Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 883/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 30
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędzia del. NSA Andrzej Irla (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Miller po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1115/14 w sprawie ze skargi E.D. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia (...) kwietnia 2014 r. nr (...) w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 10 grudnia 2014 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1115/14) oddalił skargę E.D. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) kwietnia 2014 r. (nr (...)) w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) decyzją Nr (...) z dnia (...) lutego 2014r. (znak: (...)) nałożył na inwestora – M.P. obowiązek przedstawienie w terminie 3 miesięcy, od chwili gdy decyzja stanie się ostateczna, następujących dokumentów:

- oceny technicznej dotyczącej prawidłowości zainstalowania tablicy reklamowej o wymiarach 2,50 x 4,50 m zamontowanej na elewacji budynku mieszkalnego przy ul. (...) w W. na poziomie I piętra, od strony ul. (...), w świetle obowiązujących przepisów oraz zgodności jej usytuowania z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu,

- inwentaryzacji budowlanej i geodezyjnej wykonanych robót budowlanych związanych z zainstalowaniem przedmiotowej tablicy reklamowej.

Odwołanie od tej decyzji wniosła M.P.

(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr (...) z dnia (...) kwietnia 2014 r., wydaną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. oraz art. 83 ust. 2 Prawo budowlane, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w dniu (...) września 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) przeprowadził oględziny nieruchomości przy ul. (...) w W., oceniając legalność tablicy reklamowej zamontowanej na elewacji tego budynku. W wyniku oględzin ustalono, że na ścianie powyższego budynku zainstalowana została na poziomie I piętra, od strony ul. (...) tablica reklamowa o wymiarach 2,50 x 4,50 m. Inwestorem była M.P. W trakcie oględzin M.P. oświadczyła, iż przedmiotową tablicę zamontowano w 2009 r., zgodnie ze zgłoszeniem dokonanym w dniu (...) października 2008 r. do Wydziału Architektury i Budownictwa w Dzielnicy (...). Z uwagi na to, że zgłoszenie to zostało przez organ architektoniczno-budowlany przyjęte bez sprzeciwu, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla (...) decyzją Nr (...) z dnia (...) listopada 2012r. umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie legalności w/w tablicy. Od tej decyzji odwołanie wniosła E.D. - współwłaścicielka budynku przy ul. (...). W wyniku rozpatrzenia odwołania, (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją Nr (...) z dnia (...) stycznia 2014 r. uchylił opisaną wyżej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) Nr (...) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Organ I instancji ponownie przeprowadzając postępowanie ustalił, iż zainstalowana na elewacji budynku mieszkalnego przy ul. (...) w W. reklama o wymiarach 2,50 x 4,50 m nie jest tożsama z tablicą reklamową, o której była mowa w zgłoszeniu dokonanym w dniu (...) października 2008 r. Wobec powyższego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) decyzją Nr (...) z dnia (...) lutego 2014 r. nałożył na M.P. obowiązek przedstawienia w terminie 3 miesięcy, od chwili gdy decyzja stanie się ostateczna - oceny technicznej dotyczącej prawidłowości zainstalowania przedmiotowej tablicy reklamowej oraz inwentaryzacji budowlanej i geodezyjnej wykonanych robót budowlanych związanych z instalacją tejże tablicy.

Odwołanie od tej decyzji wniosła M.P.

W wyniku rozpatrzenia tego odwołania, (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) kwietnia 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że należy odnieść się do zarzutów M.P. dotyczących błędnego - w jej opinii - uznania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...), iż reklama o wymiarach 2,50 x 4,50 m na elewacji budynku mieszkalnego przy ul. (...) w W. zainstalowana została legalnie, tj. na podstawie skutecznego zgłoszenia do organu architektoniczno – budowlanego. Wg organu odwoławczego zgodzić się w tej kwestii należy z twierdzeniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...), iż tablica reklamowa, będąca przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego nie jest tożsama z tablicą reklamową, której zamiar zamontowania zgłoszony został w dniu (...) października 2008 r. do Wydziału Architektury i Budownictwa w Dzielnicy (...). Zgłoszenie to bowiem przewidywało instalację tablicy reklamowej o wymiarach 2,60 x 4,90 m. Natomiast reklama zamontowana na elewacji budynku mieszkalnego przy ul. (...) w W. na poziomie I piętra od strony ul. (...) posiada wymiary 2,50 x 4,50 m. W ocenie organu odwoławczego należy zatem uznać, że montaż przedmiotowej reklamy jest niezgodny ze zgłoszeniem dokonanym w dniu (...) października 2008 r. do Wydziału Architektury i Budownictwa w Dzielnicy (...).

Nie jest możliwe również uznanie, że zgłoszenie spornej tablicy reklamowej na elewacji budynku mieszkalnego przy ul. (...) w W. zostało dokonane w dniu (...) grudnia 2012 r. do Wydziału Architektury i Budownictwa w Dzielnicy (...). Jak bowiem wynika z protokołu wizji przeprowadzonej przez przedstawiciela organu I instancji, przedmiotowa reklama istniała już w dniu (...) września 2012 r., a zatem przed dokonaniem zgłoszenia w dniu (...) grudnia 2012 r. Organ odwoławczy podkreślił, że niedopuszczalnym jest zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych, które zostały już zrealizowane (wyrok WSA w warszawie z dnia 15 listopada 2004 r., sygn. akt: IV SA/1844/03). Zgłoszenie M.P. z dnia (...) grudnia 2012 r. obejmuje instalację reklamy na elewacji budynku mieszkalnego przy ul. (...) w W. na poziomie I piętra, od strony ul. (...), która zostanie zrealizowana po dacie dokonania tego zgłoszenia. Reklamę o wymiarach 2,50 x 4,50 m zainstalowano przed dokonaniem w/w zgłoszenia, a ponadto jej wymiary różnią się od przewidzianych w zgłoszeniu z dnia (...) grudnia 2012 r.

Przyjęto, że zamontowanie spornej tablicy reklamowej nastąpiło z istotnym odstępstwem od zgłoszenia dokonanego w dniu (...) października 2008 r. do Wydziału Architektury i Budownictwa w Dzielnicy (...) i z naruszeniem art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Wg organu odwoławczego, powyższe wypełnia dyspozycję art. 50 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. W ocenie organu II instancji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) zasadnie skorzystał w niniejszej sprawie z trybu określonego w art. 50-51 Prawa budowlanego. Błędnie jednak nakazał przedłożenie oceny technicznej oraz inwentaryzacji budowlanej i geodezyjnej wykonanych robót budowlanych na podstawie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. Nałożenie obowiązku przedłożenia dokumentacji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 może bowiem dotyczyć tylko dokumentacji powykonawczej. W przeciwnym wypadku, w sytuacji dostarczenia przez inwestora dokumentacji technicznej, stanowiącej o potrzebie dokonania określonych zmian czy przeróbek, organ powiatowy nie posiadałby możliwości nałożenia na inwestora obowiązku wykonania wskazanych w tej ocenie technicznej czy ekspertyzie robót budowlanych (wyrok WSA z dnia 24 września 2013r. sygn. akt: IV SA/Wa 1204/13). Jak wskazał organ odwoławczy, podstawą nakazu przedłożenia oceny technicznej oraz inwentaryzacji robót budowlanych wykonanych przy instalowaniu tablicy reklamowej na elewacji budynku mieszkalnego przy ul. (...) w W. winien być zatem art. 50 ust. 3 Prawa budowlanego w związku z art. 51 ust. 7 lub art. 81c ust. 2, uprawniający organ do wydania postanowienia.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła E.D. Zarzuciła naruszenie:

- art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich nie zastosowanie, tj.: wydanie przez organ II instancji zaskarżonej decyzji bez rozpoznania istoty sprawy, bez zbadania wszelkich okoliczności faktycznych oraz bez uwzględnienia przy orzekaniu interesu społecznego i słusznego interesu stron postępowania, co naruszyło zasadę pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej;

- art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na oparciu na tym przepisie zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której nie było podstaw do jego zastosowania z uwagi na fakt, iż decyzja organu I instancji została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, a zakres wątpliwości organu II instancji i wytyczne co do koniecznych wyjaśnień dla organu I instancji, które ten organ miałby wziąć pod uwagę przy ewentualnym ponownym rozpoznaniu sprawy - nie ma wpływu na istotę rozstrzygnięcia i zakres obowiązków jakie zostałyby nałożone na stronę w wyniku ewentualnego ponownego rozpoznania sprawy przez organ I instancji zgodnie z wytycznymi organu II instancji.

- art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane i art. 50 ust. 3 p.b. w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego i w zw. z art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że organ I instancji nie był uprawniony do żądania od strony przedłożenia dokumentacji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2014 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1115/14) oddalił skargę E.D. Sąd powołał art. 138 § 2 k.p.a. i podkreślił, że przepis ten poprawnie zastosowany został przez organ odwoławczy. Wskazał, że w niniejszej sprawie organ I instancji nakazał M.P. przedstawienie oceny technicznej dotyczącej prawidłowości zainstalowania tablicy reklamowej na elewacji budynku mieszkalnego oraz inwentaryzacji budowlanej i geodezyjnej wykonanych robót budowlanych decyzją wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Podkreślił, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, według którego obowiązki wynikające z decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane mogą dotyczyć tylko i wyłącznie czynności faktycznych, konkretnych robót budowlanych, nie mogą natomiast stanowić podstawy żądania dostarczenia ekspertyz i innych dokumentów. Sąd podzielił stanowisko organu, iż orzeczenie organu odwoławczego co do istoty sprawy prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania.

Skargę kasacyjną od opisanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2014 r. wniosła E.D., zaskarżając wyrok ten w całości i domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a.

W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wskazano na uchybienie przepisom:

- art. 151 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, 8, 77 par. 1 k.p.a. "poprzez jego niezastosowanie" tj. wydanie wyroku mimo braku podstaw do oddalenia skargi w postaci wydania przez organ II instancji zaskarżonej decyzji bez rozpoznania istoty sprawy, bez zbadania wszelkich okoliczności faktycznych sprawy oraz bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu stron postępowania, co naruszyło zasadę pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej.

- art. 145 par. 1 ust. 1 lit. a i c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, 8, 77 par. 1 K.p.a. i art. 138 par. 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie tj. wydanie wyroku mimo istnienia podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na jej wydanie bez rozpoznania istoty sprawy, ustalenia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy oraz bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu stron postępowania, co naruszyło zasadę pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej. Zakres udzielonych organowi I instancji wytycznych nie ma wpływu na istotę rozstrzygnięcia i zakres obowiązków, jakie zostałyby nałożone na stronę w wyniku ewentualnego ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji zgodnie z wytycznymi organu II instancji.

W ramach zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) wskazano na naruszenie:

- art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i art. 50 ust. 3 w zw. z art. 51 ust. 7 w zw. z art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię polegająca na uznaniu, że organ I instancji nie był uprawniony do żądania od strony przedłożenia dokumentacji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, skarżąca wskazała, że organ II instancji dokonał błędnej wykładni przepisów prawa materialnego powołanych w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., która doprowadziła do uznania, że organ I instancji nie był uprawniony do żądania przedłożenia dokumentacji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W tym zakresie skarżąca kasacyjnie odwołała się do poglądu wyrażonego w komentarzu do Prawa budowlanego pod red. Z. Niewiadomskiego (wyd. V, 2013 r.). Ze stanowiska tego wynika, że art. 51 Prawa budowlanego znajduje zastosowanie do zakończonych robót budowlanych. Skarga kasacyjna cytuje nadto szereg orzeczeń i poglądów piśmiennictwa odnoszących się do art. 138 par. 2 K.p.a. oraz wskazuje, że decyzja PINB (...) z dnia (...).02.2014 r. nie powinna zostać uchylona. Podane przez organ II instancji przyczyny uchylenia wskazanej wyżej decyzji nie mają żadnego wpływu "na rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji". Podkreśliła skarga kasacyjna, że "zaskarżona decyzja" wydana została z rażącym naruszeniem prawa, zaś "wskazanych" naruszeń nie dostrzegł WSA w Warszawie.

Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. domagając się oddalenia skargi kasacyjnej, podtrzymując dotychczas wyrażoną w sprawie ocenę prawną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej ustawa powoływana jako "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie wystąpiły, enumeratywnie wyliczone w art. 183 par. 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami wniesionej w tej sprawie skargi kasacyjnej.

Analiza objętego skargą kasacyjną wyroku WSA w Warszawie z dnia 10.12.2014 r. prowadzi do wniosku, że orzeczenie to odpowiada prawu. Powyższe powoduje zaś, że skarga kasacyjna, stosownie do art. 184 p.p.s.a., podlegała oddaleniu.

Na wstępie należy zwrócić uwagę, że przedmiotem sądowoadministracyjnej kontroli WSA w Warszawie była kasacyjna decyzja (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia (...).04.2014 r. Decyzją tą uchylono decyzję organu I instancji orzekającą o obowiązku przedłożenia przez inwestora (M.P.) oceny technicznej dotyczącej prawidłowości zainstalowania na elewacji budynku przy ul. (...) w W. tablicy reklamowej o wymiarach 2,5 x 4,5 m, a także przedłożenia inwentaryzacji budowlanej i geodezyjnej robót związanych z zainstalowaniem tej tablicy. Uchylając zaskarżoną decyzję, organ odwoławczy przekazał jednocześnie sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia wskazując, że podstawą prawną żądania przedłożenia oceny technicznej oraz inwentaryzacji robót budowlanych nie powinien być art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, lecz art. 50 ust. 3 w zw. z art. 51 ust. 7 lub art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego. WSA w Warszawie, oddalił skargę wniesioną na powyżej wskazaną decyzję, akceptując stanowisko wyrażone przez organ odwoławczy.

W przedstawionych okolicznościach podkreślenia w pierwszej kolejności wymaga to, że podstawą nałożonego na inwestora obowiązku było ustalenie i przyjęcie przez organy nadzoru budowlanego, że realizacja opisanej wyżej tablicy reklamowej nastąpiła z istotnym odstępstwem od zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, dokonanego przez inwestora w dniu (...).10.2008 r. Inwestor zrealizował bowiem tablicę mniejszą o rozmiarach 2,5 x 4,5 m, podczas gdy zgłoszeniem objęta była tablica większa o wymiarach 2,6 x 4,9 m. (k. 14 a.a.). W ocenie NSA, wskazane ustalenie organów administracji, świadczące o realizacji przez inwestora tablicy reklamowej mniejszej od zamierzonej (tj. objętej zgłoszeniem z dnia (...).10.2008 r.) nakazywało orzekającym w sprawie organom nadzoru budowlanego, w pierwszej kolejności dokonać ocen i rozważań odnośnie tego, czy sporna tablica, zamontowana została z istotnym odstępstwem od zgłoszenia zamiaru realizacji tych robót. Zwrócić bowiem należy uwagę na to, iż nie każde dokonane przez inwestora odstępstwo od treści zgłoszenia zamierzenia budowlanego określonego w art. 30 ustawy Prawo budowlanego, w stosunku do którego organ nie wniósł sprzeciwu, uzasadnia twierdzenie, że zrealizowana inwestycja ma charakter inwestycji wykonanej bez zgłoszenia, a w konsekwencji, że jest samowolą budowlaną. Skoro, w przypadku inwestycji podlegających reglamentacji w drodze pozwolenia na budowę ustawodawca przewidział możliwość ich zaakceptowana w przypadku nieistotnych odstępstw od treści tego pozwolenia, to tym bardziej nie można wykluczyć takiej możliwości w przypadku inwestycji niewymagających aktu administracyjnego (wydania pozwolenia na budowę). Granica legalnego działania inwestora, który dokonał zgłoszenia będzie zatem wyznaczona przez uregulowania uzasadniające możliwość i potrzebę wniesienia sprzeciwu, określone w art. 30 ust. 6 i 7 Prawa budowlanego. Odstąpienie od treści zgłoszenia, w zakresie nieprzekraczającym tych granic można rozważać w kontekście nieistotnego odstąpienia od dokonanego zgłoszenia. W takiej sytuacji pomocnym będzie przepis art. 36a ust. 1 oraz ust. 5 ustawy Prawo budowlane, a rozróżniający "istotne" oraz "nieistotne" odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego, odpowiednio stosowany także do zgłoszenia. Jednocześnie prawidłowe zakwalifikowanie stwierdzonych odstępstw od dokonanego zgłoszenia powinno nastąpić w kontekście tego, czy w sprawie można mówić o wykonaniu innego obiektu od objętego zgłoszeniem, co kwalifikowałoby wykonane roboty jako samowolną budowę obiektu budowlanego (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 25 sierpnia 2010 r. II SA/Bk 311/10). Jak wyżej wskazano, opisanego aspektu sprawy, orzekające organy administracji nie ustaliły ani nie oceniły (nie przesądziły), a jest on istotny z punktu widzenia (ewentualnej) możliwości wdrożenia dalszych trybów postępowania, w oparciu o regulacje ustawy Prawo budowlane. Uznać zatem należało, że przyjęty przez organ odwoławczy i zaakceptowany przez sąd I instancji – kierunek rozstrzygnięcia tej sprawy – był właściwy. Winna być ona bowiem rozpatrzona ponownie, z tym nadto zastrzeżeniem, które wynika ze wskazanych wyżej rozważań. W przedstawionym kontekście, zarzuty skargi kasacyjnej (nawiasem mówiąc niepoprawnie kierowane względem organów administracji, a nie sądu I instancji) ocenić należało jako, co najmniej przedwczesne i nieadekwatne do stanu sprawy.

W świetle art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zaskarżone skargą kasacyjną orzeczenie odpowiadać będzie prawu wtedy, gdy mimo błędnego (lub częściowo błędnego) uzasadnienia, nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu, sentencja nie uległaby zmianie. Wobec przedstawionych powyżej rozważań, nie ulega wątpliwości, że kierunek rozstrzygnięcia sądu I instancji (oddalenie skargi na decyzję kasatoryjną organu nadzoru budowlanego) był właściwy, z tą jednak modyfikacją, że w ponownie prowadzonym postępowaniu, organy nadzoru budowlanego winny, w pierwszej kolejności ocenić, i wypowiedzieć się, czy stwierdzone odstępstwo od dokonanego przez inwestora zgłoszenia (wykonanie mniejszej tablicy reklamowej względem objętej zgłoszeniem), kwalifikować można jako odstępstwo "istotne". Konieczne jest zatem zbadanie sprawy ponownie przez organ I instancji.

Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie przytoczonego wyżej art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.