Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1062/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 136, art. 137
journal: Dz.U. 2018 poz 2204
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o  gospodarce nieruchomościami  - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.),, Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Koenigshaus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi H. G., M. S., D. W. i następców prawnych K. C.: Z. C., Z. P., G. C. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody Śląskiego solidarnie na rzecz skarżących kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 9 listopada 2015 r. H. G., K. C., D. W. i M.S. wystąpiły do Starosty C.ego o zwrot wywłaszczonej nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] oznaczonej jako działki nr: PGR 1; 2; 3; 3 i 4, które zostały wywłaszczone od Z. i J. W.. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że celem wywłaszczenia była budowa dzielnicy wczasowo-wypoczynkowej w W. [...]. Wnioskodawczynie podniosły, że obecny sposób zagospodarowania działek wskazuje, że nie zostały one wykorzystane na cel zgodny z wywłaszczeniem. Wykazując swoją legitymację przedłożyły kopie odpisów postanowień Sądu Rejonowego w C. o stwierdzeniu nabycia spadku w sprawach [...] oraz [...].

W dniu 19 października 2016 r. w ramach rozprawy administracyjnej odbyła się wizja lokalna na nieruchomości położonej w W. oznaczonej jako działki 1, 3, 5 i 4 stanowiącej własność Gminy W.. W jej wyniku ustalono m.in., że działka 3 w terenie stanowi w części urządzoną drogę dojazdową prowadzącą do ośrodka wczasowego [...]. W pozostałej części stanowi ona skarpę wchodzącą w skład pasa drogowego; działka 5 w terenie stanowi pas drogi powiatowej, działki 1 i 4 stanowią w terenie zbocze góry [...], w części na działkach tych urządzona jest droga dojazdowa z płyt betonowych, działki porośnięte są licznym drzewostanem. Ponadto, stwierdzono, że działki te są niezabudowane i nie noszą oznak zagospodarowania. Do akt dołączono zdjęcia poglądowe uwidaczniające aktualny stan działek.

Decyzją z dnia [...] r. znak [...] Starosta C. (dalej jako Starosta) działając na podstawie art. 136 ust. 3, art. 137 ust. 1 pkt 2, art. 139, art. 140 ust. 1, 2, 3, 4, 6, art. 141 ust. 2 i 4, art. 142 ust. 1, art. 217 ust. 2 w zw. z art. 96 ust. 1 b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie Dz. U. z 2018 r. poz. 2204, zwanej też dalej ustawą lub u.g.n.) w punkcie 1 orzekł o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości położonej w gminie W., obręb W., stanowiącej własność Gminy W., oznaczonej jako: - dz. 6 o powierzchni 0,1171 ha powstałej z podziału dz. 1, objętej księgą wieczystą [...], - dz. 7 o powierzchni 0,0232 ha, powstałej z podziału dz. 4, objętej księgą wieczystą [...] na rzecz H. G., K. C., D. W., M. S. oraz J. W.. W punkcie 2. decyzji organ zatwierdził podział: a) nieruchomości położonej w gminie W., obręb W., objętej księgą wieczystą [...], oznaczonej jako dz. 1 na: - dz. 6 o powierzchni 0,1171 ha i dz. 8 o powierzchni 0,2416 ha; b) nieruchomości położonej w gminie W., obręb W., objętej księgą wieczystą [...], oznaczonej jako dz. 4 na: - dz. 7 o powierzchni 0,0232 ha i dz. 9 o powierzchni 0,1449 ha, zgodnie z projektem podziału przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 21 sierpnia 2017 r., nr [...], stanowiącym integralną część decyzji. W punkcie 3. Starosta C. zobowiązał osoby wymienione w punkcie 1. do zwrotu na rzecz Gminy W. odszkodowana za zwracaną nieruchomość w wysokości 8.968,38 zł odpowiednio do zakresu praw uzyskanych w zwracanej nieruchomości w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości podlega wykonaniu. W punkcie 7. decyzji organ odmówił zwrotu wywłaszczonej nieruchomości położonej w gminie W., obręb W., stanowiącej własność Gminy W., oznaczonej jako: - dz. 3 o powierzchni 0,1113 ha, objętej księgą wieczystą [...] oraz dz. 5 o powierzchni 0,1295 ha, objętej księgą wieczystą [...].

W uzasadnieniu decyzji podano, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, iż stan faktyczny części dz. 1 i 4, z których zostały wydzielone dz. 6 17 w granicy wywłaszczenia pgr 10 od chwili wywłaszczenia pozostał niezmieniony. Nieruchomość nie jest zabudowana, ani w jakikolwiek sposób zagospodarowana. Organ podniósł, że w takiej sytuacji jest zobowiązany do orzeczenia o zwrocie nieruchomości niewykorzystanej na cel wywłaszczenia na rzecz wnioskodawców. W wyniku zastosowania art. 217 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami dopuszczono dowód z opinii biegłego w postaci operatu szacunkowego, na mocy którego ustalono, że wysokość zwaloryzowanego odszkodowania podlegającego zwrotowi na rzecz aktualnego właściciela, tj. Gminy W. wynosi 8.968,38 zł. Uzasadniając stanowisko w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości obejmujących działki nr 3 i 5 organ stwierdził, że określony w akcie wywłaszczeniowym cel wywłaszczenia jako "budowa dzielnicy wczasowo-wypoczynkowej" w W.-[...] należy rozumieć jako wielohektarowy obszar, na którym zrealizowano szereg obiektów kubaturowych, a także innych (obiekty sportowe, infrastrukturę komunikacyjną, zieleń urządzoną). Realizacja celu wywłaszczenia rozumiana w sposób bardzo ścisły polegałaby wyłącznie na zabudowie całej dzielnicy obiektami kubaturowymi w postaci wielopiętrowych domów wczasowo-wypoczynkowych, bez zieleni, obiektów sportowych i innej niezbędnej infrastruktury. Organ uznał, że dopiero wszystkie te obiekty i urządzenia, zrealizowane wg opracowanej koncepcji, sprawiły że mógł powstać ośrodek wczasowo-wypoczynkowy dzielnicy W.-[...] rozumiany jako całość. Podniesiono, że nieruchomość oznaczona jako dz. 3 będąca bocznym odcinkiem drogi powiatowej ul. [...] stanowi jedyny możliwy dojazd do obiektu wczasowo-wypoczynkowego "[...]". Fakt ten, zdaniem organu, wskazuje, iż w stosunku do dz. 3 nie została spełniona przesłanka z art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy umożliwiająca jej zwrot. Ponadto, jak wskazał organ, przeprowadzone postępowanie wyjaśniające pozwoliło na jednoznaczne ustalenie, że dz. 5 została zajęta pod drogę publiczną, co stanowiło podstawę orzeczenia o odmowie zwrotu nieruchomości.

Gmina W. pismem z dnia 20 grudnia 2017 r. wniosła odwołanie od powyższej decyzji zaskarżając ją w części orzekającej o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości położonej w W., oznaczonej jako dz. 6 i dz. 7 objętych księgą wieczystą [...] i o związanych z tym zwrotem rozliczeniach oraz podziałem. Zarzuciła organowi pierwszej instancji błędne dookreślenie celu wywłaszczenia. Powołała się w tym względzie na wnioski płynące z treści uchwały nr 11/130/69 z dnia 2 października 1969 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach, w której stwierdzono, że zgodnie z ustaleniami planu ogólnego zatwierdzonego tą uchwałą nieruchomość stanowiąca dz. 10 usytuowana była w obrębie jednostki strukturalnej [...] - dzielnicy wczasowej "[...]", dla której nie przewidziano możliwości dalszej intensyfikacji zabudowy wczasowej.

W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania Wojewoda Śląski (dalej też jako Wojewoda) zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., znak [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – kodeks postępowania administracyjnego oraz innych ustaw oraz art. 9a i art. 136 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami uchylił decyzję Starosty w części zakwestionowanej odwołaniem i orzekł o odmowie zwrotu również działek nr 6 i nr 7.

W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji orzekając na podstawie uzupełnionego materiału dowodowego w postaci aktualnej mapy ewidencyjnej z naniesionymi na niej przez uprawnionego geodetę granicami dawnej działki nr 10 ustalił, że objęty wnioskiem o zwrot obszar wywłaszczonej nieruchomości stanowi obecnie część działek nr 1 i nr 4. Części te, w projekcie podziału geodezyjnego stanowiącego załącznik zaskarżonej decyzji Starosty, zostały oznaczone odpowiednio nr 7 i nr 6. Zgodnie z ogólnym celem przejęcia nieruchomości stanowiącej działkę nr 10 wynikającym z aktu notarialnego (umowy sprzedaży) z dnia [...] r. zawartego w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadzie i trybie wywłaszczenia nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. nr 18 poz. 94), mocą którego przedmiotowe działki zostały przejęte, było wykorzystanie ich pod budowę dzielnicy wczasowo-wypoczynkowej w W.-[...], co potwierdza również decyzja PWRN w K. o lokalizacji szczegółowej z dnia [...] r., nr [...]. Organ drugiej instancji zgodził się z argumentacją przestawioną przez Starostę C., że tak ujęty cel rozumieć należy jako realizację na znacznym obszarze zarówno obiektów kubaturowych (przede wszystkim domów wczasowych), jak i infrastruktury niezbędnej do funkcjonowania dzielnicy. Powołując się na materiał uzyskany w wyniku przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego Wojewoda Stwierdził, że teren odpowiadający planowanym do wydzielenia i zwrotu działkom nr 7 i nr 6 miał pozostać niezabudowany i stanowić część terenu zielonego otaczającego dom wypoczynkowy "[...]" wybudowanego w ramach tworzenia dzielnicy wczasowo-wypoczynkowej w W.- [...], w części na obszarze obecnie istniejącej działki nr 2 pochodzącej z przejętej działki nr 10. Wojewoda przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych w przedmiotowym aspekcie, zgodnie z którym przez budowę miasta, dzielnicy lub osiedla należy rozumieć nie tylko powstanie budynków mieszkalnych, lecz także tworzenie całej towarzyszącej im (i realizującej potrzeby mieszkańców) infrastruktury, której częścią są między innymi tereny zielone, stanowiące istotną część układu urbanistycznego, pełniące funkcje rekreacyjne, izolacyjne i estetyczne i w tym kontekście stwierdził, że tym większe znaczenie należy przypisać tego typu terenom, w przypadku realizacji przedsięwzięcia polegającego na utworzeniu zorganizowanego obszaru mającego z definicji służyć przede wszystkim rekreacji i wypoczynkowi. Organ drugiej instancji wywodził, że na konsekwentny zamiar utrzymania takiego stanu dzielnicy, który gwarantował położenie w jej obszarze terenów zielonych o znacznej powierzchni, stanowiących otoczenie planowanych do realizacji budynków wczasowych, wskazują również ustalenia powołanego w odwołaniu "planu ogólnego zespołu jednostek osadniczych (typu II) na 1985 r. miast U. i W." zatwierdzonego uchwałą Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] r. nr [...]. W planie tym, jak podniósł Wojewoda, dla dzielnicy wczasowej "[...]" obowiązywać miały "istniejące ustalenia na szczeblu projektowania realizacyjnego, bez możliwości dalszej intensyfikacji zabudowy wczasowej". Organ ustalił również, że w dacie zawarcia aktu notarialnego z dnia [...] r. na działce nr 10 znajdował się drewniany budynek oraz liczne drzewa, a w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 19 października 2016 r. ujawniono, że cały obszar działek nr 1 i nr 4 stanowi teren niezabudowany, zielony, w większości zalesiony. W takim stanie rzeczy Wojewoda Śląski uznał, że cel przejęcia działki nr 10 na obszarze odpowiadającym planowanym do wydzielenia działkom nr 7 i nr 6 ustalony oparciu o akt notarialny jej nabycia oraz załącznik graficzny do powołanej decyzji PWRN nr [...] został zrealizowany, jako że działki te stanowią teren niezabudowany, zielony, w większości pokryty drzewostanem i zapewniający odpowiednie otoczenie zrealizowanemu na działce nr 2 domowi wypoczynkowemu.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody H. G., K. C., Z.S. oraz M.S. (dalej również jako "skarżący") zarzuciły:

1. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 137 ust. 1 w zw. z art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w ramach celu wywłaszczenia nieruchomości na budowę dzielnicy wczasowo-wypoczynkowej mieści się nie tylko zabudowanie terenu domami wczasowymi, ale także pozostawienie na jego obszarze dziko rosnącej zieleni w większości pokrytej drzewostanem, podczas gdy za zrealizowanie celu wywłaszczenia można uznać infrastrukturę towarzyszącą dzielnicy w postaci terenów zielonych uporządkowaną w minimalny sposób w ramach pewnej widocznej koncepcji, a pozostawienie terenu jako nieużytku, bez zabudowy kubaturowej, porośniętego trawą i samosiejkami, nie stanowi samoistnej przesłanki do uznania tego obszaru za teren zielony o znacznej powierzchni stanowiący otoczenie planowanych do realizacji budynków wczasowych;

- art. 137 ust. 1 w zw. z art. 136 ust. 1 u.g.n. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dla ustalenia realizacji celu wywłaszczenia na budowę dzielnicy wczasowo-wypoczynkowej nie jest konieczne stwierdzenie szczególnego, konkretnego zagospodarowania nieruchomości, jako fragmentu dzielnicy, podczas gdy niezbędne pozostaje ustalenie, czy teren ten pozostaje funkcjonalnie i fizycznie powiązany z dzielnicą, a nie stanowi wyłącznie wyizolowanego z całej infrastruktury dzielnicy jednego z elementów ukształtowania terenu,

2. naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dowolne przyjęcie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że cel przejęcia działki nr 10 został zrealizowany, jako element tworzący dzielnicę wczasowo-wypoczynkową, podczas gdy z załączonej dokumentacji nie wynika, by teren ten pozostawał funkcjonalnie powiązany z dzielnicą.

Stawiając wyżej opisane zarzuty skarżące wniosły o uchylenie decyzji w całości, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

W uzasadnieniu skargi skarżące podniosły m.in., że w przedmiotowej sprawie uzasadnione wątpliwości budzą ustalenia poczynione przez organ odwoławczy w toku prowadzonego postępowania, jak również interpretacja zgromadzonego materiału dowodowego oraz obowiązujących przepisów prawa. Wskazały, że jakkolwiek w przypadku wywłaszczenia nieruchomości na budowę dzielnicy wczasowo-wypoczynkowej cel wywłaszczenia uznaje się za zrealizowany nie tylko w razie wybudowania na objętych wywłaszczeniem nieruchomościach domów wczasowych, ale również ulic i ciągów pieszych, a także infrastruktury towarzyszącej, w szczególności terenów zielonych, pełniących funkcje rekreacyjne, to jednak w każdym wypadku należy szczegółowo odnieść istniejące aktualnie na poszczególnych działkach urządzenia do urządzeń planowanych przy wywłaszczeniu. Nie każda bowiem infrastruktura czy tereny zielone będą mogły być uznane za realizację celu wywłaszczenia polegającego na budowie dzielnicy wczasowo-wypoczynkowej, jeśli nie są one ściśle związane z tą dzielnicą i jej funkcjami. W odniesieniu do infrastruktury towarzyszącej czy zieleni miejskiej istotne jest przede wszystkim to, czy urządzenia te byty planowane - choćby ogólnie - przy wywłaszczeniu, a przede wszystkim powiązanie tych urządzeń z innymi istniejącymi obiektami oraz ich przeznaczeniem - ważny jest również stopnień zorganizowania tych urządzeń np. zieleni miejskiej – za zieleń miejską nie można uznać luźno rosnących drzew i krzewów. Na działkach nr 1 i 4 nie ma najmniejszych śladów jakiegokolwiek zagospodarowania czy przejawów pewnej zorganizowanej działalności właściciela tegoż terenu pozostającej w powiązaniu z funkcjonowaniem dzielnicy, w szczególności z istniejącą zabudową. Warunku tego nie spełnia przypadkowo rosnąca i niezorganizowana zieleń, a wyłącznie z taką zielenią mamy na tych działkach do czynienia.

Zdaniem skarżących, że nie może być mowy o realizacji celu, jakim jest teren zielony w sytuacji, gdy na nieruchomości nie są podejmowane żadne czynności, zarasta on samosiejkami i chwastami. Skarżące powołały się na stanowisko WSA w Krakowie wyrażone w wyroku z dnia 18 czerwca 2015 r., "Chybionym jest także pogląd organu I instancji, iż na obu działkach objętych wnioskiem zlokalizowane są tereny zielone (...), gdyż taki był (według organu) jeden ze szczegółowych celów wywłaszczenia. Przede wszystkim nieruchomości takie (o ile mają stanowić tereny zielone osiedla mieszkaniowego) winny być utrzymywane w odpowiednim stanie, skoro doszło do porośnięcia jednej z działek drzewem-samosiejką, a powierzchnię drugiej pokrywa "rozjeżdżone błoto". Taki wygląd obu działek wskazuje, zatem na zagospodarowanie ich w sposób przypadkowy, a nie celowy (a w zasadzie – na pozostawienie ich w stanie niezagospodarowanym)".

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo powołując się na pozyskany w postępowaniu odwoławczym załącznik graficzny do decyzji lokalizacyjnej nr [...] z dnia [...] r. organ ten podniósł, że objęty sporem teren zgodnie z celem wywłaszczenia miał pozostać niezabudowany. W przypadku dzielnicy wypoczynkowej powstającej w górzystym zielonym terenie, nie istniała też konieczność (zachodząca zwykle w mieście) tworzenia w sposób sztuczny parków czy skwerów otaczających zabudowę wczasową. Wystarczyło wykorzystanie naturalnego potencjału otoczenia, co też uczyniono.

W toku postępowania sądowego w miejsce zmarłej skarżącej K. C. wstąpili jej następcy prawni (spadkobiercy) w osobach Z. C., Z. P. i G. C., którzy podtrzymali skargę ich poprzedników.

W piśmie procesowym z dnia 23 maja 2019 r. reprezentowani przez radcę prawnego skarżący wnieśli o dopuszczenie dowodu z dołączonego do tego pisma w kserokopii fragmentu załącznika graficznego do w/w decyzji lokalizacyjnej nr [...] z dnia [...] r. i z mapy ewidencyjnej z [...] r.

Na rozprawie sądowej w dniu 5 czerwca 2019 r. pełnomocnik Gminy W. wniosła o oddalenie skargi stwierdzając, że cel wywłaszczenia na spornych działkach został osiągnięty gdyż wchodzą one w skład kompleksu leśnego, który "wpisuje się w ogólny klimat miejscowości uzdrowiskowej".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem podzielić należy sformułowany w niej zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem treści art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa, które to naruszenie mogło mieś istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.).

Wbrew stanowisku Wojewody sprawa nie została bowiem należycie przez ten organ rozważona gdy chodzi o cel wywłaszczenia (przejęcia) objętych sporem działek i w konsekwencji gdy chodzi o mające zasadnicze znaczenie dla prawidłowego załatwienia sprawy ustalenie czy cel ten został przed złożeniem wniosku o zwrot zrealizowany, czy też nie, co dawałoby podstawę do przyjęcia, że nieruchomość stała się zbędna na cel jej przejęcia. Ustalenie Wojewody, że doszło do zrealizowania celu bo teren spornych działek miał pozostać niezabudowany jako część terenu zielonego otaczającego dom wypoczynkowy "[...]" wybudowany w ramach tworzenia dzielnicy wczasowo-wypoczynkowej w W.-[...] nie zostało w żaden sposób uzasadnione w odniesieniu do analizy treści pozyskanego na etapie postępowania odwoławczego i zalegającego w aktach tego organu załącznika mapowego do decyzji lokalizacyjnej nr [...] z [...] r., na której geodeta zaznaczył orientacyjne położenie objętych sporem działek nr 6 i nr 7. Biorąc pod uwagę treść legendy tej mapy należy dojść do jednoznacznego wniosku, że przez przeznaczoną przez Starostę do zwrotu działkę nr 6 miał przechodzić ciąg pieszy. Na jej wschodniej części na mapie tej wyrysowane zostały też charakterystyczne pasy, które nie zostały opisane w legendzie, które nie występują na żadnej innej części tego dokumentu, a które niewątpliwie miały odzwierciedlać jakieś konkretne, inne od istniejącego wówczas w terenie zagospodarowanie. Zaznaczona gruba czarna linia na południe od tych działek (droga) miała być wyprowadzona następnie na tereny po ich północnej stronie, co jak wynika z aktualnej mapy ewidencyjnej nie ma miejsca. Można orientacyjnie przyjąć, że miała ona m.in. prowadzić do terenu na którym znajdują się obecnie działki dla których po działkach nr 6 i nr 7 ustanowiono służebność dojazdu. Już tylko powyższe okoliczności dają podstawę do przyjęcia, że ustalenia organu odwoławczego jakoby teren ten (w tym działki objęte przedmiotem skargi) został wykorzystany zgodnie z celem wywłaszczenia i jakoby zgodnie z tym celem miał stanowić nieurządzony teren zielony nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Za miarodajnego w tym względzie nie można też uznać odwołania się przez Wojewodę do treści "planu ogólnego jednostek osadniczych (typu II na 1983 r. miast U. i W." zatwierdzonego uchwałą Prezydium WRN w K. z [...]. nr [...], w sytuacji gdy nie dokonano żadnej bliższej analizy bardzo ogólnej, nieprecyzyjnej, wręcz niezrozumiałej treści fragmentu tego planu, nie mówiąc już o niezbędnym w tym przypadku odniesieniu się (i wykazaniu) jakie były dla tego terenu "istniejące ustalenia na szczeblu projektowania realizacyjnego", o jakich w powoływanym przez Wojewodę fragmencie planu mowa. Nadto na powoływanym przez Wojewodę rysunku fragmentu tego planu trudno doszukać się obszaru oznaczonego symbolem "[...]", pomijając już mogącą stanowić podstawę wiążących ustaleń skalę i czytelność tego rysunku.

W świetle powyższych rozważań należało przyjąć, że biorąc pod uwagę zgromadzony dotychczas w sprawie materiał dowodowy za dokonane z naruszeniem art. 80 Kpa należało uznać ustalenia Wojewody, iż zgodnie z celem przejęcia objęte odwołaniem działki miały stanowić niezabudowany i nieurządzony oraz zalesiony teren zielony, zapewniający odpowiednie otoczenie zrealizowanemu na działce nr 2 domu wypoczynkowemu oraz, że tak też są one wykorzystywane. W tym względzie należy też dodatkowo zwrócić uwagę na duży obszar działki nr 2 z domem wypoczynkowym "[...]", w otoczeniu którego na samej tej działce znajduje się duży teren zielony wykorzystywany jako właściwe otoczenie dla tego typu obiektu. Stanowisku uczestnika Gminy W. oraz Wojewody, że teren spornych działek powinien pozostać zgodnie z celem wywłaszczenia, pełniącym funkcję izolacyjne, rekreacyjne i estetyczne terenem zielonym w dzielnicy wczasowo-wypoczynkowej przeczy też okoliczność, że Gmina obciążyła te działki służebnością drogową oraz, iż w obowiązującym obecnie planie zagospodarowania nie zostały one wyłączone spod zabudowy lecz objęte są jednostką planu "[...]" – teren zabudowy domów wczasowych i pensjonatów.

Wobec niedostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy w przedstawionych wyżej aspektach za zasadne należało też uznać sformułowane w skardze zarzuty wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 137 i art. 136 u.g.n. W świetle utrwalonego orzecznictwa zrealizowanie celu wywłaszczenia polegającego na przeznaczeniu nieruchomości pod tereny zielone w miastach i osiedlach powinno przejawiać się w jakimś jego konkretnym "widocznym" zagospodarowaniu na ten cel. Ewentualne wyjątki od tej zasady, co przyjął Wojewoda, powinny być motywowane szczególnymi i nie budzącymi wątpliwości przesłankami (okolicznościami), które biorąc pod uwagę powyższe rozważania nie zostały dostatecznie zdaniem Sądu w niniejszej sprawie wykazane.

Z tych wszystkich względów zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu odwołania uwzględni Wojewoda przedstawione wyżej przez Sąd stanowisko w przedmiocie należytego wyjaśnienia istotnych aspektów sprawy i oceny zgromadzonego dotychczas w sprawie materiału dowodowego.

O kosztach postępowania sądowego obejmujących zwrot wpisu od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenia pełnomocnika skarżących w kwocie 480 zł oraz zwrot opłat skarbowych od pełnomocnictw w kwocie 119 zł, łącznie w kwocie 799 zł orzeczono stosownie do wyniku postępowania na podstawie art. 200, art. 202 § 2, art. 205 § 2, art. 209 i art. 211 ustawy p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).

ec