Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 709/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3, art. 5, art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b)
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
article: art. 232 § 1, art. 233.
journal: Dz.U. 2018 poz 1025
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski,, sędzia WSA Jolanta Strumiłło, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2019r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2018 oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z "[...]" nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej Kolegium, SKO, organ odwoławczy, organ II instancji) utrzymało w mocy decyzję z "[...]" nr "[...]", którą Wójt "[...]" (dalej Wójt, organ I instancji) ustalił A. R. (dalej podatnik, strona, skarżący) wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018r. w kwocie 13.332 zł. Jak podał Wójt w sentencji decyzji na zobowiązanie, płatne w czterech ratach, składał się podatek rolny w kwocie 0 zł i podatek od nieruchomości: 13.332 zł.

Jak wynika z przedłożonych Sądowi akt sprawy postanowieniem z 31 stycznia 2018r. Wójt wszczął postępowanie podatkowe w powyższym przedmiocie. Organ I instancji ustalił w oparciu o elektroniczną Ewidencję Gruntów, Budynków i Lokali, że podatnik był w 2018r. użytkownikiem wieczystym gruntów "[...]" o łącznej powierzchni 1,71 ha, na które składają się działki nr "[...]"5 o pow. 0,34 ha i "[...]"9 o pow. 1,37 ha, stanowiące w całości użytek rolny zabudowany na roli (Br R) w klasie VI wraz z budynkami będącymi przedmiotem własności (łącznie 10 budynków, w tym jeden budynek mieszkalny, pozostałe to budynki niemieszkalne), położone na terenie Gminy "[...]" w miejscowości B. (karty nr 23 - 25 i 29 – 30 akt podatkowych, oznaczonych w sposób nietrwały).

Z danych zawartych w kartotece budynków, prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w C. (k. 5 i 6 akt podatkowych), wynika, że na gruntach należących do podatnika zlokalizowane były opisane następnie w decyzji budynki: budynek mieszkalny 2-kondygnacyjny o pow. zabudowy 266 m2 oraz budynek niemieszkalny o funkcji produkcyjnej usługowej i budynek gospodarczy dla rolnictwa 2-kondygnacyjny o pow. zabudowy 404 m2, a także osiem budynków niemieszkalnych o funkcji "inny niemieszkalny", 1-kondygnacyjnych, o powierzchni zabudowy: 13 m2, 34 m2, 51 m2, 276 m2, 285 m2, 212 m2, 480 m2, 643 m2.

W aktach sprawy znajduje się umowa najmu, zawarta 9 stycznia 2017r. pomiędzy stroną i J. B., w sprawie wynajmu pomieszczenia o pow. 80 m2 z przeznaczeniem na warsztat samochodowy (k. 1 i 2 akt podatkowych). Organy obu instancji wydawały już decyzje za poprzednie lata i powołana umowa była znana organom w związku z toczącym się postępowaniem podatkowym dotyczącym łącznego zobowiązania pieniężnego i wymiaru podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2016r.

Ponadto w korekcie informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego (druk I-NRL) złożonej przez stronę 23 stycznia 2017r. (k. 3 i 4 akt podatkowych) wykazano dwie zmiany: w podstawie opodatkowania zmniejszono powierzchnię użytków rolnych o 0,0082 ha, grunty te zgłoszono jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a ponadto w budynkach pozostałych, wykazywanych jako gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych służące wyłącznie działalności rolniczej - powierzchnię zmniejszono z 1.698 m2 do 1.618 m2, natomiast różnicę wynoszącą 80 m2 zgłoszono jako budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Złożenie korekty skutkowało przeprowadzeniem postępowania podatkowego w opisywanym przedmiocie już w 2017r. Niemniej w toku postępowania podatkowego za 2018r., podobnie jak w toku prowadzonych postępowań za wcześniejsze lata, pomimo prawidłowych zawiadomień strona nie stawiała się na oględzinach faktycznego sposobu użytkowania oraz powierzchni posiadanych przez stronę budynków zlokalizowanych na działkach "[...]"5 i "[...]"9. W wyznaczonym terminie 3 kwietnia 2018r. na terenie posesji był tylko najemca pomieszczenia warsztatowego J. B. i pracownicy organu podatkowego. J. B. oświadczył, że podatnik nie przekazywał mu żadnych informacji i nie upoważnił go do okazania przedmiotu oględzin (protokół k. 22). Dlatego organ wyznaczył kolejny termin oględzin na 25 kwietnia 2018r. z zastrzeżeniem, że jeśli strona nie udostępni przedmiotu oględzin, to organ za podstawę opodatkowania przyjmie zgromadzoną dotychczas dokumentację oraz dokumentację zgromadzoną w toku postępowania za rok bieżący. Podatnik nie stawił się jednak na oględziny na 25 kwietnia 2018r., posesja była zamknięta (protokół k. 13). Podczas prób oględzin możliwe było dokonanie jedynie lustracji zewnętrznej, co odnotowano w protokołach. Pracownicy organu I instancji przesłuchali 25 kwietnia 2018r. J. B. i sporządzili z tej czynności protokół (k. 14 - 16).

Następnie Wójt wydał ww. decyzję z "[...]", jako podstawę prawną wskazał w sentencji art. 21 § 1 pkt. 2, art. 207 i art. 210 ustawy z 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2018r. , poz. 800 ze zm., dalej O.p.), art. 3, 4, 6, 6a i 6c ust. 1 ustawy z 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2017r. poz. 1892), Komunikat Prezesa GUS z dnia 18 października 2017r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na 2018r. (M.P. z 2017r. poz. 958), art. 2, 3, 4, 5 i art. 6 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2017r. poz. 1785 ze zm., dalej u.p.o.l.), stosowną uchwałę prawa miejscowego w sprawie stawek podatku od nieruchomości na 2018r.

Wójt podał, że na kwotę 13.332 zł przypadł podatek od nieruchomości: za części budynku związanego z działalnością gospodarczą 80 m2 przy zastosowaniu stawki 22,40 zł / m2, razem 1.792 zł; od gruntu o powierzchni 82 m2 w związku z przeznaczeniem części nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci warsztatu samochodowego, przy stawce 0,86 zł/ m2, razem 70,52 zł; od budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej 292 m2 przy zastosowaniu stawki 0,74 zł / m2, razem 216,08 zł; a także od budynków gospodarczych sklasyfikowanych jako "pozostałe" o pow. użytkowej 1.630,96 m2 przy zastosowaniu stawki 6,90 zł / m2, razem 11.253,62 zł.

Organ opisał postępowanie i podał, że budynki zgłoszone przez podatnika 23 stycznia 2017r. w podstawie opodatkowania na 2017r., w szczególności budynki gospodarcze o pow. użytkowej 1.618 m2 (powierzchnia zmniejszona o wykazaną część budynku o pow. 80 m2 zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej), jako służące wyłącznie działalności rolniczej, organ podatkowy poddał w wątpliwość. Podatnik nie udostępnił przedmiotów oględzin w wyznaczonym ponownie terminie oględzin i nie poinformował organu u przyczynach nieobecności, jak również nie był obecny podczas przesłuchania najemcy pomieszczenia.

Organ wskazał, że posiadane przez podatnika w 2018r. grunty o pow.1,7100 ha (oznaczone bez zmian jako użytki rolne) tworzyły i tworzą nadal gospodarstwo rolne (powierzchnia użytków rolnych przekracza 1 ha), jednakże zlokalizowane na nich budynki wg dokonanych przez organ podatkowy pomiarów, ostatnio w 2005r. (protokół oględzin z 29 maja 2005r. [k. 7 - 9], po tej dacie nie było zmian w ilości jak i powierzchni budynków) o łącznej pow. 1.710,96 m2 (po wyłączeniu budynku o pow. 292 m2 z uwagi na funkcję mieszkalną), zgodnie ze zgromadzoną w toku prowadzonego postępowania podatkowego, po wyłączeniu powierzchni 80 m2, zgłoszonej przez podatnika jako zajętej na prowadzoną działalność gospodarczą - nie są zajęte wyłącznie na działalność rolniczą, stąd nie mogą być zwolnione z opłacania podatku od nieruchomości, gdyż nic nie wskazuje na to, iż służą one prowadzonej działalności rolniczej. Organ podał, że dotyczy to powierzchni 1.630,96 m2, liczonej jako różnica 1.710,96 m2 minus 80 m2.

Wójt podkreślił, że zwolnienie ustawowe dla pozostałych budynków może być zastosowane w przypadku spełnienia obydwu przesłanek warunkujących zwolnienie, a nie tylko wobec faktu położenia ich na gruntach gospodarstw rolnych. Łączna powierzchnia użytkowa budynków położonych na gruntach przedmiotowego "gospodarstwa rolnego" po zsumowaniu stanowiła w latach wcześniejszych (dokumentacja w aktach sprawy) i stanowi nadal (brak zmian w powierzchni zabudowy, czego potwierdzeniem jest posiadana dokumentacja geodezyjna) powierzchnię: 2.002,96 m2 z tego powierzchnia 1.710,96 m2 stanowiła i stanowi nadal budynki pozostałe, w tym pow. 80 m2 związana jest z prowadzoną działalnością gospodarczą, różnica pow., tj. pow.1.630,96 m2, pomimo faktu położenia na gruncie gospodarstwa rolnego - nie służy wyłącznie do prowadzonej działalności rolniczej (budynki nie służą praktycznie żadnym celom), a zatem podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (nie została spełniona druga z przesłanek warunkujących zastosowanie zwolnienia ustawowego) oraz pow. 292,00 m2 stanowiąca zgodnie z zapisami geodezyjnymi budynek mieszkalny.

Wójt wyszczególnił budynki składające się na łączną powierzchnię budynków pozostałych, m.in. budynek byłej stacji diagnostycznej o pow. użytkowej 224 m2 (28 m x 8m), w tym pow. 80 m2 związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą przez najemcę – J. B.. Podał, że posiadane przez podatnika grunty oznaczone są jako bez zmian w porównaniu do lat wcześniejszych, w całości jako użytek rolny zabudowany na roli w klasie VI. Z tego powodu zgodnie z treścią art. 1 ustawy o podatku rolnym, podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym z wyłączeniem gruntów zajętych na działalność gospodarczą (zgłoszona przez podatnika powierzchnia 82 m2) i jednocześnie podlegają zwolnieniu ustawowemu z opłacania podatku rolnego (art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym).

W odwołaniu od tej decyzji podatnik wniósł o jej uchylenie w całości. Zarzucił, że decyzję wydano "z rażącym naruszeniem porządku prawnego i faktycznego nieruchomości i w oparciu o błędne ustalenia organu podatkowego". Powołał się na akt notarialny Rep. "[...]" z 1 lipca 1994r. (k. 40 i 41), na mocy którego gospodarstwo rolne zostało nabyte, jak też na zawarte w akcie sformułowania dotyczące obowiązku uiszczania opłat z tytułu użytkowania wieczystego (§ 6 aktu - k.40 akt podatkowych).

W ocenie podatnika "decyzja za rok 2018 jest sprzeczna z umową, jaką jest akt notarialny, a nawet jednostronnym zerwaniem tej umowy przez gminę". Podatnik wywiódł, że wszystkie decyzje wydane przez Wójta od 1994r. są niezgodne z zawartą umową. Zarzucił Wójtowi, że przy ustaleniu stanu faktycznego powołał się na oględziny przeprowadzone w 2005r., natomiast decyzja wydana na podstawie tych oględzin została uchylona przez Kolegium (w 2006r.). Podatnik przy tym uznał, że wszelkie oględziny oprócz aktu notarialnego, są bezprzedmiotowe, a podatek powinien uiszczać wyłącznie z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości. Podniósł, że podatek wzrósł od 2004r. do 2018r. aż o 3000 % natomiast Wójt "zrównuje powierzchnię zabudowy z powierzchnią użytkową" budynków. Na tym tle ocenił działanie Wójta jako oszustwo.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu ww. decyzji z "[...]" uznało stanowisko Wójta za prawidłowe.

SKO na tle odwołania wyjaśniło, że podatkiem rolnym została opodatkowana działka nr ewidencyjny "[...]" o powierzchni 1,7018 ha, sklasyfikowana jako "grunty rolne zabudowane" (Br R VI), której użytkownikiem wieczystym jest podatnik. Kwota podatku rolnego po zastosowaniu zwolnienia z uwagi na klasę gruntów wynosi 0 zł. Jedynie 82 m2 powierzchni tej działki zostało opodatkowane podatkiem od nieruchomości, jako grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, według stawki 0,86 zł / m2. Działka nr "[...]" ma powierzchnię 1,71 ha, czyli 17100 m2. Dlatego po odjęciu od 17100 m2 - 82 m2 = 17018 m2, powierzchnia 1,7018 ha nadal podlegała opodatkowaniu podatkiem rolnym. Organ podał, że podatek od nieruchomości za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, będące użytkami rolnymi zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej (82 m2), wynosi 70,52 zł.

Kolegium wskazało, że największe obciążenie podatkowe stanowią:

1) budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, powierzchnia użytkowa 80 m2, opodatkowany według stawki 22,40 zł za 1 m2 - kwota podatku 1.792,00 zł;

2) budynek mieszkalny, powierzchnia użytkowa 292,00 m2, opodatkowany według stawki 0,74 zł za 1 m2 - kwota podatku 216,08 zł;

3) budynki pozostałe, powierzchnia użytkowa - 1630,96 m2, opodatkowane według stawki 6,90 zł za 1 m2 - kwota podatku 11.253,62 zł.

Organ odwoławczy podał, że Wójt nie opodatkował powierzchni zabudowy budynków, których łączna powierzchnia według kartoteki budynków wynosi 2664 m2. Opodatkował natomiast powierzchnię użytkową budynków - łącznie 2.002,96 m2 (292,00 m2 + 80,00 m2 + 1630,96 m2). Wyjaśnił, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji szczegółowo opisał i wyliczył powierzchnię użytkową poszczególnych budynków. Za bezsporne uznał, że Wójt był zmuszony oprzeć swoje ustalenia co do powierzchni użytkowej na dowodach przeprowadzonych w toku postępowań podatkowych w latach ubiegłych. Dokonanie nowych ustaleń w tym zakresie, z uwagi na postawę podatnika, przejawiającą się nieuczestniczeniem w oględzinach i nieokazywaniem przedmiotów opodatkowania, było wysoce utrudnione.

W ocenie Kolegium stan faktyczny sprawy został ustalony poprawnie w oparciu o dostępne dowody, m.in. w oparciu o zeznania świadka oraz o dwukrotne oględziny ograniczone z konieczności do tzw. "lustracji zewnętrznej", a ustalenia te znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji Wójta.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podkreśliło, że sprawa dotyczy podatku od nieruchomości, a nie opłaty za użytkowanie wieczyste. Obowiązek uiszczania opłaty za użytkowanie wieczyste jest niezależny od obowiązku zapłaty podatku. Organ przytoczył przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych mające zastosowanie w sprawie, a także wymienił dowody zebrane w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

Organ podał, że stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych bądź użytkownikami wieczystymi gruntów. Podstawę opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia, a podstawę opodatkowania budynków lub ich części ich powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2). Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. zwolnienie dotyczy budynków gospodarczych, położonych na terenie gospodarstwa rolnego i służących faktycznie działalności rolniczej. Żaden z należących do strony budynków nie służy działalności rolniczej podobnie, jak w 2017r., a strona działalności takiej nie prowadzi. Zatem stronie nie przysługuje zwolnienie podatkowe z tego tytułu.

Natomiast akt notarialny dotyczący sprzedaży nie odnosi się w ogóle do obowiązku podatkowego, bowiem obowiązek ten wynika z przepisów ustaw, a użytkownicy wieczyści gruntów m.in. rolnych również są objęci obowiązkiem podatkowym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podatnik wniósł o uchylenie decyzji SKO. Zarzucił, że decyzja jest niezgodna ze stanem faktycznym i prawnym. Podniósł, że w obrębie gospodarstwa od 2004r. nie zaszły żadne zmiany, natomiast podatek wzrósł z kwoty 421 zł w 2004r. do 13.332 zł. Jego zdaniem żadna z ustaw powoływanych przez Wójta nie podniosła stawek podatkowych o 3000%. Oskarżył Wójta o celowe zadłużanie gospodarstwa skarżącego w celu dokonania jego przejęcia przez zadłużoną Gminę. Powtórzył z odwołania zarzut niezasadnego powoływania się przez organy na oględziny przeprowadzone w roku 2005.

Podniósł, że Wójt w wybiórczy sposób dopuścił w sprawie dowód z przesłuchania świadka, co zostało usankcjonowane przez SKO. Zeznania świadka organy użyły wyłącznie do naliczenia podatku za 80 m2 w kwocie 1.792 zł, a pozostałą ich treść pominięto. Skarżący podkreślił, że wbrew stanowisku SKO jego suwerenne decyzje nie mają żadnego wpływu na wysokość podatku w przedmiotowej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jednolity tekst Dz. U. z 2018r. poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawach stanu faktycznego.

Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst Dz. U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". wynika, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W myśl art. 133 tej ustawy, sąd dokonuje oceny decyzji na podstawie akt sprawy. Z kolei, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z danych zawartych w kartotece budynków, prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w C. (k. 5 i 6 akt podatkowych), wynika, że na gruntach należących do skarżącego zlokalizowane były budynki: budynek mieszkalny 2-kondygnacyjny o pow. zabudowy 266 m2 oraz budynek niemieszkalny o funkcji produkcyjnej usługowej i budynek gospodarczy dla rolnictwa 2-kondygnacyjny o pow. zabudowy 404 m2, a także osiem budynków niemieszkalnych o funkcji "inny niemieszkalny", 1-kondygnacyjnych, o powierzchni zabudowy: 13 m2, 34 m2, 51 m2, 276 m2, 285 m2, 212 m2, 480 m2, 643 m2.

W aktach sprawy znajduje się umowa najmu, zawarta 9 stycznia 2017r. pomiędzy stroną i J. B., w sprawie wynajmu pomieszczenia o pow. 80 m2 z przeznaczeniem na warsztat samochodowy (k. 1 i 2 akt podatkowych). Budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, powierzchnia użytkowa 80 m2, opodatkowany według stawki 22,40 zł za 1 m2 - kwota podatku 1.792,00 zł. Budynek mieszkalny, powierzchnia użytkowa 292,00 m2, opodatkowany według stawki 0,74 zł za 1 m2 - kwota podatku 216,08 zł. Budynki pozostałe, powierzchnia użytkowa - 1630,96 m2, opodatkowane według stawki 6,90 zł za 1 m2 - kwota podatku 11.253,62 zł.

Łączne zobowiązanie pieniężne na 2018r. wyniosło 13.332 zł.

Opodatkowanie budynków wymienia ustawodawca w dalszej kolejności w przepisie art. 2 ust. 1 u.p.o.l. jako elementy tworzące przedmiot opodatkowania. Opodatkowaniu podlegają nie tylko budynki jako obiekty budowlane, ale także części budynków. Zakres pojęcia budynku podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości został przez ustawodawcę określony w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.

Ustawodawca podatkowy w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. posługuje się wyrażeniem wskazującym na budynek w takim rozumieniu, jakie określa w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Oznacza to jednocześnie, że jedynie pojęcie budynku (a nie rodzaje budynku) zostało wyrażone w ramach przedmiotu opodatkowania określonego w art. 2 ust. 1 u.p.o.l. (z zastrzeżeniem także części budynku). Przy czym należy zauważyć, że "dla objęcia obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości budynku nie ma znaczenia, czy został on wybudowany legalnie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też był samowolą budowlaną" (pismo z dnia 13 stycznia 2006 r., Ministerstwo Finansów Departament Podatków Lokalnych i Katastru, LK-833/MS/05/781, Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości budynków lub ich części, Biul. Skarb. 2006 r., nr 1, s. 24).

Natomiast różne "rodzaje" budynków, na które wskazuje sam ustawodawca podatkowy (budynek mieszkalny, budynek pozostały), a także budynki, na które wskazuje praktyka podatkowa (budynek letniskowy, rekreacyjny), nie zostały przez ustawodawcę podatkowego zdefiniowane, a więc należy ustalać konkretny "rodzaj" budynku indywidualnie w ramach prowadzonego postępowania podatkowego (zob. komentarz do art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zakresie pojęcia budynku, a także komentarz do art. 5 u.p.o.l.).

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości przedmiot opodatkowania, podstawa opodatkowania i w konsekwencji zastosowane stawki podatkowe. Te stawki wynikały ze stosownej uchwały prawa miejscowego w sprawie stawek podatku od nieruchomości na 2018r.

Przepis art. 3 u.p.o.l. stanowi podstawę do skonstruowania zakresu pojęcia podatnika podatku od nieruchomości. Ustawodawca konsekwentnie utrzymuje relacje do terminów charakterystycznych dla prawa cywilnego. Skoro jest to podatek od nieruchomości, ustawodawca podatkowy nie powinien tworzyć takich konstrukcji podmiotowych, które zbyt daleko odbiegałyby od stosunków prawnych charakteryzujących nieruchomość. Prawodawca szeroko traktuje pojęcie podatnika, obejmując nim zarówno osoby fizyczne, jak i osoby prawne, a także jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, które z kolei doprecyzowuje przez określenie podmiotów z obszaru prawa cywilnego jako konsekwencji odniesienia do nieruchomości. Jako skutki odniesienia do nieruchomości, w obszarze definicji podatnika, uwzględniono również stosunek prawny współwłasności. W pierwszej kolejności wymienia prawodawca właścicieli nieruchomości bądź obiektów budowlanych. W dalszej kolejności wskazuje ustawodawca na użytkownika wieczystego gruntów. Użytkowanie wieczyste jest szczególnym stosunkiem prawnym, na co wskazuje nie tylko jego treść, ale także miejsce w systematyce kodeksu cywilnego. Regulacja dotycząca użytkowania wieczystego znajduje się bezpośrednio po unormowaniu dotyczącym własności. Zgodnie z art. 232 § 1 k.c. grunty stanowiące własność Skarbu Państwa położone w granicach administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami, lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do realizacji zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków mogą być oddawane w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym i osobom prawnym. Treść stosunku prawnego użytkowania wieczystego, a więc zakres uprawnień i obowiązków, została określona niezwykle szeroko, gdyż stosownie do przepisu art. 233 k.c. w granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać. Możliwość korzystania przez użytkownika wieczystego z gruntu z wyłączeniem innych osób i jednocześnie rozporządzania swoim prawem wskazuje na istotę tego stosunku prawnego, a jednocześnie zbliża status użytkownika wieczystego do statusu właściciela. Dlatego też podmiot będący użytkownikiem wieczystym gruntu zarówno jako osoba fizyczna, jak i osoba prawna jest podatnikiem podatku od nieruchomości.

Na podstawie zapisów księgi wieczystej oraz danych z ewidencji gruntów i budynków ustalono, że skarżący od 1 marca 2014r. był wyłącznym właścicielem budynków oraz użytkownikiem wieczystym gruntów gospodarstwa rolnego położonego na działkach "[...]"5 i "[...]"9 w miejscowości B..

W rezultacie powyższych ustaleń faktycznych przedstawionych w części wstępnej uzasadnienia wyroku i rozważań prawnych Sąd nie podzielił zarzutów skargi. Stan faktyczny ma oparcie w materiale dowodowym. Te ustalenia faktyczne uwzględniają aktualny stan prawny nieruchomości. Od 1 marca 2014r. skarżący jest wyłącznym właścicielem budynków oraz użytkownikiem wieczystym gruntów gospodarstwa rolnego położonego na działkach "[...]"5 i "[...]"9 w miejscowości B..

Nie budzą wątpliwości Sądu ustalenia Organu odnośnie przedmiotu opodatkowania, podstawy opodatkowania i zastosowanych stawek podatkowych. Skarżący nie podważył faktu, że jest podatnikiem. W stosunku do skarżącego nie ma zastosowania art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l., który stanowi, że zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych służące wyłącznie działalności rolniczej. SKO słusznie uznało, że skoro budynki położone na gruncie gospodarstwa rolnego nie są wykorzystane pod żadną działalność, tym samym nie służą też działalności rolniczej. Definicję działalności rolniczej zamieszczoną w art. 2 ust. 2 ustawy o podatku rolnym. Za działalność rolniczą uważa się produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwa, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb.

Budynki położone na działkach nr "[...]"5 i "[...]"9 w miejscowości B. nie służą działalności rolniczej. W żadnym z nich nie jest prowadzona działalność rolnicza. Wobec tego, że budynki położone na gruntach gospodarstwa rolnego nie są wykorzystywane na cele rolnicze, to nie mogą podlegać zwolnieniu ustawowemu wynikającemu z treści art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l..

Prawidłowo organy podatkowe identyfikowały przedmiot opodatkowania. Nie budzi też zastrzeżeń Sądu sposób opodatkowania. W sposób poprawny zostały zastosowane stawki podatkowe.

Skarga okazała się nieuzasadnione i po myśli art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.