Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA 3472/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary, Sędzia WSA Dorota Mydłowska, Sędzia NSA Marzenna Zielińska (spr.), Protokolant Katarzyna Kotulińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2004 r. sprawy ze skargi H.M. – Fundacji Z." na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku


UZASADNIENIE

W dniu [...]. 10. 2002 r. p. H.M., reprezentujący Fundację Z. wystąpił do Ministra Finansów z wnioskiem w sprawie udzielenia wiążącej informacji taryfowej dotyczącej towarów o nazwach handlowych "B." (B.) i "W.", nie deklarując konkretnego kodu PCN.

Zarówno "B.", jak i "W." określił jako "lek roślinny". W rubryce 6 wniosku (dotyczącej jakości i składu surowcowego, cech szczególnych, sposobu produkcji i przeznaczenia towaru "B.") podał "wg norm fabrycznych, składniki 9 roślin leczniczych wyekstrahowanych roztworem etanolu aptecznego. Lek na różne schorzenia stosowany wg. ulotki", a w rubryce 8 ("uzasadnienie wniosku") podał "tani lek do leczenia różnych schorzeń szczególnie wieku podeszłego".

Decyzją z dnia [...] marca 2003 r. Minister Finansów wydał wiążącą informację taryfową (WIT) Nr [...], w której preparat alkoholowy o objętościowej zawartości alkoholu ok. 38% obj. o nazwie handlowej "B.", w butelkach o pojemności 0,5 l, został zaklasyfikowany do kodu PCN 2208 90 69 9 obejmującego pozostałe napoje alkoholowe.

Następnie, zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] Minister Finansów, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), w związku z art. 5 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. - Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz.802 ze zm.), § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (Dz. U. Nr 74, poz.830), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 226, poz. 1885 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania H.M. – Fundacji Z. od decyzji zawartej w wiążącej informacji taryfowej Nr [...] z dnia [...] marca 2003 r., dotyczącej klasyfikacji taryfowej napoju alkoholowego o nazwie handlowej "B.", utrzymał tę decyzję w mocy .

W uzasadnieniu decyzji Minister Finansów stwierdził, że przyjęta klasyfikacja taryfowa towaru jest zgodna z postanowieniami reguły 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej (ORINS) oraz z komentarzem do pozycji 2208, zawartym w "Wyjaśnieniach do Taryfy celnej", stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z 24 sierpnia 1999 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (Dz. U. Nr 74, poz. 830), gdzie m.in. wymienione zostały napoje alkoholowe, czasami określane jako "uzupełnienie diety" przeznaczone do spożywania w celu utrzymania dobrego stanu zdrowia lub dobrego samopoczucia; mogą być np. na bazie ekstraktów roślinnych, koncentratów owocowych, lecytyny, substancji chemicznych, itd. i zawierać dodatek witamin lub związków żelaza.

Minister Finansów wyjaśnił również, iż warunkiem koniecznym zezwalającym na uznanie środka za lek w rozumieniu przepisów Taryfy celnej, jest przedłożenie przez zainteresowanego świadectwa rejestracji, wydanego na mocy art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 1991 r. o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i Inspekcji Farmaceutycznej (Dz. U. Nr 105. poz. 452 ze zm.) lub pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, uzyskanego na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. Nr 126, poz. 1381 ze zm.).

Jednakże pomimo skierowanej w dniu 9 maja 2003 do Fundacji Z. prośby o przedłożenie świadectwa rejestracji towaru o nazwie handlowej B., dokument taki, niezbędny do uznania towaru za lek w rozumieniu przepisów Taryfy celnej, nie został administracji celnej przedłożony.

Minister Finansów zwrócił także uwagę, iż pismem z dnia 16 maja 2003 r. wystąpił do Głównego Inspektora Farmaceutycznego o podanie przepisów prawa, w oparciu o które uznano, kierując do Urzędu Celnego w C. pismo z dnia 6 sierpnia 2002 r., iż towar o nazwie handlowej B. jest lekiem ziołowym. W odpowiedzi Główny Inspektor Farmaceutyczny poinformował, iż preparat B. nie był traktowany jako lek w rozumieniu przepisów prawa obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Dodatkowo, jak stwierdził Minister, Departament Ceł pismem z dnia 18 listopada 2002 r. wystąpił do Centralnego Laboratorium Celnego o udostępnienie wyników badań m.in. preparatu B. oraz innej korespondencji dotyczącej klasyfikacji taryfowej przedmiotowego preparatu. Centralne Laboratorium Celne przesłało sprawozdanie z przeprowadzonych badań nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r., w którym w posumowaniu wyników stwierdza się, iż brak w badanym towarze "substancji aktywnej" oraz szczegółowej informacji o powodowanym skutku leczniczym lub profilaktycznym, w stosunku do konkretnego niedomagania lub choroby, może eliminować dany towar jako produkt stosowany tylko w medycynie i lecznictwie. Badana próbka towaru nadaje się do bezpośredniego spożycia jako wyrób spirytusowy.

W dalszej części uzasadnienia Minister Finansów powołał się na to, że w ocenie Centralnego Laboratorium Celnego przedmiotowy towar może stanowić produkt "analogiczny" do towarów klasyfikowanych, zgodnie z opiniami Światowej Organizacji Celnej zawartymi w części III tomu V "Wyjaśnień do Taryfy celnej", w podpozycji 2208 90 Taryfy celnej.

Zgodnie z decyzją Komitetu Systemu Zharmonizowanego preparaty alkoholowe o nazwach handlowych "B." oraz S.", w których głównym składnikiem jest alkohol etylowy, klasyfikuje się w podpozycji 2208 90 Taryfy celnej (opinia nr [...]).

Centralne Laboratorium Celne przy piśmie z dnia 28 listopada 2002 r. przekazało również dokument administracji celnej U., która podaje, iż przedmiotowy towar klasyfikuje w podpozycji 2208 90 jako napój alkoholowy.

W konkluzji, Minister Finansów stwierdził, że klasyfikacja napoju alkoholowego o nazwie handlowej "B.", do kodu PCN 2208 90 69 9 jest prawidłowa.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, reprezentujący Fundację Z. p. H.M. podniósł, że zaskarżona decyzja Ministra Finansów jest decyzją "kwalifikującą błędnie lek B. i T. jako napoje alkoholowe". Zarzucił, że Ministerstwo Finansów "podjęło decyzję kwalifikując ww. leki jako napój alkoholowy w oparciu o błędnie lub zgoła fałszywie wykonaną analizę przez Centralne Laboratorium Celne w O.".

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, wnosząc o jej oddalenie, podniósł argumenty jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekając w sprawie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 i art. 13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Badając pod tym względem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że w toku prowadzonego przez organ celny postępowania doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z powołanym jako materialnoprawna podstawa ww. decyzji Ministra Finansów art. 5 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. - Kodeks celny (Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz.802 ze zm.) "minister właściwy do spraw finansów publicznych wydaje w formie decyzji, na pisemny wniosek osoby, wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towaru według kodu taryfy celnej". Stosownie zaś do § 3 tegoż artykułu (5) "przedmiotem wiążącej informacji taryfowej jest klasyfikacja towarów według nomenklatury towarowej taryfy celnej".

Należy również zauważyć, że z mocy art. 262 Kodeksu celnego, do postępowania w tego rodzaju sprawach jako sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepis art. 12 oraz przepisy działu IV ustawy – Ordynacja podatkowa, a zatem również do objętego przedmiotową skargą postępowania w sprawie wydania wiążącej informacji taryfowej mają zastosowanie ogólne zasady i reguły postępowania, określone w dziale IV Ordynacji podatkowej (art. 120 i n.).

Zgodnie zaś z art. 122 Ordynacji podatkowej organ celny powinien podjąć w toku postępowania wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W tym celu organ jako dowód powinien dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 180 § 1).

Oceniając w tym kontekście prawidłowość klasyfikacji taryfowej preparatu "B." zastosowanej przez organy celne w ww. WIT z dnia [...] marca 2003 r., na wstępie należy stwierdzić, że klasyfikacja towarów podlega ogólnym regułom interpretacji systemu zharmonizowanego (ORINS), które to reguły wraz z uwagami wyjaśniającymi i uwagami dodatkowymi zawartymi w Taryfie celnej uściślają i wyjaśniają treść poszczególnych pozycji taryfy celnej. Uwagi te nie mają charakteru li tylko wskazówek interpretacyjnych, lecz są stosowanym w prawie celnym rodzajem legalnej definicji pojęć zawartych w przepisach prawa, pochodzących od organu ustawowo powołanego do określania stawek celnych i ich zmiany. Zgodnie z regułą 1. Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) "... dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych uwag".

W świetle powołanej reguły 1 ORINS podstawowe znaczenie dla prawidłowej kwalifikacji towaru ma brzmienie pozycji i uwag. Z tego też względu dokładne i jednoznaczne ustalenie brzmienia pozycji i uwag oraz prawidłowa interpretacja zawartych w nich pojęć oraz elementów definiujących te pojęcia stanowi warunek prawidłowej klasyfikacji towaru na gruncie taryfy celnej i determinuje prawidłowość odnoszącej się do danego towaru wiążącej informacji taryfowej.

Sugerowana przez stronę skarżącą dla preparatu "B." pozycja 3004 obejmuje, zgodnie z jej brzmieniem w taryfie celnej "leki (z wyjątkiem produktów z pozycji nr 3002, 3005 lub 3006) złożone z produktów zmieszanych lub nie zmieszanych, dla celów terapeutycznych lub profilaktycznych, przygotowane w odmierzonych dawkach lub w opakowaniach do sprzedaży detalicznej".

Z brzmienia pozycji 3004 wynika, że o możliwości zakwalifikowania danego produktu do tej właśnie pozycji decyduje to, czy służy on do celów terapeutycznych lub profilaktycznych. Ustalenie, czy sporny preparat posiada te właściwości miało istotne znaczenie dla zastosowania prawidłowej klasyfikacji taryfowej i WIT, w związku z tym wymagało dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, z zachowaniem obowiązujących reguł postępowania dowodowego.

Tymczasem w sprawozdaniu Centralnego Laboratorium Celnego w O. (zwanego dalej "CLC") z dnia 30. 08. 2002 r. dotyczącym przeprowadzonych badań próbek towarów "W." (k. 20) i "B." (k. 24) – przyjętym przez organ celny jako "koronny" argument i podstawa wydania WIT w sprawie niniejszej – stwierdzono m.in., że "brak w badanym towarze "substancji aktywnej" oraz szczegółowej informacji o powodowanym skutku leczniczym lub profilaktycznym, w stosunku do konkretnego niedomagania lub choroby, może eliminować dany towar jako produkt stosowany tylko w medycynie i lecznictwie. Badana próbka... nadaje się do bezpośredniego spożycia jako wyrób spirytusowy". Stwierdzono również, że zdaniem CLC, przedmiotowy towar "może stanowić produkt "analogiczny" do towarów klasyfikowanych, zgodnie z opiniami Światowej Organizacji Celnej zawartymi w tomie V Wyjaśnień do Taryfy celnej, w podpozycji 220890 Taryfy celnej". W końcowej "Opinii klasyfikacyjnej" tego sprawozdania zamieszczono stwierdzenie, że zdaniem CLC, "należy rozważyć możliwość klasyfikacji towaru do podpozycji Taryfy celnej 2208 90".

Analizując treść tego sprawozdania i zawartej w nim opinii Centralnego Laboratorium Celnego o spornym preparacie, należy zauważyć, że poza jednym stwierdzeniem mówiącym, że w badanym towarze "brak" jest "substancji aktywnej", w opinii tej nie ma żadnych kategorycznych i jednoznacznych ocen odnoszących się do właściwości tego preparatu, a zwłaszcza nie ma w niej jakiegokolwiek odniesienia do dwóch najistotniejszych przesłanek (kryteriów) pozwalających zaklasyfikować (lub zdyskwalifikować) dany towar jako "lek" w rozumieniu Taryfy celnej, tj. przesłanek wskazujących na istnienie lub brak właściwości "terapeutycznych lub profilaktycznych". Co więcej, w opinii CLC w tej kwestii powiada się, że brak jest "szczegółowej informacji o powodowanym skutku leczniczym lub profilaktycznym", a to by mogło świadczyć, że jakaś (nie "szczegółowa" ?) informacja o "skutku leczniczym lub profilaktycznym" tego preparatu jednak istnieje. Również dalsze sformułowanie zawarte w ww. opinii (sprawozdaniu) CLC, mówiące, że ów brak ("substancji aktywnej" oraz "szczegółowej informacji") "może eliminować dany towar jako produkt stosowany tylko w medycynie i lecznictwie" nie dość, że nie przesądza tego w sposób jednoznaczny ("może"), to w dodatku wprowadza nieistniejące na gruncie Taryfy celnej i Wyjaśnień do taryfy celnej kryterium, jakoby o możliwości zaklasyfikowania jakiegoś towaru do pozycji 3004 miało decydować to, czy dany towar jest stosowany "tylko" w "medycynie i lecznictwie". Podobnie, kolejna ocena zawarta ww. sprawozdaniu CLC (nb. podkreślona wytłuszczonym drukiem w ww. decyzji Ministra Finansów), iż badana próbka spornego preparatu "nadaje się do bezpośredniego spożycia jako wyrób spirytusowy" odwołuje się do nieistniejącej na gruncie Taryfy celnej i Wyjaśnień do taryfy przesłanki, jakoby o możliwości zaklasyfikowania danego towaru jako "lek" miało decydować to, czy "nadaje się do bezpośredniego spożycia jako wyrób spirytusowy" czy też nie, a w konsekwencji nie wyklucza możliwości zaklasyfikowania tego preparatu jako "leku" w rozumieniu Taryfy celnej. Równie niejasne i niejednoznaczne jest dalsze stwierdzenie zawarte w ww. sprawozdaniu CLC, że przedmiotowy towar "może stanowić produkt "analogiczny" do towarów klasyfikowanych, zgodnie z opiniami Światowej Organizacji Celnej zawartymi w tomie V Wyjaśnień do Taryfy celnej, w podpozycji 220890 Taryfy celnej" nie tylko ze względu na użyte w nim słowo "może", ale przede wszystkim dlatego, że ani w tej opinii CLC, ani w zaskarżonej decyzji Ministra Finansów nie wskazano, na czym polega owa "analogia" między spornym towarem a "analogicznymi" towarami klasyfikowanymi zgodnie z opiniami Światowej Organizacji Celnej w podpozycji 220890 Taryfy celnej.

Ponadto należy zauważyć, że końcowej "Opinii klasyfikacyjnej" ww. sprawozdania CLC zamieszczono stwierdzenie, że zdaniem CLC, "należy rozważyć możliwość klasyfikacji towaru do podpozycji Taryfy celnej 2208 90", a zatem nawet w ocenie CLC, kwestia prawidłowości zaklasyfikowania spornego towaru do podpozycji 2208 90 nie była jednoznaczna i w przedłożonym przez Laboratorium organom celnym ww. sprawozdaniu nie została przesądzona, z czego wynika, że kwestia ta wymagała albo dalszych badań albo dalszych innych dowodów, które wspierałyby stanowisko organów celnych co do prawidłowości klasyfikacji taryfowej preparatu "B." zastosowanej przez organy celne w ww. WIT z dnia [...] marca 2003 r.

Jednakże Minister Finansów, działając jako organ odwoławczy nie wyjaśnił tych niejasności, a w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do zgłoszonych w odwołaniu przez p. H.M., reprezentującego Fundację Z. wątpliwości co do prawidłowości sporządzonej przez CLC w O. oceny spornego preparatu. Niezależnie bowiem od tego jak dalece użyte w odwołaniu przez p. H.M. terminy (określenia) odbiegały od terminologii zazwyczaj stosowanej w korespondencji urzędowej, nie zwalniało to organu od obowiązku rozpatrzenia i ustalenia istoty zawartych w odwołaniu zarzutów.

Już tylko na marginesie wypada nadmienić, że przedstawione wyżej niejasności wynikające z samej analizy treści sporządzonej przez CLC w O. oceny spornego preparatu i brak w tej ocenie odniesienia się do istnienia lub braku właściwości terapeutycznych lub profilaktycznych tego preparatu, stają się tym bardziej oczywiste, gdy uwzględni się (przyznany w odrębnym postępowaniu) fakt, iż w CLC w O. "nie badano preparatów pod kątem zawartości substancji leczniczych" i "...badania nie były nastawione na ustalenie ich zawartości i ewentualne określenie ich ilości" (vide kopia wyroku Sądu Rejonowego w S. z [...]. 12. 2003 r. w sprawie sygn. akt [...] przedłożona na rozprawie w dniu 21. 10. 2004 r.- k.64v. akt sądowych).

Jak już wspomniano wyżej, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Finansów podkreślił, iż "warunkiem koniecznym zezwalającym na uznanie środka za lek w rozumieniu przepisów Taryfy celnej, jest przedłożenie przez zainteresowanego świadectwa rejestracji, wydanego na mocy art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 1991 r. o środkach farmaceutycznych(...), lub pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, uzyskanego na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (...) i stwierdził, że "Dokument taki, niezbędny do uznania towaru za lek w rozumieniu przepisów Taryfy celnej, nie został administracji celnej przedłożony".

W tym kontekście należy zwrócić uwagę, że w aktach administracyjnych znajdują się wydane przez u. Ministerstwo Zdrowia Biuro Rejestracji Leków "świadectwa rejestracyjne" dotyczące obu wspomnianych wyżej preparatów, z których wynika, że są one tam zarejestrowane jako "preparaty lecznicze" (odnośnie do "V." powiada się, że jest zarejestrowany na U. i dopuszczony w lecznictwie). Jednakże w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Finansów pominął istnienie tych dowodów milczeniem i nie wyjaśnił, czy dowody te mogły mieć jakiekolwiek znaczenie w rozpatrywanej sprawie, czy też nie (i dlaczego). Należy przy tym nadmienić, że o ile na gruncie powołanej przez Ministra (a nie obowiązującej już w dacie wydania przedmiotowej WIT) ustawy z dnia 10 października 1991 r. o środkach farmaceutycznych(...) kwestia świadectwa rejestracji była uregulowana dość jasno i jednoznacznie i trzeba się zgodzić, że strona skarżąca nie przedłożyła świadectwa rejestracji w rozumieniu tej ustawy, o tyle wprowadzona ustawą z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne instytucja "pozwolenia na dopuszczenie do obrotu" uregulowana została zgoła odmiennie (znacznie szerzej i bardziej liberalnie) i, co jest istotne, w myśl tej ustawy "pozwolenie" nie zawsze jest konieczne a kwestia ta nie jest regulowana wyłącznie przez powołany przez Ministra art. 3 ust. 1.

Wyprowadzając z art. 3 ust. 1 wymóg przedłożenia "pozwolenia na dopuszczenie do obrotu" jako warunek zaklasyfikowania spornych towarów jako "leki" w rozumieniu Taryfy celnej, Minister Finansów pominął treść innych przepisów tej ustawy, które określają kiedy "pozwolenie" nie jest konieczne dla "dopuszczenia do obrotu", jak np. przepis art. 3 ust. 2 i 4 oraz art. 4 (który stanowi, że "do obrotu dopuszczone są bez konieczności uzyskania pozwolenia produkty lecznicze sprowadzane z zagranicy, jeżeli ich zastosowanie jest niezbędne dla ratowania życia lub zdrowia pacjenta, pod warunkiem że dany produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w kraju, z którego jest sprowadzany, i posiada aktualne pozwolenie dopuszczenia do obrotu, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4") i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Finansów nie przeanalizował, a tym bardziej nie wykazał, że sporne preparaty lecznicze "W." i "B." nie spełniają przesłanek, o których mowa w tych przepisach i dla ich zaklasyfikowania do pozycji 3004 Taryfy celnej rzeczywiście wymagają uzyskania odrębnego "pozwolenia na dopuszczenie do obrotu".

Niezmiernie istotnym dowodem, przemawiającym, w ocenie Sądu, za prawidłowością klasyfikacji taryfowej preparatu "B." zastosowanej przez organy celne w ww. WIT z dnia [...] marca 2003 r., mógłby być przekazany przez Centralne Laboratorium Celne (jak to podano w zaskarżonej decyzji) "przy piśmie z dnia 28 listopada 2002 r. ...dokument administracji celnej U., która podaje, iż przedmiotowy towar klasyfikuje w podpozycji 2208 90 jako napój alkoholowy". Jednakże by w sposób w pełni uprawniony móc się powołać na ten dowód Minister Finansów winien był przynajmniej wskazać, czy U. "odpowiednik" polskiej Taryfy celnej również opiera się na Zharmonizowanym Systemie Oznaczania i Kodowania Towarów (HS) wprowadzonym Międzynarodową Konwencją w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzoną w 1983 r., na którym bazuje polska Taryfa celna, i czy przy klasyfikacji taryfowej stosowane są takie same zasady i zbieżne kryteria klasyfikacyjne.

Przy ponownym rozpatrywaniu odwołania Minister Finansów przeprowadzi uzupełniające postępowanie dowodowe w celu dokładnego ustalenia, czy preparat "B." posiada właściwości terapeutyczne lub profilaktyczne i uwzględniając wyniki tego postępowania ustali, czy może być on klasyfikowany do pozycji 3004 taryfy celnej, jak domaga się tego strona skarżąca, czy też prawidłowa jest klasyfikacja zawarta w ww. wiążącej informacji taryfowej z 14 marca 2003 r. .

Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.