Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1686/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant specjalista Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2012 r. sprawy ze skargi K. W., R. P. i T. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu zażalenia K. W., T. R. i R. P., postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. ustanawiającej prawo użytkowania wieczystego do zabudowanego gruntu o pow. [...] m2 położonego w W. przy ul. [...] na rzecz J. B. i U. P.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] Prezydent W. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. ustanawiającej prawo użytkowania wieczystego do zabudowanego gruntu o pow. [...] m2 położonego w W. przy ul. [...] na rzecz J. B. i U. P. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ orzekający podał, że w dniu 2 marca 2011 r. do Prezydenta W. wpłynął wniosek K. W., T. R. i R. P. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2010 r. wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Organ podał, że zgodnie z art. 152 Kpa organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia posterowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Zdaniem Prezydenta W. nie zachodzi podstawa do uchylenia w/w decyzji z uwagi na brak przymiotu strony wnioskodawców. Ponadto okoliczności wznowienia postępowania i uchylenia ostatecznej decyzji winny wynikać z udokumentowanych i wiarygodnych materiałów dowodowych. Organ uznał, że twierdzenia wnioskodawców o przysługującym im przymiocie strony w zakończonym postępowaniu administracyjnym są subiektywne i nie znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym.

Na powyższe postanowienie K.W., T.R. i R. P. wnieśli zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zarzucając naruszenie art. 152 § 1 Kpa. Zdaniem wnioskodawców, będącym najemcami lokali nr [...], [...] i [...] w budynku położonym przy ul.[...], przysługuje im prawo pierwszeństwa w nabyciu nieruchomości na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Procedura zbycia w/w lokali została rozpoczęta i została wstrzymana, ze względu na zgłoszone roszczenia dawnych właścicieli. W świetle powyższego wnioskodawcy posiadali konkretny interes prawny i powinni brać udział w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2010 r. W ocenie skarżących okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania bowiem swoje roszczenia do nieruchomości zgłosili spadkobiercy H. R. i sprawa toczy się przed Sądem Rejonowym W. (sygn.[...]).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr[...]. W uzasadnieniu organ podał, że zgodnie z art. 152 Kpa organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.

Zdaniem organu odwoławczego, nie zachodzi podstawa do uchylenia w/w decyzji w wyniku wznowienia postępowania, z uwagi na brak przymiotu strony wnioskodawców. Organ w oparciu o art. 152 Kpa nie bada stopnia prawdopodobieństwa, jak również na tym etapie postępowania nie musi opierać się na udokumentowanych i wiarygodnych dowodach. Do wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji przez organ wystarczy, że okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji w wyniku wznowienia postępowania.

Organ odwoławczy zauważył, że materiał dowodowy wskazuje, iż wnioskodawcy są najemcami lokali nr [...], [...] i [...] w budynku położonym przy ul.[...].

Zgodnie z art. 28 Kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Osobą uprawnioną do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie odmowy lub ustanowienia własności czasowej (użytkowania wieczystego) do gruntu należy poprzedni właściciel nieruchomości lub też jego następca prawny. W przypadku decyzji dotyczącej oddania w trybie dekretu z 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. w użytkowanie wieczyste zabudowanej nieruchomości interes prawny w kwestionowaniu takiej decyzji, oprócz jej dawnych właścicieli i ich następców prawnych mogą mieć jedynie właściciele lokali mieszczących się w usytuowanym na tym gruncie budynku nabytych uprzednio od Skarbu Prawa bądź gminy. Nie mają natomiast interesu prawnego w rozumieniu art. 28 Kpa w kwestionowaniu takich rozstrzygnięć najemcy lokali mieszczących się w takim budynku. Jako użytkownicy lokali nie dysponują oni tytułem prawnorzeczowym do nieruchomości. Najem jednego z lokali znajdujących się w budynku położonym na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste spadkobiercom byłej właścicielki, nie rodzi prawa strony dla najemcy w postępowaniu o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.

W świetle powyższego, w ocenie Kolegium, nie zachodzi podstawa do uchylenia w/w decyzji, z uwagi na brak przymiotu strony wnioskodawców. W tej sytuacji brak jest też podstaw prawnych do zastosowania art. 152 Kpa.

Od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] K. W., T. R. i R. P. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj: art. 6 Kpa poprzez nierozważenie i brak oceny w uzasadnieniu postanowienia wszystkich istotnych aspektów sprawy; 2) art. 12 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 Kpa poprzez błędne uzasadnienie postanowienia; 3) art. 12 w zw. z art. 152 § 1 Kpa poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie nie występuje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r.; 4) art. 152 § 1 Kpa poprzez nie rozważenie, czy w sprawie zaistniała przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 Kpa oraz czy brak jest przesłanki negatywnej do uchylenia decyzji dotychczasowej, a także poprzez przyjęcie a priori, że decyzja Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. nie będzie podlegała uchyleniu w trybie art. 145 § 1 Kpa. W skardze skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu podnieśli, że są najemcami lokali mieszkalnych o numerach [...], [...] i [...] w budynku położonym przy ul. [...] w W., spełniają zatem warunek określony w art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który przyznaje najemcom prawo pierwszeństwa w nabyciu nieruchomości przeznaczonych do zbycia z gminnych zasobów nieruchomości. Skarżący wskazali, że uchwałą Nr [...] z dnia [...] lutego 1998 r. Rada W. zaopiniowała pozytywnie sprzedaż lub oddanie w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu nieograniczonego gruntu zabudowanego położonego W. przy ul. [...] wraz ze sprzedażą znajdującego się na tym gruncie budynku. W związku z powzięciem przez lokatorów budynku przy ul. [...] informacji o przeznaczeniu lokali w tym budynku do sprzedaży pismem z dnia 25 czerwca 1998 r. lokatorzy lokali nr [...] wystąpili do Dyrektora Zarządu W. zgłaszając wolę kupienia najmowanych lokali, wskazując na poniesione nakłady. Pismem z dnia 13 lipca 1998 r. Zarząd [...] poinformował K. W., iż zostały uruchomione przygotowania do sprzedaży lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...] w W. Następnie Urząd W. pismem z dnia 11 września 1998 r. poinformował, że wstrzymana została realizacja uchwały dotyczącej zbycia w drodze przetargu nieograniczonego nieruchomości przy ul.[...] , a w Wydziale Geodezji i Nieruchomości rozpoczęta jest procedura sprzedaży lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...] na rzecz najemców tych lokali. W świetle powyższego skarżącym jako najemcom lokali w nieruchomości przeznaczonej do zbycia przysługiwało prawo pierwszeństwa w nabyciu lokali, zaś procedura realizacji prawa pierwszeństwa została rozpoczęta Świadczy o tym także protokół sprzedaży sporządzony w dniu 5 maja 1999 r. dotyczący lokalu nr[...]. Jak wynika z pisma z dnia 22 maja 2010 r. skierowanego do lokatorów kamienicy przy ul. [...] procedura sprzedaży lokali mieszkalnych w przedmiotowym budynku na rzecz najemców została wstrzymana, ze względu na zgłoszone roszczenia dawnych właścicieli nieruchomości. Skarżący posiadali zatem konkretny i rzeczywisty interes prawny i powinni brać udział jako strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta W. nr[...]. Zdaniem skarżących, osoba wobec której rozpoczęto procedurę zbycia lokalu powinna mieć status strony, gdyż źródłem jej interesu prawnego jest art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który przyznaje najemcom lokali mieszkalnych z najmem nawiązanym na czas nieoznaczony prawo pierwszeństwa w nabyciu nieruchomości przeznaczonych do zbycia z gminnych zasobów nieruchomości. Owo prawo pierwszeństwa mogło więc stanowić podstawę do wywiedzenia przez skarżących interesu prawnego i co za tym idzie powinni oni mieć przymiot strony w rozumieniu art. 28 Kpa w postępowaniu administracyjnym zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Gdyby bowiem odmówiono przyznania prawa własności czasowej, wnioskodawcy korzystając z prawa pierwszeństwa mogliby nabyć lokale mieszkalne na preferencyjnych warunkach z uwzględnieniem bonifikaty. Na skutek jednak bezzasadnej odmowy dopuszczenia ich do przedmiotowego postępowania administracyjnego bez własnej winy nie brali oni w nim udziału, co powoduje, że wnioski o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt. 4 Kpa, a także o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2010 r są w pełni zasadne.

Skarżący wskazali, że zgodnie z art. 152 § 1 Kpa organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Ich zdaniem z treści art. 152 § 1 Kpa wynika więc jednoznacznie, że w przypadku zaistnienia przewidzianych w nim przesłanek wstrzymanie wykonania decyzji nie zależy od swobodnego uznania organu. Przeciwnie, jeśli zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, tzn. gdy istnieje przekonanie o zasadności przesłanek do wznowienia postępowania i gdy jednocześnie nie występuje przesłanka przedawnienia określona w art. 146 § 1 Kpa organ "wstrzyma", a zatem ma obowiązek wstrzymać wykonanie decyzji dotychczasowej. Uregulowanie zawarte w normie art. 152 Kpa oznacza więc, że do procesowych obowiązków organu należy ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Aby jej dokonać organ winien oprzeć się na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych. Zbyt pochopna, niepoparta niczym ocena może prowadzić bowiem do błędnych wniosków z bardzo istotnymi skutkami dla wnioskodawców mimo tego, że postanowienie w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej nie przesądza o wyniku merytorycznym postępowania wznowionego. Określenie "prawdopodobieństwa" powinno polegać na podaniu przesłanki wznowieniowej, która ma być zastosowana z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę konkretną przesłankę oraz omówieniu względów dla jakich, zdaniem organu, możliwe jest lub też nie uchylenie konkretnej decyzji. Ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji nie może być więc dowolna i przeprowadzona w oparciu o budzące wątpliwości materiały dowodowe. Zaistnienie przesłanki prawdopodobieństwa uchylenia decyzji dotychczasowej nie wymaga więc udowodnienia, że decyzja dotychczasowa podlega uchyleniu. W tego rodzaju postępowaniu należy wykazać jedynie, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 Kpa, brak jest przesłanki negatywnej do uchylenia decyzji dotychczasowej oraz że zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji. Przy ustalaniu prawdopodobieństwa uchylenia decyzji organ winien mieć także na uwadze wszystkie przesłanki wznowienia wynikające z przepisów Kpa. W sprawie niniejszej postanowienia organów obydwu instancji tym wymogom jednak nie odpowiadają.

W ocenie skarżących, prowadząc postępowanie na podstawie art. 152 § 1 Kpa organy zarówno pierwszej jak i drugiej instancji nie rozważyły bowiem, czy w sprawie zaistniała przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 Kpa oraz czy brak jest przesłanki negatywnej do uchylenia decyzji dotychczasowej. Nie wskazały także, czy decyzja Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2010 r. została w całości wykonana.

Skarżący natomiast na gruncie przedmiotowej sprawy wykazali, że zachodzą okoliczności wskazujące na prawdopodobieństwo uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2010 r. w wyniku wznowienia postępowania. Skarżący zauważyli, że swoje roszczenia do nieruchomości położonej przy ul. [...] zgłosili spadkobiercy H. R. na rzecz której, na podstawie testamentu ustnego z dnia [...] grudnia 1953 r., Sąd Powiatowy W. postanowieniem z dnia [...] czerwca 1955 r., sygn. akt [...] stwierdził nabycie spadku po J. G. - dawnej właścicielce nieruchomości przy ul.[...]. W dniu [...] lipca 2008 r. w wyniku rozpatrzenia wniosku uczestniczek – J. B. i U. P. Minister Infrastruktury stwierdził nieważność decyzji Prezydenta W. odmawiającej przyznania własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] w W. W tym postępowaniu uczestniczki wywodziły swoje następstwo prawne z postanowienia, którego zmiany domagają się wnioskodawcy. Do Sądu Rejonowego W. , sygn. akt [...] został bowiem złożony wniosek w przedmiocie zmiany postanowienia Sądu Powiatowego W. z dnia [...] czerwca 1955 r., zapadłego w sprawie o sygn. [...] i ustalenia właściwego spadkobiercy J. G. . Postępowanie w tej sprawie jest w toku. W przypadku uwzględnienia wniosku jedynym spadkobiercą J. G. będzie więc Miasto W. W konsekwencji odpadną roszczenia uczestniczek do przedmiotowej nieruchomości, co umożliwi skorzystanie przez wnioskodawców z prawa pierwszeństwa nabycia lokali przeznaczonych do zbycia przez Miasto, położonych w budynku przy ul.[...]. Zmiana postanowienia spadkowego będzie też miała bezpośredni wpływ na konieczność uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2010 r., gdyż J. B. i U. P. nie będą spadkobiercami J. G., a co za tym idzie osobami na rzecz których powinno dojść do ustanowienia prawa własności czasowej w trybie dekretu z dnia 26 października 1945 r. W razie bowiem uwzględnienia wniosku o zmianę postanowienia o stwierdzenie nabycia spadku po J. G. spadkobiercą będzie Miasto W. Z tych też względów zasadnym jest wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2010 r.

Reasumując skarżący wskazali, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy Organy bowiem wbrew stanowisku zaprezentowanym w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz Prezydenta W. nr [...]z dnia [...] kwietnia 2011 miały podstawy do uznania, że istnieją warunki do wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Okoliczności sprawy (faktyczne i prawne) wskazują bowiem na prawdopodobieństwo jej uchylenia. Do zastosowania art. 152 § 1 Kpa wystarczy natomiast jedynie wskazanie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania i to bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa. Z kolei zasadność wznowienia postępowania mogła zostać oceniona dopiero w wyniku merytorycznego rozstrzygnięcia uruchomionych nadzwyczajnych postępowań administracyjnych, a nie w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 152 Kpa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymało stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona.

Rację należy przyznać Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W., że najemcy lokali znajdujących się w budynku usytuowanym na gruncie, w stosunku do którego Prezydent W. wydał ostateczną decyzję o ustanowieniu użytkowania wieczystego na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.) – zwanego dalej dekretem, nie mogli być, w rozumieniu art. 28 Kpa, stronami postępowania o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta W. nr[...].

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się bowiem, że najemcy lokali, nawet ci którym roszczenia dekretowe stanęły na przeszkodzie w realizacji ich roszczeń wynikających z różnych przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (zwanej dalej ugn), nie mają interesu prawnego do bycia stronami postępowań zwyczajnych i nadzwyczajnych, jeżeli chodzi o sprawy zakończone decyzjami wydanymi na podstawie art. 7 dekretu (por. np. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 17 stycznia 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 1376/04; z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 2279/10; z dnia 26 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 333/11, czy też wyroki NSA: z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1459/06; z dnia 2 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 960/11).

Sąd zwraca uwagę, że z chwilą, gdy stanie się ostateczna decyzja uwzględniająca wniosek dekretowy na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu nie następuje wygaśnięcie stosunku najmu, jak to ma miejsce np. w sprawach o zwrot wywłaszczonych nieruchomości (art. 138 ugn). Zdaniem Sądu, interesu prawnego dla tej kategorii podmiotów nie kreuje art. 34 ust. 1 pkt 3 ugn, który przewiduje prawo pierwszeństwa najemców w nabyciu odrębnej własności lokali. Uszło uwadze skarżących, że prawo pierwszeństwa przysługuje w przypadku zbywania lokali, które, zgodnie z definicją legalną z art. 4 pkt 3b ugn, następuje poprzez dokonywanie czynności prawnych mających na celu oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste lub przeniesienie tego prawa. Tymczasem zbycie nieruchomości dekretowej ma miejsce dopiero po ostatecznej decyzji uwzględniającej wniosek dekretowy. Nie można pominąć i tego, że w orzecznictwie sądowym podkreśla się bezwzględne pierwszeństwo roszczeń dekretowych przed roszczeniami wynikającym z innych (późniejszych) przepisów prawa (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 1997 r., sygn.. akt I ACr 86/97). Trzeba też mieć na uwadze, że najemcy lokali nie mogą podnieść przeciwko spadkobiercom przeddekretowego właściciela żadnych zarzutów związanych z wykonywaniem przez nich swych praw, ponieważ uwzględnienie wniosku w trybie art. 7 dekretu zależy od stanu prawnorzeczowego nieruchomości [...] oraz od tego, czy korzystanie z gruntu da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu w planie zagospodarowania przestrzennego (art. 7 ust. 2 i 5 dekretu).

Wbrew temu co twierdzą skarżący nie można zarzucić Prezydentowi W. , że w niniejszej sprawie wadliwie zastosował przepis art. 152 Kpa. Skoro – jak wskazano wyżej – najemcy wnioskujący o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta W. nr [...] nie mogli być stroną postępowania wznowieniowego, to nie mogli uruchomić skutecznie postępowania dotyczącego wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji (wstrzymanie wykonania decyzji jest możliwe z inicjatywy podmiotu zewnętrznego, ale będącego stroną). Konsekwencją braku czynnej legitymacji do bycia stroną postępowania było też to, że nie mogły mieć znaczenia dla sprawy podawane przez skarżących we wniosku okoliczności, co do tego, że istnieje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Prezydenta W. nr [...] na skutek możliwości zmiany przez Sąd Rejonowy W. postanowienia spadkowego w taki sposób, że odpadną roszczenia osób uprawnionych z tej decyzji, a następcą prawnym przeddekretowej właścicielki gruntu może okazać się Miasto W.

Poza tym podawane przez skarżących okoliczności świadczące o prawdopodobieństwie uchylenia decyzji dotychczasowej nie miały żadnego związku z podawaną we wniosku skarżących podstawą do wznowienia postępowania – art. 145 § 1 pkt 4 Kpa (pominięciem przez organ wnioskodawców jako stron w postępowaniu, bez ich winy), która ich zdaniem uzasadniała uchylenie decyzji dotychczasowej.

Biorąc pod uwagę powyższe i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.