Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 302/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1, ust. 3 pkt 6;
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: art. 7; art. 77 par 1; art. 107 par 3;
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak(spr.) Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną sportową do celów szkoleniowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] października 2008 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego J. P. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 i 3 pkt 6 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm. dalej jako u.b.a.) Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...], odmawiającą J. P. (dalej jako skarżący) wydania pozwolenia na broń palną sportową do celów szkoleniowych.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie sprawy.

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2008 r. skarżący wystąpił do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej w ilości 7 egzemplarzy (po jednej sztuce strzelby gładkolufowej, karabinka sportowego, pistoletu sportowego oraz po dwie sztuki karabinka sportowego centralnego zapłonu oraz pistoletu centralnego zapłonu) do celów szkoleniowych z prawem noszenia. Wyjaśnił, iż przedmiotową broń chce wykorzystywać jako instruktor strzelectwa sportowego w celach szkoleniowych, w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Szkolenia te mają być prowadzone w dziedzinie strzelectwa sportowego, strzelectwa dynamicznego oraz precyzyjnego z użyciem broni bocznego i centralnego zapłonu (kulowej i gładkolufowej). Skarżący wskazał, że planuje je realizować na różnych strzelnicach, które często nie są wyposażone w odpowiednią do treningów broń. Do wniosku dołączył pozytywne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, zaświadczenie PZSS z dnia [...] października 2008 r. o spełnianiu przez niego warunków niezbędnych do uzyskania pozwolenia na broń na podstawie art. 10 ust. 1 i pkt 3 u.b.a., licencję sędziego strzelectwa sportowego klasy trzeciej, legitymację instruktora dyscypliny sportu strzelectwo sportowe, zaświadczenie Ośrodka Szkolenia "[...]" z dnia [...] kwietnia 2007 r. o ukończeniu kursu instruktorów sportu strzelectwa sportowego, zaświadczenie Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. W trakcie prowadzonego postępowania skarżący złożył obszerne wyjaśnienia dotyczące przeznaczenia wnioskowanej broni, lokalizacji i charakteru działalności oraz zastosowania poszczególnych jednostek broni, przedłożył również opinię - zaświadczenie nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. P. w S.

W toku prowadzonego postępowania organ I instancji uzyskał opinię o skarżącym z miejsca zamieszkania i miejsca zameldowania, a także dokonał sprawdzenia pod kątem ewentualnej karalności skarżącego. Ustalił ponadto, iż P. w S., którego członkiem jest skarżący, posiada pozwolenie na 12 egzemplarzy broni do celów sportowych, przy czym faktycznie dysponuje 6 jednostkami (2 egz. bocznego zapłonu i 4 egz. centralnego zapłonu). Do celów szkoleniowych posiada natomiast 26 egzemplarzy broni, w tym 16 egzemplarzy broni bojowej (11 pistoletów-rewolwerów, 2 pistolety maszynowe, 3 strzelby powtarzalne) oraz 6 egzemplarzy palnej sportowej (4 pistolety centralnego zapłonu, 1 karabin centralnego zapłonu, 1 karabinek bocznego zapłonu).

Oceniając powyższe okoliczności [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, iż nie przekonują one o konieczności wyposażenia skarżącego w prywatną broń sportową do celów szkoleniowych, wobec czego wydał wskazaną na wstępie decyzję odmowną.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i o wydanie pozwolenia zgodnie ze złożonym wnioskiem. Zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., polegające na braku wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu, a co za tym idzie błędnym przyjęciu, że okoliczności, na które się powołała nie zostały udowodnione, podczas gdy materiał dowodowy sprawy jednoznacznie wskazywał na udowodnienie wszystkich okoliczności, które uzasadniały wydanie decyzji zgodniej z jej wnioskiem. W efekcie – w ocenie skarżącego - doszło do naruszenia przez organ art. 10 ust. 1 i 3 pkt 6 u.b.a. poprzez uznanie, że okoliczności, na które w toku postępowania się powoływał, nie uzasadniają wydania pozwolenia na broń palną sportową do celów szkoleniowych.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego i ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Główny Policji stwierdził, iż decyzja organu I instancji jest zasadna, a argumenty skarżącego zawarte w odwołaniu od niej nie tworzą podstaw do jej zmiany bądź uchylenia.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy zważył, iż zgodnie z art. 10 ust. 1 u.b.a. przedstawiane przez osobę ubiegającą się o wydanie pozwolenia okoliczności, z których wywodzi ona potrzebę posiadania indywidualnej broni, podlegają swobodnej ocenie organu administracji publicznej (art. 80 k.p.a.), który winien przy tej ocenie kierować się doświadczeniem życiowym, wiedzą zawodową i zasadami logicznego myślenia.

Zdaniem Komendanta Głównego Policji okoliczności przedstawione przez skarżącego nie przekonują o konieczności wyposażenia go w 7 jednostek broni palnej sportowej celów szkoleniowych. Fakt posiadania zarejestrowanej działalności gospodarczej związanej m.in. z prowadzeniem pozaszkolnej formy edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych nie jest wystarczającym argumentem uzasadniającym rozstrzygnięcie zgodne z wnioskiem. Z akt sprawy wynika bowiem, że oprócz rejestracji tej działalności strona nie poczyniła żadnych kroków w celu jej faktycznego wykonywania. Jedyna jej praca instruktorska w chwili obecnej, to nieodpłatny instruktaż dla członków P. w S. – Sekcja Strzelecka w W., prowadzony podczas treningów. A ta okoliczność - zdaniem organu - jest niewystarczająca do wydania skarżącemu pozwolenia na broń do celów szkoleniowych. Potrzeby członków klubu w zakresie wyposażenia w broń powinien zaspokajać ich klub macierzysty. O ile zatem P. widzi potrzebę wyposażenia swej warszawskiej sekcji w kolejne jednostki broni, to może to uczynić, tym bardziej, że wydane mu pozwolenie na broń na okaziciela opiewa na większą liczbę jednostek broni, niż klub faktycznie zakupił.

Organ podkreślił, że rozpatrując wniosek w sprawie wydania pozwolenia na broń musi opierać się na istniejącym stanie faktycznym, a nie deklaracjach czy oświadczeniach strony dotyczących jej przyszłych zamierzeń czy planów życiowych.

W ocenie organu odwoławczego sam fakt posiadania przez skarżącego uprawnień instruktorskich, zważywszy, iż wykorzystuje je faktycznie jedynie na strzelnicach macierzystej sekcji strzeleckiej podczas treningów dla członków klubu, nie obliguje organów Policji do uznania, iż po jej stronie występują okoliczności, które potwierdzałyby niekwestionowaną potrzebę posiadania własnej broni sportowej dla celów szkoleniowych. Nie przekonywujące są także argumenty dotyczące konieczności posiadania broni w celu szkolenia indywidualnych klientów na wybranych przez nich obiektach, zwłaszcza, że osoby te mogą mieć własną broń, z której podczas takich treningów mogą korzystać.

Organ zważył również, że skarżący pracuje jako instruktor tylko na rzecz P., choć niewątpliwie uzyskane uprawnienia dają mu możliwość podjęcia pracy, w charakterze instruktora także na innych strzelnicach. Nie wymaga to jednak broni własnej, bowiem wiele strzelnic posiada broń i udostępnia ją (odpłatnie) osobom zainteresowanym. Z tych względów brak broni własnej w żadnym razie nie uniemożliwia skarżącemu wykonywania zawodu instruktora strzelectwa.

Reasumując, organ uznał, że w ustalonych w niniejszej sprawie okolicznościach brak jest podstaw by uznać, że broń sportowa do celów szkoleniowych jest skarżącemu potrzebna z uwagi na wykonywanie przez niego zawodu instruktora strzelectwa. Poza dokumentami potwierdzającymi posiadanie przez niego uprawnień instruktorskich oraz rejestrację działalności gospodarczej w dziedzinie szkoleń strzeleckich nie przedstawił on bowiem żadnych dowodów na to, iż działalność wymagającą wnioskowanych rodzajów broni faktycznie prowadzi lub też podjął kroki w celu jej rozpoczęcia (np. umowy przedwstępne z potencjalnymi klientami, strzelnicami czy dowody potwierdzające przeprowadzanie szkoleń z broni, o którą wnioskujący się ubiega, należącej do strzelnicy, na której szkolenie się odbyło).

W zakresie potrzeby samodoskonalenia się organ podał, iż do tych celów wydaje się pozwolenie na broń sportową do celów sportowych. Ponieważ strona o takie pozwolenie nie występowała, organ nie mógł w ramach niniejszego postępowania rozstrzygnąć, czy jej aktywność sportowa uzasadnia wydanie takiego pozwolenia.

Rozważając interes społeczny organ wskazał, że racją tego interesu jest, aby pozwoleń na broń było tylko tyle, ile jest to konieczne ze względu na cel, do którego broń ma być wykorzystywana. W sytuacji zaś, kiedy strona nie przekonała organów Policji o konieczności wydania jej wnioskowanego pozwolenia, prymat należy dać interesowi społecznemu nad jej interesem indywidualnym.

W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił naruszenie:

1) przepisów postępowania:

a) art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. polegające na niepełnym i powierzchownym rozpatrzeniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co doprowadziło organ do błędnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a co za tym idzie wydania decyzji naruszającej słuszny interes skarżącego,

b) art. 80 k.p.a. polegające na dowolnej ocenie materiału dowodowego co do oceny dotychczasowej działalności w zakresie instruktażu strzelectwa oraz możliwości wykonywania przez skarżącego tej działalności bez uzyskania pozwolenia na broń, jak również w zakresie oceny zapotrzebowania skarżącego na jednostki broni o specyfikacji wynikającej ze znajdującej się w materiale dowodowym dokumentacji;

2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 i 3 u.b.a. polegające na błędnym przyjęciu, że okoliczności na które powołał się skarżący w toku postępowania nie uzasadniały wydania mu pozwolenia na broń dla celów szkoleniowych;

3) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że skarżący nie poczynił kroków zmierzających do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie instruktażu strzelectwa, pomimo że skarżący podjął szereg działań mających stworzyć mu możliwość wykonywania działalności gospodarczej w przedmiotowym zakresie.

Uzasadniając postawione zarzuty skarżący podniósł, iż od 2004 r. podjął szereg czynności, które miały na celu umożliwienie mu w efekcie podjęcie działalności polegającej na instruktażu strzelectwa sportowego. Poza uzyskaniem stosownych uprawnień instruktorskich, podjął czynności faktyczne, w ramach których wykonuje szkolenia w zakresie strzelectwa sportowego w sekcji strzeleckiej, a więc czynności zbieżne z tymi, które zamierza wykonywać w ramach działalności gospodarczej.

Skarżący zaakcentował, iż aby było możliwe podjęcie przez niego działalności polegającej na szkoleniu w zakresie strzelania dynamicznego, koniecznym jest posiadanie zestawu broni palnej, który umożliwi podjęcie takiej działalności. Skoro zatem nie uzyskał stosownego pozwolenia, to nie mógł rozpocząć faktycznego wykonywania działalności gospodarczej, poza poczynieniem kroków możliwych do przeprowadzenia bez posiadania wnioskowanych jednostek broni i uzyskaniem odpowiednich uprawnień, zdobyciem doświadczenia i odpowiednich umiejętności.

Nadto skarżący zwrócił uwagę, że zamierza prowadzić specjalistyczne szkolenia strzeleckie, przy wykorzystaniu specyficznych jednostek broni. Broni tego typu nie ma na wyposażeniu strzelnicy P., jak również na większości strzelnic w kraju. Nie mają jej także przyszli klienci, gdyż osoby te najczęściej nie posiadają zezwoleń na broń. Nie było również możliwe przedstawienie jakichkolwiek umów przedwstępnych, gdyż w przypadku prowadzenia działalności ukierunkowanej na osoby fizyczne jest to praktycznie niemożliwe, zwłaszcza w sytuacji gdy sama umowa ostateczna jest zawierana w formie ustnej.

W ocenie skarżącego organ wydał decyzję z naruszeniem jego słusznego interesu, ograniczając go w prowadzeniu działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, aczkolwiek większość argumentów w niej zawartych dotyczyło broni do celów sportowych, a nie do celów szkoleniowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez J. P. skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2008 r., Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.b.a., właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Stosownie natomiast do treści art. 10 ust. 3 pkt 6, pozwolenie na broń może być wydane w celach szkoleniowych.

Ustawa nie wymienia kryteriów, którymi organy Policji winny się kierować przy załatwianiu sprawy. Oznacza to, że organ właściwy w sprawie, samodzielnie, w granicach swobodnej oceny ustala, czy w konkretnym wypadku zachodzą takie okoliczności, że uzasadnione jest wydanie pozwolenia na broń. Te uwagi dotyczą także broni do celów szkoleniowych, albowiem w zakresie wydawania pozwoleń na ten rodzaj broni ustawa nie zawiera dodatkowych postanowień.

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie organy Policji nie ustaliły i nie dokonały wszechstronnej oceny wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że nie ustaliły w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy.

Organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie uznał, że skarżący oprócz rejestracji działalności gospodarczej związanej m.in. z prowadzeniem pozaszkolnej formy edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacji, nie poczynił żadnych kroków w celu jej faktycznego wykonywania, a zatem nie zaistniały okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia na ten rodzaj broni.

W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że wykonywanie (prowadzenie) działalności gospodarczej obejmuje nie tylko faktyczne wykonywanie czynności należących do zakresu tej działalności, lecz także czynności zmierzające do zaistnienia takich czynności gospodarczych (czynności przygotowawczych). W ocenie, czy zostały podjęte czynności zmierzające bezpośrednio do rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej (czynności przygotowawcze stanowiące już o wykonywaniu tej działalności) należy uwzględnić wszystkie okoliczności sprawy, w tym także zamiar (wolę) osoby prowadzącej działalność gospodarczą (por. np. wyrok SN z 25 listopada 2005 r., I UK 80/2005 i powołane tam orzecznictwo).

Dana działalność może być uznana za działalność gospodarczą wówczas, gdy jest ona zarobkowa. O zarobkowości działalności decyduje cel jej wykonywania. Jeżeli zakłada się osiągnięcie dochodu, to znaczy, że został określony cel zarobkowy tej działalności. Charakter działalności nie ulega zmianie tak długo, jak długo wykonujący ją będzie miał na względzie osiągnięcie zarobku z tej działalności.

Uwzględniając powyższe stanowisko – w ocenie Sądu – uznać należy, że organy Policji niezasadnie przyjęły, że skarżący nie wykonuje działalności we wskazanym powyżej zakresie. Skarżący aby móc prowadzić specjalistyczne szkolenia strzeleckie uzyskał stosowne uprawnienia instruktorskie, które następnie wykorzystywał szkoląc nieodpłatnie członków sekcji P. W ten sposób zdobywał niezbędne umiejętności i doświadczenie dla prowadzenia specjalistycznego szkolenia strzeleckiego. Okoliczności te niezbicie dowodzą, że skarżący rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie szkolenia strzeleckiego. Aby możliwe było osiągnięcie dochodu z wykonywania formy działalności niezbędne jest posiadanie odpowiedniej broni. Jej zakup musi jednak poprzedzać uzyskanie odpowiedniego pozwolenia.

Argumentacja organu, że skarżący może wykonywać swoją działalność instruktorską przy użyciu broni klubowej, nie uwzględnia wszystkich okoliczności sprawy. Przede wszystkim organ nie wziął pod uwagę, że skarżący do prowadzenia specjalistycznych szkoleń strzeleckich, szczegółowo sprecyzowanych w piśmie z [...] lipca 2008 r., potrzebuje specyficznych jednostek broni. Skarżący wskazywał, że tego typu broni, o charakterystyce umożliwiającej mu prowadzenie specjalistycznych szkoleń, nie ma na wyposażeniu sekcji strzeleckiej P. w W., lecz organ okoliczność tę pominął. Podniósł jedynie, że P. w W. ma możliwość zakupu nowych sztuk broni, jeżeli takie są potrzeby członków klubu. Możliwość taka niewątpliwie istnieje, skoro klub ten posiada odpowiednie pozwolenie. Jednakże skarżący nie może zobligować klubu do dokonania takich zakupów i to na dodatek takich rodzajów broni jakiej on potrzebuje. Co oczywiste klub zakupuje takie rodzaje broni, jakie wykorzystują jego członkowie. Trudno oczekiwać, aby dokonał zakupu jednostek broni o charakterystyce pożądanej przez skarżącego. Ponadto zauważyć należy, że organ nie ustalił, czy P. dysponuje środkami finansowymi, pozwalającymi na zwiększenie stanu posiadania jednostek broni.

W sprawie istotne jest również, że skarżący zamierza prowadzić szkolenia na strzelnicach w całym kraju, w zależności od zapotrzebowania na tego typu usługi.

Niewątpliwie prawdziwa jest teza organu, że wiele strzelnic posiada broń i udostępnia ją (odpłatnie) osobom zainteresowanym. Organ jednak nie poczynił żadnych ustaleń, czy strzelnice komercyjne posiadają na swoim wyposażeniu takie jednostki broni, jakie są niezbędne skarżącemu dla prowadzenia specjalistycznych szkoleń strzeleckich. Tylko poczynienie takich ustaleń pozwalałoby przyjąć, jak uczynił to organ, że brak broni własnej nie uniemożliwia skarżącemu wykonywania zawodu instruktora strzelectwa. Podane powyżej okoliczności wskazują jednak, że ocena taka jest przedwczesna.

Za niezasadne, a nawet sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego, należy uznać stanowisko organu, że skarżący, przy prowadzeniu szkoleń, może wykorzystywać własną broń klientów indywidualnych. Aby taką broń posiadać trzeba mieć stosowne pozwolenie, które można uzyskać po zdaniu egzaminu praktycznego z umiejętności posługiwania się bronią. W tej sytuacji, skoro dana osoba posiada już na własność broń palną określonego rodzaju, to spełniając ustawowe wymagania musi również posiadać umiejętności obchodzenia się z nią, a zatem zapotrzebowanie takich osób na szkolenie jest praktycznie bliskie zeru. Ma również rację skarżący, że nawet w przypadku posiadania przez szkoloną osobę jednostki broni, nie ma pewności, czy spełnia ona wymagania techniczne danej dyscypliny sportu, ani też czy pasuje do specyficznej metody szkoleniowej, co może czynić ją nieprzydatną do szkolenia w określonym zakresie.

W świetle poczynionych na wstępie uwag, za chybioną należy uznać argumentację, że brak umów przedwstępnych z potencjalnymi klientami czy też strzelnicami, świadczy o nieprowadzeniu przez skarżącego działalności wymagającej wnioskowanych rodzajów broni.

Zawieranie tego typu umów, przy braku pewności uzyskania pozwolenia na broń, wydaje się zupełnie nieracjonalne, a nawet w pewnym zakresie niemożliwe. Skoro bowiem skarżący, przy braku pozwolenia, nie może wskazać żadnych konkretów, to należy zadać pytanie jakie ustalenia miałyby znaleźć się w takich umowach. Trudno przyjąć, aby ktokolwiek chciał zawierać taką umowę, opartą jedynie o zdarzenia niepewne, w bliżej nieokreślonym czasie. Nadto należy zwrócić uwagę, że zawieranie umów przedwstępnych z konkretnymi strzelnicami, w sytuacji gdy skarżący chce prowadzić szkolenia na terenie całego kraju i lokalizacja strzelnicy winna być dostosowana do potrzeb klienta, jest nieuzasadnione. Dla prowadzenia tego typu działalności gospodarczej skarżący nie musi legitymować się tytułami prawnymi do obiektów, które chce wykorzystywać.

Również argument, że skarżący nie prowadzi danej działalności gospodarczej, gdyż nie przedstawił dowodów potwierdzających przeprowadzenie szkoleń z broni, o którą wnioskuje, jest nieuprawniony. Jak wskazał skarżący prowadzenie tego typu specjalistycznych szkoleń nie było możliwe, gdyż większość strzelnic w kraju nie posiada broni, którą chce wykorzystywać do szkoleń. Organ nie wykazał, aby było inaczej.

W tej sytuacji uznać – w ocenie Sądu – należy, że organ nie dokonał wszechstronnej analizy materiału dowodowego, a części wyprowadzonych przez niego wniosków nie można uznać za trafne.

Rozpoznając sprawę ponownie organ winien rozważyć czy należy uzupełnić materiał dowodowy, tak aby można było dokonać oceny czy możliwe jest prowadzenie tego typu szkoleń, jak wskazał skarżący, bez posiadania przez niego broni o jaką wnioskował.

Innymi słowy organ ponownie powinien rozważyć, czy okoliczności wskazane przez skarżącego uzasadniają wydanie wnioskowanego pozwolenia, a następnie swoje stanowisko uzasadnić tak, aby nie nosiło ono cech dowolności. Organ pamiętać przy tym powinien, że przepis art. 7 k.p.a. eksponuje potrzebę załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu strony, aż do granic kolizji z interesem społecznym.

Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej okoliczności, Sąd uznał, że organy nie wyjaśniły sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji Sąd odstąpił od ustosunkowania się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, albowiem tylko gdy stan faktyczny w sprawie jest wyczerpująco i prawidłowo ustalony, możliwe jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego.

Z tych wszystkich przyczyn Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji orzeczenia. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na zasadzie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania obejmujących uiszczony wpis sądowy oraz koszty zastępstwa procesowego Sąd orzekł w oparciu o art. 200 p.p.s.a.