; naruszenie przepisów procesowych – art. 67 § 1 pkt 3, art. 68, art. 75 § 1, art. 78 i art. 138 Kpa co w konsekwencji pozbawiło stronę możliwości zgłaszania zastrzeżeń, uwag i wniosków co skutkowało cofnięciem całego zezwolenia i obowiązkiem usunięcia także odpadów, co do których nie ma zastrzeżeń.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska podkreślił, że skarga stanowi powielenie wcześniej podnoszonych zarzutów i argumentacji.

Uzupełnienie swojej argumentacji skarżący przedstawił w piśmie z dnia [...] r. akcentując analizę fizyko-chemiczną spornych odpadów i okoliczność ich składowania zgodnie z charakterystyką odpadu przekazywaną przez wytwórcę, a zgodną z pozwoleniem udzielonym na wytwarzanie takiego odpadu oraz w "opisie sprawy", który wpłynął do Sądu 21 lutego 2014r. Natomiast na rozprawie w dniu 7 maja 2014r. strona przedłożyła umowę z W. S. na przyjmowanie odpadów m.in. o kodach 19 12 09, a w terminie publikacji wyroku pisemnie ustosunkowała się do opinii organu w zakresie zagospodarowania przestrzennego działki [...] .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom podatkowym skutecznie zarzucić, iż przy rozstrzyganiu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy przede wszystkim w ocenie składu Sądu orzekającego w tej sprawie podkreślić, że art. 6 Kpa zawiera zasadę praworządności, która jest podstawową zasadą państwa prawnego, zapisaną w art. 7 Konstytucji. Działanie na podstawie przepisów prawa oznacza działanie w ramach zakreślonych przez wymienione w art. 87 Konstytucji źródła powszechnie obowiązującego prawa, a mianowicie: Konstytucję, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz akty prawa miejscowego (te ostatnie tylko na obszarze działania organów, które je ustanowiły). Art. 6 Kpa otwiera rozdział zawierający katalog zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Zasady ogólne to najważniejsze reguły, które z jednej strony przesądzają o modelu postępowania, z drugiej - stanowią wytyczne działania dla organów administracji publicznej. Działanie zaś na podstawie przepisów prawa to z jednej strony działanie przez organ właściwy, a z drugiej - przestrzeganie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego. Należy zauważyć, że jakkolwiek art. 6 Kpa nakłada obowiązki wyłącznie na organ administracyjny, to i strona obowiązana jest do działania zgodnego z prawem, a także do ponoszenia ciężarów i obowiązków określonych w konkretnej ustawie w sytuacji zaistnienia prawem określonego stanu faktycznego.

Na wstępie należy zauważyć, że art. 47 obecnie obowiązującej ustawy o odpadach w ust. 1 stanowi, że jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, narusza przepisy ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń, wyznaczając termin usunięcia nieprawidłowości. Jednak w przypadku gdy posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1, mimo wezwania, nadal narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ cofa to zezwolenie, w drodze decyzji, bez odszkodowania (ust. 2). Cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powoduje zakończenie działalności objętej tym zezwoleniem (ust. 3).

Powyższe unormowanie wynika z obowiązku organu właściwego do wydania zezwolenia do stałego monitorowania sposobu wykonywania uzyskanego przez podmiot indywidualny zezwolenia. Zgodnie bowiem z art. 47 ust. 6 postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia wszczynane jest z urzędu. Wezwanie do usunięcia nieprawidłowości powinno być poprzedzone postępowaniem dowodowym, mającym na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, przy jednoczesnym zapewnieniu czynnego udziału strony. Przeprowadzenie przez organ dowodów potwierdzających istnienie naruszenia umożliwia właściwe sformułowanie treści kierowanego do posiadacza odpadów wezwania do zaniechania naruszeń.

Jak wynika z akt sprawy powyższe ustawowe obowiązki organ wypełnił przeprowadzając postępowanie wyjaśniające w sprawie i stosownie dokumentując stan faktyczny sprawy. Ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika i jest to okoliczność bezsporna w sprawie, że kwestionowany przez organy orzekające w niniejszej sprawie odpad, traktowany jako odpad o kodzie 19 12 09, zawierał obok ziemi m.in. kawałki folii, plastiku, szkła oraz obierki owoców i warzyw i tym samym nie stanowił odpadu o jednolitej strukturze minerału (np. pisaku i kamieni). Sama strona przyznała, że odpad ten zawiera elementy jak: szkło, plastik, resztki jedzenia, gdyż jest frakcją podsitową mechanicznego sortowania odpadów komunalnych, a tym samym nie ma jednorodnego składu mineralnego.

Natomiast zezwolenie udzielone A. B. decyzją Starosty C. z dnia [...] r. oparte było na ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.j.: Dz. U. 2010 r. Nr 185 poz. 1243), zgodnie z której a_@KON@_rt. 27 ust. 1 - zezwolenie na prowadzenie odzysku lub unieszkodliwianie odpadów, wydawało się na wniosek, który powinien zawierać m.in.: 1) wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidywanych do odzysku lub unieszkodliwiania; 2) określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów poddawanych odzyskowi lub unieszkodliwianiu w okresie roku. Poza tym stosownie do ust. 2 tego artykułu w zezwoleniu na prowadzenie odzysku lub unieszkodliwianie odpadów określało się m.in.: 1) rodzaj i ilość odpadów przewidywanych do odzysku lub unieszkodliwiania w okresie roku; 2) miejsce i dopuszczone metody odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, ze wskazaniem procesu odzysku lub unieszkodliwiania zgodnie z załącznikami 5 lub 6 do ustawy, oraz opis procesu technologicznego; _@POCZ@__@KON@_3) dodatkowe warunki prowadzenia odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, jeżeli wymaga tego specyfika odpadów, w szczególności niebezpiecznych, lub potrzeba zachowania wymagań ochrony życia, zdrowia ludzi lub ochrony środowiska.

Z analizy zapisów w/w decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne wynika, że obejmowało ono 17 kategorii rodzajów odpadów: głównie z wydobywania kopalin innych niż rudy metali, żwiru lub skruszone skały, piaski i iły, niektóre powstające przy płukaniu i oczyszczaniu kopalin (kod 01); żużle, wybrakowane wyroby ceramiczne, cegły, kafle, ceramika (kod 10 – w zakresie pkt 6 i 7 tabeli stwierdzono nieważność); odpady betonu, gruzu ceglanego itp.(kod 17); gleba i ziemia (kod 17 i 20) oraz zakwestionowane przez organ odpady - minerały np. piasek i kamienie - objęte spornym kodem 19 12 09.

Poza tym w pkt. II. 3 zezwolenia nakazano formowanie warstwy powierzchniowej w sposób zapewniający funkcję glebotwórczą lub w sposób odpowiadający docelowemu przeznaczeniu terenu w przypadku stosowania zagospodarowania metodami bezglebowymi z przeznaczeniem terenu na użytki zielone, tereny rekreacyjne, leśne. Natomiast kierunek rekultywacji i zagospodarowania gruntów miał być zgodny z decyzją Starosty C. z dnia [...] r. czyli grunty zaliczone do użytków rolnych z wyłączeniem gruntów pod stawami i gruntów pod rowami, grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, nieużytki, a także grunty zabudowane i zurbanizowane z wyłączeniem terenów przemysłowych, użytków kopalnych oraz terenów komunikacyjnych.

Organ zaś jednoznacznie wykazał, że kwestionowany odpad, rzekomo o kodzie 19 12 09, zawierał obok ziemi m.in. kawałki folii, plastiku, szkła oraz obierki owoców i warzyw i tym samym nie stanowił odpadu o jednolitej strukturze minerału (np. pisaku i kamieni) opisanego w tej klasyfikacji, a w konsekwencji nie odpowiadał zakresowi udzielonego zezwolenia. Faktu tego nie musiała potwierdzać jakakolwiek opinia biegłego, gdyż ustalenia w terenie jednoznacznie wykazywały zawartość odpadu. Bez wpływu na to ustalenie pozostaje także zezwolenie udzielone W. S. na prowadzenie działalności czy przedkładane przez stronę skarżącą pisma Spółki "B" . i dotyczące procesu powstawania frakcji podsitowej oraz dołączone wyciągi aktów prawnych, zakres badań laboratorium delegatury WIOŚ w C. , zaświadczenia o kierunku zagospodarowania przestrzennego działki 194.

Poza tym sporządzona na zlecenie W. S. Dokumentacja – podstawowa karta charakterystyki odpadu 19 12 09 – Minerały (np. piasek, kamienie) na stronie 10 w pkt II.1. Fizykochemiczny skład oraz podatność na wymywanie zawiera uwagi, że w przypadku nieprzestrzegania reżimu technologicznego podczas sortowania lub w przypadku wystąpienia awarii urządzeń sortujących, mogą nastapić zmiany w składzie odpadu dotyczące zawartości odpadów stanowiących skład odpadów komunalnych, takich jak: odpady organiczne, szkło, drewno, papier, tekstylia, tworzywa sztuczne i metale. Odpad taki wymaga sporządzenia karty charakterystyki i ponownego określenia sposobu odzysku lub unieszkodliwienia.

W świetle wyżej cytowanych regulacji prawnych każdy podmiot odpowiada za przestrzeganie przedmiotu i reżimu określonego uzyskanym zezwoleniem na prowadzenie konkretnej działalności. Tym samym bez znaczenia dla sprawy pozostaje kwestia należytego wywiązywania się ze swojego zezwolenia przez W. S. i dostarczania odpadów spełniającego wymogi kodu 19 12 09.

Art. 63.

1.

Konkludując zatem przedstawione powyżej uwarunkowania faktyczne i prawne rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że ustalenia składu spornego odpadu dokonane przez organ i niekwestionowana przez stronę skarżącą zawartość w nim obok ziemi m.in. kawałków folii, plastiku, szkła oraz obierek owoców i warzyw czyli części odpadów komunalnych – wskazują na naruszenie przez A. B. przepisów ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem i działanie niezgodne z wydanym zezwoleniem z dnia [...] r. Zauważyć jeszcze należy, że zezwolenie zostało oparte na rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów, wydanego na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, w którym określono katalog odpadów wraz z listą odpadów niebezpiecznych i sposób klasyfikowania odpadów. Natomiast z _@KON@_Załącznika do tego rozporządzenia, zawierającego katalog odpadów wraz z listą odpadów niebezpiecznych, jednoznacznie wynika, że kodem 19 12 objęte zostały odpady z mechanicznej obróbki odpadów (np. obróbki ręcznej, sortowania, zgniatania, granulowania) nieujęte w innych grupach. Jednakże zezwolenie z [...] r. na odzysk odpadów w pkt. I.1. lp. tabeli 16 - obejmowało wyłącznie odpady zaklasyfikowane jako 19 12 09 Minerały (np. piasek, kamienie). Natomiast stwierdzone na działce [...] w K. odpady bezspornie nie mieściły się w tej kategorii, co musiało skutkować wydaniem zaskarżonej decyzji.

Wobec przedstawionych rozważań zarzuty i argumenty strony skarżącej należało uznać za całkowicie chybione. Również bezzasadny jest pogląd o możliwości częściowego cofnięcia zezwolenia. Skoro w przypadku gdy posiadacz odpadów, mimo wezwania, nadal narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ cofa to zezwolenie, w drodze decyzji, bez odszkodowania, a cofnięcie tego zezwolenia powoduje zakończenie działalności objętej tym zezwoleniem. Postępowanie z zakresu gospodarowania odpadami i ochrony środowiska jest procesem administracyjnym, rządzącym się swoimi, charakterystycznymi, sztywnymi regułami i podlegającym konkretnym reżimom prawnym. W procesie tym ustawodawca nie dopuścił uznaniowości czy dowolności organu. W konsekwencji zatem niedopełnienia wymogów udzielonego zezwolenia – w niniejszej sprawie obejmowało ono 17 rodzajów odpadów o określonej ilości – organ zobligowany był do jego cofnięcia. Konkluzja to wypływa z samego brzmienia przepisu art. 47 ustawy o odpadach i zawartych w nim zwrotach – jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, narusza przepisy ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń, wyznaczając termin usunięcia nieprawidłowości. Następnie organ cofa to zezwolenie. W tym przedmiocie spraw ustawodawca nie przewidział częściowej sankcji i tym samym niedopuszczalne jest rozszerzające interpretowanie tych norm jak próbuje wywieść to strona.

W konsekwencji powyżej przedstawionych uwarunkowań faktycznych i prawnych należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.