Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 797/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-08-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Dnia 9 sierpnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Bartosz Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r., pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji, przy czym jako podstawę prawną wniosku przyjął art. 284 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "p.p.s.a.").

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony wskazał, że w stosunku do skarżącego toczy się siedem postępowań, z czego sześć dotyczy określenia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług na łączną sumę ponad 37 tys. zł, a siódme dotyczy określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych na ponad 20 tys. zł. Zdaniem wnioskodawcy wyegzekwowanie tych należności będzie skutkować utratą płynności finansowej podatnika i wydatnie wpłynie na możliwość dalszego uzyskiwania przez niego dochodów z prowadzonej działalności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że właściwą podstawę prawną wstrzymania wykonania przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Art. 284 p.p.s.a. – na który powołuje się wnioskodawca – dotyczy możliwości wstrzymania wykonania orzeczenia sądowego w przypadku wniesienia skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem sądu. Taki przypadek w przedmiotowej sprawie nie miał miejsca, dlatego też sąd rozpatruje wniosek strony zawarty w skardze w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a.

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Co istotne, to na stronie skarżącej ciąży obowiązek uprawdopodobnienia, że wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą wyżej wskazane skutki. Uprawdopodobnienie okoliczności, o których mowa nie może przy tym polegać wyłącznie na powtórzeniu treści przepisów prawa, ani też na ogólnikowym, niepotwierdzonym żadnymi dokumentami, twierdzeniu o zaistnieniu wspomnianych przesłanek.

Regulacja prawna wskazanego przepisu, jak podnosi orzecznictwo i doktryna, prowadzi do wniosku, iż wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Na stronie składającej wniosek o wstrzymanie wykonania aktu ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą okoliczności uzasadniające to wstrzymanie, uzasadnienie tego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności faktycznych, brak takiego uzasadnienia uniemożliwia bowiem merytoryczną ocenę wniosku (por. postanowienie NSA z 16 kwietnia 2004 r., OZ 22/04, z 30 kwietnia 2004 r., OZ 30/04, z 22 grudnia 2004 r., OZ 871/04, z 1 czerwca 2004 r., OZ 105/04, z 20 lipca 2004 r., OZ 214/04, postanowienie NSA z 24 czerwca 2008 r., I FSK 983/08, dostępne na stronie www.nsa.gov.pl, a także B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168).

W niniejszej sprawie skarżący wskazał wprawdzie na rozmiary obciążeń podatkowych, jednak dokonanie oceny, czy ich realizacja pociągnie dla niego tak daleko idące skutki nie jest możliwe, w sytuacji gdy przedmiotowy wniosek nie daje żadnej wiedzy o faktycznej sytuacji materialnej i finansowej strony skarżącej. Należy podkreślić, że obowiązek zapłaty 57 tys. zł z odsetkami nie w każdym przypadku powodować będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie jest zobowiązany do tego, by z góry zakładać, że strona skarżąca nie jest w stanie wykonać ciążących na niej zobowiązań bez narażania się na niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym art. 61 § 3 p.p.s.a.

Reasumując, ponieważ z treści skargi nie wynika, aby wykonanie zaskarżonej decyzji wiązało się dla skarżącego z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd, w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

P.Z-C.