Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1206/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Zarząd Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 2 pkt 2,  art. 27 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 31 poz 266
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - tekst jedn.
article: art. 25  ust. 1,  art. 56 ust. 2,  art. 66
journal: Dz.U. 1998 nr 120 poz 787
law: Ustawa z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2011 r. sprawy ze skargi N.M. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] m. W. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wynajęcia lokalu na czas nieoznaczony i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną uchwałą z [...] stycznia 2011 r. nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] m. W. w przedmiocie uchylenia uchwały tego organu z [...] października 2010 r. w sprawie rozpatrzenia wniosku N.M. o wynajęcie lokalu na czas nieoznaczony, działając na podstawie § 24 ust. 1 w zw. z § 4 i § 5 ust. 2 pkt 2 i § 5 ust. 4 uchwały nr [...] Rady Miasta W. z [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu W. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]). Zarząd:

w § 1. uchylił uchwałę Nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] m. W. z [...] października 2010 r. w sprawie rozpatrzenia wniosku N.M. o wynajęcie lokalu na czas nieoznaczony,

w § 2. odmówił zakwalifikowania N.M. do wynajęcia lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony oraz umieszczenia jej na liście osób oczekujących na najem lokalu.

w § 3. wykonanie uchwały powierzył Naczelnikowi Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] m. W.,

w § 4 wskazano, że wykonanie uchwały powinno nastąpić w terminie 30 dni od daty jej podjęcia,

a w § 5., że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

W uzasadnieniu uchwały organ wskazał, że N.M. wystąpiła z wnioskiem o wynajęcie lokalu z zasobu mieszkaniowego m. W. na terenie Dzielnicy [...].

W dniu [...] listopada 1998 r. została skierowana do zawarcia umowy najmu lokalu przy ul. [...] w W. składającego się z trzech pokoi i kuchni o powierzchni mieszkalnej [...] m2, powierzchni użytkowej [...] m2.

Zarząd Domów Komunalnych w piśmie z 1 grudnia 1998 r. poinformował, że [...] listopada 1998 r. nastąpiło protokolarne przekazanie budynku przy ul. [...] w W. na rzecz nowego właściciela – E.S. W związku z powyższym, pismem z [...] marca 1999 r. Urząd Dzielnicy [...] anulował powyższe skierowanie.

W dniu [...] grudnia 1998 r. zawarta została pomiędzy N.M. i E.S. umowa najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.

W dniu [...] lutego 2010 r. obecny właściciel nieruchomości wypowiedział N.M. umowę najmu przedmiotowego lokalu na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego – ze skutkiem na dzień 31 marca 2010 r. Przyczyną wypowiedzenia była zwłoka z zapłatą czynszu i innych opłat za użytkowanie lokalu.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z informacjami uzyskanymi od zarządcy, przedmiotowy lokal składa się z trzech pokoi o powierzchni użytkowej [...] m2,. w tym powierzchni mieszkalnej [...] m2. W lokalu zamieszkują, są zameldowane i zgłoszone do opłat czynszowych cztery osoby. Powierzchnia mieszkalna w przeliczeniu na jedną osobę zamieszkującą w lokalu wynosi więc [...] m2. W złożonym wniosku zainteresowana wskazała dwie córki – N.B. oraz P.B. jako osoby ubiegające się wraz z wnioskodawczynią o wynajęcie lokalu. We wniosku nie wskazana została najstarsza córka zainteresowanej – A.P.

Organ wskazał, że średni miesięczny dochód w gospodarstwie domowym zainteresowanej w okresie ostatnich 6 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku wyniósł [...] zł.

Obowiązujące kryterium dochodowe w gospodarstwie osoby samotnie wychowującej dzieci, w dniu złożenia wniosku wynosiło [...] zł.

Zarząd Dzielnicy uchwałą Nr [...] z [...] października 2010 r. zakwalifikował N.M. na podstawie § 4 w zw. z § 5 ust. 2 pkt 2 i § 5 ust. 4 uchwały Nr [...] Rady Miasta W. z [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu W., do wynajęcia lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony oraz umieścił ją na liście osób oczekujących na najem lokalu. Jednakże, w ocenie organu zainteresowana nie jest osobą, która zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy z 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych opłacała czynsz regulowany. Stosownie bowiem do tego przepisu czynsz regulowany opłacali najemcy lokali tworzących mieszkaniowy zasób gminy oraz stanowiących własność Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych lub osób prawnych prowadzących eksploatację budynków w celach niezarobkowych, z wyjątkiem spółdzielni mieszkaniowych. Ponadto zgodnie z art. 56 ust. 2 w/w ustawy (uchylonym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 12 stycznia 2000 r.) czynsz regulowany płaciły również, do dnia 11 lipca 2011 r. osoby zamieszkujące w budynkach stanowiących własność osób fizycznych albo w lokalach stanowiących własność takich osób, gdy najem nawiązany został na podstawie decyzji administracyjnych o przydziale lub na podstawie innego tytułu prawnego przed wprowadzeniem w danej miejscowości publicznej gospodarki lokalami albo szczególnego trybu najmu. Natomiast N.M. zawierając umowę najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. z E.S., nie była osobą uiszczającą czynsz regulowany.

Organ wskazał, że w tej sytuacji nie ma zastosowania przepis § 5 ust. 2 pkt 2 uchwały, gdyż zainteresowana nie jest osobą będącą byłym lokatorem zamieszkującym w lokalu znajdującym się w budynku prywatnym, który to lokator był zobowiązany do uiszczania czynszu regulowanego i któremu wypowiedziano umowę najmu na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Ponadto nie zwiększa się również kryterium dochodowego o 30 % na podstawie § 5 ust. 4 w/w uchwały.

W związku z powyższym, Zarząd Dzielnicy [...] uchylił uchwałę Nr [...] z [...] października 2010 r. kwalifikującą N.M. do wynajęcia lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony i umieszczającą wyżej wymienioną na liście osób oczekujących na najem lokalu.

Jednocześnie Zarząd Dzielnicy odmówił zakwalifikowania N.M., pomimo pozytywnej opinii Komisji Mieszkaniowej, do wynajęcia lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony oraz umieszczenia jej na liście osób oczekujących na najem lokalu. Przyczyną odmowy jest niespełnienie kryteriów, określonych w § 4 ust. 1 w/w uchwały tj. zamieszkiwania za zgodą właściciela w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż [...] m2 powierzchni mieszkalnej.

Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła N.M.

Uchwale tej zarzuciła naruszenie przepisów:

- art. 4 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, poprzez pominięcie dyspozycji § 5 ust. 2 pkt 2 uchwały Nr [...] Rady Miasta W. z [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu W.;

- art. 7 Konstytucji, wobec podejmowania przez Zarząd Dzielnicy m. W. działań z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa.

Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że posiada status lokatora zamieszkującego w lokalu znajdującym się w budynku prywatnym, który był zobowiązany do uiszczania czynszu regulowanego. Podniosła, że zgodnie z przepisami ówcześnie obowiązującego prawa wszczęła formalne postępowanie w sprawie wstąpienia w stosunek najmu po swojej matce I.N., która była najemcą na podstawie decyzji o przydziale lokalu z 1968 r. Postępowanie to faktycznie nigdy formalnie nie zostało zakończone, a jedynie poinformowano ją, że dyrektor Zarządu Domów Komunalnych nie dopełnił formalności dotyczących zawarcia umowy najmu, a przekazanie budynku prywatnemu właścicielowi nastąpiło bez uregulowania statusu zamieszkałych w nim lokatorów. Zawarcie przez skarżącą umowy najmu z E.S. (osobą, której przekazano budynek, jako następcy przedwojennych właścicieli nieruchomości), było jedynie konsekwencją uregulowania jej statusu prawnego, potwierdzającego prawa do najmu, jako następcy prawnego najemcy nakazowego. Umowa ta zdaniem skarżącej nie miała charakteru umowy najmu okazjonalnego, ale pozostawała następstwem praw wynikających z przydziału lokalu, a ustalony nią czynsz nie przestał być czynszem regulowanym.

Skarżąca wskazując na ustawę o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych podniosła, że ustawa ta znajdowała zastosowanie do wszystkich umów najmu, poza tzw. najmem okazjonalnym. Jednocześnie art. 56 ust. 1 tej ustawy, wskazywał, że najem nawiązany na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale lub na podstawie innego tytułu prawnego przed wprowadzeniem w danej miejscowości publicznej gospodarki lokalami albo szczególnego trybu najmu jest w rozumieniu ustawy – najmem umownym zawartym na czas nieoznaczony. Jednocześnie ust. 2 tego przepisu wskazywał, że czynsz najmu lokali, nawiązanego w sposób, o którym mowa w ust. 1, położonego w domach stanowiących własność osób fizycznych lub prawnych albo lokali stanowiących własność takich osób, ustala się zgodnie z przepisami o czynszu regulowanym. Jednocześnie art. 57 tej ustawy stanowił, że osoby będące w dniu wejścia w życie ustawy najemcami lokali w budynkach stanowiących własność osób prawnych oraz następcy prawni tych osób w rozumieniu art. 8 opłacają czynsz regulowany. Tym samym uwzględniając, iż w dniu wejścia w życie tej ustawy, jej matka formalnie pozostawała najemcą lokalu w budynku stanowiącym własność osób prawnych – w tym przypadku Gminy W. – [...], należy uznać, że opłacała czynsz regulowany. Jednocześnie zgodnie z dyspozycją art. 22 ust. 3 tej ustawy, za zapłatę czynszu i opłat odpowiadały solidarnie z najemcą, stale mieszkające z nim osoby pełnoletnie.

Skarżąca podniosła, że tożsamą regulację zawiera przepis art. 6881 Kodeksu cywilnego, który powinien mieć zastosowanie w sprawie, z uwagi chociażby na pomijany przez Zarząd fakt, iż uchwała Rady Gminy nie odsyła wprost do przepisów ustawy z 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkaniowych i dodatkach mieszkaniowych, dlatego, iż jest ona aktem nieobowiązującym od 1 stycznia 2002 r.

Ponadto skarżąca wskazała, że od 1989 r. tj. od śmierci ojca M.M., pozostawała jedynym pełnoletnim lokatorem zamieszkującym w lokalu, to tym samym należy uznać, że była ona jedyną osobą odpowiedzialną za zapłatę czynszu regulowanego. Następnie w wyniku uregulowania stanu prawnego mieszkania, czyli wstąpienia przez nią jako następcy prawnego po matce w stosunek najmu lokalu przydzielonego nakazem, również w dalszym ciągu opłacała czynsz regulowany.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, a gdyby sąd stanowiska tego nie podzielił, to o jej oddalenie.

Wnosząc o odrzucenie skargi organ wskazał na brak drogi sądowoadministracyjnej do rozpoznawania skargi, a także na niewyczerpanie przez skarżącą środków zaskarżenia przed jej wniesieniem i niedotrzymanie terminów do wniesienia skargi.

Organ wyjaśnił, że Miasto W., za pośrednictwem Zarządów Dzielnic, wykonuje funkcje właścicielskie wynikające z ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz Kodeksu cywilnego w stosunku do majątku (w tym lokali) znajdujących się w jego dyspozycji i składa w tym zakresie oświadczenia woli. Ponieważ oświadczenia woli są składane przez organy kolegialne (Zarządy Dzielnic), podejmowane są w formie uchwał. Nie mają one jednak charakteru administracyjnego lecz cywilny, a fakt, że podejmuje je organ wykonawczy dzielnicy nie nadaje im charakteru administracyjnego, gdyż taki charakter rozstrzygnięcia mógłby nadać uchwale jedynie przepis prawa.

Zdaniem organu z całokształtu regulacji wynika więc, że oświadczenia woli dotyczące najmu lokali mieszkalnych (w tym ponownego zawarcia umowy najmu) mają charakter cywilnoprawny. Roszczenia związane z zawieraniem tych umów nie podlegają więc rozstrzygnięciu przez sądy administracyjne lecz w drodze powództw cywilnoprawnych. Uchwała zarządu w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu nie może być więc traktowana jako dotycząca sprawy z zakresu administracji publicznej.

Organ wskazał, że sprawą z zakresu administracji publicznej jest akt administracyjny skierowany do mieszkańców gminy, zawierający przepisy powszechnie obowiązujące, w tym także określające zasady i ogólne czynności z zakresu zarządu majątkiem gminy adresowane do mieszkańców gminy, jak również do jej organów w celu bezpośredniego wykonania przez gminę zadań publicznych odnoszących się do podmiotów prawa, jako członków społeczności lokalnej.

Taką uchwałą jest niewątpliwie Uchwała Rady W. nr [...], która ustala zasady i ogólne czynności z zakresu zarządu majątkiem gminy adresowanych o mieszkańców gminy.

Organ wskazał, że orzecznictwo dotyczące możliwości zaskarżenia w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym uchwały dotyczącej nieruchomości, podnosi możliwość wniesienia skargi, jeżeli dana czynność narusza uprawnienia skarżącego, chronione przepisami prawa z zakresu administracji publicznej. Tymczasem sprawa wyboru osoby/podmiotu, z którym umowa najmu jest zawierana, jest normowana przez przepisy Kodeksu cywilnego. Przede wszystkim w drodze tej czynności nie przyznaje się ani nie stwierdza się lub uznaje uprawnienia wynikającego z przepisu prawa.

Zarzucając niewyczerpanie przez skarżącą środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi i niedotrzymanie terminu jej złożenia organ wskazał, że pisma skarżącej z 25 lutego 2011 r. nie można traktować jako wezwania do usunięcia naruszenia prawa, gdyż nie zawiera ono wskazówki, że jest takim wezwaniem, a stanowi polemikę ze stanowiskiem organu. Nawet gdyby przyjąć, że pismo z 25 lutego 2011 r. było wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, to w ocenie organu, skarga została złożona po terminie określonym w art. 53 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 –dalej "ppsa"), gdyż sześćdziesięciodniowy termin do złożenia skargi, wobec braku odpowiedzi organu, upłynął 2 maja 2011 r.

Organ wskazał także na brak interesu prawnego skarżącej do złożenia skargi.

Uzasadniając stanowisko w przedmiocie oddalenia skargi organ podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Sąd nie podziela jednakże stanowiska organu co do jej odrzucenia.

Sąd z urzędu w każdej sprawie bada dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ppsa, w tym także brak kognicji sądu administracyjnego. W orzecznictwie obecnie niesporna jest już kwestia charakteru prawnego uchwały zarządu dzielnicy W., odmawiającej zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy. Uchwała taka jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ppsa. Stanowisko takie zostało wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08, Lex nr 400065 (ONSA i WSA 2008/6/90).

Nie można również podzielić stanowiska organu, że skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia z art. 52 ppsa i nie dochowała terminu do wniesienia skargi, o jakim mowa w art. 53 ppsa.

W niniejszej sprawie pismo skarżącej z 25 lutego 2011 r. (złożone 2 marca 2011 r.) było w rzeczywistości wezwaniem do usunięcia naruszonego prawa. Skarżąca skierowała to pismo w związku z poinformowaniem jej o wydaniu zaskarżonej uchwały. W piśmie tym kwestionowała legalność podjętej uchwały, wyrażała niezadowolenie z załatwienia sprawy i domagała się ponownego rozpoznania jej wniosku. Pismo to należy ocenić wedle jego treści i stanowiska strony. Nie dyskwalifikuje go to, że nie jest zatytułowane jako wezwanie do usunięcia naruszonego prawa. Odpowiedzi na powyższe wezwanie udzieliła pismem z 27 kwietnia 2011 r. M.S. - zastępca naczelnika Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...]. Zważyć trzeba, że z § 3 ust. 1 zaskarżonej uchwały wynika, iż wykonanie uchwały powierzono naczelnikowi tego Wydziału. Wobec tego należy stwierdzić, że odpowiedzi na wezwanie udzieliła osoba umocowana przez organ do wykonania uchwały. Wprawdzie w aktach sprawy nie ma dowodu doręczenia skarżącej odpowiedzi z 27 kwietnia 2011 r., to nawet gdyby przyjąć, że skarżąca w tym samym dniu otrzymała odpowiedź, to składając skargę w dniu 27 maja 2011 r. zachowała termin, o jakim mowa w art.53 § 2 ppsa.

Mając na uwadze wskazane wyżej argumenty uznać należy, że brak jest podstaw do odrzucenia skargi.

Wadliwe jest również stanowisko organu, że skarżąca nie ma interesu prawnego do złożenia skargi na kwestionowaną uchwałę.

Zaskarżona uchwała dotyka bezpośrednio interesu prawnego skarżącej, albowiem uchyla ona uchwałę nr [...] z dnia [...] października 2010 r., mocą której skarżąca została zakwalifikowana do wynajęcia lokalu na czas nieoznaczony i umieszczona na liście osób oczekujących na najem lokalu z zasobu gminy i odmawia jej tych uprawnień. Skarżąca była adresatem zaskarżonej uchwały z [...] stycznia 2011 r. Wobec powyższego w sposób bezpośredni i realny, a nie hipotetyczny, uchwała ta, kształtuje sytuację prawną skarżącej, a więc skarżąca ma legitymację do złożenia skargi na tę uchwałę na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.).

Jednakże zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem, co skutkuje oddaleniem skargi.

Skarżąca nie spełnia kryteriów określonych w przepisie § 4 w zw. z § 5 ust 2 pkt 2) uchwały Nr [...] Rady Miasta W. z [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta W.

Przepis § 5 ust 2 pkt 2) wyżej powołanej uchwały dotyczy osób, będących byłymi lokatorami zamieszkującymi w lokalach w budynkach prywatnych, którzy byli zobowiązani do opłacania czynszu regulowanego i którym wypowiedziano umowę najmu na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 2) ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 z póz. zm.). Jak wynika z treści przepisu § 5 ust. 2 pkt 2 uchwały z [...] lipca 2009 r. przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Obowiązująca w dacie wydania zaskarżonej uchwały ustawa z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego nie definiuje pojęcia czynszu regulowanego, lecz się nim posługuje jako tzw. pojęciem zastanym, przejętym z poprzednich regulacji. W teorii prawa i w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego doniosłość pojęć zastanych w porządku prawnych jest utrwalona i akceptowana. Przyjmuje się, że jeżeli ustawodawca nie zmienia treści pojęcia zastanego, to pod rządami nowej ustawy ma ono takie samo znaczenie jak dotychczas. Skoro więc żaden przepis wyżej wskazanej ustawy z 2001 r. nie nadaje nowej treści pojęciu czynszu regulowanego, to oznacza, że należy je rozumieć tak jak dotychczas. Istotne znaczenie ma tu także przepis art. 27 ust. 1 tej ustawy, który stanowi, że ustawa znajduje również zastosowanie do stosunków prawnych powstałych przed dniem jej wejścia w życie, a więc pod rządami ustawy z 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 1998 r. Nr 120, poz.787 z póz. zm.). To właśnie ta ustawa posługiwała się pojęciem czynszu regulowanego. Skoro pozostałe przesłanki z § 5 ust 1 pkt 2) uchwały z 2009 r. skarżąca spełnia, to meritum rozpatrywanej spawy sprowadza się, do ustalenia, czy skarżąca opłacała czynsz regulowany. Zebrany w sprawie materiał dowodowy ponad wszelką wątpliwość wskazuje, że skarżąca nie należała do kręgu osób opłacających czynsz regulowany. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy z 2 lipca 1994 r., z zastrzeżeniem art. 66 (który to przepis dotyczy czynszu wolnego), czynsz regulowany opłacają najemcy lokali tworzących mieszkaniowy zasób gminy oraz stanowiących własność Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych lub osób prawnych prowadzących eksploatację budynków w celach niezarobkowych, z wyjątkiem spółdzielni mieszkaniowych. Tymczasem skarżąca stała się najemcą na podstawie umowy z [...] grudnia 1998 r. zawartej z prywatną właścicielką budynku E.S. W dacie zawarcia umowy najmu lokal nie należał do mieszkaniowego zasobu gminy, ani jego właścicielem nie był inny podmiot wskazany w art. 25 ust. 1 ustawy z 1994 r.

Wbrew twierdzeniom skargi nie ma zastosowania do skarżącej przepis art. 56 ust. 1 wyżej wskazanej ustawy z 1994 r. Przepis ten stanowił, że najem nawiązany na podstawie decyzji administracyjnych o przydziale lub na podstawie innego tytułu prawnego przed wprowadzeniem w danej miejscowości publicznej gospodarki lokalami albo szczególnego trybu najmu jest, w rozumieniu ustawy, najmem umownym zawartym na czas nieoznaczony. Ustęp 2 tego przepisu stanowił, że do dnia 31 grudnia 2004 r. włącznie, czynsz najmu lokali, nawiązanego w sposób, o którym mowa w ust. 1, położonych w domach stanowiących własność osób fizycznych albo lokali stanowiących własność takich osób, ustala się zgodnie z przepisami o czynszu regulowanym. Zważyć jednakże należy, że skarżąca nie była najemcą na podstawie decyzji o przydziale (najemcą była jej matka); nie była najemcą na podstawie innego tytułu przed wprowadzeniem publicznej gospodarki lokalami.

Błędne jest stanowisko skargi, że w sprawie skarżącej ma zastosowanie przepis art. 57 ustawy z 1994 r. Przepis ten stanowił, że: "Z zastrzeżeniem art. 56 ust. 3, do dnia 31 grudnia 2004 r. w budynkach stanowiących własność osób prawnych nie wymienionych w art. 25 ust. 1 osoby będące w dniu wejścia w życie ustawy najemcami lokali oraz następcy prawni tych osób, wymienieni w art. 8 ust. 1, opłacają czynsz regulowany." Otóż warunkiem zastosowania tego przepisu jest posiadanie statusu najemcy w dniu wejścia w życie ustawy, tj. 11 listopada 1994 r.

Skarżąca w tej dacie nie była najemcą, gdyż jak wyżej wskazano umowę najmu zawarła [...] grudnia 1998 r. Ponadto budynek w dacie wejścia w życie ustawy nie był własnością osoby prawnej wskazanej w art. 57 ustawy. Z kolei powołany w treści dyspozycji art. 57 ustawy przepis art. 8 ust. 1 tej ustawy dotyczy osób, które wstąpiły w stosunek najmu po śmierci najemcy. Najemcą lokalu (na podstawie decyzji o przydziale) była matka skarżącej, która opuściła lokal, a nie zaś zmarły w 1989 r. ojciec skarżącej.

Skoro skarżąca nie spełnia wszystkich kryteriów wskazanych w przepisie § 5 ust 2 pkt 2) uchwały Rady W. nr [...] z [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu W., to brak jest podstaw do uwzględnienia jej wniosku, a wobec tego zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w wyroku.