Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1013/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 3 pkt 4, 5, 6, art. 28 ust. 1, art. 48 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 2 pkt 31 i pkt 50
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki domku typu holenderskiego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1013/14

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skargi J. B. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r., Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2013 r., nr [...] nakazującą wyżej wymienionemu rozbiórkę domku typu holenderskiego z dobudowanym tarasem o konstrukcji drewnianej częściowo zadaszonym usytuowanym na części działki nr ewid. 186 położonej w miejscowości P., dzierżawionej przez J. B. wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Podstawę prawną decyzji stanowi art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. – zwana dalej "P.b.").

W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 9 lipca 2013 r. przeprowadzona została kontrola na części działki nr 186 położonej w miejscowości P., dzierżawionej przez J. B., stanowiącej własność Skarbu Państwa, w użytkowaniu wieczystym A. S.A. Oddział [...]. W jej toku ustalono, że na części ww. działki usytuowany jest domek typu holenderskiego z dobudowanym tarasem o konstrukcji drewnianej częściowo zadaszonym. Domek typu holenderskiego, o wymiarach zewnętrznych 3,08m x 11,00m, ustawiony jest na elementach betonowych ułożonych bezpośrednio na gruncie. Do domku od strony wejścia dobudowany jest taras o konstrukcji drewnianej i wymiarach 11,00m x 3,18m. Nad częścią tarasu wykonane jest zadaszenie o konstrukcji drewnianej z dachem jednospadowym pokrytym płytami trapezowymi PCV. Zadaszenie o wymiarach 6,40m x 3,18m. Konstrukcja tarasu wspiera się na elementach betonowych utwierdzonych bezpośrednio w gruncie. Organ ustalił, że właścicielem domku typu holenderskiego wraz z dobudowanym tarasem jest J. B., który nie posiada zgłoszenia ani pozwolenia na budowę tego obiektu. Z oświadczenia inwestora wynika, że obiekt wykorzystywany jest z okresie letnim do celów rekreacyjnych. Domek ustawiony został w 2011 r. natomiast taras dobudowany w roku 2012.

W dalszej kolejności Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] września 2013 r., nr [...] nakazał J. B. rozbiórkę domku typu holenderskiego z dobudowanym tarasem o konstrukcji drewnianej częściowo zadaszonym usytuowanym na części działki nr ewid. 186 położonej w miejscowości P., dzierżawionej przez wyżej wymienionego, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Organ wyjaśnił, że ww. obiekt budowlany zakwalifikował, zgodnie z art. 3 pkt 5 P.b. do obiektów tymczasowych, które wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, część działki nr ewid. 186 położona jest na terenie oznaczonym symbolem 1.WS – tereny wód zbiornika. Natomiast zgodnie z pkt 3 tego planu obowiązuje zakaz budowy obiektów budowlanych, w tym tymczasowych. Powyższe wyklucza możliwość podjęcia kroków zmierzających do doprowadzenia przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z prawem a tym samym zalegalizowania samowoli budowlanej.

Od tej decyzji odwołanie złożył J. B., uzupełnione następnie pismem z dnia 25 lutego 2014 r., wnioskując o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Odwołujący zakwestionował zakwalifikowanie przedmiotowego obiektu jako obiektu tymczasowego, który wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W rzeczywistości obiekt ten to przyczepa kempingowa, nie połączona trwale z gruntem, bez przyłączy, posiada koła jezdne i hak, pełni funkcję transportowo- rekreacyjną i może zmieniać swoje położenie. Przyczepa kempingowa nie podlega przepisom ustawy Prawo budowlane. Zarzucił brak odniesienia się do faktu, że przyczepa ta posiada koła, hak i przystosowana jest do ruchu kołowego. Odwołujący wyjaśnił ponadto, że taras nie jest połączony z przyczepą, stanowi miejsce do grillowania. Zatem jest to obiekt małej architektury, zgodnie z art. 3 pkt 4 P.b., wykorzystywany sporadycznie w okresie letnim, to zaś pozostaje w zgodzie z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego (plan nie precyzuje wyglądu i kształtu miejsc do grilla). Odwołujący zarzucił brak podania przez organ, której części działki dotyczą zapisu planu zagospodarowania. W piśmie stanowiącym uzupełnienie odwołania J. B. – reprezentowany przez pełnomocnika r. pr. T. W. zaskarżonej decyzji zarzucił ponadto naruszenie art. 7, art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego, w szczególności poprzez brak ustalenia terminu umieszczenia domku typu holenderskiego na nieruchomości, zaniechanie przeprowadzenia dowodów

w zakresie sposobu umieszczenia domku, jego konstrukcji, zasad zabudowy tarasu, możliwości jego przemieszczania, brak przeprowadzenia oględzin w trybie i na zasadach art. 85 k.p.a., brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa (w trybie art. 84 k.p.a.) na okoliczność sposobu umieszczenia przedmiotowego domku na nieruchomości i jego charakteru, zaniechanie przesłuchania świadków na okoliczność terminu umieszczenia domku na nieruchomości, tj. A. P. i A. K. oraz przedstawicieli A. S.A. Zarzucił ponadto naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez uznanie za stronę postępowania Gminę [...], Komendę Wojewódzką Straży Pożarnej [...] oraz A. S.A.; naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niepoprawne oznaczenie organu administracji publicznej; art. 3 pkt 5 P.b. poprzez zakwalifikowanie domku typu holenderskiego jako obiektu budowlanego tymczasowego, podczas gdy konstrukcja i przeznaczenie świadczy o jego mobilnym charakterze; błędne zastosowanie art. 48 ust. 1 P.b. oraz naruszenie art. 48 ust. 2 P.b. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego dla tarasu, który może zostać wzniesiony na nieruchomości objętej postępowaniem, gdyż spełnia warunki określone w obowiązującym planie jako zagospodarowanie zejścia do wody i miejsca do grillowania. Odwołujący zawnioskował o przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości, z opinii biegłego z zakresu budownictwa oraz motoryzacji, z zeznań świadków oraz

z przesłuchania go w charakterze strony.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. WINB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Na wstępie organ odwoławczy podał, że w pierwszej kolejności zlecił organowi I instancji uzupełnienie materiału dowodowego poprzez nadesłanie szkicu części działki nr 186 w P. obrazującego dokładne usytuowanie obiektu będącego przedmiotem postępowania, uwierzytelnionej kserokopii umowy dzierżawy części działki przez J. B. oraz przeprowadzenie oględzin obiektu w celu ustalenia czy obiekt ten znajduje się w tym samym miejscu co w dniu kontroli.

WINB uznał, że organ I instancji prawidłowo zastosował art. 48 ust. 1 P.b., co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym uzupełniające postępowanie dowodowe oraz przeprowadzone w dniu 18.02.2014 r. oględziny potwierdzające, że domek typu holenderskiego z zadaszonym tarasem usytuowany jest w tym samym miejscu co w dniu kontroli w dniu 9.07.2013 r.

WINB podał, że przedmiotem postępowania jest obiekt budowlany tzw. domek typu holenderskiego wraz z tarasem, stanowiący własność J. B. Z oświadczenia ww. wynika, że domek ustawiony został w 2011 r. a taras dobudowany w 2012 r. Wykorzystywany jest w okresie letnim do celów rekreacyjnych. W ocenie organu domek typu holenderskiego oraz częściowo zadaszony taras stanowią całość techniczno-użytkową i stanowią tymczasowy obiekt budowlany o jakim mowa w art. 3 pkt 5 P.b. O powyższej kwalifikacji świadczy fakt, że przedmiotowy obiekt – domek typu holenderskiego posiada dach i ściany, natomiast nie posiada fundamentów (charakterystycznych dla budynku), ustawiony jest wraz z tarasem na elementach betonowych ułożonych bezpośrednio na gruncie, nie jest trwale związany z gruntem.

Organ zaznaczył, że wbrew twierdzeniom odwołującego część tego obiektu tj. domek typu holenderskiego (o wym. 3,08m x 11,00m) nie może zostać uznana za przyczepę kempingową, tj. za pojazd, bowiem nie spełnia warunku maksymalnej dopuszczalnej szerokości pojazdu 2,55m (określonej § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31.12.2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia – Dz.U. z 2013 r., poz. 951 ze zm.). Również fakt, że obiekt ten posiada koła czy hak nie pozbawiają tego obiektu cech budowlanych. Nie stanowi on także pojazdu samochodowego. Wskazując na art. 2 pkt 31 oraz pkt 50 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.

z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) organ wyjaśnił, że warunkiem zaliczenia przyczepy do pojazdów samochodowych lub przyczep jest dopuszczenie do ruchu drogowego

i posiadanie aktualnych badań technicznych, tablicy rejestracyjnej i dowodu rejestracyjnego. Powyższych okoliczności odwołujący nie wykazał.

Również część obiektu w postaci zadaszonego tarasu (o wym. 11,00m x 3,18m) nie można zakwalifikować do kategorii obiektów małej architektury - na co wskazywał odwołujący. Organ podał, że analiza parametrów tej części obiektu budowlanego, w świetle definicji zawartej w art. 3 pkt 4 P.b., wskazuje, że ta część obiektu nie mieści się w granicach wielkości wyznaczonych przez wymienione tym przepisem obiekty, tej części obiektu nie można określić mianem "niewielki".

Organ wskazał, że rodzaj wykonanych robót budowlanych świadczy o tym, że stanowią one budowę o jakiej mowa w art. 3 pkt 6 P.b. Budowa jest wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, w przypadku obiektów tymczasowych wykonywanie polega natomiast na usytuowaniu ich na gruncie. Przy czym "tymczasowość obiektu" nie ma znaczenia dla wymagań prawnych związanych

z jego budową. Na budowę obiektów budowlanych, zgodnie z art. 28 P.b. wymagane jest pozwolenie na budowę, jedyne wyjątki przewidują art. 29-31 P.b. Wśród nich nie wymieniono tymczasowego obiektu budowlanego o takiej funkcji, jaką spełnia przedmiotowy obiekt. Obiekt ten nie został również objęty zwolnieniem o jakim mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b.

Reasumując organ stwierdził, że posadowienie takiego rodzaju obiektu, jak

w przedmiotowej sprawie, pełniącego funkcję rekreacyjną, wymagało pozwolenia na budowę. Wobec tego, że inwestor takiego nie posiada ww. obiekt stanowi samowolę budowlaną.

W tej sytuacji organ badał, czy zachodzą przesłanki o jakich mowa w art. 48 ust. 2 P.b. a umożliwiające legalizację samowoli budowlanej. Cytując treść tego przepisu organ podkreślił, że przesłanki tam wymienione muszą wystąpić łącznie. Niespełnienie któregokolwiek z warunków wyklucza możliwość legalizacji a tym samym zachodzi konieczność orzeczenia rozbiórki. Podano, że część działki nr 186 w miejscowości P., na której usytuowany jest tymczasowy obiekt budowlany o funkcji rekreacyjnej, położona jest na terenie, na którym obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego "[...]", zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 29.07.2008 r., opublikowany w Dz.Urz. Woj. [...]. z dnia 5.09.2008 r Nr 70, poz. 1706. Z wypisu i wyrysu tego planu dla części działki nr 186 w P. wynika, że leży ona w terenie znaczonym symbolem 1.WS – tereny wód zbiornika [...]. Wskazując na obowiązujące na tym terenie zasady zagospodarowania WINB podał, że przedmiotowy obiekt położony jest na terenie oznaczonym symbolem 1.WS i oznaczonym poziomymi szrafami. Na tym terenie istnieje obowiązek spełnienia warunków ochrony ustalonych w statucie uzdrowiska, jak dla strefy ochrony uzdrowiskowej "A". Rozdział II § 4 ww. planu stanowi, że w strefie ochrony uzdrowiskowej "A" obowiązuje zakaz realizacji obiektów tymczasowych

i realizowanych na zgłoszenie zgodnie z przepisami odrębnymi, za wyjątkiem obiektów budowlanych infrastruktury technicznej.

Organ wskazał, że skoro przedmiotowy obiekt jest tymczasowym obiektem budowlanym, to jego budowa niezgodna jest z przepisami o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowy obiekt nie jest także obiektem infrastruktury technicznej. Powyższe powoduje, że obiekt nie spełnia warunków wskazanych w art. 48 ust. 2 pkt 1 P.b., to zaś wyklucza możliwość jego legalizacji. W tej sytuacji organ nadzoru budowlanego obowiązany był wydać decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu, zgodnie z art. 48 ust. 1 P.b.

Organ odwoławczy nie uwzględnił także wniosków odwołującego

o dopuszczenie i przeprowadzenie dodatkowych dowodów. Uznał, że zebrany

w sprawie materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia. W szczególności w toku oględzin ustalono datę budowy obiektu oraz jego konstrukcję. Prawidłowo również ustalono krąg stron postępowania. Nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Brak też podstaw do umorzenia postępowania, czego domagał się odwołujący.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się J. B. – reprezentowany przez r. pr. T. W. i złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji PINB oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W ocenie skarżącego kwestionowana decyzja narusza przepisy prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 5 P.b. poprzez zakwalifikowanie domku typu holenderskiego jako obiektu budowlanego tymczasowego, podczas gdy jego konstrukcja i przeznaczenie świadczą o jego mobilnym charakterze; art. 48 ust. 1 P.b. poprzez jego błędne zastosowanie oraz art. 48 ust. 2 P.b. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w stosunku do tarasu.

W dalszej części skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy a to art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia kompletnego postępowania dowodowego, w tym ustalenia terminu, sposobu umieszczenia domku na nieruchomości, jego konstrukcji, zasad zabudowy tarasu, możliwości przemieszczania domku, zarzucił brak przeprowadzenia oględzin nieruchomości, w trybie art. 85 k.p.a., zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa (na okoliczność sposobu umieszczenia domku typu holenderskiego i jego charakteru) i z zakresu motoryzacji (na okoliczność ustalenia czy ww. obiekt jest pojazdem w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym). W dalszej części skarżący podtrzymał zarzuty podniesione w odwołaniu a dotyczące zaniechania przesłuchania świadków oraz nieprawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania i nieprawidłowego oznaczenia organu administracji publicznej I instancji oraz argumentację tam zawartą.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje;

Uprawnienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, określone przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.

z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zaskarżonego aktu (tu decyzja) z przepisami postępowania administracyjnego,

a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że został on wydany z naruszeniem przepisu prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych ustawach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Stosownie natomiast do przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednocześnie bierze pod uwagę wyłącznie stan prawny obowiązujący w dniu podjęcia aktu (wydania decyzji), jak i stan sprawy istniejący na ten dzień, a wynikający z akt administracyjnych (art. 133 § 1 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa w omówionym wyżej zakresie, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r., Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2013 r., nr [...] nakazująca J. B. rozbiórkę domku typu holenderskiego z dobudowanym tarasem o konstrukcji drewnianej częściowo zadaszonym usytuowanym na części działki nr ewid. 186 położonej w miejscowości P., dzierżawionej przez wyżej wymienionego, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Powyższa decyzja wydana została na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. – zwana dalej "P.b."). Jak wynika, z prawidłowo ustalonego przez organy nadzoru budowlanego, stanu faktycznego na dzierżawionej przez J. B. części działki nr 186, położonej w miejscowości P. a stanowiącej własność Skarbu Państwa, w użytkowaniu wieczystym A. S.A. Oddział [...], usytuowany jest obiekt budowlany, tzw. domek typu holenderskiego o wymiarach zewnętrznych 3,08m x 11,00m z częściowo zadaszonym tarasem o konstrukcji drewnianej o zewnętrznych wymiarach 11,00m x 3,18m. Domek ten ustawiony jest na elementach betonowych ułożonych bezpośrednio na gruncie. Do domku od strony wejścia dobudowany jest taras

o konstrukcji drewnianej. Nad częścią tarasu wykonane jest zadaszenie

(o wym. 6,40m x 3,18m) o konstrukcji drewnianej z dachem jednospadowym pokrytym płytami trapezowymi PCV. Konstrukcja tarasu wspiera się na elementach betonowych utwierdzonych w gruncie. Z oświadczenia złożonego przez właściciela domku, w trakcie kontroli w dniu 9.07.2013 r., wynika, że domek ten ustawiony został w 2011 r., natomiast taras dobudowany w 2012 r. Wykorzystywany jest w okresie letnim, dla celów rekreacyjnych.

Jak uznały organy domek typu holenderskiego oraz częściowo zadaszony taras stanowią całość techniczno-użytkową i stanowią tymczasowy obiekt budowlany o jakim mowa w art. 3 pkt 5 P.b. O takiej kwalifikacji świadczy fakt, że przedmiotowy obiekt – domek typu holenderskiego posiada dach i ściany, natomiast nie posiada fundamentów (charakterystycznych dla budynku), ustawiony jest wraz z tarasem na elementach betonowych ułożonych bezpośrednio na gruncie (konstrukcja tarasu wspiera się na elementach betonowych utwierdzonych w gruncie), nie jest trwale związany z gruntem.

Zdaniem Sądu powyższa kwalifikacja przedmiotowego obiektu jest prawidłowa, co powoduje, że wydana decyzja nie narusza prawa, w szczególności zaś przepisów postępowania w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy

a także przepisów prawa materialnego, w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Ustalenia organu odwoławczego, po uzupełnieniu materiału dowodowego przez organ I instancji, zostały dokonane zgodnie z wymogami art. 7 i art. 77 K.p.a., ocena zebranych dowodów nie narusza normy zawartej w art. 80 K.p.a., zaś uzasadnienie decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 K.p.a.

Jak wyżej wskazano będący przedmiotem postępowania obiekt stanowi tymczasowy obiekt budowlany o jakim mowa w art. 3 pkt 5 P.b. Zgodnie z tym przepisem, za taki obiekt należy uznać obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.

Słuszne zatem jest stanowisko organu odwoławczego, uznające przedmiotowy obiekt za tymczasowy obiekt budowlany, o czym świadczy brak trwałości połączenia obiektu z gruntem, tj. brak fundamentów.

Stwierdzić nadto należy, że części tego obiektu - tzw. domku typu holenderskiego – nie można także, jak chce tego skarżący, uznać za przyczepę kempingową. Prawidłowo wykazał organ odwoławczy, że nie spełnia on warunku maksymalnej dopuszczalnej szerokości pojazdu 2,55m, określonej § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31.12.2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2013 r., poz. 951 ze zm). Nie stanowi on także pojazdu samochodowego, gdyż warunkiem zaliczenia przyczepy do pojazdów samochodowych lub przyczep jest dopuszczenie do ruchu drogowego i posiadanie aktualnych badań technicznych, tablicy rejestracyjnej i dowodu rejestracyjnego (art. 2 pkt 31 oraz pkt 50 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, ustawione na gruncie przyczepy kempingowe, nie spełniające w danej chwili swojej pierwotnej funkcji transportowo - komunikacyjnej, stanowią obiekty budowlane (por. wyrok NSA

z 24.05.2012 r., sygn. akt II OSK 384/11). Jeżeli przyczepa kempingowa została ustawiona na działce i nie została także dopuszczona do ruchu drogowego, na co wskazuje fakt braku dowodu rejestracyjnego, a ponadto pełni ona funkcję rekreacyjną w okresie letnim, oznacza to, że jest to obiekt budowlany służący celom rekreacyjno-wypoczynkowym, czyli nie jest to pojazd w świetle art. 2 pkt 50 cyt. wyżej ustawy Prawo o ruchu drogowym (por. wyrok WSA w Gdańsku z 27.08.2014 r., sygn. akt II SA/Gd 181/14 – publ. baza orzeczeń: www.cbois.nsa.gov.pl). Sąd zauważa, że taka właśnie okoliczność zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Jako nieznajdujące odzwierciedlenia w rzeczywistości, tut. Sąd uznał twierdzenia skarżącego

o "przewożeniu domku wraz z tarasem do miejsca garażowania" po sezonie letnim.

Z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 18.02.2014 r. i dołączonego do niego szkicu sytuacyjnego wraz z dokumentacją fotograficzną wynika, że obiekt ten wraz z tarasem usytuowany jest w tym samym miejscu, jak w dniu kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji 9 lipca 2013 r.

Prawidłowo także WINB nie uznał części obiektu budowlanego, tj. częściowo zadaszonego tarasu o wym. 11,00m x 3,18m za tzw. obiekt małej architektury, o jakim mowa w art. 3 pkt 4 P.b. Zgodnie z tym przepisem za takie obiekty mogą zostać uznane niewielkie obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Stwierdzić zatem należy, że już same wymiary przedmiotowego obiektu, wykluczają jego uznanie za "niewielki".

Niesporne zatem jest, w świetle materiału zebranego w sprawie, że budowa (art. 3 pkt 6 P.b.) ww. tymczasowego obiektu budowlanego, pełniącego funkcję rekreacyjną, wymagała uzyskania pozwolenia na budowę - art. 28 ust. 1 P.b., którego to, jak oświadczył sam skarżący, nie posiadał. W takiej sytuacji realizacja przedmiotowego tymczasowego obiektu budowlanego, stanowi samowolę budowlaną. Przy czym podmiot dopuszczający się samowoli budowlanej musi liczyć się z tym, że powołane organy nadzoru budowlanego nie będą respektować bezprawnie dokonanych faktów.

W aktualnym stanie prawnym skutki samowoli określone zostały w art. 48 ust. 1 P.b., zgodnie z którym właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Zauważyć należy, że nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie albowiem ustawodawca zobowiązuje organy do badania, czy budowa zrealizowana jest zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem (ust. 2 art. 48 P.b.). Nakaz rozbiórki może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji. Konieczną przesłanką legalizacji samowoli budowlanej jest zgodność zrealizowanego obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przede wszystkim z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że część działki nr 186, w miejscowości P., na której usytuowany jest tymczasowy obiekt budowlany o funkcji rekreacyjnej, położona jest na obszarze, na którym obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego "[...]", zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 29.07.2008 r., (opubl. w Dz.Urz. Woj. [...]. z dnia 5.09.2008 r. Nr 70, poz. 1706). Stosownie do wypisu i wyrysu tego Planu część ww. działki usytuowana jest w terenie oznaczonym symbolem 1.WS – tereny wód zbiornika [...], dla którego obowiązują zasady zagospodarowania, szczegółowo opisane w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji (co czyni zbędnym powtarzanie ich w tym miejscu uzasadnienia). Jak powyżej wskazano przedmiotowy obiekt położony jest na terenie oznaczonym symbolem 1.WS i oznaczonym poziomymi szrafami. Na tym terenie istnieje obowiązek spełnienia warunków ochrony ustalonych w statucie uzdrowiska, jak dla strefy ochrony uzdrowiskowej "A". Rozdział II § 4 ww. Planu stanowi zaś, że w strefie ochrony uzdrowiskowej "A" obowiązuje zakaz realizacji obiektów tymczasowych i realizowanych na zgłoszenie zgodnie z przepisami odrębnymi, za wyjątkiem obiektów budowlanych infrastruktury technicznej.

Z powyższego wynika zatem, że skoro przedmiotowy obiekt jest tymczasowym obiektem budowlanym, to niemożliwa była jego legalizacja. Jego budowa niezgodna jest z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowy obiekt nie jest także obiektem infrastruktury technicznej.

Ponieważ przedmiotowy obiekt o tymczasowym charakterze został usytuowany na części działki nr 186 w P. (o przeznaczeniu jak wyżej opisanym) i nie jest możliwa jego legalizacja, bowiem nie spełnia warunków wskazanych w art. 48 ust. 2 pkt 1 P.b., zatem trafnie orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego uznały, że koniecznym stało się wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu, na podstawie art. 48 ust. 1 P.b.

Wbrew zarzutom skargi organ prawidłowo zakwalifikował przedmiotowy obiekt (tzw. domek typu holenderskiego) za tymczasowy obiekt budowlany i nie uznał twierdzeń skarżącego, że dobudowany taras stanowi obiekt małej architektury (miejsce do grillowania) a stanowi zagospodarowanie zejścia do wody – czym wypełnia warunek określony w MPZP. Zauważyć należy, że częściowo zadaszonego tarasu o wym. 11,00m x 3,63m nie można uznać za obiekt i urządzenie związane

z zagospodarowaniem brzegów jeziora dla potrzeb sportu i rekreacji – kąpieliska

i plaże trawiaste, przystanie wodne, pola do gier sportowych, urządzone miejsca na ogniska i miejsca do grillowania itp. – o jakim mowa w zasadach zagospodarowania terenu oznaczonego symbolem 1.WS w MPZP "[...]". Zauważyć nadto należy, że materiał aktowy sprawy jednoznacznie wskazuje, że domek typu holenderskiego wraz z częściowo zadaszonym tarasem stanowią całość techniczno-użytkową, a zatem stanowią tymczasowy obiekt budowlany o jakim mowa w art. 3 pkt 5 P.b.

Za prawidłowe tut. Sąd ocenił brak uwzględnienia przez WINB wniosków podniesionych przez skarżącego w odwołaniu, a dotyczących przeprowadzenia czy dopuszczenia dodatkowych dowodów m.in. z opinii biegłego z zakresu budownictwa, z zakresu motoryzacji, zeznań świadków itd. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczającym do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. Kwestionowana decyzja nie narusza także przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Prawidłowo także organ ustalił krąg stron postępowania.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga została oddalona.