Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1085/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 33, art. 47
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 137 par.2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędziowie NSA Tomasz Kolanowski, WSA del. Lidia Ciechomska–Florek (sprawozdawca), Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 1604/09 w sprawie ze skargi M. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 14 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia dokonanego zarządzeniem zabezpieczającym 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. C. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 7 stycznia 2010 r., ISA/Kr 1604/09 oddalił skargę M. C. (dalej jako skarżąca lub strona), na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 14 września 2009 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia dokonanego zarządzeniem zabezpieczającym. Jako podstawę prawną wyroku Sąd powołał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o przyjęty przez Sąd następujący stan faktyczny sprawy.

1. Naczelnik Urzędu Skarbowego w . działając na wniosek wierzyciela, Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z 24 lipca 2009r., wydał 29 lipca 2009r. postanowienie w sprawie przedłużenia do 5 listopada 2009r. terminu zabezpieczenia na majątku B. C. i M. C. należności w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005r. dokonanego zarządzeniem zabezpieczenia z 28 kwietnia 2009r.

2. Strona, w zażaleniu z 5 sierpnia 2009r. na to postanowienie, wskazała, że postępowanie kontrolne, prowadzone przez UKS w K., dotyczyło jej męża B.C., z którym pozostaje w rozdzielności majątkowej. Przedłożyła akt notarialny o rozdzielności majątkowej, którego organ podatkowy nie wziął pod uwagę podczas postępowania. Jej zdaniem, decyzja z 28 kwietnia 2009r. o ustanowieniu zabezpieczenia na majątku strony nie została skutecznie doręczona jej pełnomocnikowi, pomimo, iż w dniu 13 maja 2009 r. doręczyła pełnomocnictwo przedstawicielowi organu podatkowego pierwszej instancji. Z tego powodu, jej zdaniem, postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z 29 lipca 2009r. dotknięte jest wadą nieważności.

3. Dyrektor Izby Skarbowej w K., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. W uzasadnieniu powołał art. 159 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej jako u.p.e.a.),wskazując na dwie przesłanki, które muszą być spełnione aby organ egzekucyjny przedłużył termin zabezpieczenia. Wierzyciel musi zgłosić stosowny wniosek oraz wykazać, że z uzasadnionych przyczyn postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte. W ocenie organu odwoławczego wierzyciel spełnił obydwie przesłanki i 24 lipca 2009r. wystąpił z wnioskiem o przedłużenie okresu zabezpieczenia dokonanego na majątku zobowiązanego uzasadniając to koniecznością przesłuchania świadków. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w chwili dokonania zabezpieczenia zobowiązani nie pozostawali we wspólności majątkowej oraz, że postępowanie prowadzone w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie może służyć weryfikacji decyzji o ustanowieniu zabezpieczenia wydanej na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, ani weryfikacji prawidłowości postępowania prowadzącego do wydania decyzji administracyjnej.

4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia oraz o połączenie do łącznego rozpoznania sprawy zakończonej zaskarżonym postanowienia z dnia 10 września 2009r. nr [...] z niniejszą sprawą. Zarzuciła naruszenie art. 144 i art. 145 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, polegające na niedoręczeniu przez organ pierwszej instancji decyzji z 28 kwietnia 2009r. Zwróciła uwagę, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z 28 kwietnia 2009r. oraz zarządzenie zabezpieczenia z 28 kwietnia 2009r. nie zostały doręczone ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi. Dalej wywiodła, że pominięcie pełnomocnika przy doręczeniu zarządzenia o zabezpieczeniu wywołuje nieważność zarządzenia. Podkreśliła, że nieważność powołanego zarządzenia jest następstwem nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. o zabezpieczeniu, która również nie została doręczona jej pełnomocnikowi. Jeszcze raz podniosła, że pozostaje z mężem w rozdzielności majątkowej.

5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

6. Strona, w piśmie procesowym z 23 grudnia 2009r., podtrzymała dotychczasowe stanowisko przedstawione w skardze. Do pisma dołączyła postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 16 grudnia 2009r., w którym uchylono postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z 31 października 2009r. w sprawie przedłużenia do dnia 5 lutego 2010r. terminu zabezpieczenia dokonanego zarządzeniem zabezpieczającym z 28 kwietnia 2009r.

7. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę oddalił podkreślając w uzasadnieniu, że skarga nie zawiera zarzutów bezpośrednio odnoszących się do postanowienia o przedłużeniu zabezpieczenia. Formułuje bowiem zarzut naruszenia art. 144 i art. 145 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, które to przepisy nie miały zastosowania w sprawie. Sąd wskazał, ze uzasadnienie zarzutów skargi koncentruje się na zarzucie niedoręczenia pełnomocnikowi skarżącej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z 28 kwietnia 2009r. o zabezpieczeniu,oraz zarządzenia zabezpieczającego z 28 kwietnia 2009r. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że postępowanie podatkowe, w ramach którego wydana została decyzja o zabezpieczeniu oraz postępowanie zabezpieczające to dwa odrębne postępowania. Decyzja o zabezpieczeniu wydana została na podstawie art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej, natomiast postępowanie zabezpieczające wszczynane jest przez doręczenie zobowiązanemu zarządzenia zabezpieczenia i pełni funkcję pomocniczą wobec postępowania egzekucyjnego. Celem zarządzenia o zabezpieczeniu jest gwarancja realizacji egzekucji administracyjnej. W postępowaniu egzekucyjnym nie mają zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej, lecz przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz odpowiednio, stosownie do art. 18 ustawy egzekucyjnej, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tego powodu nietrafny jest pogląd strony, zgodnie z którym zarządzenie o zabezpieczeniu doręczono niezgodnie z prawem, pomijając pełnomocnika. W przekonaniu Sądu okoliczność, że skarżąca w dniu 13 maja 2009r. po odmowie przyjęcia przesyłki zawierającej zarządzenie zabezpieczenia, wręczyła pracownikowi organu podatkowego przedmiotowe pełnomocnictwo a on je odebrał, dobrowolnie, czy też przymuszony - nie wpływa na ocenę prawną skuteczności doręczenia skarżącej zarządzenia zabezpieczenia w dniu 13 maja 2009r. Dalej Sąd wyjaśnił, że w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym stosuje się art. 32 i art. 33 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którymi strona w postępowaniu administracyjnym może działać przez pełnomocnika, jeżeli charakter czynności nie wymaga jej osobistego działania, zaś umocowanie pełnomocnika do działania w tym postępowaniu wynika z załączonego do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa. Sąd podkreślił, że to na pełnomocniku ciąży obowiązek dołączenia do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa. Określony w art. 40 Kodeksu postępowania administracyjnego, obowiązek organu egzekucyjnego doręczania kierowanych do zobowiązanego pism na ręce jego pełnomocnika powstaje dopiero z chwilą przedstawienia temu organowi oryginału pełnomocnictwa lub jego urzędowo poświadczonego odpisu. Sąd wskazywał, że strona może w każdej chwili ustanowić pełnomocnika, a skuteczność tej czynności przed wszczęciem danego postępowania administracyjnego zależeć będzie od powiadomienia o tym fakcie stosownych organów. W momencie podjęcia próby doręczenia zarządzenia zabezpieczającego i odmowy przyjęcia tego pisma, skarżąca nie miała prawidłowo ustanowionego pełnomocnika, zatem odmowa przyjęcia przesyłki wywołała skutek doręczenia stosownie do art. 47 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dopiero po odmowie przyjęcia przesyłki skarżąca wręczyła pracownikowi organu dokument pełnomocnictwa procesowego. Zdaniem Sądu, w dniu 13 maja 2009r., pracownik organu (poborca skarbowy) działał jedynie w charakterze doręczyciela pism organu na podstawie art. 39 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pracownik ten nie występował natomiast w charakterze przedstawiciela organu uprawnionego do przyjmowania jakichkolwiek dokumentów kierowanych do organu, tak jak nie są upoważnieni do odbioru pism w imieniu urzędu, inne osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów, do doręczania pism organu podatkowego (na przykład pracownicy poczty). Do dnia 4 czerwca 2009r. skarżąca nie miała ustanowionego pełnomocnika w sprawie, dlatego zgodnie z art. 40 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wszelkie pisma należało doręczać stronie. Stroną w sprawie była skarżąca, co jest bezsporne, dlatego zarządzenie z 28 kwietnia 2009r. zostało skierowane do niej. Pracownik, za pośrednictwem którego organ podatkowy doręczał decyzję, stwierdził, że skarżąca odmówiła przyjęcia pisma w dniu 13 maja 2009r., co zostało odzwierciedlenie w notatce urzędowej z dnia 14 maja 2009r. Sąd podkreślił, że brak możliwości wszczęcia postępowania egzekucyjnego w rozumieniu art. 159 u.p.e.a. na skutek uzasadnionej przyczyny, jest jedynym i wystarczającym warunkiem, którego spełnienie uprawnia organ do przedłużenia terminu zabezpieczenia. W ocenie Sądu, w sprawie wystąpiła przesłanka do przedłużenia terminu a wierzyciel składając wniosek o przedłużenie terminu zabezpieczenia wykazał konieczność przedłużenia zabezpieczenia. Wierzyciel nie był w stanie wydać decyzji wymiarowych przed upływem terminów, a zabezpieczenie na majątku skarżącej przyszłych zobowiązań podatkowych było zasadne z uwagi na obawę jego niewykonania. Sąd zwrócił uwagę na fakt, że zakwestionowane postanowienie dotyczyło przedłużenia zabezpieczenia wydanego w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dlatego Sąd nie mógł odnieść się do zarzutu skarżącej dotyczącego rozdzielności majątkowej pomiędzy skarżącą a jej mężem B. C. w dacie wydania decyzji o zabezpieczeniu. Zarzut ten sprowadza się do braku wymagalności obowiązku i ewentualnie błędu co do osoby zobowiązanego nie może więc być skutecznie podnoszony w sprawie, której przedmiotem jest przedłużenie terminu zabezpieczenia ( art. 159 § 2 u.p.e.a.). W tym postępowaniu nie może być także oceniana skuteczność doręczenia decyzji z dnia 28 kwietnia 2009r. o ustanowieniu zabezpieczenia. Na marginesie Sąd zauważył, że podnoszony zarzut został przez tut. Sąd oceniony w wyroku z dnia 7 stycznia 2010r., sygn. akt I SA/Kr 1603/09. Fakt, że postanowieniem z dnia 16 grudnia 2009r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia 30 października 2009r. o kolejnym przedłużeniu zabezpieczenia dokonanego zarządzeniem zabezpieczenia z dnia 28 kwietnia 2009r., tym razem do dnia 5 lutego 2010r., pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Uchylone zostało bowiem kolejne postanowienie o przedłużenie zabezpieczenia z przyczyn, które nie pokrywają się z zarzutami skargi i nie znajdują odniesienia w rozpoznawanej sprawie.

8. W skardze kasacyjnej skarżąca zarzuciła naruszenie:

a)art. 33 kpa w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., polegające na błędnym przyjęciu, że skarżąca nie działała przez pełnomocnika;

b)art.137 § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 174 pkt. 1 p.p.s.a polegające na pominięciu w/w przepisu ustawy;

c)art. 33 § 3 k.p.a w zw. z art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. polegające na błędnej interpretacji, zgodnie z którą pełnomocnik powinien dołączyć do akt postępowania pełnomocnictwo, podczas gdy skarżąca oraz jej pełnomocnik nie wiedzieli o toczącym się postępowaniu zabezpieczającym;

d) art. 47 k.p.a w zw. z art. 174 pkt. 1 p.p.s.a polegającym na błędnym przyjęciu, że stroną w postępowaniu zabezpieczającym była skarżącą podczas gdy działała ona przez skutecznie ustanowionego pełnomocnika;

e)art. 47 k.p.a. zw. z art. 174 pkt. 1 p.p.s.a polegającym na błędnym przyjęciu, że nastąpił skutek doręczenia pisma;

f)art. 174 pkt.2 p.p.s.a polegającym na pominięciu dowodu z notatki urzędowej sporządzonej przez pracownika organu podatkowego pierwszej instancji.

Wniosła o uchylenie w całości zakwestionowanego wyroku i stwierdzenie nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 14 września 2009r. , połączenie do wspólnego rozpoznania niniejszej sprawy ze sprawą I SA/Kr 1603/09 oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w zakresie postępowania dowodowego polegającego na przeprowadzeniu dowodu z pisma urzędowego sporządzonego przez pracownika organu podatkowego pierwszej instancji. Nadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz od organu podatkowego kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego w/g norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśliła, że Sąd nie wziął pod uwagę dowodu z adnotacji urzędowej pracownika Urzędu Skarbowego w M. z dnia 14 maja 2009r. Dalej skarżąca wywodziła, że dowiedziała się o toczącym się postępowaniu w dniu 13 maja 2009r. Skoro przedstawiciel urzędu skarbowego przyjął pełnomocnictwo to należało uznać, że pełnomocnictwo to zostało złożone skutecznie. Powołała wyrok WSA w Warszawie z 13 maja 2005 r., III SA/Wa 2240/04. Podkreśliła, że art. 137 § 4 Ordynacji podatkowej nie ogranicza zakresu odesłania do przepisów kodeksu cywilnego, a zatem dopuszczalna była wykładnia pozwalająca na zastosowanie przepisów kodeksu postępowania cywilnego. W tym zakresie powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2009r IFSK 618/05. Zarzuciła, że sąd orzekający w sprawie, nie dokonał analizy skuteczności pełnomocnictwa z punktu widzenia prawa cywilnego, bo skoro przedstawiciel organu przyjął pełnomocnictwo, to powinien pełnomocnikowi doręczyć pismo, a nie stwierdzać, że podatniczka odmówiła przyjęcia decyzji. W razie wątpliwości organ podatkowy mógł też żądać potwierdzenia pełnomocnictwa, czego nie uczynił. Zatem w sprawie, rygor doręczenia, o którym mowa w art. 153 § 2 Ordynacji podatkowej, nie nastąpił. Z tych też względów, skarżąca ma prawo do złożenia odwołania od decyzji podatkowej. Pracownik urzędu skarbowego, który przyjął pełnomocnictwo od skarżącej w dniu 13 maja 2009r., działał jako przedstawiciel organu podatkowego. Zgodnie z art. 137 § 4 Ordynacji podatkowej, należałoby zastosować art.95 in fine kodeksu cywilnego. Sąd orzekający w sprawie nie przeprowadził dowodu z notatki urzędowej sporządzonej przez przedstawiciela organu podatkowego, ani też dowodu na okoliczność co do charakteru działania pracownika urzędu skarbowego. Zdaniem strony, gdyby przyjąć ustalenia sądu pierwszej instancji, że pismo doręczono na podstawie art. 144 in fine Ordynacji podatkowej, to pracownik urzędu skarbowego powinien odmówić przyjęcia pełnomocnictwa. W takiej sytuacji mielibyśmy do czynienia z rygorem doręczenia o którym mowa w art. 153 Ordynacji podatkowej. Skoro pracownik organu podatkowego przyjął pełnomocnictwo, to działał jak przedstawiciel tegoż organu. Art. 144 Ordynacji podatkowej stanowi o doręczaniu pism przez pracowników organów podatkowych a nie przedstawicieli. Doręczenie decyzji, które nastąpiło z naruszeniem w/w przepisu jest nieważne. Skoro doręczenie jest nieważne to nie nastąpiło uchybienie terminu o którym mowa w art. 223 § 2 pkt. 1 Ordynacji podatkowej. Nadto, według wnoszącej skargę kasacyjną, bezspornym jest, że postanowienie o przedłużeniu zabezpieczenia nie zostało doręczone pełnomocnikowi. Przyjęcie przez sąd orzekający, że podatniczka odmówiła przyjęcia decyzji jest arbitralne. Szczegółowo na temat okoliczności związanych z odmową przyjęcia decyzji skarżąca wypowiedziała się w skardze kasacyjnej do sprawy sygn. akt I SA/Kr 1603/09. Skarżąca powołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2007r II SA 1360/02, z którego wynika, że cho9ciaż art. 33 § 3 kpa nakłada obowiązek dołączenia do akt pełnomocnictwa to uchybienie temu obowiązkowi należy uznać za brak formalny. Brak ten jest źródłem - po stronie organu - obowiązku wezwania do usunięcia braku, z pouczeniem o skutkach niewykonania wymaganej czynności. Dopiero bezskuteczny upływ wyznaczonego terminu umożliwiłby organowi podjęcie stosownych czynności procesowych. Przedłożenie pełnomocnictwa, choć z datą późniejszą niż zaskarżona czynność, stanowi potwierdzenie tej czynności przez stronę postępowania i nadaje jej cechę skuteczności. Gdyby organ miał uzasadnione wątpliwości co do skuteczności tej czynności, powinien wezwać stronę do wypowiedzenia się w kwestii potwierdzenia czynności podjętej w jej imieniu przez pełnomocnika. Skarżąca powołała także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 grudnia 2007r, w którym stwierdzono, że uchybienie obowiązkowi jest tylko uchybieniem formalnym podlegającym uzupełnieniu w trybie art.64 § 2 kpa. Zdaniem skarżącej, odebranie pełnomocnictwa przez pracownika organu podatkowego i dokonanie adnotacji o tej czynności było równoznaczne ze złożeniem pełnomocnictwa do akt. Skarżąca zaś, informując przedstawiciela organu podatkowego o doręczaniu pism pełnomocnikowi, nie mogła równocześnie odmówić przyjęcia decyzji. Zatem oświadczenie przedstawiciela organu podatkowego, że "M. C. odmówiła przyjęcia decyzji," w świetle powyższego nie może się ostać.

9. Dyrektor Izby Skarbowej w K., w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

II. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór dotyczy udziału pełnomocnika skarżącej w postępowaniu w sprawie doręczenia skarżącej, postanowienia w sprawie zabezpieczenia na majątku B. C. i M. C. Skarżąca zarzuciła m. in. naruszenie art. 33 kpa w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że skarżąca nie działała przez pełnomocnika. Pomijając wadliwość budowy skargi kasacyjnej, stwierdzić należy, że stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w kwestii udziału pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym jest jednolite a w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że pierwsza czynność w sprawie jest adresowana do strony. Wówczas, o ile zostanie prawidłowo ustanowiony, pełnomocnik może przystąpić do sprawy. Sąd pierwszej instancji prawidłowo rozstrzygnął, iż zarządzenie o zabezpieczeniu doręczono skarżącej zgodnie z prawem oraz, że w momencie podjęcia próby doręczenia zarządzenia o zabezpieczeniu i odmowy przyjęcia tego pisma, skarżąca nie miała prawidłowo ustanowionego pełnomocnika. Słusznie więc uznał Sąd pierwszej instancji, że odmowa przyjęcia przesyłki wywołała skutek doręczenia stosownie do art. 47 § 2 k.p.a. Stąd zarzut naruszenia art.47 k.p.a. zw. z art. 174 pkt. 1 p.p.s.a., polegający na błędnym przyjęciu, że nastąpił skutek doręczenia pisma, jest nietrafny.

Wskazać też należy, że zarzuty ze skargi kasacyjnej nie wykazują wadliwości zastosowania prawa, lecz sprowadzają się do polemiki z orzeczeniem Sądu pierwszej instancji. Nie można uznać, że akt prawny powinien być doręczany na adres osoby nieznanej nie tylko w momencie sporządzenia aktu, ale także nieznanej w momencie wysyłki. Doręczyciel pisma, bo w takiej roli występował pracownik organu, nie jest uprawniony do oceny skuteczności wręczonego mu pełnomocnictwa. Nawet gdyby przyjąć prawidłowość skonstruowania zarzutu naruszenia art. 137 § 2 Ordynacji podatkowej, to stwierdzić należy, że pracownik organu działał w ramach postępowania egzekucyjnego, w którym nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej, stąd zarzut naruszenia tego przepisu należało uznać za bezskuteczny. W u.p.e.a. brak jest odesłania do stosowania Ordynacji podatkowej. Nadto, jedynym zadaniem pracownika było doręczenie korespondencji, zatem strona nie może wyciągać pozytywnych dla siebie skutków prawnych z zaniechania powiadomienia przez nią organu podatkowego o działaniu pełnomocnika, czy właściwym adresie do doręczeń. Nawet przyjmując działanie pracownika doręczającego pismo z naruszeniem prawa, tj. z przekroczeniem przydanych mu kompetencji, nie sposób uznać, że to niewłaściwe zinterpretowanie norm kompetencyjnych mogło mieć wpływ na wynik sprawy w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia dokonanego zarządzeniem zabezpieczającym. Nieuzasadniony jest więc zarzut naruszenia art. 174 pkt.2 p.p.s.a. polegający na pominięciu dowodu z notatki urzędowej sporządzonej przez pracownika organu podatkowego pierwszej instancji.

Pozostałe zarzuty skarżącej nie dotyczą postępowania w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia dokonanego zarządzeniem zabezpieczającym.

11. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.