Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 43/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3,  art. 70 par. 2,  art. 73
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 4 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu z dnia 19 lutego 2016 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieuzupełnienie braków skargi w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, będzie skutkować jej odrzuceniem.

Wezwanie zostało nadane przez Sąd za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. poz. 1529), jednak w dniu 26 lutego 2016 r. – wobec niezastania adresata – przesyłkę złożono w placówce pocztowej Poczty Polskiej SA przy ul. [...]. Zawiadomienie o tym pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącego. Następnie w dniu 7 marca 2016 r. przesyłkę awizowano powtórnie, lecz nie została ona podjęta. Kopertę zawierającą wezwanie złożono do akt sądowych ze skutkiem doręczenia, przy czym doręczyciel odnotował na kopercie, że "adresat wyprowadził się" (k. 16 akt sądowych).

Jak wynika z akt sądowych, wymaganego wpisu sądowego od skargi nie uiszczono.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

W myśl art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

W związku z powyższym wezwano skarżącego do uzupełnienia braku skargi. Oceniając dokonane wezwania, Sąd stwierdził, że zastosowanie znajdzie przepis art. 73 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma do rąk adresata, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. W myśl art. 73 § 3 p.p.s.a., w przypadku niepodjęcia pisma w terminie 7-dniowym pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Stosownie do przepisu art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Należy przy tym jeszcze zaznaczyć, że ewentualna zmiana adresu zamieszkania skarżącego nie została Sądowi zakomunikowana, a zatem w myśl art. 70 § 2 p.p.s.a. Sąd kierował wezwania na adres podany w skardze.

Jak już była o tym mowa, wezwanie do uzupełnienia braku skargi skierowane do skarżącego zostało złożone w placówce pocztowej w dniu 26 lutego 2016 r. i dwukrotnie awizowane. Zatem za datę jego doręczenia należy przyjąć upływ 14 dni od pozostawienia pisma w placówce pocztowej i uznać wezwanie za doręczone z dniem 11 marca 2016 r. Termin 7-dniowy do uzupełnienia braku skargi upływał zatem z dniem 18 marca 2016 r. W tym terminie wymieniony brak skargi nie został uzupełniony.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.