Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2151/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: par. 7, par. 8.
journal: Dz.U. 2003 nr 102 poz 946
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych.
article: art. 23a ust. 2b. art. 129 ust.1.
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 6, art. 151, art. 188.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 122, art. 180 par. 1, art. 187 par. 1, art. 191, art. 229.
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Protokolant Anna Nowak po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej ze skargi kasacyjnej "I." Spółki z o.o. w Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 24 maja 2013 r. sygn. akt III SA/Gl 565/13 w sprawie ze skargi "I." Spółki z o.o. w Ż. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r., znak [...] oraz utrzymaną w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. B. z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz "I." Spółki z o.o. w Ż. 1210 (jeden tysiąc dwieście dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 24 maja 2013 r. oddalił skargę I. Spółki z o.o. w Ż. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych.

Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco:

W wyniku przeprowadzonej w dniu 17 grudnia 2009 r. przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w K. kontroli automatu do gier o niskich wygranych umiejscowionego w lokalu "B. J." w K. przy ul. T. i przeprowadzonego w jej ramach eksperymentu - doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automatach o niskich wygranych ustalono, że na automacie H. S. zarejestrowanego na skarżącą spółkę istniała możliwość gry za stawki wyższe niż określone w art. 2 ust. 2b ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz.27 ze zm., dalej: u.g.z.w).

Naczelnik Urzędu Celnego w B. – B. działając w oparciu o § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. Nr 102, poz.946 ze zm., dalej: rozporządzenie z 2003 r.) decyzją z 23 listopada 2010 r., cofnął skarżącej rejestrację opisanego automatu do gier o niskich wygranych. Podstawą decyzji był przeprowadzony przez funkcjonariuszy celny eksperyment oraz opinia z dnia 13 czerwca 2010 r. sporządzona przez biegłego sądowego dotyczącą spornego automatu, wykonana na potrzeby postępowania karnego skarbowego, z której wynikało, że automat nie spełniał wymogów technicznych zgodnych dla automatów podlegających przepisom ustawy o grach i zakładach wzajemnych.

Objętą skargą decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania odwoławczego włączył do akt sprawy dokumenty postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Apelacyjną w B., wskazujące na nieprawidłowości przy badaniach automatów, wykonywanych przez Politechnikę W.. Z włączonych do akt postępowania zeznań wynikało, że badaniu podlegało oprogramowanie danego typu automatu, które trwało nawet kilka miesięcy, a następnie przeprowadzane było uproszczone badanie automatu. W opiniach technicznych znajdowały się zapisy stwierdzające zabezpieczenie automatu, natomiast nie zawsze automat był zabezpieczany plombą przy pierwszym badaniu. Zdarzało się, że po wydawani opinii plombę naklejano nawet po upływie roku. Ponadto, nie każdy automat był przebadany gdyż były one badane wyrywkowo (próbki statystyczna – badano kilka automatów na sto). Nie przeprowadzano również badania wypłacalności automatu lecz przyjmowano wypłacalność podaną przez producenta oraz nie badano wypłacalność gier bonusowych.

Sąd I instancji oddalając skargę na tę decyzję wskazał, że w dacie dokonania poświadczenia rejestracji, 25 czerwca 2008 r., zgodnie z treścią ustawy o grach i zakładach wzajemnych, grami na automatach o niskich wygranych były gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie mogła być wyższa niż równowartość 15 euro, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie mogła być wyższa niż 0,07 euro. Równowartość 15 euro i 0,07 euro. Sąd zwrócił uwagę, że w dniu 1 stycznia 2010r. weszła w życie ustawa z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009r. Nr 201, poz. 1540 z ze. zm., dalej: u.g.h.), która w art.129 ust. 1 przewidywała, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Z ust. 3 powołanego artykułu wynika natomiast, że przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie mogła być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie mogła być wyższa niż 0,50 zł. Sąd podkreślił, że zarówno definicja gry na automatach i niskich wygranych opisana w art. 2 ust. 2b u.g.z.w., jak definicja zawarta w art. 129 ust. 3 u.g.h. nie przewidywała możliwości podwyższenia wartości stawki za udział w jednej grze oraz wartości jednorazowej wygranej. Sąd I instancji stwierdził ponadto, że decyzja organu I instancji wydana została w czasie obowiązywania rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych, które w § 14 ust. 5 określało, iż w razie stwierdzenia niezgodności stanu rzeczywistego automatów lub urządzeń do gier z warunkami rejestracji wyznaczony naczelnik urzędu celnego cofa rejestrację takiego automatu lub urządzenia do gier. Taki stan prawny i faktyczny sprawy, a w szczególności zaś ustalenia kontroli i treść opinii biegłego sądowego, w ocenie Sądu, przemawiały za prawidłowością rozstrzygnięcie organu I instancji i jednocześnie czyniły niezasadnym zarzut dotyczący pominięcia jako dowodu opinii jednostki badającej.

Mając na uwadze, że po przeprowadzeniu eksperymentu przez funkcjonariuszy celnych wskazującego na niezgodność automatu z warunkami rejestracji, potwierdzone następnie opinią biegłego sądowego, organ w ocenie Sądu zasadnie przyjął, że nie zachodziło podejrzenia ale pewność co do niespełniania przez urządzenie warunków określonych w ustawie, wobec czego zbędnym było przeprowadzanie badania sprawdzającego lub powoływanie kolejnego biegłego.

Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że w sprawie niezasadne było przeprowadzenie pozostałych dowodów wnioskowanych przez stronę. Fakt posiadania przez kontrolowany automat urzędowych dokumentów niezbędnych do jego legalnej eksploatacji, nie stanowił przeszkody do przeprowadzenia kontroli automatu w celu ustalenia, czy spełnia on wymogi określone przepisami prawa. Sąd zauważył, że czym innym było dokonanie poświadczenia rejestracji w dacie dopuszczenia automatu do użytkowania, a czym innym późniejsze ustalenie sposobu jego faktycznego działania. Bez znaczenia dla sprawy było również w jakiej dacie i w związku z jakim zdarzeniem nastąpiła zmiana w zakresie funkcjonowania automatu. Nie naruszono zatem zdaniem Sądu zasady zaufania do organów administracji publicznej i zasady in dubio pro tributario cofnięciem rejestracji, wobec niespełniania przez sporny automat wymogów ustawowych, przewidzianych dla automatów o niskich wygranych. Odnosząc się do zarzutu przyjęcia przez organ, że w jednej grze może wystąpić więcej niż jedna wygrana, jedna gra nie może składać się z kilku etapów i nie można prowadzić kilku gier jednocześnie Sąd zauważył, iż zarówno dowód z eksperymentu jak i opis czynności dokonanych przez biegłego sądowego podczas przeprowadzania gry wskazywały na przeprowadzenie jednej gry – od uruchomienia aż do zakończenia. Nie miała znaczenia liczba ewentualnych pośrednich faz bądź etapów związanych z losowaniami z poszczególnych liczników.

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.).

Skargą kasacyjną I. Spółka z o.o. w Ż. zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie:

- na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.:

1. art. 3 § 1 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w nienależytej kontroli Sądu I instancji nad prawidłowością postępowania przeprowadzonego przez organ odwoławczy, który wydał zaskarżoną decyzję, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji wydanej przy rażącym naruszeniu licznych przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegające na bezzasadny niezastosowaniu, a w konsekwencji nieuchyleniu zaskarżonej decyzji w całości pomimo tego, że została ona oparta na błędnych ustaleniach faktycznych oraz wydana z naruszeniem licznych przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik spawy oraz z naruszeniem prawa materialnego, które polegało na obrazie art. 2 ust. 2b u.g.z.w., § 7, i § 8 rozporządzenia z 2003 r., § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. zmieniającego ww. rozporządzenie, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 190, art. 229 Ordynacji podatkowej, w sposób opisany w skardze;

3. art. 151 p.p.s.a. polegające na bezzasadnym zastosowaniu tego przepisu i oddaleniu skargi pomimo tego, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszeniem prawa materialnego, wobec czego powinna zostać uwzględniona;

- na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.:

1. § 7, i § 8 rozporządzenia z 2003 r.w zw. z art. 23a ust. 7 i art. 23b ust. 1 u.g.h. poprzez przyjęcie, że opinię dotyczącą ustalenia zasad działania automatu do gier o niskich wygranych może w postępowaniu o cofnięcie rejestracji wydać podmiot niebędący jednostką badającą upoważnioną przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, podczas gdy z powyższych przepisów wynik wprost, że stwierdzenie, iż automat nie spełnia warunków określonych w ustawie w zakresie objętym badaniem jednostki badającej poprzedzającym rejestrację jest dopuszczalne wyłącznie na podstawie badań kontrolnych jednostki badającej.

Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Dyrektor Izby Celnej w K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddaleni.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, przy czym nie wszystkie podniesione w niej zarzuty znajdują usprawiedliwienie.

Wskazać należy, że stosownie do treści art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć tylko na podstawach wskazanych w tym przepisie. Zatem przyczyną skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej może być naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, co oznacza, że stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc na podstawie art. 183 § 2 p.p.s.a. pod uwagę z urzędu przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przyczyny nieważności postępowania, zatem istnieją podstawy do rozpoznania skargi kasacyjnej.

Strona skarżąca kasacyjnie wskazuje w skardze obie podstawy wymienione w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W takich przypadkach Naczelny Sąd Administracyjny jest zobowiązany w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem na oddalenie skargi. Poprawna konstrukcja tego zarzutu skargi kasacyjnej ma nie tylko wskazywać na czym polega naruszenie prawa o postępowaniu, ale powinna wskazywać w jaki sposób Sąd I instancji naruszył te przepisy dokonując kontroli legalności skarżonej decyzji, a wreszcie skarga powinna uzasadniać ten rodzaj naruszenia i wskazywać na czym polega jego istotność dla rozstrzygniętej wyrokiem sprawy.

Rozpoznanie w pierwszej kolejności zarzutu naruszenia prawa procesowego, co do zasady musi wyprzedzać ocenę naruszeń prawa materialnego, gdyż tylko przy założeniu, że stan faktyczny sprawy został ustalony w postępowaniu przed organami administracyjnymi poprawnie i został w ten sam sposób oceniony przez Sąd I instancji, otwiera się droga do wypowiedzi w zakresie zastosowanych przepisów materialnych.

Skarga kasacyjna Spółki wskazując na podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.ps.a., art. 151 p.p.s.a., które to naruszenie polegało na nienależytej kontroli Sądu I instancji nad prawidłowością postępowania przeprowadzonego przez organ administracji, który wydał zaskarżoną decyzję, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji wydanej przy rażącym naruszeniu licznych przepisów postępowania (art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 229 O.p.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszeniu prawa materialnego, tj. § 7, § 8 rozporządzenia MF z 3 czerwca 2003 r. w zw. z art. 23a ust. 7 i art. 23b ust. 1 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych oraz art. 2 ust. 2b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych poprzez przyjęcie, że opinię dotyczącą ustalenia zasad działania automatu do gier o niskich wygranych może w postępowaniu o cofnięcie rejestracji wydać podmiot niebędący jednostką badającą upoważnioną przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, podczas gdy z powyższych przepisów wynik wprost, że stwierdzenie, iż automat nie spełnia warunków określonych w ustawie w zakresie objętym badaniem jednostki badającej poprzedzającym rejestrację jest dopuszczalne wyłącznie na podstawie badań kontrolnych jednostki badającej.

Zbudowanie przez skarżącą tego zarzutu w sposób wskazany odpowiada wprost wymogom art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Wnosząca skargę kasacyjną stawia zarzutu naruszenia przepisów p.p.s.a., które Sąd I instancji stosował, oddalając skargę Spółki. W tym zakresie Sąd I instancji stosował art. 151 p.p.s.a., zatem mógł naruszyć dyspozycję tej normy prawnej przez niewłaściwe zastosowanie treści wskazanego przepisu do decyzji, która powinna być uchylona, a skarga uwzględniona. Skoro w uzasadnieniu zarzutu strona wnosząca skargę kasacyjną wskazuje, że poddany kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrok jest niezgodny z prawem, bo Sąd I instancji oddalił skargę pomimo naruszeń przez organy przepisów postępowania, tj.: art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 229 O.p., to tym samym naruszył treść art. 151 p.p.s.a., a naruszenie to polegało na wadliwym zastosowaniu tego przepisu. Strona skarżąca kasacyjnie wskazuje, że wyrok WSA objęty skargą narusza prawo w ten sposób, że akceptuje poczynione przez organy celne ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy, w sytuacji gdy są one dokonane z naruszeniem treści art. 122, art. 180 § 1, 187 § 1, art. 191 i art. 229 O.p., a przez to są niewystarczające do rozstrzygania sprawy.

Z tym argumentem skargi kasacyjnej należy się zgodzić. Poza sporem pozostaje, że do sprawy będącej przedmiotem rozpoznania przez NSA zastosowanie mają przepisy Ordynacji podatkowej, zatem organy były zobowiązane do stosowania tych przepisów zmierzając do ustalenia okoliczności istotnych dla cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych. W tym zakresie kontrolowany wyrok narusza prawo, bo przyjmuje, że organy celne mogły ustalać istotne dla sprawy okoliczności związane z działaniem automatu (prowadzeniem na nim gry) w sposób odmienny niż to wynikało z przepisów dopuszczających takie urządzenie do eksploatacji i użytkowania. W § 7 rozporządzenia MF z dnia 3 czerwca 2003 r. wskazano, że podstawą rejestracji automatu lub urządzenia do gier jest badanie takiego urządzenia w trybie określonym w § 8 tego aktu. W świetle tych przepisów badanie takie musiała prowadzić jednostka badająca upoważniona przez ministra do spraw finansów publicznych. Z tych przepisów wynikało, że podstawą rejestracji automatu mógł być tylko dowód potwierdzający spełnienie przez automat określonych wymagań, przeprowadzony przez jednostkę badającą wskazaną w § 8 rozporządzenia MF z dnia 3 czerwca 2003 r. Tym samym podstawą do wykazania, że automat lub urządzenie nie spełnia warunków wynikających z przepisów prawa, a co się z tym wiąże cofnięcia rejestracji, nie mógł być dowód, który nie pochodził od takiej jednostki, a był opinią biegłego lub wynikiem eksperymentu. Te dowody mogły być podstawą do wszczęcia postępowania, ale w jego trakcie należało uzyskać dowód spełniający kryteria wynikające z § 8 ust. 1 rozporządzenia.

Takie stanowisko potwierdza utrwaloną linię orzeczniczą i znajduje potwierdzenie w licznych orzeczeniach NSA (m.in. w wyroku z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 1031/11; z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II GSK 764/12; wyroku z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 1582/12; te i dalej powoływane wyroki dostępne w Internecie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzenie niezgodności stanu rzeczywistego automatu lub urządzenia do gier z warunkami, które były podstawą rejestracji jest możliwe tylko na podstawie badań kontrolnych jednostki badającej, które można było przeprowadzić na podstawie § 14 ust. 4 i 5 rozporządzenia MF z dnia 3 czerwca 2003 r.

Ponieważ w sprawie będącej przedmiotem skargi kasacyjnej nie spełniono tego warunku, a Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że podstawą do cofnięcia rejestracji może być każdy środek dowodowy, to w takim zakresie należy uznać, że wyrok objęty skargą kasacyjną narusza prawo, a zarzut skargi kasacyjnej jest skuteczny, co skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku, a w konsekwencji uwzględnieniem skargi kasacyjnej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafny jest także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Wskazanie naruszenia tego typu musi odwoływać się do konkretnego przepisu materialnego i wskazywać na naruszenie polegające na jego błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu. Przepis materialny to taki, który kształtuje sytuację prawną jednostki. W ocenie Sądu II instancji taki charakter mają przepisy art. 2 ust. 2b u.g.z.w. w zw. z art. 129 ust. 1 u.g.h. Wprawdzie ten zarzut skargi kasacyjnej wskazuje na naruszenie prawa materialnego polegające na jego błędnej wykładni przez organy celne i przyjęciu jej jako poprawnej przez Sąd I instancji, to stwierdzić należy, że z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że ten zarzut dotyczy nieprawidłowego zastosowania wskazanych przepisów. Z takim zarzutem należy się zgodzić. W realiach rozpoznawanej sprawy błędne ustalenia faktyczne dotyczące spełnienia kryterium legalności automatu skutkowałyby wadliwym zastosowaniem wskazanych przepisów, a to oznacza, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia opisanego dyspozycją art. 174 pkt 1 p.p.s.a.

Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny zastosował art. 188 p.p.s.a. mając na uwadze fakt, że treść przepisu wskazuje na naruszenie tylko przepisów prawa materialnego, jednak w rozpoznawanej sprawie istota problemu sprowadza się do tego, że Sąd I instancji z przyjętego stanu faktycznego sprawy wyprowadził wadliwe wnioski, które uzasadniały oddalenie skargi. Sąd ten przyjął, że stan faktyczny sprawy może być ustalony z szerokim wykorzystaniem środków dowodowych, co w świetle regulacji prawnej było niedopuszczalne. Zatem te uchybienia nie mogły mieć wpływu na zakres orzekania przez Sąd II instancji. Stojąc na takim stanowisku Naczelny Sąd Administracyjny aprobuje tezę wyrażoną w swoim orzecznictwie, że oddalenie skargi w sytuacji, gdy w określonym stanie faktycznym skarga powinna być uwzględniona, jest naruszeniem przepisów innych niż przepisów o postępowaniu na jakie wskazuje treść art. 188 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z dnia 25 marca 2004 r., sygn. akt OSK 81/04, publik. OSP 2004/11/135, także: wyrok NSA z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 1767/11). Ponadto za takim rozstrzygnięciem przemawiają względy ekonomiki procesowej i treść art. 6 p.p.s.a.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organy celne wezmą pod uwagę wskazania co do sposobu ustalenia zgodności działania automatu z przepisami prawa i na podstawie tych ustaleń zastosują właściwe przepisy prawa, mając na uwadze ich wykładnię przedstawioną w uzasadnieniu wyroku.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do treści art. 200 w zw. z art. 203 pkt 1 p.p.s.a.