Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 1753/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 165a par. 1, art. 14b  1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 86 ust. 1 i ust. 7b
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 lutego 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej Miasta G. kwotę 357,00 zł (słownie trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Wnioskiem z [...] kwietnia 2017 r. Miasto G. (dalej powoływane jako "Miasto") zwróciło się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie indywidualnej interpretacji dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu do wydatków inwestycyjnych związanych z budową Pływalni poniesionych przed 1 stycznia 2016 r., na podstawie art. 86 ust. 7b w związku z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054, dalej: "u.p.t.u.").

We wniosku Miasto wskazało, że jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT. W oparciu o art. 3 ustawy z dnia 5 września 2016 r. o szczególnych zasadach rozliczeń podatku ód towarów i usług oraz dokonywania zwrotu środków publicznych przeznaczonych na realizację projektów finansowanych z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub od państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu przez jednostki samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1454 ze zm. - dalej: "Specustawa") Miasto dokonało centralizacji rozliczeń VAT Miasta i jego jednostek organizacyjnych (w tym jednostki budżetowej — Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji; dalej: "MOSIR") i od 1 stycznia 2017 r. rozlicza się dla potrzeb VAT wspólnie ze swoimi jednostkami organizacyjnymi.

W latach 2014-2015 Miasto ponosiło nakłady związane z realizacją inwestycji pod nazwą "Rozwój oferty turystycznej Miasta G. poprzez inwestycje w budowę infrastruktury turystyczno-rekreacyjno-sportowej (dalej: "Inwestycja"). W ramach Inwestycji Miasto wybudowało m.in. kryty basen wraz z zapleczem SPA, w którym znajdują się pomieszczenia do masażu, grota solna i zespół saun ( "Pływalnia").

Powyższa Inwestycja została sfinansowana zarówno ze środków własnych Miasta, jak i ze środków zewnętrznych. W związku z realizacją Inwestycji, Miasto otrzymało dofinansowanie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa P. na lata 2007-2013 na podstawie umowy zawartej z Zarządem Województwa P. (dalej: "Umowa").

Dla potrzeb dofinansowania VAT został pierwotnie uznany jako koszt kwalifikowany Inwestycji, jednakże następnie w związku z planami prowadzenia odpłatnej działalności przy użyciu obiektu, Miasto zmieniło oświadczenie o kwalifikowalności VAT związanego z wydatkami poniesionymi na budowę Pływalni (aktualnie VAT stanowi koszt niekwalifikowany Inwestycji). Wartość otrzymanego przez Miasto dofinansowania została pomniejszona o zwróconą kwotę VAT poniesionego w związku z budową Pływalni pierwotnie objętej dofinansowaniem.

Pływalnia została oddana do użytkowania w 2015 r. i jest wykorzystywana przez Miasto zarówno do działalności komercyjnej, jak i do działalności niekomercyjnej (działalności związanej z wykonywaniem zadań własnych Miasta). Obecnie znajduje się ona na stanie środków trwałych Miasta, niemniej zarząd obiektem sprawowany jest przez Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w G. (dalej: "MOSiR"), który jest jednostką organizacyjną Miasta, prowadzoną w formie jednostki budżetowej. W 2016 r. Pływalnia została oddana przez Miasto w trwały zarząd na rzecz MOSiR. Celem działalności MOSiR jest realizacja zadań Miasta w zakresie kultury fizycznej i rekreacji, administrowanie oraz zarządzanie obiektami i urządzeniami sportowo - rekreacyjnymi w oparciu o przekazane przez Miasto mienie komunalne.

MOSiR w okresie do 1 stycznia 2017 r. był odrębnym od Miasta zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. Od 1 stycznia 2017 r. rozliczenia VAT MOSiR zostały scentralizowane z rozliczeniami VAT Miasta.

Przeważająca część Pływalni, obejmująca m.in. halę basenową oraz powierzchnie wspólne, takie jak korytarze, toalety, szatnie, wykorzystywane są w sposób mieszany, tj. na potrzeby działalności komercyjnej, jak i na potrzeby działalności niekomercyjnej (dalej: "Powierzchnia mieszana").

W ramach działalności komercyjnej Powierzchnie mieszane udostępniane są w sposób odpłatny osobom zainteresowanym skorzystaniem z Pływalni, które muszą zakupić bilet albo karnet. Odwiedzający Pływalnię mogą skorzystać z usługi wstępu do groty solnej. Na tej części powierzchni Pływalni wynajmowi podlegają poszczególne tory basenu, a także powierzchnie pod reklamy. Usługi związane z Pływalnią są świadczone na rzecz osób fizycznych, jak również osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej (np, szkoły z okolicznych gmin). Działalność związana z Pływalnią w ww. zakresie, traktowana była/jest jako opodatkowana VAT.

W rezultacie, do 31 grudnia 2016 r. obroty związane z ww. sprzedażą ujmowane były przez MOSiR w przygotowywanej przez tę jednostkę organizacyjną ewidencji VAT oraz deklaracji VAT. MOSiR odpowiednio odprowadzał VAT należny z tytułu ww. sprzedaży realizowanej na Pływalni do właściwego urzędu skarbowego.

Od 1 stycznia 2017 r., po dokonaniu centralizacji rozliczeń VAT przez Miasto zgodnie z przepisami Specustawy, Miasto ujmuje ww. obroty w swoim scentralizowanym rejestrze VAT sprzedaży oraz w swojej scentralizowanej deklaracji VAT. Miasto odpowiednio odprowadza VAT należny z tytułu ww. sprzedaży do właściwego urzędu skarbowego. W zakresie działalności związanej z wykonywaniem zadań własnych Miasta w odniesieniu do zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie kultury fizycznej, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, Pływalnia jest z kolei wykorzystywana do prowadzenia szkolnych zajęć z zakresu wychowania fizycznego. W tym przypadku, uczniowie szkół utworzonych przez Miasto wraz z opiekunami korzystają z Pływalni bez ponoszenia odpłatności za wstęp. MOSiR traktował (odpowiednio Miasto traktuje) ww. działalność jako realizowaną w ramach reżimu publicznoprawnego, a przez to jako niepodlegającą opodatkowaniu VAT.

Podsumowując Miasto wskazało, że na Powierzchniach mieszanych Pływalni świadczone są usługi w zakresie wstępu i udostępniania Pływalni na rzecz mieszkańców, przedsiębiorców i instytucji z terenu Miasta, jak i spoza jej obszaru, w tym m.in. na rzecz szkół znajdujących się poza terenem Miasta, niebędących jednostkami organizacyjnymi Miasta (dalej: "Odbiorcy zewnętrzni"). Jednocześnie, Powierzchnie mieszane Pływalni są wykorzystywane nieopłatnie przez jednostki organizacyjne Miasta, tj. szkoły miejskie do prowadzenia zajęć szkolnych (dalej: "Odbiorcy wewnętrzni"), w związku z realizacją zadań własnych Miasta.

Od momentu otwarcia Pływalni, Miasto/MOSIR ewidencjonują każdorazowe wejścia osób korzystających z ww. części Pływalni przy pomocy Elektronicznego Systemu Obsługi Klienta. Przy użyciu ww. systemu Miasto/MOSiR są w stanie określić dokładną ilość osób korzystających z ww. części Pływalni w podziale na komercyjnych użytkowników (Odbiorcy zewnętrzni) oraz niekomercyjnych użytkowników (Odbiorców wewnętrznych). Jednocześnie, Miasto/MOSiR są w stanie z całej powierzchni Pływalni wyłonić także część jej powierzchni, która jest wykorzystywana jedynie dla potrzeb działalności opodatkowanej VAT (dalej: "Powierzchnie komercyjne"). Dotyczy to w szczególności pomieszczeń pod zaplecze SPA czy powierzchni pod automaty z napojami, które są przez Miasto/MOSiR wykorzystywane wyłącznie w sposób komercyjny (tj. wynajem na rzecz podmiotów trzecich). Z tytułu realizacji Inwestycji Miasto do końca 2015 r. poniosło wydatki, które są udokumentowane fakturami VAT. Wydatki te obejmują m.in. wykonanie robót budowlanych związanych z wybudowaniem Pływalni zleconych przez Miasto podmiotom zewnętrznym (dalej: "Wydatki inwestycyjne").

Wydatki inwestycyjne są związane z całą Pływalnią i Miasto nie jest w stanie przypisać ww. wydatków do poszczególnych powierzchni Pływalni (w szczególności do Powierzchni mieszanych czy też do Powierzchni komercyjnych).

Dotychczas Miasto/MOSiR nie odliczały VAT naliczonego wykazanego na fakturach otrzymanych w związku z realizacją przedmiotowej Inwestycji. Miasto wskazało, że poza dokonaną od 1 stycznia 2017 r. centralizacją rozliczeń VAT w oparciu o art. 3 Specustawy, w celu dokonania odliczeń VAT od Wydatków inwestycyjnych, Miasto planuje dokonanie centralizacji rozliczeń VAT w odniesieniu do "wstecznych" rozliczeń VAT Miasta i jego jednostek organizacyjnych zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 2 Specustawy (centralizacja za okresy rozliczeniowe począwszy od 2014 r., od kiedy ponoszone były koszty związane z budową Pływalni).

2. W związku z powyższym Miasto zadało następujące pytanie:

Czy w odniesieniu do Wydatków inwestycyjnych związanych z budową Pływalni poniesionych przez Miasto przed 1 stycznia 2016 r., na podstawie art. 86 ust. 7b w związku z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w brzmieniu obowiązującym do końca 2015 r., Miastu przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego w oparciu o przedstawioną w dalszej części wniosku metodologię uwzględniającą w pierwszej kolejności klucz powierzchniowy, zgodnie z którym:

- część VAT związana z Wydatkami inwestycyjnymi przypisana do Powierzchni komercyjnych będzie podlegała 100% odliczeniu, a

- część VAT związana z Wydatkami inwestycyjnymi przypisana do Powierzchni mieszanych będzie podlegała odliczeniu w oparciu o opisany w dalszej części wniosku klucz osobowy?

3. Wyrażając własne stanowisko w tej kwestii Miasto stwierdziło, że w odniesieniu do Wydatków inwestycyjnych poniesionych przed 1 stycznia 2016 r., Miastu przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego na podstawie art. 86 ust. 7b w związku z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w brzmieniu obowiązującym do końca 2015 r., w oparciu o przedstawioną w dalszej części wniosku metodologię uwzględniającą w pierwszej kolejności klucz powierzchniowy, zgodnie z którym:

- część VAT związana z Wydatkami inwestycyjnymi przypisana do Powierzchni komercyjnych będzie podlegała 100% odliczeniu, a

- część VAT związana z Wydatkami inwestycyjnymi przypisana do Powierzchni mieszanych będzie podlegała odliczeniu w oparciu o opisany w dalszej części wniosku klucz osobowy.

4. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowe postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Miasta uznając, że skonstruowany we wniosku przedmiot interpretacji prowadzi do wniosku, że Miasto oczekuje od organu interpretacyjnego przesądzenia, czy wskazana przez nie metoda odliczania proporcjonalnego jest prawidłowa. To zaś wykracza poza uprawnienia przysługujące organowi w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego. Organ wskazał, że instytucja interpretacji nie została stworzona dla celów analizowania przez organ skutków podatkowych planowanych działań podatników pod kątem analizy mechanizmu zastosowanych przez podatnika w celu właściwego obliczenia wartości podatku naliczonego czy należnego.

5. Miasto złożyło zażalenie na powyższe postanowienie z dnia [...] czerwca 2017 r.

6. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] września 2017 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ potwierdził przyjęte stanowisko, że skonstruowany we wniosku przedmiot interpretacji w postaci przedstawionego zdarzenia przyszłego wraz z przyporządkowanym do niego pytaniem, prowadzi do wniosku, że Wnioskodawca oczekuje od organu interpretacyjnego w istocie przesądzenia, czy wskazana przez niego metoda odliczania proporcjonalnego jest prawidłowa.

Zdaniem organu, w zadanym pytaniu Miasto wniosło o potwierdzenie prawidłowości zastosowania wybranej metody odnoszącej się do określenia - na podstawie regulacji art. 86 ust. 7b w związku z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. - wartości podatku naliczonego w odniesieniu do wydatków inwestycyjnych poniesionych przed 1 stycznia 2016 r.

Tak przedstawione zagadnienie mające być przedmiotem rozstrzygnięcia powoduje, że merytoryczne rozpatrzenie podnoszonej we wniosku kwestii, sprowadzającej się do oceny poprawności metod planowanego sposobu wyliczenia wartości podatku naliczonego oraz do ustalenia faktycznego wykorzystywania pływalni do działalności opodatkowanej - poprzez wydanie interpretacji indywidualnej - wykraczałoby poza uprawnienia przysługujące tutejszemu organowi w ramach postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, bowiem instytucja interpretacji indywidualnych nie została stworzona dla celów analizowania przez organ skutków podatkowych planowanych działań podatników pod kątem analizy mechanizmu (metodologii) zastosowanych przez podatnika w celu właściwego obliczenia wartości podatku naliczonego czy należnego.

Organ dokonał analizy art. 86 ust. 7b u.p.t.u. jednak wskazał, że prawidłowe określenie udziału procentowego, o którym mowa w art. 86 ust. 7b, a w konsekwencji części podatku naliczonego, związanej z czynnościami opodatkowanymi, należy do podatnika. Natomiast ocena prawidłowości przyjętych rozwiązań może nastąpić jedynie w drodze przeprowadzonego postępowania podatkowego przez właściwy organ pierwszej instancji.

Organ interpretacyjny zauważył, że wybór sposobu, według którego Miasto będzie dokonywało proporcjonalnego odliczenia w przypadku zakupu towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów działalności gospodarczej, jak i do celów pozostających poza taką działalnością (w przypadku, gdy taka wystąpi), których przypisanie w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe - należy do Wnioskodawcy.

Analizy i oceny prawidłowości tego wyboru będzie mógł dokonać właściwy organ podatkowy w toku kontroli podatkowej lub celnoskarbowej. Istotą interpretacji indywidualnej jest ocena prawna danego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego, dotyczącego wnioskodawcy, dokonywana na gruncie przepisów prawa podatkowego, a więc rozstrzygnięcie, czy zainteresowany (wnioskodawca) prawidłowo ocenia kwestię wpływu zaistnienia opisanej sytuacji faktycznej na jego obowiązki i uprawnienia wynikające z unormowań prawa podatkowego. A zatem organ nie ma kompetencji, aby w ramach postępowania unormowanego w rozdziale 1a ustawy Ordynacja podatkowa dokonywać oceny (kontroli) sposobu poprawności rozliczania podatku w wyniku zastosowania odpowiedniej metodologii wyliczeń tego podatku.

7. W złożonej do Sądu skardze Miasto zarzuciło wydanej interpretacji naruszenie:

- art. 165a § 1 w zw. z art. 14h, art. 233 § 1 pkt 1, art. 239, art. 120 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie, w sytuacji gdy nie zaistniały określone w art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej przesłanki warunkującej rozstrzygnięcie o wskazanej treści;

- art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 86 ust. 7b w zw. z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. poprzez błędne przyjęcie, że dokonując interpretacji w trybie art. 14b § l Ordynacji podatkowej, Organ nie może wskazać sposobu odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu do wydatków inwestycyjnych związanych z budową pływalni, ponieważ wydanie interpretacji w przedmiotowej sprawie wykraczałoby poza zakres postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej, podczas gdy wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie należało do kompetencji Organu;

- art. 120 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania do organów podatkowych, a w konsekwencji niewydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, w sytuacji, gdy taki obowiązek ciążył na organie.

Na tej podstawie Miasto zażądało uchylenia zaskarżonej interpretacji podatkowej

8. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

1. Skarga zasługuje na uwzględnienie.

2. Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia, zaś stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. - sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Przedmiotem skargi jest postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zgodnie z art. 165a § 1 o.p., gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z mocy odesłania zawartego w art. 14h o.p. przepis ten może stanowić również podstawę odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej.

3. Istota sporu w badanej sprawie dotyczy zaś tego, czy organ podatkowy zgodnie z prawem odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżącego Miasta o wydanie interpretacji indywidualnej.

4. Interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego wydawana jest na wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie, przy czym wniosek może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Obowiązkiem wnioskodawcy jest wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 1, 2 i 3 o.p.).

Z art. 14b § 1 i 2a o.p. wynika, że zakres przedmiotowy interpretacji indywidualnej dotyczy rozumienia przepisów prawa podatkowego. Przez termin "przepisy prawa podatkowego" rozumie się przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych (art. 3 pkt 2 o.p.)

Zgodnie z treścią art. 14c § 1 i 2 o.p., wydana przez upoważniony organ interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

Instytucja interpretacji została wprowadzona z uwagi na skomplikowany charakter prawa podatkowego i przyjętą, co do zasady, formułę samoobliczenia podatku. Celem interpretacji indywidualnej jest zagwarantowanie, że jeżeli podmiot, który ją uzyskał, zastosuje się do niej, to nie może mu to szkodzić. Sąd podziela stanowisko wyrażane w judykaturze, że funkcja gwarancyjna i informacyjna interpretacji indywidualnej nabiera szczególnego znaczenia, gdy przedmiotem wniosku o interpretację jest wykładnia takiego przepisu prawnego, który nie określa w sposób jednoznaczny, jakie sytuacje faktyczne mieszczą się w dyspozycji tego przepisu (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 4 października 2016 r., I SA/Rz 623/16, Wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 maja 2017 r., I SA/Lu 268/17,CBOSA). W ocenie Sądu, taka sytuacja ma miejsce w badanej sprawie, z uwagi na specyfikę przepisów prawa podatkowego, których dotyczy wniosek strony skarżącej.

5. W orzecznictwie sądów przyjmuje się, że oceniając prawną dopuszczalność wydania interpretacji z punktu widzenia powołanej przez organ podstawy prawnej należy brać pod uwagę trzy podstawowe kwestie::

- czy wniosek o wydanie interpretacji dotyczy wykładni i stosowania przepisów prawa podatkowego w kontekście konkretnego, już zaistniałego lub przyszłego stanu faktycznego (nie zaś samych ustaleń odnoszących się do faktów rodzących skutki prawnopodatkowe);

- czy jest możliwe udzielenie odpowiedzi na postawione przez podatnika pytania w formule: stanowisko podatnika jest prawidłowe/nieprawidłowe;

- czy możliwy jest do osiągnięcia podstawowy cel interpretacji, jaką są gwarancje dla podatnika, że zastosowanie się do interpretacji nie będzie mu szkodzić (art. 14k O.p.).

Zdaniem Sądu, w analizowanej sprawie warunki te są spełnione.

Zagadnienie będące przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji wiąże się z interpretacją art. 86 ust. 7b u.p.t.u. Zgodnie z treścią tego przepisu w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2015 r., w przypadku nakładów ponoszonych na nabycie, w tym na nabycie praw wieczystego użytkowania gruntów, oraz wytworzenie nieruchomości, stanowiącej majątek przedsiębiorstwa danego podatnika, wykorzystywanej zarówno do celów prowadzonej przez tego podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, których nie da się w całości przypisać działalności gospodarczej, podatek naliczony oblicza się według udziału procentowego, w jakim dana nieruchomość wykorzystywana jest do celów działalności gospodarczej.

Pytanie sformułowane we wniosku dotyczy więc stosowania przepisu nakładającego na podatnika obowiązek proporcjonalnego odliczania podatku naliczonego w przypadku nakładów ponoszonych na nabycie oraz wytworzenie nieruchomości, stanowiącej majątek przedsiębiorstwa danego podatnika, wykorzystywanej zarówno do celów prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, jak i do celów innych, których nie da się w całości przypisać działalności gospodarczej. Od prawidłowego rozumienia tego przepisu zależy to, czy podatnik właściwie go zastosuje i w konsekwencji prawidłowo wywiąże się z nałożonego na niego obowiązku samoobliczenia podatku.

Wniosek Miasta dotyczy sposobu odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu do wydatków inwestycyjnych Miasta, związanych z budową Pływalni a poniesionych przed 1 stycznia 2016 r. Należy zatem przyjąć, że niewątpliwie wniosek o wydanie interpretacji dotyczy wykładni i stosowania przepisów prawa podatkowego w kontekście konkretnego stanu faktycznego.

Organ odmawiając wszczęcia postępowania akcentuje, że merytoryczne jego rozpatrzenie sprowadzałoby się do oceny poprawności metod planowanego sposobu wyliczenia wartości podatku naliczonego oraz do ustalenia faktycznego wykorzystywania pływalni do działalności opodatkowanej. Zdaniem Sądu, jeśli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązki związane z prawidłowym obliczeniem podatku, których nieprawidłowe wypełnienie obciąża podatnika, to podatnik ma prawo uzyskać potwierdzenia organu co do prawidłowości stosowania tych przepisów. Organ sugerując, że sprawdzenie tej prawidłowości może nastąpić w postępowaniu kontrolnym lub jurysdykcyjnym nie dostrzega, że stwierdzenie nieprawidłowości na tym etapie skutkuje negatywnymi konsekwencjami dla podatnika.

W ocenie Sądu, sposób zredagowania wniosku pozwala na udzielenie odpowiedzi w formule: prawidłowy/nieprawidłowy. Dzięki temu będzie możliwe osiągnięcie podstawowego celu interpretacji – interpretacja pozwoli stronie skarżącej na prawidłowe wyliczenie proporcji.

6. Wnioskując o wydanie interpretacji podatnik poszukuje ochrony prawnej, jaką daje mu art. 14k o.p., chodzi mu bowiem o prawidłowe zastosowanie przepisów dotyczących określenia proporcji w zakresie nabytych towarów i usług. Jeśli odpowiedź będzie brzmiała: prawidłowe, podatnik będzie dokonywał czynności prawnopodatkowych z uwzględnieniem swojej propozycji wykładni i zastosowania przepisów wskazanych we wniosku i stosując się do tego będzie chroniony w zakresie, w jakim przewiduje to art. 14k o.p.

Oceniając zatem prawną dopuszczalność wydania interpretacji należy przyjąć, że spełnione są przesłanki dopuszczalności wydania interpretacji: Istotą żądań strony skarżącej jest wykładnia prawa podatkowego; możliwe jest odniesienie się do stanowiska podatnika w formule: prawidłowe/nieprawidłowe oraz jest możliwy do osiągnięcia cel w postaci gwarancji, że zastosowanie się do interpretacji nie będzie szkodzić podatnikowi.

W ugruntowanym już orzecznictwie panuje pogląd, że użyty w art. 165a § 1 o.p. zwrot "z jakichkolwiek innych przyczyn nie może być wszczęte" należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa, bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny (zob. przykładowo wyroki NSA z 3 lutego 2012 r. II FSK 1250/10, z 23 sierpnia 2013 r., II FSK 2586/11, wyrok WSA w Białymstoku z 16 listopada 2016 r., I SA/Bk 927/16; wszystkie: CBOSA).

W ocenie Sądu w badanej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca, zaś organ podatkowy odmawiając wszczęcia postępowania wadliwie zastosował w sprawie art. 165a w zw. z art. 14b § 1 o.p.

7. Mając powyższe na uwadze, Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

8. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r., Nr 31, poz. 153).