Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 343/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art.17 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 listopada 2022 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 4 kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

A. B. (dalej jako strona lub skarżąca) zaskarżyła do tut. Sądu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. (dalej jako Kolegium lub organ odwoławczy) z dnia 4 kwietnia 2022 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję z dnia 25 stycznia 2022 r., nr [...] wydaną przez działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta L. Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. (dalej jako MOPS lub organ I instancji) o odmowie przyznania stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego na M. B. (dalej jako mąż strony, podopieczny).

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:

W dniu 8 września 2020 r. strona, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o przyznanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem. We wniosku strona oświadczyła m.in., że nie podejmuje zatrudnienia ani innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem, jest zarejestrowana w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, nie podlega ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu, nie uzyskała okresu ubezpieczenia, o którym mowa w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych ani nie ma ustalonego prawa do innego świadczenia na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W ramach przeprowadzonego w dniu 3 sierpnia 2021 r. wywiadu środowiskowego ustalono, że skarżąca mieszka i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z podopiecznym oraz trójką dzieci. Źródłem dochodu rodziny jest renta podopiecznego wypłacana przez ZUS w wysokości [...] zł, renta wypłacana przez organ z N. w wysokości [...] euro oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości [...] zł. Podopieczny był zatrudniony w N. od [...] września 2016 r. do [...] lutego 2021 r., w tym od [...] kwietnia 2019 r. do [...] grudnia 2020 r. przebywał na świadczeniu chorobowym, natomiast od [...] grudnia 2020 r. do [...] sierpnia 2023 r. ma przyznane prawo do świadczenia rentowego. Na podstawie postanowienia Wojewody D. z dnia 14 czerwca 2021 r. stwierdzono, że do wniosku strony o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Organ I instancji ustalił również, że podopieczny posiada dwa orzeczenia o niepełnosprawności. Z orzeczenia Lekarza Orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2020 r. wynika, że mąż strony jest całkowicie niezdolny do pracy do [...] sierpnia 2023 r., a powstanie całkowitej niezdolności do pracy datuje się od [...] kwietnia 2019 r. W orzeczeniu Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. z dnia [...] marca 2020 r., wydanym do [...] marca 2022 r., wskazano natomiast, że podopieczny posiada znaczny stopień niepełnosprawności, daty powstania niepełnosprawności nie da się ustalić, a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od [...] marca 2020 r. Na podstawie zebranej w sprawie dokumentacji organ stwierdził, że podopieczny od maja 2017 r. choruje na nowotwór złośliwy (esica), w wyniku czego przeszedł resekcję jelita i chemioterapię, na wtórny nowotwór złośliwy wątroby, guz lewego płata wątroby o charakterze przerzutowym i wtórny nowotwór złośliwy płuc. W dniach 12-19 lipca 2021 r. podopieczny przebywał w szpitalu, gdzie przeszedł operację, a wśród zaleceń po operacji zapisano: "unikanie nadmiernego wysiłku fizycznego przez 30 dni". W trakcie wywiadu środowiskowego w dniu 3 sierpnia 2022 r. potwierdzono, że mąż strony jest osłabiony (bardzo szybko się męczy, ma trudności z oddychaniem) i wymaga pomocy oraz nadzoru we wszystkich czynnościach egzystencjalnych, w tym w poruszaniu się, ma też problemy z pamięcią, wzrokiem i mową. Wskazano również, że skarżąca faktycznie opiekuje się mężem i nie może podjąć zatrudnienia ze względu na zakres opieki, jakiej wymaga podopieczny, a nie ma innych osób mogących tę opiekę zapewnić. Zakres opieki sprawowanej przez stronę dotyczy wszystkich dziedzin życia, jest bardzo absorbujący i wymaga dyspozycyjności.

W oświadczeniu z dnia 3 sierpnia 2021 r. skarżąca wskazała, że zrezygnowała z zatrudnienia z dniem 7 listopada 2020 r., gdyż nie mogła pogodzić pracy z opieką nad mężem, który jest po operacji jelita grubego, płuc i wątroby, jest osłabiony i wymaga pomocy w podstawowych czynnościach. Strona wyjaśniła również, że trójka jej dzieci nie może sprawować opieki nad ojcem, ponieważ dwoje z nich uczy się, a jeden z synów studiuje i pracuje.

W trakcie postępowania wyjaśniającego organ ustalił także, że strona w okresie od [...] listopada 2019 r. do [...] lutego 2020 r. była zatrudniona w firmie A sp. z o.o., a od [...] maja 2020 r. do [...] listopada 2020 r. podjęła pracę w firmie B sp. z o.o.

Organ I instancji decyzją z dnia 27 sierpnia 2021 r., nr [...], odmówił przyznania stronie wnioskowanego świadczenia. MOPS stwierdził, że pomimo, iż w sprawie zachodzi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy rezygnacją przez stronę z zatrudnienia z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad mężem, to wniosek skarżącej o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wpłynął do organu w dniu 14 września 2020 r., natomiast rezygnacja z zatrudnienia nastąpiła dopiero od dnia 7 listopada 2020 r.

Dodatkowo organ I instancji wskazał na niespełnienie przesłanki z art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm., dalej w skrócie u.ś.r.), zgodnie z którą świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia.

Na skutek wniesionego przez stronę odwołania, Kolegium decyzją z dnia 27 października 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej w skrócie: k.p.a.), uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organ odwoławczy wskazał, że konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego postępowania dowodowego w celu jednoznacznego ustalenia, czy opieka, jakiej wymaga podopieczny, faktycznie spowodowała konieczność rezygnacji przez skarżącą z pracy zarobkowej i powoduje brak możliwości podjęcia przez nią zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, organ I instancji wskazaną na wstępie decyzją z dnia 25 stycznia 2022 r., działając na podstawie art. 17 u.ś.r. oraz art. 104 k.p.a., odmówił stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że stosując się do zaleceń organu odwoławczego, w dniu 27 grudnia 2021 r. przeprowadzono ponownie wywiad środowiskowy, celem ustalenia jaki jest aktualnie zakres opieki świadczonej przez skarżącą na rzecz męża. Z informacji uzyskanych podczas wywiadu wynika, że sytuacja rodzinna, mieszkaniowa i dochodowa strony nie uległa zmianie od dnia ostatniego wywiadu środowiskowego, natomiast znacznie poprawiła się sytuacja zdrowotna podopiecznego. Od ostatniego pobytu w szpitalu w lipcu 2021 r. stan zdrowia męża strony ustabilizował się, a z uwagi na poprawę wyników nie było już konieczności leczenia szpitalnego. Obecnie podopieczny wymaga raz na trzy miesiące kontroli w poradni onkologicznej. Z wywiadu środowiskowego wynika również, że mąż strony jest samodzielny w wykonywaniu wszystkich czynności poza czynnościami wymagającymi znacznego wysiłku, w związku z czym skarżąca wykonuje jedynie czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego (gotowanie, pranie, sprzątanie itp.).

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, organ I instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie zmianie uległ zakres sprawowanej przez skarżącą opieki nad mężem, a podejmowane przez nią czynności - związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego - nie pozbawiają strony możliwości podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Strona odwołała się od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie:

1) prawa materialnego poprzez zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1b pkt 1 i 2 u.ś.r. bez uwzględnienia okoliczności, iż na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 7 oraz art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, a także dokonanie błędnej wykładni art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. przez zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej, a w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że zakres opieki świadczony przez stronę nie wypełnia dyspozycji ww. przepisu, podczas gdy - w rozumieniu tego przepisu - osoba niepełnosprawna w stopniu znacznym wymaga, w zależności od rodzaju schorzenia oraz aktualnego stanu zdrowia, opieki stałej lub długotrwałej, lecz niekoniecznie całodobowej;

2) przepisów postępowania, tj.: art. 6, art. 7 w zw. z art. 80, art. 8, art. 9 oraz art. 77 § 1 k.p.a.

Kolegium utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazało, że skoro nie jest dopuszczalne wydanie orzeczenia na podstawie przepisu, w stosunku do którego - w związku z wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 - odpadło domniemanie zgodności z Konstytucją, to w niniejszej sprawie oceny spełnienia przez skarżącą przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należało dokonać z pominięciem kryterium momentu powstania niepełnosprawności u osoby wymagającej opieki. Wobec tego za niezasadną uznał organ odwoławczy odmowę przyznania stronie przez organ I instancji świadczenia pielęgnacyjnego z powołaniem się na przesłankę określoną w art. 17 ust. 1b u.ś.r.

Organ odwoławczy wywodził z przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, że podstawowym wymogiem do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub powodującej konieczność zrezygnowania z pracy. Zauważył przy tym, że świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Organ podkreślił, że wnioskujący o świadczenie pielęgnacyjne musi zarazem wykazać, że rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z tym, iż sprawuje stałą opiekę nad osobą niepełnosprawną i że zakres sprawowanej opieki wyklucza możliwość podjęcia zatrudnienia. W ocenie Kolegium, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą, a sprawowaniem przez nią opieki nad mężem. Organ odwoławczy podkreślił, że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy ustalono, że zmianie uległ stan faktyczny sprawy, mianowicie stan zdrowia podopiecznego znacznie się poprawił od dnia ostatniego wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 3 sierpnia 2021 r. W związku z tym, Kolegium zgodziło się z organem I instancji, że w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., gdyż strona może podjąć zatrudnienie lub inną pracę zarobkową w związku z tym, że nie wykonuje przy mężu czynności pielęgnacyjnych, natomiast pomoc sprowadza się do zwykłych czynności dnia codziennego, polegających na prowadzeniu gospodarstwa domowego, które wykonywane są w każdym gospodarstwie domowym.

W skardze do tut. Sądu strona, reprezentowana przez radcę prawnego, zakwestionowała decyzję organu odwoławczego w całości, zarzucając naruszenie:

1) prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. przez zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej, a w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że:

- brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą, a sprawowaną przez nią opieką nad mężem;

- zakres opieki świadczonej przez stronę nie wypełnia dyspozycji ww. przepisu, podczas gdy w rozumieniu tego przepisu osoba niepełnosprawna w stopniu znacznym wymaga, w zależności od rodzaju schorzenia oraz aktualnego stanu zdrowia, opieki stałej lub długotrwałej, lecz niekoniecznie całodobowej;

2) przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7 w zw. z art. 80, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (tj. faktycznego zakresu opieki sprawowanej przez skarżącą nad mężem) i niepodjęcie działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, strona wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zobowiązanie organów obu instancji do przyjęcia oceny i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu Sądu wydanym w niniejszej sprawie, a także wystąpiła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej u.p.p.s.a.), albowiem zarówno strona, jak i organ, wnosili o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie.

W myśl art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 u.p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych decyzji administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w ramach kryteriów określonych powyższymi przepisami, Sąd uznał, że nie jest ona zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza norm prawa procesowego ani materialnego. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z normami art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i art. 80 k.p.a., a zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowej interpretacji norm prawa materialnego.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym w znacznym stopniu mężem.

Podstawę materialną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobom zobowiązanym do alimentacji, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Na podkreślenie zasługuje konstatacja, że samo orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności nie wystarcza dla określenia potrzeb osoby niepełnosprawnej w zakresie opieki, pielęgnacji, czy wsparcia. Na użytek ustalania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ustawodawca przewidział bowiem specyficzny instrument badania i weryfikacji, czy zakres potrzeb osoby o znacznym stopniu niepełnosprawności uniemożliwia zarazem aktywność zarobową i zawodową jej opiekuna. Zgodnie z art. 23 ust. 4aa u.ś.r., jeżeli w stosunku do osoby ubiegającej się lub pobierającej świadczenie pielęgnacyjne wystąpią wątpliwości dotyczące sprawowania opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1, organ właściwy oraz wojewoda mogą zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej, a w przypadku przekształcenia ośrodka pomocy społecznej w centrum usług społecznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych - do dyrektora centrum usług społecznych, o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2019 r. 1507, 1622, 1690 i 1818) w celu weryfikacji tych wątpliwości. Można dodać ponadto, iż stosownie do art. 23 ust. 4b u.ś.r., w przypadku, o którym mowa w ust. 4aa, organ właściwy oraz wojewoda mogą wystąpić do ośrodka pomocy społecznej, a w przypadku przekształcenia ośrodka pomocy społecznej w centrum usług społecznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych - do dyrektora centrum usług społecznych, o udzielenie informacji o okolicznościach dotyczących sprawowania opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1, jeżeli okoliczności te zostały ustalone w rodzinnym wywiadzie środowiskowym przeprowadzonym nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem otrzymania przez ośrodek pomocy społecznej wniosku o udzielenie informacji.

Wyjaśnić należy również, że świadczenie pielęgnacyjne przewidziane w art. 17 ust. 1 u.ś.r. przysługuje osobie, która sprawuje opiekę nad osobą tego wymagającą i która spełnia przesłanki wskazane w tym przepisie. Świadczenie pielęgnacyjne, jako forma wsparcia rodziny, nie jest kierowane do wszystkich opiekunów osób niepełnosprawnych, lecz tylko do tych z nich, którzy sprawując opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, czynią to w na tyle dużym - a wynikającym ze stopnia oraz charakteru niepełnosprawności osoby, którą się opiekują - zakresie i rozmiarze, że opieka ta nie pozwala im na podjęcie lub kontynuację zatrudnienia. Przy czym przez rezygnację z zatrudnienia, w znaczeniu art. 17 ust. 1 u.ś.r., należy rozumieć faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Świadczenie pielęgnacyjne przyznawane jest zatem osobom, które nie mogą podjąć zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub które są zmuszone do rezygnacji z zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) ze względu na konieczność osobistego sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, a zaprzestanie aktywności zawodowej przez opiekuna ma być spowodowane koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie zaś innymi przyczynami, leżącymi po stronie osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Opieka ta powinna być przy tym tak absorbująca, że podjęcie jakiejkolwiek aktywności zawodowej przez opiekuna musiałoby się odbyć ze szkodą dla podopiecznego.

Wskazać w tym miejscu trzeba, że rolą organów administracji publicznej jest wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w stopniu pozwalającym na stwierdzenie, czy w sprawie wystąpiły przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W przedmiotowej sprawie w toku ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji, po uchyleniu przez Kolegium z przyczyn proceduralnych decyzji z dnia 27 sierpnia 2021 r. o odmowie przyznania stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ustalono, że zmianie uległ stan faktyczny sprawy. Z przeprowadzonego ponownie w dniu 27 grudnia 2021 r. wywiadu środowiskowego wynika bowiem, że znacznie poprawił się stan zdrowia podopiecznego od dnia ostatniego wywiadu środowiskowego przeprowadzonego 3 sierpnia 2021 r. Z akt sprawy wynika, że pierwszy wywiad środowiskowy przeprowadzono w okresie, w którym podopieczny był bardzo osłabiony po operacji, jaką przeszedł podczas pobytu w szpitalu w dniach 12-19 lipca 2021 r., co ograniczyło w sposób znaczny jego egzystencję. W trakcie ponownie przeprowadzonego wywiadu podopieczny oświadczył, że od ostatniego pobytu w szpitalu w lipcu 2021 r. stan jego zdrowia ustabilizował się i nie było już konieczności leczenia szpitalnego, w tym podawania chemioterapii. Podopieczny przyjmuje obecnie wyłącznie leki przeciwzapalne i korzysta raz na trzy miesiące z wizyt kontrolnych w poradni onkologicznej. Z wywiadu środowiskowego wynika również, że podopieczny jest samodzielny w wykonywaniu wszystkich czynności poza czynnościami wymagającymi znacznego wysiłku. Skarżąca nie wykonuje przy mężu czynności pielęgnacyjnych, natomiast jej pomoc sprowadza się do zwykłych czynności dnia codziennego, polegających na prowadzeniu gospodarstwa domowego. Wskazać w związku z tym należy, że zakres czynności świadczonych przez skarżącą na rzecz męża - polegający na gotowaniu, praniu i sprzątaniu - dotyczy w rzeczywistości prowadzenia gospodarstwa domowego przez osoby aktywne zarobkowo i zawodowo. Nie ulega bowiem wątpliwości, że powyższe czynności mogą być realizowane także przez osobę aktywną zawodowo, gdyż mają one charakter uniwersalny, skoro nie dotyczą tylko wąskiego grona osób, co do których istnieje konieczność zapewnienia opieki i pomocy w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Inne jeszcze czynności, tzw. porządku dziennego, mogą być wykonywane w czasie wolnym od pracy, w tym także przed udaniem się do pracy lub po powrocie z niej, jak np. pomoc przy czynnościach higienicznych, czy też przygotowanie posiłków.

Podsumowując powyższe rozważania należy stwierdzić, że w toku ponownie przeprowadzonego postępowania organ I instancji w prawidłowy sposób ustalił, iż w sprawie uległ zmianie stan faktyczny, mianowicie stan zdrowia podopiecznego poprawił się na tyle, że obecnie jest on w stanie samodzielnie wykonywać wszystkie czynności poza czynnościami wymagającymi znacznego wysiłku, które z kolei - biorąc pod uwagę fakt wspólnego zamieszkiwania podopiecznego ze skarżącą oraz trójką dzieci - mogą być realizowane przez pozostałych członków rodziny. Organy obu instancji zasadnie przyjęły zatem, że w sprawie nie zaistniał związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy wykonywanymi czynnościami, a biernością zawodową skarżącej, niewywołaną ich realizacją. W związku z tym niespełniona została przesłanka z art. 17 ust. 1 u.ś.r., co uzasadniało wydanie rozstrzygnięcia odmawiającego stronie przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego.

W tym stanie rzeczy, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, wobec czego Sąd zobligowany był do jej oddalenia na podstawie art. 151 u.p.p.s.a.