Postanowienie NSA, sygn. akt II OW 36/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6092 Melioracje wodne, opłaty melioracyjne
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 15 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 4 ust. 3, art. 75 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2001 nr 115 poz 1229
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Borkowska Sędzia NSA Janina Kosowska Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 25 września 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Krakowie a Prezesem Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w przedmiocie wskazania właściwego organu do rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Dyrektora Małopolskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Krakowie z dnia [...] lutego 2009 r. znak [...] postanawia: wskazać Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej jako organ właściwy do rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Dyrektora Małopolskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Krakowie z dnia [...] lutego 2009 r. znak [...].


UZASADNIENIE

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej pismem z dnia 18 czerwca 2009 r. skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Krakowie przez wskazanie organu właściwego do rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Dyrektora Małopolskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych z dnia [...] lutego 2009 r. znak: [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uznało, iż nie jest właściwe do rozpatrzenia zażalenia na ww. postanowienie opiniujące negatywnie w zakresie melioracji wodnych projekt decyzji o warunkach zabudowy, przedstawiony przez Prezydenta Miasta Krakowa.

W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. ([...]) wydanym na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. oraz art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie przekazało zażalenie wniesione na ww. postanowienie Dyrektora Małopolskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych Prezesowi Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie do rozpatrzenia wg właściwości.

W uzasadnieniu postanowienia SKO w Krakowie stwierdziło, iż w świetle art. 4 ust. 3 ustawy Prawo wodne "Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej pełni funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do marszałków województw i dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej, w sprawach określonych ustawą", a więc ten organ jest właściwy do rozpatrzenia przedmiotowego zażalenia strony.

Prezes KZGW nie podziela stanowiska SKO w Krakowie, albowiem w myśl art. 4 ust. 3a powołanej ustawy, "przepisów ust. 3 nie stosuje się w sprawach, o których mowa w art. 72 ust. 3, art. 74b ust. 1 i 4, art. 74c, art. 85 ust. 3, art. 86 ust. 1 i art. 164 ust. 9". Z dyspozycji tego przepisu wynika jednoznacznie, że właściwość tut. organu wyłączona została w sprawach dotyczących melioracji wodnych. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzje w sprawie uzgadniania warunków zabudowy podlegają uzgodnieniu z "organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych – w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami". W niniejszej sprawie postanowienie zostało wydane przez Dyrektora Małopolskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych – organ ds. melioracji i urządzeń wodnych (działający z upoważnienia marszałka województwa), a więc w tej sytuacji na podstawie art. 17 pkt 1 k.p.a. organem właściwym do rozpatrzenia sprawy jest SKO w Krakowie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory kompetencyjne i spory o właściwość, o których mowa w art. 4 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie organem właściwym do rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Dyrektora Małopolskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych (z upoważnienia Marszałka Województwa Małopolskiego), wydane na podstawie art. 106 § 5 k.p.a., art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne, jest Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej jako organ wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, co wynika z art. 4 ust. 3 Prawa wodnego (w brzmieniu obecnie obowiązującym). Przepis art. 4 ust. 3 lit. a/ Prawa wodnego w niniejszej sprawie nie ma zastosowania, bowiem nie wymienia się w nim art. 75 ust. 1 ustawy, na podstawie którego zostało wydane postanowienie uzgodnieniowe, czego nie dostrzegł organ wnoszący o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego.

Za takim stanowiskiem przemawia dodatkowo brzmienie ust. 2 art. 75 Prawa wodnego, zgodnie z którym zadania, o których mowa w ust. 1 tego przepisu, marszałek województwa realizuje jako zadania z zakresu administracji rządowej.

Dla wskazania organu właściwego w niniejszej sprawie decydujące znaczenie ma przepis art. 4 ust. 3 w związku z art. 75 ust. 1 Prawa wodnego, a nie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 15 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.