Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 434/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 23, art. 40 ust. 1, 2, 12
journal: Dz.U. 2016 poz 1440
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 25 października 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2017 roku sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 , art. 80 k.p.a., art. 4 pkt 1, pkt 23, art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 3, ust. 6 ust. 12, ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1440, ze zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1264), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] o nałożeniu na A. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Spółkę komandytową kary pieniężnej w wysokości 214 863 zł za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] i al. [...] pod reklamę wielkoformatową zamocowaną do elewacji budynku i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta [...] orzekł o nałożeniu na spółkę A. kary pieniężnej w wysokości 214 863 zł za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego drogi powiatowej w dzielnicy [...] ul. [...] oraz ul. [...] pod reklamę wielkoformatową zamocowaną do elewacji budynku w okresie od 2 do 12 września 2016 r. Organ I instancji podał, że Biuro Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] w dniu 2 września 2016 r. przekazało do zarządcy drogi informację o umieszczeniu reklamy wielkoformatowej zamocowanej na ścianie szczytowej południowej (od strony al. [...]) na budynku przy ul. [...]. Pracownicy zarządcy drogi podczas kontroli w terenie w dniu 12 września 2016 r. potwierdzili umieszczanie reklamy wielkoformatowej i ustalili na konstrukcji reklamy oznaczenie firmy A. Na stronie internetowej spółki ustalono, że oferuje ona wynajem powierzchni reklamowej, wymiary reklamy 34,45 m x 18,90 m i powierzchnię 651,10 m2. Zarządca drogi podał, że ul. [...] (teren dz. nr 41/24 obr. [...]) i al. [...] (teren dz. nr 42/43 obr. [...]) to drogi powiatowe będące we władaniu Zarządu Dróg i Transportu w [...]. W myśl art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych tereny tych działek stanowią pas drogowy. W piśmie z dnia 14 października 2016 r. skarżąca spółka podała, że dysponentem reklamy jest spółka B. z siedzibą w [...]. Wobec tego firma A. nie powinna być stroną postępowania. Zarządca drogi uznał, że zebrany w sprawie materiał wskazuje, iż to firma A. jest właścicielem reklamy. Został na niej umieszczony jej znak firmowy. Firma ta oferuje na swojej stronie internetowej wynajem powierzchni reklamowej pod reklamy. Z tych względów zarządca drogi orzekł o wymierzeniu kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych.

W odwołaniu od tej decyzji spółka A. wniosła o jego uwzględnienie przez organ I instancji, który wydał zaskarżoną decyzję, ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia wniosku – uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W odwołaniu skarżąca spółka zarzuciła naruszenie:

1. art. 40 ust. 12 i 13 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 28 k.p.a. poprzez nałożenie kary za zajęcie pasa drogowego na podmiot, który nie był ani właścicielem, ani posiadaczem reklamy;

2. art. 40 ust. 12 pkt 1 w związku z art. 4 ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez uznanie, że doszło do zajęcia pasa drogowego przez siatkę reklamową, w sytuacji braku jednoznacznego ustalenia przebiegu granic pasa drogowego;

3. art. 10 oraz art. 81 k.p.a. poprzez prowadzenie czynności dowodowych mających kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia (w szczególności przeprowadzenie kontroli) bez zawiadomienia strony o podejmowanych czynnościach, co pozwoliłoby stronie na złożenie stosownych wyjaśnień i zapobiegłoby wydaniu nieprawidłowej decyzji;

4. art. 67 § 1 oraz § 2 pkt 3 k.p.a. poprzez naruszenie przez organ obowiązku sporządzenia protokołu z czynności mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy;

5. art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 28, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez:

- błędne ustalenie strony postępowania w oparciu o treść znaku firmowego, który został umieszczony przy urządzeniu reklamowym oraz w oparciu o informacje zamieszczone na stronie internetowej, mimo że odwołujący wskazał podmiot, który był w rzeczywistości właścicielem i dysponentem reklamy;

- niewykazanie przebiegu granic pasa drogowego;

- wskazanie, że reklama zajmowała pas drogowy ul. [...] mimo, że zgodnie z wiedzą odwołującego, urządzenia reklamowe montowane były od strony ul. [...];

- brak powołania się na ustalone granice pasa drogowego wraz z datą, od której takie granice obowiązują, a także podstawy prawnej ich wytyczenia;

- brak powołania się na dowody stanowiące podstawę wyliczenia powierzchni reklamy, stanowiącej podstawę obliczenia kary;

- brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie;

- niepodjęcie wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy;

- nienależyte uzasadnienie decyzji i w konsekwencji błędne wydanie decyzji o nałożeniu na spółkę kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

Organ II instancji uznając, że zachodzą podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, podniósł, iż zarządca drogi w dniu 2 września 2016 r. otrzymał od Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] informację o umieszczeniu reklamy wielkoformatowej zamocowanej na ścianie szczytowej południowej (od strony al. [...]) na budynku przy ul. [...]. Pracownicy zarządcy drogi podczas kontroli w terenie w dniu 12 września 2016 r. potwierdzili umieszczenie na stelażu reklamy wielkoformatowej na budynku przy ul. [...] na ścianie szczytowej południowej (przy al. [...]). Reklama była zamocowana równolegle do ściany budynku w taki sposób, że powierzchnia reklamy znajdowała się w przestrzeni pasa drogowego ulicy [...] (dz. nr ewid. 41/24, obr. [...]) i aleja [...] (dz. nr ewid. 42/43, w obr. [...]) w dzielnicy [...]. Jak wynika z art.19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych, w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. W niniejszej sprawie zarządcą drogi jest Prezydent Miasta [...] wykonujący swoje obowiązki zarządcy drogi przez powołaną do tego jednostkę budżetową – Zarząd Dróg i Transportu w [...] (art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych). Przepisy ustawy o drogach publicznych nie zobowiązują zarządcy drogi do działań o charakterze sygnalizacyjnym. Działania kontrolne zarządcy drogi podejmowane są przez uprawnionych pracowników i mają na celu badanie, czy nie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów prawa, a w razie ich stwierdzenia uprawniają do stosowania przewidzianych w ustawie o drogach publicznych sankcji. Zatem skoro zarządca drogi otrzymał informację dotyczącą umieszczenia reklamy, to uprawnione były działania i przeprowadzenie przez pracowników zarządcy drogi kontroli w terenie w dniu 12 września 2016 r., a następnie wszczęcie postępowania z urzędu – zawiadomienie spółki. Organ II instancji za zasadny natomiast uznał zarzut, że wymagane było również zawiadomienie i przeprowadzenie oględzin z udziałem spółki i sporządzenie protokołu. Zdaniem organu II instancji za słuszne uznać należy stanowisko zarządcy drogi, że nośnik – konstrukcja przeznaczona do ekspozycji siatki reklamowej wielkoformatowej – umocowana do ściany budynku stanowi reklamę w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych, a wobec tego na jej umieszczenie wymagane jest zezwolenie zarządcy drogi w decyzji administracyjnej (art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3) i wniesienie opłaty (art. 40 ust. 6). Umieszczenie reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia na zajęcie pasa drogowego obliguje zarządcę drogi do wymierzenia kary pieniężnej. Jednakże pomimo związanego charakteru decyzji z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych nie może to być automatyczne stosowanie sankcji, ale każdorazowo wymaga wyjaśnienia okoliczności w danej sprawie. W ocenie organu II instancji w sprawie występują uchybienia i braki w materiale dowodowym przekazanym przez organ I instancji. Sporne jest naruszenie granic pasa drogowego, określenie podmiotu, który umieścił konstrukcję przeznaczoną do ekspozycji siatki z reklamą, powierzchnia tej reklamy i przyjęty w decyzji okres, tj. od 2 do 12 września 2016 r. Z uwagi na to, że występujące w sprawie braki dowodowe i okoliczności sporne nie są możliwe do usunięcia w postępowaniu przed organem odwoławczym, a prowadzenie uzupełnienia dowodowego w tym zakresie naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem organu II instancji pomocna w tym zakresie będzie analiza dokumentacji przekazanej przez Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...]. Dokumentacja ta zawiera między innymi umowy najmu części powierzchni obiektu w celach reklamowych, w tym umowę z dnia 1 sierpnia 2006 r. i Aneks do umowy najmu z dnia 1 sierpnia 2006 r. zawarty w dniu 31 października 2013 r. pomiędzy Wspólnotą Mieszkaniową przy ul. [...] jako wynajmującym a spółka A. jako najemcą. Zapisy Aneksu z dnia 31 października 2013 r. przemawiałyby za ustaleniem, że właścicielem nośnika reklamowego jest spółka A. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ I instancji wymagane jest uzupełnienie postępowania dowodowego i jednoznaczne określenie podmiotu, który dokonał umieszczenia reklamy, wskazanie granic terenu działek, czyli terenu działki gdzie jest posadowiony budynek przy ul. [...] i granicy działki drogowej – pasa drogowego, a następnie określenie lokalizacji reklamy w pasie drogowym drogi publicznej, wykazanie granic pasa drogowego i kolizji granic terenu działki, gdzie jest posadowiony budynek przy ul. [...] z granicą działki drogowej – pasa drogowego. Dowodem na wykazanie granic działek gruntu będzie przedłożenie potwierdzonego wyrysu z mapy ewidencji gruntów z wyraźnie zaznaczonymi liniami granicznymi działek gruntu. Pozwoli to na ustalenie, co do usytuowania budynku przy ul. [...]. Jeśli budynek usytuowany jest w granicy z terenem działek drogowych, to umieszczenie konstrukcji nośnika reklamowego na ścianie budynku powoduje, że konstrukcja stelaża z powierzchnią reklamy znajdują się w przestrzeni nad powierzchnią pasa drogowego i zgodnie z definicją ustawową z art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, reklama ta zajmuje pas drogowy, którego zajęcie wymaga zezwolenia zarządcy drogi. W ocenie organu II instancji nie można uznać za dowód na okoliczność wykazania granic działek gruntowych wydruku z ortofotomapy.

W skardze na powyższą decyzję spółka A. wniosła o jej uchylenie, rozważenie zasadności uchylenia poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] oraz o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżąca spółka zarzuciła naruszenie:

1. art. 138 § 2 w związku z art. 28 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie, uchylenie decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, w sytuacji gdy zachodziły przesłanki do uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie z uwagi na skierowanie decyzji do podmiotu niebędącego stroną postępowania;

2. art. 136 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w sytuacji, gdy istniały wątpliwości w zakresie wskazania właściwej strony postępowania;

3. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 107 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, czego skutkiem jest prowadzenie postępowania z udziałem podmiotu, który nie powinien być stroną w sprawie, a co jest sprzeczne z zasadą prawdy obiektywnej, zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji państwowej oraz zasadą przekonywania, co nie mogło skutkować prawidłowym uzasadnieniem wydanej decyzji.

W uzasadnieniu skarżąca spółka stwierdziła, że decyzja organu I instancji była wadliwa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie przez organ odwoławczy z uwagi na błędne wskazanie strony postępowania. Postępowanie od samego początku prowadzone było wobec podmiotu, który nie powinien być stroną. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie samowolnego zajęcia pasa drogowego skarżąca spółka wskazywał, że stroną postępowania powinna być spółka B. i dysponent reklamy. W sprawie nie zostały jednak podjęte żadne czynności mające na celu sprawdzenie tych informacji, czego wynikiem było skierowanie decyzji do podmiotu niebędącego właścicielem danego urządzenia. W ocenie skarżącej spółki kwestia tak kluczowa jak ustalenie strony postępowania mogła zostać rozstrzygnięta poprzez przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego przed organem odwoławczym. Nie doszłoby wówczas do sytuacji, w której postępowanie w dalszym ciągu będzie się toczyło w stosunku do niewłaściwego podmiotu. Takie działanie organów obu instancji stanowiło naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a tym przede wszystkim wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Ponowne prowadzenie postępowania pomimo jego bezprzedmiotowości w stosunku do skarżącej spółki narusza zasadę legalności.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. z 2012r. poz.270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2016r. poz.1440 ze zm.), dalej p.r.d.

Zgodnie z treścią art.40 ust.1 wymienionej ustawy zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.

W myśl art.40 ust.2 p.r.d. zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy:

1) prowadzenia robót w pasie drogowym;

2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;

4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Zgodnie z treścią art.40 ust.12 p.r.d. za zajęcie pasa drogowego:

1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c,

2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c,

3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c

- zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.

W myśl art.4 ust.1 p.r.d. pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą;

Zgodnie z treścią art.4 pkt.23 p.r.d. reklamą jest umieszczenie w polu widzenia użytkownika drogi tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778, 904 i 961), a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.), ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r. poz. 1651, 1688 i 1936 oraz z 2016 r. poz. 422);

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja organu odwoławczego o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. Podstawą wydania takiego rozstrzygnięcia stanowił przepis art.138 § 2 K.p.a. zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Z wymienionego przepisu wynika, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną po spełnieniu łącznie dwóch następujących przesłanek: po pierwsze gdy zostanie stwierdzone, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania oraz po drugie gdy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy trafnie uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Organ I instancji dopuścił się bowiem naruszenia przepisów postępowania a mianowicie art.7,77 § 1, 75 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a.

W niniejszej sprawie kwestią sporną jest wymierzenie kary pieniężnej za umieszczenie w pasie drogowym (ul. [...] i al. [...]) reklamy wielkoformatowej zamocowanej do elewacji posesji. Przede wszystkim należy podnieść, że sporna reklama jest reklamą w rozumieniu art.4 pkt.23 p.r.d. gdyż spełnione zostały przesłanki określone w tym przepisie.

Organ I instancji nie wyjaśnił dokładnie kto jest właścicielem reklamy. Nie wiadomo jaki podmiot umieścił sporną reklamę na budynku przy ul. [...]. Wprawdzie Prezydent [...] załączył aneks z dnia 31 października 2013r. do umowy najmu z 1 sierpnia 2006r. zawarty pomiędzy Wspólnotą Mieszkaniową przy ul. [...] a spółką A. oraz ustalił, że na reklamie znajdował się znak firmowy strony skarżącej a ponadto na swojej stronie internetowej strona skarżąca oferuje wynajem powierzchni reklamowej na budynku lecz nie przesądza to jeszcze, że spółka A. jest właścicielem reklamy. Strona skarżąca podnosiła, że nie jest dysponentem reklamy lecz jest nim spółka B. w likwidacji w [...]. Faktem jest, że nie przedstawiła na to żadnych dowodów lecz okoliczność ta winna być szerzej wyjaśniona przez organ administracji. Organ odwoławczy trafnie uznał, że kwestia właściciela nośnika reklamy nie została wyjaśniona w sposób nie budzący wątpliwości.

Nie zostały także dokładnie wyjaśnione granice pasa drogowego oraz nie wyjaśniono czy ściana budynku przy ul. [...] na której umieszczono reklamę znajduje się w granicach tego pasa. Załączony do akt sprawy wydruk z ortofotomapy nie jest wystarczający gdyż nie wynikają z niego granice pasa drogowego. Organ odwoławczy słusznie podniósł, że konieczne jest załączenie wyrysu z mapy ewidencji gruntów z wyraźnie zaznaczonymi liniami granicznymi działek gruntu. Dopiero wyrys ten pozwoli ustalić czy sporna reklama znajdowała się w pasie drogowym.

Organ I instancji nie wyjaśnił wymienionych okoliczności czym naruszył przepisy postępowania a mianowicie art. 7,77 § 1, 75 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. Nie ulega wątpliwości, iż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Uzupełniające postępowanie dotyczy istotnych okoliczności i wymaga przeprowadzenia postępowania w znacznej części. Organ odwoławczy wykazał, że spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art.138 § 2 K.p.a. uzasadniające wydanie decyzji kasacyjnej.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że organ odwoławczy po uchyleniu decyzji organu I instancji winien umorzyć postępowanie gdyż spółka nie powinna być stroną w niniejszym postępowaniu. Jak już była o tym mowa we wcześniejszych rozważaniach stan faktyczny sprawy nie został dokładnie wyjaśniony i w świetle zebranego materiału dowodowego brak jest podstaw do uznania, że spółka A. nie powinna być stroną. Dopiero po wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy będzie można ustalić czy doszło do zajęcia pasa drogowego i jaki podmiot ponosi za to odpowiedzialność. Wspomnieć tylko należy, iż strona skarżąca wskazując dysponenta reklamy (B. w [...]) w żaden sposób tego nie wykazała. W ocenie sądu w chwili obecnej nie ma uzasadnionych podstaw do przyjęcia tezy, że strona skarżąca nie powinna być stroną w niniejszym postępowaniu.

Reasumując sąd uznał, że organ odwoławczy nie naruszył przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 p.p.s.a., sąd oddalił skargę.

R.T.