Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1692/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-11-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86  par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz – Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi R. K. w K.Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za wrzesień 2006 r. postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...]r. R. K. w K. Z. wniósł skargę na oznaczoną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. w przedmiocie podatku akcyzowego za wrzesień 2006 r.

Wraz ze skargą podatnik przedłożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Uzasadniając żądanie wskazał, iż nie uchybił terminowi do wniesienia skargi w sposób zawiniony, ponieważ decyzję stanowiącą przedmiot sporu otrzymał dopiero w dniu 18 września 2009 r. Wyjaśniając zaistniałą okoliczność skarżący podniósł, iż w toku postępowania podatkowego jego pełnomocnikiem był radca prawny A. I., który prowadził działalność pod adresem ul. [...] w D. Według podatnika skarżona decyzja została w dniu 7 kwietnia 2009 r. błędnie doręczona adwokatowi Z. I., do Kancelarii Adwokackiej, która zgodnie ze stanowiskiem podatnika, mieści się w D. przy ul. [...]. Rozstrzygnięcie organu podatkowego zostało odebrane przez pracownika wspomnianej kancelarii i wobec faktu, iż skarżący jest klientem również tej kancelarii, omyłkowo zakwalifikowane do spraw prowadzonych przez adwokata Z. I.

W świetle oświadczenia radcy prawnego A. I. z dnia 23 września 2009 r. wynika, że o wydaniu decyzji przez Dyrektora Izby Celnej dowiedział się w dniu 18 września 2009 r., o czym niezwłocznie poinformował swojego mocodawcę.

Ustosunkowując się do wniosku o przywrócenie terminu organ podatkowy podniósł, że adres pod który doręczył decyzję został wskazany przez pełnomocnika podatnika, zaś jego prawidłowość potwierdza fakt, że przesyłanie wcześniejszej korespondencji pod ten adres nie zostało zakwestionowane przez pełnomocnika skarżącego i skutkowało prawidłowym doręczeniem przesyłki. Organ zauważył, że na potwierdzeniu odbioru decyzji, jak i przy doręczaniu pism na wcześniejszych etapach postępowania jako osoba upoważniona do odbioru przesyłki podpisywała się ta sama osoba – R. P. W celu potwierdzenia posiadania przez nią pełnomocnictwa do odbioru korespondencji pocztowej organ wystąpił ze stosownym zapytaniem do urzędu pocztowego. W piśmie Poczty Polskiej S. A. Oddział Rejonowy w W. z dnia 30 października 2009 r. wyjaśniono, że R. P. posiada pełnomocnictwo pocztowe do odbioru korespondencji, której adresatem jest Kancelaria Radcy Prawnego A. I.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z regulacją art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu uzależnione jest od spełnienia łącznie przesłanek wymienionych w art. 87 p.p.s.a. Zgodnie z wskazanym przepisem wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu z jednoczesnym dokonaniem czynności, której strona nie dokonała w terminie. Ponadto we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, które to okoliczności stanowią zasadniczą przesłankę przywrócenia terminu.

Stosownie do treści przywołanych powyżej przepisów, przywrócenie terminu może więc nastąpić jedynie wówczas, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki:

1) wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi;

2) zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy;

3) dopełniona została czynność, dla której określony był termin.

Brak choćby jednej z powyżej wymienionych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu. Zatem, brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu.

O braku winy w uchybieniu terminu można mówić wówczas, gdy strona we wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodobni, że mimo całej staranności z przyczyn od niej niezależnych nie mogła dokonać czynności w terminie. Przeszkody te zatem muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

W rozpoznawanej sprawie skarżący w uzasadnieniu wniosku wskazał, że niezłożenie w terminie skargi spowodowane było brakiem wiedzy skarżącego, jak również jego pełnomocnika, o wydaniu przez organ podatkowy decyzji administracyjnej. Jak wynika z akt sprawy, organ podatkowy zarówno w decyzji, jak i na kopercie zawierającej skarżone rozstrzygnięcie prawidłowo oznaczył adresata przesyłki oraz adres do jej doręczenia. Następnie, na adres ten została doręczona wskazana przesyłka i odebrana przez pracownika posiadającego właściwe pełnomocnictwo pocztowe. Błędnie przystawiona przez pracownika kancelarii prawniczej pieczęć identyfikująca kancelarię nie ma w ocenie Sądu znaczenia dla prawidłowości doręczenia przez pocztę zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wynika bowiem, że Kancelaria Adwokacka Z. I. mieści się pod tym samym adresem, co kancelaria pełnomocnika skarżącego radcy prawnego A. I., tj. ul. [...] w D. Tym samym brak jest potwierdzenia dla zasadności twierdzenia skarżącego, jakoby Kancelaria adwokata Z. I. mieściła się pod adresem: ul. [...] w D.

W ocenie Sądu, przyjmując obiektywny miernik staranności, od każdego pełnomocnika należycie dbającego o interesy swojego mocodawcy – w tym od radcy prawnego będącego pełnomocnikiem strony skarżącej – należy wymagać właściwego zorganizowania swojej pracy. W pojęciu tym niewątpliwie mieści

się także odpowiednia organizacja odbioru korespondencji. Wiąże się to przecież

z odpowiedzialnością zarówno za prowadzenie sprawy strony skarżącej oraz odpowiedzialnością za prawidłowy przebieg całego postępowania przed organami administracji publicznej.

Zaistniałe w tym zakresie zaniechanie ze strony profesjonalnego pełnomocnika, nie wskazuje na wystąpienie braku winy z jego strony. Z całą pewnością, nie jest to bowiem przeszkoda, której pełnomocnik nie mógłby usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W sytuacji gdy decyzja została prawidłowo doręczona osobie upoważnionej do odbioru korespondencji, nie można usprawiedliwiać uchybienia terminowi do wniesienia skargi nieprzekazaniem jej pełnomocnikowi skarżącego przez tę osobę. Nie ma przy tym znaczenia, iż osoba ta jest ponadto zatrudniona w innej kancelarii prawniczej, która znajduje się pod tym samym adresem.

Ponadto, dla oceny staranności pełnomocnika, istotnym jest upływ czasu jaki nastąpił pomiędzy doręczeniem decyzji, tj. w dniu 7 kwietnia 2009 r. a powzięciem przez pełnomocnika informacji o jej wydaniu, co nastąpiło w dniu 18 września 2009 r. Brak aktywności profesjonalnego pełnomocnika trwający przez okres ponad pięciu miesięcy wyklucza w ocenie Sądu przychylenie się do stanowiska skarżącego o braku po jego stronie winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi.

Powyższe okoliczności przesądzają zatem, że nie można w niniejszej sprawie mówić o braku winy w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a.

W związku z powyższym, zgodnie z art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.