Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 16/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2008-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Protokolant Starszy sekretarz sądowy po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za przechowywanie towarów w magazynie celnym oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] 2002r. do Urzędu Celnego w T. wpłynął wniosek J.S. o zwrot opłaty za przechowywanie towarów w magazynie celnym

w wysokości 7.859,60 zł dotyczących następujących zgłoszeń celnych:

1) zgłoszenia celnego nr OBR [...] z dnia [...] r. zawierającego wniosek o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towaru w ilości 121.020 par rękawiczek dzianych i 8.900 par rękawiczek dziecięcych,

2) zgłoszenia celnego nr OBR [...] z dnia [...] zawierającego wniosek o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towaru w ilości 11.000 sztuk bluzek damskich,

3) zgłoszenia celnego nr OBR [...] z dnia [...] r. zawierającego wniosek o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towaru w ilości 385.296 par rękawic roboczych.

Decyzją z dnia [...] 2002r., Nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w T. odmówił zwrotu opłaty w kwocie 7.860,40 zł wraz

z odsetkami za przechowywanie towarów w magazynie celnym (decyzja ta została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek wyeliminowania wcześniejszych decyzji organu II instancji przez sąd administracyjny, a następnie przez organ odwoławczy - decyzji organu I instancji).

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w wyniku przeprowadzonej rewizji celnej towaru dot. w/w zgłoszeń celnych, jak również na podstawie opinii biegłego, stwierdzono rozbieżności, co do wartości celnej, jakości i ilości przedstawionego towaru, potwierdzających zasadność uznania tych zgłoszeń celnych za nieprawidłowe

i określenia kwoty wynikającej z długu celnego.

Pismem z dnia [...] 2001 r. strona wystąpiła o nadanie przeznaczenia celnego powrotnego wywozu towarom objętym w/w zgłoszeniami celnymi.

W odpowiedzi na ten wniosek Dyrektor Urzędu Celnego w T. decyzjami

o numerach: [...]uznał wszystkie wymienione zgłoszenia celne za nieprawidłowe i towarom, w ilości zadeklarowanej organowi celnemu, nadał przeznaczenie celne powrotnego wywozu.

Do czasu fizycznego wysłania towarów, w celu wykonania nadanego im przeznaczenia celnego, towar ten, jako posiadający status towaru czasowo składowanego, przechowywany był w magazynie celnym. Z kolei towar ujawniony, tj. nie zgłoszony do odprawy celnej, złożono do magazynu depozytowego.

Po wyprowadzeniu towaru z magazynu celnego strona uiściła opłatę za przechowywanie towarów w tym magazynie w wysokości 7.860,40 zł.

Natomiast w odniesieniu do towaru pozostającego w magazynie depozytowym Naczelnik Urzędu Celnego w T. decyzją nr [...]\ z dnia [...] 2005r., uregulował sytuację prawną towaru niezgłoszonego do odprawy celnej określając jednocześnie kwotę powstałego długu celnego w przywozie. Dyrektor wyjaśnił, że postępowanie w sprawie prawidłowości podjętej w tym zakresie decyzji znajduje się aktualnie na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie. W uzasadnieniu prawnym organ przywołał przepisy art. 49, art. 50 § 1, art. 53 § 2, art. 246 i art. 275 § 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 października 1999r. w sprawie trybu i warunków czasowego składowania towarów oraz tworzenia i prowadzenia magazynów celnych (Dz. U. Nr 87, poz. 971 ze zm.).

Od decyzji organu I instancji skarżący wniósł odwołanie żądając jej uchylenia

w całości. W uzupełnieniu odwołania strona, dokonując interpretacji uzasadnienia wyroku WSA w Bydgoszczy dnia 11 października 2005r. sygn. akt I SA/Bd 403/05 zapadłego w sprawie dotyczącej partii towaru, która pozostała w depozycie organu celnego wskazała, iż okoliczności, które doprowadziły do zarejestrowania kwoty należności celnych nie były wynikiem jej świadomego działania, co w związku z art. 246 § 3 Kodeksu celnego, w jej opinii, oznacza, że należności celne w postaci opłaty za przechowywanie towaru w magazynie celnym podlegają zwrotowi.

Decyzją z dnia [...] 2007r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w T. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] 2007r., nr [...] w części i zarządził zwrot opłaty magazynowej

w łącznej wysokości 209,56 zł wraz z odsetkami za przechowywanie towarów

w magazynie celnym (liczonymi od dnia wpłaty, tj. od dnia 22.01.2002r.), zaliczając w/w kwotę na zaległe zadłużenie z tytułu decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w T.

nr [...] z dnia [...] 2005r., natomiast w pozostałym zakresie utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu organ wskazując na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 06 grudnia 2006r., sygn. akt I GSK 149/06 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy

z dnia 11 października 2005r., sygn. akt I SA/Bd 403/05 wyjaśnił, że w postępowaniu

o zwrot opłaty za przechowywanie towaru w magazynie celnym nie znajdują zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 października 1999r. w sprawie szczegółowych warunków oraz sposobów i terminów przechowywania towarów w depozycie urzędu celnego (Dz.U. Nr 94, poz. 1092). W związku

z powyższym za niezasadny uznał Dyrektor zarzut skarżącego, dotyczący naruszenia

§ 7 ust. 3 ww. rozporządzenia i zarzut naruszenia art. 189 § 4 oraz art. 246 w zw.

z art. 277 Kodeksu celnego wobec niestosowania postanowień tegoż rozporządzenia.

Za niesłuszne organ uznał również zarzuty dotyczące naruszenia art. 122,

art. 180, art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie dowodów w postaci:

1) postanowienia nr [...]z dnia [...]2001r., określającego formę dozoru celnego poprzez złożenie w magazynie rewizyjnym towaru objętego zgłoszeniem celnym OBR nr [...]; 2) postanowienia nr [...]z dnia [...]zmieniającego formę dozoru celnego towaru objętego tym samym zgłoszeniem, na złożenie w magazynie depozytowym;

3) postanowienia nr [...] z dnia [...]2001 r. określającego formę dozoru celnego poprzez złożenie w magazynie celnym dla towaru objętego zgłoszeniem celnym OBR nr [...] - nie określając, czy jest to magazyn rewizyjny czy depozytowy.

Organ zauważył, że w ocenie strony błędnie założono, że towar, którego przedmiot sprawy niniejszej dotyczy, złożony był do magazynu depozytowego.

Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że na podstawie zgłoszenia celnego OBR

nr [...] z dnia [...] zgłoszono towar w łącznej ilości 129.920 par rękawiczek. Postanowienie nr [...] z dnia [...] określające formę dozoru celnego poprzez złożenie w magazynie rewizyjnym towaru związanego

z tym zgłoszeniem odnosiło się już do towaru w ilości 224.460 par rękawiczek, tzn. że w ilości większej niż zgłoszona organowi celnemu do odprawy celnej. Mając na uwadze konieczność rozdzielenia towaru zgłoszonego od niezgłoszonego, wydano postanowienie zmieniające nr [...] z dnia [...] 2001 r., w którym odpowiednio wskazano dwa magazyny: w punkcie 1 magazyn celny dla towaru zgłoszonego w ilości 129.920 par rękawiczek oraz w punkcie 2 magazyn depozytowy dla towaru stanowiącego nadwyżkę nad towarem zgłoszonym w ilości 94.540 par rękawiczek. W ocenie organu towarem, który podlegał opłacie za przechowywanie

w magazynie celnym był jedynie towar wymieniony w punkcie 1 postanowienia "zmieniającego" nr [...] z dnia [...]. i ta część postanowienia stanowiła przedmiot niniejszego postępowania.

Odnośnie postanowienia nr [...] z dnia [...]. dotyczącego zgłoszenia celnego OBR nr [...] z dnia [...] Dyrektor zauważył, iż określa ono formę dozoru celnego poprzez złożenie towaru do magazynu celnego.

W konsekwencji w jego opinii, nie znajduje uzasadnienia wskazywana przez stronę konieczność określenia czy jest to magazyn rewizyjny czy depozytowy, a ponadto nie można z tego wywodzić, że takie nieokreślenie dawałoby podstawę do przyjęcia domniemania, że towar złożono do magazynu depozytowego.

Organ odwoławczy analizując uzasadnienie wyroku WSA w Bydgoszczy

z dnia 11 października 2005r. sygn. akt I SA/Bd 403/05 nie doszukał się stwierdzenia, jakoby część towaru objęta była składowaniem w magazynie depozytowym, a co do pozostałej części towaru, organ nie określił jaki to jest magazyn.

Dyrektor nie zgodził się także ze stanowiskiem strony, że organ celny

I instancji winien dowieść tego, iż towar, którego postępowanie dotyczy, nie był objęty depozytem, skoro towar ten objęty był dozorem w magazynie celnym.

W związku z powyższym, za bezpodstawne uznał zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, a w szczególności art. 121, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, art. 207 § 1 i § 2.

Z kolei realizując wniosek dowodowy w zakresie przeprowadzenia dowodu ze schematu organizacyjnego Urzędu Celnego w T. - Oddziału Celnego

w B., obowiązującego w 2001r., organ zauważył, że w Oddziale tym znajdował się wówczas jeden magazyn celny, który działał na podstawie decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w T. nr [...] z dnia [...]2000r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z ogólnymi zasadami funkcjonowania magazynu celnego, magazyn ten przystosowany jest do przyjęcia towarów czasowo składowanych i w magazynie tym składowane są towary podlegające kontroli celnej do czasu nadania im przeznaczenia celnego. Natomiast stosownie do treści art. 49 Kodeksu celnego tylko towary przedstawione, tj. zgłoszone w formie pisemnej organowi celnemu nabywają status towarów czasowo składowanych, aż do chwili nadania im przeznaczenia celnego. Z kolei na podstawie art. 50 § 1 tej ustawy towary składowane czasowo mogą znajdować się jedynie w magazynie celnym lub w innych miejscach za zgodą organu celnego i na warunkach określonych przez ten organ.

Dyrektor zaznaczył, że biorąc pod uwagę, iż tylko towar zgłoszony do odprawy celnej posiadał status towaru czasowo składowanego, złożony został do magazynu celnego na podstawie wydanych w tym przedmiocie trzech postanowień:

1) nr [...] z dnia [...]2001 r., zmienionego następnie postanowieniem o tym samym numerze z dnia [...] 2001 r., odnoszącego się do zgłoszenia celnego nr OBR [...]z dnia [...] r.

w punkcie 1.,

2) nr [...] z dnia [...]odnoszącego się do zgłoszenia celnego nr OBR [...] z dnia [...]r.,

3) nr [...] z dnia [...]odnoszącego się do zgłoszenia celnego nr OBR [...]z dnia 1[...] r.

W związku z powyższym, zdaniem Dyrektora, skoro towar określony w w/w zgłoszeniach celnych został przedstawiony organowi celnemu - uzyskał tym samym

z mocy prawa status towaru czasowo składowanego do czasu nadania przeznaczenia celnego powrotnego wywozu. Natomiast organ wskazując miejsce czasowego składowania w magazynie celnym - uprawniony był do pobrania opłaty za przechowywanie towaru w tym magazynie na podstawie art. 275 § 2 Kodeksu celnego.

Reasumując, Dyrektor Izby Celnej w T. uznał, iż uiszczona przez stronę opłata za przechowywanie towaru w magazynie celnym, któremu to towarowi następnie nadano przeznaczenie celne powrotnego wywozu, była prawnie należna i nie zachodziła uzasadniona podstawa do jej zwrotu wraz z odsetkami.

W tym zakresie organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Jednakże zauważył, iż kwota opłaty za przechowywanie towaru w magazynie celnym ujętego

w zgłoszeniach celnych o nr OBR[...] . oraz nr OBR[...]., pobrana została od ilości towaru wskazanego w tych zgłoszeniach, nie zaś od ilości towaru faktycznie przechowywanego

w magazynie celnym. W tym zakresie Dyrektor uchylił decyzję organu I instancji

i zarządził zwrot opłaty magazynowej w łącznej kwocie 209,56 zł wraz z odsetkami.

Z uwagi na fakt, iż strona posiadała zadłużenie powstałe w związku z decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia 13 lipca 2005r., nadpłaconą kwotę na podstawie art. 250 § 1 Kodeksu celnego zaliczono za poczet nieuiszczonych należności wynikających z tej decyzji.

Na decyzję Dyrektora Izby Celnej strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w T.. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu strona zarzuciła:

I. naruszenie przepisów ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny,

a w szczególności art. 246 w zw. z art. 277 poprzez przyjęcie przez organ celny,

w sprzeczności z ustaleniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Bydgoszczy zawartymi w orzeczeniu sygn. akt I SA/Bd 153/06, iż opłata za przechowanie towaru w magazynie celnym ustalona w trybie przepisów art. 275 § 2 ustawy - zastosowanym w zw. z art. 2 § 2, art. 49, a contrario przepisem art. 65 § 1, § 2, § 3 - znajdowała uzasadnienie wynikające z faktu odmowy przyjęcia zgłoszeń celnych: 1) nr [...] zawierającego wniosek

o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu 121.020 par rękawic dzianych damskich i 8.900 par rękawic dzianych dziecięcych; 2) nr[...]. zawierającego wniosek o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu 11.000 bluzek damskich; 3) nr[...]. zawierającego wniosek o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu 385.296 par rękawic roboczych;

II. naruszenie przepisów ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne,

a w szczególności art. 73 ust. 1 poprzez niezastosowanie przepisu art. 207 § 2,

art. 210, art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 Ordynacji podatkowej;

III. naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, a w szczególności:

a) art. 210 § 1 pkt 6, § 4 poprzez brak uzasadnienia prawnego i faktycznego co do uznania przez organ, że postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ww. decyzji pozostaje bez związku z treścią rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu opłaty celnej za przechowywanie towaru w magazynie celnym;

b) art. 120 wskutek uchybienia przepisom art. 246 § 2 i a contrario § 3 ustawy z dnia 09.01.1997r. Kodeks celny;

c) art. 121 poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych poprzez prowadzenie postępowania w sprawie z naruszeniem sprawiedliwej procedury oraz przerzucenie na skarżącego skutków wadliwego stosowania prawa celnego,

a w szczególności art. 275 § 2 w zw. z art. 2 § 2, art. 49, art. 65 ustawy Kodeks celny przez funkcjonariuszy celnych;

d) art. 122, art. 180, art. 187 poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego co do przesłanek zastosowania postanowień przepisu art. 275 § 2 ustawy z dnia 09.01.1997r. Kodeks celny w zw. z art. 2 § 2, art. 49, art. 65 powołanej ustawy w zw.

z wyrokiem WSA Bydgoszczy sygn. akt I SA/Bd 153/06;

e) naruszenie zasady ekonomiki postępowania administracyjnego,

f) art. 201 § 1 pkt 2 poprzez przyjęcie przez organ celny, że rozstrzygnięcie

w przedmiocie zwrotu opłat za przechowanie towaru w magazynie celnym nie pozostaje w związku z postępowaniem w sprawie decyzji Dyrektora Izby Celnej

w T. nr [...] uchylonej wraz

z poprzedzającą ją decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w T. nr [...] wyrokiem WSA w Bydgoszczv z dnia 16 stycznia 2007r.;

g) art. 227 poprzez nie przekazanie do rozpoznania w postępowaniu odwoławczym zażalenia skarżącego, złożonego w dniu 7 listopada 2007r. na postanowienie Izby Celnej w T. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego od decyzji Naczelnika UC w T. z dnia [...]. w sprawie odmowy zwrotu opłaty celnej za przechowywanie towarów

w magazynie celnym w zw. z art. 201 § 1 pkt 2 z uwzględnieniem wyroku WSA

w Bydgoszczy sygn. akt I SA/Bd 153/06;

Zdaniem strony żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji ma podstawę prawną

w art. 246 § 2 i § 3 Kodeksu celnego w związku z orzeczeniem WSA w Bydgoszczy sygn. akt I SA/Bd 153/06 z dnia 16 stycznia 2007r. oraz postanowieniem Prokuratora Rejonowego w T... sygn. akt 2 Ds. [...] z dnia [...] 2005r.

Skarżący wskazał, że podstawą wymierzenia i pobrania opłaty za składowanie towaru w magazynie celnym w trybie art. 275 § 2 ustawy Kodeks celny było uzyskanie z mocy prawa (art.2 § 2; art.49 Kodeksu celnego) przez towar objęty zgłoszeniami celnymi

nr[...] , statusu towaru składowanego czasowo, aż do chwili nadania mu przeznaczenia celnego, wskutek odmowy przyjęcia przez Urząd Celny w T. zgłoszeń celnych z dnia 12 i 15 listopada 2001 r.

Strona podkreśliła, że ustawa z dnia 09 stycznia 1997 r. Kodeks celny zawierała inkorporowaną z Kodeksu Celnego Wspólnot Europejskich instytucję odmowy przyjęcia zgłoszenia celnego. Jej konsekwencją było wprowadzenie w art. 65 § 1 obowiązku przyjęcia zgłoszenia celnego przez organy celne jeżeli zgłoszenie celne odpowiada wymogom formalnym.

Wyjaśniła, że w jego przypadku, przyczyną odmowy przyjęcia zgłoszenia celnego

nr [...] z dnia 12.11.2001 r. (rękawice dziane damskie i dziecięce), było :

l) niezgodność ilości rękawic dziecięcych pomiędzy podaną

w zgłoszeniu celnym a dokumentami handlowymi,

2) pozostawienie bez rozpoznania sprostowania zgłoszenia celnego złożonego w dniu 12.11.200 1 r. przez skarżącego;

3) wynik rewizji celnej całkowitej z dnia 13.11.2001 r.

Przyczyną natomiast odmowy przyjęcia zgłoszenia nr [...] z dnia 15.11.2001 r. (rękawice robocze), było:

1) pozostawienie bez rozpoznania wniosku skarżącego o objęcie towaru procedurą powrotnego wywozu;

2) wynik rewizji celnej całkowitej z dnia 16.11.2001r.

Skarżący zaznaczył, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oceniając

w wyroku sygn. akt l SA/Bd 153/06 powyższe okoliczności stwierdził, iż organ celny naruszył prawo pozostawiając bez rozpoznania wnioski strony o sprostowanie zgłoszenia celnego z dnia 12.11.2001 r. oraz powrotny wywóz towaru z dnia 15.11.2001r. i uchylił w całości decyzje organów w przedmiocie ustalenia ilości

i wartości towarów oraz określenia długu celnego.

Skarżący zauważył, że skoro na podstawie art. 277 ustawy Kodeks celny, do opłat celnych stosuje się przepisy dotyczące należności celnych, to w sprawie zwrotu opłaty za składowanie towaru w magazynie celnym ma zastosowanie przepis art. 246 ustawy, a w szczególności § 2 oraz a contrario § 3, gdyż w niniejszej sprawie okoliczności, które doprowadziły do zapłacenia opłaty za składowanie towaru

w magazynie celnym nie były wynikiem świadomego działania skarżącego, lecz wynikiem naruszenia prawa przez organ celny w postępowaniu w przedmiocie odmowy przyjęcia zgłoszeń celnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodał, że skarżący łączy dwa odrębne postępowania, z których jedno dotyczy nieostatecznie zakończonego postępowania sądowoadministracyjnego (sygn. akt I SA/Bd 153/06)

w przedmiocie towaru niezgłoszonego, który to towar nadal podlega przechowywaniu

w magazynie depozytowym (opłata dotąd nie została pobrana), a drugie dotyczy towaru zgłoszonego na podstawie trzech zgłoszeń celnych, wobec których wnioski o powrotny wywóz zostały pozytywnie rozpatrzone i towar, w ilości zgłoszonej, został wywieziony. W związku z tym, po podjęciu przez zgłaszającego towaru z magazynu celnego, pobrano opłatę za składowanie tego zgłoszonego towaru w magazynie celnym - postępowanie to stanowi przedmiot zaskarżonej decyzji.

W dniu[...] 2008r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe skarżącego,

w którym podtrzymał on swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Skarżący wskazując ponownie na uzasadnienie wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 16 stycznia 2007r., sygn. akt I SA/Bd 153/06 zakwestionował zasadność złożenia towaru

w magazynie celnym i obciążenia go z tego tytułu opłatą celną. W związku

z powyższym domaga się jej zwrotu, gdyż w jego opinii, na podstawie przebiegu postępowania celnego oraz treści orzeczenia Sądu należało przyjąć, że gdyby organ nie naruszył prawa, to towar nie musiałby oczekiwać na nadanie przeznaczenia celnego w magazynie celnym i podlegać opłacie za składowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wstępnie Sąd zauważa, że zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności

(art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Spór sprowadza się do ustalenia, czy zgodne z prawem było pobranie przez organ celny opłaty za przechowywanie towarów w magazynie celnym,

a w konsekwencji odmowa zwrotu tejże opłaty.

Bezsporne w sprawie jest, że opłata za przechowywanie towarów w magazynie celnym dotyczy zgłoszeń celnych z dnia 12 listopada 2001 r. i z dnia 15 listopada

2001 r., a zatem okresu sprzed wejścia Polski do Unii Europejskiej. W tej sytuacji zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623 ze zm.), przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Nie budzi zatem wątpliwości, że sprawę należy rozstrzygać na gruncie przepisów Kodeksu celnego

i przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tego kodeksu.

Istotne dla oceny zaskarżonej decyzji jest, że w sprawie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 06 grudnia 2006 r. sygn. akt

I GSK 149/06 stwierdził, że na gruncie Kodeksu celnego należy odróżnić depozyt celny od magazynu celnego. Wyjaśnił, że depozyt celny urzędu służy do czasowego przechowywania towarów, określonych w art. 189 § 1 pkt 1-3 Kodeksu celnego. Stosownie do art. 189 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego w depozycie urzędu celnego przechowuje się czasowo towary niekrajowe przed uzyskaniem przez nie przeznaczenia celnego bądź towary krajowe niedopuszczone do wywozu, jeżeli cofnięcie towaru odpowiednio za granicę lub na polski obszar celny albo ich złożenie

w magazynie celnym jest niemożliwe lub utrudnione. Z kolei magazyn celny służy do czasowego składowania towarów, które zostały przedstawione organowi celnemu celem nadania im przeznaczenia celnego (art. 49 i art. 50 Kodeksu celnego).

Z przytoczonych regulacji wynika, że towar przed nadaniem mu przeznaczenia celnego co do zasady przechowywany jest w magazynie celnym a tylko wtedy, gdy jest to niemożliwe lub utrudnione w depozycie celnym.

Warunki oraz sposoby i terminy przechowywania towarów w depozycie określone zostały w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 29 października 1999 r. w sprawie szczegółowych warunków oraz sposobów i terminów przechowywania towarów

w depozycie urzędu celnego (Dz. U. Nr 94, poz. 1092), wydanym na podstawie upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 189 § 4 Kodeksu celnego. Natomiast na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 54 Kodeksu celnego Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 7 października 1999 r. w sprawie trybu

i warunków czasowego składowania towarów oraz tworzenia i prowadzenia magazynów celnych (Dz. U. Nr 87, poz. 971 ze zm.).

NSA zaznaczył, że z uwagi na wątpliwości co do rodzaju, składu surowcowego oraz gatunku towaru zgłoszonego przez J.S. do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu, określono formę dozoru celnego nad tym towarem poprzez złożenie w magazynie celnym. W związku z tym, że towar przed nadaniem mu przeznaczenia celnego przechowywany był w magazynie celnym, w sprawie nie mogły mieć zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 października 1999 r., albowiem określało ono szczegółowe warunki oraz sposoby i terminy przechowywania towarów w depozycie urzędu celnego.

Sąd rozpatrujący przedmiotową sprawę związany jest ww. wykładnią prawa NSA stosownie do art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Podkreślić należy, iż towar określony w ww. zgłoszeniach celnych został przedstawiony organowi celnemu, w związku z tym uzyskał status towaru składowanego. Na podstawie bowiem art. 49 Kodeksu celnego "Towary przedstawione organowi celnemu nabywają status towarów składowanych czasowo, aż do chwili nadania im przeznaczenia celnego (towary składowane czasowo)." Zgodnie natomiast z art. 50 § 1 tego Kodeksu "Towary składowane czasowo mogą znajdować się jedynie w magazynie celnym lub w innych miejscach za zgodą organu celnego i na warunkach określonych przez ten organ." Skoro towar został przedstawiony organowi celnemu, to tym samym zasadne było przechowywanie go w magazynie celnym do czasu nadania mu przeznaczenia celnego. Stosownie natomiast do art. 275 § 2 Kodeksu celnego "Organ celny pobiera opłatę za przechowywanie towarów w depozycie celnym lub w magazynie celnym prowadzonym przez organ celny."

Wyjaśnić należy, że organ odmówił zwrotu opłaty za przechowywanie towaru

w magazynie celnym wyłącznie w stosunku do tego towaru, któremu następnie nadano przeznaczenie powrotnego wywozu.

Zagadnienie zwrotu opłaty reguluje m.in. art. 246 § 2 Kodeksu celnego, zgodnie

z którym należności celne są zwracane, jeżeli w chwili uiszczenia kwota tych należności nie była prawnie należna lub gdy kwota ta została zarejestrowana pomimo zaistnienia wypadków określonych w art. 229 § 3. Powyższy przepis ma zastosowanie w związku

z art. 277 § 2 Kodeksu.

Mając na uwadze ustalony przez organ stan faktyczny oraz przytoczone regulacje prawne, należy stwierdzić, że na aprobatę zasługuje stanowisko organu, zgodnie

z którym opłata od towaru przechowywanego w magazynie celnym była prawnie należna.

W konsekwencji należy stwierdzić, że w pełni zasadne jest zastosowanie przez organ przepisów dotyczących opłat za przechowywanie towarów w magazynie celnym i tym samym brak podstaw do zwrotu. Z materiału dowodowego wynika bowiem, że towary były przechowywane w magazynie celnym do czasu nadania przeznaczenia celnego powrotnego wywozu.

Sąd zauważa, że przeważająca argumentacja skargi opiera się na odwołaniu do uzasadnienia wyroku tutejszego Sądu z dnia 16 stycznia 2007 r. sygn. akt I SA/Bd 153/06, którym uchylono decyzję w przedmiocie długu celnego od towaru niezgłoszonego i podlegającego przechowywaniu w magazynie depozytowym. Przedmiotowa natomiast sprawa dotyczy opłat za przechowywanie towarów zgłoszonych organowi celnemu i przechowywanych w magazynie celnym do czasu uwzględnienia wniosków o powrotny wywóz. Zasadnie zatem organ zaznaczył, że są to dwa różne postępowania. Niemniej jednak tut. Sąd zwraca uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 września 2008r., sygn. akt I GSK 564/07 uchylił ww. wyrok WSA w Bydgoszczy i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. NSA stwierdził, że z literalnego brzmienia art. 67 § 2 Kodeksu celnego wynika, że nie jest dopuszczalne sprostowanie zgłoszenia celnego, jeżeli miałoby to spowodować objęcie tym zgłoszeniem innej ilości towarów niż pierwotnie zgłoszone i to niezależnie od przyczyny umieszczenia w zgłoszeniu celnym nieprawidłowych danych dotyczących tej kwestii. Zgłaszający nie może dokonać sprostowania zgłoszenia celnego w odniesieniu do ilości, rodzaju i wartości towaru objętego zgłoszeniem. Ponadto, zdaniem NSA organy celne prawidłowo posłużyły się przy ustalaniu wartości celnej towarów metodą "ostatniej szansy".

Mając na uwadze powyższy wyrok NSA i kierując się wykładnią w nim zawartą, WSA

w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 29 grudnia 2008r., sygn. akt 730/08 skargę oddalił na decyzję w przedmiocie długu celnego.

W konsekwencji należy stwierdzić, że zarzuty skargi, co do nieprawidłowości po stronie organu, które to nieprawidłowości w zakresie przyjęcia zgłoszeń, odmowy uznania ich korekty, miały doprowadzić do niezgodnego z prawem, bezzasadnego pobrania opłaty za przechowywanie towarów w magazynie celnym, należy uznać za nie mające oparcia w materiale dowodowym, a także stały się nieaktualne z uwagi na ww. wyrok NSA z dnia 2 września 2008r

Zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia szeregu przepisów proceduralnych w tym art. 120, art. 122 Ordynacji podatkowej. W celu poczynienia ustaleń faktycznych organy podejmowały niezbędne działania, realizując

w ten sposób zasadę prawdy obiektywnej wynikającą z art. 122, art. 187 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa. Podstawowym narzędziem realizacji zasady prawdy obiektywnej jest postępowanie dowodowe w celu przesądzenia o zastosowaniu określonej normy prawa materialnego. Organ prowadzący postępowanie musi dążyć do ustalenia prawdy materialnej i według swej wiedzy, doświadczenia oraz przekonania ocenić wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności (wyrok NSA z dnia 8 lipca 1999r. sygn. akt III S.A. 5417/98, LEX 39706).

Organy przeprowadziły postępowania w niniejszej sprawie umożliwiając stronie czynny udział na każdym ich etapie.

Zdaniem Sądu, organy prowadząc postępowanie – po uwzględnieniu wskazań

w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 11 października 2005r., sygn. akt I SA/Bd 403/05

i NSA z dnia 6 grudnia 2006r., sygn. akt I GSK 149/06, nie naruszyły podstawowych zasad postępowania podatkowego, tj. wynikającą z art. 122 Ordynacji podatkowej zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym

oraz wynikającą z art. 191 tej ustawy zasadę swobodnej oceny dowodów, w myśl której organy podatkowe oceniają na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ponadto, nie naruszono wymogu postępowania dowodowego wynikającego z art. 187 § 1 ww. ustawy, na podstawie którego organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Niezasadne są również zarzuty w zakresie sporządzenia uzasadnienia decyzji przez organ. Na podstawie art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera

w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji

z przytoczeniem przepisów prawa.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza powyższych przepisów. Organ odwoławczy wskazał i przytoczył przepisy prawa, które stanowiły podstawę do pobrania opłaty za przechowywanie towarów w magazynie celnym i odmowę zwrotu tejże należności. Uzasadnienie decyzji zawiera szczegółowe rozliczenie i podaje przyczyny,

z powodu których należność nie podlega zwrotowi.

Odnośnie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego należy stwierdzić, że stanowi ona odrębną sprawę i nie może być rozpoznawana w granicach niniejszej sprawy. Ponadto z odpowiedzi na skargę wynika, że organ II instancji wydał postanowienie z dnia 9 stycznia 2008r. po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153.

poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.