Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 403/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 118 ust. 7 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 142
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant starszy ref. Joanna Kicińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z/s w [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej "k.p.a.", w związku z art. 118 ust. 7 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r., poz. 1614) – po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2018 r. znak [...], którą wniesiono sprzeciw w sprawie prowadzenia działań polegających na budowie stawu ziemnego, pomostu, zatoki portowej, pochylni zjazdowej do wodowania jednostek pływających (slip) oraz ostrogi w korycie rzeki [...], na działkach nr [...],[...],[...] i [...], obręb [...], gmina [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie przedstawia się w sposób następujący.

Pismem z dnia [...] września 2018 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] zgłosiła Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w [...] zamiar prowadzenia działań obejmujących roboty ziemne mogące zmienić warunki wodne lub wodno-glebowe, polegające na budowie stawu ziemnego, pomostu, zatoki portowej, pochylni zjazdowej do wodowania jednostek pływających (slip) oraz ostrogi w korycie rzeki [...], na działkach nr [...],[...],[...] i [...] obręb [...], gmina [...]. Do ww. pisma inwestor załączył mapę zagospodarowania terenu w skali 1:500.

Decyzją z dnia [...] października 2018 r. znak [...], na podstawie art. 118 ust. 7 pkt 1 i 2 w związku z art. 118 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r., poz. 1614), dalej "u.o.p." Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wniósł sprzeciw w sprawie prowadzenia przedmiotowych działań. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że dla planowanej inwestycji nie została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, co jest przesłanką do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 118 ust. 7 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody. Ponadto stwierdził niezgodność inwestycji z zakazami obowiązującymi w [...] Parku Krajobrazowym, co jest podstawą do wniesienia sprzeciwu zgodnie z art. 118 ust. 7 pkt 2 ww. ustawy.

Od powyższej decyzji, pismem z dnia [...] listopada 2018 r., odwołanie złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wskazując, iż planowany staw rybny o powierzchni 0,495 ha i głębokości nie większej niż 3 m nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko.

Zdaniem odwołującej się również zatoka i ostroga na rzece [...] nie stanowią przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż maksymalna ilość cumujących w zatoce jednostek pływających będzie wynosiła 5 sztuk, a wykorzystanie linii brzegowej nie przekroczy 20 m, przy szerokości wejścia do zatoki portowej niewiele ponad 12 m. Tym samym, w opinii strony dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach.

Ponadto strona podniosła, iż planowany staw będzie służył gospodarce rolnej i rybackiej, co jest podstawą do zastosowania odstępstwa od zakazu dokonywania zmian stosunków wodnych, obowiązującego w [...] Parku Krajobrazowym.

W tych okolicznościach, po rozpoznaniu odwołania strony, została wydana opisana na wstępie decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2018 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że teren inwestycji, zlokalizowany na działkach nr [...],[...],[...] i [...] obręb [...], gmina [...], położony jest w granicach [...] Parku Krajobrazowego oraz obszarów [...]: [...] ([...]) i [...] ([...]). Przedmiotem zgłoszenia jest budowa:

- stawu rybnego o powierzchni do 4950 m2 i głębokości do 3 m, zasilanego wodami gruntowymi i opadowymi,

- zatoki portowej na rzece [...] o powierzchni do 1000 m2, umocnionej koszami gabionowymi z narzutem kamiennym, w której zostanie zlokalizowany pomost (5x50 m) do cumowania łodzi i pochylnia do wodowania łodzi,

- ostrogi z narzutu kamiennego w korycie rzeki [...], której zadaniem jest ochrona wejścia do zatoki portowej.

Organ stwierdził, iż zgodnie z mapą zagospodarowania terenu załączoną do zgłoszenia, obszar inwestycji stawu jest zlokalizowany na działkach nr [...] i [...]. Teren ten stanowi grunt rolny. Staw będzie zasilany wodami gruntowymi i opadowymi. Na ww. mapie oznaczono kierunki grawitacyjnego spływu wód gruntowych z terenów przyległych do stawu. Wykonanie stawu przyczyni się do obniżenia poziomu wód gruntowych wokół stawu oraz zwiększenia uwilgotnienia terenu w miejscu wykopania stawu, gdyż teren ten zostanie wypełniony na stałe wodą. Ponadto w wyniku budowy stawu dojdzie do zwiększonego parowania z powierzchni wolnego lustra wody.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia organ stwierdził, iż budowa stawu naruszy zakaz dokonywania zmian stosunków wodnych, wynikający z § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. Organ dodał, że zakaz nie ma zastosowania, jeżeli zmiany te służą ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej.

W odniesieniu do odstępstwa racjonalnej gospodarki rolnej, w związku z art. 3 pkt 1 i art. 5 pkt 28 ustawy o ochronie przyrody organ wskazał, iż działki nr [...] i [...], na których ma powstać staw rybny, są niezabudowane i stanowią okresowo koszoną łąkę. Zdaniem organu, budowa stawu rybnego, który nie jest związany z prowadzoną gospodarką łąkarską i który zmieni stosunki wodne, jest nieracjonalna z punktu widzenia ochrony przyrody. Możliwość zastosowania ww. odstępstwa dotyczy działań zmieniających stosunki wodne, które są związane z aktualnie prowadzoną gospodarką rolną i są dla niej niezbędne. W związku z powyższym organ przyjął, że odstępstwo racjonalnej gospodarki rolnej nie ma zastosowania.

Analizując możliwość zastosowania odstępstwa racjonalnej gospodarki rybackiej organ wskazał, iż w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 2015 r., poz. 652 ze zm.) ww. odstępstwo może być zastosowane, jeżeli gospodarka ta jest prowadzona zgodnie z operatem rybackim. Ponieważ z materiału dowodowego sprawy nie wynika, żeby inwestor posiadał operat rybacki, organ przyjął, że odstępstwo racjonalnej gospodarki rybackiej nie ma zastosowania. W ocenie organu, z uwagi na charakter inwestycji, zmiana stosunków wodnych nie będzie służyła ochronie przyrody, ani racjonalnej gospodarce leśnej i wodnej. Tym samym, pozostałe odstępstwa z § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia nie mają zastosowania.

Ponadto organ stwierdził, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 88 lit. f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), planowany staw stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a jego budowa narusza zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określony w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Wojewody [...].

Odnosząc się do pozostałych działań zgłoszonych przez inwestora, tj. zatoki portowej na rzece [...] o powierzchni do 1000 m2, w której zostanie zlokalizowany pomost (5x50 m) do cumowania łodzi i pochylnia do wodowania łodzi oraz ostrogi z narzutu kamiennego w korycie rzeki [...], której zadaniem jest ochrona wejścia do zatoki portowej, organ stwierdził, że działania te należy traktować jako jedno przedsięwzięcie polegające na budowie przystani śródlądowej. Stwierdził, iż linia brzegowa wykorzystana pod planowaną przystań stanowi odcinek linii brzegowej przeznaczony pod budowę: ostrogi z narzutu kamiennego, umocnień brzegów zatoki koszami gabionowymi, pomostu (5x50 m) do cumowania łodzi i pochylni do wodowania łodzi. Zgodnie z mapą w skali 1:500 załączoną do zgłoszenia, wykorzystanie linii brzegowej w związku z budową przystani wyniesie ok. 100 m. Organ nie podzielił stanowiska strony, że poprzez wykorzystanie linii brzegowej należy uznać tylko szerokość wejścia do zatoki portowej. Zdaniem organu, planowana przystań stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 63 lit. b ww. rozporządzenia Rady Ministrów. W związku z powyższym, budowa przystani narusza zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określony w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Wojewody [...].

Organ wskazał również, że z treści mapy załączonej do zgłoszenia wynika, że przedmiotowa przystań będzie lokalizowana w pasie 100 m od linii brzegu rzeki [...]. W związku z powyższym, realizacja przystani jest niezgodna z zakazem budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody [...]. Dodał, że z akt sprawy nie wynika, aby przystań miała służyć turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, zatem nie jest możliwe zastosowanie odstępstwa od ww. zakazu.

Ponadto organ zauważył, że do zgłoszenia nie dołączono decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego stawu i przystani, w związku z czym nie spełnia ono wymogu wynikającego z art. 118 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody. Jednocześnie wyjaśnił, że z uwagi na naruszenie przepisów dotyczących [...] Parku Krajobrazowego, odstąpiono od badania wpływu inwestycji na obszary [...]: [...] ([...]) i [...] ([...]).

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...].

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 118 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2018 r. poz. 1614):

a) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 88 lit. f rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, iż budowę stawu ziemnego, którego głębokość nie będzie przekraczać 3 m należy zakwalifikować jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a realizacja inwestycji wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy zgodnie z dyspozycją § 3 ust. 1 pkt 88 lit. f rozporządzenia Rady Ministrów za przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko można uznać realizację stawu o głębokości nie mniejszej niż 3 m;

b) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]), poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, iż należy zakazać budowy inwestycji w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzeki [...], podczas gdy inwestycja służy gospodarce wodnej lub rybackiej, które to okoliczności pozwalają na zastosowanie wyjątku od ogólnej zasady zakazującej realizacji przedsięwzięć na terenie [...] Parku Krajobrazowego wyrażonej w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody [...];

c) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Wojewody [...] poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, iż dokonanie zmiany stosunków wodnych nie służy ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, wodnej lub rybackiej, o której mowa w oraz art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1476), podczas gdy inwestycja prowadzona będzie z zachowaniem racjonalnej gospodarki rybackiej, która ma korzystne przełożenie na gospodarkę rolną terenów, na których posadowiona miałaby być inwestycja oraz budowa inwestycji skutkowałaby powstaniem dogodnych warunków rozwoju dla biocenozy stawowej, bytowania płazów, ptactwa wodnego oraz związanej z nią flory i fauny na prywatnych stawach typu karpiowego lub pstrągowego;

d) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 63 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że inwestycja będzie wykorzystywać linię brzegową rzeki [...] na długości większej niż 20 m, podczas gdy ze zgłoszenia wynika, iż inwestycja będzie wykorzystywać linię brzegową rzeki [...] na długości ok. 12 m (nie dłuższej niż 20 m);

e) w zw. z art. 118 ust. 7 pkt 1 i pkt 2 u.o.p. poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, iż prowadzenie działań objętych zgłoszeniem wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i narusza przepisy dotyczące form ochrony przyrody lub obrębów ochronnych wyznaczonych na podstawie ustawy o rybactwie śródlądowym, podczas gdy rodzaj, zakres i wymiar prac wskazanych w zgłoszeniu powinien skutkować uznaniem, iż inwestycja nie będzie oddziaływać na środowisko w sposób, który wymagałby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Ponadto, skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez:

a) brak prawidłowej analizy całości okoliczności i materiałów zgromadzonych w toku postępowania, a w konsekwencji dokonanie nieprawidłowych ustaleń faktycznych; brak prawidłowego uzasadnienia decyzji, polegający na zaniechaniu wyjaśnienia, jakie dowody lub metody obliczeń stanowiły podstawę do ustalenia, iż niezbędnym do realizacji inwestycji będzie wykorzystanie linii brzegowej rzeki [...] w wymiarze większym niż 20 m, podczas gdy ze specyfikacji prac, ich rozmiaru i umiejscowienia inwestycji wskazanych w treści zgłoszenia wynika, iż linia brzegowa rzeki [...] zostanie wykorzystana na szerokość wejścia do zatoki portowej, tj. w wymiarze ok. 12 m;

b) brak prawidłowej analizy całości okoliczności i materiałów zgromadzonych w toku postępowania, a w konsekwencji: dokonanie nieprawidłowych ustaleń faktycznych; brak prawidłowego uzasadnienia decyzji, polegający na zaniechaniu wyjaśnienia, jakie dowody lub metody obliczeń stanowiły podstawę do ustalenia przez organ, iż głębokość stawu ziemnego będzie wynosić 3 m, podczas gdy z rodzaju i zakresu prac wskazanych w zgłoszeniu wynikało, iż głębokość stawu ziemnego nie będzie przekraczać 3 m;

c) brak prawidłowej analizy całości okoliczności i materiałów zgromadzonych w toku postępowania, a w konsekwencji: dokonanie nieprawidłowych ustaleń faktycznych; brak prawidłowego uzasadnienia decyzji, polegający na zaniechaniu wyjaśnienia, z jakich przyczyn oraz na podstawie jakich dowodów organ przyjął, iż inwestycja nie będzie służyć ochronie przyrody, gospodarce rolnej, wodnej lub racjonalnej gospodarce rybackiej, podczas gdy prawidłowa ocena założeń i kryteriów wskazanych w zgłoszeniu powinna skutkować przyjęciem, że zakres prac i cel inwestycji uzasadniają zastosowanie wyjątku od zakazu realizacji przedsięwzięć na terenach [...] Parku Krajobrazowego, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 rozporządzenia Wojewody [...];

d) brak prawidłowego uzasadnienia decyzji, polegający na zaniechaniu wskazania, z jakich przyczyn oraz na podstawie jakich dowodów organ przyjął, że inwestycja zmienia całkowicie charakter prowadzonej gospodarki rolnej, podczas gdy w zgłoszeniu wykazano w sposób dostateczny, iż rozmiar, cel, miejsce posadowienia stawu wodnego lub charakter prac prowadzonych w ramach inwestycji, nie będzie prowadził do zaburzenia gospodarki rolnej.

Zdaniem skarżącej, wymienione naruszenia były sprzeczne z naczelnymi zasadami procedury administracyjnej, tj. art. 8 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a., na mocy których organy administracji zobowiązane są do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania oraz w sposób, który pozwalałby na całościowe i dostateczne wyjaśnienie wszelkich istotnych okoliczności sprawy.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), przy czym zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu podlegała decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2018 r. znak [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie prowadzenia działań polegających na budowie stawu ziemnego, pomostu, zatoki portowej, pochylni zjazdowej do wodowania jednostek pływających (slip) oraz ostrogi w korycie rzeki [...], na działkach nr [...],[...],[...] i [...], obręb [...], gmina [...].

Materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji stanowi art. 118 ust. 7 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r., poz. 1614).

Zgodnie z art. 118 ust. 1 pkt 2 i 4 u.o.p., zgłoszenia regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska wymaga prowadzenie, na obszarach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5 i 7-9, a także w obrębie cieków naturalnych, działań obejmujących melioracje wodne oraz roboty ziemne mogące zmienić warunki wodne lub wodno-glebowe. Z kolei przepis art. 118 ust. 6 pkt 1 u.o.p. stanowi, że do prowadzenia działań, o których mowa w art. 118 ust. 1, można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia regionalny dyrektor ochrony środowiska nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu.

Stosownie do art. 118 ust. 7 pkt 1 u.o.p., regionalny dyrektor ochrony środowiska wnosi, w drodze decyzji, sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy działań objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a ta decyzja nie została wydana. Stosownie do art. 118 ust. 7 pkt 2 ww. ustawy, regionalny dyrektor ochrony środowiska wnosi sprzeciw, jeżeli prowadzenie działań objętych zgłoszeniem narusza przepisy dotyczące form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5 i 7-9, lub obrębów ochronnych wyznaczonych na podstawie ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym.

Jak wynika z akt sprawy, teren inwestycji obejmuje działki nr [...],[...],[...] i [...] obręb [...], gmina [...], usytuowane w granicach [...] Parku Krajobrazowego oraz obszarów [...]: [...] ([...]) i [...] ([...]). Przedmiotem zgłoszenia jest budowa: stawu rybnego o powierzchni do 4950 m2 i głębokości do 3 m, zasilanego wodami gruntowymi i opadowymi; zatoki portowej na rzece [...] o powierzchni do 1000 m2, umocnionej koszami gabionowymi z narzutem kamiennym, w której zostanie zlokalizowany pomost (5x50 m) do cumowania łodzi i pochylnia do wodowania łodzi, a także ostrogi z narzutu kamiennego w korycie rzeki [...], której zadaniem jest ochrona wejścia do zatoki portowej.

Zgodnie z mapą zagospodarowania terenu załączoną do zgłoszenia, obszar inwestycji stawu jest zlokalizowany na działkach nr [...] i [...]. Teren ten stanowi grunt rolny, co potwierdzają dane zawarte w ewidencji gruntów. Prawidłowo przyjął organ, że budowa stawu naruszy zakaz dokonywania zmian stosunków wodnych, wynikający z § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. Wykonanie stawu przyczyni się bowiem do obniżenia poziomu wód gruntowych wokół stawu oraz zwiększenia uwilgotnienia terenu w miejscu wykopania stawu, gdyż teren ten zostanie wypełniony na stałe wodą. Zakaz dokonywania zmian stosunków wodnych nie ma zastosowania, jeżeli zmiany te służą ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej. Jednakże, jak słusznie zauważył organ, racjonalna gospodarka rolna jest prowadzona zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, co wynika z treści art. 3 pkt 1 i art. 5 pkt 28 u.o.p. Działki nr [...] i [...], na których ma powstać staw rybny, są niezabudowane i według wyjaśnień strony stanowią okresowo koszoną łąkę. Oznacza to, że planowane działania zmieniające stosunki wodne nie są związane z aktualnie prowadzoną gospodarką rolną.

Prawidłowo również zauważył organ, że z akt sprawy nie wynika, aby inwestor posiadał operat rybacki, wobec czego nie mogło mieć zastosowania odstępstwo racjonalnej gospodarki rybackiej. Przepis art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 2015 r., poz. 652 ze zm.) stanowi, że racjonalna gospodarka rybacka polega na wykorzystaniu produkcyjnych możliwości wód, zgodnie z operatem rybackim, w sposób nienaruszający interesów uprawnionych do rybactwa w tym samym dorzeczu, z zachowaniem zasobów ryb w równowadze biologicznej i na poziomie umożliwiającym gospodarcze korzystanie z nich przyszłym uprawnionym do rybactwa. Tym samym, odstępstwo racjonalnej gospodarki rybackiej może być zastosowane, jeżeli gospodarka ta jest prowadzona zgodnie z operatem rybackim. W okolicznościach niniejszej sprawy wymóg ten nie został spełniony.

Sąd podzielił ponadto pogląd, że planowany staw stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego jego budowa narusza zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określony w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Wojewody [...]. Jak stanowi przepis § 3 ust. 1 pkt 88 lit. f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się gospodarowanie wodą w rolnictwie polegające na realizacji stawów o głębokości nie mniejszej niż 3 m. Zgodnie z treścią zgłoszenia, przedmiotowy staw ma mieć głębokość do 3 m, co oznacza, że głębokość stawu może być mniejsza bądź równa 3 m.

Oceniając pozostałe działania zgłoszone przez inwestora, tj. budowę zatoki portowej na rzece [...] o powierzchni do 1000 m2, w której zostanie zlokalizowany pomost (5x50 m) do cumowania łodzi i pochylnia do wodowania łodzi, a także budowę ostrogi z narzutu kamiennego w korycie rzeki [...], której zadaniem jest ochrona wejścia do zatoki portowej, Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu, iż powyższe działania należy traktować jako jedno przedsięwzięcie polegające na budowie przystani śródlądowej. Planowane obiekty mają bowiem zapewnić bezpieczne wodowanie, postój oraz wchodzenie i wychodzenie z przystani jednostkom pływającym. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że na podstawie § 3 ust. 1 pkt 63 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się przystanie śródlądowe wykorzystujące linię brzegową na długości większej niż 20 m. Linia brzegowa wykorzystana pod planowaną przystań, to odcinek linii brzegowej przeznaczony pod budowę: ostrogi z narzutu kamiennego, umocnień brzegów zatoki koszami gabionowymi, pomostu (5x50 m) do cumowania łodzi i pochylni do wodowania łodzi. Trafnie ocenił organ, iż zgodnie z mapą w skali 1:500 załączoną do zgłoszenia, wykorzystanie linii brzegowej w związku z budową przystani wyniesie ok. 100 m. Oznacza to, że planowana przystań stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Przede wszystkim jednak podkreślenia wymaga, że przedmiotowa przystań planowana jest w pasie 100 m od linii brzegu rzeki [...], jak wynika z mapy załączonej do zgłoszenia. Realizacja przystani jest zatem niezgodna z zakazem budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, stosownie do § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody [...]. Z akt sprawy nie wynika, aby przystań miała służyć turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, dlatego nie została spełniona przesłanka do zastosowania odstępstwa od ww. zakazu, przewidziana we wskazanym przepisie. Zgodnie zaś z art. 118 ust. 3 u.o.p., w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w stosunku do których nie przeprowadzono oceny oddziaływania na środowisko, do zgłoszenia, o którym mowa wart. 118 ust. 1 ww. ustawy, należy dołączyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. W niniejszej sprawie do zgłoszenia nie dołączono decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego stawu i przystani, zatem nie został spełniony wymóg określony w art. 118 ust. 3 u.o.p. Dodatkowo zauważyć trzeba, że dla inwestycji nie została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia.

Reasumując, w niniejszej sprawie prawidłowo został wniesiony sprzeciw w stosunku do planowanych działań, na podstawie art. 118 ust. 7 pkt 1 u.o.p. w sytuacji, gdy zgłoszenie dotyczy działań objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a taka decyzja nie została wydana. Zasadnie również organ wniósł sprzeciw na podstawie art. 118 ust. 7 pkt 2 u.o.p., bowiem prowadzenie działań objętych zgłoszeniem narusza wskazane powyżej przepisy rozporządzenia Wojewody [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego.

Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, zaś ocena okoliczności sprawy została oparta na całokształcie materiału dowodowego. Zgodnie z wymogiem art. 107 § 3 k.p.a., zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały należycie uzasadnione. Nadto, strona skarżąca miała zapewniony w sprawie czynny udział, zgodnie z dyspozycją art. 10 § 1 k.p.a.

Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.