Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 364/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska, asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2006 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zgody na przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nieleśne - uchyla zaskarżoną decyzję -


UZASADNIENIE

Minister Środowiska decyzją z dnia [...] grudnia 2005r., wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 7 ust.2 pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( Dz. U. z 2004r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. S., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2005r. wyrażającą zgodę na przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] w dzielnicy W.. na cele nieleśne: zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i komunikacji - poszerzenie ulicy [...], gruntów leśnych położonych w obrębie nr [...] na działce o numerze ewidencyjnym dawniej [...] o pow. leśnej [...] ha, a obecnie - po podziale - na działkach o numerach ew. [...] o pow. leśnej [...] ha, pod warunkiem, że minimalna powierzchnia działki leśnej z możliwością zabudowy mieszkaniowej będzie wynosić [...] ha.

W uzasadnieniu organ podniósł, że grunty leśne położone w dzielnicy W. zaliczają się do lasów ochronnych. Zgodnie z art. 9 ust.2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w lasach ochronnych mogą być wznoszone budynki i budowle służące gospodarce leśnej, obronności i bezpieczeństwa państwa, oznakowaniu ewidencyjnemu, ochronie zdrowia oraz urządzenia służące turystyce. Na cele nieleśne inne niż wymienione w ust.2 lasy ochronne mogą być przeznaczone w przypadkach uzasadnionych ważnymi względami społecznymi i brakiem innych gruntów. Minister uznał, że organ pierwszej instancji wyrażając zgodę na przeznaczenie gruntów leśnych na działce o dawnym numerze ewid. [...], a obecnie ( po podziale) na działkach o numerach ewidencyjnych [...] słusznie określił, że minimalna powierzchnia działki leśnej z możliwością zabudowy mieszkaniowej nie może być mniejsza niż [...] ha. Organ podkreślił, że ograniczenia przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w planie zagospodarowania przestrzennego dokonuje się również w celu ochrony istniejących walorów przyrodniczych terenu.

Skargę na powyższą decyzję wniosła M. S., podnosząc, iż decyzją z dnia [...] listopada 2001r. Burmistrz Gminy [...] zatwierdził podział działki nr ew. [...] o pow. [...] ha. Rada Gminy uwzględniając jej zarzut do projektu planu podjęła w dniu [...] maja 2001r. Uchwałę Nr [...], w której wyraziła zgodę na przekwalifikowanie działki nr [...] z terenu leśnego na budowlany i dopuszczenie zabudowy na działkach o pow. [...] m2,ale pod warunkiem wyrażenia zgody przez wojewodę. Skarżąca podkreśliła, że sprawa była już rozpatrywana przez organy obu instancji. Pierwszą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2002r. uchyla Minister Środowiska decyzją z dnia [...] września 2002r. w części dotyczącej działki nr [...], wskazując, iż ze względu na dokonany podział działki konieczne jest ponowne przeanalizowanie możliwości ustalenia normatywu o pow. [...] m2. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Wojewoda w decyzji z dnia [...] października 2002r. znów odnosi się do nieistniejącej działki nr [...] i określa dla tej działki normatyw powierzchniowy [...] ha. Minister Środowiska decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r. uchyla decyzję Wojewody i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolejna decyzja Wojewody z dnia [...] października 2005r. zawierająca rozstrzygnięcie identyczne do poprzedniego zostaje utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Ministra Środowiska.

W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji,

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego.

Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, określoną w art. 15 kpa, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć merytorycznie sprawę rozstrzygniętą decyzja organu pierwszej instancji. Organ nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej - jak to uczyniono w niniejszej sprawie - ale ma obowiązek rozpoznać wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Minister Środowiska utrzymując w mocy decyzję Wojewody [...] nie ustosunkował się do odwołania skarżącej, a w szczególności do zarzutu, że przedmiotem rozstrzygnięcia pierwszej instancji była nieistniejąca nieruchomość nr [...] z obrębu [...] w myśl obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak odniesienia się przez organ odwoławczy do podnoszonych zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji ( por. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2001r. V SA 1611/00, LEX nr 80635, wyrok NSA z dnia 20 grudnia 1999r. IV SA 274/97, LEX nr 48234).

Ponadto zaskarżona decyzja nie czyni zadość wymogom art. 107 § 3 kpa, zgodnie z którym decyzja administracyjna ma zwierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności wskazywać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne- wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji ( por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2002r.

ISA/Kr 856/98, LEX nr 43041, wyrok NSA z dnia 22 listopada 2001r., II SA 924/01, LEX 81816wyrok NSA z dnia 20 listopada 2001r. II SA/Lu 629/00, LEX nr 81736). Tak więc uzasadnienie jako jeden elementów decyzji winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Uzasadnienie decyzji ma bowiem szczególne znaczenie przy ocenie prawidłowości decyzji, zwłaszcza o charakterze uznaniowym. Brak prawidłowego uzasadnienia takiej decyzji uniemożliwia - w razie jej zaskarżenia- ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego, gdyż to swobodne uznanie nie może mieć znamion dowolności. Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym, i prawnym uzasadnienia decyzji ma zasadnicze znaczenie dla stosowania zasady przekonywania, określonej w art. 11 kpa. Stosownie do tej zasady organ administracji publicznej obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności podjętego rozstrzygnięcia jest właśnie uzasadnienie decyzji. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre aspekty sprawy lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.