Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 785/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 88 ust. 1, art. 94 ust. 1, art. 95 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1170
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i  norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant starszy referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi R. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie domu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji (dalej: Komendant Wojewódzki, organ II instancji, organ odwoławczy) decyzją z [...] września 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. dalej: k.p.a.)

w związku z art. 88 ust. 1, art. 94 ust. 1, art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067, dalej: ustawa o Policji) oraz § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz.U. z 2013 r., poz. 1170 ze zm., dalej: rozporządzenie z dnia 18 maja 2005 r.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w G. (dalej: Komendant Powiatowy, organ I instancji) z [...] lipca 2018 r. Nr [...] o odmowie przyznania R. S. (dalej: skarżący, policjant, strona) prawa do pomocy finansowej na uzyskanie domu mieszkalnego, położonego w G. [...], gmina [...].

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał, że skarżący pełnił służbę w Policji od [...] sierpnia 1995 r., a funkcjonariuszem w służbie stałej został mianowany z dniem [...] sierpnia 1998 r. Na podstawie raportu Komendanta Powiatowego Nr [...] z [...] stycznia 2018 r., z dniem [...] lutego 2018 r. policjant został zwolniony ze służby w Policji w związku z nabyciem prawa do emerytury policyjnej.

Skarżący [...] października 2017 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego

z wnioskiem w sprawie przyznania pomocy finansowej na uzyskanie w drodze kupna domu w G. nr [...] gm. [...] (miejscowość pobliska). Do wniosku załączył kserokopię umowy przedwstępnej sprzedaży działki z [...] września 2017 r., zabudowanej domem mieszkalnym o powierzchni około [...] m2. Przedstawił zaświadczenie G. Towarzystwa Budownictwa Społecznego Sp. z o.o. w G. (dalej: GTBS), z którego wynika, że zgodnie z umową najmu nr [...] z [...] listopada 2003 r. jest najemcą lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. W. [...] w G. o łącznej powierzchni użytkowej [...]m2 i powierzchni pokoi [...]m2. Rodzina policjanta liczyła 3 osoby. Do wniosku została również załączona kserokopia umowy najmu zajmowanego przez policjanta lokalu mieszkalnego.

Decyzją Nr [...] z [...] grudnia 2017 r. Komendant Powiatowy odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanej pomocy finansowej z powodu posiadania odpowiedniego lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby. W następstwie wniesionego przez skarżącego odwołania, Komendant Wojewódzki uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ

I instancji, z uwagi na stwierdzone w toku postępowania uchybienia formalne

i konieczność uzupełnienia zebranej dokumentacji.

Decyzją Nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. Komendant Powiatowy po raz drugi odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanej pomocy finansowej, czym podtrzymał wcześniejszą argumentację. Decyzją Nr [...] z [...] czerwca 2018 r. Komendant Wojewódzki uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, z uwagi na niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Decyzją Nr [...] z [...] lipca 2018 r. Komendant Powiatowy, działając na podstawie art. 88 ust. 1, art. 89 pkt 1, art. 94 ust. 1 i 2, art. 95 ust. 1 pkt 2, art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, § 1, § 3 ust. 1 i 2 pkt 2, § 3 a ust. 1 pkt 6 i § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r.

w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz.U. z 2013 r., poz. 864 ze zm. dalej: rozporządzenie z dnia 17 października 2001 r.), § 2 pkt 1 oraz § 3 rozporządzenia

z dnia 18 maja 2005 r., odmówił przyznania skarżącemu prawa do pomocy finansowej na uzyskanie domu mieszkalnego.

Zdaniem organu I instancji, za odmową przyznania wnioskowanej pomocy przemawia fakt, że w dacie złożenia wniosku policjant w miejscu pełnienia służby miał odpowiednio zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, ponieważ posiadał lokal mieszkalny zgodny z przysługującymi mu normami zaludnienia, położony przy ul. W. [...] m [...] w G., na podstawie umowy najmu nr [...] z [...] listopada 2003 r. zawartej z GTBS na czas nieokreślony.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, zarzucając naruszenie art. 94 ust.1 oraz art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji przez błędną interpretację posiadania. Wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie wnioskowanej pomocy finansowej.

Komendant Wojewódzki nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania.

Motywując powołaną na wstępie zaskarżoną decyzję, organ odwoławczy przytoczył treść mających w sprawie zastosowanie przepisów ustawy o Policji – art. 88 ust. 1, art. 94 ust. 1 i art. 95 ust. 1 pkt 2 oraz § 3 rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. Wskazał przy tym, że skarżący w dacie złożenia wniosku, tj. [...] października 2017 r., był najemcą i posiadaczem zajmowanego lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej [...] m2 i powierzchni mieszkalnej [...] m2 , przy czym pod względem powierzchni mieszkalnej lokal jest zgodny z przysługującymi policjantowi trzema normami zaludnienia (tj. powierzchnia pokoi co najmniej 3 x 7m2 = 21 m2).

Organ odwoławczy zauważył, że chociaż skarżący nie dysponuje prawem własności do zajmowanego lokalu mieszkalnego, to jednak ma na czas nieokreślony w odpowiedni sposób zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Przepis art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, poza określoną lokalizacją i wielkością powierzchni mieszkalnej posiadanych lokali mieszkalnych lub domów, nie wymienia rodzaju tytułów prawnych, np. umowy najmu czy prawa własności, jako podstawy posiadania.

Wobec niezdefiniowania w ustawie o Policji pojęcia "posiadanie" w odniesieniu do lokalu mieszkalnego, w ocenie organu odwoławczego należy pomocniczo zastosować interpretację art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1025, dalej: k.c.), zgodnie z którym posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten kto nią włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).

Pierwsze posiadanie związane jest z własnością, ma charakter trwały, natomiast drugie nawiązuje do faktycznego wykonywania uprawnień, będących elementem innego prawa dającego ogólne władztwo nad cudzą rzeczą. Najem lokalu mieszkalnego stanowi więc posiadanie zależne, którego jednak nie zawsze (pomimo, iż dotyczy lokalu zgodnego z normami zaludnienia) pozwala na uznanie, że potrzeby mieszkaniowe policjanta są zaspokojone.

Mając powyższe na względzie organ II instancji, po analizie pozostającej

w obrocie prawnym umowy najmu nr [...] zawartej między skarżącym a GTBS w dniu [...] listopada 2003 r. na czas nieokreślony, uznał, że w dacie złożenia wniosku

w sprawie przyznania pomocy finansowej policjant był już najemcą (posiadaczem zależnym) zajmowanego lokalu mieszkalnego. Lokal ten usytuowany był w miejscu pełnienia służby, odpowiadał przysługującym wówczas policjantowi normom zaludnienia. Określone przez strony w umowie najmu okoliczności skutkujące wypowiedzeniem umowy niezwiązane są ze stosunkiem pracy policjanta lub jego małżonki, jak również nie dotyczą sytuacji zbycia przez wynajmującego prawa własności. W pozostałych przypadkach to od sposobu wypełniania obowiązków samego skarżącego i jego woli zależy trwałość oraz stabilność zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Mając aktualnie w sposób trwały i stabilny zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, skarżący ma prawo uzyskać inny lokal mieszkalny lub dom, jednak bez zaangażowania środków pomocy finansowej z budżetu Policji.

Od powyższej decyzji Komendanta Wojewódzkiego skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie:

1) art. 35 k.p.a. poprzez przewlekłość prowadzonego postępowania przez organ I instancji, które to postępowanie trwa od [...] października 2017 r.;

2) art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji

w sytuacji, gdy w wyniku podniesionych zarzutów powinno dojść do uchylenia decyzji Komendanta Powiatowego w całości i orzeczenia w tym zakresie co do istoty sprawy, przez wyrażenie zgody na przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, położonego w miejscowości G. [...], gmina [...];

3) art. 88, art. 95 ust. 1 pkt 2 i art. 94 ust. 1 ustawy o Policji przez niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że skarżący posiada w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji oraz zobowiązanie organu do wydania

w określonym terminie decyzji, wskazując sposób załatwienia sprawy.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że na dzień złożenia wniosku o pomoc finansową nie posiadał, jak to przyjęły organy obu instancji, lokalu mieszkalnego

w miejscowości, w której pełnił służbę, tylko umowę najmu tego lokalu, która

w każdej chwili może być wypowiedziana przez jedną ze stron. W ocenie skarżącego interpretacja posiadania przedstawiona przez organy orzekające w sprawie jest błędna i stoi w sprzeczności z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przytoczył również orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych, m. in. wyrok WSA w Bydgoszczy z 23 marca 2005 r., sygn. akt II SA/Bd 34/05 oraz WSA

w Gliwicach z 14 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Gl 1113/17.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Podstawę materialnoprawną kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o Policji. Zgodnie z art. 88 ust. 1 tej ustawy, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Natomiast z art. 94 ust. 1 ww. ustawy wynika, że policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość.

Przepisy przewidują jednak wyjątki od tej zasady. Lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi posiadającemu

w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy (art. 95 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy). Natomiast z § 3 rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. wynika, że norma zaludnienia przysługująca policjantowi wynosi od 7 do 10 m² powierzchni mieszkalnej, którą stanowi powierzchnia pokoi znajdujących się w lokalu mieszkalnym.

Warto jeszcze nadmienić, że przesłanki udzielenia pomocy finansowej emerytowi policyjnemu są takie same jak funkcjonariuszowi w służbie czynnej (art. 30 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin - Dz. U. z 2018 r. poz. 132).

Z przytoczonych wyżej regulacji prawnych zawartych w ustawie o Policji wynika, że w zakresie ustalania prawa funkcjonariusza Policji do otrzymania pomocy finansowej, o której mowa w art. 94 ust. 1, nie można wykładni tego przepisu przeprowadzać wyłącznie na podstawie językowych dyrektyw interpretacyjnych, tylko uwzględniać należy również wykładnię systemową i celowościową. Głównym bowiem celem omawianej regulacji jest to, aby funkcjonariusze Policji mieli zapewnione godziwe i zgodne z przysługującymi im normami mieszkaniowymi miejsce zamieszkania w czasie pełnienia służby. Kwestią drugorzędną jest zaś, w jaki sposób owo prawo do lokalu mieszkaniowego zostanie zaspokojone. Niezależnie od tego, czy policjant będzie zamieszkiwał we własnym mieszkaniu czy domu, czy też

w mieszkaniu służbowym lub wynajętym, dla omawianej regulacji, zawartej

w przepisach rozdziału 8 ustawy o Policji, kluczowe znaczenie ma to, aby funkcjonariusz miał gdzie mieszkać w miejscu pełnienia służby czy w miejscowości pobliskiej. Stąd więc pomoc finansowa przysługuje funkcjonariuszowi tylko wówczas, gdy zgłaszając roszczenia nie miał zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych

w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej (por. wyrok WSA

w Warszawie z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 974/17, publ. cbosa).

Uprawnienia policjanta do lokalu mieszkalnego (art. 88 ust. 1 ustawy o Policji) lub pomocy finansowej na cele mieszkaniowe (art. 94 ust. 1 ustawy o Policji) nie mogą być interpretowane w oderwaniu od treści art. 95 tej ustawy (por. wyroki NSA z: 9 stycznia 2002 r., sygn. akt I SA 708/00, publ. LEX nr 81657, 25 sierpnia 2005 r., sygn. akt OSK 1957/04, publ. LEX nr 191827, 13 września 2006, sygn. akt I OSK 1203/05, publ. LEX nr 321175). Istotne jest, że pomoc finansowa nie jest uprawnieniem, które przysługuje każdemu policjantowi tylko z tego tytułu, że jest funkcjonariuszem. Funkcjonariuszowi nie przyznaje się pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego czy domu jednorodzinnego (art. 94 ust. 1 ustawy

o Policji), jeśli nie przysługuje mu prawo do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego w drodze decyzji administracyjnej z uwagi na wystąpienie jednej

z przesłanek negatywnych przewidzianych w art. 95 ust. 1 ustawy o Policji (por. wyrok WSA w Gdańsku z 15 września 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 609/16, publ. cbosa).

Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżącemu nie przysługuje wnioskowana przez niego pomoc finansowa na zakup domu, ponieważ organy orzekające w przedmiotowej sprawie ustaliły, że posiada on inny odpowiedni (spełniający przysługujące policjantowi normy zaludnienia) lokal mieszkalny w miejscowości, w której pełnił służbę (por. również wyrok NSA z 21 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 751/15, publ. LEX nr 2032836).

Skarżący na podstawie umowy najmu z 1 listopada 2003 r. zawartej z GTBS jest najemcą lokalu mieszkalnego położonego w miejscu pełnienia służby. Umowa została zawarta na czas nieokreślony z możliwością jej wypowiedzenia oraz dotyczyła lokalu składającego się z 2 pokoi, pomieszczenia kuchennego, przedpokoju, łazienki oraz z przynależnego pomieszczenia gospodarczego i balkonu. Poza sporem pozostaje, że wynajmowany lokal spełnia przysługujące funkcjonariuszowi normy zaludnienia (łączna powierzchnia użytkowa [...] m2,

a powierzchnia mieszkalna [...] m² na 3 osoby).

Sąd w tym miejscu w pełni podziela interpretację organów obu instancji dotyczącą terminu "posiadanie". Wobec niezdefiniowania przez ustawodawcę tego pojęcia na gruncie ustawy o Policji w judykaturze przyjmuje się, że należy je rozumieć w sposób ukształtowany ogólnymi przepisami prawa cywilnego, w tym przez art. 336 k.c., zgodnie z którym posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto ją faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym się łączy określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadaczem samoistnym rzeczy jest ten, kto nią włada jak właściciel, wyrażając tym samym wolę wykonywania w stosunku do niej prawa własności. Natomiast posiadaczem zależnym jest ten, kto włada rzeczą w zakresie innego prawa niż prawo własności, np. użytkowania (art. 252 k.c.), zastawu (art. 306 k.c.), najmu (art. 659 k.c.), dzierżawy (art. 693 k.c.), użyczenia (art. 710 k.c.). Nie rości więc sobie do rzeczy prawa własności, lecz zachowuje się tak, jak uprawniony z innego prawa.

Najem lokalu mieszkalnego stanowi więc posiadanie zależne, przy czym kwestia zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych policjanta w każdym przypadku winna być rozważona przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności danej sprawy.

W niniejszej sprawie organy orzekające w tym zakresie dokładnie przeanalizowały treść umowy najmu wiążącej skarżącego z GTBS z [...] listopada 2003 r.

W ocenie Sądu zasadnie przyjęto, że określone przez strony w tej umowie okoliczności skutkujące jej wypowiedzeniem nie są związane ze stosunkiem pracy policjanta lub jego małżonki, jak również nie dotyczą sytuacji zbycia przez wynajmującego prawa własności. Przyczyny wypowiedzenia umowy najmu zależą jedynie od sposobu wypełniania obowiązków przez najemcę (skarżącego) i od jego woli (vide: § 4 dotyczący czynszu i § 8 badanej umowy najmu). Prawidłowo organ odwoławczy ocenił charakter umowy najmu jako stosunek trwały i stabilny. Należy też zauważyć, że od daty zawarcia umowy najmu do dnia złożenia wniosku o pomoc finansową upłynęło 14 lat, a skarżący nie wskazywał na przeszkody w realizacji tej umowy ze strony GTBS. W istocie to od sposobu wypełniania obowiązków przez samego skarżącego i jego woli zależy trwałość oraz stabilność zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych jego i jego rodziny. Rozwiązanie umowy najmu przez wypowiedzenie występuje bowiem w sytuacjach takich jak np.: brak zapłaty czynszu za co najmniej 3 pełne okresy płatności, używanie lokalu w sposób sprzeczny

z umową, wykraczanie w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, oddanie lokalu w podnajem bez zgody wynajmującego czy brak złożenia co 2 lata zaświadczenia o dochodach.

Analiza trwałości i stabilności stosunku najmu lokalu mieszkalnego, który jest w posiadaniu skarżącego, dokonana w zaskarżonej decyzji, jest zgodna z wykładnią posiadania z art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, zawartą w wyroku WSA w Gdańsku z 15 września 2016 r. w sprawie III SA/Gd 609/16 (publ. cbosa), gdzie sąd wskazał, że posiadanie powinno mieć charakter trwały, czyli jego wykonywanie powinno się wiązać z takimi cechami, jak: stałość czy pewność stosunku prawnego i faktycznego, jak również przejawiać się w samodzielności sprawowania (wykonywania) władztwa nad rzeczą.

W świetle powyższego Sąd uznał, że nie jest trafna interpretacja skarżącego, iż umowy najmu lokalu nie można traktować na równi z posiadaniem, o którym mowa w art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, że przepis ten obejmuje tylko posiadanie samoistne (jak właściciel). Wskazywane przez skarżącego orzeczenia sądów administracyjnych w odwołaniu i skardze były wydawane na tle odmiennych stanów faktycznych i nie mogą odnosić się wprost do przedmiotowej sprawy.

Należy jeszcze raz podkreślić, że celem powołanych na wstępie przepisów ustawy o Policji nie było przyznanie jednej grupie zawodowej ułatwień w nabywaniu na własność lokali mieszkalnych (domów). Świadczenie, o którym mowa w art. 94 ust. 1 ww. ustawy nie stanowi przywileju pracowniczego, lecz zostało wprowadzone

w interesie służby z uwagi na daleko idącą dyspozycyjność funkcjonariuszy Policji. Świadczenie to ma charakter subsydiarny, zabezpieczający należyte funkcjonowanie organów bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego ustawa nie formułuje prawa podmiotowego wszystkich funkcjonariuszy do uzyskania pomocy finansowej

w celu umożliwienia nabycia mieszkania czy domu na własność, lecz stwarza takie uprawnienie tylko tym, którzy nie mają zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych

w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej.

W związku z powyższym zasadna jest ocena Komendanta Wojewódzkiego, zawarta w zaskarżonej decyzji, że w sytuacji aktualnego zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych w sposób trwały i stabilny, skarżący ma prawo czynić starania

o zakup domu, jednak bez zaangażowania środków pomocy finansowej z budżetu Policji.

Sąd nie stwierdził, wbrew zarzutom skarżącego, naruszenia prawa materialnego ani procesowego, skutkującego koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Natomiast zarzuty skarżącego dotyczące przewlekłości postępowania powinny być sprecyzowane w postępowaniu w innym trybie, a nie w przedmiotowej sprawie.

Dlatego też na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.