Wyrok NSA oz. w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1138/96
NSA oz. w Krakowie
Data orzeczenia: 1997-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz. 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Teza: Art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ przewiduje dla rachunków uproszczonych identyczne składniki treściowe co do faktur.

W związku z tym należy przyjąć, że termin "rachunek VAT" jest równoznaczny z terminem "faktura VAT".

TEZY

Art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ przewiduje dla rachunków uproszczonych identyczne składniki treściowe co do faktur.

W związku z tym należy przyjąć, że termin "rachunek VAT" jest równoznaczny z terminem "faktura VAT".


UZASADNIENIE

Spółka Cywilna zadeklarowała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za miesiąc maj 1994 r. w wysokości 559.000 zł do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy.

Jednakże w wyniku kontroli przeprowadzonej przez Urząd Skarbowy w B. ustalono, że spółka obniżyła podatek należny o podatek naliczony w rachunkach uproszczonych, co stanowiło naruszenie art. 19 ust. 1 i 25 ust. 1 pkt 4a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku o towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.

Według pierwszego z przepisów podatnik ma prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego stanowiącego sumę kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług, a według drugiego z nich - obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, których nabycie zostało udokumentowane rachunkiem uproszczonym.

Z powyższymi ustaleniami zawartymi w protokole kontroli wspólniczki spółki nie zgodziły się i w piśmie z dnia 5 kwietnia 1996 r. podniosły, że rachunki wystawione przez Franciszka G. na drukach rachunek VAT lub rachunek uproszczony VAT spełniają wszelkie wymogi faktury VAT. Na dowód tego załączyły kserokopię rachunku nr 8/94 z dnia 14 lutego 1994 r.

Urząd Skarbowy z B. nie uwzględnił jednak tych wyjaśnień i zastrzeżeń.

Z kolei decyzję z dnia 25 września 1996 r. Izba Skarbowa w K. - po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego w B. z dnia 18 czerwca 1996 r. określającej Spółce za miesiąc maj 1994 r. do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 5.364.000 starych złotych - utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podzieliła w pełni stanowisko zajęte przez organ I instancji.

W skardze na decyzję organu odwoławczego pełnomocnik Spółki wnosząc o jej uchylenie - tak jak w odwołaniu - podniósł, że dla uznania faktu za wystawioną w sposób sprzeczny z wymogami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176 ze zm./, a tym samym nie stanowiącej podstawy do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, wymagane jest wyjaśnienie charakteru każdego z przypadków sprzeczności z wymaganiami tego co powinna zawierać prawidłowo wystawiona faktura. Chodzi o to, aby sprzeczności miały taki stopień natężenia lub taki charakter, żeby identyfikacja każdego z elementów tego co powinna zawierać co najmniej prawidłowa faktura było niemożliwe.

Organy podatkowe zajęły stanowisko, że identyfikacja ta jest niemożliwa. O tym zaś, iż rachunki były fakturami a nie rachunkami uproszczonymi świadczy to, że odpowiadały one wszelkim wymogom formalnym, o których jest mowa w par. 19 ww. rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w K. wniosła o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Istota sporu między stronami sprowadza się do tego, czy rachunki wystawione przez Franciszka G. za usługi transportowe były fakturami, czy też rachunkami uproszczonymi.

W aktach sprawy, jak o tym była mowa, znajdują się tylko kserokopie rachunków wystawionych przez niego w lutym 1994 r. Wynika z nich, że zostały one wystawione na drukach rachunków uproszczonych VAT, z tym, że słowo "uproszczony" zostało w nich skreślone.

Nadto zawierają one składniki treściowe faktury, o których mowa w art. 32 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r., tj. sprzedaż towarów w rozumieniu art. 4 pkt 8 tej ustawy, jej datę, cenę jednostkową bez podatku, wartość sprzedaży, kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy z tym, że na wszystkich brak jest wskazania, że skarżący jest spółką cywilną a na dwóch - numeru siedziby tej spółki.

Zdaniem Sądu termin "rachunek VAT" jest równoznaczny z terminem "faktura VAT".

Według Małej Encyklopedii Prawa W-wa 1980 r. str. 138 termin "faktura" znaczy tyle, co "rachunek wystawiony odbiorcy przez dostawę towaru lub usługi".

W związku z tym nie można się zgodzić z organami podatkowymi, że znajdujące się w aktach sprawy kserokopie rachunków wystawionych przez Franciszka G. nie są fakturami, lecz rachunkami uproszczonymi. Tak byłoby, gdyby wyraz "uproszczony" nie został skreślony na druku rachunku. Art. 32 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. przewiduje dla rachunków uproszczonych identyczne składniki treściowe co do faktur.

Są to w obu przypadkach składniki minimalne. Świadczy o tym upoważnienie Ministra Finansów w art. 32 ust. 5 tej ustawy do określenia m.in. danych, które powinna zawierać faktura i rachunek uproszczony. Wykonując powyższe upoważnienie Minister Finansów określił w rozporządzeniu z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176/ minimalne składniki treściowe faktury i rachunku uproszczonego. Zwrócić należy uwagę na to, że faktura winna być oznaczona jako "Faktura VAT" /par. 19 ust. 1 pkt 3/, a rachunek uproszczony jako "rachunek uproszczony" /par. 29 ust. 1 pkt 2/. Oznacza to, że rachunek uproszczony nie powinien zawierać oznaczenia "VAT".

Natomiast zarzut skargi polegający na naruszeniu art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym należy uznać za chybiony. Sprawa nie dotyczy bowiem sankcji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji kierując się powyższymi wskazówkami ustali zatem, czy rachunki wystawione przez Ryszarda G. w dniach 26 kwietnia, 4 maja, 16 maja i 17 maja 1994 r. są fakturami, czy rachunkami uproszczonymi.