Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 368/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Ewa Rynczak Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2008 r. sprawy ze skargi A.Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [....] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej A.Z. kwotę 360,00 (trzysta sześćdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r. Marszałek Województwa, na podstawie art. 106 kpa oraz art. 53 ust. 4 pkt 10) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "zespół mieszkaniowy wielorodzinny z usługami w poziomie parteru i l piętra, dwupoziomowym parkingiem podziemnym oraz infrastrukturą techniczną na działkach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], [...] obręb [...] przy ul. [...] i [...] w K. z wjazdem od ul. [...]" z wniosku A. W.

W uzasadnieniu organ wskazał, że Prezydent Miasta pismem z dnia [...] grudnia 2007 r. znak: [...] zwrócił się o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji stosownie do wymogu określonego w art. 60 ust. 1 i art. 53 ust. 4 pkt 10) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na fakt, że teren objęty wnioskiem zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] listopada 1994 r., który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r., położony jest na obszarze oznaczonym w planie symbolem [...] i przeznaczonym do realizacji usług publicznych - "[...]" oraz symbolem [...] - "Obszar [...]".

Organ l instancji podał, że nie wnosi zastrzeżeń do projektu decyzji, albowiem plan zagospodarowania przestrzennego Województwa przyjęty uchwałą Sejmiku Województwa nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. nie określa w terenie objętym wnioskiem zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Na powyższe postanowienie A. Z. wniosła zażalenie, podnosząc że projekt decyzji o warunkach zabudowy, uzgodnionej zaskarżonym

postanowieniem dotyczy działki [...], która stanowi jej własność, a ona sprzeciwia się planowanej inwestycji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...]r. (znak: [...]), na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 10) i art. 60 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa, utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył brzmienie przepisów mających w sprawie zastosowanie tj. art. 53 ust. 4 pkt 10) w zw. z art. 60 cyt. ustawy oraz art. 106 kpa, który określa tryb uzyskania uzgodnienia. Wskazał, że rozstrzygnięcie organu l instancji jest prawidłowe, albowiem plan zagospodarowania przestrzennego Województwa przyjęty uchwałą Sejmiku Województwa nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. nie określa w terenie objętym wnioskiem zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ zwrócił uwagę na specyfikę instytucji jaką jest uzgodnienie, wskazując, że nie jest uprawiony do dokonania merytorycznej analizy całości projektu decyzji o warunkach zabudowy. Ustosunkowując się do zarzutów żalącej się organ odwoławczy podkreślił, że z istoty decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wynika, iż decyzja ta nie rodzi praw do terenu, jak również nie narusza prawa własności oraz innych praw osób trzecich.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Wojewody z dnia [...]r. wniosła A. Z., wskazując, że zaskarża je w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia jak i postanowienia organu l instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zarzuciła, że wbrew dyspozycji art. 124 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 kpa, które określają wymagania jakie spełniać powinno postanowienie, organ odwoławczy uzasadnił wydane przez siebie rozstrzygnięcie "bardzo pobieżnie i lakonicznie". Odniósł się jedynie do skutków prawnych decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, mimo, że przedmiotem postępowania było uzgodnienie, a zatem postępowanie "wpadkowe". W ocenie skarżącej postanowienie to nie spełnia wymogów formalnych, jest pobieżne i jedynie szczątkowo odnosi się do przedmiotu toczącego się

postępowania uzgadniającego. Nie zawiera również wskazania faktów, na których organ się oparł ani dowodów którym dał wiarę, czy też odmówił wiarygodności. Nadto, skoro organ wskazał, że nie jest władny dokonać analizy całości projektu decyzji dotyczącej planowanej inwestycji, to - w ocenie skarżącej - winien przeprowadzić w tym zakresie postępowanie uzupełniające, nie zaś wydawać postanowienie, wskazując jednocześnie, iż nie poddał wnikliwej weryfikacji wszystkich aspektów sprawy. Dla poparcia swojego stanowiska powołała się na stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z dnia 10 marca 2006 r., IV SA/Wa 2004/05 oraz z dnia 17 lutego 2006 r., sygn. VI SA/Wa 985/05.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania , nie będąc przy tym związanym granicami skargi ( art. 134 ustawy).

W wyniku dokonanej oceny stwierdzić należy, że kwestionowane postanowienie nie jest zgodne z prawem.

Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ppkt b) p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego, w myśl art. 145 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 126 kpa, jest sytuacja, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Jak wynika z przedłożonych akt administracyjnych, ani postanowienie organu l, ani II instancji nie zostało doręczone A. K. Brak jest bowiem dowodu doręczenia tej stronie postanowienia organu I instancji, a przesyłka adresowana do

A. K. zawierająca zaskarżone postanowienie organu II instancji została przez pocztę zwrócona Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] z adnotacją :"adres niewystarczający" (k.56 przedłożonych akt).

Na marginesie należy zauważyć, że adres odbiorcy na tej przesyłce został nadto podany nieprawidłowo (inaczej niż w postanowieniu organu l instancji - k. 3).

Nadto, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c) p.p.s.a. Sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), który to przepis (dotyczący decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy.

Jak wynika z przepisu art. 53 ust. 4 pkt 10) ustawy decyzję wydaje się po uzgodnieniu z wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

W pierwszym z tych przepisów mowa jest o rozmieszczeniu inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, w drugim o realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym.

Wykładnia przepisu art. 53 ust. 4 pkt 10) ustawy wskazuje więc, że żeby przepis ten znalazł zastosowanie, muszą być spełnione dwie przesłanki.

Po pierwsze: teren, na którym planuje się przyszłą inwestycję był przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który wygasł na podstawie art. 67 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym na inwestycję celu publicznego o charakterze ponadlokalnym lub krajowym.

Po drugie: uzgodnienie niezbędne jest w zakresie zadań rządowych albo samorządowych służących realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym lub o znaczeniu krajowym.

Tymczasem organy orzekające w sprawie ustaliły jedynie, że teren inwestycji położony jest według ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta z 1994r, który utracił moc z dniem 31.12.2003r, w Obszarze [...] – [...] oraz Obszarze [...] – [...], nie wypowiadając się co do istnienia wskazanej wyżej przesłanki, czy teren, na którym planuje się przyszłą inwestycję był przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który wygasł na podstawie art. 67 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym na inwestycję celu publicznego o charakterze ponadlokalnym lub krajowym.

Ma to o tyle pierwszorzędne znaczenie, że w razie ustalenia, że teren, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie jest położony w obszarze, przewidzianym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15. poz. 139 z późn.zm) na inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym lub krajowym, dokonywanie uzgodnienia byłoby w ogóle zbędne.

Nie wiadomo zresztą na jakiej podstawie organy dokonały wskazanych wcześniej ustaleń. Odbitka kserograficzna znajdująca się na k.27 akt nie jest opisana i nie wiadomo jakiego planu dotyczy, a nadto nie wynika z niej, że teren inwestycji położony jest na obszarze [...]. Wydaje się, że wpisano tam symbol [...].

Wskazane naruszenie to mogło mieć zatem istotny wpływ na wynik sprawy.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi podnieść należy, że organ administracji, który uzgadnia projekt decyzji o warunkach zabudowy, może wypowiadać się wyłącznie co do kwestii objętych decyzją o warunkach zabudowy i to tylko w zakresie swoich kompetencji. Organ uzgadniający nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, nie może więc badać prawidłowości postępowania ustalającego warunki zabudowy, w tym również spełnienia wymagań wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), jak i dokonać oceny prawidłowości sporządzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodzić się natomiast należy z zarzutami skargi, iż zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu l instancji narusza przepis art. 107 kpa, gdyż nie zawiera pełnego i wyczerpującego uzasadnienia prawnego i faktycznego rozstrzygnięcia.

Z tych względów, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 ppkt b) i c) p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie l wyroku.

O kosztach orzeczono w myśl przepisu art. 200 p.p.s.a.