Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 312/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7
journal: Dz.U. 2001 nr 71 poz 734
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.

SENTENCJA

Dnia 12 sierpnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia NSA Teresa Rutkowska Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2009 roku sprawy ze skargi B. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 312/09

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6, art. 7 ust. 1, 1a, 5,7,8,10, 13, 14, art. 8, art. 9 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 71, poz. 734 ze zm.), art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), Prezydent Miasta P. przyznał B. H., zamieszkałej w P. przy ul. O., dodatek mieszkaniowy w kwocie 191,37 zł miesięcznie na okres od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia 30 września 2009 r.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że na podstawie złożonego wniosku i deklaracji o dochodach ustalono: lokal o powierzchni użytkowej: 32,57 m 2, łączny dochód gospodarstwa domowego wg deklaracji: 1908,87 zł, liczba osób w gospodarstwie domowym: 1 osoba, średni miesięczny dochód gospodarstwa wynosi: 636,29 zł, średni miesięczny dochód na osobę: 636,29 zł, wydatki mieszkaniowe za ostatni miesiąc : 286,81 zł, najniższa emerytura obowiązująca w dniu złożenia wniosku: 675,10 zł, maksymalny dopuszczalny dochód dla osoby w gospodarstwie 1-osobowym: 675,10 zł * 175% = 1181,43 zł, stawka jednej kWh energii z wyłączeniem opłaty abonamentowej: 0,3817 zł.

Organ I instancji wskazał, że obliczenie wysokości dodatku mieszkaniowego nastąpiło w następujący sposób: miesięczne wydatki mieszkaniowe za ostatni miesiąc wynoszą: 286,81 zł, powierzchnia użytkowa lokalu 32,57 m2 nie przekracza powierzchni normatywnej, która dla gospodarstwa 1-osobowego wynosi: 35,00 m2, lokal jest wyposażony w centralne ogrzewanie, lokal jest wyposażony w ciepłą wodę, lokal jest wyposażony w instalację gazu przewodowego, średni miesięczny dochód gospodarstwa wynosi: 636,29 zł, wydatki mieszkaniowe obliczone jako suma wydatków + ryczałty wynoszą 286,81 zł + 0.00 zł = 286,81 zł, wysokość dodatku mieszkaniowego w rozumieniu powołanej wyżej ustawy stanowi różnicę pomiędzy wydatkami faktycznie przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu a 15% miesięcznego dochodu rodziny i wynosi: 286,81 zł - (15% * 636,29 zł) = 191,37 zł.

Od powyższej decyzji odwołała się B. H. Odwołująca podniosła, że przy obliczeniu dodatku mieszkaniowego wykazano, że lokal jest wyposażony w ciepłą wodę, oraz że ROM-4 w P. w rozliczeniu zużycia mediów z dnia 20 marca 2009 r. wykazał wydatki na centralne ogrzewanie, natomiast nie wykazał wydatków na ciepłą wodę. Jednocześnie odwołująca podała, że pismem z dnia 18 sierpnia 2008 r. została poinformowana przez ROM- 4 w P., iż od 1 stycznia 2009 r. opłaty za ciepłą wodę i centralne ogrzewanie nie będą wnoszone zaliczkowo, ale na podstawie dostarczonych rachunków. Z otrzymanych zaś z ROM informacji dotyczących rozliczenia zużycia mediów wynika, że zużycie wody do podgrzania jest w jej przypadku zerowe. B. H. ponadto podała, że pion instalacji ciepłej wody przeprowadzono w jej łazience, ale od tego pionu nie została doprowadzona instalacja ciepłej wody do jej wanny i zlewozmywaka, ani wodomierza, oraz że ogrzewa zimną wodę za pomocą grzejnika gazowego, a wydatki te nie zostały uwzględnione przy obliczaniu dodatku mieszkaniowego. Ponadto podniosła, że od poprzedniej decyzji z dnia 16 września 2008 r. nie odwoływała się, ponieważ ROM w P. w wykazie wydatków za mieszkanie uwzględnił zaliczki na opłatę za: podgrzanie ciepłej wody, za kanał od ciepłej wody, za wodę do podgrzania, za centralne ogrzewanie i za dostarczenie ciepłej wody - wnoszone miesięcznie w wysokości 76,40 zł i zostało to wszystko uwzględnione w obliczeniu dodatku mieszkaniowego.

Decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego, art. 2, art. 3, art. 6, art. 7 ust. 1, 5, art. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wyjaśniło, że z przeprowadzonego postępowania administracyjnego, którego podstawę stanowią dane zawarte we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, jak i z deklaracji o dochodach wynika, iż dochód B. H. w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, czyli w miesiącach: grudzień 2008 r. oraz styczeń i luty 2009 r. wyniósł 1 908,87 zł i składał się z jej emerytury. Średni miesięczny dochód brutto na jednego członka gospodarstwa domowego w ww. okresie wyniósł 636,29 zł.

Kolegium stwierdziło, że organ I instancji wyliczył kwotę dodatku mieszkaniowego, zgodnie z przepisami ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Przepis art. 6 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, iż wysokość dodatku stanowi różnicę pomiędzy wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa w gospodarstwie jednoosobowym, a takim jest gospodarstwo strony.

Zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy, wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Wydatkami tymi są: 1) czynsz, 2) opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, 3) zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, 4) odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego, 5) inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, 6) opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych, 7) wydatek stanowiący podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału. Artykuł ten zawiera wyliczenie wydatków, które powinny być brane pod uwagę przez organ administracji załatwiający wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Zgodnie z art. 4a cyt. wyżej ustawy nie stanowią wydatków, o których mowa w ust. 4, wydatki poniesione z tytułu: 1) ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów, 2) opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) na cele bytowe.

SKO w Łodzi stwierdziło, że z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, iż mieszkanie strony nie jest pozbawione instalacji centralnie ciepłej wody (pion ciepłej wody jest przeprowadzony przez zajmowany przez B. H. lokal, lecz strona z własnej woli nie korzysta z możliwości przyłączenia się do ww. instalacji, a więc nie przysługuje w tym przypadku ryczałt za brak ww. mediów na podstawie art. 6 ust. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Ponadto Kolegium stwierdziło, że matematyczne wyliczenie dodatku mieszkaniowego przez organ I instancji jest wyliczeniem prawidłowym, przeprowadzonym zgodnie z ustawą o dodatkach mieszkaniowych i przepisami wykonawczymi. Kwota wyliczonego dodatku mieszkaniowego wyniosła 191,37 zł. Przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych mają charakter obligatoryjny i z tego względu nie jest możliwe np. przyznanie dodatku mieszkaniowego z pominięciem warunków wymienionych w przepisach ustawy i pomimo ich niespełnienia. Przepisy powołanej ustawy nie dają podstaw do uznaniowego przyznania dodatku mieszkaniowego.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca podała, że blok, w którym mieszka wyposażono w centralne ogrzewanie i w centralnie ciepłą wodę. W jej klatce schodowej zastosowano ze względów technicznych dwa sposoby przeprowadzenia instalacji centralnie ciepłej wody. Jeden sposób to taki, że instalacja została przeprowadzona przez poszczególne lokale. Pion instalacji ciepłej wody został przeprowadzony również przez mieszkanie (łazienkę) skarżącej, ale od pionu instalacji nie ma instalacji doprowadzającej ciepłą wodę do jej baterii zlewozmywakowej i wannowej. Drugi sposób przeprowadzenia instalacji ciepłej wody w jej klatce jest taki, że instalację przeprowadzono przez poszczególne kondygnacje w klatce schodowej, a poszczególne lokale mają instalację doprowadzającą ciepłą wodę. Skarżąca podała, że jeden z lokatorów, u którego miał być zastosowany drugi sposób instalacji ciepłej wody, nie wyraził zgody na podłączenie mu ciepłej wody, więc w jego przypadku nie ma instalacji cieplej wody w lokalu. Zdaniem skarżącej zachodzi sprzeczność w art. 6 ust. 7 ustawy, gdyż w przypadku, gdy instalacja ciepłej wody nie przechodzi przez mieszkanie, to zgodnie z tym przepisem osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego należy się ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego, a w jej przypadku według tego przepisu ryczałt nie przysługuje. Ponadto skarżąca podniosła, że wpłacała zaliczki na centralne ogrzewanie i centralnie ciepłą wodę w wysokości miesięcznie 76,40 zł od czerwca 2008 r. do marca 2009 r. Zakład Gospodarki Mieszkaniowej ROM - 4 w P. poinformował, że od stycznia 2009 roku zaliczki nie będą wpłacane, a należności będą regulowane na podstawie dostarczonych rachunków. Skarżąca podniosła, że organ I instancji nie uwzględniał zaliczki na ciepłą wodę za marzec 2009 r., którą wpłaciła. B.H. podała, że wodę ogrzewa za pomocą grzejnika gazowego, więc ponosi wydatki, które nie zostały uwzględnione.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosiło o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2009 r. skarżąca oświadczyła, że zaliczki na opłatę za podgrzanie ciepłej wody za miesiąc styczeń, luty, marzec 2009 r. zostaną jej zwrócone przez ROM w P. i będzie rozliczana na podstawie przedstawionych rachunków. Przy czym w jej przypadku zużycie ciepłej wody jest zerowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), regulujące zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach (art. 1).

Ustawa o dodatkach mieszkaniowych nabycie prawa do dodatku mieszkaniowego uzależnia od spełnienia określonych w niej kryteriów.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty. Dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku (art. 7 ust. 5 ustawy). W myśl art. 7 ust. 13 ustawy o dodatkach mieszkaniowych na żądanie organu przyznającego dodatek mieszkaniowy osoba pobierająca dodatek jest obowiązana udostępnić dokumenty potwierdzające wysokość dochodów wskazanych w deklaracji, o której mowa w ust. 1.

Stosownie do treści art. 3 ust. 1 powołanej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeśli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175 % kwoty najniżej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. W powyższym przepisie określono, w jakiej wysokości dochody w rodzinie uprawniają do ubiegania się o dodatek mieszkaniowy. Podstawowym kryterium, od którego ustawa o dodatkach mieszkaniowych uzależnia przyznanie dodatku mieszkaniowego jest więc poziom dochodu przypadającego na jedną osobę w gospodarstwie domowym, liczonego według zasad określonych w art. 3 ust. 3 i 4 ustawy.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 cyt. ustawy normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny) zwana dalej "normatywną powierzchnią" w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 1) 35 m2 – dla jednej osoby. Z treści powyższego przepisu wynika, iż kryterium, od którego ustawa o dodatkach mieszkaniowych uzależnia przyznanie dodatku mieszkaniowego jest powierzchnia użytkowa lokalu w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego. Stosownie do treści art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby.

W niniejszej sprawie organ administracji publicznej dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie spełnienia przez skarżącą ww. kryteriów do przyznania dodatku mieszkaniowego i przyznał ten dodatek.

Kwestią sporną jest natomiast wysokość dodatku mieszkaniowego, a w szczególności nieprzyznanie ryczałtu na zakup opału.

Stosownie do treści art. 6 ust. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego przyznaje się ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.), jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody, za wydatek, stanowiący podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 20 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na każdego członka gospodarstwa.

W ocenie Sądu, organy administracji prawidłowo ustaliły, że brak jest podstaw do uznania, że lokal mieszkalny, w którym zamieszkuje skarżąca nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody. Ze znajdującego się w aktach sprawy wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, złożonego przez skarżącą w dniu 23 marca 2009 r., wynika, że do lokalu nr 11, którego najemcą jest B. H, doprowadzona jest instalacja centralnego ogrzewania i instalacja ciepłej wody.

Zdaniem Sądu, to, że skarżąca nie wyraziła zgody na podłączenie instalacji ciepłej wody do wanny i zlewozmywaka nie oznacza, że zajmowany przez nią lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody.

Zauważyć należy, że zgodnie z art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) wynajmujący jest obowiązany do zapewnienia sprawnego działania istniejących instalacji i urządzeń związanych z budynkiem umożliwiających najemcy korzystanie z wody, paliw gazowych i ciekłych, ciepła, energii elektrycznej, dźwigów osobowych oraz innych instalacji i urządzeń stanowiących wyposażenie lokalu i budynku określone odrębnymi przepisami. W myśl art. 6a ust. 3 pkt 3 do obowiązków wynajmującego należy w szczególności: dokonywanie napraw lokalu, napraw lub wymiany instalacji i elementów wyposażenia technicznego w zakresie nieobciążającym najemcy, a zwłaszcza: a) napraw i wymiany wewnętrznych instalacji: wodociągowej, gazowej i ciepłej wody - bez armatury i wyposażenia, a także napraw i wymiany wewnętrznej instalacji kanalizacyjnej, centralnego ogrzewania wraz z grzejnikami, instalacji elektrycznej, anteny zbiorczej - z wyjątkiem osprzętu. Stosownie zaś do treści art. 6b ust. 1 tej ustawy najemca jest obowiązany utrzymywać lokal oraz pomieszczenia, do używania których jest uprawniony, we właściwym stanie technicznym i higieniczno-sanitarnym określonym odrębnymi przepisami oraz przestrzegać porządku domowego.

Zgodnie z § 28 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. (Dz. U. Nr 74, poz. 836) instalacja ciepłej wody użytkowej powinna, w okresie jej użytkowania, zapewniać możliwość dostarczania wody, o temperaturze określonej odrębnymi przepisami, do punktów czerpalnych, zgodnie z warunkami jej użytkowania założonymi w projekcie. W okresie użytkowania instalacji ciepłej wody użytkowej należy zapewniać: 1) drożność instalacji i urządzeń, zgodnie z założeniami projektu tej instalacji, 2) utrzymywanie wymaganej temperatury wody ciepłej dostarczanej do lokali, określonej odrębnymi przepisami, 3) realizację planu napraw i wymian oraz robót konserwacyjnych, 4) nadzór nad realizacją robót konserwacyjnych, napraw i wymian oraz nadzór nad wykonawstwem usług związanych z realizacją zaleceń wynikających z okresowych kontroli w lokalach, 5) realizację zaleceń pokontrolnych wydawanych przez upoważnione organy kontroli i nadzoru, 6) w razie uzasadnionej potrzeby - kontrolę stanu technicznego tej instalacji (§ 29).

Z powyższego wynika, że wynajmujący odpowiada za sprawne działanie instalacji i urządzeń związanych z budynkiem umożliwiających najemcy korzystanie z wody i ciepła. Powyższe prowadzi do wniosku, że skoro wynajmujący wyposażył budynek w instalację centralnego ogrzewania i w instalację ciepłej wody, to najemca nie może decydować o sposobie podgrzania wody w wynajmowanym przez niego lokalu, ale obowiązany jest do harmonijnego współdziałania z wynajmującym.

Skoro zatem budynek przy ul. O. w P. został wyposażony w instalację centralnego ogrzewania i ciepłej wody, a instalacja ta przechodzi przez lokal skarżącej, to nie może ona poprzez niepodłączenie instalacji ciepłej wody do wanny i zlewozmywaka oraz poprzez korzystanie, wbrew wynajmującemu, z indywidualnej formy podgrzania wody, żądać uznania, że lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody. A następnie żądać przyznania ryczałtu na zakup opału stanowiącego część dodatku mieszkaniowego.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego tego, iż lokatorowi uprawnionemu do dodatku mieszkaniowego, który nie wyraził zgody na podłączenie ciepłej wody, a instalacja ciepłej wody nie przechodzi przez jego lokal, lecz przez klatkę schodową, przysługuje ryczałt na zakup opału, wskazać należy, że Sąd oceniał legalność działania organów administracji, które rozpoznały indywidualną sprawę z zakresu administracji publicznej, tj. sprawę przyznania wyłącznie skarżącej prawa do dodatku mieszkaniowego.

Niezasadny jest zarzut skargi dotyczący niewliczenia przez organ administracji do wydatków za mieszkanie zaliczki na opłatę za podgrzanie wody, uiszczonej przez skarżącą za ostatni miesiąc, skoro sama skarżąca w odwołaniu podała, że pismem z dnia 18 sierpnia 2008 r. została poinformowana przez ROM - 4 w P., iż od 1 stycznia 2009 r. opłaty za centralne ogrzewanie i ciepłą wodę nie będą wnoszone zaliczkowo, a świadczenia należy regulować na podstawie dostarczonych rachunków. Na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2009 r. skarżąca oświadczyła, że uiszczone przez nią zaliczki za okres od stycznia do marca 2009 roku zostaną jej zwrócone i będzie rozliczana na podstawie rachunków.

Reasumując Sąd uznał, iż skarga B. H. nie jest zasadna. Organy administracji wyjaśniły stan faktyczny i prawny sprawy i prawidłowo ustaliły, że skarżąca spełnia wymogi uzasadniające przyznanie jej dodatku mieszkaniowego w wysokości obliczonej zgodnie z przepisami ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Sąd nie stwierdził więc naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Podobny pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia sygn. akt III SA/Łd 409/08, od którego skarżąca wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga została zarejestrowana w NSA pod sygn. akt I OSK 16/09.

Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.

T.P.