Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 566/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 par. 1,  art. 59 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Brzuzy Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" , nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z "[...]", nr "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako organ odwoławczy, Dyrektor) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej jako Naczelnik, organ I instancji) z "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec M. P. (dalej jako strona, skarżąca) na podstawie tytułu wykonawczego z "[...]", nr "[...]" (dalej jako tytuł wykonawczy).

Z akt sprawy i zaskarżonego postanowienia wynika, że Naczelnik prowadzi wobec strony postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego, obejmującego należność pieniężną z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2010. Podstawą prawną wskazanej w treści tytułu wykonawczego należności pieniężnej jest ostateczna decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z "[...]", określająca stronie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok, w kwocie 705.875,00 zł. Wszczęcie egzekucji administracyjnej nastąpiło 2.10.2017 r., w wyniku doręczenia odpisu tytułu wykonawczego w trybie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej jako k.p.a.).

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego Naczelnik zawiadomieniami z 24.09.2020r, nr "[...]" oraz "[...]", dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w banku A oraz w Banku B. Zawiadomienia o zajęciu zostały stronie doręczone 8.10.2020 r.

Pismem zatytułowanym "skarga na zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego" strona wniosła o umorzenie lub zawieszenie postępowania egzekucyjnego, uchylenie decyzji z "[...]", oraz o wznowienie postępowania w sprawie określenia podatku od osób fizycznych za 2010 r. Wskazując, że zobowiązanie podatkowe za 2010 r. uległo przedawnieniu.

Pismem z 21.10.2020 r, Naczelnik, w oparciu o przepis art. 64 § 2 k.p.a., wezwał stronę do usunięcia braków formalnych podania poprzez jego sprecyzowanie, tj. jednoznaczne określenie treści żądania. Organ egzekucyjny wskazał, że niesprecyzowanie treści podania w terminie 7 dni spowoduje rozpatrzenie pisma, jako wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Na wezwanie strona nie odpowiedziała.

Postanowieniem z "[...]" Naczelnik powołując się na art. 59 § 3 ustawy z dnia z 17 czerwca1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.; dalej jako u.p.e.a.) w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020r. mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że z treści wniosku wynika, że strona kwestionuje prawidłowość decyzji, stanowiącej podstawę prawną obowiązku, a więc podnosi brak wymagalności egzekwowanego obowiązku. Tymczasem Naczelnik nie może oceniać merytorycznie ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. W sprawie nie została także spełniona żadna z przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, o których mowa w art. 59 § 1 u.p.e.a.

Dyrektor, postanowieniem z "[...]", uchylił ww. postanowienie Naczelnika w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy zobowiązał Naczelnika do dokonania wyczerpującej analizy kwestii przedawnienia egzekwowanej należności pieniężnej.

Naczelnik po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z "[...]", odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego.

Oceniając powyższe postanowienie Dyrektor odnosząc się do zarzutów strony, dotyczących nieprawidłowości w postępowaniu zakończonym wydaniem "[...]" decyzji określającej wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. wyjaśnił, że organ egzekucyjny, badając zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, ustala jedynie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie, jeżeli było ono wymagane. Organ egzekucyjny nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, ani zastrzeżeń co do zakresu obowiązku. W postępowaniu egzekucyjnym nie można kwestionować ani zasadności nałożonego na zobowiązanego obowiązku, ani też jego zakresu, gdyż ten wynika z decyzji ostatecznej, która została podjęta w ramach innego postępowania.

W dalszej kolejności organ odwoławczy, przytaczając treść art. 59 § 1 u.p.e.a. stwierdził, że nie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego. Organ I instancji, wydając zaskarżone rozstrzygniecie, nie naruszył też przepisów postępowania.

Zdaniem Dyrektora wbrew twierdzeniom strony, nie nastąpiło przedawnienie egzekwowanych należności z tytułu podatku od osób fizycznych za 2010 r. Naczelnik prawidłowo wziął pod uwagę czynności, które miały wpływ na zawieszenie oraz przerwanie biegu terminu przedawnienia dochodzonej należności. Dochodzona należność pieniężna, z uwagi na zawieszenie oraz przerwanie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 oraz § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.; dalej jako O. p.), nie uległa przedawnieniu.

Zgodnie z treścią art. 70 § 1 O. p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W realiach rozpatrywanej sprawy termin płatności zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. upłynął 2.05.2011 r., zatem bieg terminu przedawnienia zaczął biec od 01.01.2012 r. i - co do zasady - przedawnienie należności pieniężnej nastąpiłoby 1.01.2017 r. Jednakże, jak wynika z akt sprawy, organ egzekucyjny podejmował czynności, które w świetle obowiązujących przepisów prawa spowodowały zawieszenie oraz przerwanie biegu terminu przedawnienia egzekwowanej należności. Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 O. p., bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Natomiast z treści art. 70 § 6 pkt 4 O. p. wynika, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2 O. p., lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Natomiast w oparciu o art. 70 § 4 O. p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Uwzględniając powyższe regulacje prawne organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie, na mocy art. 70 § 6 pkt 1 oraz pkt 4 O. p., doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na okres 1406 dni, od 17.03.2016 r, tj. od dnia doręczenia stronie zarządzenia zabezpieczenia z 10.03.2016 r., do 22.01.2020 r., tj. do prawomocnego zakończenia postępowania karnego skarbowego, wszczętego postanowieniem z "[...]" 2016 r, nr "[...]". Biorąc powyższe pod uwagę, przedawnienie egzekwowanej należności pieniężnej nastąpiłoby 7.11.2020 r. Jednakże, w wyniku zastosowanego 24.09.2020 r. środka egzekucyjnego w postaci zajęcia należących do strony rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych, o którym została strona zawiadomiona 8.10.2020 r., doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia. W związku z powyższym, przedawnienie zobowiązania w podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. nastąpi 25.09.2025 r., chyba że wystąpią okoliczności skutkujące kolejnym zawieszeniem bądź przerwaniem biegu terminu przedawnienia dochodzonej od strony należności pieniężnej.

Dodatkowo zaznaczono, że w świetle art. 70 § 8 O. p. nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. Jak wynika z akt sprawy 22.11.2017 r. do księgi wieczystej o numerze "[...]" została wpisana hipoteka przymusowa, zabezpieczająca wykonanie egzekwowanego zobowiązania podatkowego.

W rozpatrywanej sprawie nie zaistniały zatem przesłanki, o których mowa w art. 59 § 1 u.p.e.a, które obligowałyby Naczelnika do umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Egzekwowana należność pieniężna nie została uregulowana przed wszczęciem postępowania. Nie zaistniały również okoliczności skutkujące brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, a mianowicie nie nastąpiło wstrzymanie wykonania obowiązku, odroczenie terminu jego wykonania ani też rozłożenie na raty spłat należności pieniężnej. Egzekwowana należność pieniężna nie została umorzona, nie wygasła też z innego powodu oraz nie uległa przedawnieniu. Nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego, czy też sytuacja, że egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego. W niniejszej sprawie nie stwierdzono niedopuszczalności egzekucji, zarówno w sensie podmiotowym jak i przedmiotowym, bowiem przedmiotem jest wierzytelność podlegająca egzekucji administracyjnej, natomiast egzekucja skierowana została do prawa majątkowego, które nie podlega ustawowemu wyłączeniu spod egzekucji. Tytuł wykonawczy, obejmujący należność z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r., celem dochodzenia tych należności w trybie egzekucji administracyjnej, wystawiony został przez podmiot do tego uprawniony. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła okoliczność wskazana w art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a. Nie zachodzą również okoliczności przewidziane w innych ustawach, skutkujące obligatoryjnym umorzeniem postępowania egzekucyjnego.

Powyższe postanowienie zaskarżyła skarżąca, wnosząc o jego zmianę i umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz wszczęcie postępowania kontrolnego co do zasadności naliczenia podatku dochodowego objętego tytułem wykonawczym.

Zarzucając, że postanowienia dotyczące obowiązku zapłaty podatku dochodowego za 2010 rok jak również za 2007r. (łącznie z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi) i wykonywanie egzekucji skarbowej naruszają przepisy Konstytucji poprzez:

1. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że sprzedaż części z nieruchomości rolnej odbyła się w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej,

2. złą interpretację ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

3. naruszenie przepisów postępowania ordynacji podatkowej przez sprzeczność ustaleń w zebranym w sprawie materiałem dowodowym,

4. sugerowanie odpowiedzi na zadawane pytania podczas przesłuchiwania świadków,

5. poświadczenie nieprawdy w protokole przeprowadzonej kontroli za 2010r.,

6. nie przesłuchania podatników w charakterze podatnika i świadka,

7. Urząd Skarbowy wszczął kontrolę podatkową za 2010r. w dniu 11.01.2016r. przekraczając swoje uprawnienia, gdyż nie dostarczono podatnikom upoważnień do kontroli, co narusza konstytucyjną zasadę legalizmu, ponieważ organy władzy publicznej są zobowiązane działać na podstawie i w granicach prawa.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w wyniku kontroli skarbowej za 2010r. i 2007r. Naczelnik nienależnie naliczył jej i jej mężowi podatek dochodowy za sprzedaż gruntów rolnych, gdyż jego interpretacja sprzedaży części z nieruchomości rolnej jest niewłaściwa. Nie zgadza się ze stanowiskiem Naczelnika, iż prowadziła z mężem niezarejestrowaną działalność gospodarczą pozarolniczą ani też z twierdzeniem, że po sprzedaży części z nieruchomości rolnej grunty rolnicze straciły charakter rolny. Urząd Skarbowy swobodnie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i zinterpretował go na wyłącznie swój użytek, aby móc naliczyć podatek dochodowy od niezarejestrowanej działalności gospodarczej pozarolniczej, która nie miała w tym przypadku miejsca.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 119 pkt. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z naruszaniem prawa, zaś poniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią przepisu art. 59 § 1 u.p.e.a., w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszym przypadku tj. do 29 lipca 2020 r, w związku z treścią art. 13 ust. 1 ustawy z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r, poz. 2070), postępowanie egzekucyjne ulega umorzeniu:

1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania,

2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał,

3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa,

4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego,

5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny,

6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego,

7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu,

8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania,

9) na żądanie wierzyciela,

10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

W myśl zaś art. 29 § 1u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

W niniejszym przypadku zarzuty podnoszone przez skarżącą, podobnie jak w uprzednio wniesionym zażaleniu od postanowienia organu I instancji, kwestionują zasadność ustalenia w stosunku do skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej wskazać należy, że egzekwowane do niej zobowiązanie podatkowe wynika z ostatecznej decyzji Dyrektora z "[...]", nr "[...]". Tym samym podstawę prawną egzekwowanego obowiązku stanowi ostateczna decyzja administracyjna. Sąd w składzie orzekającym w pełni podzielił pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 14 stycznia 2010 r., w sprawie o sygn. II FSK 1378/08 (orzeczenie dostępne w internetowej bazie orzeczeń : orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku wskazał, że z art. 29 § 1 u.p.e.a. wynika, iż "organ egzekucyjny nie bada ani merytorycznej trafności ("zasadności") decyzji wymiarowej, ani też "wymagalności" zobowiązania podatkowego w niej określonego. Zakwestionowanie jej prawidłowości w postępowaniu egzekucyjnym stanowiłoby nieuprawnione wkroczenie w kompetencje organu administracji publicznej, który w postępowaniu rozpoznawczym (jurysdykcyjnym) w sposób władczy rozstrzygnął o prawach i obowiązkach strony (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 894/18). W konsekwencji, za niezrozumiałe należy uznać przywoływane w skardze, argumenty wskazujące na niezasadność decyzji określającej skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych, skoro niniejsze postępowanie egzekucyjne miało na celu doprowadzenie do wyegzekwowania należności pieniężnej objętej tą decyzją. Działania organu egzekucyjnego na obecnym etapie postępowania mają wyłącznie charakter formalnoprawny i są jedynie konsekwencją niewykonania decyzji nakładającej określone obowiązki, w tym wypadku określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Stąd kwestionowanie merytorycznej zasadności ostatecznej decyzji administracyjnej na etapie postępowania egzekucyjnego nie może więc odnieść skutku. Jak wskazuje bowiem art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku, objętego tytułem wykonawczym. Jeżeli zatem decyzja stała się ostateczna, jej wykonanie nie zostało wstrzymane, to obowiązkiem organu egzekucyjnego było wszczęcie i przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1583/18).

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że zarzuty podnoszone przez stronę skarżącą co do przeprowadzonego postepowania kontrolnego oraz podatkowego nie mogą podlegać ocenie w toku obecnie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Zdaniem Sądu nie zaszły również przesłanki, o których mowa w art. 59 § 1 u.p.e.a, które obligowałyby organy do umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Dyrektor prawidłowo podzielił stanowisko organu I instancji, że egzekwowana należność pieniężna nie została uregulowana przed wszczęciem postępowania. Nie zaistniały również okoliczności skutkujące brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, a mianowicie nie nastąpiło wstrzymanie wykonania obowiązku, odroczenie terminu jego wykonania ani też rozłożenie na raty spłat należności pieniężnej. Egzekwowana należność pieniężna nie została umorzona, nie wygasła też z innego powodu oraz nie uległa przedawnieniu. Nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego, czy też sytuacja, że egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego. W niniejszej sprawie nie stwierdzono niedopuszczalności egzekucji, zarówno w sensie podmiotowym jak i przedmiotowym, bowiem przedmiotem jest wierzytelność podlegająca egzekucji administracyjnej, natomiast egzekucja skierowana została do prawa majątkowego, które nie podlega ustawowemu wyłączeniu spod egzekucji. Tytuł wykonawczy, obejmujący należność z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r., celem dochodzenia tych należności w trybie egzekucji administracyjnej, wystawiony został przez podmiot do tego uprawniony. Nie zachodzą również okoliczności przewidziane w innych ustawach, skutkujące obligatoryjnym umorzeniem postępowania egzekucyjnego.

Sąd podziela także ustalenia dokonane przez organ odwoławczy, że w niniejszym przypadku nie doszło do przedawnienia egzekwowanych należności z tytułu podatku od osób fizycznych za 2010 r. Organy poddając szczegółowej analizie okoliczności mające wpływ na ocenę przedawnienia dochodzonej należności pieniężnej, prawidłowo wzięły pod uwagę czynności, które miały wpływ na zawieszenie oraz przerwanie biegu terminu przedawnienia dochodzonej należności. Zasadnie z uwagi na zawieszenie oraz przerwanie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 oraz § 6 O. p.), dochodzone należności nie uległy przedawnieniu. W związku z powyższym, przedawnienie zobowiązania w podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. nastąpi 25.09.2025 r., chyba że wystąpią okoliczności skutkujące kolejnym zawieszeniem bądź przerwaniem biegu terminu przedawnienia dochodzonej należności pieniężnej.

Dodatkowo jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy w świetle art. 70 § 8 O. p. nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. W niniejszym przypadku 22.11.2017 r. do księgi wieczystej, została wpisana hipoteka przymusowa, zabezpieczająca wykonanie egzekwowanego zobowiązania podatkowego.

Tym samym, organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniem prawidłowo odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego, z uwagi na brak wystąpienia którejkolwiek z przesłanek, o których mowa w art. 59 § 1 u.p.e.a.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, uznając ją za nieuzasadnioną.