Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 1240/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 i  par. 20 a
journal: Dz.U. 1997 nr 130 poz 851
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego  pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem  pochodzenia.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk, Asesor WSA Barbara Rennert, Protokolant Krzysztof Garbacz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi HP Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru oraz podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Go 1240/06

U Z A S A D N I E N I E

W dniu 11 sierpnia 2006 r. "HP" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z [...] kwietnia 2006r. nr [...], uznającą zgłoszenie celne z [...] marca 2004 nr [...] za nieprawidłowe w zakresie stawki celnej, kwoty należności celnych przywozowych i kwoty podatku od towarów i usług.

Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy stwierdził, iż w dniu [...] marca 2004 r. Urząd Celny objął procedurą dopuszczenia do obrotu , według dokumentu SAD nr [...] z zastosowaniem konwencyjnej stawki celnej / 17% /, towar niekrajowy, uprzednio objęty procedurą składu celnego według dokumentu SAD nr [...] z [...] lutego 2004 r.

Załączone do zgłoszenia świadectwo pochodzenia nr [...] z [...] grudnia 2003 r., stosownie do §20a ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 15 pożdziernika 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferncyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia / Dz.U. nr 130, poz. 851 ze zm./ zwanym dalej rozporządzeniem, zostało przesłane do organu wystawiającego świadectwo w celu weryfikacji autentyczności oraz prawidłowości danych w nim zawartych. Z udzielonej odpowiedzi wynikało, że świadectwo pochodzenia nie zostało wystawione przez Chińską Radę Promocji Handlu Zagranicznego ( CCPIT ), a pieczęcie oraz podpisy na nim widniejące są podrobione.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowanie celne w zakresie zmiany stawki celnej, naliczenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług dla towaru objętego w/w zgłoszeniem celnym. W toku postępowania strona w dniu 18 lipca 2005 r. przedstawiła potwierdzone notarialnie kserokopie dokumentów , wydane przez eksportera oraz CCPIT potwierdzające prawdziwość zweryfikowanego świadectwa pochodzenia. Pismem z 22 września 2005 r. radca prawny zgłosił swój udział w sprawie w charakterze pełnomocnika , wnosząc jednocześnie o przesłanie na adres kancelarii kserokopii wyniku weryfikacji wraz z urzędowym tłumaczeniem celem weryfikacji poprawności tłumaczenia. W odpowiedzi z dnia 26 września 2005 r. poinformowano pełnomocnika o możliwości przeglądania akt sprawy , sporządzania z nich notatek , kopii, lub odpisów , mając na uwadze postanowienia art.178 Ordynacji podatkowej. Po zakończeniu postępowania organ I instancji wydał decyzją z [...] września 2005 r. Na skutek odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z [...] grudnia uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Naczelnik Urzędu Celnego rozpoznając ponownie sprawę, decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r. nr [...] uznał zgłoszenie celne z dnia [...] marca 2004r. nr [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej zastosowanej stawki celnej, kwoty należności celnych przywozowych oraz kwoty podatku od towarów i usług od towaru objętego zakwestionowanym zgłoszeniem celnym, dokonując jednocześnie ponownego ich naliczenia. Zastosowano stawkę autonomiczną w wysokości 80 %. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż towar będący przedmiotem niniejszego postępowania objęty jest wykazem stanowiącym załącznik nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r., a więc pochodzenie tego towaru musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Przedstawione w niniejszej sprawie świadectwo zostało sfałszowane, dlatego dla towaru objętego zgłoszeniem celnym zastosowano stawkę autonomiczną.

Powyższą decyzję skarżąca otrzymała w dniu 5 maja 2006 r., a w dniu 19 maja 2006 r. złożyła od niej odwołanie, wnosząc o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania, albo przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołania wskazała, iż organ przekroczył granicę swobodnej oceny dowodów poprzez uznanie, że z pisma Chińskiej Rady Promocji Handlu Zagranicznego wynika nieautentyczność świadectwa pochodzenia oraz pominięcie dokumentacji przedstawionej przez Spółkę / art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej/, a także naruszył § 12 rozporządzenia z dnia 15 października 1997 r. poprzez zaniechanie obowiązku zbadania szczegółowego opisu procesu wytwarzania towaru, z którego będzie wynikać, że spełnione zostały warunki określone w przepisach dotyczących pochodzenia towarów. W ocenie odwołującej się spółki organ celny zwrócił się do niewłaściwego organu administracji chińskiej, w związku, z czym powinna nastąpić ponowna weryfikacja świadectwa pochodzenia przez wskazany w odwołaniu organ.

Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Dyrektor Izby Celnej zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż organ celny przekazał za pośrednictwem Ambasady Rzeczpospolitej w Pekinie świadectwo pochodzenia nr [...] do weryfikacji Chińskiej Radzie Promocji Handlu Zagranicznego w Guangdong (CCPiT). Dyrektor Wydziału Certyfikacji CCPiT Oddział w Guangdong poinformował organ celny, iż przesłane świadectwo zostało sfałszowane. Jednocześnie z udzielonej odpowiedzi wynika, iż Chińska Rada (CCPiT), zwana też Chińską Izbą Handlu Zagranicznego, jest upoważniona przez rząd do wystawiania świadectw pochodzenia dla wyrobów eksportowanych z Chin. Ponadto fakt dokonywania potwierdzeń certyfikatów przez Oddział Rady CCPiT w Guangdong, wystawianych przez firmy chińskie, potwierdza lista prowincjonalnych i centralnych agend instytucji przekazanych organowi odwoławczemu pismem z października 2004 r. przez Ambasadę Rzeczpospolitej Polskiej w Pekinie.

Weryfikacja przeprowadzona przez władze kraju wystawiającego świadectwa pochodzenia, jest jedyną przewidzianą przez rozporządzenie formą kontroli dowodów pochodzenia towarów i wynik jej jest wiążący dla władz celnych kraju importu. Organy celne nie mają uprawnienia kwestionować uzyskanych drogą oficjalną wyników weryfikacji, ani domagać się od władz weryfikujących udowodnienia, że weryfikacja została przeprowadzona zgodnie z właściwością przepisów obowiązujących w danym kraju.

Biorąc pod uwagę negatywny wynik weryfikacji dowodu pochodzenia organ I instancji, zdaniem organu odwoławczego, zasadnie zastosował względem spornego towaru stawkę autonomiczną, ponieważ w przypadku niewłaściwego udokumentowania pochodzenia stosuje się wyższą ze stawek. Okoliczność pochodzenia importowanego towaru została już udokumentowana przez stronę dokumentem, który w wyniku weryfikacji zagranicznej okazał się fałszywy i w świetle przepisu art. 188 Ordynacji podatkowej nie jest konieczne przeprowadzanie kolejnego dowodu.

Powołując się na wyrok NSA organ odwoławczy stwierdził, iż wynik weryfikacji świadectwa pochodzenia nie może być przedmiotem oceny i dodatkowej weryfikacji, ma charakter wiążący dla organów celnych. Natomiast § 12 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ przedmiotem importu było obuwie, które jest wymienione w wykazie nr 3 w/w rozporządzenia, a zatem musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia.

Powyższą decyzję Spółka otrzymała w dniu 24 lipca 2006 r., a w dniu 11 sierpnia tegoż roku zaskarżyła ją do tut. Sądu, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego i zasądzenie od strony przeciwnej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie § 12 rozporządzenia z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów (...), który ma również zastosowanie w przypadku dokumentowania pochodzenia towaru przy pomocy świadectwa pochodzenia;

- niewłaściwe zastosowanie art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 w zw. z art. 122 oraz art. 194 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że stanowisko przekazane przez władze chińskie jest wiążące dla organów celnych, przyznanie temu stanowisku mocy dokumentu urzędowego, błędnej odmowy prowadzenia dalszego postępowania dowodowego na okoliczność autentyczności świadectwa pochodzenia; -niewłaściwe zastosowanie art. 187 Ordynacji podatkowej i w konsekwencji niezastosowanie § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych poprzez pominięcie, iż w sprawie doszło do "szczególnej okoliczności" tj. sfałszowania świadectwa pochodzenia, a jego przedstawienie nie wynikało z zaniedbań skarżącej ,

- naruszenie art.121 § 1Ordynacji podatkowej poprzez wydanie odmiennych decyzji odwoławczych w tych samych stanach prawnych i faktycznych,

-naruszenie art. 123 § 1 w zw. z art. 178 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę doręczenia stronie pisma władz chińskich wraz z tłumaczeniem.

W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, iż rozporządzenie z dnia 15 października 1997 r. zostało wprowadzone właśnie, dlatego, aby w razie wątpliwości, co do kraju pochodzenia towaru, organ celny miał podstawę do "szukania" kraju pochodzenia innymi dowodami niż dotychczas ujawnione. Przepis art. 19 Kodeksu celnego w żaden sposób nie wyłącza prawa do przedstawienia dodatkowych dokumentów w stosunku do świadectwa pochodzenia, nie może, więc tego czynić rozporządzenie. Nadto stanowisko organów celnych kraju pochodzenia towaru nie jest wiążące dla polskich organów celnych. Organy celne otrzymują pisma od organu chińskiego, być może uprawnionego do potwierdzania autentyczności, ale jedynie "swoich" świadectw pochodzenia, a w niniejszej sprawie organ weryfikujący przedmiotowych świadectw pochodzenia nie wydawał. Stanowisko władz chińskich ma charakter środka dowodowego o charakterze dokumentu prywatnego i podlega ocenie jak każdy inny dokument prywatny. Organ odwoławczy błędnie uznał, iż wykazanie kraju pochodzenia świadectwem pochodzenia nie powiodło się, pozbawiając stronę możliwości prowadzenia dalszego postępowania dowodowego. W kwestii poboru odsetek wyrównawczych sprawę sfałszowania dokumentu należy utożsamiać ze "szczególnymi okolicznościami", a przedłożenie tego rodzaju dokumentu nie wynikało z zaniedbań skarżącej.

Dodatkowo skarżąca wskazała, iż organy celne odmówiły jej zapoznania się z treścią pisma władz chińskich, odmawiając wydania i przekazania odpisu pisma władz chińskich wraz z tłumaczeniem.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy powołał się na dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zważył:

Skarga okazała się niezasadna.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż w myśl art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623 z późn. zm.) do spraw dotyczących długu celnego, który powstał przed dniem uzyskania przez Polskę członkostwa w Unii Europejskiej, stosuję się przepisy dotychczasowe. Cytowane uregulowanie dotyczy przepisów prawa materialnego i w niniejszej sprawie winny być stosowane przepisy obowiązujące w chwili powstania długu celnego tj. w dniu 15 kwietnia 2004 r.

Z art. 13 § 1 i 6 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 160, poz. 1084 z późn. zm.), obowiązującego w dacie powstania długu celnego, wynika, iż cła określane są na podstawie taryfy celnej, którą w drodze rozporządzenia ustanawia Rada Ministrów. Zatem w dacie powstania długu celnego obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 219, poz. 2153), która stanowi załącznik do tego rozporządzenia. Zgodnie z przepisami art. 15 cyt. wyżej Kodeksu celnego niepreferencyjne pochodzenie towarów określa się w celu m. in. stosowania taryfy celnej, a reguły ustalania takiego pochodzenia określają art. 16 -19. Dokonywane jest ono przez organ celny na podstawie dowodu pochodzenia towarów (art. 19 § 1), przy czym Rada Ministrów została zobligowana do określenia w drodze rozporządzenia listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Rozporządzenie to zostało wydane w dniu 15 października 1997 r. i dotyczyło określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. Nr 130, poz. 851 z zm.). W §11 pkt 1 ustalono, iż pochodzenie towarów wymienionych w "Wykazie nr 3" musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia.

Bezspornym w sprawie jest, iż importowany przez skarżącego towar wymieniony jest w "Wykazie nr 3". Świadectwo pochodzenia towaru jest, zatem podstawą zastosowania właściwej stawki celnej w związku ze zróżnicowaniem stawek taryfy celnej. Warunkiem skorzystania przez skarżącą ze stawki konwencyjnej było udokumentowanie pochodzenia towaru świadectwem pochodzenia. Winno ono, w myśl § 13 ust. 1 cyt. wyże rozporządzenia, spełniać łącznie warunki wymieniane w tym przepisie. Prawidłowo wystawione świadectwo pochodzenia w kraju, z którego dokonano wywozu towaru jest uznawane przez organ celny za dowód pochodzenia towaru.

W wyniku dokonanych przez organ celny, zgodnie z art. 20a cyt. wyżej rozporządzenia, czynności weryfikujących okazało się, iż przedstawione przez skarżącą świadectwo pochodzenia nie jest autentyczne, ponieważ nie zostało wystawione przez Chińską Radę Promocji Handlu Zagranicznego (upoważnioną przez rząd do wystawiania świadectw pochodzenia dla wyrobów eksportowanych z Chin), a widniejące na nim pieczęcie oraz podpisy są podrobione. Konsekwencją tych ustaleń było uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i zastosowanie stawki autonomicznej w miejsce dotychczasowej konwencyjnej.

Zarzut skarżącej, iż w niniejszej sprawie winien mieć zastosowanie także § 12 cyt. rozporządzenia jest bezpodstawny. Przepis ten, bowiem stosowany jest tylko w odniesieniu do towarów innych niż określone w § 11 ust. 1 rozporządzenia, w którym ustawodawca dopuszcza inne niż świadectwo pochodzenia dokumenty jako dowód pochodzenia towarów. Organ odwoławczy słusznie przyjął, iż § 11 ust. 1 w sposób niezależny od jakiegokolwiek uznania administracji celnej, wymaga dla udokumentowania pochodzenia towaru wymienionego w "Wykazie nr 3" świadectwa pochodzenia, co pozwala na zastosowanie stawki konwencyjnej. Z tych samych powodów należy uznać za bezzasadny zarzut naruszenia art. 19 § 2 Kodeksu celnego, zgodnie, z którym w wypadku wątpliwości, co do pochodzenia towarów, organ celny może żądać dodatkowych dowodów potwierdzających pochodzenie towarów. Tym samym chybiony jest zarzut skarżącej o błędnym zastosowaniu art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Z uwagi na treść powołanych wyżej przepisów, w przypadku stwierdzenia, iż świadectwo pochodzenia towaru jest nie jest autentyczne, organ celny nie ma obowiązku prowadzenia dalszego postępowania dowodowego. Należy także zauważyć, iż ilość i rodzaj sprowadzanego towaru wskazują na przeznaczenie do działalności gospodarczej, nie zachodzi, zatem w niniejszej sprawie okoliczność przewidziana w ust. 3 § 11 powołanego wyżej rozporządzenia, gdyż tylko w sytuacji, gdy ilość lub rodzaj towaru nie wskazują na przeznaczenie do działalności gospodarczej pochodzenie towarów wymienionych w "Wykazie nr 3" nie musi być udokumentowane. Przepisy prawa celnego dopuszczają możliwość zastosowania stawki konwencyjnej bez przedstawienia dokumentu potwierdzającego pochodzenie towaru wtedy, gdy na towarze zamieszczono w sposób trwały oznaczenie kraju pochodzenia, tyle tylko, iż z innych przepisów nie może wynikać wymóg przedłożenia świadectwa pochodzenia, a zatem nie w niniejszej sprawie.

Sąd nie podzielił także poglądu skarżącej, iż "stanowisko władz chińskich" ma charakter dokumentu prywatnego (powołując przy tej okazji przepis art. 290 Kodeksu celnego, Spółka miała zapewne na myśli przepis art. 270 tegoż Kodeksu). Z treści art. 270 § 1 Kodeksu celnego wynika, iż organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub uprawnione podmioty tego państwa. Takim podmiotem jest właśnie Chińska Rada Promocji Handlu Zagranicznego Oddział w Guangdong, do której organ celny zwrócił się w sprawie weryfikacji świadectwa pochodzenia za pośrednictwem Ambasady RP w Pekinie. Nadto Oddział tej Rada znajduje się także na liście prowincjonalnych i centralnych agend instytucji przekazanych Dyrektorowi Izby Celnej przez tę Ambasadę. Zatem pismo, w którym organ ten stwierdza, iż przesłane mu celem weryfikacji świadectwo pochodzenia jest sfałszowane (pieczęcie i podpisy) zasadnie zostało przyjęte przez organy celne jako dowód będący dokumentem urzędowym, który stosownie do art. 194 cyt. wyżej Ordynacji podatkowej korzysta z domniemania prawdziwości tego, co urzędowo zostało w nich stwierdzone. Powyższe domniemanie oznacza, iż dokument urzędowy nie podlega swobodnej ocenie dokonywanej przez organ celny, gdyż za udowodnione należy przyjąć to, co wprost wynika z dokumentu. Jego treść jest zaś jednoznaczna – świadectwo nr [...] jest nieautentyczne. W tej sytuacji to skarżącą obciążał obowiązek obalenia domniemania prawdziwości tego dokumentu, czego nie uczynił.

W tej sytuacji nie można zgodzić się ze stwierdzeniem skarżącej, jakoby stanowisko organów celnych kraju pochodzenia towaru, wydane w ramach procedury weryfikacyjnej, nie było wiążące dla polskich organów celnych. Można natomiast zgodzić się ze skarżącą, iż w niniejszej sprawie organ weryfikujący przedmiotowego świadectwa nie wydawał. Organ ten był uprawniony do wydania w tym przypadku świadectwa pochodzenia, ale skoro nie jest ono autentyczne (pieczęcie i podpisy są sfałszowane) to z pewnością go nie wydał. W przepisie § 20a ust. 1 mówiącym o kierowaniu świadectwa do weryfikacji do organu je wystawiającego chodzi o organ posiadający uprawnienia do wystawienia takiego świadectwa, a nie organ, który widnieje na sfałszowanej pieczęci.

Nietrafny okazał się również zarzut niezastosowania w sprawie § 5 ust.2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych (Dz. U. Nr 155, poz. 1515). Zgodnie z art. 223§4 Kodeksu celnego w przypadku przesunięcia daty długu celnego lub zarejestrowania kwoty wynikającej z tego długu, organ celny pobiera odsetki wyrównawcze. Stosownie do art.222§5 wskazanej ustawy wypadki i warunki pobierania odsetek wyrównawczych, a także sposób ich naliczania określa Minister Finansów w drodze rozporządzenia. Na podstawie §3 rozporządzenia organ celny pobiera odsetki wyrównawcze w wypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, odsetki wyrównawcze nalicz się od kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą należną a kwotą pobraną.

Zasadnie naliczono, zatem odsetki wyrównawcze, ponieważ w wyniku nieprawidłowego zastosowania stawki celnej przesunięto datę zarejestrowania długu celnego, tym samym skarżąca uzyskała korzyść majątkową i zgodnie z art. 222§4 Kodeksu celnego, organ celny zobowiązany był do ich pobrania.

Stosownie natomiast do §5 ust. 3 rozporządzenia odsetek wyrównawczych nie pobiera się, jeżeli dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała w toku postępowania, iż zaszły wskazane powyżej przesłanki uniemożliwiające organom celnym pobranie odsetek wyrównawczych.

Sąd nie podzielił także zarzutu skarżącej uniemożliwienia jej przez organy celne zapoznania się z treścią pisma władz chińskich. Stwierdzenie to nie jest zgodne z prawdą, ponieważ skarżąca miała możliwość zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, organ celny pierwszej instancji postanowieniem z 15 lutego 2006 r. wyznaczył skarżącej siedmiodniowy termin do zapoznania się z materiałem dowodowym, to samo uczynił organ odwoławczy zawiadomieniem z 27 czerwca 2006 r. Należy również wskazać , że organ I instancji pismem z 10 stycznia 2006 r. wezwał stronę do przedstawienia dokumentów kraju pochodzenia towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu. Spółka wniosła pismem z dnia 19 stycznia 2006 r., ale jak wynika to z akt sprawy do dnia wydania decyzji wnioskowanych dokumentów nie przedłożyła. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że stronie skarżącej znana była treść pisma władz chińskich odnośnie weryfikacji świadectwa pochodzenia , ponieważ formułowała w tym względzie wnioski i uwagi. Oznacza to , że strona nie została pozbawiona możliwości czynnego udziału w postępowaniu, nie miała zatem podstaw , aby wywodzić negatywne dla siebie skutki prawne.

Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

( - ) Stefan Kowalczyk ( - ) Jacek Niedzielski ( - ) Barbara Rennert