Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1191/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga /spr./ Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Małgorzata Górecka Protokolant masz. Maria Kasztelan po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych; I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę 515 zł (pięćset piętnaście zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ E.Brychcy /-/ B.Drzazga /-/ M.Górecka


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Starosta , na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) zgłosił sprzeciw w sprawie wykonania robót budowlanych, polegających na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków dla budynku mieszkalnego, położonego w K., gm. K., przy ul. [...], objętych zgłoszeniem A. W..

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że przedmiotowa działka jest położona na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej w K., gm. K., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w K. nr XIII/126/99 z dnia 30 czerwca 1999 r. (Dz.Urzęd.Województwa Nr 60, poz. 1084). Zdaniem organu, § 13 ust. 2 tego planu miejscowego nie dopuszcza odprowadzania ścieków sanitarnych do przydomowych oczyszczalni ścieków.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A. W. , podnosząc iż w planie miejscowym brak jest wyraźnego zakazu budowy oczyszczalni przydomowych, a obecnie na objętym planem terenie, brak jest kanalizacji i oczyszczalni ścieków (jej budowa jest przewidziana w planie).

Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając że jest ona zasadna.

Powyższa decyzja jest przedmiotem skargi A. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Skarżąca podnosi, iż organy orzekające w sprawie naruszyły przepis art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP oraz art. 30 ust. 6 pkt 2 prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona. Zgodnie z art. 107 § 1 kpa decyzja powinna zawierać własnoręczny podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Podpis jest przesłanką istnienia decyzji. Decyzja niezawierająca podpisu jest nieważna z mocy art. 156 § 1 pkt 7 kpa.

Tymczasem w zaskarżonej decyzji brak jest podpisu osoby wydającej decyzję - jak wynika z pieczątki osobą tą był M.C. , Kierownik Oddziału, działający z upoważnienia Wojewody .

Mając powyższe uchybienie organu odwoławczego na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.

Orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w art. 200 w/w ustawy.

Z uwagi na stwierdzoną wadę decyzji, Sąd nie mógł badać sprawy merytorycznie. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy winien dokładnie odnieść się do zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu od decyzji I instancji oraz w uzupełnieniu odwołania, pamiętając iż stosownie do wyrażonej w art. 6 kpa zasady praworządności, każda władcza ingerencja organów administracji w sferę praw i obowiązków jednostki powinna legitymować się ustawową podstawą prawną. Jeżeli chodzi o sferę władztwa nad gruntem, przysługującą właścicielowi, to w myśl art. 140 kc, jej granice wyznaczają przepisy prawa, zasady współżycia społecznego oraz społeczno-gospodarcze przeznaczenie własności przysługującej danemu podmiotowi.

Granice władztwa nad gruntem przeznaczonym pod zabudowę zakreślają w szczególności przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a także ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla terenów nimi objętych.

Jest przy tym oczywiste, że ustalenia planów zagospodarowania przestrzennego, jeżeli zawierają ograniczenia w zakresie określonego w art. 149 kc władztwa nad gruntem, nie mogą być interpretowane przez organy rozszerzająco. Prowadziłoby to w istocie, z rażącym naruszeniem zasady praworządności, nie do stosowania, ale do stanowienia prawa przez organy administracji publicznej (por. wyrok NSA z 15.01.1991 r., IV SA 1024/90, ONSA 1999/1/15/.

/-/ E.Brychcy /-/ B.Drzazga /-/ M.Górecka

MK