Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 903/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 3 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Sz. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za grudzień 2004 r. oraz styczeń-wrzesień 2005 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. w sprawie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za grudzień 2004 r. oraz styczeń-wrzesień 2005 r.

W skardze na powyższą decyzję M. S, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego, zaskarżonej decyzji zarzucił:

- naruszenie art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, powoływanej dalej jako "ustawa Ordynacja podatkowa", poprzez wydanie decyzji przez organ drugiej instancji po zakończeniu okresu przedawnienia,

- naruszenie art. 211 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez doręczenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. dwóch oryginałów tej samej decyzji,

- naruszenie przepisów art. 120, art. 121 § 1, art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny,

- naruszenie prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, powoływanej dalej jako "ustawa o VAT", w związku z § 14 ust. 2 pkt 4 lit a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, powoływanego dalej jako "rozporządzenie", a od 1 czerwca 2005 r. w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, poprzez ich błędne zastosowanie w niniejszej sprawie i przyjęcie, że skarżący nie miał prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez firmy "A", "B"; przepisy powołanej ustawy nie zawierały ograniczeń w realizacji tego uprawnienia; nastąpiła w tym przypadku sprzeczność tych przepisów z VI Dyrektywą Rady Unii Europejskiej w sprawie podatku od wartości dodanej.

Z uwagi na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniosła o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania oraz zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał, że decyzją z dnia [...] r., działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił w całości zaskarżoną przez podatnika decyzję z dnia [...] r. i umorzył postępowanie odwoławcze.

W związku z tym organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego w sprawie. Do odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. załączył powołaną decyzję z dnia [...] r.

Pismem z dnia 8 sierpnia 2011 r. pełnomocnik skarżącego, w wykonaniu wezwania Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] r., oświadczyła, że wobec wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. decyzji z dnia [...] r., uwzględniającej skargę, popiera skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Ponadto pismem z dnia 31 sierpnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., wykonując wezwanie Sądu z dnia 23 sierpnia 2011 r., poinformował, że ww. decyzja z dnia [...] r. uwzględniająca skargę M. S. stała się prawomocna. Dodał przy tym, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. decyzją z dnia [...] r. stwierdził wygaśnięcie swojej decyzji z dnia [...] r.

Z uwagi na powyższe, zarządzeniem Sędziego sprawozdawcy z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego została zobowiązana do wypowiedzenia się w terminie 7 dni, czy wobec faktu uchylenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. zaskarżonej decyzji w trybie art. 54 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz stwierdzenia przez organ pierwszej instancji wygaśnięcia decyzji z dnia [...] r. nadal popiera skargę. Jednocześnie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od powyższej skargi w kwocie 500 zł - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Odpisy powyższych zarządzeń został doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] r. Mimo upływu zakreślonego terminu, skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi, a ponadto pełnomocnik skarżącego nie przedstawiła stanowiska w kwestii popierania skargi w związku z okolicznościami wskazanymi w zarządzeniu z dnia [...] r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (...). Zgodnie zaś z § 3 tego artykułu, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

W rozpoznawanej sprawie skarżący, pomimo prawidłowo doręczonego wezwania i zawartego w nim pouczenia o konsekwencjach jego niewykonania, w wyznaczonym

7-dniowym terminie, który upływał w dniu 29 września 2011 r., nie uzupełnił braku formalnego skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł. W tej sytuacji Sąd uznał skargę za niedopuszczalną i orzekł o jej odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

Jednocześnie odnosząc się na marginesie do wniosku Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w kwestii umorzenia postępowania w niniejszej sprawie, wyjaśnić należy, że w myśl postanowień art. 161 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania m.in. w przypadku, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 3). W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja organu odwoławczego z dnia [...] r. została po wniesieniu skargi wyeliminowana z obrotu prawnego. Stało się tak w następstwie skorzystania przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Organ odwoławczy wydał decyzję z dnia [...]r. w trybie tzw. autokontroli, uchylającą decyzję zaskarżoną z dnia [...] r. i umorzył postępowanie odwoławcze. Jednocześnie decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. jako organ pierwszej instancji stwierdził wygaśnięcie swojej decyzji z dnia [...] r. wydanej w sprawie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za grudzień 2004 r. oraz styczeń-wrzesień 2005 r.

Podkreślić przy tym należy, że w doktrynie stwierdza się, że wdrożenie trybu autokontroli i uchylenie w jego następstwie zaskarżonej decyzji jest jedną z przyczyn umorzenia postępowania przed Sądem, o jakich mowa w przepisie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (zob.: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 495). Jednocześnie podzielić w tym miejscu należy prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zostało ono prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza, że nie istnieją jakiekolwiek przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi oraz gdy wystąpi jedna z przesłanek umorzenia postępowania wyczerpująco wymienionych w art. 161 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego następuje w momencie skutecznego wniesienia skargi, która nie jest dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu (np. brakiem wpisu). Skarga dotknięta takimi brakami podlega odrzuceniu i nie wywołuje skutku w postaci wszczęcia postępowania. Niedopuszczalne jest zatem umorzenie postępowania zainicjowanego taką skargą

(por. postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207, a także postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 19 października 2006 r.,

II SA/Bk 525/06 oraz T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 291).

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę, nie uwzględniając przy tym zawartego w skardze wniosku o zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

P.Z-C.