Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1597/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-07-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w części
Powołane przepisy: article: art. 245 § 3 i art. 246  § 1 pkt 2 w zw. z art. 262
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

z dnia 8 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku MS o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi MS na decyzję Wojewody [.] z dnia [.] października 2014 r. nr [.] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej - p o s t a n a w i a - przyznać MS prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 maja 2015 r. sygn. II SA/Rz 1597/14 oddalono skargę MS na opisaną w sentencji decyzję.

W dniu 20 maja 2015 r. skarżąca złożyła w tut. Sądzie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie pełnomocnika w osobie radcy prawnego.

Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2015 r. referendarz sądowy odmówił wnioskodawczyni przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Strona z zachowaniem ustawowego terminu od orzeczenia tego wniosła sprzeciw.

Z przedstawionych przez skarżącą w toku postępowania informacji wynika, że od dłuższego czasu pozostaje bez stałej pracy, a jej źródłem utrzymania były umowy zlecenia i staże. Pomaga sąsiadom w pracach domowych, za co otrzymuje żywność. Prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, zajmuje mieszkanie zastępcze. Leczy się na alergie, ciąży na niej obowiązek alimentacyjny względem dzieci w kwocie 460 zł. Swoją sytuację materialną określa jako trudną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej: "Ppsa", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest decyzja o utracie statusu osoby bezrobotnej. Tak więc, w myśl art. 239 pkt 1 lit. b) Ppsa, skarżąca nie ma obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Stosownie zaś do art. 262 Ppsa przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. A zatem, jak wynika z art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Obejmuje ono: zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie pełnomocnika (art. 245 § 3 Ppsa).

Analiza wniosku MS przemawia za koniecznością jego uwzględnienia. Strona osiąga niewielkie dochody, a z pewnością ponosi typowe wydatki związane z codziennym utrzymaniem siebie i zajmowanego lokalu, bez względu na to, czy wyraża zgodę na naliczanie jej opłat z tego tytułu, co kwestionuje w treści sprzeciwu. Oświadczenie o braku stałego zatrudnienia po części potwierdzają okoliczności rozpoznawanej sprawy dotyczącej statusu bezrobotnego. Skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i sama musi zadbać o zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych i jak podaje podejmuje się w tym celu różnych zajęć, jak chociażby na zasadzie doraźnej pomocy sąsiedzkiej, za którą otrzymuje żywność lub pożyczki. W świetle przedstawionych okoliczności Sąd uznał, że zgłoszony przez nią wniosek zasługiwał zatem na uwzględnienie. Strona uprawdopodobniła bowiem, że nie byłaby w stanie ponieść kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku dla swojego utrzymania. Wobec tego, na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.