Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 174/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 76 ust. 7
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu niewywiązania się z warunków umowy o refundację ze środków Funduszu Pracy kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. przyznaje radcy prawnemu D.S. od Skarbu Państwa (Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) wynagrodzenie w kwocie 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) podwyższone o kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i 20/100) stanowiącą podatek od towarów i usług – łącznie 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i 20/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2014r. nr [...] Starosta P. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm. zwanej dalej jako "k.p.a.") oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. d i art. 76 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r.

o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2013 r. poz. 674 z późn. zm.) odmówił J.W. (zwanemu dalej jako "Skarżący") umorzenia pozostałej do zwrotu należności z tytułu niewywiązania się z warunków umowy

nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. o refundację ze środków z Funduszu Pracy kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego w wysokości [...] zł wraz z odsetkami ustawowymi.

W uzasadnieniu Starosta przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując

m.in., że [...] grudnia 2009 r. pomiędzy Skarżącym, a Starostą zawarta została umowa nr [...] o refundację kosztów wyposażenia lub doposażenia 4 stanowisk pracy dla skierowanych bezrobotnych. Organ wskazał też, że w związku z niewywiązaniem się z warunków umowy Skarżący został wezwany do zwrotu otrzymanej refundacji wraz z odsetkami ustawowymi oraz że prowadzone wobec Skarżącego działania egzekucyjne nie doprowadziły do wyegzekwowania należności. Organ wyjaśnił również, że pismem z dnia [...] września 2014 r. Skarżący wraz z J.K. (poręczycielem umowy) zwrócił się o umorzenie należności głównej

w kwocie [...] zł wraz z odsetkami ustawowymi. Wniosek umotywował bardzo trudną sytuacją materialną, która wynika z kryzysu ekonomicznego jak i ogólnej sytuacji w kraju. W złożonym wniosku Skarżący podkreślił, że kwota należności wynosząca [...] zł została spłacona w całości.

Na podstawie przedstawionych kart informacyjnych o dochodach Starosta ustalił, że:

- Skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, ma na utrzymaniu dwóch pełnoletnich synów (z których jeden uczy się w technikum, a drugi pozostaje bez zatrudnienia). Skarżący utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę zagranicą

w wysokości [...] zł netto oraz wynagrodzenia żony w wysokości [...] zł netto; stałe miesięczne obciążenia wynoszą [...]zł (z tego: energia - [...] zł, gaz - [...] zł, RTV - [...] zł, pożyczki [...] zł); dochód netto na osobę

po odliczeniu stałych obciążeń finansowych wynosi [...] zł,

- Poręczyciel umowy J.K. prowadzi gospodarstwo domowe

z żoną, ma na utrzymaniu dwoje dzieci (syna, który studiuje oraz córkę uczącą się

w szkole średniej); utrzymuje się z prowadzonej działalności, w której osiąga dochód netto w wysokości [...] zł oraz wynagrodzenia małżonki w wysokości [...] zł netto; stałe miesięczne obciążenia wynoszą [...] zł (z tego: energia - [...] zł, gaz - [...] zł, RTV - [...] zł. pożyczki [...] zł); dochód netto na osobę po odliczeniu stałych obciążeń finansowych wynosi [...] zł.

Organ wyjaśnił, że z oświadczeń majątkowych złożonych przez Skarżącego oraz poręczyciela umowy wynika, że Skarżący posiada dom mieszkalny z [...] r. o wartości ok. [...] tys. zł, natomiast nie posiada zasobów pieniężnych oraz papierów wartościowych. Natomiast poręczyciel umowy jest właścicielem Spólki A, posiada dom jednorodzinny z [...] r. o wartości [...] tys. zł i nie posiada zasobów pieniężnych oraz papierów wartościowych.

Starosta zaznaczył, że Powiatowa Rada Zatrudnienia, której posiedzenie odbyło się w dniu [...] września 2014r. negatywnie zaopiniowała wniosek o umorzenie pozostałej do zwrotu należności.

Starosta uznał, że wobec Skarżącego oraz poręczyciela umowy nie zachodzą przesłanki dotyczące umorzenia zwrotu refundacji zawarte w art. 76 ust. 7 pkt 1 i 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a art. 76 ust. 7 pkt 2 i 3 ww. ustawy nie ma zastosowania w przypadku refundacji

Organ wyjaśnił, że umorzenie może nastąpić w wyjątkowych i szczególnie uzasadnionych przypadkach, które byłyby niezależne od postępowania dłużnika, jednak analiza sytuacji finansowej i majątkowej Skarżącego oraz poręczyciela umowy wskazuje, że osiągają oni dochody, z których możliwa jest egzekucja zadłużenia. Posiadają oni majątek w postaci nieruchomości. Ponadto jak wynika

z uzyskanych w dniu [...] września 2014 r. informacji z Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w P. Skarżący jest właścicielem samochodu ciężarowego marki [...] (rok produkcji [...]) oraz samochodu ciężarowego marki [...] (rok produkcji [...]). Natomiast poręczyciel jest współwłaścicielem samochodu osobowego marki [...] (rok produkcji [...]), samochodu osobowego marki [...] (rok produkcji [...]), samochodu ciężarowego marki [...] (rok produkcji [...]) oraz motocykla marki [...]

(rok produkcji [...]).

Wobec powyższych faktów Starosta uznał, że nie można stwierdzić,

iż Skarżący nie posiada majątku, z którego można dochodzić należności.

Nie zachodzi również uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym organ zatrudnienia nie uzyska kwoty refundacji podlegającej zwrotowi.

W odwołaniu Skarżący stwierdził, że wywiązał się w części z zawartej umowy o czym świadczy pismo z dnia [...] grudnia 2009 r. potwierdzające zakup wyposażenia na przyszłe stanowiska pracy, jednakże kryzys ekonomiczny oraz fakt iż w wyniku znacznych inwestycji spadły znacznie dochody jego firmy spowodował brak możliwości zaciągnięcia kredytu na ukończenie inwestycji co z kolei spowodowało utratę płynności finansowej, a w konsekwencji bankructwo. Dodał, że utracił oszczędności swojego życia, przeszedł załamanie nerwowe, a jego aktualna sytuacja materialna i rodzinna jest tragiczna. Zauważył, że spłacił już kwotę [...] zł.

a więc całość należności głównej ze spora nadwyżką. Oświadczył, że nie posiada oszczędności które pozwoliły by mu na spłatę jak również innych środków trwałych

w postaci samochodów lub innych które można spieniężyć. Zaznaczył, że ma [...] lat

i [...] lat udokumentowanego stażu pracy. Obecnie pracuję dorywczo zarówno

w Polsce oraz za granicą starając się zdobyć środki na bieżące utrzymanie ponadto cierpi na nadciśnienie tętnicze i chorobę wieńcowa serca.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia

[...] lutego 2015 r. nr [...] na podstawie art. 127 § 1 i 2,

art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda przedstawił stan faktyczny sprawy

i przytoczył treść art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wskazał, że decyzje wydawane na podstawie art. 76 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy należą do instytucji uznania administracyjnego charakteryzującego się tym, iż po ustaleniu przez organ spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek normatywnych warunkujących wydanie decyzji, po stronie organu administracji brak jest obowiązku orzeczenia zgodnie z wnioskiem. Występuje natomiast możliwość wyboru konsekwencji stosowanej przezeń normy prawnej. W przypadku uznania administracyjnego decyzja zgodna z prawem powinna być poprzedzona rzetelnym przeprowadzeniem postępowania dowodowego, poprawną oceną zgromadzonych dowodów oraz wyjaśnieniem powodów podjętego rozstrzygnięcia. W ocenie Wojewody Starosta przeprowadził postępowanie wyjaśniające i miał podstawy prawne do orzeczenia o odmowie umorzenia pozostałej do zwrotu należności.

Wojewoda nie kwestionując trudnej sytuacji Skarżącego wskazał, że Starosta miał podstawy do odmowy umorzenia pozostałej kwoty należności.

Wojewoda zwrócił również uwagę na wątpliwości, jakie w jego ocenie budzi postępowanie organu zatrudnienia wobec osoby, która ubiega się o refundację kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J.W. stwierdził, że nie udało mu się do końca zrealizować zamierzonego celu. Stwierdził, że zdaje sobie sprawę, że podjął ryzyko i zobowiązania, które musi wypełnić, ale miał nadzieje na pomoc organów w trudnej sytuacji w jakiej się znalazł. Skarżący zaznaczył, że środki zostały prawidło wykorzystane na potrzeby inwestycyjne jednak niekorzystny zbieg okoliczności oraz przeinwestowanie spowodowały problemy

z płynnością finansową. Banki odmówiły mu kredytowania z uwagi na niewykazanie zysków z poczynionej inwestycji. Zaznaczył, że spłacił całą należność główną jednak nie był już w stanie spłacić odsetek. Skarżący oświadczył, że nie jest właścicielem żadnego auta, a dom który posiada obciążony jest hipoteką.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. pełnomocnik Skarżącego zarzucił organowi:

- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy

tj. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i przekroczenie granic swobodnego uznania,

- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy

tj. art. 15 k.p.a. poprzez brak ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy,

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego nieprawidłową wykładnię

i powiązanie możliwości umorzenia należności wynikającej z udzielonej pożyczki

z ustaleniami sytuacji materialnej poręczyciela, podczas gdy nie jest to przesłanka wymieniona w przepisie,

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego błędną wykładnię

i niezastosowanie polegające na uznaniu, iż analiza sytuacji Skarżącego pod względem pozbawienia go niezbędnych środków utrzymania jest niezbędna,

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez odmowę umorzenia należności

w sytuacji, gdy przewyższa ona kwotę udzielonej pomocy.

Wojewódzki sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 - zwanej dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie

do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd od uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa

(art. 145 ust. 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy,

a nie granicami skargi.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] października 2014r. nr [...] odmawiającą umorzenia Skarżącemu pozostałej do zwrotu należności z tytułu niewywiązania się z warunków umowy nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. o refundację ze środków z Funduszu Pracy kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego w wysokości [...] zł wraz z odsetkami ustawowymi.

Jak wynika z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudniania i instytucjach rynku pracy starosta z Funduszu Pracy może zrefundować podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą koszty wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 6-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia. Natomiast zgodnie z art. 41 ust. 2 ww. ustawy podmiot prowadzący działalność gospodarczą, niepubliczne przedszkole, niepubliczna szkoła i producent rolny, który otrzymał refundację kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego, jest obowiązany dokonać zwrotu, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty, otrzymanych środków wraz z odsetkami, jeżeli zatrudniał na utworzonym stanowisku pracy skierowanego lub skierowanych bezrobotnych w pełnym wymiarze czasu pracy łącznie przez okres krótszy niż 24 miesiące albo naruszył inne warunki umowy o refundację. Jak natomiast wynika z art. 41 ust. 4 ww. ustawy w przypadku niewywiązania się z ww. obowiązku dochodzenie roszczeń z tytułu zawartej umowy następuje na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego.

Niemniej jednak ustawodawca w stanowiącym materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji przepisie art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy przewidział, że starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady rynku pracy umorzyć te należności w całości albo w części, jeżeli wystąpiła jedna z przesłanek:

1) w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowo środki, o których mowa

w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności;

2) dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa

w art. 46 ust. 1 pkt 2, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania;

3) osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności;

4) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Nie ulega wątpliwości, że użyte przez ustawodawcę w art. 76 ust. 7 ustawy

o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy sformułowanie "może" oznacza,

iż decyzja ta ma charakter uznaniowy. Taki charakter decyzji oznacza, że organ administracji ma swobodę decyzyjną, co do ustalenia treści decyzji uznaniowej, związaną z realizowaniem określonej w zakresie przedmiotu decydowania, polityki państwa. Kontrola sądu administracyjnego prowadzona z punktu widzenia legalności decyzji administracyjnych, jest w stosunku do takich decyzji ograniczona. Sprowadza się bowiem do zbadania, czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, czy dokładnie zostały wyjaśnione istotne w sprawie okoliczności, a zatem czy prowadząc postępowanie w sprawie organ ją rozpoznający nie uchybił przepisom art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz czy organ w sposób wszechstronny

i wnikliwy rozważył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy i czy po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu owego materiału dokonał prawidłowej oceny istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie przepisu przewidującego możliwość przyznania określonego uprawnienia i zakresu owego uprawnienia. Istotne znaczenie przy tym ma uzasadnienie wydanej przez organ decyzji rozstrzygającej sprawę (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z dnia 21 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 1794/10 dostępny

w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl,

w skrócie: "CBOSA").

Organ wydając decyzję o której mowa w art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy może, ale nie musi umorzyć należność.

Nie oznacza to jednak, iż decyzja ta może być dowolna, bowiem wymaga ona uzasadnienia odpowiadającego dyspozycji przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Przepis ten przewiduje, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności

i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wydanie decyzji o umorzeniu lub odmowie umorzenia należności musi być poprzedzone wyjaśnieniem czy w sprawie wystąpiły przesłanki z 76 ust. 7 pkt 1-4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a ocena ta zawarta powinna być w uzasadnieniu decyzji. Przy czym zaznaczyć trzeba, że ocena ta powinna być na tyle konkretna, aby Sąd rozpoznający skargę na taką decyzję, jak również wnoszący o wydanie decyzji

o umorzeniu należności, mógł poznać motywy jakimi kierował się organ wydając rozstrzygnięcie. Brak tych elementów powoduje, iż decyzja taka nie poddaje się kontroli sądu.

Ponadto należy mieć na uwadze, że istotą dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego jest dwukrotne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie przez dwa różne organy tej samej sprawy. Ze względu na zasadę dwuinstancyjności postępowania, sprawa administracyjna rozstrzygnięta po raz pierwszy jest otwarta do ponownego orzekania, jeżeli zostanie wniesiony środek odwoławczy. Rozstrzygnięcie organu

II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu

I instancji, a działanie organu II instancji nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wydawnictwo C.H.BECK Warszawa 2005 r., s.96-97). Dlatego też właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale konieczne jest aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego, tak by dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie argumenty (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 672/10, CBOSA).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody Sąd doszedł do przekonania, że nie spełnia ona wskazanych powyżej wymogów. Wprawdzie Wojewoda słusznie w uzasadnieniu decyzji zwraca uwagę na uznaniowy charakter decyzji i związane z tym wymogi rzetelnego przeprowadzenia postępowania dowodowego i wyjaśnienia powodów podjętego rozstrzygnięcia, jednak treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie pozwala poznać powodów dla których Wojewoda uznał, że w sprawie nie wystąpiła żadna z wymienionych w art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przesłanek do umorzenia należności. Przedstawiając motywy podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda w zasadzie ograniczył się do nader lakonicznego stwierdzenia, że organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające i miał podstawy prawe do orzeczenia o odmowie umorzenia pozostałej do zwrotu należności. Pomimo szczegółowego przytoczenia ustaleń faktycznych Wojewoda nie odniósł tych ustaleń do okoliczności uzasadniających wydanie decyzji w trybie art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wojewoda poza dosłownym przytoczeniem treści przepisu art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie podjął jakichkolwiek rozważań w zakresie wystąpienia w rozpoznawanej sprawie przesłanek wskazanych w tym przepisie. Nie sposób więc uznać, aby tak sporządzone uzasadnienie decyzji odpowiadało wymaganiom przepisu art. 107 § 3 k.p.a. oraz, żeby Wojewoda wywiązał się z ciążącego na nim zgodnie z art. 15 k.p.a. obowiązku ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy.

Ponadto Sąd pragnie zaznaczyć, że całkowicie zbędnym było sygnalizowanie w treści zaskarżonej decyzji wątpliwości jakie budzi w ocenie Wojewody postępowanie organu zatrudnienia w stosunku do osób ubiegających się o refundację kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego. Okoliczności podniesione przez organ odwoławczy leżą poza przedmiotem niniejszego postępowania.

Reasumując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z mającym wpływ na wynika sprawy naruszeniem przepisów postępowania. Z uzasadnienia decyzji nie wynika, aby organ rozważył wystąpienie w sprawie przesłanek z art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy czym w ocenie Sądu naruszył art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda zobowiązany będzie do ponownej oceny materiału dowodowego w świetle przesłanek wynikających z art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Po dokonaniu ustaleń w tym zakresie Wojewoda ponownie rozważy czy zasadnym było odmówienie Skarżącemu umorzenia spornych należności, czemu da wyraz w uzasadnieniu decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd w pkt 1 wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji, O przyznaniu pełnomocnikowi Skarżącego zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 250 w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 490).