Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1983/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2009 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2006r. Nr [...], po rozpatrzeniu wniosku H. S. o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, którą udzielono Fundacji [...] pozwolenia na budowę budynku biurowo-hotelowo-gastronomicznego, z garażem podziemnym oraz elementami zagospodarowania terenu i infrastruktury technicznej, przy ul. [...] we W., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 1999 r. Nr [...]. Zatwierdzony powyższą decyzją projekt budowlany przewidywał budowę budynku wielofunkcyjnego biurowo-hotelowo-gastronomicznego, sześciokondygnacyjnego, wraz z podziemną kondygnacją parkingową, na działkach nr [...] i [...] oraz budowę parkingu podziemnego jednokondygnacyjnego na działce nr [...], AM-24, obręb [...].

Wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Prezydenta W. złożyła H. S., będąca współwłaścicielką działki nr [...] oraz właścicielką lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym przy [...] we W., usytuowanym na tej działce (graniczącej z działką nr [...]). H. S. wskazała, iż decyzja Prezydenta W. została wydana z rażącym naruszeniem przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 3 ust. 11, art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, bowiem inwestor nie udokumentował prawa do dysponowania na cele budowlane działką nr [...]. Zdaniem wnioskodawcy przedłożona przez inwestora umowa użyczenia nr [...] zawarta w dniu 21 grudnia 1998 r. między Gminą W. i Fundacją [...] nie stanowi dowodu stwierdzającego prawo do dysponowania w/w działką na cele budowlane w rozumieniu art. 3 ust. 11 Prawa budowlanego. Uzupełniając kolejnymi pismami złożony wniosek H. S. podniosła, że kwestionowana decyzja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wydanej na ich podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, ponieważ decyzja Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 1999 r. obejmuje pozwolenie na budowę garażu podziemnego na działce nr [...], natomiast w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przewidziano usytuowanie na tej działce parkingu podziemnego. Decyzja ta jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który na obszarze objętym działką nr [...] nie przewidywał budowy parkingu podziemnego. Zdaniem H. S. decyzja Prezydenta W. wydana została także z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego i § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem mimo braku jej zgody (jako współwłaścicielki działki nr [...]) ściana garażu podziemnego na działce nr [...] została zaprojektowana w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy z działką nr [...] i od fundamentów budynku istniejącego na tej działce. Ponadto projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją nie przewiduje wykonania zabezpieczeń fundamentów ściany szczytowej budynku na działce nr [...].

Wojewoda [...] odmawiając stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę podniósł, że inwestor udokumentował prawo do dysponowania przedmiotowymi nieruchomościami na cele budowlane, przedkładając sporządzoną w formie aktu notarialnego umowę zawartą w dniu 31 grudnia 1997 r. z Gminą Miejską W., na podstawie której nabył prawo użytkowania wieczystego działek nr [...] i [...] oraz zawartą w dniu 21 grudnia 1998r. z Gminą W. umowę użyczenia części działki nr [...], w której przewidziano wykorzystanie przez inwestora terenu objętego powyższą umową na budowę parkingu podziemnego. Umowa użyczenia części działki nr [...] była źródłem stosunku zobowiązaniowego przewidującego uprawnienie do wykonywania na tej działce robót budowlanych, w związku z czym inwestor udokumentował prawo do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane.

Wojewoda [...] wskazał też, że inwestor przedłożył wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę ostateczną decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 1998 r. Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, przewidzianej do realizacji przy ul. [...] we W.. Decyzja ta była ważna do dnia 31 grudnia 2000 r., a inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę w dniu 11 września 1998 r., wniosek ten został więc złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzją Prezydenta W. Nr [...] ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku wielofunkcyjnego z parkingiem podziemnym oraz budowę parkingu podziemnego we wnętrzu bloku, połączonego funkcjonalnie z parkingiem podziemnym pod budynkiem. W odniesieniu do zarzutu skarżącej organ zauważył, że przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie posługują się terminem "parking", a jedynie: "miejsca postojowe dla samochodów" (§ 18-21) lub "garaż dla samochodów" (§ 102-108), przy czym z treści przepisów § 103 i § 105 wynika, iż garaże dla samochodów mogą być garażami podziemnymi. Skoro zatem decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przewiduje lokalizację we wnętrzu blokowym (na działce nr [...]) parkingu podziemnego, jest to - w rozumieniu przepisów powyższego rozporządzenia - garaż podziemny, nie zaś, jak wskazuje skarżąca, wydzielone, odkryte zgrupowanie miejsc postojowych.

W ocenie Wojewody [...] decyzja o pozwoleniu na budowę jest zgodna także z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, na terenie zainwestowania obowiązywały bowiem w dniu wydania zaskarżonej decyzji ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W., zatwierdzonego uchwałą Miejskiej Rady Narodowej Nr [...] z dnia [...] czerwca 1988 r., zgodnie z którymi powyższy teren należy do obszaru o przeznaczeniu podstawowym "administracja oraz ośrodki i ciągi usługowo-handlowe".

Zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu inwestor zobowiązany był zapewnić wjazd do wnętrza blokowego pojazdom służb ratowniczych i obsługujących. Wojewoda [...] wskazał, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym przewidziano wykonanie na działkach nr [...], [...] i nr [...] ciągu pieszo-jezdnego, zapewniającego użytkownikom działki nr [...] dostęp do drogi publicznej oraz swobodny przejazd do wnętrza blokowego pojazdom straży pożarnej i pogotowia ratunkowego. Projektowany ciąg pieszo-jezdny zapewnia także możliwość korzystania przez właścicieli, użytkowników wieczystych i użytkowników działki nr [...] z ustanowionego na ich rzecz na powyższych działkach prawa służebności gruntowej w postaci prawa przechodu i przejazdu. Projekt budowlany wnioskowanej inwestycji zawiera ponadto wymagane pozwolenia, opinie, sprawdzenia i uzgodnienia, w tym z rzeczoznawcami do spraw sanitarno-higienicznych, bezpieczeństwa i higieny pracy, zabezpieczeń przeciwpożarowych, z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej, został też zatwierdzony przez Miejskiego Konserwatora Zabytków.

Organ wskazał też, że powołany przez H. S. przepis § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określający normy odległości zabudowy od granicy działki budowlanej z sąsiednimi działkami odnosi się do części naziemnych projektowanego budynku. Tymczasem w ramach przedmiotowej inwestycji, na działce nr [...] graniczącej z działką nr [...] zaprojektowano wyłącznie garaż podziemny, natomiast projektowany na działkach nr [...] i [...] budynek biurowo-hotelowo-gastronomiczny usytuowano w odległości 35 m od budynku przy pl. [...], znajdującego się na działce nr [...]. Ponieważ odległość dzieląca projektowany budynek od budynku przy pl. [...] we W. jest większa niż wysokość projektowanego budynku, brak jest także podstaw do kwestionowania zgodności projektu budowlanego z przepisem § 13 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Wojewoda [...] podniósł też, iż projekt budowlany opracowano w oparciu o dokumentację geologiczno-inżynierską dla oceny stanu podłoża gruntowego pod projektowany budynek biurowo-hotelowy oraz parking podziemny - opracowaną w kwietniu 1998 r. przez G. Sp. z o.o., a także w oparciu o opinię geotechniczną o warunkach prowadzenia prac fundamentowych przy ul. [...] we W. - opracowaną w lipcu 1998 r. przez dr inż. O. P.. Stosownie do zaleceń wynikających z tych opracowań, w części opisowej przedmiotowego projektu przewidziano zabezpieczenie palami iniekcyjnymi między innymi budynku przy pl. [...], zabezpieczenia tego nie przedstawiono wprawdzie w części rysunkowej projektu, nie zmienia to jednak faktu, iż zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany przewiduje zabezpieczenie tego budynku.

Zdaniem Wojewody [...] decyzja Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 1999 r. Nr [...] nie została obciążona żadną z wad kwalifikowanych powodujących jej nieważność, w tym również - nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Decyzja Wojewody [...] została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008r. znak [...], wydaną po rozpoznaniu odwołania H. S..

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008r. złożyła H. S., zarzucając jej naruszenie art. 3 ust. 11, art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, że umowa użyczenia nr [...] z dnia 21.12.1998r. zawarta pomiędzy Gminą W. a Fundacją [...] jest dowodem stwierdzającym prawo Fundacji do dysponowania częścią działki nr [...] na cele budowy na niej parkingu podziemnego.

Skarżąca podniosła też zarzut rażącego naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane w związku z pominięciem w projekcie budowlanym wykonania pali wzdłuż fundamentu ściany szczytowej budynku przy [...], zabezpieczających przed osiadaniem tegoż fundamentu i następczym odkształceniem ścian w toku prac ziemnych i fundamentowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryterium legalności, a więc zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje więc jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona.

W pierwszym rzędzie podkreślenia wymaga, iż instytucja stwierdzenia nieważności decyzji, będąca nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 kpa, a służącej ochronie takich wartości, jak ochrona porządku prawnego, ochrona praw nabytych, pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego. Z tego też powodu tryb ten może być stosowany tylko w sytuacji bezspornego ustalenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa, które to przesłanki z racji ich wyczerpującego wyliczenia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Zaistnienie tych przesłanek musi być oczywiste i tę oczywistość właściwy organ ma obowiązek wykazać.

Jedną z przesłanek obligujących organy do stwierdzenia nieważności decyzji jest określona w art. 156 § 1 pkt 2 kpa przesłanka rażącego naruszenia prawa. Pamiętać należy, iż nie każde naruszenie prawa zasługuje na to, aby zakwalifikować je jako "rażące". Stwierdzenie nieważności decyzji z tej przyczyny może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, a ponadto charakter tego naruszenia i jego skutki powodują, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Oczywistość naruszenia polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, a więc chodzi o sytuację, gdy istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie (por. wyroki: WSA w Warszawie z 21 grudnia 2005r. VII SA/Wa 706/05 Lex nr 196278, Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2005r. OSK 1134/04 Lex nr 165717, NSA w Warszawie z 26 września 2000r. V SA 2998/99 Lex nr 51249, NSA – OZ we Wrocławiu z 17 kwietnia 2000r. I SA/Wr 914/98 Lex nr 187879).

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z [...] czerwca 1999r., wydana została zgodnie z prawem.

Skarżąca upatruje rażącego naruszenia prawa przez Prezydenta W. przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę przede wszystkim w udzieleniu pozwolenia pomimo niewykazania przez inwestora prawa do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane. W ocenie H. S. umowa użyczenia części działki nr [...] AM-24 obręb [...], zawarta z Gminą W. nie dokumentuje posiadania przez Fundację [...] jako inwestora prawa do dysponowania gruntem na cele budowlane, a dowodem, o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, stwierdzającym prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, mogłaby być tylko umowa o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Skarżąca zakwestionowała ponadto zgodność z prawem umowy użyczenia działki nr [...] zawartej przez Gminę W. z inwestorem, podnosząc m.in., że w świetle ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997r. umowa użyczenia może być zawarta przez gminę tylko z państwową albo samorządową jednostką organizacyjną, a taką Fundacja [...] nie jest.

Zgodnie z treścią art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę, tj. w dniu 21 czerwca 1999r. - pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Pojęcie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 11 tej ustawy i należy przez nie rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych.

Fundacja [...] składając wniosek o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedstawiła umowę użyczenia gruntu podpisaną w dniu 21 grudnia 1998 r. z Gminą W.. W myśl postanowień tej umowy użyczający (właściciel terenu – Gmina W.) oddaje biorącemu do bezpłatnego używania grunt niezabudowany oznaczony geodezyjnie jako część działki nr [...], AM-24, obręb [...] - od dnia 1 stycznia 1999r. do czasu załatwienia spraw formalno-prawnych związanych z przejęciem tej działki w użytkowanie przez Fundację, pod warunkiem zapewnienia na rzecz użytkowników sąsiednich nieruchomości ([...] i [...]) prawa nieodpłatnego przechodu i przejazdu. Stosownie do § 2 pkt 2 umowy "przedmiotowy grunt zostanie wykorzystany na budowę parkingu podziemnego, połączonego funkcjonalnie z parkingiem podziemnym pod budynkiem, który zostanie wybudowany na działkach [...] i [...]", zgodnie z punktem IB decyzji Prezydenta W. z [...] czerwca 1998r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Powyższa umowa użyczenia jest umową cywilną, uregulowaną w art. 710-719 kodeksu cywilnego, poprzez którą użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy. Jest to umowa realna, która dochodzi do skutku poprzez wydanie rzeczy. Wbrew poglądowi skarżącej umowa taka stanowi stosunek zobowiązaniowy. Stosunek zobowiązaniowy jest pojęciem cywilnoprawnym, przez który rozumie się stosunek prawny między co najmniej dwoma podmiotami, z których jeden - wierzyciel uprawniony jest do żądania od drugiego - dłużnika określonego świadczenia (działania, zaniechania). Umowa użyczenia jako wynikająca ze stosunku zobowiązaniowego jest niewątpliwie tytułem prawnym, o jakim mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 i w art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 października 2005r. sygn. II OSK 46/05 niepubl.). Powstały zatem między stronami – Gminą W. i Fundacją [...] - stosunek zobowiązaniowy wynikający z zawartej umowy i przewidujący uprawnienie do używania gruntu i wykonywania robót budowlanych odpowiadał zatem definicji "prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane", zawartej w art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego.

Z tej też przyczyny, skoro w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor legitymował się powyższą umową użyczenia, to brak było jakichkolwiek podstaw do kwestionowania przez organ administracji architektoniczno - budowlanej jego tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Podkreślić w tym miejscu należy, że organy architektoniczno - budowlane orzekające w postępowaniu toczącym się w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę nie są uprawnione do badania prawidłowości umowy cywilnej mającej stanowić tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o jakim stanowi art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane (a więc np. umowy użyczenia), gdyż kwestia ta należy do wyłącznej właściwości sądu powszechnego (sądu cywilnego) rozpatrującego ewentualny spór w tym zakresie. Umowa cywilna nie może być kwestionowana w ramach postępowania administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 marca 1992r. IV SA 1394/91 ONSA 1993, nr 4, poz. 86 Lex nr 10381; z dnia 29 listopada 1998r. IV SA 57/97 Lex nr 43720; z dnia 22 grudnia 1998r. IV SA 1693/96 Lex nr 43689; z dnia 12 kwietnia 2002r. II SA/Po 2440/00; z dnia 4 października 2005r. II OSK 46/05; z dnia 19 września 2007r. sygn. II OSK 1215/06). Jedynie na marginesie wskazać należy, że ani przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami ani inne przepisy nie wskazują na bezwzględną nieważność takiej umowy, którą organ musiałby uwzględniać z urzędu. Zarzut rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane jest więc bezzasadny.

Kolejny zarzut skarżącej podnoszony w stosunku do decyzji Prezydenta W. dotyczy rażącego naruszenia § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegającego zdaniem H. S. na tym, że ściana garażu podziemnego na działce nr [...] została zaprojektowana w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy z działką nr [...] i to pomimo braku jej zgody jako współwłaścicielki działki nr [...]. Zauważyć w związku z tym należy, iż określone w § 12 rozporządzenia odległości zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami odnoszą się do części nadziemnych obiektów, jak słusznie zauważyły organy orzekające w sprawie, nie odnoszą się natomiast do części podziemnych budynków, znajdujących się poniżej poziomu terenu. Wprawdzie wprost zostało to sformułowane dopiero w kolejnym rozporządzeniu – z dnia 12 kwietnia 2002r., które zastąpiło rozporządzenie z dnia 14 grudnia 1994r., jednakże nawet pomimo braku takiego jednoznacznego zapisu w rozporządzeniu z 1994r. nie może to budzić wątpliwości (powołany przepis § 12 określa odległości od granicy z sąsiednimi działkami budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi lub ścianą bez otworów). W odniesieniu do kwestii braku zgody H. S. na planowane usytuowanie garażu należy wskazać, że wprawdzie przepis § 12 ust. 6 w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę przewidywał konieczność uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na realizację budynku w odległościach mniejszych niż określone w ust. 4, jednakże przepis ten w zakresie wymogu uzyskania takiej zgody został uznany za niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. sygn. P 11/00 OTK 2001/2/33 Lex nr 46371. Nie można natomiast domagać się stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o przepis prawa materialnego, który został na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego wyeliminowany z obrotu prawnego jako niezgodny z prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2006 r. sygn. II OSK 771/05 LEX nr 209461).

Podobnie bezpodstawny jest zarzut udzielenia pozwolenia na budowę z naruszeniem ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która przewidywała realizację parkingu podziemnego. Jak trafnie zauważył Wojewoda [...], przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie posługują się terminem "parking", a jedynie pojęciami typu "miejsca postojowe dla samochodów" (§ 18-21), "garaż dla samochodów" (§ 102-108), "garaż jednoprzestrzenny" – bez ścian wewnętrznych (§ 104), przy czym z treści przepisów § 103 i § 105 wynika, iż garaże dla samochodów mogą być garażami podziemnymi. Pomimo, że decyzja o pozwoleniu na budowę (wydana w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu) posługuje się pojęciem "garażu podziemnego", natomiast decyzja o warunkach zabudowy operuje pojęciem "parking podziemny", nieprzewidzianym w powołanym rozporządzeniu, nie można mówić o żadnej sprzeczności między tymi decyzjami czy o naruszeniu prawa. Skoro decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przewiduje lokalizację na działce nr [...] parkingu podziemnego, jest to - w rozumieniu przepisów powyższego rozporządzenia - garaż podziemny.

W związku z podniesieniem przez skarżącą na rozprawie w dniu 12 marca 2009r., iż działka o nr ewid. [...] w dacie wydawania pozwolenia na budowę nie przynależała do ul. [...], a do Placu [...] wskazać trzeba, że decyzja udzielająca pozwolenia na budowę operuje wprawdzie adresem "ul. [...]", ale wskazuje też numery ewidencyjne działek objętych inwestycją, w tym również działkę nr [...] AM-24 obręb [...]. Z kolei decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu posługuje się wprawdzie jedynie adresem policyjnym – ul. [...], a nie numerami ewidencyjnymi nieruchomości, ale z części graficznej stanowiącej integralną część decyzji o warunkach zabudowy wynika bezspornie, że decyzja ta obejmuje w/w działkę. Kwestia ta nie ma więc wpływu na wynik sprawy, nie budzi bowiem wątpliwości, iż zarówno decyzja o warunkach zabudowy, jak i decyzja udzielająca pozwolenia na budowę dotyczą działek nr [...], nr [...] i nr [...], AM-24, obręb [...].

Również pozostałe zarzuty podnoszone przez H. S. w skardze i w toku postępowania przed organami administracyjnymi nie zasługują na uwzględnienie. Projekt budowlany zatwierdzony decyzją Prezydenta W. przewiduje w części C "zabezpieczenie ścianami z pali iniekcyjnych zbrojonych jezdni i chodnika ulicy [...], budynku nr [...]". W odniesieniu do zarzutów dotyczących drogi dojazdowej dla służb ratowniczych podczas prowadzenia robót budowlanych wskazać należy na opinię z dnia 12 września 2000r. sporządzoną przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, w której uznano za prawidłowe proponowane rozwiązanie drogi dojazdowej.

Biorąc pod uwagę powyższe należy podzielić stanowisko Wojewody [...] oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż decyzja Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 1999 r. nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad, o których mowa w art. 156 § 1 kpa, obligujących organ do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).