Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2451/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-01-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Sędzia WSA - Wanda Zielińska-Baran po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego D.B. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi K.L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz radcy prawnego D.B. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 219,60 zł (dwieście dziewiętnaście złotych sześćdziesiąt groszy), w tym: tytułem opłaty kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) oraz kwotę 39,60 zł (trzydzieści dziewięć złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem 22% podatku od towarów i usług


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi K.L., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania. Od tego wyroku skargę kasacyjną złożył uczestnik postępowania Z.L.

Na wniosek skarżącej, postanowieniem z dnia 13 czerwca 1007 r. przyznano jej prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu – radcy prawnego.

Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej radcę prawnego D.B.

Ustanowiona w sprawie pełnomocnik nadesłała pismo procesowe w sprawie oraz stawiła się na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 14 października 2008 r.

Pismem z dnia 12 lipca 2007 r., a następnie na rozprawie i pismem z dnia 15 października 2008 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżących zwróciła się o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając jednocześnie, że wynagrodzenie nie zostało jej wypłacone w całości ani w części.

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej p.p.s.a., wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.), zwanym dalej rozporządzeniem.

Z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia wynika, że zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej należy się pełnomocnikowi z urzędu, za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jeżeli ten sam radca nie prowadził sprawy w drugiej instancji, nie sporządził i nie wniósł kasacji - w wysokości 75 % stawki minimalnej, określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) rozporządzenia.

Stosownie zaś do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie", to jest takiej, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, albo radca prawny nie sporządził skargi i nie brał udziału w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 240 zł.

Ponadto, w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.

W niniejszej sprawie radca prawny D.B. została ustanowiona pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku uwzględniającego skargę, czyli po zakończeniu postępowania sądowego w pierwszej instancji.

Jak wynika z akt sprawy udzielona pomoc prawna polegała na sporządzeniu jednego pisma procesowego w sprawie i reprezentowaniu skarżącej na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Należało więc przyjąć, iż w tym wypadku podstawą ustalenia minimalnej stawki wynagrodzenia jest § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia.

Równocześnie, jak wynika z powołanego wyżej przepisu, "jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji, nie sporządził i nie wniósł kasacji", wskaźnik procentowy stawki wynosi 75 %.

Natomiast wysokość stawki, określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 zależy od tego, czy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. a), czy radca domaga się wynagrodzenia za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. b), czy też występował w innej sprawie (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c).

Należy uznać, że niniejsza sprawa należy do tej ostatniej kategorii i z tego względu ustalono, że w tej sprawie wysokość "stawki minimalnej, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 li c" rozporządzenia, wynosi 240 zł.

Należało więc przyjąć, że należne pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie wynosi 75% z 240 zł, czyli 180 zł i powinno być podwyższone o kwotę 39,60 zł, stanowiącą podatek od towarów i usług, który na dzień wydania postanowienia wynosi 22 %, co łącznie stanowi kwotę 219, 60 zł.

Z uwagi na to, że zostały spełnione warunki, uzasadniające przyznanie ustanowionemu pełnomocnikowi z urzędu żądanego wynagrodzenia, na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c, a także w myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia, postanowiono, jak w sentencji.

Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.).