Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 1305/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. K., D. S. – [...] s.c. G. K, D. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2016 r.; sygn. akt V SA/Wa 1951/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi G. K., D. S. – [...] s.c. G. K., D. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2016 r.; nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 26 października 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 1951/16 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez G.K. i D.S. decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z [...] maja 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w Warszawie z [...] marca 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdził, że skarżące, prowadzące wspólnie działalność pod nazwą Bar S., we wniesionej do WSA w Warszawie skardze zawarły wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podano, że istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej przez skarżące oraz wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji jej poprzedzającej, co może doprowadzić do dalej idących, negatywnych skutków dla rodzin skarżących. We wniosku wskazano, że skarżące w pierwszych trzech miesiącach 2016 r. poniosły stratę w wysokości 4.062,82 zł (styczeń), 6.662,03 zł (luty) i 5.217,77 zł (marzec). Podkreślono, że skarżące zatrudniają na umowy o pracę dwie osoby, których miesięczne wynagrodzenie wyniosło w kwietniu i maju 2016 r. po 2.711,38 zł. Zaznaczono ponadto, że środki pieniężne zgromadzone przez skarżące na rachunkach bankowych nie pozwalają im na uregulowanie nałożonej na nie kary. Jednocześnie środki te wykorzystywane są przez wnioskodawczynie na pokrycie bieżących potrzeb życiowych. Na potwierdzenie sytuacji finansowej skarżących przedłożono zeznania roczne PIT, wyciągi z rachunków bankowych oraz dokumenty dotyczące bieżącego dochodu, a także dokumenty dotyczące wynagrodzeń za pracę pracowników skarżących.

Zdaniem Sądu, skarżące nie wykazały, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić im znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w tym zakresie nie został dostatecznie uzasadniony. Skarżące jedynie ogólnikowo podały, że w sprawie istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej. Sąd podkreślił, że skarżące nie podały żadnych informacji o wielkości swojego majątku, np. czy posiadają jakieś nieruchomości, przedmioty wartościowe, oszczędności. Również wykazane "koszty" rozumiane przez Sąd jako strata w podsumowaniu przychodów i rozchodów w okresie styczeń, luty i marzec 2016 r. nie stanowiły w ocenie WSA w Warszawie o tym, że wykonanie decyzji spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Powstanie straty nie oznacza więc - zdaniem Sądu - samo w sobie utraty płynności finansowej, tym bardziej, że skarżące nadal prowadzą swoją działalność. Ponadto Sąd zaznaczył, że skarga została wniesiona w czerwcu 2016 r. natomiast we wniosku o wstrzymanie wykonania obu decyzji podane zostało jedynie, jaki wynik skarżące osiągnęły w pierwszych trzech miesiącach 2016 r., natomiast brak było informacji dotyczących wyniku finansowego osiągniętego przez skarżące w kwietniu i maju 2016 r.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżące wnosiły o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu skarżące zarzuciły naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 § 3 ppsa poprzez przyjęcie, że w sprawie brak jest przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo zbadał przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w efekcie uznając, że skarżące nie wykazały w sposób należyty, iż jej wykonanie rodzi prawdopodobieństwo doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Wprawdzie skarżące zawarły we wniosku szereg oświadczeń dotyczących ich sytuacji majątkowej, jednakże przedstawiając swoją sytuację w sposób wybiórczy uniemożliwiły Sądowi dokonanie weryfikacji wiarygodności oświadczeń.

Stosownie do treści art. 61 § 3 ppsa po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgłaszając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności strona skarżąca winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Zgodzić się należy, że Sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej.

Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia i nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.

Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu NSA z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (orzeczenia.nsa.gov.pl), z którego wynika, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, aby okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W związku z powyższym Sąd I instancji zasadnie uznał, że podane przez skarżące twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących ich sytuację materialną w sposób umożliwiający zweryfikowanie zasadności ich wniosku. Konstruując wniosek w sposób ogólnikowy i nie przedstawiając pełnej informacji dotyczącej sytuacji majątkowej skarżące uniemożliwiły Sądowi pozytywną ocenę wniosku. W jego treści i w załączonych na jego poparcie dokumentach zabrakło między innymi tak kluczowych informacji, jak dane dotyczące wielkości majątku skarżących (np. czy posiadają jakieś nieruchomości, przedmioty wartościowe, oszczędności) czy informacji o osiągniętym przez skarżące w kwietniu i maju 2016 r. wyniku finansowym. Bez tego rodzaju dokumentacji niemożliwe było dokonanie oceny, czy w kontekście aktualnej sytuacji finansowej strony wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować opisane w art. 61 § 3 ppsa skutki.

W kontekście wykazywanej przez skarżące w I kwartale 2016 r. straty, podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że strata jest wyłącznie wynikiem bilansowym i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem jej powstanie nie oznacza samo w sobie utraty płynności finansowej i nie stanowi o tym, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Ponadto skarżące nadal prowadzą swoją działalność, a wnosząc skargę w czerwcu 2016 r. nie wykazały jaki osiągnęły wynik finansowy w miesiącach bezpośrednio poprzedzających złożenie środka prawnego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób uznać, aby w świetle przedstawionych przez Spółkę obrazujących jej sytuację finansową dokumentów uprawdopodobniła ona wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, warunkujących zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Z podanych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.