Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1170/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151,
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 156 par. 1 pkt 2, art. 155, art. 28, art. 154, art. 7, art. 8, art. 77, art. 107 par. 1 i par. 3, art. 80, art. 113 par. 1,
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi W. M., B. M. i S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zmiany decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Burmistrz B. decyzją z dnia [...] r. nr [...] ustalił na rzecz W.M., B.M. i S.M. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stanicy wodnej służącej turystyce wodnej nad Jeziorem B. w M., gmina B., na działce o numerze [...], obręb [...] oraz na części działki nr [...] m. B.

Po uprawomocnieniu się wskazanej decyzji W.M., B.M. i S.M. wnioskiem z dnia [...] r., (uzupełnionym następnie dnia [...] r. o stosowne szkice) zwrócili się do Burmistrza B. o zmianę decyzji o warunkach zabudowy w zakresie dopuszczenia zastosowania podpiwniczenia w budynkach noclegowych.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Burmistrz B. zmienił decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] r. w zakresie treści frazy zawartej w pkt [...] decyzji o brzmieniu "podziemnych – nie przewiduje się" na treść o brzmieniu "podziemnych – zastosowanie dla budynków noclegowych o powierzchni zabudowy powyżej [...] m2 podpiwniczenia w dowolnym zakresie, w tym poniżej sutereny".

Następnie W.M., B.M. i S.M. wnioskiem z dnia [...] r. zwrócili się do Burmistrza B. o zmianę decyzji w zakresie zwiększenia powierzchni zabudowy budynków domków kempingowych oraz związanej z powyższym zwiększeniem zmiany wskaźnika powierzchni zabudowy określonego dla terenu inwestycji. Następnie strony postępowania pismem z dnia [...] r. zwróciły się do organu z wnioskiem uzupełniającym zmianę - w zakresie dopuszczenia funkcji mieszkalnej w jednym z budynków noclegowych. W piśmie tym wskazano, że przedmiotowy budynek spełniać będzie funkcję budynku mieszkalnego jednorodzinnego właściciela stanicy wodnej.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199) Burmistrz B. zmienił decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] r. wraz z późniejszą zmianą w zakresie:

1) treści frazy zawartej w pkt [...] tiret [...] o brzmieniu: "do dwóch budynków noclegowych z częścią gastronomiczną o powierzchni zabudowy każdego z nich do [...] m2" na treść o brzmieniu: "do dwóch budynków noclegowych z częścią gastronomiczną o powierzchni zabudowy każdego z nich do [...] m2,

z dopuszczeniem wprowadzenia lokalu mieszkalnego lub funkcji budynku mieszkalnego jednorodzinnego zarządzającego lub właściciela stanicy w jednym z nich",

2) treści frazy zawartej w pkt [...] tiret [...] o brzmieniu: "do [...] budynków domków kempingowych o powierzchni zabudowy każdego z nich do [...] m2" na treść o brzmieniu: "do [...] budynków domków kempingowych o powierzchni zabudowy każdego z nich do [...] m2";

3) treści pkt [...] o brzmieniu: "maksymalna powierzchnia zabudowy: do [...] % powierzchni terenu działki nr [...]" na treść o brzmieniu: "maksymalna powierzchnia zabudowy: do [...] % powierzchni terenu działki nr [...]".

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Burmistrz B. podniósł, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą stron zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie takiej decyzji. W związku z powyższym organ zaznaczył, że podjęte zostało postępowanie administracyjne w celu dokonania zmiany decyzji we wnioskowanym zakresie i wydano rozstrzygnięcie zgodne z interesem strony.

Zdaniem organu, postępowanie toczyło się z udziałem wnioskodawcy oraz wszystkich pozostałych stron postępowania. Wobec spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

po rozpatrzeniu okoliczności faktycznych i prawnych Burmistrz B. stwierdził, że zaistniała podstawa do wydania decyzji.

Pismem z dnia [...] r. M.S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza B. z dnia [...] r. nr [...] zmieniającej decyzję o warunkach zabudowy. W ocenie wnioskodawcy, wskazane rozstrzygnięcie w sposób rażący narusza § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 21 lipca 2006 r. nr 107/2006 w sprawie Barlinecko - Gorzowskiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego nr 89, poz. 1635), w myśl którego w części Parku położonej w gminach B., P. i N.P. w województwie [...], wprowadza się zakaz lokalizowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. W ocenie wnioskodawcy, kwestionowana decyzja w sposób rażący narusza prawo, bowiem legalizuje zabudowę o charakterze mieszkalnym w strefie 100 metrów od Jeziora B., czego wprost zakazuje powołany wyżej akt prawa miejscowego.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 158 § 1 w zw. z art. 154 ustawy kodeks postępowania administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło w całości nieważność decyzji Burmistrza B. z dnia [...] r. w przedmiocie zmiany decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. nr [...].

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Kolegium przytoczyło dotychczasowy przebieg postępowania oraz powołując się na stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych wyjaśniło przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji.

Zdaniem Kolegium, decyzja zmieniająca z dnia [...] r. wydana została z rażącym naruszeniem art. 154 § 1 k.p.a., w myśl którego decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Organ podkreślił, że niewątpliwie decyzja ustalająca warunki zabudowy jest rozstrzygnięciem, na podstawie którego strona nabywa prawo do zabudowy określonego terenu zgodnie ze złożonym wnioskiem. Wobec powyższego potraktowanie przez Burmistrza B. decyzji o warunkach zabudowy, jako decyzji na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa i dokonanie jej zmiany w trybie art. 154 zamiast prawidłowo z zastosowaniem art. 155 k.p.a. nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 154 k.p.a. Kolegium zauważyło ponadto, że do zmiany decyzji w oparciu o art. 155 k.p.a. wymagana jest zgoda wszystkich stron postępowania prowadzonego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Na marginesie organ zaznaczył, że dokonanie ewentualnej zmiany decyzji

w trybie art. 155 k.p.a. w zakresie, w jakim uczynił to Burmistrza B. przy prowadzeniu nowego postępowania dowodowego i zmianie zakresu tej inwestycji czyni dopuszczalność takiej zmiany również wątpliwą.

Kwestionując wskazane rozstrzygnięcie W.M., B.M. i S.M. wnioskiem z dnia [...] r. zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. o ponowne rozpoznanie sprawy.

Wnioskodawcy zarzucili zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 156 § 1 pkt 2, art. 158 § 1 k.p.a. w związku z art. 154 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie tych przepisów, art. 154 k.p.a. poprzez jego wskazanie, jako podstawy do wydania zaskarżonej decyzji, art. 113 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, art. 7, art. 77, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a także art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do władzy publicznej.

Zdaniem wnioskodawców, w podstawie prawnej decyzji zmieniającej z dnia

[...] r. Burmistrz B. omyłkowo wskazał art. 154 k.p.a. zamiast prawidłowego art. 155 k.p.a., jednak w ich ocenie, wskazana omyłka pisarska nie jest istotna, bowiem z okoliczności sprawy wynika, że Burmistrz B. wydając decyzję zmieniającą działał w oparciu o przepis art. 155 k.p.a. Wobec powyższego w sprawie winien znaleźć zastosowanie przepis art. 113 § 1 k.p.a., stanowiący podstawę do sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej - przepisu wskazanego w podstawie prawnej.

W ocenie wnioskodawców, Kolegium zaniechało dokładnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności nie przeanalizowało materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu oraz uzasadnienia decyzji zmieniającej.

Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 154 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] r.

Kolegium uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazało, że Burmistrz B. pierwotnie wniosek inwestorów dotyczący zmiany decyzji ostatecznej postanowił rozpoznać w trybie art. 155 k.p.a. – jak dla decyzji, na mocy której strona nabyła prawo, w tym celu zawiadomił strony postępowania zakończonego tą decyzją o prowadzeniu postępowania zmierzającego do zmiany decyzji oraz poinformował, że zgoda stron na zmianę musi być wyraźnie oświadczona. Jednakże analiza akt sprawy, jak i uzasadnienie decyzji zmieniającej wskazuje, że ostatecznie wniosek inwestorów Burmistrz B. rozpoznał w trybie art. 154 k.p.a. – czyli jak dla decyzji na mocy której strona nie nabyła prawa, bowiem o zmianie decyzji ostatecznej rozstrzygnął bez uzyskania zgody wszystkich stron postępowania na projektowaną zmianę.

Zdaniem Kolegium, w powołanych okolicznościach nie można uwzględnić stanowiska wnioskodawców, aby wskazanie w podstawie prawnej przepisu art. 154 § 1 k.p.a. potraktować wyłącznie jak oczywistą omyłkę pisarską nadającą się do sprostowania w trybie art. 113 § 1 k.p.a.

Dodatkowo wyjaśniono, że zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a., jak również w trybie art. 155 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", natomiast zmiana decyzji ustalającej warunki zabudowy w sposób wynikający z decyzji zmieniającej z dnia [...] r. wskazuje na to, że faktycznie organ I instancji miał do czynienia z zupełnie innym zakresem inwestycji, niż objęty pierwotnym wnioskiem inwestorów, bowiem modyfikacja decyzji dotyczyła między innymi wprowadzenia dodatkowej funkcji zabudowy - mieszkaniowej jednorodzinnej. Zdaniem Kolegium, modyfikacja w tym zakresie jest niedopuszczalna w trybie zmiany decyzji, gdyż w istocie stanowi ocenę zupełnie nowego zamierzenia inwestycyjnego.

Reasumując organ stwierdził, że skoro decyzja z dnia [...] r. rozstrzyga o zmianie decyzji ostatecznej ustalającej warunki zabudowy, tak jak dla decyzji, na mocy której strona nie nabyła prawa, z pominięciem uzyskania zgody pozostałych stron postępowania na zmianę decyzji, a ponadto organ rozstrzygnął w innym zakresie inwestycji niż wynika to z pierwotnego wniosku inwestorów, zatem wskazana decyzja rażąco narusza przepis art. 154 k.p.a.

Kwestionując przedmiotową decyzję W.M., B.M. i S.M. złożyli na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wnosząc jednocześnie o uchylenie zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji.

Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 155 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie

i przyjęcie, że na mocy rozstrzygnięcia o zmianie decyzji o warunkach zabudowy nie tylko inwestor ale także wszystkie inne strony postępowania nabywają prawo oraz że do zmiany tej decyzji wymagana jest zgoda nie tylko inwestora ale także wszystkich innych stron postępowania, podczas gdy stroną postępowania, która nabyła prawo z decyzji ostatecznej o warunkach zabudowy jest wyłącznie inwestor i do jej zmiany wymagana jest wyłącznie zgoda inwestora;

2) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 154 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Kolegium z dnia [...] r. podczas gdy zdaniem skarżących w niniejszej sprawie brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, a powinien znaleźć zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i wobec tego decyzję Kolegium wydaną w I instancji należało uchylić w całości i umorzyć postępowanie.

3) art. 113 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niesprostowanie w drodze postanowienia oczywistej omyłki w decyzji Burmistrza B. z dnia [...] r. nr [...] polegającej na omyłkowym wskazaniu w podstawie prawnej decyzji art. 154 § 1 k.p.a. podczas gdy z treści uzasadnienia ww. decyzji jednoznacznie wynika, że podstawę prawną wydania decyzji stanowił art. 155 k.p.a.

4) art. 7, art. 77, 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ II instancji czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i przyjęcie, że w celu zmiany decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest uzyskanie zgody wszystkich innych - poza inwestorem - stron postępowania, a tym samym wydanie decyzji naruszającej słuszny interes skarżących;

5) art. 80 k.p.a. poprzez swobodną ocenę materiału dowodowego i jego wybiórczą interpretację;

6) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie przez organ II instancji postępowania

w sposób podważający zaufanie skarżących do władzy publicznej;

7) art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji sprzecznej z przepisami prawa.

Argumentując swoje stanowisko skarżący podkreślili, że – jako inwestorzy - są jedyną stroną postępowania o wydanie warunków zabudowy, która nabyła prawo

z decyzji ostatecznej, zatem tylko ich zgoda jest potrzebna do zmiany decyzji i tylko ich interes powinien zostać wzięty pod uwagę w myśl art. 155 k.p.a. Na poparcie swojego stanowiska strona powołała wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 5 sierpnia 2009 r. II SA/Rz 596/08. Zdaniem skarżących, w powołanych okolicznościach Burmistrz B. wydając na podstawie art. 155 k.p.a. w dniu [...] r. decyzję o zmianie decyzji o warunkach zabudowy nie miał obowiązku uzyskania zgody na zmianę od innych – niż skarżący - stron postępowania.

Wskazana w sentencji rozstrzygnięcia Burmistrza B. niewłaściwa podstawa prawna nie może, zdaniem skarżących, stanowić przesłanki do uznania, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu uzasadniającym rażące naruszenie prawa. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że organ pomimo wskazania niewłaściwej podstawy prawnej zastosował właściwy przepis i spełnił wymagania wskazane w art. 155 k.p.a.

Z uzasadnienia decyzji jednoznacznie wynika, że Burmistrz B. działał

w oparciu o art. 155 k.p.a., zaś wskazany w sentencji przepis art. 154 § 1 k.p.a. stanowi oczywistą omyłkę pisarską uzasadniającą zastosowanie art. 113 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone

w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kontroli sądu administracyjnego w rozpoznawanej sprawie poddane zostały rozstrzygnięcia organów podjęte w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza B. z dnia [...] r. zmieniającej ostateczną decyzję ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stanicy wodnej służącej turystyce wodnej.

Dokonana w oparciu o wskazane wyżej kryterium kontrola zaskarżonych decyzji prowadzi do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Oceniając zgodność z prawem zaskarżonych aktów, w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że postępowanie administracyjne toczyło się w trybie nadzwyczajnym – stwierdzenia nieważności. Podstawę stwierdzenia nieważności decyzji zmieniającej stanowił przepis art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej: "k.p.a." - w myśl którego organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Kolegium przyjęło, że decyzja zmieniająca z [...] r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 154 § 1 k.p.a., w sytuacji gdy zmiana dotyczyła decyzji ustalającej warunki zabudowy, czyli na mocy której strony nabyły prawo, a zatem prawidłową podstawę winien stanowić przepis art. 155 k.p.a.

Zdaniem skarżących, jedynym podmiotem, który na mocy decyzji o warunkach zabudowy nabywa prawo, jest wnioskodawca (inwestor). Odnosząc się do powyższej kwestii należy wskazać na niekwestionowane w orzecznictwie stanowisko, przyznające właścicielom czy użytkownikom wieczystym nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z terenem przewidzianym do zainwestowania, prawa stron w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Stroną w takim postępowaniu jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Zatem skoro właściciele (użytkownicy wieczyści) działek sąsiednich w stosunku do działki inwestycyjnej posiadają przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. to znaczy, że decyzja ta dotyczy ich interesów prawnych. Podmioty te nabyły prawo do żądania takiego sposobu zagospodarowania działki sąsiedniej, który nie ingeruje w ich prawo własności (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2873/13, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższego za niezasadne należy uznać twierdzenie skarżących,

że inwestorzy są jedyną stroną postępowania o wydanie warunków zabudowy, która nabyła prawo z decyzji ostatecznej, zatem tylko ich zgoda jest potrzebna do zmiany decyzji i tylko ich interes prawny powinien być brany pod uwagę w myśl art. 155 k.p.a. Wadliwa jest zatem argumentacja skarżących, że Burmistrz B. wydając decyzję zmieniającą nie miał obowiązku uzyskania zgody na zmianę od innych (niż skarżący) stron postępowania.

Stwierdzając, że decyzja ustalająca warunki zabudowy jest decyzją, na mocy której strony nabyły prawo uznać należy, że podstawę prawną jej zmiany może stanowić jedynie art. 155 k.p.a., w myśl którego decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Powyższe stanowi o tym, że w sytuacji prowadzenia postępowania w sprawie zmiany ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy koniecznym jest uzyskanie zgody nie tylko strony wnioskującej, o wszczęcie takiego postępowania, lecz również wszystkich pozostałych stron. Wymóg uzyskania przez organ zgody strony na uchylenie lub zmianę decyzji w trybie art. 155 k.p.a. ma na celu ochronę praw przez nią nabytych na podstawie ostatecznej decyzji, która ma zostać uchylona bądź zmieniona. Nie ulega wątpliwości, że w omawianej sprawie nie tylko inwestor, lecz również inne strony nabyły określone prawo. W tej sytuacji, jako odosobnione należy uznać stanowisko zaprezentowane w powołanym przez skarżących wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 15 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Rz 596/08.

Jako podstawę prawną decyzji poddanej kontroli w postępowaniu nieważnościowym, czyli decyzji Burmistrza B. z dnia [...] r. zmieniającej decyzję ustalającą warunki zabudowy wskazano art. 154 k.p.a., zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Nie sposób jednak nie zgodzić się ze skarżącymi, że faktycznie intencją organu było zastosowanie art. 155 k.p.a. bowiem treść tego właśnie przepisu zacytowano

w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. całkowicie pomijając treść cytowanego wcześniej art. 154 k.p.a. Powyższe, wbrew stanowisku skarżących nie ma jednak wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji.

Organ I instancji błędnie bowiem stosując przepis art. 155 k.p.a. pominął okoliczność, że jak już wcześniej wspomniano, zmiana decyzji na takiej podstawie możliwa jest jedynie za zgodą wszystkich stron postępowania. Nie ulega przy tym żadnej wątpliwości, że w trakcie postępowania przed organem I instancji takiej zgody – wszystkich stron postępowania – nie uzyskano.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w judykaturze został wyrażony pogląd, zgodnie z którym decyzja rażąco narusza prawo, gdy została wydana wbrew zakazowi lub nakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono. Cechą rażącego naruszenia prawa jest więc to, że treść rozstrzygnięcia organu administracji publicznej pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste zestawienie ze sobą (vide: J. Borkowski, B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2000, s.663).

Z uwagi na powyższe, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, za prawidłowe uznać należy stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., że w tym wypadku doszło do wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa.

Zdaniem Sądu, dokonane przez Kolegium ustalenia – w zakresie braku zgody wszystkich stron postępowania na zmianę decyzji z dnia [...] r. są prawidłowe i znajdują odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Z tych powodów zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. polegający na niewyjaśnieniu stanu faktycznego oraz niezałatwieniu sprawy w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, a zgłoszony w kontekście uznania za konieczny dla zmiany decyzji – warunku uzyskania zgody wyłącznie inwestora nie zasługuje na uwzględnienie. Podobnie za niezasadny należy uznać zarzut swobodnej oceny materiału dowodowego, a w konsekwencji naruszenia art. 80 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 113 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niesprostowanie w drodze postanowienia oczywistej omyłki w decyzji Burmistrza B. z dnia z dnia [...] r. (poprzez wskazanie jako podstawy jej wydania art. 155 k.p.a. zamiast art. 154 § 1 k.p.a.) należy stwierdzić, że ewentualne sprostowanie wspomnianej pomyłki nie miałoby istotnego wpływu na wynik sprawy.

Jak już wcześniej zaznaczono, wspomniany przepis został zastosowany wadliwie. Decyzję zmieniającą z dnia [...] r. wydano pomimo braku zgody wszystkich stron postępowania, a zatem z rażącym naruszeniem prawa. Wobec powyższego także przy przyjęciu jako podstawy prawnej tej decyzji art. 155 k.p.a. - zachodziły przesłanki do stwierdzenia jej nieważności.

Niezależnie od powyższego wyjaśnienia wymaga, że postępowanie prowadzone w trybie zmiany, mimo że jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym pozwalającym na zmianę decyzji ostatecznej, to jednak jego celem nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Stanowiące nową sprawę administracyjną postępowanie prowadzone w trybie zmiany nie może być zatem traktowane jako środek pozwalający na ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną.

W świetle powyższego przyznać należy rację Kolegium, że na rażące naruszenie prawa decyzji zmieniającej wskazuje również modyfikacja decyzji w zakresie wprowadzenia dodatkowej funkcji zabudowy – mieszkalnej jednorodzinnej, która jest niedopuszczalna, gdyż odnosi się do zupełnie innego niż pierwotne - wynikającego z decyzji ustalającej warunki zabudowy - zamierzenia inwestycyjnego.

Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego lub materialnego w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie

z obrotu.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r.,

poz. 718 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.