Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 565/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-06-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.
Powołane przepisy: article: art 125 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi E. W. na uchwałę nr LXV/1584/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 1 marca 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek-Fiołkowa" postanawia: zawiesić postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

postanowienia z dnia 22 czerwca 2018 r.

Pismem z dnia 22 marca 2018 r. E.W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na uchwałę Nr LXV/1584/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 1 marca 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek-Fiołkowa". Skarżący zaskarżył tę uchwałę w całości i zarzucił jej naruszenie następujących przepisów prawa: 1) art. 21 w związku z art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 z późn.zm.) i art. 140 w związku z art. 233 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 z późn.zm.) w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez naruszenie prawa własności nieruchomości skarżącego, uniemożliwiające mu korzystanie z przysługującym mu praw, a przejawiające się w zbyt daleko posuniętym ograniczeniu jego uprawnienia nie znajdującym uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa; 2) art. 6 ust. 2 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073) oraz art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 p.z.p.u., poprzez rażące naruszenie przysługującego skarżącemu prawa do nieruchomości gruntowej dotkniętego działaniem miejscowego planu, przekroczenie granic władztwa planistycznego gminy oraz istotne naruszenie zasady proporcjonalności, tj. nakazu ważenia interesu publicznego oraz prywatnego; 3) art. 1 ust. 2 pkt 1, 6 i 7 p.z.p.u., poprzez istotne naruszenie określonych zasad sporządzania miejscowego planu polegających na obowiązku uwzględnienia w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walorów ekonomicznych przestrzeni oraz prawa własności; 4) art. 17 pkt 12 w zw. z art. 17 pkt 11 p.z.p.u., poprzez rozpatrzenie i uwzględnienie uwag złożonych przez jednostkę pomocniczą gminy, której ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przyznała prawa do ich wniesienia, a w konsekwencji naruszenie art. 1 ust. 3 p.z.p.u., poprzez dokonanie ważenia interesu publicznego z rzekomym interesem prywatnym wyrażonym przez Radę i Zarząd Dzielnicy III Prądnik Czerwony; 5) art. 20 ust. 1 p.z.p.u., poprzez nieuwzględnienie wniesionych przez skarżącego uwag do wyłożonego w dniach od 25 kwietnia 2016 r. do dnia 25 maja 2016 r. oraz w dniach od 27 września 2016 r. do 25 października 2016 r. do publicznego wyglądu projektu miejscowego planu obszaru oraz całkowite nierozpatrzenie jednej uwagi wniesionej przez skarżącego w dniu 8 listopada 2016 r.; 6) art. 4 ust. 1 p.z.p.u. oraz art. 7 i 94 Konstytucji RP w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez wprowadzenie w § 4 pkt 15 zaskarżonej uchwały regulacji oczywiście sprzecznej z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, a także z art. 4 ust. 1 p.z.p.u. i art. 40 ust. 1 u.s.g. w zakresie przekroczenia delegacji ustawowej i dowolne ustalenie definicji wysokości obiektów budowlanych. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

W uzasadnieniu skargi skarżący powołał się na własność następujących działek: [...] ,[...] ,[...] itd... obręb [...] . Do tych działek zrelatywizowane są zarzuty skargi oraz twierdzenia o interesie prawnym skarżącego.

Zaskarżona uchwała Nr LXV/1584/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 1 marca 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek-Fiołkowa" była uprzednio kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na skutek skargi G.W. W sprawie zainicjowanej tą skargą, zarejestrowanej pod sygnaturą II SA/Kr 1037/17, zapadł w dniu 5 grudnia 2017 r. wyrok oddalający skargę. Od wyroku tego została wniesiona skarga kasacyjna, która oczekuje na rozpoznanie w Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

W skardze G.W. sformułowane były zarzuty naruszenia następujących przepisów: 1) art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 6 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 778 z późn. zm.), poprzez brak uwzględnienia w planie miejscowym wymagań dotyczących zachowania ładu przestrzennego, walorów architektonicznych i urbanistycznych, wymagań ochrony środowiska, jak również walorów ekonomicznych przestrzeni oraz prawa własności; 2) art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 u.p.z.p., poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień skarżącego związanych z prawem własności nieruchomości położonych na terenie objętym planem; 3) art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. 1964 r. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.), poprzez nieuprawnione ograniczenie właściciela w możliwości korzystania z należących do niego nieruchomości; 4) art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez nadmierną i nieuzasadnioną ingerencję w chronione konstytucyjnie prawo własności nieruchomości; 5) art. 15 ust. 1 u.p.z.p., poprzez brak udostępnienia uzasadnienia projektu planu miejscowego; 6) art. 15 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez wadliwe określenie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego; 7) art. 15 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez wadliwe określenie zasad kształtowania przestrzeni publicznych na terenie objętym ustaleniami planu; 8) art. 15 ust. 4 u.p.z.p., poprzez brak zamieszczenia w planie zapisów umożliwiających lokalizację urządzenia wytwarzającego energię z odnawialnych źródeł energii, wykorzystującego energię wiatru, o mocy nie większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii również w przypadku innego przeznaczenia terenu niż produkcyjne; 9) art. 17 pkt 4 u.p.z.p., poprzez brak zawarcia w prognozie oddziaływania na środowisko wszystkich istotnych okoliczności oraz informacji wymaganych przez przepisy prawa, w szczególności w zakresie wpływu na środowisko i zdrowie ludzi lokalizacji na terenie objętym planem sieci tramwajowej i linii metra; 10) art. 20 ust. 1 u.p.z.p., poprzez uchwalenie planu, którego ustalenia w zakresie zasad zagospodarowania terenu należącego do skarżącego są niezgodne z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa.

W uzasadnieniu skargi skarżący powołał się na własność następujących działek: [...] ,[...] ,[...] itd.. oraz [...] obręb [...] . Do tych działek zrelatywizowane były zarzuty skargi oraz twierdzenia o interesie prawnym skarżącego.

W wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1037/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skonstatował w szczególności brak istotnych naruszeń zasad i trybu procedury planistycznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 dalej "p.p.s.a.") Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Zawieszenie postępowania na podstawie powołanego przepisu jest fakultatywne, a o zawieszeniu postępowania decydują względy celowościowe, przy czym ich ocena należy do sądu (por. M. Romańska, w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Komentarz, Warszawa 2012, s. 652 i n.). Przepis ten dotyczy kwestii prejudycjalnej, czyli sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia będzie miało wpływ na wynik innego postępowania. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Jednakże zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej (zob. M. Niezgódka-Medek w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wolters Kluwer 2011, uw. 3 do art. 125; postanowienie WSA w Krakowie z dnia 17 października 2017 r., II SA/Kr 749/17, CBOSA).

W ocenie Sądu, wynik postępowania zainicjowanego skargą kasacyjną wniesioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1037/17, będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej; ewentualne orzeczenie co do prawidłowości i legalności zaskarżonego aktu rzutować będzie na ocenę tego aktu dokonywaną w kolejnych postępowaniach jego dotyczących. W szczególności, jeżeli wspomniany wyrok z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1037/17, w którym dokonano już kontroli poprawności zachowania procedury uchwałodawczej w całości, uzyska walor prawomocności, to w niniejszej sprawie nie można będzie przyjąć, że procedura ta została naruszona, albowiem w takim przypadku Sąd będzie tym wyrokiem związany (por. powołane wyżej postanowienie WSA w Krakowie z dnia 17 października 2017 r., II SA/Kr 749/17).

Zależność prejudycjalna między sprawą niniejszą a sprawą ze skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1037/17 – jest silna nie tylko ze względu na wskazaną wyżej ocenę procedury planistycznej. Potęguje ją podobieństwo formułowanych przez skarżących w obu sprawach zarzutów oraz to, że zarzuty te są zrelatywizowane – w dużej mierze – do tych samych działek (dotyczy to działek [...] ,[...] ,[..] itd.. obręb [...] ).

Oceniając zaistniały stan rzeczy z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości i ekonomiki procesowej, Sąd przyjął, iż niniejsze postępowanie powinno zostać zawieszone – o czym, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono w sentencji postanowienia.