Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 3242/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 29 ust. 1, ust. 3 pkt a, art. 32 ust. 1 lit. e, art. 33 ust. 1 lit. a
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi V. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu [...] w W. Dyrektor Izby Celnej w W., decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] maja 2012 r. przedstawiciel V. S.A., dokonał zgłoszenia celnego towarów w postaci artykułów dekoracyjnych o wartości 75,00 [...], wnioskując o objęcie towaru procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu.

Następnie została przeprowadzona kontrola w firmie V. S.A. z siedzibą w K. W trakcie kontroli ujawniono w dokumentacji firmy faktury wystawione m.in. przez T. na rzecz V. S.A. opiewające na kwoty znacznie wyższe niż zadeklarowane w zgłoszeniach celnych. Mając powyższe na uwadze Naczelnik Urzędu Celnego [...] wszczął z urzędu postępowanie celne w celu ustalenia prawidłowej wartości celnej towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu.

Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu należności wynikających z długu celnego w kwocie 473 zł. Pełnomocnik strony złożył odwołanie od tej decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w W., wskazaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji.

Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz.U. z 2013 r. poz. 727). Na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.).

Organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do przepisów art. 201 ust. 1 lit. a) WKC dług celny w przywozie powstaje w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym. Kwota należności celnych przywozowych jest określana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego. Organ celny określając należności wobec Skarbu Państwa powinien brać pod uwagę, jako wyznacznik ich wysokości, cenę transakcyjną, chyba że nie odzwierciedla ona rzeczywistej wartości celnej towaru. Aby umożliwić ustalenie tej kwoty ustawodawca przewidział instrumenty, pozwalające na określenie wartości celnej towaru, jednocześnie wskazując kiedy uzasadnione jest uznanie przez organy celne ceny transakcyjnej za nieodzwierciedlającą wartości celnej i wskazał na środki służące weryfikacji danych powoływanych przez dokonującego zgłoszenia celnego. Wyrazem tego jest art. 78 ust. 2 WKC.

W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, iż ujawniona przez kontrolujących faktura nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. wystawiona przez T. z C. i opiewająca na kwotę 1.335,57 [...], stanowiącą 50% przedpłatę za towar zgodnie z zamówieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., dotyczy towarów zgłoszonych do odprawy celnej. Powyższe wnioski wyprowadzone zostały po przeanalizowaniu treści zamówienia przedstawionego przez Stronę na wezwanie organu, oraz dokumentów załączonych do przedmiotowego zgłoszenia celnego, czyli faktury proforma. Zgodnie z zamówieniem V. zleciła firmie T. z C. dostarczenie towarów dekoracyjnych. W zamówieniu wskazano wartość towaru w kwocie 2.671,13 [...] oraz koszty dostawy w wysokości 951,54 [...]. Odnośnie płatności za towar strony kontraktu uzgodniły, iż 50% kwoty będzie stanowiło zaliczkę (prepayment), natomiast pozostała kwota zostanie uiszczona na 5 dni przed wysyłką. Na potwierdzenie przedpłaconej wartości Importer otrzymał fakturę nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. na kwotę 1.335,57 [...]. Druga część płatności w wysokości 1.335,57 [...] (50% z kwoty 2.671,13 [...]) została zaksięgowana w dokumentacji Spółki w dniu [...] maja 2012 r. za fakturą zakupu nr [...]. Zamówione w dniu [...] kwietnia 2012 r. artykuły dekoracyjne zostały dostarczone w dniu [...] maja 2012 r. i w tym dniu zgłoszone do odprawy celnej.

Zgromadzony zatem w sprawie materiał dowodowy, zarówno przekazany przez kontrolujących jak i przedstawiony przez Importera w trakcie postępowania, jednoznacznie potwierdzał, iż za towar dopuszczony do obrotu za zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. została ustalona i uiszczona kwota w wysokości 2.671,13 [...], a nie kwota 75,00 [...] wynikająca z faktury proforma i zadeklarowana w zgłoszeniu celnym. Z treści art. 29 ust. 1 WKC wynika, iż wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty.

Ponieważ o wartości transakcyjnej decyduje cena zapłacona lub należna, to nie może być traktowana jako wyłączny dowód określający tę wartość, wadliwie podana w dokumentach celnych cena towaru. Do przedmiotowego zgłoszenia celnego, jako dowód zakupu zaimportowanego towaru, została załączona faktura proforma nr [...], zgodnie z którą wartość transakcyjną stanowiła kwota 75,00 [...] i taka cena została zadeklarowana przez Importera. W świetle zgromadzonych dokumentów organ uznał, że przedstawiona przy odprawie faktura dokumentująca sprzedaż nie potwierdza rzeczywistej wartości transakcji, gdyż faktycznie uiszczona cena zakupu importowanych artykułów dekoracyjnych jest ponad trzydziestokrotnie wyższa, co wynika zarówno ze złożonego zamówienia jak i zaksięgowanych przelewów.

Możliwość dołączenia do zgłoszenia celnego faktury prowizorycznej lub faktury pro forma została przewidziana wyłącznie w przypadku wniosku o objęcie towarów procedurą wywozu lub powrotnego wywozu (vide: § 30 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne). Tym samym zadeklarowanie wartości celnej towaru w zgłoszeniu celnym dot. objęcia towarów procedurą dopuszczenia do obrotu w oparciu o fakturę proforma nastąpiło z naruszeniem powołanych regulacji prawnych. Ponadto Strona nie poinformowała organów celnych, iż deklarowana wartość celna towaru nie ma charakteru ostatecznego i ulegnie zmianie w związku z zapisami kontraktu zawartego przed dokonaniem zgłoszenia celnego. Zasadnie zatem Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. określił wartość celną sprowadzonych artykułów dekoracyjnych w oparciu o ujawnione dokumenty oraz o zamówienie nr [...] opiewające na kwotę 2.671,13 [...].

Rodzaje kosztów jakie związane są z dostawą towaru oraz wzajemne zobowiązania sprzedającego i kupującego określone zostały przez Międzynarodową Izbę Handlową w [...] w formie "[...]). Zawierają one ujednoliconą wykładnię klauzul kontraktowych wykształconych zwyczajowo w handlu międzynarodowym. Wyszczególnione w [...] warunki dostawy dotyczą przede wszystkim podziału kosztów transportu między stronami umowy i przejścia ryzyka związanego z utratą lub uszkodzeniem towaru.

W odniesieniu do transportu lotniczego można wykorzystać formuły [...] przewidziane dla wszystkich gałęzi transportu w tym transportu kombinowanego: [...]. W przypadku bazy dostawy Ex Works (... namedplace) tzn. Z zakładu (... oznaczone miejsce) kupujący ponosi wszystkie koszty związane z towarem od chwili, gdy został pozostawiony do jego dyspozycji. Kupujący winien opłacić wszelkie cła, podatki i inne oficjalne opłaty oraz koszty transportu.

Dla rozstrzygnięcia czy dany koszt powinien być doliczony do wartości transakcyjnej w jednych przypadkach decydujące znaczenie ma aspekt handlowy czy też finansowy (koszty muszą być poniesione przez kupującego), a w innych aspekt logistyczny (przemieszczenie towaru). Koszty, na których ewentualne doliczenie ma wpływ aspekt finansowy (np. koszty pośrednictwa) mogą być doliczone do ceny faktycznie zapłaconej jedynie w sytuacji w której zostają poniesione przez finalnego nabywcę. Natomiast koszty, na których doliczenie ma wpływ aspekt logistyczny (transport i ubezpieczenie) powinny być doliczone do ceny faktycznie zapłaconej należnej niezależnie od tego przez kogo zostały poniesione.

Stosownie do art. 166 Rozporządzenia Wykonawczego koszty transportu lotniczego wliczane do wartości celnej towarów są określane według reguł i z zastosowaniem wartości procentowych określonych w załączniku 25. Załącznik 25 do RWKC wskazuje państwa trzecie zestawione według kontynentów i stref oraz wliczane do wartości celnej wartości procentowe stanowiące część kosztów transportu lotniczego od określonego państwa trzeciego do Wspólnoty Europejskiej.

W niniejszej sprawie koszty transportu lotniczego z S. (C.) do W. wyniosły 1157,49 [...] (zgodnie z deklaracją zawartą w zgłoszeniu celnym). Mając na uwadze Załącznik 25 do RWKC stawka procentowa kosztów transportu lotniczego z C. (strefa wylotu L) wliczana do wartości celnej wynosi 70 %. Organ celny pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji ustalił wartość celną przedmiotowego towaru przez doliczenie do kwoty 8521,44 zł kosztów transportu towaru w wysokości 2124,90 zł. Kwotę tę uzyskano poprzez wyciągnięcie 70% z wartości 3035,60 zł, czyli z kwoty 951,54 [...], wskazanej w zamówieniu nr [...] z dnia [...].04.2012r. jako koszty frachtu. Jednak w zamówieniu podana została orientacyjna kwota usługi przewozu, która zgodnie z ustaleniami kontrahentów miała zostać ostatecznie wyliczona na podstawie stawek aktualnych na dzień dostawy. Zatem prawidłowo ustalona wartość celna sprowadzonego towaru winna być określona na podstawie ceny faktycznie uiszczonej za towar oraz kosztów transportu zadeklarowanych w zgłoszeniu celnym (wyliczonych na podstawie stawek "IATA").

W związku z tym, iż prawidłowo wyliczone należności celne w sposób pogarszający wpłynęłyby na sytuację Strony, Dyrektor Izby Celnej w W., mając na uwadze treść art. 234 Ordynacji podatkowej odstąpił od przedstawionego wyliczenia kwoty długu celnego.

Organ odwoławczy stwierdził, także, że z należności celnych przywozowych zwolnione są przesyłki zawierające towary o niewielkiej wartości wysyłane bezpośrednio z państwa trzeciego do odbiorcy znajdującego się we Wspólnocie. Przy czym "towary o niewielkiej wartości" oznaczają towary, których rzeczywista wartość nie przekracza 150 EUR na przesyłkę.

W skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izb Celnej w W. skarżąca spółka zarzuciła

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 WKC w zw. z art. 29 ust. 3 lit. a) WKC w zw. z art. 32 ust. 1 lit. e) WKC w zw. z art. 33 ust. 1 lit. a), poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że zostały zrealizowane przesłanki wynikające z wyżej wymienionych przepisów, zobowiązujące Spółkę do ustalenia wartości celnej zamawianych przedmiotów oraz zapłaty należności celnych;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 23 rozporządzenia Rady WE nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie, pomimo że towar przewożony na zlecenie Spółki spełniał przesłanki wskazane w ww. przepisie, a zatem w oparciu o art. 23 Rozporządzenia, podlegał zwolnieniu od cła;

3. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo Celne, mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu 1 instancji, która z uwagi na wskazane powyżej naruszenia przepisów prawa materialnego, powinna podlegać uchyleniu.

Strona wiosła o wnoszę o uchylenie zaskarżonej Decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji (na podstawie art. 135 p.p.s.a.) w całości, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Przedmiotem sporu w sprawie jest odpowiedź na pytanie czy organy celne obu instancji prawidłowo ustaliły wartość celną sprowadzonych przez skarżącą towarów w postaci materiałów dekoracyjnych oraz czy towary te stanowiły towary o niewielkiej wartości w rozumieniu art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady 1186/2009, a tym samym czy podlegając zwolnieniu z należności celnych przywozowych.

Odpowiadając na powyższe pytanie Sąd w składzie orzekającym przychyla się w całej rozciągłości do stanowiska prezentowanego przez organy celne w swoich rozstrzygnięciach.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 WKC, wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33, pod warunkiem że:

a) nie istnieją ograniczenia w dysponowaniu lub użytkowaniu towarów przez kupującego inne niż ograniczenia, które:

– są nakładane lub wymagane przez prawo bądź przez władze publiczne we Wspólnocie,

– ograniczają obszar geograficzny, na którym towary mogą być odsprzedane, lub

– nie mają istotnego wpływu na wartość towarów;

b) sprzedaż lub cena nie są uzależnione od warunków lub świadczeń, których wartość, w odniesieniu do towarów, dla których ustalana jest wartość celna, nie może zostać ustalona;

c) jakakolwiek część dochodu z odsprzedaży, dyspozycji lub późniejszego użytkowania towarów przez nabywcę nie przypada bezpośrednio lub pośrednio sprzedającemu, chyba że zgodnie z art. 32 może zostać dokonana odpowiednia korekta, i

d) kupujący i sprzedawca nie są ze sobą powiązani lub też, w przypadkach gdy są powiązani, wartość transakcyjna może, zgodnie z ust. 2, być zaakceptowana na potrzeby celne.

Natomiast w myśl art. 29 ust. 3 pkt a WKC ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonana lub mająca zostać dokonana przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedającego. Płatność niekoniecznie musi zostać dokonana w formie przelewu pieniężnego. Płatność może być dokonana za pomocą akredytyw lub zbywalnych instrumentów płatniczych i może zostać dokonana bezpośrednio lub pośrednio.

W oparciu o dokumenty handlowe Strony (zamówienie [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., faktura [...] z [...] kwietnia 2012 r. i faktura nr [...]) organy celne prawidłowo ustaliły, że za towar dopuszczony do obrotu za zgłoszeniem celnym nr [...] została ustalona i uiszczona kwota w wysokości 2.671,13 [...] a nie kwota 75,00 [...] wynikająca z faktury proforma i zadeklarowana w zgłoszeniu celnym. Tym samym to pierwsza z tych kwot stanowi cenę faktycznie zapłaconą w rozumieniu art. 29 ust. 1 i ust. 3 pkt a WKC, zatem organy celne zasadnie przyjęły kwotę 2.671,13 [...] jako podstawę ustalenia wartości celnej przedmiotowego towaru.

W myśl cytowanego powyżej art. 29 ust. 1 WKC wartość celna może być ustalana jeżeli jest to konieczne z uwzględnieniem art. 32 WKC. W art. 32 ust. 1 lit. e WKC prawodawca unijny wskazał, że w celu ustalenia wartości celnej z zastosowaniem art. 29 do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się koszty transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów oraz opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane z transportem przywiezionych towarów do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty. Natomiast warunkiem niewliczenia kosztów transportu towarów po ich przybyciu do miejsca wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty do wartości celnej jest w myśl art. 33 ust. 1 lit. a WKC możliwość wyodrębnienia tych kosztów z ceny faktycznie zapłaconej lub należnej.

W rozpoznawanej sprawie koszty transportu podlegające dodaniu do ceny faktycznie zapłaconej to koszty transportu lotniczego z S. (C.) do miejsca wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty. Organy celne prawidłowo ustaliły, iż zgodnie ze stawkami "[...]" wynosiły one 1157,49 [...]. Mając zatem na uwadze Załącznik 25 do RWKC, gdzie stawka procentowa kosztów transportu lotniczego z C. (strefa wylotu L) wliczana do wartości celnej wynosi 70 %, właściwie ustalono wysokość ww. kosztów na kwotę 2584,83 zł.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 23 rozporządzenia Rady 1186/2009 podkreślić należy, że w myśl tego przepisu (...) zwolnione z należności celnych przywozowych są przesyłki zawierające towary o niewielkiej wartości wysyłane bezpośrednio z państwa trzeciego do odbiorcy znajdującego się we Wspólnocie (ust. 1). Do celów ust. 1 "towary o niewielkiej wartości" oznaczają towary, których rzeczywista wartość nie przekracza 150 EUR na przesyłkę (ust. 2).

Stanowisko Spółki, iż dostarczone elementy dekoracyjne stanowiły towar o niewielkiej wartości i równocześnie nieposiadający wartości handlowej nie może ostać się w świetle ustaleń organów celnych. Skarżąca zapłaciła za przedmiotowy towar kwotę 2.671,13 [...], zatem trudno zgodzić się twierdzeniem, że nie przestawiał on dla niej żadnej wartości handlowej. Zapłacona kwota wielokrotnie przewyższa 150,00 EUR co wyklucza zastosowanie wobec ww. elementów dekoracyjnych zwolnienia na podstawie art. 23 rozporządzenia Rady 1186/2009 z powodu niespełnienia kluczowego kryterium, tj. "niewielkiej wartości".

Reasumując należy stwierdzić, że zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego. Sąd nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrolą aktów.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.