Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 552/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 258 par. 1 i par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Beata Gibzińska po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M.N. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów postanawia odmówić przyznania M.N. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych


UZASADNIENIE

M.N. wraz ze skargą na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Skarżący wskazał, że jego sytuacja materialna jest trudna. Zaznaczył, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe w wynajętym mieszkaniu i w związku z tym koszty jego utrzymania obciążają jego niewielki budżet.

W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podał, że utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w kwocie 2.100 zł miesięcznie. Posiada nieruchomość – 45 m2, w którym obecnie zamieszkuje wyłącznie jego babcia. On sam wynajmuje mieszkanie. Posiada samochód osobowy. Nie ma żadnych oszczędności, papierów wartościowych, czy wierzytelności. Do zobowiązań i stałych wydatków zaliczył comiesięczną opłatę za wynajem mieszkania – 700 zł , comiesięczną opłatę za media – 30 zł, ubezpieczenie samochodu – 900 zł rocznie, kredyt na sprzęt AGD – 60 zł miesięcznie, wynajem miejsca postojowego na samochód – 100 zł miesięcznie, comiesięczną opłatę za komunikację miejską – 45 zł, wydatki związane z utrzymaniem – ok. 750 zł miesięcznie.

Mając powyższe na względzie zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Udzielenie stronie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa i powinno sprowadzać się jedynie do przypadków, w których strona rzeczywiście nie posiada środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym i wykaże to w sposób przekonywujący. Instytucja prawa pomocy jest zatem wyjątkiem od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania przez stronę i ma zastosowanie w szczególnie uzasadnionych przypadkach.

Zwrócić należy uwagę, że prawo dostępu do sądu nie oznacza konieczności zagwarantowania stronom bezwarunkowego prawa do uzyskania bezpłatnej pomocy prawnej, czy zwolnienia od kosztów sądowych. Stosownie do treści art. 199 P.p.s.a., generalną zasadą postępowania sądowego jest ponoszenie przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w sprawie. Dlatego też pomoc państwa, wyrażona w przepisach o prawie pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym, skierowana jest do osób, które albo mają bardzo niskie dochody, albo ich w ogóle nie posiadają, tj. do osób, które z uwagi na bardzo ciężką sytuację materialną, często nie mają zaspokojonych nawet podstawowych potrzeb życiowych.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, strona będąca osobą fizyczną powinna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli dysponuje jakimkolwiek stałym miesięcznym dochodem przewyższającym ustalone minimalne wynagrodzenie za pracę.

Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiedzialny za zasadność i legalność ich wydatkowania, ma obowiązek zbadania, czy strona wnioskująca o przyznanie prawa pomocy, rzeczywiście spełnia przesłanki do przyznania jej tego prawa.

Analizując treść oświadczenia zamieszczonego we wniosku o przyznanie prawa pomocy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Jak wynika ze złożonego wniosku skarżący posiada stałe dochody w wysokości 2.100 zł miesięcznie. Deklarowane podstawowe koszty miesięcznego utrzymania: czynsz – 700 zł, media – 30 zł, ubezpieczenie samochodu – 75 zł, kredyt za sprzęt AGD – 60 zł, wynajem miejsca postojowego na samochód – 100 zł, bilet komunikacji miejskiej – 45 zł, wydatki związane z utrzymaniem – ok. 750 zł, stanowią łącznie ok. 1. 760 zł i nie wyczerpują całego miesięcznego dochodu gospodarstwa domowego strony.

W ocenie referendarza sądowego powyższe okoliczności wykluczają możliwość uwzględnienia wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Podkreślić należy, że ze zwolnienia od kosztów sądowych może korzystać skarżący, któremu po zaspokojeniu jedynie niezbędnych kosztów bieżącego swojego utrzymania nie pozostają już żadne wolne środki. Skarżący jednak nie wykazał, że znajduje się w takiej sytuacji.

Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.