Wyrok NSA, sygn. akt OSK 1514/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6240 Zmiana  kategorii zdolności do służby wojskowej
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Siły zbrojne
Skarżony organ: Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok
Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 185
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Janeczko (spr), Sędziowie NSA Krystyna Borkowska, Wojciech Chróścielewski, Protokolant Maria Połowniak, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 lipca 2004 r. sygn. akt II SA/Rz 347/04 w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Rzeszowie z dnia 7 kwietnia 2004 r. [...] w przedmiocie powołania do zasadniczej służby wojskowej uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę


UZASADNIENIE

OSK 1514/04

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 15 lipca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Rzeszowie z 7 kwietnia 2004 r., utrzymującą w mocy decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień Jarosław z 29 marca 2004 r. w sprawie powołania do odbycia zasadniczej służby wojskowej.

W uzasadnieniu tego wyroku podkreślono, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy powinien uzasadnić swoje rozstrzygnięcie przepisami ustawy z 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205), a nie przepisami ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o służbie zastępczej (Dz.U. Nr 223, poz. 2217). Mogło to być uznane za rozpatrzenie wniosku o odbycie służby zastępczej, a do tego Szef WSZU nie jest organem właściwym. Wskazano, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy wyjaśnić czy treść pisma poborowego z 29 marca 2004 r. stanowi odwołanie czy wniosek o odbycie służby zastępczej. W zależności od zajętego przez skarżącego stanowiska pismu temu należy nadać właściwy bieg – albo jako odwołanie albo pismo to przekazać do rozpoznania jako wniosek do odbycia służby zastępczej.

W skardze kasacyjnej Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Rzeszowie zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że zaskarżona decyzja zawierała rozpatrzenie odwołania zawartego w piśmie z 29 marca 2004 r. Nie było wątpliwości, że pismo to jest odwołaniem, gdyż skarżący jasno w nim wskazuje, że odwołuje się od karty powołania. Poborowy nie korzystał z odroczenia służby i nie złożył przed doręczeniem mu karty powołania wniosku o przeznaczenie do służby zastępczej. W tym tylko zakresie powołano w zaskarżonej decyzji przepisy o służbie zastępczej.

Gdyby nawet podzielić stanowisko zaskarżonego wyroku o wadliwym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, to uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro wydane w tej sprawie decyzje są prawidłowe. Poborowy został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej zgodnie z obowiązującymi przepisami o powszechnym obowiązku obrony RP. Nie było więc przesłanek do wydania innej niż zaskarżona decyzji. Wadliwy jest również pkt II zaskarżonego wyroku o niepodleganiu wykonaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku (art. 152). To rozstrzygnięcie jest niewykonalne. Decyzja została bowiem wykonana 7 maja 2004 r., gdyż z tym dniem poborowy został wcielony do czynnej służby wojskowej. Według art. 41 ust. 3 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP wniesienie odwołania nie wstrzymuje powołania poborowego do zasadniczej służby wojskowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna na wstępie powołuje naruszenie przez zaskarżony wyrok przepisów postępowania. Wymienia bowiem naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określanego dalej skrótem ppsa. Jednocześnie jednak jako podstawę kasacyjną wskazuje art. 174 pkt 1 ppsa Jak wiadomo, przepis ten dotyczy prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczono również przepisy prawa materialnego, skoro nawiązuje do regulacji zawartej w ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205 ze zm.). Według dalszych twierdzeń zawartych w skardze kasacyjnej, zaskarżona decyzja pozostaje w zgodności ze wspomnianymi przepisami o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej. To stanowisko należało podzielić z następujących względów.

Zaskarżona decyzja istotnie, w uzasadnieniu, nie formułuje bliższych rozważań co do istnienia przesłanek odbycia przez skarżącego zasadniczej służby wojskowej na tle przepisów ustawy z dnia 21 listopada 1967 r., choć na tę ustawę się powołuje. Okoliczność ta nie przesądza jeszcze o wadliwości zaskarżonej decyzji.

Skarżący w swoim odwołaniu nie wskazywał bowiem na brak podstaw wydania względem niego karty powołania do odbycia zasadniczej służby wojskowej na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 listopada 1967 r., choć przepisy tej ustawy we wspomnianej karcie zostały powołane. Tego rodzaju twierdzeń i zarzutów nie przytoczono również w skardze. W odwołaniu natomiast (podobnie zresztą, jak i w skardze) sformułowane zostały twierdzenia uzasadniające skierowanie skarżącego do odbycia służby zastępczej na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o służbie zastępczej (Dz.U. Nr 223, poz. 2217). Z tego względu przedmiotem rozważań organu drugiej instancji były kwestie związane z zasadami i warunkami skierowania do odbywania takiej służby. Okoliczność ta nie przesądza również (bo nie może przesądzać) o ocenie w sensie negatywnym prawidłowości zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji, przyjmując nawet, jak to uczynił Sąd w zaskarżonym wyroku, istnienie naruszenia art. 107 § 3 kpa, nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Naruszenie to nie mogło mieć bowiem, jak tego wymaga art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, istotnego wpływu na wynik sprawy. W tym zakresie należało więc podzielić stanowisko zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Aprobaty wymaga również zawarte w tej skardze twierdzenie o braku podstaw do kwestionowania pisma skarżącego z 29 marca 2004 r. jako odwołania. Wynika to wprost z brzmienia tego pisma "składam odwołanie od powołania mnie do czynnej służby wojskowej" i "w nawiązaniu do otrzymanej w dniu 29.03.04 karty powołania".

Wyrażona w art. 183 § 1 ppsa zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, nie obejmuje, według poglądów powszechnie przyjętych w literaturze, a także orzecznictwie, związania tego Sądu wnioskami skargi kasacyjnej co do sposobu wzruszenia zaskarżonego wyroku. Z tego względu, choć w niniejszej sprawie żądanie zawarte w skardze kasacyjnej ograniczało się do wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnymi w Rzeszowie do ponownego rozpoznania, nie było przeszkody do uchylenia tego wyroku i rozpoznania skargi.

Przy istniejącej ocenie prawidłowości zaskarżonej decyzji, naruszeniu przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, braku naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 188 ppsa należało uchylić zaskarżony wyrok i oddalić skargę.