Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 775/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Bankowe prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 42 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2019 r. sprawy ze skargi D. M. na postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i nałożenia obowiązku przedłożenia określonych dokumentów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (PINB) na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, dalej powoływana jako P.b.) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej powoływana jako K.p.a.) wstrzymał roboty budowlane przy rozbudowie istniejącego budynku gospodarczego, polegające na dobudowie pomieszczenia o wym. 1,50 m x 3,00 m i dobudowie zewnętrznego komina na działce nr [...] położonej w miejscowości W. P., gm. W., prowadzone przez D. M. (dalej określana jako skarżąca) i nałożył na nią obowiązek przedstawienia w terminie do [...] sierpnia 2019 r. zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami wymaganymi przepisami szczególnymi i zaświadczeniem aktualnym na dzień opracowania projektu, potwierdzającym wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, autora projektu oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca udostępniła, na jego wniosek, kopię decyzji Wójta Gminy z [...].06.1993 r., Nr [...], zatwierdzającej plan realizacji inwestycji i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej ustawienie budynku drewnianego gospodarczego do prowadzenia prawidłowej działalności rybackiej we wsi W. na działce nr [...], wydaną na rzecz R. M. oraz kopię zawiadomienia z [...].01.1995 r., na podstawie którego Gmina przyjęła rzeczony obiekt do użytkowania. Skarżąca, pomimo zobowiązania się do tego, nie przedłożyła dokumentów potwierdzających legalność wykonanych robót budowlanych, tj. rozbudowy istniejącego obiektu (dobudowa pomieszczenia i dobudowa komina zewnętrznego oraz budowa oczyszczalni ścieków).

Zaplanowana na [...].11.2018 r. kontrola zabudowy działki nr [...] nie odbyła się z uwagi na nieobecność skarżącej. Czynności kontrolne zabudowy działki z udziałem skarżącej zostały przeprowadzone [...].11.2018 r. W wyniku kontroli ustalono, że na działce istnieje budynek o konstrukcji drewnianej, ustawiony na bloczkach betonowych. Budynek przeznaczony jest do prowadzenia prawidłowej działalności rybackiej. Wymieniony obiekt zrealizowano w oparciu o decyzję Wójta Gminy Nr [...] z [...].06.1998 r. Zawiadomienie o zakończeniu budowy inwestorka zgłosiła do Urzędu Gminy [...].01.1995 r. Do ww. obiektu inwestorka dobudowała pomieszczenie o wym.1,50 m x 3,00 m o konstrukcji drewnianej wraz z kominem murowanym. Na realizację powyższego inwestorka nie posiada dokumentów organu administracji architektoniczno-budowlanej zezwalającej na realizację. W ramach wykonanych robót budowlanych istniejący budynek gospodarczy został rozbudowany o ca 5,0 m2 (dobudowa pomieszczenia wraz z zewnętrznym kominem). Aktualna powierzchnia zabudowy budynku wynosi ca 39,0 m2. W związku z wykonanymi robotami budowlanymi zmieniły się charakterystyczne parametry istniejącego obiektu, tj. powierzchnia zabudowy i kubatura (uległy zwiększeniu).

W piśmie z [...].01.2019 r. skarżąca oświadczyła, że roboty budowlane związane z rozbudową budynku gospodarczego (dobudówka i komin) wykonała w 2018 r.

Organ stwierdził, że rozbudowy budynku gospodarczego dokonano w warunkach samowoli budowlanej bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę organu administracji architektoniczno-budowlanej, tj. Starosty. Stosownie do art. 48 ust. 2 P.b., jeżeli budowa (...) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych (bez względu na stopień ich zaawansowania) i nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w określonym terminie niezbędnych do zalegalizowania budowy dokumentów.

Ponadto, organ poinformował, że niewykonanie w wyznaczonym terminie oznaczonych w orzeczeniu postanowienia obowiązków, skutkować będzie nakazaniem rozbiórki omawianej dobudowy (pomieszczenia o wym. 1,50 m x 3,00 m i zewnętrznego komina) na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 P.b., natomiast ich wykonanie potraktowane będzie jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego. Wydanie decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego możliwe będzie po uprzednim uiszczeniu opłaty legalizacyjnej, o której mowa w art. 49 ust. 1 i 2 P.b., której wysokość wyniesie 25 000 zł.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca wnosząc o umorzenie w całości ustanowionej opłaty legalizacyjnej w wysokości 25 000 zł oraz umorzenie postanowienia w zakresie nakazania rozbiórki.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że kontrola przeprowadzona działce przez PINB odbyła się w sposób nierzetelny, z pominięciem wielu materiałów dowodowych oraz okoliczności wpływających na ustalenia prawdy obiektywnej. Stwierdzenia zawarte w postanowieniu opierają się na domniemaniu z pominięciem zachowania równości stron. PINB nie wykazał, a jedynie stwierdził w oparciu o domniemanie, że budynek gospodarczy został powiększony w warunkach samowoli budowlanej. Sporządzona w postępowaniu dokumentacja zawiera szereg błędów, jak np. błędną datę realizacji budynku gospodarczego, na który posiada zezwolenie. Zamiast datę [...].06.1993 r. inspektor zamieścił datę [...].06.1998 r. Ponadto, domniemana różnica między dozwoloną powierzchnią powiększenia budynku a stanem rzeczywistym została ustalona bez jej obecności oraz możliwości zweryfikowania przyrządów pomiarowych. Mimo sygnalizowania, że chce być obecna przy wszystkich wizjach lokalnych inspektor budowlany na dokonywanie pomiarów udał się samodzielnie. Pomiarów dokonano [...].11.2018 r., podczas gdy wystosowała ona pismo dotyczące zmiany terminu na termin po [...].11.2018 r. Pozbawiona możliwości uczestniczenia w wizji lokalnej nie mogła odnieść się co do prawidłowości dokonywania pomiarów jak i samych przyrządów pomiarowych, w tym świadectwa legalizacji. Na kolejnej wizji, w której już uczestniczyła, inspektor nie dokonywał żadnych pomiarów.

Co do dokonanych inwestycji skarżąca wskazała, że w żadnym stopniu nie przekroczyła dozwolonych norm w zakresie prawa budowlanego. Dostosowała się do wskazań rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, by powierzchnię zabudowy i użytkową liczyć zgodnie z zasadami Polskiej Normy, której zastosowanie potwierdzi, że dobudówka z przeznaczeniem do funkcji sanitarnych objęta normą PN-ISO 9836: 1997 jako pomieszczenie pomocnicze nie wchodzi w skład powierzchni zabudowy.

Odnosząc się co do wysokości opłaty legalizacyjnej skarżąca wniosła o jej umorzenie z powodu jej nieadekwatnej wielkości co do stopnia naruszenia przepisów. Kwota, jakiej zażądał PINB, kilkukrotnie przewyższa wartość inwestycji. Wpłacenie takiej kwoty naraziłoby jej rodzinę na brak możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb egzystencjalnych.

Odnosząc się do kwestii dobudowanego komina skarżąca wskazała, że powinien być on wyłączony z postępowania, gdyż bez zaliczenia dobudówki łazienki do powierzchni zabudowy łącznie z budynkiem gospodarczym element ten łącznie z budynkiem zajmuje mniej niż 35 m2.

Ww. argumenty stanowią podstawę do umorzenia postanowienia PINB w całości, jak również do umorzenia wskazanych w postanowieniu wyznaczonych opłat legalizacyjnych.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r., znak [...],Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na treść art. 48 ust. 2 P.b., który określa warunki dopuszczające możliwość legalizacji obiektu budowlanego lub jego części. Natomiast zgodnie z art. 48 ust. 3 P.b., w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 P.b., traktuje się jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. Z mocy natomiast art. 48 ust. 4 P.b., w razie niespełnienia przez inwestora w wyznaczonym terminie nałożonych obowiązków, organ zobligowany jest do orzeczenia nakazu rozbiórki. Po dostarczeniu przez inwestora wymaganych prawem dokumentów właściwy organ, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Natomiast skutkiem nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej, zgodnie z art. 48 ust. 1 w zw. z art. 49 ust. 3 P.b. jest brak możliwości kontynuowania postępowania legalizacyjnego przez organ nadzoru budowlanego i konieczność wydania nakazu rozbiórki.

Z wyżej cytowanych przepisów jednoznacznie wynika, że dopiero bezsporne ustalenie, że inwestor dopuścił się samowoli budowlanej, a budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, uprawnia organ nadzoru budowlanego do wstrzymania robót budowlanych i nałożenia na inwestora obowiązku dostarczenia dokumentów potrzebnych do legalizacji tego obiektu.

Przepis art. 48 P.b. ma zastosowanie w przypadku wybudowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Z ustaleń poczynionych przez organ I instancji wynika, że przedmiotowy budynek gospodarczy został rozbudowany w warunkach samowoli budowlanej, tj. bez uprzedniego uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę organu administracji architektoniczno-budowlanej. Powyższa rozbudowa wykonana została przez skarżącą w 2018 r., co wynika bezpośrednio z pisma skarżącej z [...].01.2019 r. - kierowanego do organu I instancji. Wobec tego, poczynione w sprawie ustalenia faktyczne obligowały do prowadzenia przez organ I instancji postępowania legalizacyjnego w trybie określonym w art. 48 P.b.

Natomiast odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu, organ odwoławczy wskazał, że wydanie postanowienia na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 P.b. stanowi fazę wstępną wszczętego postępowania, którego celem jest legalizacja obiektu wykonanego w warunkach samowoli budowlanej. Postanowienie to dotyczy przedłożenia wymaganych prawem dokumentów koniecznych do legalizacji przedmiotowej samowoli. Organ I instancji nie nałożył nim ani obowiązku rozbiórki dobudowanego pomieszczenia oraz dobudowanego zewnętrznego komina, ani nie ustalił wysokości opłaty legalizacyjnej. Akt ten nie rozstrzyga ani nie kończy sprawy, bowiem może mieć to miejsce dopiero w dalszej części postępowania. Ponadto, okoliczności dotyczące sytuacji finansowej nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy samowoli budowlanej.

Skargę na powyższe postanowienie złożyła D. M. wnosząc o jego uchylenie. Skarżąca w całości podtrzymała swoje zarzuty zawarte w zażaleniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga była niezasadna.

W sprawie bezsporne było to, że skarżąca w 2018 r. rozbudowała budynek gospodarczy, którego jest właścicielką, o toaletę i komin. Okoliczność ta została przyznana przez skarżącą w piśmie z [...].01.2018 r. (k. 11 akt adm.). Bezsporne jest również to, że skarżąca nie uzyskała pozwolenia na budowę na ww. rozbudowę.

W myśl art. 48 ust. 1 P.b., organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo

2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

W świetle powyższego organ słusznie zastosował art. 48 ust. 2 zd. 1 P.b., stosownie do którego, "Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych". W zaskarżonym postanowieniu organu I instancji znalazł się stosowny zapis nakazujący wstrzymanie robót budowlanych.

Ponadto, obowiązkiem organu było zastosowanie art. 48 ust. 3 P.b., w myśl którego, "W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2."

Organ, zgodnie z cyt. przepisem, nałożył na skarżącą przewidziane w nim obowiązki.

Dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy istotne było ustalenie powierzchni zabudowy przedmiotowego budynku. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a) P.b., pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. Przy czym, stosownie do art. 3 pkt 6 P.b., przez budowę należy również rozbudowę obiektu budowlanego. Organ ustalił, że wskutek rozbudowy powierzchnia budynku przekroczy 35 m2, a więc w takiej sytuacji niewątpliwie konieczne było uzyskanie przez skarżącą decyzji o pozwoleniu na budowę.

W tym miejscu wskazać należy, że przepisy Prawa budowlanego nie określają definicji powierzchni zabudowy. Pojęcie to określone zostało w Polskiej Normie PN-ISO 9836 (publ. przez Polski Komitet Normalizacyjny w październiku 1997 r., uchwała nr 33/97-o) i jest jednym z charakterystycznych parametrów użytkowych w budownictwie, który znajduje również zastosowanie w przepisach prawa budowlanego. Polskie Normy nie są przepisami prawa, jednak z celów i zasad, dla których utworzono zbiór Polskich Norm, jak również z unormowań prawnych, zawartych w art. 2 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz. U. z 2015 r. poz. 1483) wynika, że pod pojęciem normy rozumie się dokument przyjęty w drodze konsensusu i zatwierdzony przez upoważnioną jednostkę, ustalający - do powszechnego i wielokrotnego stosowania - zasady, wytyczne lub charakterystyki odnoszące się do różnych rodzajów działalności lub ich wyników i zmierzających do uzyskania optymalnego stopnia uporządkowania w określonym zakresie (vide wyrok NSA z 6.05.2008 r., sygn. akt I OSK 785/07). Powyższe oznacza, że niezdefiniowanemu w ustawie pojęciu "powierzchnia zabudowy" należy przypisywać dokładnie takie znaczenie, jakie dla tego parametru przyjęto oficjalnie we właściwej Polskiej Normie. Zgodnie z punktem 5.1.2.2 Normy, "powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Do tej powierzchni nie wlicza się powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu, powierzchni elementów drugorzędnych, np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego, powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze (np. szklarnie, altany, szopy)".

Nie można podzielić poglądu skarżącej, że dobudowana do budynku łazienka, znajdująca się w jego obrysie i stanowiąca jego integralną część, winna być uważana za obiekt pomocniczy. Skarżąca myli w swojej argumentacji obiekty pomocnicze z pomieszczeniami pomocniczymi. Zatem organy wyliczyły powierzchnię zabudowy zgodnie z treścią Polskiej Normy, na którą powoływała się sama skarżąca. Przyjmując argumentację skarżącej należałoby np. w przypadku budowy domu jednorodzinnego wyłączyć z jego powierzchni zabudowy wszystkie pomieszczenia pomocnicze, w tym łazienki i korytarze, co jest niedopuszczalne i sprzeczne z cyt. regulacjami.

Dodatkowo wskazać trzeba, że rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1935) w załączniku stanowiącym wykaz Polskich Norm powołanych w rozporządzeniu wskazuje, by powierzchnię zabudowy i użytkową liczyć zgodnie z zasadami Polskiej Normy PN-ISO 9836: 1997 "Właściwości użytkowe w budownictwie - Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych". Choć normę tę wycofano i zastąpiono normą PN-ISO 9836:2015-12, w projektach budowlanych nadal powierzchnie oblicza się według tej pierwszej, ponieważ to ona jest przywołana we wspomnianym i obowiązującym rozporządzeniu. Pogląd, że przy ustalaniu powierzchni zabudowy winno kierować się wytycznymi Polskiej Normy PN-ISO 9836 znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyroki NSA z 18.09.2014 r., II OSK 675/13, WSA w Poznaniu z 26.03.2013 r., IV SA/Po 1226/12, WSA w Poznaniu z 27.10.2011 r., IV SA/Po 648/11, WSA w Krakowie z 16.11.2010 r., II SA/Kr 774/10)

Reasumując, stwierdzić trzeba, że na skutek dokonanej rozbudowy budynku gospodarczego jego powierzchnia zabudowy przekroczyła 35 m2, co powodowało konieczność uzyskania na taką rozbudowę pozwolenia na budowę. Jego brak natomiast zobowiązywał organ do zastosowania art. 48 ust. 2 i 3 P.b., co też organ w prawidłowy sposób uczynił rozpoznając przedmiotową sprawę.

Podkreślenie wymaga również to, że skarżąca brała udział w kontroli obiektu budowlanego, zapoznała się ze sporządzonym protokołem, nie wniosła jednak do niego żadnych zastrzeżeń, w szczególności w zakresie wymiarów budynku po rozbudowie. Także w dalszym toku postępowania skarżąca nie przedłożyła żadnego dowodu, który zakwestionowałby prawidłowość pomiarów dokonanych podczas oględzin.

Dodatkowo, wyjaśnić należy skarżącej, że zaskarżona decyzja (ani też decyzja organu I instancji) nie nakładają obowiązku uiszczenia przez nią opłaty legalizacyjnej ani też nie wynika z nich obowiązek dokonania rozbiórki rozbudowy. Kwestie te będą przedmiotem dalszego postępowania, zatem nie mogły być poddawane analizie w niniejszym postępowaniu. Faktem jest, że w decyzji PINB pojawiła się informacja o wysokości opłaty legalizacyjnej, jednakże fragment ten należy traktować jedynie jako informację (pouczenie) dla skarżącej o tym, jaka jest możliwa wysokość opłaty w toku dalszego postępowania.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), skarga podlegała oddaleniu.

Cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query.