Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 111/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-02-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej  decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2015 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. I. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) grudnia 2014 r., nr (...), w przedmiocie określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia – oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) grudnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, w przedmiocie określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., w wysokości 76 373 zł.

Skargę na przedmiotowe rozstrzygnięcie organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł skarżący, domagając się jego uchylenia, jak również uchylenia poprzedzającej go decyzji organu I instancji. Jednocześnie w treści skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, która w ocenie skarżącego, wzbudza liczne wątpliwości, co do jej zgodności z prawem.

Uzasadniając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej skarżący podkreślił, że kwota zobowiązania podatkowego, wynikająca z zaskarżonego rozstrzygnięcia, jest bardzo wysoka, co w połączeniu z jego trudną sytuacją materialną sprawia, iż jej wyegzekwowanie może spowodować wyrządzenie mu znacznej szkody.

Trudna sytuacja materialna skarżącego, zgodnie z treścią uzasadnienia wniosku, wynika z faktu obciążenia jego majątku hipotekami oraz spadkiem przychodów uzyskiwanych z prowadzonej działalności, a także wysokimi kosztami jej prowadzenia.

Powołując się na poglądy doktryny skarżący stwierdził także, że prawidłowość zapadłych w przedmiotowej sprawie decyzji organów obu instancji rodzi liczne i uzasadnione wątpliwości.

Niezależnie od powyższego, w treści wniosku zaznaczono także, że skarżący należycie wywiązywał się z obowiązków wobec Skarbu Państwa, terminowo regulując swój zobowiązania podatkowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a./ wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Jak wynika z zalegającego w aktach sprawy pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego, z dnia 26 stycznia 2015 r., nr [...] (tom. VIII, k 87), wszelkie należności podatkowe, wynikające z zaskarżonej decyzji zostały wyegzekwowane w ramach postepowania egzekucyjnego, prowadzonego wobec skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 30 grudnia 2014 r., nr [...]. Aktualnie więc zaległość podatkowa skarżącego, z tytułu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. nie istnieje.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest bezprzedmiotowy. W związku z tym podlega on oddaleniu, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.

W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji.