Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1469/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12  ust. 4 i 4a,  art. 11f,  art. 18,  art. 23
journal: Dz.U. 2008 nr 193 poz 1194
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity.
article: art. 151,  art. 154
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania z tytułu nabycia z mocy prawa własności nieruchomości przez Skarb Państwa 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat E.C., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2011 r. nr [...] Minister Infrastruktury, po rozpatrzeniu odwołania J.S. od decyzji Wojewody [...]

z [...] kwietnia 2010 r. nr [...], orzekającej o ustaleniu odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w gminie T., obręb [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, w łącznej wysokości [...] zł, w tym na rzecz T.K. w wysokości [...] zł za udział 3/32 części, na rzecz J.S. w wysokości [...] zł za udział 3/32 części, na rzecz J.S. w wysokości [...] zł za udział 3/32 części, na rzecz M.S. w wysokości [...] zł za udział 3/32 części i na rzecz A.S. w wysokości [...] zł za udział 20/32 części, przeznaczonej pod rozbudowę drogi krajowej nr [...] oraz zobowiązującej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2010 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Wojewoda [...] decyzją

z [...] stycznia 2008 r. nr [...], zmienioną decyzją Ministra Infrastruktury z dnia

[...] lipca 2008 r. nr [...], ustalił lokalizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku [...] (od km [...] do km [...]) z wyłączeniem odcinka [...], zatwierdził projekty podziału nieruchomości oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Pismem z 13 lipca 2009 r. Wojewoda [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość.

Decyzją z [...] kwietnia 2010 r. nr [...], Wojewoda [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonych w gminie T., obręb [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, w łącznej wysokości [...] zł, w tym na rzecz T.K. w kwocie [...] zł za udział 3/32 części, na rzecz J.S. w kwocie [...] zł za udział 3/32 części, na rzecz J.S. w kwocie [...] zł za udział 3/32 części, na rzecz M.S. w kwocie [...] zł za udział 3/32 części i na rzecz A.S. w kwocie [...] zł za udział 20/32 części, nieruchomości przeznaczonej pod rozbudowę drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku [...] (od km [...] do km [...])

z wyłączeniem odcinka [...] (od km [...] do km [...]) oraz zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J.S.

W uzasadnieniu odwołania wskazał, że działki nr [...] i nr [...] nie istnieją w obrocie prawnym, gdyż decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w P. został uchylony podział działek [...] i nr [...] na działki [...] i nr [...]. Ponadto odwołujący się wskazał, że w 2006 r. na działkach [...]

i [...] wybudowano pobocze i grunty w 2008 r. były zabudowane. Wskazał także, iż najpierw winno być wypłacone odszkodowanie za wybudowanie drogi i korzystanie

z części gruntu – począwszy od 2006 r.

W uzupełnieniu odwołania J.S. podniósł, iż operat szacunkowy został wykonany wadliwie poprzez brak uwzględnienia wyciętych drzew przed wybudowaniem drogi w 2006 r.

Po rozpatrzeniu odwołania i zbadaniu akt sprawy, Minister Infrastruktury stwierdził, że stosownie do art. 6 ust. 2 ustawy z 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy

o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958 ze zm.) dla przedsięwzięć drogowych, dla których przed dniem wejścia w życie ustawy została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, stosuje się przepisy dotychczasowe,

z tym, że w myśl art. 6 ust. 3 tej ustawy w postępowaniu dotyczącym ustalania wysokości i wypłaty odszkodowania za nieruchomości przejęte pod drogi publiczne stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Stosownie do art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U.

z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.) nieruchomości lub ich części, o których mowa

w art. 11f ust. 1 pkt 6, ustawy stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa

w odniesieniu do dróg krajowych, z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna.

W myśl art. 18 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 2003 r., który stanowi, że wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a, ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Stosownie do ust. 3 tego przepisu odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, podlega waloryzacji na dzień wypłaty, według zasad obowiązujących

w przypadku zwrotu wywłaszczonych nieruchomości.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 154 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r.

o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj

i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach cechach nieruchomości podobnych.

Organ II instancji wyjaśnił, że analiza powołanego przepisu wskazuje, iż podstawę ustalenia odszkodowania za nieruchomości przeznaczone pod budowę dróg krajowych stanowi przede wszystkim wartość rynkowa nieruchomości zdefiniowana

w art. 151 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Minister wskazał, że zgodnie z § 36 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) przy określaniu wartości rynkowej gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne stosuje się podejście porównawcze, przyjmując ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne. Natomiast stosownie do § 36 ust. 2 rozporządzenia wartość gruntów określa się w sposób następujący:

1) wartość działek gruntu wydzielonych pod nowe drogi publiczne albo pod poszerzenie dróg istniejących określa się jako iloczyn wartości 1 m2 gruntów, z których wydzielono te działki gruntu, i ich powierzchni, z tym że jeżeli przeznaczenie gruntów, z których wydzielono działki pod nowe drogi publiczne albo pod poszerzenie dróg istniejących, powoduje, że wartość tych gruntów jest niższa niż wartość gruntów przeznaczonych pod drogi, tak określoną wartość powiększa się o 50 %;

2) wartość gruntów zajętych pod drogi publiczne określa się jako iloczyn wartości 1 m2 gruntów o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych i ich powierzchni, z tym że jeżeli przeznaczenie gruntów przyległych powoduje, że ich wartość jest niższa niż wartość gruntów przeznaczonych pod drogi, tak ustaloną wartość powiększa się

o 50 %.

W myśl § 36 ust. 4 rozporządzenia przepisy ust. 1 i ust. 2 pkt 1 stosuje się odpowiednio do określenia wartości nieruchomości lub ich części nabywanych na cele budowy autostrad lub dróg krajowych, z tym że stan tych nieruchomości przyjmuje się na dzień wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady lub drogi krajowej, a ceny

- na dzień zawarcia umowy, jeżeli nabycie następuje w drodze umowy, albo na dzień wydania decyzji o odszkodowaniu, jeżeli nabycie następuje w drodze wywłaszczenia.

Organ odwoławczy wskazał, że podejście porównawcze stosuje się do określenia wartości rynkowej nieruchomości wyłącznie wówczas, gdy nieruchomości podobne do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny były w obrocie na określonym rynku w okresie ostatnich dwóch lat poprzedzających wycenę, a także gdy ich ceny i cechy wpływające na te ceny oraz warunki dokonania transakcji są znane. Natomiast metoda porównywania parami polega na określaniu wartości rynkowej wycenianej nieruchomości na podstawie porównania nieruchomości będącej przedmiotem wyceny kolejno z nieruchomościami podobnymi, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości.

Minister stwierdził, że dla potrzeb ustalenia odszkodowania został sporządzony w dniu [...] sierpnia 2009 r., zaktualizowany w dniu [...] kwietnia 2011 r. operat szacunkowy przez rzeczoznawcę majątkowego M.B. (uprawnienia nr [...]), określający wartość nieruchomości położonej w gminie T., obręb [...], oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha na kwotę [...] zł.

W operacie tym dla przedmiotowej nieruchomości wartość gruntu oszacowano

w podejściu porównawczym, metodą porównywania parami.

Badając przeznaczenie wycenianej nieruchomości rzeczoznawca wskazała, iż pierwotnie przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działki miały charakter rolny bez prawa zabudowy.

Minister Infrastruktury wskazał, że wyceniana nieruchomość znajduje się na terenie gminy C., w powiecie [...]. Dla potrzeb wyceny zbadano lokalny rynek nieruchomości na terenie powiatu [...], [...]

a w szczególności zbadano rynek działek zlokalizowanych w miejscowościach: L., J., Z., K., K. Analizie poddano transakcje kupna - sprzedaży niezabudowanymi nieruchomościami gruntowymi z przeznaczeniem pod drogi publiczne od sierpnia 2007 r. do sierpnia 2009 r. Odnotowano stosunkowo dużo transakcji w tych rejonach. Do porównania przyjęto transakcje nieruchomościami podobnymi do wycenianej nieruchomości. Odnotowano zaistnienie transakcji kupna

- sprzedaży działek przeznaczonych pod drogi publiczne, co pozwoliło na zastosowanie podejścia porównawczego. Na podstawie własnej analizy rynku oraz na podstawie danych ogłaszanych w specjalistycznej prasie rzeczoznawca stwierdziła, że ceny działek od sierpnia 2007 r. do sierpnia 2009 r. w tym rejonie wzrastały o około

1 % w skali 1 miesiąca i kształtowały się na poziomie: od [...] zł/m2 (m. K.) do [...] zł/m2 (m. Z.). Ceny powyżej oraz poniżej tego przedziału cenowego rzeczoznawca odrzuciła jako niemiarodajne i odbiegające od cen przeciętnych.

Na podstawie analizy lokalnego rynku biegła wyróżniła cechy rynkowe nieruchomości i ich wagi mające wpływ na wartość wycenianej działki. Przyjęto następujące cechy: lokalizacja - 40%, powierzchnia działki 10%, uzbrojenie terenu

- 20%, otoczenie - 10%. Na stronie 9 operatu dokonano charakterystyki przyjętych cech rynkowych.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że autorka operatu na potrzeby oszacowania wartości przedmiotowych działek zebrała próbkę reprezentatywną 12 transakcji nieruchomości rolnych nabywanych pod drogi publiczne z miejscowości K., Z., L. zawartych w 2009 r., które zestawiła w tabeli w załączniku operatu. Następnie wybrała 3 nieruchomości najbardziej podobne do nieruchomości wycenianej oraz dokonała ich szczegółowej analizy. W dalszej części operatu w tabelach zestawiono cechy nieruchomości wycenianej w odniesieniu do cech nieruchomości porównawczych z wyeksponowaniem ich cech rynkowych. Następnie obliczono wartość ΔC, określono zakresy kwotowe cech rynkowych oraz obliczono poprawki kwotowe, które stanowią wynik uwzględniający różnice cech i przypisanych im wag pomiędzy działką wycenianą a działkami wziętymi do porównań. Wartość działki

nr [...] obliczono na kwotę na kwotę [...] zł, a wartość działki nr [...]

- na kwotę [...] zł.

W ocenie Ministra Infrastruktury analiza operatu szacunkowego z

[...] sierpnia 2009 r., zaktualizowanego [...] kwietnia 2011 r. wskazuje, iż zawiera on wszystkie elementy wymagane przepisami prawa. Autorka operatu wyczerpująco wyjaśniła przyjęty przez nią wybór metody szacowania nieruchomości oraz szczegółowo scharakteryzowała przyjęty rynek transakcyjny. Operat spełnia wszystkie wymogi formalne określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września

2004 r. i opiera się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości, właściwym doborze nieruchomości podobnych oraz właściwym ustaleniu współczynników korygujących. Zdaniem organu operat szacunkowy nie zawiera wad powodujących naruszenie przepisów ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r.

w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego.

Organ odwoławczy uznał, że zarzut dotyczący uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] października 2006 r. decyzji zatwierdzającej podział działek nr [...] i nr [...] jest nieuzasadniony, gdyż przedmiotowa nieruchomość została objęta Decyzją Wojewody [...] z [...] stycznia 2008 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji drogi, która zatwierdziła podział nieruchomości, w tym także działek

nr [...] i nr [...].

Minister stwierdził, że podniesiona w odwołaniu kwestia dotycząca wbudowania pobocza drogowego w 2006 r. na terenie działek [...] i [...] związane z tym żądanie strony wypłaty odszkodowania za korzystanie z części gruntu od 2006 r., były już przedmiotem wyjaśnień organu pierwszej instancji w piśmie z dnia 14 września

2009 r., skierowanym do J.S. Podzielając stanowisko Wojewody [...] zawarte w tym piśmie Minister uznał, że kwestia powyższa nie należy do zakresu niniejszego postępowania administracyjnego i może być dochodzona na drodze cywilnoprawnej.

Odnosząc się do zarzutu, iż operat szacunkowy został wykonany wadliwie poprzez brak uwzględnienia wyciętych drzew przed wybudowaniem drogi w 2006 r., organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. wysokość odszkodowania ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi przez organ I instancji, w niniejszej sprawie na dzień [...] stycznia 2008 r., a zatem na potrzeby wyceny rzeczoznawca majątkowy szacując nieruchomość jest zobligowany do przyjęcia stanu nieruchomości na dzień wydania decyzji lokalizacyjnej. Tym samym nie było podstaw do uwzględnienia

w operacie szacunkowym drzew wyciętych w 2006 r. przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie złożył J.S. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że nie uwzględniono jego wniosku o "zmianę" rzeczoznawcy oraz nie doręczono mu "opinii uzupełniającej". Zarzucił, że w operacie nie wyliczono szkód wynikłych z wycięcia w 2006 r. drzew pod budowę drogi. Nie uwzględniono, że działka nr [...] jest działką leśną, wobec czego, w ocenie skarżącego, powinna być wyceniona jako las. Skarżący podniósł, że organ pominął fakt, że decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. uchylony został podział działek nr [...] i nr [...].

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Organy obydwu instancji prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego

i procesowego, słusznie wskazując, że zastosowanie w niniejszej sprawie mają przepisy art. 6 ust. 3 ustawy zmieniającej z 25 lipca 2008 r., przepisy art. 12 ust. 4a i f, art. 12 ust. 5 i art. 18 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz wskazane

w decyzjach organów przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami i przepisy wykonawcze do tej ustawy.

W niniejszej sprawie wysokość odszkodowania ustalono z uwzględnieniem operatu szacunkowego z [...] stycznia 2009 r. , zaktualizowanego [...] kwietnia 2011 r., sporządzonego przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego M.B. Rzeczoznawca do ustalenia odszkodowania zastosowała podejście porównawcze, metodę porównywania parami. Do analizy rzeczoznawca przyjęła transakcje sprzedaży niezabudowanych działek wykupionych pod autostrady z rynku lokalnego. Zastosowana metoda i podejście są prawnie dopuszczalne i wyłącznie rzeczoznawca, w granicach obowiązującego prawa, decyduje o wyborze podejścia i metody oraz

o doborze nieruchomości do porównania. Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego przy stosowaniu podejścia porównawczego konieczna jest znajomość cen transakcyjnych nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, a także cech tych nieruchomości wpływających na poziom ich cen. Z kolei zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia przy metodzie porównywania parami porównuje się nieruchomość będącą przedmiotem wyceny, której cechy są znane, kolejno z nieruchomościami podobnymi, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości.

Rzeczoznawca nie naruszyła wyżej wskazanych przepisów rozporządzenia.

W operacie szacunkowym wskazała, że na rynku lokalnym występowały transakcje nieruchomościami przeznaczonymi lub zajętymi pod drogi publiczne i dlatego do określenia wartości rynkowej nieruchomości zastosowała przepis § 36 ust. 1 rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji). Rzeczoznawca scharakteryzowała przyjęty rynek transakcji. Z operatu wynika, że przy określeniu wartości przedmiotowej nieruchomości rzeczoznawca wzięła pod uwagę dwanaście transakcji nieruchomościami podobnymi z 2009 r. Na podstawie tych transakcji, po ustaleniu cech wpływających na wartość działki i stosując wskaźniki korygujące, ustalono wartość 1 m2 na kwotę [...] zł.

W ocenie Sądu podejście i metoda przyjęta za podstawę wyceny nie budzi wątpliwości, a operat jest zgodny z właściwymi przepisami rozporządzenia, które miały w sprawie zastosowanie oraz przepisami prawa materialnego. Aktualność operatu została potwierdzona klauzulą - stosownie do art. 156 ust 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 23 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. i w zw. z § 58 ust 1 rozporządzenia z 21 września 2004 r.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że skoro operat szacunkowy był sporządzony zgodnie z przepisami prawa i był aktualny na datę ustalenia odszkodowania, to organ nie miał obowiązku powołania nowego rzeczoznawcy celem sporządzenia kolejnego operatu z powodu, że operat będący dowodem w sprawie nie odpowiadał oczekiwaniom skarżącego. Nie było przeszkód aby dowód taki został złożony przez skarżącego i wówczas podlegałby ocenie przez organy.

Odnośnie zarzutu nie doręczenia skarżącemu "opinii uzupełniającej" nie sposób wywieść o jaką opinię skarżącemu chodzi. W niniejszej sprawie nie była złożona żadna taka opinia, a jedynie rzeczoznawca (jak wyżej wspomniano) potwierdziła aktualność operatu. Skarżący był powiadamiany w trybie art. 10 kpa o zebranych w sprawie dowodach, możliwości zapoznania się z aktami sprawy, o możliwości składania wniosków i dowodów. Skarżący aktywnie uczestniczył w postępowaniu administracyjnym składając szereg pism, na które organy udzielały mu odpowiedzi.

Jeżeli chodzi o zarzut nie uwzględnienia w ustaleniu odszkodowania szkód związanych z wycięciem w 2006 r. drzew, stwierdzić należy, że odszkodowanie za nieruchomość wywłaszczoną pod drogę publiczną może obejmować wyłącznie tę nieruchomość, a nie żadne inne straty, szkody i uciążliwości spowodowane wywłaszczeniem i lokalizacją drogi (por. wyroki WSA w Warszawie z 5 VII 2011 r., ISA/Wa 186/11 i z 27 V 2010 r.

I SA/Wa 2150/09 lex 705983).

Niezasadny jest zarzut co do nie uwzględnienia przez organy faktu, że działka

nr [...] stanowiła działkę leśną, a nie rolną, co w ocenie skarżącego, skutkowało nieprawidłową jej wyceną. Otóż zgodnie z art. 154 ust 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami rzeczoznawca dokonując szacowania nieruchomości uwzględnia m.in. przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym. Sporna nieruchomość przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej, była w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczona jako działka rolna bez prawa zabudowy. Również

z protokołu oględzin nieruchomości z [...] sierpnia 2009 r., podpisanego przez A. i M. S. wynika, że działka nr [...] była działką rolną.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut nieistnienia działek nr [...]

i nr [...], gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło decyzję o zatwierdzeniu podziału nieruchomości. Zgodnie z art. 12 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy nowelizującej

z 25 lipca 2008 r., decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi zatwierdza się projekt podziału nieruchomości; linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o lokalizacji drogi stanowią linie podziału nieruchomości. Nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych.

Mając na uwadze wszystkie omówione okoliczności - z mocy art. 151 i 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.