Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2196/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 14b art. 14c art. 169
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 29
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 47 art. 235 art. 231
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Sylwester Golec, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz P. S.A. z siedzibą w W. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

P. S.A. złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości.

W wniosku Spółka wskazała, iż w dniu 20 września 2000 r. zawarła z inną spółką umowę przeniesienia prawa wieczystego użytkowania gruntu i prawa własności budynków celem zwolnienia z długu. Na mocy tej umowy nabyła: prawo wieczystego użytkowania nieruchomości, składającej się - w momencie zbycia - z trzech działek oraz prawo własności zabudowań gospodarczych (budynków i budowli) znajdujących się na nieruchomości, w tym Starej Stacji Trafo. Do Umowy z 20 września 2000 r. spółka zbywająca przedłożyła zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie rozbiórki zabudowań wskazanych w § 1 Umowy z 20 września 2000 r. z uwagi na ich zły stan techniczny.

Wskazane zabudowania gospodarcze znajdujące się na Nieruchomości (w tym Stara Stacja Trafo), stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Stara Stacja Trafo jest własnością Spółki.

W 2001 r. zabudowania znajdujące się na nieruchomości zostały wyburzone. Obecnie na nieruchomości pozostał jedynie budynek Starej Stacji Trafo, który stanowi odrębną od gruntu nieruchomość, przy czym grunt, na którym znajduje się Stara Stacja Trafo (stanowiący jedną działkę geodezyjną) stanowi własność Skarbu Państwa, a Spółce przysługuje prawo wieczystego użytkowania nieruchomości. Stara Stacja Trafo była i jest używana przez G. S.A.

Stara Stacja Trafo nie była i nie jest wpisana do ewidencji środków trwałych Spółki, a także nie była i nie jest wykorzystywana na cele działalności gospodarczej Spółki, a przy jej nabyciu Spółce nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego VAT. Od momentu nabycia Nieruchomości przez Spółkę do zbycia nieruchomości, nie były i nie będą ponoszone przez Spółkę nakłady na Starą Stację Trafo.

W 2007 r. G. S.A. w G. uzyskał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na działce 22/3, na mocy której ustalone zostały warunki i zasady zagospodarowania oraz zabudowy tej działki polegającej na budowie stacji transformatorowej średniego i niskiego napięcia; planowany termin zakończenia budowy zamiennej stacji transformatorowej jest planowany na dzień 30 czerwca 2009 r. ("Nowa Stacja Trafo"). Inwestycję polegającą na budowie Nowej Stacji Trafo prowadzi - we własnym imieniu i na własny rachunek – G. S.A.

Obecnie, Spółka zamierza zbyć odpłatnie (w wyniku umowy sprzedaży) Nieruchomość na rzecz osoby trzeciej. Przy okazji tej transakcji, Spółka zbędzie również własność odrębnej nieruchomości, tj. Starej Stacji Trafo ("Wariant 1") albo przed odpłatnym zbyciem (w wyniku umowy sprzedaży) Nieruchomości na rzecz osoby trzeciej - Spółka dokona wyburzenia Starej Stacji Trafo oraz zostanie wybudowana Nowa Stacja Trafo przez – G. S.A. ("Wariant 2"). Z księgi wieczystej prowadzonej dla Nieruchomości) wynika, iż obecnie Nieruchomość dzieli się na pięć działek o numerach 22/1, 22/2, 22/3, 23 i 24. Jako sposób korzystania z działek gruntu wskazano - teren zabudowany przemysłowy.

Spółka w dniu 29 maja 2008 r. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej ustawy o podatku od towarów i usług (w brzmieniu ustawy o podatku VAT obowiązującym przed dniem 1 grudnia 2008 r.) w zakresie opodatkowania sprzedaży prawa wieczystego użytkowania gruntu (przedmiotowych Nieruchomości), ("Wniosek z 29 maja 2008 r.").

W dniu 21 sierpnia 2008 r. Spółka otrzymała od Ministra Finansów (w imieniu którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W.) interpretację indywidualną wydaną w dniu [...] sierpnia 2008 r. (sygn. [...]), uznającą iż stanowisko Spółki przedstawione we Wniosku z 29 maja 2008 r. jest nieprawidłowe ("Interpretacja MF z [...] sierpnia 2008 r.").

W 2009 r., Spółka zawrze umowę przedwstępną sprzedaży Nieruchomości, przy czym przyrzeczona umowa sprzedaży zostanie zawarta po uzyskaniu przez Spółkę ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta o warunkach zabudowy, z której wynikać będzie możliwość wybudowania na Nieruchomości obiektu handlowego o określonej powierzchni, nie później jednak niż do dnia 30 marca 2010 r.

W związku z przedstawionym stanem faktycznym Spółka zadała pytanie: Czy w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku w Wariancie 2 (tj. po wyburzeniu Starej Stacji Trafo oraz po wybudowaniu Nowej Stacji Trafo przez G. S.A.) - prawidłowe jest stanowisko, że w świetle przepisów art. 5 ust 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 pkt 6 i pkt 7, art. 29 ust. 5, art. 41 ust. 1, oraz art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT - sprzedaż przez Spółkę prawa wieczystego użytkowania gruntu niezabudowanego przeznaczonych pod zabudowę - pięciu działek gruntu składających się na nieruchomość, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT wg stawki 22 %?

Zdaniem Spółki, po wyburzenia Starej Stacji Trafo oraz po wybudowaniu Nowej Stacji Trafo przez spółkę G. S.A. - sprzedaż przez Spółkę prawa wieczystego użytkowania gruntu niezabudowanego przeznaczonych pod zabudowę - pięciu działek gruntu składających się na Nieruchomość, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT wg stawki 22 %. Nie zmienia powyższego stanowiska Spółki to, iż na nieruchomości zostanie wybudowana Nowa Stacja Trafo. Inwestycję polegającą na budowie Nowej Stacji Trafo prowadzi bowiem, we własnym imieniu i na własny rachunek, G. S.A., która odlicza podatek VAT od Inwestycji. Zatem z punktu widzenia Spółki, dokona ona dostawy nieruchomości niezabudowanej (jedyne naniesienie znajdujące się na Nieruchomości, stanowiące Nową Stację Trafo, nie zostało bowiem wybudowane przez Spółkę, a przez - działającą we własnym imieniu i na własny rachunek - osobę trzecią która nie dokonała rozliczenia nakładów (wydatków poniesionych na budowę Nowej Stacji Trafo) ze Spółką - wieczystym użytkownikiem gruntu, na którym została posadowiona Nowa Stacja Trafo. Spółka sprzedawałaby grunt zabudowany w przypadku dokonania rozliczenia nakładów na budowę Nowej Stacji Trafo pomiędzy Spółką oraz G. S.A., w wyniku wystawienia faktury VAT na Spółkę.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...] sierpnia 2009 r. Minister Finansów uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r., Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez towary, w świetle art. 2 pkt 6 u.p.t.u., rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. W myśl zaś art. 7 ust. 1 u.p.t.u., przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Uwzględniając ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie pojęcia przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel, a także uwzględniając fakt, że definicja towaru zawarta w art. 2 pkt 6 u.p.t.u. obejmuje grunty, organ stwierdził, iż oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 u.p.t.u. W wyniku ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem (towarem - w rozumieniu art. 2 pkt 6 u.p.t.u.) na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego pożytków w sposób niemalże taki jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu sprzedaży gruntu przez właściciela. W świetle powołanego przepisu art. 7 u.p.t.u., odpłatne przeniesienie prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowi dostawę towarów.

Jak wynika z przepisu art. 29 ust. 1 u.p.t.u., podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Natomiast w myśl ust. 4 tego artykułu, obrót zmniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, opustów, uznanych reklamacji i skont) i o wartość zwróconych towarów, zwróconych kwot nienależnych w rozumieniu przepisów o cenach oraz zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, a także kwot wynikających z dokonanych korekt faktur.

Organ wskazał, iż w wyniku posadowienia na omawianej działce (22/3) budynku (stacji transformatorowej) nieruchomość ta stanie się nieruchomością zabudowaną. W myśl art. 48 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania. W myśl tego przepisu budynek stanowi część składową gruntu. Zaś częścią składową jest wszystko, co nie może być od niego odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego (art. 47 § 2 Kodeks cywilny). Wnioskodawca zatem dokona dostawy nieruchomości zabudowanej. Nie ma w tej kwestii znaczenia fakt, iż obiekt wybuduje we własnym imieniu i na własny rachunek inny podmiot (zakład energetyczny),

Organ nadmienił, że fakt, iż obiekt wybuduje we własnym imieniu i na własny rachunek inny podmiot (zakład energetyczny) ma znaczenie w kwestii podstawy opodatkowania przedmiotowej transakcji. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 u.p.t.u., podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Ponieważ zakład energetyczny uzyskał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na działce 22/3 polegającej na budowie stacji transformatorowej i budynek wybuduje z własnych środków, na własny rachunek to w sensie ekonomicznym ten podmiot będzie dysponował obiektem, będzie jego prawnym właścicielem. W związku z tym Spółka faktycznie dokona dostawy prawa wieczystego użytkowania jedynie gruntu z wyłączeniem budynku posadowionego na tym gruncie, gdyż druga strona transakcji (nabywca) będzie już właścicielem tego budynku. Zatem podstawą opodatkowania będzie tylko wartość gruntu, co wynika z cyt. art. 29 ust. 1 u.p.t.u., gdyż kwota należna Spółce będzie obejmowała jedynie wartość gruntu. Z uwagi na to, że Spółka dokona zbycia gruntu zabudowanego, w przedmiotowej transakcji zastosowanie znajdzie podstawowa 22% stawka podatku VAT.

Powyższe zdaniem organu wynika z przepisów art. 235 § 1 i art. 231 § 2 w związku z art. 237 Kodeksu cywilnego, który odmiennie od ww. uregulowań traktuje własność nieruchomości w przypadku prawa użytkowania wieczystego gruntu i zbycia tego prawa na rzecz posiadacza budynków lub budowli. Zgodnie z powyższymi regulacjami budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Właściciel gruntu, na którym wzniesiono budynek lub inne urządzenie o wartości przenoszącej znacznie wartość zajętej na ten cel działki, może żądać, aby ten, kto wzniósł budynek lub inne urządzenie, nabył od niego własność działki za odpowiednim wynagrodzeniem. Do przeniesienia użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o przeniesieniu własności nieruchomości.

Spółka złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wnosząc o uznanie jej stanowiska wskazanego we wniosku o interpretację za prawidłowe.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] października 2009 r. Minister Finansów nie znalazł podstaw do zmiany interpretacji.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie interpretacji Ministra Finansów. Zarzuciła jej naruszenie: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust, 1 pkt 6 i pkt 7, art. 29 ust. 5, art. 41 ust. 1 i art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. - poprzez błędną wykładnię tych przepisów przejawiającą się w uznaniu, iż nieprawidłowe jest stanowisko Spółki zawarte we wniosku z 29 czerwca 2009 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku VAT, że w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku z 29 czerwca 2009 r. w opisanym tam Wariancie 2 (tj. po wyburzeniu Starej Stacji Trafo oraz po wybudowaniu Nowej Stacji Trafo przez G. S.A.) - sprzedaż przez Spółkę prawa wieczystego użytkowania gruntu niezabudowanego przeznaczonych pod zabudowę - pięciu działek grantu składających się na Nieruchomość będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT wg stawki 22 %, podczas gdy prawidłowym jest uznanie stanowiska Spółki przedstawionego we Wniosku z 29 czerwca 2009 r. za prawidłowe; oraz art. 14b oraz art. 14c w zw. z art. 14k i nast. Ordynacji podatkowej - poprzez wydanie interpretacji w oparciu o stan faktyczny nieprzedstawiony we wniosku z 29 czerwca 2009 r.

Spółka podniosła, iż stanowisko Ministra Finansów nie znajduje odzwierciedlenia w przepisach u.p.t.u., a przedstawionej interpretacji przepisów sprzeciwiają się podstawowe zasady wykładni przepisów prawa.

Spółka wskazała, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 u.p.t.u., przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel oraz, iż w oparciu o ten przepis sądy administracyjne wielokrotnie podkreślały, że dostawy towarów nie można jednoznacznie utożsamiać z pojęciem prawa własności w rozumieniu Kodeksu Cywilnego. Na potwierdzenie swojego stanowiska Spółka wskazała na wyrok o sygn. akt sygn. akt I SA/Bd 106/09. Zdaniem Spółki należy uznać, iż w rozumieniu u.p.t.u. - dokona sprzedaży prawa wieczystego użytkowania gruntu niezabudowanego, a zatem sprzedaż Nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT wg. stawki 22%.

Ponadto, Spółka powzięła wątpliwość do fragmentu interpretacji, który jej zdaniem może być rozumiany w dwojaki sposób.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest zasadna. Odnosząc się do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, że zasadniczą kwestią istotną dla jej rozstrzygnięcia jest właściwa interpretacja art. 14b i 14 c ord.pod. W myśl § 1 Minister właściwy do spraw finansów publicznych na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Paragraf 2 powołanego przepisu stanowi, iż wniosek o interpretację może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Zgodnie z art.14 c § 1 ord. pod. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.( § 2)

Zgodnie z jednoznaczną, jasną i niebudzącą wątpliwości treścią przytoczonego przepisu rolą organu i istotą jego postępowania w sprawie indywidualnej interpretacji jest ocena stanowiska strony, nie zaś przedstawianie poglądów i interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych w odniesieniu do różnych sytuacji faktycznych.

Obowiązkiem organu jest dokonanie wykładni co do treści przepisów prawa podatkowego oraz sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej indywidualnie sprawy.

Należy też zaakcentować, że pełną wiedzę o stanie faktycznym stanowiącym punkt wyjścia dla ustalenia adekwatnych regulacji prawa podatkowego organ podatkowy czerpie wyłącznie z wniosku uprawnionego podmiotu. Jeśli wniosek ten nie zawiera określonych informacji, organ może zwrócić się o jego uzupełnienie w trybie przewidzianym dla usuwania braków formalnych. Ponadto organ w tym postępowaniu nie może prowadzić żadnego postępowania dowodowego. Właśnie z tego względu, że ustalenie stanu faktycznego nie jest przedmiotem postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej, wynika, iż stan ten jest stanem hipotetycznym, określonym przez wnioskującego o interpretację. Dla rozstrzygnięcia kwestii prawnych nie jest bowiem istotne rzeczywiste wystąpienie określonych zdarzeń.

Organ, udzielając interpretacji, przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do sytuacji indywidualnej wskazanej przez wnioskodawcę. Również organ odwoławczy kontroluje jedynie poprawność dokonanej interpretacji danego przepisu w kontekście zadanego pytania prawnego. Zarówno na etapie postępowania o wydanie interpretacji jak i na etapie kontroli sądowej wydanego w wyniku tego postępowania rozstrzygnięcia - kontroli podlega prawidłowość wyjaśnienia treści przepisów w odniesieniu do zadanego pytania. Nie jest więc możliwe dalsze uzupełnienie bądź doprecyzowanie zgłoszonego wniosku o interpretację.

Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy, wskazać należy, że organ podatkowy nieprawidłowo rozstrzygnął wniosek o udzielenie interpretacji w kontekście przedstawionego przez stronę we wniosku stanu faktycznego sprawy. Powyższa konstatacja jest uwarunkowana ustaleniem, że wnioskodawca wskazał we wniosku, iż jego pytanie dotyczy opodatkowania sprzedaży użytkowania wieczystego gruntu niezabudowanego. Minister Finansów przyjął natomiast, iż Strona dokona dostawy gruntu zabudowanego , ponieważ w wyniku posadowienia na omawianej działce (22/3) budynku(stacji trafo) nieruchomość ta stanie się nieruchomością zabudowaną i bez znaczenia pozostaje okoliczność kto wybudował powyższy obiekt. W dalszej części interpretacji Minister Finansów wbrew własnym ustaleniom przyjął, powołując art.29 u.p.t.u., iż w sensie ekonomicznym Spółka dokona dostawy prawa wieczystego użytkowania jedynie gruntu z wyłączeniem budynku na nim posadowionego, ponieważ nabywca będzie już właścicielem budynku, konkludując, iż transakcja zostanie opodatkowana stawka 22 % jako zbycie gruntu zabudowanego.

Takie stanowisko organu interpretującego pozostaje w sprzeczności ze stanem faktycznym i prawnym sprawy. Po pierwsze strona jednoznacznie wskazała we wniosku, iż zamierza dokonać zbycia prawa wieczystego użytkowania gruntu niezabudowanego. W związku z czym bardzo istotną wbrew twierdzeniom Ministra Finansów jest okoliczność, kto jest właścicielem posadowionej na gruncie objętym użytkowaniem wieczystym stacji trafo. W tym miejscu należy wyjaśnić, iż warunkach wskazanych hipotezą art.235 kodeksu cywilnego następuje zerwanie z zasadą superficies solo cedit. Wszak budynki "wzniesione" przez użytkownika wieczystego lub "nabyte" przez niego przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowią jego własność. Trzeba dopowiedzieć, że mamy tu do czynienia z "odrębną od gruntu" własnością budynku (art. 46 § 1 in fine k.c.). Zatem w przypadku użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego występuje złożona sytuacja prawnorzeczowa. Jedną nieruchomość stanowi grunt (nieruchomość gruntowa). Pozostaje on przedmiotem własności Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jest zaś oddany w użytkowanie wieczyste innej osobie. Natomiast budynek stanowi odrębny od gruntu przedmiot własności (nieruchomość budynkowa). Trzeba jednak zauważyć, że przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków (i urządzeń) jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym; Natomiast w przypadku stanowiącym przedmiot zaskarżonej do sądu interpretacji wzniesienie budynku przez osobę trzecią na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste może uzasadniać, przy spełnieniu stosownych warunków (art. 231 k.c. odpowiednio zastosowany), roszczenie posiadacza o przeniesienie użytkowania wieczystego zajętej działki lub roszczenie użytkownika wieczystego o nabycie przez inwestora prawa użytkowania wieczystego;. Generalnie zaś trzeba stwierdzić, że wzniesiony budynek staje się (na początku) częścią składową skarbowej lub samorządowej nieruchomości gruntowej, a jako część składowa gruntu jest objęty użytkowaniem wieczystym. Brakuje zaś podstaw do stwierdzenia, że taki budynek stanowi odrębny przedmiot własności użytkownika wieczystego, nie został bowiem przez niego wzniesiony.(por. komentarz do art. 235 kodeksu cywilnego (Dz.U.64.16.93), [w:] E. Gniewek, Kodeks cywilny. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz, Zakamycze, 2001)

Jak wynika z wniosku strony pytanie dotyczy zbycia prawa wieczystego użytkowania gruntu niezabudowanego, przy czym spółka wyrażnie zaznacza, iż nie jest właścicielem wzniesionych na nich budynków czy też innych urządzeń- brak jest więc podstaw do przyjęcia za zasadne stanowiska Ministra Finansów przedstawionego na stronie 6 interpretacji, iż strona dokona zbycia nieruchomości zabudowanej a tylko w sensie faktycznym dostawę prawa wieczystego użytkowania gruntu z wyłączeniem posadowionego na nim budynku. Za nieuzasadnione również należy uznać twierdzenie Ministra Finansów na stronie 6 interpretacji, iż podmiot , który wybuduje stację trafo lub budynek na spornym gruncie z uwagi na to, że w sensie ekonomicznym będzie dysponował obiektem stanie się jego prawnym właścicielem i w chwili dokonania transakcji będzie już właścicielem wzniesionej stacji trafo lub budynku. Zdaniem Sądu zasadne są zarzuty skargi, iż powyższe stwierdzenia stwarzają dla strony sytuację niepewności co do stanowiska organu interpretacyjnego oraz co do przyjętych za przedmiot interpretacji okoliczności stanu faktycznego sprawy. Strona we wniosku wskazała, iż zamierza sprzedać prawo wieczystego użytkowania gruntu osobie trzeciej. Trudno więc zrozumieć, dlaczego Minister Finansów przyjął, iż w chwili dokonania transakcji nabywca będzie właścicielem posadowionej na nim budynku lub stacji trafo mając jak się wydaje na myśli wymieniony w interpretacji zakład energetyczny, który jako strona transakcji wymieniony we wniosku nie został.

Ocena Ministra Finansów może być oczywiście inna niż strony co do kwalifikacji prawnej przedstawionej we wniosku transakcji, ale musi mieć uzasadnienie prawne we właściwych przepisach prawa w tym przypadku kodeksu cywilnego dotyczących prawa wieczystego użytkowania gruntu oraz w stanie faktycznym sprawy. Zdaniem Sądu za niekwestionowane w orzecznictwie należy uznać poglądy prezentowane w interpretacji co do pojęcia "rozporządzenia rzeczą jak właściciel" jednakże w przedmiotowej sprawie doprowadziły do błędnego stanowiska Ministra Finansów, iż przepisy kodeksu cywilnego nie mają znaczenia przy kwalifikacji prawnej przedstawionych przez stronę transakcji. Użytkowanie wieczyste jak i związane z nim kwestie własności budynków i urządzeń wzniesionych na gruncie objętym użytkowaniem wieczystym są przedmiotem regulacji prawnej zawartej w kodeksie cywilnym - art.235 i następne a także przepisów odrębnych tak jak w przedmiotowej sprawie ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U .z 2006 r. Nr 89, poz.625 ) z uwagi na to, że zakład energetyczny wznosi na spornym gruncie stację trafo. Ponadto aby dokonać kwalifikacji podatkowoprawnej przedstawianych przez stronę transakcji dla których kluczowe jest rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności stosunków własnościowych pomiędzy stronami transakcji, należy określić jakimi uprawnieniami w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego strony dysponują. Prawo podatkowe nie zawiera bowiem w omawianych kwestiach własnych odrębnych regulacji. Aby więc stwierdzić, że strona dokonuje dostawy nieruchomości zabudowanej należy najpierw ustalić w oparciu o wskazane wyżej przepisy prawa czy ma prawo rozporządzania nie tylko gruntem ale i budynkiem. Sprawa dotyczy jak już Sąd wskazał wyżej złożonego stanu prawnorzeczowego jakim jest użytkowanie wieczyste.

Dodać również należy, że Jeżeli organ interpretujący uznał, że stan faktyczny przedstawiony przez Stronę nie pozwala na zajęcie jednoznacznego stanowiska, to w trybie art.169 ord. pod. powinien wezwać Stronę do jego uzupełnienia, czego w sprawie nie uczynił i w rezultacie została wydana interpretacja, która nie uwzględnia okoliczności stanu faktycznego przedstawionego we wniosku oraz regulacji prawnych mających w sprawie zastosowanie. Dlatego z tych względów postępowanie powinno zostać powtórzone a organ interpretujący zobowiązany będzie udzielić interpretacji z uwzględnieniem oceny prawnej Sądu.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a) p.p.s.a. uchylił indywidualną interpretację. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a.