Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1131/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 18 ust. 5
journal: Dz.U. 2008 nr 139 poz 883
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty  pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata  2007-2013.
article: art. 22 ust. 3
journal: Dz.U. 2007 nr 64 poz 427
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2013 r. sprawy ze skargi I. Z. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... grudnia 2012 r. nr ... w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Z. (zwana dalej: skarżącą) w dniu ... września 2011 r. złożyła w P. Oddziale Regionalnym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. (dalej zwanym również: ARiMR) wniosek o przyznanie pomocy finansowej w ramach działania 312 "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw".

Weryfikacja wniosku skarżącej oraz załączonych do niego dokumentów wykazała, że wniosek wymaga uzupełnienia braków/złożenia poprawnych dokumentów/ wyjaśnień, dlatego też pismem z dnia ... lipca 2012 r., oraz pismem z dnia ... października 2012 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia wniosku o brakujące dokumenty i złożenie dodatkowych wyjaśnień.

Rozpatrując powyższy wniosek ARiMR pismem z dnia ... grudnia 2012 r. (znak ...) poinformowała skarżącą o odmowie przyznania pomocy finansowej z uwagi na okoliczności określone w § 18 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883, z późn. zm.).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż skarżąca pomimo wezwań nie uzupełniła wniosku o wymagane dokumenty w zakresie rozbudowy budynku mieszkalno-gospodarczego, co zgodnie z § 18 ust. 5 wspomnianego rozporządzenia skutkuje odmową przyznania wnioskowanej pomocy.

Po rozpatrzeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, ARiMR pismem z dnia... kwietnia 2013 r. nr ... (znak ...) poinformowała skarżącą o negatywnym rozpatrzeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

W jego uzasadnieniu w pełni podzielono stanowisko w zakresie odmowy przyznania wnioskowanej pomocy wyrażone w piśmie z dnia ... grudnia 2012 r. oraz szczegółowo wyjaśniono warunki przyznawania pomocy finansowej w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013. Jednocześnie ustosunkowano się do 6 punktów stanowiących podstawę odmowy przyznania wnioskowanej pomocy wyszczególnione w rozstrzygnięciu P. Oddział ARiMR z dnia ...12.2012 r.

W ustawowym terminie skarżąca zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powyższe pismo Agencji z dnia ....12.2012 r. wnosząc o jego uchylenie w całości. W treści skargi zarzucono zawężające stosowanie przepisów powyższego rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r., wybiórczą ocenę przedstawionych do wniosku dokumentów oraz przeprowadzenie postępowania w zakresie przekraczającym konieczność przeprowadzenia takiego postępowania, czego przykładem może być konieczność, wg Agencji uzyskania pozwolenia na montaż kolektorów słonecznych. Skarżąca nadto zarzuciła organowi administracji publicznej naruszenie przepisów ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. z 2011 r., Nr 106, poz. 622) poprzez żądanie zaświadczeń w sytuacji gdy wystarczającym dokumentem jest oświadczenie złożone z klauzulą o odpowiedzialności karnej oraz żądanie poświadczenia kopii dostarczanych dokumentów przez notariusza, z chwilą gdy do sądu administracyjnego wystarczające są, zdaniem skarżącej, poświadczone kopie za ich zgodność przez dostarczającego.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie wskazując dodatkowo, iż część zarzutów skarżącej zasługuje na uwzględnienie przy czym uchybienia te nie mają znaczenia ze względu na pozostałe braki/nieprawidłowości we wniosku skutkujące odmową przyznania pomocy, gdyż wystarczy choćby jedna nieprawidłowość występująca po dwukrotnym wzywaniu przez organ do uzupełnienia, aby wniosek o przyznanie pomocy nie został zaakceptowany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a.", Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i to na dzień wydania decyzji. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.

W powyższym kontekście stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, wydanego w trybie art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427, z późn. zm.) stanowi § 18 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Zgodnie z jego treścią jeżeli wnioskodawca, pomimo ponownego wezwania do usunięcia braków, nie usunął wszystkich braków w terminie, Agencja nie przyznaje pomocy. Przepis art. 22 ust. 3 ustawy, dotyczący odmowy przyznania pomocy, stosuje się odpowiednio.

W myśl § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia do kosztów kwalifikowanych, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 1, zalicza się koszty:

1) budowy, przebudowy lub remontu połączonego z modernizacją niemieszkalnych obiektów budowlanych wraz z zakupem instalacji technicznej oraz koszty rozbiórki i utylizacji materiałów szkodliwych pochodzących z rozbiórki;

2) nadbudowy, przebudowy lub remontu połączonego z modernizacją istniejących budynków mieszkalnych wraz z zakupem instalacji technicznej oraz koszty rozbiórki i utylizacji materiałów szkodliwych pochodzących z rozbiórki.

W rozpoznawanej sprawie organ ustalił, iż dostarczona przez wnioskodawcę zmiana pozwolenia na budowę z dnia 16 grudnia 2003 r. wydana przez Starostę Krośnieńskiego w swej treści zawiera określenie: "(...) dobudowę pawilonu stacji gazowej do istniejącego budynku mieszkalno-gospodarczego oraz przebudowę poddasza istniejącego budynku na cele mieszkalne".

Zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późn. zm.) pod pojęciem "budowa" należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. W odróżnieniu od przebudowy z rozbudową mamy do czynienia w przypadku zmiany, innych poza wysokością charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego jak kubatura, powierzchnia zabudowy, jego długość czy szerokość (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Go 725/08, LEX nr 550251). Rozbudową będzie więc powiększenie istniejącego obiektu budowlanego o dodatkowe pomieszczenie, które stanowi część obiektu budowlanego (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 398/08, LEX nr 526413). W orzecznictwie podkreśla się również, że z uwagi na brak legalnej definicji tego pojęcia, należy kierować się jego znaczeniem w języku potocznym. Według Uniwersalnego Słownika Języka Polskiego pod red. Stanisława Dubisza (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003 r., tom III, str. 981) rozbudowa to powiększenie, rozszerzenie budowli, obszaru już zabudowanego, dobudowanie nowych elementów. Pojęcia "rozbudowa" i "dobudowa" należy zatem rozumieć zgodnie ze znaczeniem tych wyrazów ustalonym w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego.

Należy zauważyć, iż dobudowywany pawilon stacji gazowej nie posiada samodzielnego dachu, za to zaprojektowano wspólną ścianę z istniejącym budynkiem. Dach jest elementem wspólnym dla pawilonu i pomieszczeń znajdujących się nad pawilonem. Z uwagi na powyższe nie można go uznać za samodzielny obiekt budowlany. Stanowi on bowiem jeden obiekt budowlany wraz z budynkiem mieszkalnym, który po dobudowie pawilonu stacji gazowej, stanowiącego mniej niż 30% powierzchni całkowitej budynku, nadal będzie spełniać definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawartą w art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego.

Organ zasadnie wywiódł w powyższym kontekście, iż w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z rozbudową istniejącego budynku mieszkalnego, która zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia nie może stanowić kosztu kwalifikowalnego.

ARiMR zasadnie wskazała ponadto na niedostarczenie przez wnioskodawcę wraz z kosztorysem inwestorskim planów sytuacyjnych pozwalających na weryfikację kosztorysu nawierzchni z kostki brukowej betonowej.

Organ wykazał również, iż zestawienie rzeczowo-finansowego zawiera dane, które nie są zgodne z danymi zawartymi w tabeli C-6.2 Ekonomicznego planu operacji w zakresie pozycji B.1 oraz B.3.

Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji