Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 501/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-07-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz po rozpoznaniu w dniu [...] lipca 2019 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi Gminy [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odszkodowania za grunt przejęty pod drogę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ A. Kiersnowska - Tylewicz


UZASADNIENIE

Gmina [...] (dalej: skarżąca), pismem z dnia [...] maja 2019 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] dot. odszkodowania za grunt przejęty pod drogę. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że dokonanie obecnie wypłaty odszkodowania na rzecz [...] D. i J. N. oznaczałoby poniesienie znacznej szkody przez skarżącą z uwagi na niebagatelną wysokość przyznanego przez organ odszkodowania na rzecz ww. osób. Skarżąca wskazała, że z uwagi na znaczną wagę argumentów przytoczonych w skardze, poniesienie ww. wydatku byłoby całkowicie nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania wydanej w sprawie decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi, w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania orzeczenia, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt: II FZ 585/06, niepubl.). Podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu nie mogą stanowić jedynie ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt: I FZ 332/14, orzeczenie dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała aby w sprawie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Złożony przez skarżącą wniosek, w ocenie Sądu, nie pozwala na zastosowanie wobec niej wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym przejawiająca się we wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Złożony wniosek zawiera bowiem jedynie ogólnikowe uzasadnienie, gdzie skarżaca wskazała, że dokonanie obecnie wypłaty odszkodowania na rzecz [...] D. i J. N. oznaczałoby poniesienie znacznej szkody przez skarżącą z uwagi na niebagatelną wysokość przyznanego przez organ odszkodowania na rzecz ww. osób. Skarżąca wskazała, że z uwagi na znaczną wagę argumentów przytoczonych w skardze, poniesienie ww. wydatku byłoby całkowicie nieuzasadnione.

Stwierdzić więc należy, że skarżąca nie wyjaśniła czym konkretnie w sprawie ma przejawiać się wypełnienie przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., a należy wskazać że wstrzymanie wykonania orzeczenia uzasadniać mogą konkretne okoliczności będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonego aktu na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, a nie sama wysokość dolegliwości na jaką narażona jest strona. Innymi słowy strona musi wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie danego orzeczenia spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych okoliczności.

Co również istotne, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, przy czym przedstawiona argumentacja musi być spójna i odnosić się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi bowiem być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania zaskarżonego aktu. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania orzeczenia uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Strona musi wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie aktu spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych konkretnych okoliczności (por. postanowienie NSA z 21 marca 2013 r. o sygn. akt: I FZ 15/13, orzeczenie dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też twierdzenia strony powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na Sąd (por. postanowienie NSA z 19 stycznia 2016 r., sygn. akt: I FZ 593/15, orzeczenie dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie, złożony przez skarżącą wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie może zostać uwzględniony. Skarżąca nie wykazała, by ewentualna szkoda, którą miałaby ponieść przez wykonanie zaskarżonej decyzji nie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia. Skarżąca nie przedstawiła także w jaki sposób wykonanie wydanej decyzji wpłynie na jej sytuację majątkową, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że kwota odszkodowania jest niebagatelna. Należy również podkreślić, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie dokonuje merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi. Z powyższych względów, bez wpływu na rozstrzygnięcie wniosku pozostaje stanowisko skarżącej co do znacznej wagi argumentów przytoczonych w skardze.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia

/-/ A. Kiersnowska - Tylewicz