Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 536/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Pozostawić skargę bez rozpatrzenia
Powołane przepisy: article: art. 30c ust 1, ust.2, ust. 5 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas (spr.) Sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2011 r. sprawy ze skargi F Spółki Akcyjnej S.K.A. na uchwałę Zarządu Województwa z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały nr [...] Zarządu Województwa z dnia [...] kwietnia 2011r. w sprawie dofinansowania projektów w ramach konkursu nr: [...] oraz utworzenie listy rezerwowej projektów w ramach konkursu nr: [...] postanawia: pozostawić skargę bez jej rozpatrzenia.


UZASADNIENIE

Dnia [...] kwietnia 2011 r. Zarząd Województwa podjął uchwałę nr 24/319/11, którą zmienił swoją wcześniejszą uchwałę nr 207/1586/09 z dnia [...] września 2009 r. w sprawie dofinansowania projektów w ramach konkursu nr: [...] oraz utworzenia listy rezerwowej projektów w ramach konkursu nr : [...] dla Działania 2.2 "Poprawa konkurencyjności małych i średnich przedsiębiorstw poprzez inwestycje" Priorytet II "Stymulowanie wzrostu inwestycji w przedsiębiorstwach i wzmocnienie potencjału innowacyjnego" Programu Operacyjnego na lata 2007 -2013. Uchwała w tym zakresie, zgodnie z wskazaniem w niej zawartym, podjęta została na podstawie art. 41 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r. nr 142 poz. 1590 ze zm.) oraz art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. nr 84 poz. 712 ze zm.). Zgodnie z § 1 tej uchwały, wskazana uchwała nr 207/1586/09 została zmieniona stosownie do treści załącznika. Zgodnie natomiast z treścią załącznika, z zakresu projektów objętych dofinansowaniem w ramach konkursu usunięto projekt nr [...] pt. "Rozbudowa firmy "F" S.A. poprzez zakup innowacyjnej maszyny do obróbki detali wielkogabarytowych" którego autorem była spółka F S.A. S.K.A.. O podjęciu tej uchwały projektodawca został zawiadomiony pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], doręczonym w dniu 15 kwietnia 2011 r.

W dniu [...] maja 2011 r. Spółka wniosła protest na negatywną ocenę projektu dokonaną w/w uchwałą. Jak wynika z wyjaśnień organu złożonych w toku postępowania sądowego, protest został złożony osobiście w siedzibie organu.

W odpowiedzi na powyższy protest, pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] organ wyjaśnił przyczyny podjęcia zakwestionowanej uchwały, jednocześnie podkreślając, iż w niniejszej sprawie stronie nie przysługuje prawo wniesienia protestu.

Ponadto w dniu 2 maja 2011 r. wpłynęło do organu – nadane na poczcie

w dniu 29 kwietnia 2011 r. - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, którym Spółka zwróciła się o uchylenie uchwały nr 24/319/11 z dnia [...] kwietnia 2011r. zmieniającej uchwałę nr 207/1586/09 Zarządu Województwa oraz ewentualne podjęcie uchwały w przedmiocie przyjęcia do dofinansowania projektu nr [...] w ramach konkursu nr [...].

W treści wezwania, skarżąca wskazała, iż przyczyny usunięcia z listy projektów zakwalifikowanych do dofinansowania Zarząd przedstawił w swojej korespondencji z dnia [...] lutego 2011 r. oraz [...] marca 2011 r. podnosząc, że sporny projekt nie może uzyskać dofinansowania z powodu braku możliwości samodzielnego osiągnięcia zakładanych celów oraz ścisłego powiązania z projektem nr [...]. Do takich wniosków organ doszedł natomiast w konsekwencji złożenia przez projektodawcę wniosku o modyfikację pierwotnych projektów. Jednakże w wyniku przeprowadzonej analizy, Zarząd odmówił zgody na modyfikacje projektu, zaś strona zadeklarowała wolę realizacji projektu w pierwotnym jego kształcie. Jednakże Zarząd Województwa "nagle" zmienił swoje stanowisko w zakresie wyrażonej uprzednio oceny spornego projektu. Taka zmiana jest natomiast w ocenie strony nieprawidłowa i niepoparta żadnymi argumentami merytorycznymi.

Mając na uwadze powyższe, w konkluzji strona wskazała, że zaskarżona uchwala wydana została bezprawnie i bezpodstawnie, naruszając tym samym prawa wnioskodawcy, co powinno skutkować jej uchyleniem.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, która została doręczona stronie dnia 31 maja 2011 r., organ wyjaśnił, iż w efekcie składanych

w toku postępowania wyjaśnień i uzasadnień proponowanych zmian projektów, stwierdzono, że projekt nr [...] nie może uzyskać dofinansowania ze środków RPO z powodu braku możliwości samodzielnego osiągnięcia zakładanych celów oraz ścisłego powiązania z projektem nr [...].

Spółka F Spółka Akcyjna S.K.A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Skarga została złożona za pośrednictwem Zarządu Województwa. Do organu została ona przesłana drogą pocztową – data nadania 16 czerwca 2011 r. Organ przekazał skargę do Sądu w dniu 20 lipca 2011 r. Skarga została wniesiona z powołaniem się na dyspozycję art. 91 ust. 1 w zw. z art. 90 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa oraz art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Przedmiotem skargi uczyniono uchwalę Zarządu Województwa z dnia [...] kwietnia 2011 r. o nr 24/319/11, wnosząc o nakazanie organowi nadzoru – na podstawie art. 91 ust. 2 u.s.w. - uchylenie zaskarżonej uchwały. Jednocześnie strona wniosła o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym zastępstwa radcowskiego.

W treści skargi Skarżąca opisała przebieg postępowania w sprawie. Wskazała,

iż stosownie do dyspozycji art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju instytucją zarządzająca w przypadku programu operacyjnego jest Zarząd Województwa. Obowiązkiem organu przygotowującego program operacyjny jest m. in. stworzenie systemu realizacji programu, w tym przygotowanie kryteriów wyboru projektów, w oparciu o te kryteria – wybór projektów, które będą dofinansowane, a następnie zawarcie umowy z beneficjentami

w przedmiocie dofinansowania. Żadne ze stworzonych przez organ dokumentów dotyczących realizacji konkursu [...] nie zawiera upoważnienia do usunięcia z listy przyjętego do dofinansowania projektu i do ponownej oceny merytorycznej projektu już ocenianego, co do którego nie wniesiono sprzeciwu. Organ dokonuje oceny projektu przed jego zakwalifikowaniem do dofinansowania, natomiast nie stworzył żadnych środków, które usprawiedliwiałyby dokonanie ponownej oceny merytorycznej projektu po podjęciu uchwały w przedmiocie umieszczenia na liście projektów przeznaczonych do dofinansowania. Skoro zatem pierwotna ocena merytoryczna nie została zakwestionowana – stała się ostateczna, organ nie mógł ponownie dokonywać jego oceny skutkującej usunięciem projektu z listy. Skarżąca podkreśliła, że organ nie był uprawniony do ponownej oceny projektu i podjęcia uchwały o uśnięciu go z listy projektów przyjętych do dofinansowania.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa wniósł o odrzucenie skargi. Organ wskazał, że przedmiotem skargi jest uchwała Zarządu a nie jego bezczynność, w związku z tym podstawę prawną wniesionej skargi stanowić może jedynie art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, uprawniający każdego czyj interes prawny bądź uprawnienie zostało naruszone przepisem aktu prawa miejscowego do zaskarżenia tegoż aktu do sądu administracyjnego,. Jednocześnie organ wyjaśnił, iż zaskarżona uchwała, nie jest aktem prawa miejscowego, w związku z czym nie może podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Ponadto Zarząd wskazał, iż jego zdaniem skarga jest niezasadna także ze względów merytorycznych, co stanowić powinno podstawę jej ewentualnego oddalenia.

W piśmie z dnia [...] września 2011r. Skarżąca, w odpowiedzi na argumentację organu zawartą w odpowiedzi na skargę wskazała, iż zaskarżona uchwała nie ma charakteru aktu prawa miejscowego, dlatego też została ona zaskarżona jako czynność prawna naruszająca prawa osoby trzeciej, o której mowa w art. 91 u.s.w.

Jednocześnie skarżąca odniosła się merytorycznie do wyjaśnień organu dotyczących oceny przedmiotowego projektu.

Organ w piśmie z dnia [...] września 2011r. wskazał, iż przepis art. 90 ustawy o samorządzie województwa stanowi o dopuszczalności zaskarżenia czynności prawnych lub faktycznych, jednak w zestawieniu z art. 90 ustawy, tylko takich, które nie są uchwałami, a zaskarżony akt Zarządu Województwa jest właśnie uchwałą. Zarząd ponownie wskazał także na przesłanki, które zdecydowały o usunięciu spornego projektu z listy projektów zakwalifikowanych do dofinansowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie podlega merytorycznemu rozpatrzeniu.

Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. dalej zwana: ppsa) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przede wszystkim orzekanie w sprawach skarg na rozstrzygnięcia, akty, czynności i bezczynność określone w art. 3 § 2 powołanej ustawy. Stosownie do art. 3 § 3 tej ustawy, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nazywanej dalej ustawą, oraz w związku z art. 135 ppsa, kontrola sądowa aktów wymienionych w art. 3 § 2 tej ustawy, sprawowana jest o kryterium zgodności

z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego w myśl art. 146 § 1 ppsa akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 roku o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 84, poz. 712 ze zm.) programy operacyjne

i programy rozwoju są dokumentami o charakterze operacyjno – wdrożeniowym ustanawianymi w celu realizacji średniookresowej strategii rozwoju kraju oraz strategii rozwoju, o których mowa w art. 9 pkt 3, określającymi działania przewidziane do realizacji zgodnie z ustalonym systemem finansowania i realizacji, stanowiącym element programu. Programy przyjmuje się w drodze uchwały lub decyzji odpowiedniego organu. Z kolejnych uregulowań ustawy wynika, że program rozwoju opracowany przez właściwy zarząd województwa jest przyjmowany przez zarząd województwa w drodze uchwały.

Natomiast realizacja programu operacyjnego przez instytucję zarządzającą polega m.in. na wyborze projektów, które będą dofinansowane w ramach programu, określeniu systemu realizacji tego programu, czyli zasad i procedur obowiązujących podmioty uczestniczące w realizacji danego programu, dokonywaniu płatności na rzecz beneficjentów oraz na kontroli realizacji dofinansowanych projektów. Jak wynika z treści przepisu art. 37 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie tej ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Również brzmienie art. 30g tej ustawy przesądza, że informacje otrzymywane przez wnioskodawcę dotyczące oceny jego wniosku, a także w trakcie trwania procedury odwoławczej, nie stanowią decyzji administracyjnej. Wyłączenie jednak stosowania kpa w tych sprawach nie oznacza, że sprawy te nie mają charakteru administracyjnego. Regulacje, bowiem zawarte w systemie realizacji programu operacyjnego (regulaminie konkursu) mają umocowanie w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, są skierowane do nieokreślonego indywidualnie kręgu adresatów, określają ich prawa i obowiązki w postępowaniu o dofinansowanie i są dla nich wiążące. Spełniają, więc kryteria źródeł prawa w szerokim tego słowa znaczeniu. Można wobec tego przyjąć, że te akty normatywne (przepisy prawa), stanowią wraz z przepisami powszechnie obowiązującymi podstawę sądowej kontroli przewidzianej w omawianej ustawie. Taka wykładnia wyżej wskazanych przepisów wypełnia normę art. 45 Konstytucji RP w zakresie prawa obywateli do sądu, gdyż

z punktu widzenia tej normy nie jest prawnie dopuszczalne zamknięcie postępowania bez możliwości jego sądowej kontroli, a ta zasada ma odniesienie również do postępowania przed sądami administracyjnymi (wyrok TK z dn.2.06.2009r. SK 31/08, OTK -A 2009/6/83, wyrok SN z dn.16.09.2009r. l PK59/09 lex 550994, post. NSA

w Warszawie z dn.19.05.2009r. l FZ 144/09 Lex 574254).

Tak zatem zgodnie z art. 30b ust. 1 ustawy procedura odwoławcza została zawężona jedynie do przypadku negatywnej oceny projektu, przy czym można wnieść tylko środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego w terminie, trybie i na warunkach w tym programie określonych. System ten musi uwzględniać co najmniej jeden środek odwoławczy przysługujący wnioskodawcy (ust. 2).

Zgodnie z art. 30b ust. 1 ustawy w przypadku negatywnej oceny projektu wnioskodawca, po otrzymaniu informacji o wynikach oceny jego projektu może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w terminie, trybie i na warunkach tam określonych.

Po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, właściwa Instytucja informuje wnioskodawcę na piśmie

o wynikach procedury odwoławczej wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy ppsa, na zasadach określonych w art. 30c. Skargę należy wnieść w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, wydanej w wyniku procedury odwoławczej, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 ustawy.

W związku z powyższym w pierwszej kolejności ustalenia wymagało, czy informację o usunięciu wniosku z listy podmiotów zakwalifikowanych do przyznania dofinansowania, można uznać za "negatywną ocenę projektu", w rozumieniu art. 30b ust. 1 ustawy, umożliwiającą wniesienie środka odwoławczego, a w konsekwencji,

w razie negatywnego wyniku procedury odwoławczej, otwierającą drogę do kontroli sądowoadministracyjnej.

Przedmiotem postępowania w sprawie jest usunięcie projektu skarżącej nr [...] z listy projektów wybranych do dofinansowania w ramach konkursu nr [...] mocą uchwały Zarządu Województwa nr 207/1586/09 w rezultacie podjęcia uchwały nr 24/319/11.

W rozpoznawanej sprawie niespornym jest, że wymieniony wyżej projekt został negatywnie oceniony w rozumieniu art. 30b ust 1 ustawy.

Zdaniem Sadu dokonując wykładni przyjętego w powołanym przepisie określenia "negatywna ocena" należy ją rozumieć szeroko i uznać, iż obejmuje ono całokształt sytuacji, gdy wnioskodawca nie uzyskuje dofinansowania projektu, o które występował. Tożsame stanowisko prezentuje konsekwentnie orzecznictwo sądów administracyjnych wskazując, iż w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju jako pozytywny efekt postępowania należy przyjąć uzyskanie przez wnioskodawcę dofinansowania, zaś wszystkie pozostałe sytuacje, włącznie z umieszczeniem projektu na liście rezerwowej, nie mogą być interpretowane inaczej niż uzyskanie oceny negatywnej, o której mowa w art. 30 b ustawy (post. NSA z dn.24.03.2010r. II GSK 248/10, post. NSA z dn.10.06.2010r. II GSK 565/10, wyrok WSA we Wrocławiu z dn. 11.08.2010r. III SA/Wr409/10, orzecznictwo.nsa.gov.pl).

Wskazując na powyższe wywody należy stwierdzić, iż skarżący po wyczerpaniu procedury kwalifikacyjnej projektu, w tym procedury odwoławczej w postaci złożenia protestu jest uprawnionym do złożenia skargi do sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 30c ust. 3 ustawy w wyniku rozpatrzenia skargi sąd może:

1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona

w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą;

2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia;

3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli z jakichkolwiek względów jest ono bezprzedmiotowe.

Natomiast zgodnie z art. 30 c ust. 5 ustawy wniesienie skargi ;

1) po terminie, o którym mowa w ust. 2,

2) niekompletnej

3) bądź bez uiszczenia opłaty sądowej w terminie, o którym mowa w ust. 2 –

- powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpatrywanej sprawie Zarząd Województwa powiadomił skarżącą pismem z dnia [...] kwietnia 2011 roku o usunięciu z listy projektów wybranych do dofinansowania w związku z czym umowa o dofinansowanie nie zostanie zawarta (karta 33 akt sądowych ). Pismo zostało doręczone adresatowi w dniu 15 kwietnia 2011 roku ( karta 245 ).

Protest został wniesiony bezpośrednio do siedziby organu ( karta 243 ).

Zarząd Województwa odmówił uwzględnienia protestu w piśmie z dnia [...] czerwca 2011 roku ( karta 100 ). W piśmie tym wyraził pogląd, że skarżącej nie przysługuje uprawnienie do wniesienia protestu. Jednocześnie wskazał przepis dotyczący zasad wnoszenia odwołań. Pismo zostało doręczone adresatowi w dniu 8 czerwca 2011 roku ( karta 248 ).

Profesjonalny pełnomocnik skarżącej, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. w dniu 16 czerwca 2011 roku ( karta 219 ) za pośrednictwem Zarządu Województwa, którą organ skierował do Sądu

w dniu 20 lipca 2011 roku ( karta 250 ).

Jak była o tym wyżej mowa, zgodnie z przepisem art. 30 c ust. 2 ustawy skarga,

o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie.

Wobec takiej treści powołanego przepisu, termin do wniesienia skargi upłynął

z dniem 22 czerwca 2011 roku. Złożenie skargi przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącego przed upływem tego terminu w siedzibie Zarządu Województwa nie jest wypełnieniem przesłanki zawartej w powołanym wyżej przepisie, który dla skutecznego jej wniesienia nakazuje jednoznacznie złożenie skargi bezpośrednio w siedzibie wojewódzkiego sądu administracyjnego. Złożenie skargi w niewłaściwym miejscu jest uchybieniem, którego skutki ponosi skarżący. Skoro skarga została złożona przez Zarząd Województwa, do którego wadliwie została wniesiona, w urzędzie pocztowym w dniu 20 lipca 2011 roku, zatem zgodnie z dyspozycją art. 30c ust. 5 pkt 1 ustawy, jej wniesienie po terminie – powoduje pozostawienie skargi bez rozpatrzenia.

W ocenie Sądu w świetle powyższych uwag, zarówno skarżący jak również organ wadliwie jako podstawę prawną wniesionej skargi wskazali przepisy art. 91 ust. 1

w zw. z art. 90 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku - o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 roku nr 142, poz. 1590) zw. dalej usw. Zgodnie z brzmieniem art. 90 ust. 1, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego.

Z regulacji zawartej w art. 91 ust. 1 omawianej ustawy, zgodnie z którym przepisy art. 90, przewidującego zaskarżalność aktów prawa miejscowego, stosuje się odpowiednio, gdy organ samorządu województwa nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo, przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne, narusza prawa osób trzecich.

Zaznaczyć należy, iż powyższa regulacja stanowi lex specialis w stosunku do art. 3 ppsa co w konsekwencji oznacza, że art. 90 usw, jako przepis szczególny

w zakresie w jakim określa przedmiot skargi do sądu ma pierwszeństwo przed regulacją zawartą w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ppsa.

Aktami prawa miejscowego, zgodnie z brzmieniem art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 1997 r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, są źródła powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Mogą być wydawane wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych

w ustawach. Wobec braku kompleksowej definicji "aktu prawa miejscowego" należy wskazać, że w doktrynie oraz orzecznictwie został wyrażony pogląd, zgodnie

z którym będąc źródłami prawa powszechnie obowiązującego, akty prawa miejscowego muszą mieć charakter normatywny, abstrakcyjny i generalny. Charakter generalnym mają te normy, które określają adresata przez wskazanie cech, nie zaś przez wymienienie z imienia (nazwy), z kolei abstrakcyjność normy wyraża się

w określeniu postępowania w pewnych, z reguły powtarzalnych okolicznościach, nie w jednej konkretnej sytuacji (por. P. Chmielnicki i in., Komentarz do ustawy

o samorządzie województwa, wyd. Lexis Nexis, 2005 r., s. 416). W świetle orzecznictwa, jeżeli akt prawotwórczy zawiera co najmniej jedną normę postępowania o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, to jest to akt prawa miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2002r. l SA 2160/01, LEX nr 81765).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd orzekający doszedł do przekonania, iż w świetle przedstawionych wyżej wywodów prawnych należy stwierdzić, że systemy realizacji programów operacyjnych nie mieszczą się w katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego określonego

w art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji. Uchwały, informacje i inne akty określające system realizacji programu operacyjnego nie stanowią aktów prawa miejscowego, bowiem nie zawierają ani jednej normy skierowanej na zewnątrz, mającej ponadto charakter generalny i abstrakcyjny; są podejmowane na poszczególnych etapach realizacji regionalnego programu operacyjnego i bez wątpienia dotyczą kwestii dofinansowania z indywidualną, imiennie oznaczoną osobą.

W podsumowaniu powyższych uwag należy stwierdzić, że przepis art. 30c tej ustawy przewiduje szczególny tryb wnoszenia skarg do sądów administracyjnych

w odniesieniu do realizacji programów operacyjnych przewidzianych tą ustawą. Dopiero przepis art. 30e ustawy przewiduje, że w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Powyższe wyłączenie expressis verbis przepisu art. 52 – 55 ppsa wskazuje, na wadliwe powołanie podstawy prawnej wniesionej skargi.

Mając na uwadze powyższe rozważania, wobec wniesienia skargi po terminie, Sąd z powołaniem się na przepis art. 30c ust. 5 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju pozostawił skargę bez rozpatrzenia.

Sąd zwrócił uwagę na brak pouczenia Spółki, o jakim mowa w art. 30b ust 4 ustawy, przez Zarząd Województwa w piśmie z dnia 6 czerwca 2011 roku informującym o nieuwzględnieniu protestu, o możliwości i trybie wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z przepisem art. art. 30d ust 3 ustawy stwierdzony brak pouczenia nie wpływa negatywnie na rozstrzygnięcie Sądu, mógł jedynie stanowić podstawę do ubiegania się o przywrócenie uchybionego terminu.