Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2026/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2006 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego D. R. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową - utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] grudnia 2004 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej. Podstawą wszczęcia postępowania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] była informacja z której wynikało, iż Sąd Rejonowy dla L. prowadzi przeciwko skarżącemu postępowanie karne o popełnienie czynu z art. 207 § 1 k.k., tj. o psychiczne i fizyczne znęcanie się nad inną osobą. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania strona została poinformowana przez organ o przysługujących jej na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. prawach.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...]. zawiesił postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd karny. Organ podniósł w uzasadnieniu, iż toczące się postępowanie karne może mieć wpływ na decyzję podjętą w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń.

W dniu [...] maja 2006 r. organ podjął z urzędu zawieszone postępowanie z uwagi na fakt wydania przez Sąd Rejonowy dla L., [...] Wydział Grodzki wyroku z dnia [...] grudnia 2005 r., sygn. akt [...], na podstawie którego sąd warunkowo umorzył na okres dwóch lat próby postępowanie karne przeciwko skarżącemu D. R..

W dniu [...] czerwca 2006 r. skarżący został przesłuchany w charakterze świadka. W toku przesłuchania strona oświadczyła, iż posiadana broń palna gazowa jest jej niezbędna do ochrony osobistej, z uwagi na wykonywany zawód taksówkarza i związane z tym zagrożenie ze strony pasażerów. Skarżący zeznał, iż broń jest mu potrzebna również z powodu zagrożenia ze strony byłej żony i jej obecnego partnera. Ustosunkowując się do zakończonej wyrokiem sprawy karnej, skarżący oświadczył, iż nie czuje się winny.

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Komendant Wojewódzki Policji w [...]. wydał w dniu [...] czerwca 2006 r. decyzję nr [...], na mocy której cofnął skarżącemu D. R. pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż z materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż prawomocnym wyrokiem z dnia [...] grudnia 2005 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy dla L., [...] Wydział Grodzki, działając na podstawie art. 66 § 1 k.k. warunkowo umorzył na okres dwóch lat próby postępowanie karne przeciwko skarżącemu D. R., oskarżonemu o te, że w okresie od [...] marca 2001 r. do [...] marca 2004 r. w L. znęcał się fizycznie i psychicznie nad byłą żoną w sposób szczegółowo wskazany w akcie oskarżenia, tj. w konsekwencji o popełnienie czynu z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Zdaniem organu z wyroku tego wynika, że skoro organ zastosował instytucję warunkowego umorzenia postępowania na podstawie art. 66 § 1 k.k., to okoliczności popełnienia czynu nie budziły wątpliwości. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji dopuszczenie się tych przestępstw, w tym przeciwko życiu i zdrowiu, stanowi bardzo istotną przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń, na podstawie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Pismem z dnia [...] lipca 2006 r. skarżący D. R. odwołał się od w/w decyzji organu I instancji do Komendanta Głównego Policji. Wnosząc o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji, skarżący wskazał, iż jego nieporozumienia z byłą żoną zostały kłamliwie wyolbrzymione i przedstawione w sądzie, który wydał wyrok zaocznie bez dania stronie możliwości obrony. Skarżący oświadczył, iż nigdy w życiu nie znęcał się ani fizycznie, ani psychicznie nad byłą żoną w sposób wskazany w akcie oskarżenia. Skarżący wskazał, że w sądzie nie zeznawał i zgodził się na ugodę ze swoją żoną, by zaoszczędzić przykrości dziecku, które żona powołała na świadka. Strona skarżąca podniosła, iż nie zgadza się z w/w orzeczeniem Sądu Rejonowego dla L.. Skarżący podniósł, iż jest kierowcą taksówki i z uwagi na fakt, że jeździ głównie w godzinach nocnych narażony jest na duże zagrożenie ze strony pasażerów. W tej sytuacji broń palna gazowa jest mu potrzeba do obrony przed ewentualnymi atakami klientów, którzy wielokrotnie grozili mu pobiciem. Skarżący zapewnił jednocześnie, iż dotychczas nigdy nie użył broni przeciwko nikomu, a także, że wie, jak się obchodzić z bronią oraz jak ją przechowywać.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] sierpnia 2006 r. decyzję nr [...], na podstawie której utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Główny Policji – powołując się na przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - uznał, iż organ I instancji słusznie pozbawił skarżącego pozwolenia na broń palną gazową. Organ odwoławczy stwierdził, iż z wyroku Sądu Rejonowego dla L., [...] Wydział Grodzki, wydanego w sprawie sygn. akt [...] wynika jednoznacznie, iż skoro sąd warunkowo umorzył postępowanie karne wobec skarżącego, to okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości. Zdaniem Komendanta Głównego Policji zauważyć należy przy tym, iż zarzucane skarżącemu czyny strona musiała popełnić umyślnie, a zatem z pełną świadomością przestępczego działania. Zasadne jest więc – zdaniem organu II instancji - zaliczenie skarżącego do osób, które mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy). Komendant Główny Policji stwierdził, że popełnienie przez stronę skarżącą przestępstw godzących m.in. w życie i zdrowie człowieka w pełni uzasadnia istnienie wobec niej obawy niezgodnego z prawem użycia broni palnej. Organ zwracając uwagę na reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji – stwierdził, iż przyznać należy prymat interesowi społecznemu (którego racją jest, aby osoba, która uzyskała pozwolenie na broń, dawała gwarancję bezpiecznego i zgodnego z prawem dysponowania nią) nad interesem strony w zachowaniu pozwolenia. Organ wskazał, iż zobowiązany był rozważyć obydwa interesy z urzędu. W ocenie Komendanta Głównego Policji argument skarżącego, iż nigdy nie dopuścił się żadnych uchybień w dysponowaniu bronią - nie ma znaczenia dowodowego, zdolnego wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Z powyższych względów znaczenia takiego nie ma również to, że broń daje stronie poczucie bezpieczeństwa.

W dniu [...] października 2006 r. D. R. – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r. Wnosząc o pozytywne rozpatrzenie wniesionej skargi strona podniosła w uzasadnieniu, iż broń gazowa jest jej potrzebna do bezpiecznego wykonywania obowiązków zawodowych kierowcy taksówki. Jednocześnie skarżący ponownie zwrócił uwagę na okoliczność dotychczas prawidłowego używania broni.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, wnosząc o jej oddalenie - podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wskazał m.in., iż wskazana przepisem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji obawa wyrażona w stosunku do skarżącego jest uzasadniona jego zachowaniem, w szczególności przytoczonymi w akcie oskarżenia faktami. Organ podniósł, iż popełnione przez skarżącego czyny godziły bezpośrednio w zdrowie innej osoby. Organ stwierdził, że od osób posiadających pozwolenie na broń organy Policji powinny wymagać nieskazitelnej postawy w zakresie poszanowania porządku prawnego. Zdaniem Komendanta Głównego Policji organy właściwe w sprawach pozwoleń na broń nie mogą weryfikować czynności procesowych dokonanych w postępowaniu karnym, a zatem nie mogą badać, czy zarzut popełnienia przestępstwa jest zasadny, czy też nie, a w tym przypadku, czy skarżący został pomówiony przez byłą żonę o popełnienie zarzucanych mu czynów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga D. R. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r. narusza prawo.

Przedmiotowa decyzja organu II instancji, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. z dnia [...] czerwca 2006 r., naruszają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wskazuje wprawdzie – jak zasadnie przyjęły organy obu instancji, iż jest to przepis mający charakter obligatoryjny (vide: sformułowanie: "cofa pozwolenie") stanowiący podstawę do wydania tzw. decyzji związanej (pozbawionej uznaniowości), niemniej - zdaniem Sądu – mając na uwadze przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy należy przyjąć, iż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, ma w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi (niedookreślonymi) przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu (vide: zwrot "interes bezpieczeństwa lub porządku publicznego").

Wojewódzki Sąd Administracyjny pragnie jednak zauważyć, iż takie sformułowanie przez ustawodawcę treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 przedmiotowego aktu normatywnego nie oznacza dowolności organów Policji. Przede wszystkim organ nie może naruszać praw podmiotowych stron postępowania wynikających z innych przepisów prawa. Ponadto należy pamiętać, iż każda ustawa, w tym również ustawa o broni i amunicji, i jej przepisy są wydane dla osiągnięcia pewnych celów, a więc organ może stosować przepisy tylko i wyłącznie dla osiągnięcia tych celów.

Użycie przez prawodawcę tzw. wyrażeń nieostrych zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako organ sądowy sprawujący kontrolę legalności decyzji wydanych na podstawie przepisów używających takich określeń, do rozważenia, czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego. Ponadto należy podkreślić, iż kontrola sądu administracyjnego ograniczona jest do kontroli legalności – zgodności decyzji z prawem, nie obejmuje zaś kwestii jej zasadności i celowości. Sąd zobowiązany jest więc do zbadania decyzji pod względem formalnoprawnym, jak również do zbadania, czy sprawę rozpatrzono w świetle całokształtu przepisów dotyczących danej sprawy, opierając się przy tym na aktach sprawy i uzasadnieniu decyzji.

Mając to na uwadze należy uznać, iż Komendant Główny Policji wydając w dniu [...] sierpnia 2006 r. zaskarżoną decyzję naruszył wspomniane zasady.

Należy - zdaniem Sądu – stanowczo podkreślić, że organ administracji publicznej jest obowiązany kierować się zasadą prawdy obiektywnej także wówczas, gdy decyzja wydana w sprawie indywidualnej ma charakter uznaniowy. Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór taki nie może być jednak dowolny, a więc musi on wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. akt II SA 2875/95, Wokanda 1996, Nr 6, s. 32; podobnie /w:/ wyroku NSA z dnia 19 lipca 1982 r., II SA 883/82, PiP 1983, Nr 6, s. 141).

Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonywującej treści (tak m.in. /w:/ wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995, Nr 7, poz. 83).

W świetle przepisu art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej, stojąc na straży praworządności oraz dążąc do załatwienia sprawy zgodnie z prawdą obiektywną, mają obowiązek uwzględniać z urzędu interes społeczny i słuszny interes obywatela.

Należy stwierdzić, iż Komendant Główny Policji ustalając, że skarżący zalicza się do osób, które "mogą użyć broń w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" nie oparł się na wszechstronnie zgromadzonych dowodach.

Według Sądu cofnięcie pozwolenie na broń winno być wydawane po wszechstronnym i starannym zbadaniu, czy nie zachodzą przeciwwskazania, o których mowa w art. 15 ust. 1 cyt. ustawy, albowiem przemawia za tym również ochrona nabytego uprawnienia.

Oceniając z tego punktu widzenia akta administracyjne niniejszej sprawy, w tym same rozstrzygnięcia organów Policji obu instancji uznać trzeba, iż organy te podejmując decyzje o cofnięciu skarżącemu D. R. pozwolenia na broń palną gazową ograniczyły się tylko i wyłącznie do stwierdzenia, że podstawą tych decyzji jest wydany w dniu [...] grudnia 2005 r. wyrok Sądu Rejonowego dla L., [...] Wydział Grodzki, sygn. akt [...], na podstawie którego sąd ten warunkowo umorzył na okres dwóch lat próby postępowanie karne przeciwko skarżącemu D. R. prowadzone w związku z popełnieniem przez niego czynów, o których mowa w art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Na wstępie należy podkreślić, iż wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne nie jest wyrokiem skazującym, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Zgodnie z przepisem art. 66 § 1 k.k. sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.

W tym miejscu – zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - należy wyraźnie stwierdzić, iż rozpatrując kwestię wpływu wyroków sądów karnych warunkowo umarzających postępowanie karne na toczące się postępowania dotyczące pozwoleń na broń palna, nie można ograniczać się – jak uczyniły to w niniejszej sprawie organy Policji - wyłącznie do stwierdzenia faktu, iż z orzeczenia takiego wynika brak wątpliwości co do okoliczności popełnienia danego przestępstwa przez posiadacza takiego pozwolenia.

Zauważyć bowiem trzeba, iż zgodnie z poglądami doktryny prawa karnego przyjmuje się, że na podstawie art. 66 § 1 k.k. można uznać za generalną przesłankę stosowania warunkowego umorzenia postępowania, dotyczącą osoby sprawcy, uzasadnione przypuszczenie sądu, że oskarżony pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. To przypuszczenie sądu ma być oparte na postawie sprawcy, jego dotychczasowej niekaralności za przestępstwo umyślne, jego właściwościach i warunkach osobistych oraz na dotychczasowym sposobie życia. Szczegółowe przesłanki dotyczące osoby sprawcy mają więc uzasadniać dodatnią prognozę kryminologiczną wobec niego (tak m.in. A. Zoll /w:/ G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodek karny. Część ogólna. Komentarz, Tom I, Zakamycze, 2004 r., wydanie II, teza 22-23 komentarza do art. 66 k.k.).

Niewątpliwie postawa sprawcy jest mniej lub bardziej stałą skłonnością do postępowania wobec danej wartości lub danego dobra w określony sposób. Przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie, iż sąd karny musi więc zbadać, jakie postawy reprezentuje sprawca wobec dóbr chronionych prawem, a w szczególności wobec tego dobra, które zaatakował zarzucanym mu przestępstwem. Konieczne jest ustalenie, czy przestępstwo to było zdarzeniem epizodycznym, wynikiem zbiegu okoliczności czy też było właśnie wynikiem określonej postawy wobec dobra chronionego prawem. W zasadzie – jak przyjmuje doktryna - warunkiem stosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania jest brak potrzeby oddziaływania w kierunku zmiany postaw sprawcy, a więc postawy sprawcy powinny być, z punktu widzenia przyjętego przez porządek prawny systemu aksjologicznego, pozytywne (vide: A. Zoll /w:/ powołanym komentarzu do art. 66 k.k.).

Warto zauważyć, iż przez właściwości osobiste rozumie się cechy charakteru sprawcy, jego temperament, zdolność do samokrytyki, wrażliwość sumienia. Ponadto podnosi się w literaturze, iż dotychczasowy sposób życia jest podstawowym czynnikiem pozwalającym na określenie postawy sprawcy, a w szczególności ustalenie, czy zarzucany czyn był zgodny z postawą wobec zaatakowanego tym czynem dobra chronionego prawem. Dotychczasowy sposób życia obejmuje też okres postępowania po popełnieniu zarzucanego czynu. Ważne znaczenie prognostyczne ma dla sądu karnego również stosunek sprawcy do popełnionego czynu, czynny żal, próba naprawienia szkody, porozumienie się z pokrzywdzonym i zadośćuczynienie za wyrządzoną mu krzywdę.

Należy zaznaczyć również, iż "brak wątpliwości co do okoliczności popełnienia czynu zabronionego", w rozumieniu art. 66 § 1 k.k., odnosi się do cech czynu istotnych z punktu widzenia prawa karnego, podstaw i zakresu odpowiedzialności oskarżonego.

W konsekwencji przyjąć trzeba, iż sąd karny na podstawie zebranego w sprawie materiału musi dojść do wniosku, że zarówno sam fakt popełnienia przestępstwa nie budzi wątpliwości, że są dostateczne podstawy, aby popełnienie tego przestępstwa przypisać oskarżonemu, ale także, że wyjaśnione są elementy przedmiotowe i podmiotowe rzutujące na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz że są dostateczne podstawy do przypisania oskarżonemu winy (tak: A. Zoll /w:/ Kodeks karny ..., teza 31 i powołany tam wyrok składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca 1985 r., RNw 17/85, OSNKW 1986, z. 3-4, poz. 18 z aprobującą glosą K. Kubali, WPP 1986, z. 4, s. 458).

Mając powyższe na uwadze zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie jedynym dowodem w sprawie, powołanym przez organy Policji, był wyrok Sądu Rejonowego dla L., [...] Wydział Grodzki, sygn. akt [...], na podstawie którego sąd ten warunkowo umorzył na okres dwóch lat próby postępowanie karne przeciwko skarżącemu D. R..

Należy przyjąć, iż warunkowo umarzając postępowanie karne Sąd Rejonowy – wyjaśniwszy w sposób dostateczny elementy przedmiotowe i podmiotowe rzutujące na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu zarzucanego D. R. - wyraził swoje przekonanie, co do prognozy o zachowaniu się skarżącego w przyszłości, także w tym zakresie, że nie naruszy on szeroko pojętego porządku prawnego.

Jednocześnie organy Policji obu instancji, bez dokonania jakiejkolwiek poszerzonej analizy akt sprawy i osoby sprawcy, opierając się wyłącznie na w/w wyroku sądu karnego - wyprowadziły zupełnie odmienną ocenę prognozowanego zachowania się skarżącego w przyszłości.

Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, jeżeli sąd karny warunkowo umorzył postępowanie na dwuletni okres próby, to tym samym założył, że oskarżony ponownie przestępstwa nie popełni oraz przyjął, że stopień niebezpieczeństwa społecznego czynu nie jest znaczny. Wyrok ten, nie będący wyrokiem skazującym nie przesądza jeszcze o istnieniu obawy o której mówi przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (tak również: Naczelny Sąd Administracyjny /w:/ wyroku z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 128/05, nie publik.; podobnie: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1869/06). W tym miejscu wypada jedynie zauważyć, iż w swoim dotychczasowym orzecznictwie sądy administracyjnie prezentowały również stanowisko dalej idące, a mianowicie, iż przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem skazującym, gdyż w takich przypadkach niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy (tak m.in. /w:/ wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2004 r., sygn. akt 6 III SA 2258/02 oraz z dnia 31 sierpnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1134/06; podobnie: NSA /w:/ wyroku z dnia 9 października 2001 r., sygn. akt III SA 866/02).

Zgodzić się należy z organami Policji, że od osób posiadających pozwolenie na broń powinno się wymagać nieskazitelnej postawy w zakresie poszanowania porządku prawnego. Co więcej przyjąć należy, iż reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji generalnie uzasadnia prowadzenie przez organy Policji bardzo rygorystycznej polityki w zakresie wydawania i ewentualnego cofania pozwoleń na broń palną, albowiem w takich przypadkach niewątpliwie należy dać prymat interesowi społecznemu.

Niemniej – według Sądu - nie można zaakceptować praktyki, w ramach której organy Policji, rozpatrując sprawy dotyczące cofnięcia pozwolenia na broń palną, opierają swoją negatywną prognozę co osoby skarżącego wyłącznie na orzeczeniu sądu karnego warunkowo umarzającym postępowanie, pomimo, iż to właśnie ten sąd przyjmuje w swoim orzeczeniu zupełnie inną, pozytywną prognozę kryminologiczną danej osoby, która swoim dotychczasowym sposobem życia oraz warunkami osobistymi uzasadnia – zdaniem sądu karnego - przypuszczenie, że będzie szanować obowiązujący porządek prawny.

W tej sytuacji należy przyjąć, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] zobowiązany będzie w toku ponownego postępowania uzupełnić materiał dowodowy sprawy o dokumenty, z których wynikać będzie jasno, jaką prognozę można postawić w przypadku skarżącego.

Następnie organ zobowiązany będzie ustalić, czy aby nie jest tak, iż uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, dotycząca przewidywanych zachowań skarżącego, nie jest jednak uzasadniona z uwagi na dotychczasowe postępowanie danej osoby (np. nadużywanie alkoholu, dopuszczenie się czynów nagannych), czy też ujemne cechy charakteru (nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie psychiczne i inne). Te elementy, jako istotne wymienił również w swoim orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej już sprawie o sygn. akt II OSK 128/05.

Organy Policji powinny dokonać również bardziej szczegółowych ustaleń dotyczących okoliczności czynów, za które postawiono skarżącemu zarzuty w sprawie karnej, w ten sposób, aby zgromadzone w aktach sprawy dowody pozwoliły sądowi administracyjnemu na prawidłową, całościową ocenę sformułowanych w zaskarżonej decyzji wniosków.

Komendant Wojewódzki Policji w [...]. winien wyjaśnić w sposób precyzyjny i jednoznaczny, dlaczego cofając skarżącemu pozwolenie na broń palną gazową - uznał, iż interes społeczny w tej sytuacji jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga pozbawienia skarżącego owego uprawnienia. Organ zobowiązany będzie w uzasadnieniu wydanej ponownie decyzji wyjaśnić jednoznacznie, dlaczego przyjął, iż dotychczasowe zachowanie skarżącego i jego cechy charakteru dają ewentualnie podstawę do negatywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia.

Zdaniem Sądu właściwy organ Policji rozstrzygając ponownie sprawę, o ile podtrzyma dotychczasowe przekonanie o konieczności cofnięcia stronie pozwolenia na broń, zobowiązany będzie do udowodnienia poprawności przyjętej przez siebie argumentacji przemawiającej za określonym rozstrzygnięciem. Ma to nastąpić w taki sposób, aby sąd administracyjny mógł dokonać pełnej kontroli legalności rozstrzygnięcia w przypadku ewentualnego ponownego postępowania sądowoadministracyjnego.

Wobec powyższego należy niewątpliwie uznać, iż Komendant Główny Policji, a także organ I instancji niezależnie od uchybienia normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., dopuścił się w toku postępowania administracyjnego istotnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa wyrażoną w art. 8 k.p.a. Z zasady wyrażonej w tym przepisie wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności (art. 6 k.p.a.). Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak ukształtowanego postępowania mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Zdaniem Sądu zasadom takim nie odpowiada takie prowadzenie postępowania administracyjnego, w którym występują sprzeczne interesy stron, gdy organy prowadzące postępowanie, bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, uwzględniają tylko jeden z wchodzących w grę interesów, nie ustosunkowując się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków stron reprezentujących inne interesy. Ponadto w ocenie Sądu spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, iż uchylone decyzje organów Policji nie podlegają wykonaniu.