Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 143/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak (spr.), Sędziowie NSA Arkadiusz Cudak,, Wiktor Jarzębowski, Protokolant A. Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2006 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwo Kompletacji Dostaw A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 rok skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. określił Przedsiębiorstwu Kompletacji Dostaw A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997r. w kwocie 2.736,80 zł, zaległość podatkową w tej samej wysokości oraz odsetki za zwłokę w kwocie 4.806,30 zł. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej stwierdzono, iż Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów, zaliczając nie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą wydatki, poniesione na zakup tzw. artykułów różnych (guma orbit, szczoteczka do zębów, krem itd.), zakup chłodziarko – zamrażarki, kamery video oraz wieży marki Watson. W wyniku przeprowadzonych w tym zakresie oględzin stwierdzono, że chłodziarka – zamrażarka nie znajdowała się w siedzibie Spółki, lecz w lokalu mieszkalnym należącym do żony Prezesa Spółki, podobnie nie stwierdzono w siedzibie Spółki zakupionej kamery video oraz wieży marki Watson, a Spółka nie wykazała związku pomiędzy zakupionym sprzętem a prowadzoną działalnością gospodarczą. Ponadto nie uznano za koszt uzyskania przychodu kwot wypłaconych pracownikowi Spółki z tytułu zamiejscowych podróży służbowych odbytych prywatnym samochodem, ponieważ brak było ewidencji przebiegu pojazdu oraz dokumentu zlecającego delegację. Za koszt uzyskania przychodu nie uznano również kosztów podróży służbowych do B. i W. odbytych przez prezesa zarządu prywatnym samochodem, ponieważ brak ewidencji przebiegu pojazdu uniemożliwiał ich weryfikację. Odnosząc się zaś do wydatków wynikających z faktur wystawionych przez B Spółkę z o.o. dotyczących "kosztów biura" i używania telefonów sieci komórkowych wskazano, że powiązana osobowo Spółka B prowadzi działalność w tym samym lokalu i zatrudnia tych samych pracowników, w tym księgową, co Spółka A. Na podstawie zaś zawartej ze Spółką B umowy najmu, najemca - Spółka A zobowiązana była do zapłaty czynszu w wysokości połowy wszystkich zobowiązań związanych z utrzymaniem nieruchomości, do zapłaty których co miesiąc obowiązany jest wynajmujący. Wszelkie rozliczenia pomiędzy wynajmującym i najemcą odbywały się w oparciu o szczegółową specyfikację wszystkich kosztów operacyjnych poniesionych przez wynajmującego. W toku postępowania Spółka jednak nie przedstawiła żadnej specyfikacji zakwestionowanych kosztów i nie dysponowała dowodami, na których podstawie można ustalić wielkość poniesionych wydatków i ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Izba Skarbowa w Ł. po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa Kompletacji Dostaw A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...], nr [...] określającej zobowiązanie i zaległość w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 r. w kwotach po 2736,80 zł oraz odsetki za zwłokę w wysokości 4.806,30 zł – uchyliła tę decyzję i określiła zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 rok w kwocie 2.338,50 zł, zaległość podatkową w tej samej wysokości i odsetki za zwłokę w wysokości 4.106,80 zł. Uwzględniając tylko część zarzutów zawartych w odwołaniu Izba Skarbowa podkreśliła odnosząc się do zakupu chłodziarko-zamrażarki, kamery video, wieży marki Watson CD i regału audiowizualnego, ujętych w ewidencji środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych dokonano jednorazowo), że do środków trwałych zalicza się te rzeczowe składniki, które są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą (§ 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 17 stycznia 1997 r., DzU nr 6, poz. 35 ze zm.). Tymczasem, jak ustalono w toku postępowania sam prezes zarządu Spółki złożył oświadczenie, iż sporna chłodziarko-zamrażarka stanowi wyposażenie lokalu mieszkalnego, należącego do jego małżonki, natomiast w siedzibie Spółki, jak wykazała przeprowadzona kontrola podatkowa znajdowała się zwykła lodówka. Naoczne stwierdzenie różnic pomiędzy lodówką a chłodziarko-zamrażarką pozwoliło na stwierdzenie przez organ kontroli, że ujęta w ewidencji środków trwałych chłodziarko-zamrażarka znajduje się poza siedzibą firmy i służy zaspokojeniu potrzeb osobistych rodziny prezesa zarządu. Potwierdza to również ww. oświadczenie prezesa oraz oględziny lokalu mieszkalnego należącego do małżonki prezesa Spółki. Ponadto ustalono, że chłodziarko-zamrażarka nie została wymieniona w wykazie, o którym mowa w odwołaniu, bowiem wykaz ten obejmuje wyłącznie sprzęty, których zakup obciążył koszty w latach 1998-2001. W dniu oględzin przeprowadzonych w lokalu mieszkalnym należącym do małżonki prezesa Spółki, znajdowała się również kamera video, a Spółka, poza oświadczeniami zebranymi od pracowników, nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających używanie kamery dla potrzeb działalności; brak jakichkolwiek materialnych dowodów wykorzystywania kamery np. w formie dokumentacji filmowej utrwalonej na kasetach VHS. Ponadto Spółka nie wyjaśniła sposobu zastosowania kamery przy "tworzeniu prototypowych ekspozytorów pod nowe grupy asortymentowe" (jak podano w odwołaniu). Ze zgromadzonego materiału nie wynika, aby Spółka przygotowywała nowatorskie projekty tego typu. Kontrola ujawniła również brak zakupionych wieży Watson CD i regału audiowizualnego. Sprzętu tego nie stwierdzono w siedzibie Spółki w toku oględzin przeprowadzonych w dniu 17 lipca 2001r., a brak dokumentacji dotyczącej zniszczenia regału, tj. brak protokołu likwidacji i stosownej adnotacji w ewidencji środków trwałych zdecydowały o tym, że oświadczeń złożonych przez pracowników Spółki w tym przedmiocie nie można było uznać za wiarygodne. Odnosząc się do kwoty 940,71 zł wypłaconej pracownikowi Spółki - K. G. z tytułu odbycia zamiejscowych podróży samochodem prywatnym w listopadzie 1997 r. Izba Skarbowa uznała, że brak delegacji i ewidencji przebiegu pojazdu dyskwalifikuje uznanie wydatków poniesionych na rzecz pracowników z tytułu używania samochodów prywatnych na potrzeby Spółki w podróżach zamiejscowych, co wynika jednoznacznie z art. 16 ust. 1 pkt 30 i ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W kwestii zaś kwot (634,98 zł i 1.257,70 zł) wypłaconych J. K. – udziałowcowi pełniącemu funkcję prezesa zarządu w związku z jego podróżami służbowymi odbytymi prywatnym samochodem, wobec nieprowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu organ podatkowy wskazał, że z art. 16 ust. 1 pkt 51 powołanej ustawy wynika, że zasadniczo koszty tego typu mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, ale wyłącznie w pewnych granicach i pod warunkiem zadośćuczynienia określonym wymogom formalnym; w ewidencji przebiegu pojazdu powinny być zapisane wyjazdy służbowe, które mają oparcie w prawidłowym udokumentowaniu, potwierdzającym związek tych wydatków z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podkreślono odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w przypadku, gdy Spółka nie prowadziła ewidencji organ podatkowy może po analizie okazanej dokumentacji uznać, że wymóg prowadzenia ewidencji został spełniony, ale tylko pod warunkiem, że przedstawiona dokumentacja w postaci rachunków i zestawień przebiegu pojazdu zawiera wszystkie dane i nie budzi wątpliwości, że pojazdy były używane dla potrzeb podatnika. Spółka nie przedłożyła jednak rachunków i zestawień, na których podstawie byłoby możliwe odtworzenie ewidencji według obowiązującego wzoru, a okazany komputerowy wydruk trasy przejazdu wraz z jej opisem – w dodatku możliwy do odtworzenia w każdym czasie i przez każdego użytkownika programu komputerowego, dowodu takiego nie stanowi. Organ odwoławczy podzielił natomiast stanowisko strony, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania powołany przez organ pierwszej instancji przepis art. 16 ust. 1 pkt 38 powołanej ustawy, bowiem zwrot kosztów używania samochodu udziałowca nie jest wydatkiem ponoszonym na jego rzecz w rozumieniu tego przepisu. Wydatki Spółki z tego tytułu podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy w wysokości nieprzekraczającej limitu określonego w art. 16 ust. 1 pkt 51. W zakresie zaś wydatków wynikających z faktur wystawionych przez Spółkę z o.o. B dotyczących "kosztów biura" i używania telefonów sieci komórkowych wskazano, że powiązana osobowo Spółka B prowadzi działalność w tym samym lokalu i zatrudnia tych samych pracowników, w tym księgową, co Spółka skarżąca. Zawarta ze Spółką B umowa najmu przewidywała, że najemca (czyli Spółka skarżąca) płacił wynajmującemu (czyli Spółce B) czynsz w wysokości połowy wszystkich zobowiązań związanych z utrzymaniem nieruchomości, jakie musi płacić wynajmujący miesięcznie, zaś rozliczenia pomiędzy wynajmującym i najemcą będą odbywać się w oparciu o szczegółową specyfikację wszystkich kosztów operacyjnych poniesionych przez wynajmującego. Spółka nie przedstawiła jednak specyfikacji tych kosztów i nie dysponowała również dowodami, na których podstawie można ustalić wielkość poniesionych wydatków i ich związek z prowadzoną działalnością. Odnośnie do kosztów telefonów cyfrowych, Izba Skarbowa zauważyła, że Spółka ma prawo korzystać z takich telefonów; korzystała ona w tym czasie z usług sieci B GSM, a poniesione z tego tytułu wydatki nie zostały zakwestionowane. Nie uznano natomiast wydatków na telefony, które stanowiły własność Spółki B; Spółka bowiem nie okazała umowy, na którą powołuje się w odwołaniu ani wykazów rozmów (bilingów), które dowodziłyby, że telefony były wykorzystywane do celów prowadzonej działalności gospodarczej. W związku z powyższym wydatki te nie stanowią kosztów uzyskania przychodów w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Po rozpoznaniu skargi na powyższą decyzję, w której zarzucono między innymi naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz naruszenie art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 25 listopada 2004r., sygn. akt I SA/Łd 1083/03 uchylił zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do wydatków poniesionych na zakup chłodziarko-zamrażarki, kamery video, wieży Watson CD i regału audiowizualnego Sąd podkreślił, że ustalenia organów skarbowych w tym zakresie opierają się przede wszystkim na protokołach oględzin lokalu siedziby Spółki oraz lokalu małżonki prezesa Spółki. Brak jednak w aktach podatkowych materiału dowodowego w postaci protokołów oględzin i ustaleń co do charakteru i sposobu korzystania z lokalu mieszkalnego małżonki prezesa uniemożliwia sądowi administracyjnemu pełną ocenę dokonanych przez organy skarbowe ustaleń dotyczących wykorzystania zakupionego sprzętu dla celów prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. W kwestii wykorzystania zaś kamery video i regału audiowizualnego Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej uznając, iż organy podatkowe nie przekroczyły w tym zakresie granic zasady swobodnej oceny dowodów, ponieważ oświadczenia pracowników Spółki, co do wykorzystywania kamery video w toku prowadzonej przez nią działalności gospodarczej nie znajdują żadnego potwierdzenia, chociażby w postaci jakiegokolwiek zapisu zarejestrowanego na kasecie video, nie mówiąc o tym, że Spółka nie podała żadnego konkretnego wypadku użycia kamery do rejestracji obrazu potrzebnego do celów prowadzonej działalności, a wyjaśnienia w kwestii zniszczenia regału audiowizualnego nie znajdują żadnego odzwierciedlenia w dokumentacji Spółki, a w szczególności w ewidencji środków trwałych. Za bezzasadne Sąd uznał zarzuty dotyczące wydatków poniesionych z tytułu zamiejscowych podróży służbowych pracownika Spółki odbytych własnym samochodem w listopadzie 1997 r. podnosząc, że duplikat ewidencji sporządzony kilka lat (ponad 4) po upływie miesiąca, którego ma dotyczy, przy jednoczesnym braku oryginału, nie może być uznany za ewidencję przebiegu pojazdu w rozumieniu art. 16 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Rozważając kwestię wydatków z tytułu podróży służbowych prezesa zarządu, Sąd stwierdził, iż w tym zakresie zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 187 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej stwierdzając, że przepis art. 16 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym w roku 1997 nie przewidywał, w razie braku ewidencji, sankcji w postaci niezaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków, o których mowa w ust. 1 pkt 51 wymienionego artykułu; sankcja ta odnosiła się tylko do wydatków z ust. 1 pkt 30, czyli ponoszonych na rzecz pracowników. Jednakże organ odwoławczy, dopuszczając możliwość uznania tego rodzaju wydatków za koszty uzyskania przychodów, pomimo braku ewidencji przebiegu pojazdu, ograniczył się tylko do zbadania komputerowego wydruku trasy przejazdu, bez uprzedniego przeprowadzenia analizy wszystkich dowodów zebranych w postępowaniu kontrolnym, – tym bardziej, że wcześniej nie dokonał tego organ podatkowy pierwszej instancji. Za bezzasadne Sąd uznał także zarzuty dotyczące wydatków poniesionych na rzecz Spółki z o.o. B, ponieważ z zawartej z wymienioną spółką umowy najmu wynika, że rozliczenie czynszu najmu (stanowiącego połowę wszystkich zobowiązań związanych z utrzymaniem nieruchomości, jakie musi płacić wynajmujący, czyli Spółka B, miesięcznie) miało być dokonywane "w oparciu o szczegółową specyfikację wszystkich kosztów operacyjnych poniesionych przez wynajmującego związanych z przedmiotową nieruchomością" (§ 4 ust. 1 i 2 umowy), co z kolei oznacza, że koszty te muszą być związane z utrzymaniem nieruchomości, muszą być rzeczywiście poniesione i powinny wynikać ze szczegółowej specyfikacji sporządzonej przez wynajmującego. Niewątpliwie – zdaniem Sądu wymogu tego nie spełniają wydatki (w ryczałtowej takiej samej w każdym miesiącu kwocie 100 zł) nazwane przez Spółkę "kosztami biura". Za wydatki związane z utrzymaniem nieruchomości nie można również w ocenie Sądu uznać wydatków z tytułu używania telefonów komórkowych, tym bardziej, że w wymienionej umowie najmu uregulowano kwestię korzystania przez najemcę z telefonów stacjonarnych (na co wskazuje także wyszczególniona w specyfikacjach dołączonych do faktur pozycja "telefony C SA").

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił decyzję Dyrektora Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...], nr [...] i określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 rok w kwocie 1.638,00 zł, zaległość podatkową w tej samej wysokości oraz odsetki za zwłokę w kwocie 2.879,65 zł. Mając na uwadze zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi organ podatkowy podkreślił, iż przeprowadzone w siedzibie Spółki oraz lokalu mieszkalnym należącym do żony prezesa oględziny oraz analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazały, że będąca przedmiotem sporu chłodziarko – zamrażarka, stanowi wyposażenie lokalu mieszkalnego, stanowiącego własność żony prezesa, nie wykorzystywanego do celów prowadzonej działalności gospodarczej. Odnosząc się do zakupu wieży marki Watson, organ podatkowy ustalił, iż nie znajdowała się ona ani w siedzibie Spółki ani w lokalu mieszkalnym należącym do żony prezesa Spółki, zaś wyjaśnienia pracowników Spółki, że zakupiony sprzęt służył jako odbiornik radiowy w siedzibie Spółki, nie znajdują - zdaniem organu - odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym zwłaszcza, że nie wszystkie osoby składające oświadczenia były pracownikami Spółki. Odnosząc się do zakwestionowanych na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 38 i art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wydatków w kwocie 634,98 wypłaconych udziałowcowi pełniącemu funkcję prezesa zarządu oraz w kwocie 1.257,70 zaksięgowanych jako "koszty krajowe", a poniesionych w związku z podróżą do W. i B. odbytą prywatnym samochodem, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że pomimo, że analiza zgromadzonego w tym zakresie materiału dowodowego (kontraktu zawartego z D .z siedzibą w B., rachunków hotelowych i in.) nie przesądza jednoznacznie o celu i związku podróży z prowadzoną działalnością gospodarczą to wszelkie wątpliwości rozstrzygnięto na korzyść podatnika. Dokonując analizy dokumentacji księgowej Spółki organ podatkowy zakwestionował natomiast zaliczone do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione z tytułu zamiejscowych podróży służbowych odbytych przez pracownika Spółki prywatnym samochodem podnosząc, iż brak jest druku delegacji oraz ewidencji przebiegu pojazdu. Odwołując się do przepisu art. 16 ust. 1 pkt 30 i art. 16 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych organ odwoławczy podkreślił, że warunkiem zaliczenia wypłaconych z tytułu odbytych podróży służbowych kwot jest udokumentowanie ich "łącznie", delegacją służbową oraz ewidencją przebiegu pojazdu prowadzoną przez pracownika według obowiązującego wzoru potwierdzoną przez podatnika na koniec każdego miesiąca. Brak ewidencji prowadzonej w miesiącu listopadzie 1997 roku powoduje, że wydatki te nie mogą zostać zakwalifikowane do kosztów uzyskania przychodów. Analiza zaś dokumentu stanowiącego kwit składowy wydania towaru podpisana przez pracownika w dniu delegacji oraz oświadczenia pracowników Państwowych Magazynów Usługowych pozwalają, zdaniem organu na zaliczenie kwoty 765,63 zł poniesionej z tytułu podróży służbowej do kosztów uzyskania przychodów za miesiąc grudzień 1997 roku.

W skardze skierowanej do sądu administracyjnego strona skarżąca podnosząc zarzut naruszenia art. 208 § 1, art. 127 w związku z art. 187 § 1 poprzez nie rozpatrzenie ponownie całego materiału dowodowego oraz art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego odnoszącego się do zarzutów zawartych w odwołaniu i nie uwzględnienie art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W ocenie strony skarżącej wydając zaskarżoną decyzję organ podatkowy naruszył art. 208 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że w przypadku gdy postępowanie stało się z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Wydanie zaskarżonej decyzji jest natomiast wynikiem błędnej interpretacji przepisu art. 45 kpa i "nieprawdziwego i nie popartego żadnymi dowodami twierdzenia, że w dniu 22 stycznia 2003r. Spółka przekazała do Urzędu Skarbowego informację o zmianie adresu siedziby. Podniesiono, że zobowiązanie podatkowe w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 1997 rok, co do zasady przedawniło się z dniem 31 grudnia 2003 roku, z uwagi jednak na złożenie skargi do sądu administracyjnego bieg terminu przedawnienia został "wydłużony" bowiem bieg terminu przedawnienia został zawieszony do czasu rozpoznania skargi i ostatecznie zobowiązanie podatkowe wygasło w czerwcu 2005 roku. W ocenie strony skarżącej organ odwoławczy uchylając w części decyzję organu pierwszej instancji nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu poprzestając na ustaleniach wskazanych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2004r. Nieuznanie określonych wydatków za koszty uzyskania przychodów zostało dokonane, zdaniem strony w oparciu o "arbitralne uznanie organu podatkowego", a przecież to na organie podatkowym spoczywa obowiązek zebrania pełnego materiału dowodowego i jego wszechstronnego rozpatrzenia w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Ocena istniejących w sprawie dowodów została przeprowadzona z naruszeniem zasady swobodnej oceny materiału dowodowego. Nie dokonano żadnych ustaleń co do charakteru i sposobu korzystania z lokalu mieszkalnego przy ul. A, nie uwzględniono oświadczeń złożonych przez kontrahentów Spółki co do sposobu korzystania z lokalu. Wskazano, iż w protokołach z przeprowadzonych oględzin brak jest numerów seryjnych zakwestionowanego sprzętu. Odnosząc do kosztów podróży służbowych odbytych prywatnym samochodem podkreślono, że w trakcie postępowania kontrolnego Spółka przedstawiła ewidencję przebiegu pojazdu sporządzoną za miesiąc listopad 1997 roku, a przepisy podatkowe nie regulują szczegółowych zasad dokumentowania tego typu wydatków. Wysokość zaś zakwestionowanych "kosztów biura" wynikała ze szczegółowej specyfikacji wszystkich kosztów operacyjnych, w oparciu o które zgodnie z zawartą umową najmu następowało rozliczenie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze podkreślił, że bieg terminu przedawnienia został przerwany poprzez zajęcie w rachunku bankowego Spółki, a zawiadomienie w tym przedmiocie doręczono wykorzystując poprzedni adres siedziby Spółki, w dniu 29 grudnia 2003r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem organ podatkowy nie naruszył przepisów prawa materialnego oraz wskazanych w skardze przepisów proceduralnych w sposób mogący mieć wpływ na treść niniejszego rozstrzygnięcia.

Na wstępie niniejszych rozważań należy wyjaśnić, iż stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Trzeba również dodać, że w sytuacji, gdy sprawa była już przedmiotem postępowania przed sądem administracyjnym, obowiązkiem składu orzekającego jest zbadanie, czy właściwy w sprawie organ zastosował się oceny prawnej i wskazań co do danego postępowania zawartych w wydanym wyroku (art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Przystępując zatem do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy podnieść, iż zarzuty skargi dotyczące przedawnienia zobowiązania podatkowego są bezzasadne. Słusznie bowiem zauważył organ podatkowy, że zobowiązanie podatkowe powstałe w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 rok, co do zasady podlega przedawnieniu z upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (tj. 31 grudnia 2003 roku). Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony (art. 70 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm./, w brzmieniu obowiązującym w roku 2002). W rozpoznawanej sprawie bieg terminu przedawnienia został przerwany w dniu dokonania skutecznego doręczenia zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego Spółki tj. w dniu 29 grudnia 2003 roku. Analizując stan faktyczny sprawy Sąd zauważył, iż organ podatkowy szczegółowo wyjaśnił okoliczności i tryb doręczenia Spółce zawiadomienia Wobec udokumentowanych w aktach sprawy przeszkód w dokonaniu doręczenia, właściwy w sprawie organ skierował zawiadomienie na poprzedni adres siedziby Spółki. Fakt potwierdzenia przyjęcia zawiadomienia przez osobę uprawnioną do odbioru korespondencji, przeczy – w ocenie Sądu twierdzeniom strony skarżącej sformułowanym w skardze. Rozpatrzone na tle całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ustalenia poczynione w tym przedmiocie przez organ podatkowy trzeba uznać za przekonywujące i logiczne, a przy tym całkowicie przystające do zasad doświadczenia życiowego. Trudno byłoby w tej kwestii postawić organowi administracji zarzut niestaranności działania czy też naruszenia określonych przez prawo procesowe zasad doręczania pism urzędowych. Przeciwnie, zdaniem Sądu organ ten uczynił wszystko, aby wspomniane wcześniej pismo dotarło do rąk adresata. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zauważono, iż do doręczenia zawiadomienia wykorzystano poprzedni adres Spółki, ponieważ w dniu 22 stycznia 2003r. uzyskano informację od Pani B. P.- księgowej firmy, że pod aktualnym adresem siedziby firmy przy ul. B 1/3 nikt nie przebywa, a zatem ewentualną korespondencję należy przekazywać na adres Ł., ul. C 32.34, gdyż pod tym adresem znajduje się osoba reprezentująca Spółkę. Powyższe informacje znalazły potwierdzenie w relacjach poborców skarbowych z dnia 25 lutego 2003r., 4 sierpnia 2003r., 8 września 2003r., i 19 września 2003r. Zatem w dniu 29 grudnia 2003r. poborca skarbowy urzędu skarbowego doręczył osobiście ww. zawiadomienie Pani B. P.. Stad – jak przyjęto niezrozumiałe jest żądanie umorzenia postępowania, z tego powodu, że Pani B.P. przebywając "w swojej pracy" na ul. C 32/34 w Ł., przekonana była, iż jest to korespondencja kierowana do firmy, w której właśnie przebywa. Brak pieczęci firmowej podatnika na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie tylko nie potwierdza – w ocenie organu w tej okoliczności, ale zaprzecza prawdziwości tego stwierdzenia. Nie wyjaśniono bowiem dlaczego w tej sytuacji Pani P. nie postawiła pieczęci firmowej "drugiej pracy". Nie wyjaśniono też, dlaczego osoba ta w ogóle przyjęła zawiadomienie. Faktem jest, że doszło do zawiadomienia o dokonanym zajęciu wierzytelności na rachunku bankowym (czynności egzekucyjnej), a więc zdarzenia przerywającego bieg terminu przedawnienia. Zdaniem Sądu zdarzenie to trzeba łączyć z przekazaniem informacji o zajęciu zobowiązanemu w celu umożliwienia mu zakwestionowania podjętej czynności. Główna księgowa Spółki (Pani P.) potwierdziła własnym podpisem otrzymanie takiej informacji, co przemawia za uznaniem zgłoszonych w skardze zarzutów za bezzasadne.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy podnieść, iż organ podatkowy kierując się wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 listopada 2004r., sygn. akt I SA/Łd 1083/01 odniósł się tylko do trzech kwestii z zakwestionowanych ustaleń faktycznych uzupełniając w tym zakresie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Opierając się na dokumencie protokołu z oględzin lokalu będącego siedzibą Spółki A oraz lokalu mieszkalnego znajdującego się przy ul. A jednoznacznie stwierdzono, że zakupiony przez Spółkę sprzęt w postaci w chłodziarko- zamrażarki, kamery video i wieży marki Watson nie znajdował się w lokalu stanowiącym siedzibę Spółki, a lokal znajdujący się przy ul. A, w którym znajdowała się chłodziarko – zamrażarka, pełnił funkcję mieszkalne (wykorzystywany był do celów osobistych, stanowił własność żony prezesa Spółki) i wbrew twierdzeniom strony skarżącej, które nie zostały poparte żadnym materiałem dowodowym, nie był wykorzystywany do celów prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. Organ podatkowy słusznie wskazał, iż nie kwestionuje prawdziwości dowodów świadczących o poniesionych wydatkach (faktur zakupu) lecz sposób wykorzystania zakupionego sprzętu, który w tym przypadku mógł być wykorzystywany także w celach osobistych. Spółka nie przedstawiła żadnych wiarygodnych i przekonywujących dowodów w tym zakresie, z których wynikałoby, że zakupiony sprzęt wykorzystywany był do celów prowadzonej działalności gospodarczej bezzasadnie twierdząc, iż to organ podatkowy powinien przedstawić dowody potwierdzające złożone w trakcie postępowania oświadczenia pracowników o związku poniesionych wydatków z uzyskanym przez Spółkę przychodem.

W zakresie zaś zakwestionowanych wydatków poniesionych z tytułu podróży służbowych obytych przez pracownika Spółki prywatnym samochodem należy wskazać, że organ podatkowy wypełniając zalecenia Sądu zawarte w powołanym powyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, uzupełnił braki formalne w zgromadzonym w tym zakresie materiale dowodowym uznając za koszty uzyskania przychodu poniesione w miesiącu grudniu 1997 roku wydatki.

W kwestii pozostałych zarzutów strony skarżącej, dotyczących wydatków na rzecz BHZ B Spółki z o.o. należy wskazać, że wyroku z dnia 25 listopada 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał je za bezzasadne zarówno w zakresie tzw. "kosztów biura" jak i kosztów z tytułu używania telefonów komórkowych podnosząc, iż z zawartej w dniu 1 lipca 1997r. umowy najmu wynika, że rozliczenie czynszu najmu (stanowiącego połowę wszystkich zobowiązań związanych z utrzymaniem nieruchomości, jakie musi płacić wynajmujący, czyli Spółka B, miesięcznie) miało być dokonywane "w oparciu o szczegółową specyfikację wszystkich kosztów operacyjnych poniesionych przez wynajmującego związanych z przedmiotową nieruchomością" (§ 4 ust. 1 i 2 umowy), co z kolei oznacza, że koszty te muszą być związane z utrzymaniem nieruchomości, muszą być rzeczywiście poniesione i powinny wynikać ze szczegółowej specyfikacji sporządzonej przez wynajmującego. Niewątpliwie – zdaniem Sądu wymogu tego nie spełniają wydatki (w ryczałtowej takiej samej w każdym miesiącu kwocie 100 zł) nazwane przez Spółkę "kosztami biura". Za wydatki związane z utrzymaniem nieruchomości nie można również w ocenie Sądu uznać wydatków z tytułu używania telefonów komórkowych, tym bardziej, że w wymienionej umowie najmu uregulowano kwestię korzystania przez najemcę z telefonów stacjonarnych (na co wskazuje także wyszczególniona w specyfikacjach dołączonych do faktur pozycja "telefony C SA").

Za nieuzasadnione Sąd uznał także zarzuty naruszenia prawa procesowego, albowiem organy podatkowe oparły się na prawidłowo zebranym i należycie rozpatrzonym materiale dowodowym, nie naruszając przy tym przepisu art. 187 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej i nie przekraczając granic zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 powołanej ustawy.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.