Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2760/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 49b ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 30 sierpnia 2022 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1401/18 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję nr 405/2018 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 14 sierpnia 2018 r., znak: WOB.7721.106.2018.MW w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 10 kwietnia 2019 r., II SA/Kr 1401/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Krakowie oddalił skargę M. W. na decyzję nr 405/2018 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie (MWINB) z 14 sierpnia 2018 r., znak: WOB.7721.106.2018.MW, w przedmiocie nakazu rozbiórki. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. (PINB lub organ I instancji) decyzją z 30 stycznia 2018 r., na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2017, poz. 1332 ze zm., uPb) nakazał inwestorom – M. W. i R. W. – rozbiórkę wybudowanej bez wymaganego zgłoszenia płyty do składowania obornika na działce nr [...] w W.

Sąd wojewódzki przytoczył motywy uzasadnienia decyzji nakazowej, w której podano, że podczas przeprowadzonych w dniu 23 czerwca 2016 r. czynności kontrolnych ustalono, że na działce nr [...] w W. znajduje się płyta do składowania obornika (w protokole kontroli nazwana płytą gnojową) o wymiarach zewnętrznych 6,90 m x 2,24 m, płyta posiada dno i ściany betonowe, według oświadczenia właścicieli o wysokości 1 m. Organ powiatowy wskazał na szczegółowe parametry tego obiektu, jego odległość od granicy z działką nr [...] wynosi od 3,15 m do 3,52 m, zaś odległość do najbliższego okna w budynku mieszkalnym na działce nr [...] wynosi około 10 m (odległość do okna balkonowego). Inwestorzy oświadczyli, że przedmiotową płytę do składowania obornika zrealizowali po wybudowaniu budynku mieszkalnego, tj. około 1990 r., bez pozwolenia na budowę. Podali również, że prowadzą hodowlę krów i drobiu.

Sąd wojewódzki wskazał, ze organ I instancji na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, tj. zeznań świadków i pozyskanych zdjęć lotniczych, przyjął, że przedmiotowa płyta do składowania obornika została wykonana w 2001 r. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonym uchwałą Nr IV/25/03 Rady Gminy Bobowa z 27 stycznia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 53 z 9 marca 2003 r. poz. 742 z późn. zm., dalej: "MPZP") działka nr [...] w W. leży w terenie oznaczonym symbolem 2.2. MN – "Tereny różnych form mieszkalnictwa, usług i rzemiosła o niskiej intensywności zabudowy w B.; utrzymuje się istniejącą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zagrodową". Burmistrz B. poinformował, że nie posiada żadnej dokumentacji dotyczącej budowy przedmiotowej płyty do składowania obornika.

Sąd wojewódzki stwierdził dalej w wyroku, że organ powiatowy uznał, że w niniejszej sprawie możliwość zalegalizowania przedmiotowej płyty do składowania obornika została wyłączona z uwagi na naruszenie przepisów budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Jak wynikać ma z ustaleń PINB przedmiotowa płyta do składowania obornika znajduje się w odległości 3,15 m do 3,52 m od granicy z sąsiadującą działką nr [...], zaś odległość do najbliższego okna w budynku mieszkalnym na tej działce wynosi około 10 m. Powyższe jest niezgodne z § 6 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. 2014, poz. 81 ze zm., rozp. MRiGŻ 1997), który wprowadza wymóg zachowania odległości 25 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich, jednak nie mniej niż 30 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach. Płyta do składowania obornika w całości znajduje się w strefie ochronnej określonej wyżej przywołanym przepisem cyt. rozporządzenia. Organ powiatowy wywiódł, że z uwagi na naruszenie przepisów w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami, spełnienie pozostałych warunków umożliwiających legalizację tj. zgodność budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie pozwoli na legalizację obiektu, gdyż oba te warunki muszą być spełnione łącznie. W związku z powyższym odstąpiono również od badania czy przedmiotowa płyta posiada dno i ściany nieprzepuszczalne.

Dalej w wyroku II SA/Kr 1401/18 przywołano, że odwołanie od w/w decyzji nakazowej złożyła M. W., wnosząc o jej uchylenie w całości.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że MWINB powołaną na wstępie decyzją z 14 sierpnia 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017, poz. 1257 ze zm., K.p.a.) oraz na podstawie art. 49b ust. 1 uPb (Dz. U. 2018, poz. 1202 ze zm.) w zw. z art. 26 ust. 2 ustawy z 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz. U. z 2016 r., poz. 2255), utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

W wyroku ustalono, że w uzasadnieniu swej decyzji organ II instancji w pierwszej kolejności podzielił ustalenia PINB odnośnie stron postępowania i osób zobowiązanych do dokonania rozbiórki. Organ odwoławczy uznał również za prawidłowe ustalenia, że sporny obiekt budowlany wybudowany został od podstaw w obecnym miejscu na działce nr [...] w warunkach samowoli budowlanej ok. 2001 r., a nie jak twierdzi odwołująca się – przed 1995 r. Ustalony przez organ I instancji okres budowy przedmiotowej budowli w ocenie organu odwoławczego stanowi rezultat trafnej, wszechstronnej oceny wszystkich zgromadzonych dowodów, w szczególności zdjęć lotniczych terenu zabudowanego spornym obiektem z lat 1997-2003 oraz zeznań świadków. Zdaniem MWINB, sam fakt, że świadkowie pozostają spokrewnieni z jedną ze stron postępowania, nie stanowi dostatecznej podstawy do zakwestionowania ich wiarygodności i miarodajności, spójnej wersji co do okoliczności powstania spornej płyty do składowania obornika w obecnym miejscu na gruncie. Potwierdza to również dowód przedłożony przez samą M. W. w postaci planu zagospodarowania posesji W. nr 186, sporządzonego przez Rejonowy Zespół Usług Projektowych w [...], opatrzonego datą (zaopiniowania) 15 sierpnia 1991 r. Obecnie płyta do składowania obornika, posadowiona jest na działce nr 662/4 na wysokości rozbudowanej części budynku gospodarczego i przylega do niego od strony zachodniej. Taka lokalizacja spornej płyty oznacza w istocie, że jest to zupełnie inna budowla niż "gnojownia" wzmiankowana na planie zagospodarowania z 1991 r., na której miejscu obecnie stoi rozbudowana część budynku gospodarczego inwestorów.

W wyroku przywołano dalszą argumentację MWINB, który wywodził, że również ustalenia organu I instancji odnoszące się do dokonanej kwalifikacji przedmiotowych robót budowlanych były co do zasady prawidłowe. Przedmiotową płytę do składowania obornika należało zakwalifikować jako budowlę. Przy dokonywaniu oceny, czy jej realizacja wymagała pozwolenia na budowę lub zgłoszenia nie można było tracić z pola widzenia podstawowego postulatu wynikającego z zasady legalizmu, że ocena prawna określonych robót budowlanych winna następować na podstawie przepisów aktualnych w okresie ich wykonania, natomiast postępowanie legalizacyjne powinno się toczyć w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie jego prowadzenia. Istotne jest bowiem rozróżnienie samego zdarzenia prawnego, jakim jest samowola budowlana, od likwidacji jej skutków. Realizacja płyty do składowania obornika została przez ustawodawcę zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. b uPb). W stanie prawnym obowiązującym w ustalonej dacie realizacji obiektu, tj. w 2001 r., wzniesienie budowli w postaci płyty do składowania obornika można było dokonać wyłącznie na podstawie zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 uPb). Tymczasem w przedmiotowej sprawie, inwestorzy nie legitymowali się stosownym zgłoszeniem zamiaru budowy przedmiotowego obiektu, co zostało przyznane przez nich w czasie kontroli.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko PINB w zakresie odnoszącym się do braku możliwości wdrożenia procedury legalizacyjnej. Niezgodność zrealizowanej samowolnie inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi ma charakter nieusuwalny i wyklucza możliwość legalizacji obiektu. Lokalizacja spornej płyty do składowania obornika na gruncie narusza przepisy § 6 ust. 5 pkt 1 i 4 rozp. MRiGŻ 1997, statuujące minimalne wymagania odległościowe w przytoczonym zakresie (tj. od otworów okiennych w pomieszczeniach przeznaczonych na pobył ludzi oraz od granic działki sąsiedniej) na odpowiednio: 30 metrów i 4 metry. Dopuszczalne wyjątki od tej zasady wprowadzone w § 6 ust. 6 cyt. rozporządzenia nie znajdują zastosowania w analizowanym przypadku. PINB prawidłowo wskazał właścicieli działki nr [...], będących jednocześnie inwestorami spornej płyty, jako adresatów orzeczonego obowiązku rozbiórki.

M. W. wniosła skargę na ww. decyzję MWINB, domagając się jej uchylenia. Zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych mających istotny wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji, poprzez przyjęcie, że płyta do składowania obornika została wybudowana ok. 2001 r., a nie przed 1990 r., co skutkowało naruszeniem przepisów postępowania poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów uPb, błędne niezastosowanie przepisów ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974 r. oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

W odpowiedzi na skargę MWINB wniósł o jej oddalenie skargi.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Krakowie oddalił skargę.

W motywach tego orzeczenia sąd pierwszej instancji zgodził się ze stanowiskiem organów, że według przepisów obowiązujących w dacie budowy przedmiotowej płyty – jak również obecnie – zamiar jej budowy podlegał obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi administracji, natomiast jak prawidłowo ustaliły organy brak dokumentów świadczących, że inwestorzy wybudowali przedmiotowa płytę czyniąc zadość ww. przepisom.

Sąd wojewódzki zwrócił uwagę, że akta sprawy zawierają zdjęcia lotnicze obejmujące teren działki nr [...] z lat 1987-2003 (k. 126-128 akt adm.), z których niezbicie wynika, iż w 1997 r. brak było przedmiotowej płyty dobudowanej do budynku gospodarczego, natomiast jest ona widoczna na zdjęciu z 2003 r. jako rozbudowana część budynku gospodarczego. Niezależnie od tego wybudowanie przedmiotowej płyty ok. 2001 r. zgodnie potwierdzają zeznania świadków – W. K., I. K., M. S. i G.J., zeznających pod rygorem odpowiedzialności karnej, którzy zgodnie wskazywali, iż wcześniej obornik był składowany na działce inwestorów w innym miejscu. W ocenie tegoż sądu w niniejszej sprawie organy obu instancji poczyniły prawidłowe ustalenia w zakresie kwalifikacji spornego obiektu przyjmując, że stanowi on płytę do składowania obornika, a w konsekwencji prawidłowo zastosował art. 49b uPb. Za trafne uznał sąd wojewódzki stwierdzenie organów, że usytuowanie przedmiotowej płyty od granicy z działką nr [...] jest niezgodne z treścią § 6 ust 5 pkt 1 rozp. MRiGŻ 1997, nie ma zatem możliwości zalegalizowania jej samowolnej budowy, a jedynym sposobem doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z przepisami techniczno-budowlanymi jest orzeczenie nakazu rozbiórki obiektu. W tej sytuacji jako prawidłowe ocenił odstąpienie organ nadzoru budowlanego od zobowiązywania inwestorów do przedkładania dokumentów, wymienionych w art. 49b ust. 2 uPb, gdyż nie byłoby to celowe ze względu na brak możliwości doprowadzenia wykonanych robót do zgodności z ww. przepisami rozp. MRiGŻ 1997.

Sąd pierwszej instancji stwierdził ponadto, że organy obu instancji prawidłowo uznały, że budowa obiektu będącego przedmiotem postępowania wymagała zgłoszenia zamiaru budowy, a wobec stwierdzonej samowoli i ustalenia, iż jej budowa narusza przepisy techniczno-budowlane w sposób nie dający się usunąć – prawidłowo zastosowano przepis art. 49b ust. 1 uPb.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła M.W. zastępowana przez pełnomocnika z urzędu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm., Ppsa) zaskarżając to orzeczenie w całości i zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 49b ust. 1 uPb poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, albowiem okoliczności przedmiotowej sprawy uzasadniają zastosowanie jako właściwego przepisu art. 37 ust. 1 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane (uPb 1974);

2. naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez niewłaściwą kontrolę działalności organu administracji, a w konsekwencji oddalenie skargi, pomimo tego, że organ administracji dopuścił się błędu w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającego na braku rozpatrzenia sprawy w sposób wyczerpujący poprzez niezasadne przyjęcie, że płyta do składowania obornika została wybudowana około 2001 r., a nie jak twierdzi skarżąca około 1991 r., w sytuacji gdy w świetle okoliczności sprawy brak jest dowodów jednoznacznie potwierdzających jakoby przedmiotowa płyta powstała właśnie w tej dacie, czyli w 2001 r.

Strona skarżąca kasacyjnie wnosi o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji;

2) rozpoznanie sprawy na rozprawie;

3) wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku i poprzedzających go decyzji administracyjnych,

4) zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym, które to koszty nie zostały w całości ani w części uiszczone.

Skarżąca kasacyjnie zarzuca w pierwszej kolejności oparcie ustaleń faktycznych na zeznaniach świadków spokrewnionych z jedną ze stron postępowania, jak również na pozyskanych zdjęciach lotniczych, a które nie mogą być dowodem świadczącym o dacie zrealizowania spornego obiektu, skoro inwestorzy wybudowali nad nim daszek, eksponując potrzebę posiłkowania się opinią specjalistyczną w aspekcie interpretacji tych zdjęć i powołania biegłego, a czego w postępowaniu zaniechano. Uzasadnienie sądu pierwszej instancji w zakresie oceny postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organy jest lakoniczna, a znaczny upływ czasu od realizacji spornego obiektu nie pozwala na jednoznaczne i bezsprzeczne ustalenia daty jego budowy.

W dalszym uzasadnieniu skargi kasacyjnej – przyznając, że skarżąca kasacyjnie nie dysponuje zgłoszeniem dotyczącym zamiaru zrealizowania spornego obiektu – argumentuje się, że płyta do składowania obornika została zrealizowana ok. 1991 r., a jej lokalizacja spełniać ma wymogi ówcześnie obowiązujących przepisów budowlanych. W skardze kasacyjnej podniesiono również, że działka nr [...] w W., w świetle obowiązującego MPZP leży w terenie oznaczonym symbolem 2.2. MN - Tereny różnych form mieszkalnictwa, usług i rzemiosła o niskiej intensywności zabudowy w B. Utrzymuje się istniejącą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zagrodową. Nie ulegać ma wątpliwości, że budowa przedmiotowej płyty do składowania obornika jest zgodna z ustaleniami MPZP. W konsekwencji, bezspornym jest wykluczenie istnienia przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., która to przesłanka warunkuje możliwość nakazania przez organ administracyjny rozbiórki obiektu wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej.

Dalej wskazuje się, że przedmiotowa płyta do składowania obornika została wybudowana w czasie, gdy na sąsiadującej działce nr [...] nie było żadnych zabudowań. Zwrócono uwagę na fakt, że właściciele tejże działki zamieszkują tam od kilkunastu lat i w istocie do tej pory, tj. do 2016 r., nie zgłaszali jakichkolwiek roszczeń co do uciążliwości, jakie miałyby się wiązać z istnieniem obornika na działce inwestorów.

Zarządzeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 maja 2022 r., na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2021, poz. 2095 ze zm., uCOVID-19) skierowano sprawę na posiedzenie niejawne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 15zzs⁴ uCOVID-19, wedle którego "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów".

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

A. Zasadnicze znaczenie ma zarzut naruszenia art. 151 Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., gdy idzie o zaaprobowanie przez sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych organów nadzoru budowlanego w aspekcie daty wykonania przedmiotowego obiektu – płyty do składowania obornika. Zdaniem Sądu Naczelnego sąd wojewódzki oddalając skargę prawidłowo ocenił sposób prowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie administracyjnej, gdy idzie o datę wykonania spornego obiektu. Słusznie także stwierdzono, że sama okoliczność spokrewnienia świadków z uczestnikami postępowania podejmującymi interwencję w sprawie spornego obiektu, nie może a limine deprecjonować skuteczności jako środka dowodowego w postaci zeznań tych świadków, skoro ich zeznania odnoszące się do daty realizowania spornego obiektu w 2001 r. są spójne z innymi dowodami zebranymi w sprawie. Trafnie także oceniono jako przydatny środek dowodowy, celem ustalenia – chociażby w przybliżeniu – daty wzniesienia przedmiotowej płyty do składowania obornika, zdjęcia lotnicze zabudowy na działce inwestorów w perspektywie czasowej. Podniesienie w skardze kasacyjnej zarzutu dyskwalifikującego ich przydatność wobec braku powołania biegłego do spraw interpretacji tych zdjęć musi pozostać poza uwagą Sądu, skoro w skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia art. 84 § 1 K.p.a. normującego kwestię takiego rodzaju środka dowodowego (dowód z opinii biegłego). Okoliczność przykrycia płyty do składowania obornika dachem nie dyskwalifikuje poprawnych ustaleń faktycznych co do daty realizacji spornego obiektu, słusznie w zaskarżonym wyroku stwierdzono, że ze zdjęć tych wynika bezspornie, że w 1997 r. nie było przedmiotowego obiektu, który uwidoczniony jest z kolei już na zdjęciu wykonanym w 2003 r. Trafnie sąd a quo w ślad za orzekającymi organami zauważył, że uprzednio na działce inwestorów w innym miejscu, niż przedmiotowy obiekt, istniała płyta do składowania obornika zlokalizowana w dalszej odległości od granic działki sąsiedniej, zaznaczona na tzw. planie sytuacyjnym z 1991 r. przedłożonym przez sama skarżącą kasacyjnie. W tych okolicznościach zarzuty lakoniczności odnośnie stwierdzeń zawartych w zaskarżonym wyroku, gdy idzie o ocenę stanu faktycznego sprawy, mają wyłącznie charakter subiektywny, nie dowodząc skuteczności zarzutu naruszenia art. 151 Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Sąd Naczelny podziela ocenę sądu pierwszej instancji, wedle której postępowanie wyjaśniające w sprawie administracyjnej zostało przeprowadzone poprawnie (s. 11 zaskarżonego wyroku).

B. W konsekwencji braku skuteczności zarzutu naruszenia przepisów postępowania nie mógł zostać oceniony jako trafny zarzut naruszenia prawa materialnego, a to art. 49b ust. 1 uPb poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W skardze kasacyjnej w istocie zarzut ten ograniczał się do błędnego zastosowania cyt. przepisu, gdy strona skarżąca kasacyjnie wywodzi, że w grę wchodzić mogło stosowanie art. 37 ust. 1 uPb 1974. Twierdzenia te uwarunkowane były przekonaniem o wadliwości ustaleń organów nadzoru budowlanego co do daty wzniesienia spornego obiektu. Skoro ta okoliczność, jak trafnie przyjął sąd pierwszej instancji, została prawidłowo ustalona w postępowaniu administracyjnym, gdzie niewadliwie ustalono, iż istniejąca na działce inwestorów płyta do składowania obornika został wzniesiona w trakcie obowiązywania przepisów uPb, to wobec samowolnej realizacji takiego obiektu (w skardze kasacyjnej przyznano, że inwestorzy nie dysponują stosownym zgłoszeniem), likwidacja następstw stwierdzonej samowoli budowlanej odbywa się w trybie art. 49b ust. 1 uPb.

C. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu w myśl art. 184 Ppsa.

D. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej kasacyjnie wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 Ppsa mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 Ppsa) przyznawane jest przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny (art. 254 § 1 Ppsa).