Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1194/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2213
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jedn.
article: art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 191/19 w sprawie ze skargi R.L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 21 listopada 2018 r. nr EA I-973/910/18 w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R.L. na rzecz Komendanta Głównego Policji 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2019 r., sygn. VI SA/Wa 191/19, oddalił skargę R.L. (dalej: "Strona", "Skarżący") na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej: "KGP") z dnia 21 listopada 2018 r. nr EA l-973/910/18 w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące okoliczności faktyczne i prawne.

W związku z uzyskaną informacją, iż w dniu 30 maja 2018 r. został skierowany do Sądu Rejonowego dla Warszawy Woli w Warszawie akt oskarżenia przeciwko R.L., Komendant Stołeczny Policji w dniu 12 czerwca 2018r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w kierunku skreślenia Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w oparciu o art. 29 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia ( tekst jednolity Dz. U. z 2017r. poz. 2213 ze zm.).

Następnie decyzją z dnia 8 października 2018 r. Komendant Stołeczny Policji, skreślił Stronę z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Decyzją z dnia 21 listopada 2018 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję I instancji.

Jak wyjaśnił organ odwoławczy, z brzmienia art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia wynika, że do skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony wystarczające jest wszczęcie przeciwko określonej osobie postępowania karnego o popełnienie przestępstwa umyślnego. Osoby spełniające tę przesłankę należy obligatoryjnie skreślić z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

KGP stwierdził, że wolą ustawodawcy było, aby przesłankę skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, obok skazania pracownika ochrony za popełnienie przestępstwa umyślnego, również stanowiło wszczęcie przeciwko niemu postępowania karnego o takie przestępstwo. Następuje to w formie decyzji administracyjnej właściwego komendanta wojewódzkiego Policji, a decyzja ta z mocy ustawy podlega natychmiastowemu wykonaniu. Zatem ocenę, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do skreślenia osoby z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, sprowadza się wyłącznie do ustalenia przez organ Policji, że w stosunku do strony wszczęte zostało postępowanie karne o popełnienie przestępstwa umyślnego. Jak wynika natomiast z akt sprawy, przeciwko stronie toczy się postępowanie karne o przestępstwo umyślne z art. 270 § 1 K.k. w zb. z art. 297 § 1 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. w zw. z art. 12 K.k. Jest to okoliczność, jak wskazał organ, która zgodnie z wolą ustawodawcy, wyrażoną w art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, stanowi obligatoryjna przesłankę do skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, KGP stwierdził, że w świetle powyższego zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez brak zawieszenia niniejszego postępowania jest bezpodstawny, ponieważ wydanie decyzji nie zależy od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd Rejonowy dla Warszawy - Woli w Warszawie. Nie ostateczny wynik postępowania karnego, lecz sam fakt jego prowadzenia przeciwko Stronie przesądza o zastosowaniu sankcji w postaci skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

W związku z powyższym, KGP stwierdził, że słusznie Komendant Stołeczny Policji postanowieniem z 2 sierpnia 2018 r. odmówił zawieszenia postępowania w sprawie skreślenia Strony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2019 r. oddalił skargę strony.

Sąd I instancji na wstępie wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości okoliczności stanu faktycznego, które legły u podstaw przedmiotowego rozstrzygnięcia. Wobec Skarżącego zostało mianowicie wszczęte postępowanie karne o popełnienie przestępstwa umyślnego z art. 270 § 1 K.k. w zw. z art. 297 § 1 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. w zw. z art. 12 K.k. w efekcie czego Prokurator Prokuratury Rejonowej Warszawa-Wola wniósł 30 maja 2018 r., akt oskarżenia przeciwko stronie do Sądu Rejonowego dla Warszawy Woli w Warszawie. O powyższym, Prokuratura Rejonowa Warszawa-Wola poinformowała Komendanta Stołecznego Policji pismem z 4 czerwca 2018 r., z Sądu Rejonowego dla Warszawy Woli w Warszawie natomiast, wpłynęła do Komendanta Stołecznego Policji kopia powyższego aktu oskarżenia.

WSA w Warszawie wskazał, że materialnoprawną podstawą decyzji Komendanta Stołecznego Policji z dnia 8 października 2018 r. oraz zaskarżonej decyzji stanowił art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, zgodnie z którym pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w przypadku, gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo.

Powyższa regulacja koresponduje z treścią art. 26 ust. 3 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia, zgodnie z którym na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne i nie toczy się przeciwko niej postępowanie karne o takie przestępstwo.

WSA stwierdził, że postępowanie karne prowadzone przeciwko Skarżącemu z zarzutu objętego art. 270 § 1 K.k. (fałszerstwo materialne dokumentu) w zw. z art. 297 § 1 K.k. (wyłudzenie kredytu), mieści się wśród przestępstw o charakterze umyślnym (kierunkowym). Wszczęcie zatem wobec Skarżącego postępowania karnego w powyższym zakresie wypełnia przesłankę obligatoryjnego skreślenia pracownika ochrony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej z art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia.

Istotne w niniejszej sprawie było zatem ustalenie, że w dniu wydawania decyzji zarówno przez organ I instancji, jak i II instancji, wobec Skarżącego toczyło się postępowanie karne o przestępstwo umyślne. W świetle tak skonstruowanej normy prawnej, nie ma znaczenia brak skazania prawomocnym wyrokiem Skarżącego za popełnienie przestępstwa umyślnego.

Zdaniem WSA, Komendant Stołeczny Policji, miał podstawę prawną do skreślenia Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, natomiast KGP nie miał podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji.

W świetle powyższego, za niezasadny uznał Sąd I instancji zarzut skargi, dotyczący naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez brak zawieszenia przedmiotowego postępowania.

Według Sądu I instancji, z powyższego przepisu organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Postępowanie karne przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Woli w Warszawie wobec Skarżącego o popełnienie przestępstwa umyślnego z art. 270 § 1 K.k. w zw. z art. 297 § 1 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. w zw. z art. 12 K.k., nie jest jednak zagadnieniem wstępnym w stosunku do postępowania administracyjnego w przedmiocie skreślenia Skarżącego listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Zagadnieniem wstępnym jest zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący postępowanie, ale inny organ lub sąd, i rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracji. Prawomocny wyrok sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego, nie jest jednak koniecznym warunkiem wydania decyzji w przedmiocie skreślenia pracownika ochrony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, skoro odrębną przesłanką skreślenia, jest wszczęcie w stosunku do pracownika ochrony postępowania karnego o takie przestępstwo. Organy obu instancji nie miały zatem podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie.

Sąd I instancji stwierdził zatem, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm prawem przypisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez brak zawieszenia przedmiotowego postępowania z urzędu, pomimo zaistnienia sytuacji, w której rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależało i w dalszy ciągu zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie, IV Wydział Kamy, sygn. akt [...].

W odpowiedzi na skargę kasacyjną KGP wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie, od Skarżącego na rzecz KGP, kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.

Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez brak zawieszenia przedmiotowego postępowania z urzędu, pomimo zaistnienia sytuacji, w której rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależało i w dalszy ciągu zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie, IV Wydział Kamy, sygn. akt [...].

Przypomnieć należy, iż podstawę materialnoprawną wydanej przez organ decyzji stanowił art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, w myśl którego pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo. Z treści tego przepisu wynika, że decyzje w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej mają charakter związany. Świadczy o tym już sama imperatywna forma czasownika "skreśla się". Organ Policji nie ma zatem prawnej możliwości wyboru rozstrzygnięcia w tym zakresie. Organ, wydając decyzję, kieruje się jedynie oceną wystąpienia w sprawie przesłanek określonych ww. przepisie, do zastosowania którego jest zobligowany po stwierdzeniu ich istnienia. Przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 ww. ustawy o ochronie osób i mienia w żadnej mierze nie stopniuje ani też nie różnicuje przesłanek skreślenia. Podstawą skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej jest bowiem skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęcie w stosunku do osoby postępowania karnego o takie przestępstwo. Przepis ten nie daje organom Policji żadnej możliwości odstąpienia od wykonania jego dyspozycji w razie stwierdzenia stanu faktycznego w nim opisanego (vide: Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 24 października 2007 r., sygn. akt II GSK 181/07; z 24 września 2008 r., sygn. akt II GSK 358/08; z 9 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 1221/10 oraz z 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 109/12, opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przepis ten zobowiązuje zatem właściwego komendanta wojewódzkiego Policji do wszczęcia postępowania administracyjnego w tym przedmiocie i wydania decyzji o skreśleniu osoby z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie i mienia został wprowadzony do ustawy o ochronie na mocy art. 9 pkt 12 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz. U. z 2013 r. poz. 829, dalej: "ustawa zmieniająca") i zaczął obowiązywać od 1 stycznia 2014 r. (art. 50 ustawy zmieniającej). Co do motywów zmian w ustawie o ochronie osób zasad wykreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony w projekcie ustawy zmieniającej (druk sejmowy VII.806) wskazano, że: "Za przesłankę do wykreślenia uznano toczenie się przeciwko pracownikowi postępowania karnego za przestępstwo umyślne. Mimo obowiązującej zasady domniemania niewinności fakt prowadzenia postępowania karnego uniemożliwia dopuszczenie pracownika ochrony do możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego i broni. Wykreślenie z listy nie przekreśla możliwości zatrudnienia tej osoby jako pracownika ochrony niekwalifikowanego, tj. w obszarze ochrony, gdzie nie występuje konieczność pracy z bronią oraz bez możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego. Obszar ochrony osób i mienia - gdzie ustawa wymaga zatrudnienia pracowników kwalifikowanych - jest mocno ograniczony. Zdecydowana większość zadań ochrony mienia nie wymaga kwalifikacji, zatem na czas trwającego postępowania pracownik byłby "przesuwany" z obszaru kwalifikowanej ochrony na obszar, gdzie wpis na listę pracowników kwalifikowanych nie jest konieczny, co ze względu na szczególny charakter pracy jest uzasadnione". Jednoznaczne brzmienie art. 29 ust. 6 pkt 1 ww. ustawy o ochronie osób i mienia oraz przytoczone powyżej motywy wprowadzenia zmian w tej ustawie jednoznacznie wskazują na niezasadność twierdzeń skarżącego co do błędnej interpretacji tego przepisu przez orzekające w sprawie organy Policji. Wolą ustawodawcy było, aby kwalifikowani pracownicy ochrony fizycznej byli skreślani z listy, w sytuacji w której nie ma żadnych wątpliwości co do podstaw skreślenia. Jak wskazano powyżej, dostęp kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej do broni palnej oraz uprawnienia do posługiwania się środkami przymusu bezpośredniego przemawiają za tym, aby pracownicy ci byli osobami o nieposzlakowanej opinii i już samo wszczęcie postępowania karnego o przestępstwo umyślne - w ocenie ustawodawcy - powinno skutkować skreśleniem określonej osoby z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, a tym samym - pozbawieniem jej możliwości posługiwania się bronią palną i stosowania środków przymusu bezpośredniego. Za powyższą interpretacją przemawia również fakt, że na listę kwalifikowanych pracowników ochrony, w myśl art. 26 ust. 3 ustawy o ochronie osób i mienia, wpisuje się osobę, która nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne i nie toczy się przeciwko niej postępowanie karne o takie przestępstwo (pkt 5) oraz posiada nienaganną opinię wydaną przez właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji, sporządzoną na podstawie aktualnie posiadanych przez Policję informacji (pkt 6).

Dokonana przez ustawodawcę zmiana treści art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia zmierzała zatem do ujednolicenia przepisów dotyczących przesłanek wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony oraz do skreślenia z tej listy.

W tym stanie rzeczy, skoro wszczęcie postępowania karnego wobec skarżącego kasacyjnie stanowiło przesłankę skreślenia Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, zgodnie z art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie i mienia, to tym samym nie mogło być podstawą zawieszenia postępowania administracyjnego na mocy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. ani postępowania przed Sądem I instancji na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Zasadnie zatem Sąd I instancji uznał, iż w sytuacji prawnej opisanej powyżej, nie można uznać za zasadny zarzut zaniechania zawieszenia przez organ postępowania administracyjnego do czasu zakończenia sprawy karnej (art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a.). Nie można bowiem podzielić poglądu skarżącego kasacyjnie, iż wydanie decyzji zależało od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie. Słusznie wskazał WSA, że z sam fakt prowadzenia postępowania karnego w dacie wydawania decyzji przeciwko Skarżącemu przesądziły o zastosowaniu sankcji w postaci skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Powtórzyć należy, iż skoro wszczęcie postępowania karnego wobec strony stanowiło przesłankę skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, zgodnie z art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, to tym samym nie mogło być podstawą zawieszenia postępowania administracyjnego na mocy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

W toku postępowania administracyjnego o skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony organy administracyjne nie ustalają winy czy też niewinności osoby wpisanej na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Fakt związania skutku w postaci obligatoryjnego skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony z przesłanką samego tylko wszczęcia postępowania karnego przeciwko osobie o przestępstwo umyślne w żaden sposób nie niweluje zasady domniemania niewinności, bowiem nie ingeruje w tę sferę, zastrzeżoną dla sądów karnych. Jest rzeczą oczywistą, że przedstawienie zarzutów nie wiąże się z przesądzeniem kwestii dotyczącej ani sfery przedmiotowej (okoliczności popełnienia czynu zabronionego), ani też przedmiotowej (stwierdzenie winy w jakiekolwiek postaci). Pojęcie winy w prawie administracyjnym ma charakter zobiektywizowany, polegający na samym stwierdzeniu naruszenia przepisów i obowiązków przypisanych podmiotowi bez konieczności oceny stopnia winy w rozumieniu prawnokarnym, czy też czysto subiektywizowany - natężenie złej woli, brak świadomości, czy też wiedzy - (zob. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 21 stycznia 2011 r. sygn. akt II GSK 1424/10 i z 29 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1812/11). Kwestia oceny zachowania skarżącego w postępowaniu administracyjnym nie ma przełożenia na ocenę winy skarżącego w postępowaniu karnym.

Zaskarżony wyrok nie narusza art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. również z tej przyczyny, że zawieszenie postępowania z przyczyny określonej w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny, jako że ocena zasadności zawieszenia postępowania pozostawiona została uznaniu sądu, który wydając postanowienie w tej kwestii powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy. Skoro art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że "sąd może" zawiesić postępowanie nie zaś, że "sąd zawiesza" postępowanie, to powstrzymanie się od zawieszenia przez Sąd I instancji postępowania nie może być uznane za naruszenie tego przepisu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2022 r., sygn. akt III FSK 2561/21).

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w kwocie 240 zł, zasądzono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.