Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 544/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 235-1, art. 235-2
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: par. 8 ust. 1, 4, par. 11 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 105 poz 869
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w e Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak Protokolant Aleksandra Markiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 22 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia[...], nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą; II. nie orzeka o wykonaniu zaskarżonej decyzji: III. zasądza na rzecz J. A. od D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

Decyzją [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851, z późn. zm.), art. 235¹ i art. 235² Kodeksu pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, późn. zm.) oraz § 8, ust. 1 i 4 w związku z § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), jak również art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.³), po rozpatrzeniu odwołania J. A. od decyzji Państwowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...], nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – nowotwory złośliwe powstałe w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze u ludzi (poz. 17 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869) u J. A. utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

W motywach uzasadnienia tego rozstrzygnięcia podano, że J. A. ur. [...] zatrudniony był w:

- Zakładach Koksowniczych ,,[...]" w W. (obecnie W. Zakłady Koksownicze ,,[...]" S.A. w W.)

- od 03 lutego 1958 r. do 30 września 1970 r. jako opałowy,

- od 01 października 1070 r. do 31 lipca 1980 r. jako piecowy,

- od 01 sierpnia 1980 r. do 15 kwietnia 1988 r. jako I koksowniczy,

- od 1988 r. przebywał na rencie z ogólnego stanu zdrowia,

- od 1994 r. przebywa na emeryturze.

Dochodzenie epidemiologiczne przeprowadzone przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. wykazało, że odwołujący się wykonując swoje obowiązki zawodowe narażony był na działanie czynników rakotwórczych: wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych występujących w smołach węglowych (stężenia substancji smolistych przekraczały normatywy higieniczne) oraz benzen zawarty w surowym gazie koksowniczym (brak pomiarów z okresu zatrudnienia).

Postępowanie administracyjne w sprawie choroby zawodowej – nowotwory złośliwe powstałe w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze u ludzi (poz. 17) u J. A. wszczęte zostało przez Państwowego Powiatowego Inspektor Sanitarnego w W. dnia 15 października

2009 r.

[...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. Oddział w W. dnia [...] wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – nowotwory złośliwe powstałe w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze u ludzi (poz. 17) u J. A. Na podstawie wyników przeprowadzonych badań swoje stanowisko uzasadnił tym, że: ,,... po przeanalizowaniu całości dokumentacji medycznej, kart informacyjnych leczenia oraz zdjęć rtg nie stwierdza się nowotworu złośliwego, który odpowiadałby narażeniu zawodowemu. Przy rozpoznawaniu ww. choroby zawodowej związanej z warunkami pracy pod uwagę bierze się ognisko pierwotne nowotworu złośliwego. W przypadku J. A. ogniskiem pierwotnym jest pierś, a zmiany płucne opisywane w rtg klatki piersiowej są zmianami przerzutowymi, które nie dają podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Występujące na stanowisku pracy WWA i benzen należą do czynników rakotwórczych, które nie powodują raka piersi."

Na podstawie powyższej opinii jednostki orzeczniczej, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. dnia [...] wydał decyzję NR [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – nowotwory złośliwe powstałe w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze u ludzi (poz. 17) u J. A.

Od powyższej decyzji J. A. złożył odwołanie do [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W., wnosząc o ponowne rozparzenie sprawy.

[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W., w związku z prowadzonym postępowaniem odwoławczym oraz faktem, iż odwołującemu się przysługuje badanie w placówce II szczebla diagnostycznego, pismem z dnia 23 lutego 2010 r. zwrócił się do J. A. o rozważenie możliwości wyjazdu na badania konsultacyjne do Instytutu Medycyny Pracy, która wyda ostateczną opinię w sprawie. Pismem z dnia 29 marca 2010 r. za pośrednictwem pełnomocnika, odwołujący się wyraził zgodę na badania w Instytucie Medycyny Pracy w Ł.

[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. pismem z dnia 02 kwietnia 2010 r. za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we Wrocławiu Oddział w W. skierował całość akt sprawy do Instytutu Medycyny Pracy w Ł.

Instytut Medycyny Pracy w Ł. dnia [...] wydał orzeczenie lekarskie (na podstawie zgromadzonej dokumentacji) nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – nowotwory złośliwe powstałe w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze u ludzi (poz. 17) u pana J. A. Na podstawie analizy zgromadzonej w sprawie dokumentacji, swoje stanowisko uzasadnił tym, że: ,,... Z analizy danych literaturowych na temat lokalizacji nowotworów u pracowników zatrudnionych w przemyśle koksowniczym wynika, że narządami krytycznymi rakotwórczego działania WWA jest skóra (głownie rak moszny) i pęcherz moczowy. Wyniki badań epidemiologicznych wskazują na wystarczające dowody działania rakotwórczego dymów koksowniczych w odniesieniu do raka płuca. W przypadku innych umiejscowień (nowotwory nerki, gruczołu krokowego i jelita grubego) dowody są nadal ograniczone. Nie obserwowano związku między nowotworami piersi a czynnikami rakotwórczymi uwalnianymi w procesach technologicznych. U J. A. pierwotną lokalizacją nowotworu jest pierś, natomiast zmiany w płucach są zmianami przerzutowymi. Nowotwory piersi nie są wymienione w wykazie chorób zawodowych. Wobec powyższego nie ma podstaw do rozpoznania u J. A. choroby zawodowej. Orzeczenie wydajemy na podstawie dokumentacji, ponieważ rozpoznanie kliniczne choroby ustalone w specjalistycznej jednostce służby zdrowia i potwierdzone badaniem histologicznym i badaniami radiologicznymi nie budzi wątpliwości i nie wymaga dodatkowej diagnostyki. Badanie chorego w Instytucie nie wniesie nic istotnego w rozpatrywanej sprawie."

[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W., na podstawie zgromadzonej dokumentacji dotyczącej choroby zawodowej u J. A. zważył, co następuje:

Do stwierdzenia choroby zawodowej przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego muszą być spełnione łącznie, jak to wynika w art. 235¹ i art. 235² Kodeksu pracy oraz § 5 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, trzy warunki:

1. choroba musi być rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajdować się w wykazie chorób zawodowych,

2. choroba ta musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy albo sposobem wykonywania pracy,

3. wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych musi nastąpić w okresie ustalonym w załączniku do ww. rozporządzenia.

W przypadku J. A. dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że wykonując swoje obowiązki zawodowe narażony był na działanie czynników rakotwórczych: wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych występujących w smołach węglowych (stężenia substancji smolistych przekraczały normatywy higieniczne) oraz benzenu zawartego w surowym gazie koksowniczym (brak pomiarów z okresu zatrudnienia). Natomiast odnośnie klinicznych podstaw do rozpoznania choroby zawodowej należy stwierdzić, iż placówki służby zdrowia upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych: - [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. Oddział w W., - Instytut Medycyny Pracy w Ł., nie rozpoznały u odwołującego się choroby zawodowej pod postacią nowotworu złośliwego piersi, ponieważ, nie jest to narząd krytyczny rakotwórczego działania WWA. Przy rozpoznawaniu ww. jednostki chorobowej bierze się pod uwagę ognisko pierwotne nowotworu – w rozpatrywanym przypadku pierwotną lokalizacją nowotworu jest pierś a zmiany płucne są zmianami przerzutowymi. Nowotwór piersi nie znajduje się w wykazie chorób zawodowych w związku z powyższym brak jest podstaw do rozpoznania ww. choroby zawodowej.

Do stwierdzenia choroby zawodowej nie jest wystarczające wykazanie ekspozycji zawodowej na czynnik wywołujący chorobę, lecz konieczne jest również rozpoznanie choroby zawodowej, dokonane przez jednostki właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych.

Wydane orzeczenia poprzedzone zostały specjalistycznymi badaniami stanu zdrowia odwołującego się oraz analizą zgromadzonej dokumentacji, są obiektywne, przekonujące oraz obszernie umotywowane.

W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik J. A. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zarzucił naruszenie prawa materialnego art. 235¹ k.p. i art. 235² k.p. I § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych oraz poz. 17 pkt 9 załącznika tegoż rozporządzenia. A także naruszenie przepisów postępowania art. 7 k.p.a. w zw. art. 77 § 1 k.p.a. polegające na zaniechaniu wyjaśnienia okoliczności mających istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i nie poczynienie ustaleń odnośnie tego, czy w środowisku pracy skarżący narażony był na działanie promieniowania jonizującego z prawdopodobieństwem indukcji przekraczającym 10%. Stwierdził ponadto, że w okresie zatrudnienia pomiędzy rokiem 1958 – 1988 na stanowiskach opałowego, piecowego i koksowniczego skarżący był narażony na czynnik rakotwórczy radon i produkty jego rozpadu. Radon i produkty jego rozpadu tworzą się jako produkty naturalnego rozpadu promieniotwórczego uranu, który występuje w większości minerałów i kopalin w złożach podziemnych, w tym również w węglu kamiennym. Charakter zaś wykonywanej przez skarżącego pracy przez 30 lat narażał go na ciągły kontakt z węglem kamiennym i jego produktami. Tak więc w środowisku pracy skarżący narażony był nie tylko na działanie czynników rakotwórczych takich jak wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne oraz benzen, ale również na działanie promieniowania jonizującego, które wywołało u niego raka piersi. Wobec powyższego, skoro powyższe okoliczności zostały pominięte w zaskarżonej decyzji, zaś w toku czynności poprzedzających jej wydanie nie poczyniono żadnych ustaleń, co do występowania w warunkach pracy skarżącego czynników narażających go na promieniowane jonizujące – zaskarżona decyzja jest wadliwa i winna zostać uchylona.

W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi stwierdził, co następuje:

Narażenie zawodowe na promieniowanie jonizujące dotyczy następujących grup zawodowych: obsługujących tzw. defektoskopy, zatrudnionych przy kontroli jakości wyrobów hutnictwie, przemyśle metalurgicznym, lotnictwie, budownictwie, zatrudnionych w przemyśle ceramicznym, w elektrowniach i okrętach o napędzie atomowym, przemyśle zbrojeniowym, spożywczym, przy konserwacji niektórych artykułów, w wytwórniach lamp rentgenowskich i sprzętu medycznego, przy badaniu dzieł sztuki i kamieni szlachetnych. Z akt sprawy wynika, że pan J. A. pracował w Zakładach Koksowniczych ,,[...]" w W. (obecnie W. Zakłady Koksownicze ,,[...]" S.A. w W.) jako opałowy, piecowy i koksowniczy. A zatem zajmowane stanowiska oraz charakter wykonywanej przez skarżącego pracy nie dotyczą żadnej z ww. grup zawodowych narażonych na działanie promieniowania jonizującego. W związku z powyższym zarówno Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W., jak i [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. nie ustalał czy takie promieniowanie występuje w środowisku pracy skarżącego albowiem takie ustalenia byłyby w niniejszej sprawie bezprzedmiotowe.

Co do zarzutów wskazujących, że skarżący, oprócz narażenia na wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne oraz benzen, narażony był na czynnik rakotwórczy – radon i produkty jego rozpadu, które występują w większości minerałów i kopalń w złożach podziemnych, w tym również w węglu kamiennym wyjaśniono, że radon i produkty jego rozpadu zwiększają ryzyko zachorowalności na raka płuc. Nie wykazano zależności między ekspozycją na radon i produkty jego rozpadu a zachorowalnością na raka piersi. W tej sytuacji nie znajdują uzasadnienia zarzuty podniesione w odwołaniu a powtórzone w skardze dotyczące naruszenia art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a.

Ponadto podkreślono, że placówki służby zdrowia upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych tj. [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Prac we W. Oddział w W., Instytut Medycyny Pracy w Ł., nie rozpoznały u skarżącego choroby zawodowej pod postacią nowotworu złośliwego piersi, ponieważ nie jest to narząd krytyczny rakotwórczego działania WWA. Przy rozpoznawaniu ww. jednostki chorobowej bierze się pod uwagę ognisko pierwotne nowotworu – w rozpatrywanym przypadku pierwotną lokalizacją nowotworu jest pierś a zmiany płucne są zmianami przerzutowymi. W związku z powyższym brak jest podstaw do rozpoznania ww. choroby zawodowej. Do stwierdzenia choroby zawodowej nie jest wystarczające wykazanie ekspozycji zawodowej na czynnik wywołujący chorobę, lecz konieczne jest również rozpoznanie choroby zawodowej przez jednostki właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych. W tej sprawie żadna z placówek medycznych nie rozpoznał w.w. choroby zawodowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przed merytoryczną oceną zaskarżonej decyzji Sąd zwraca uwagę na niejasność związaną z określeniem przedmiotu orzekania organów sanitarnych. Z akt sprawy wynika, że decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] orzeczono o braku podstaw do stwierdzenia u J. A. choroby zawodowej – nowotwory złośliwe powstałe w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze u ludzi: rak przewodowy piersi prawej. J. A. nie złożył odwołania od tej decyzji, wobec czego stała się ona ostateczna (k. 8 str. 2).

Tymczasem w sentencjach obu decyzji mówi się ogólnie o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – nowotwory złośliwe powstałe w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy – uznanych za rakotwórcze u ludzi (pozycja 17 Wykazu chorób zawodowych). Zdaniem Sądu organ nie może orzekać w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej w ogólności, lecz powinien odnieść orzeczenie do jednej z nazw chorób zawodowych podanych w Załączniku. Można się tylko domyślać, że przedmiotem kolejnego postępowania przed organami było ustalenie, czy zmiany płucne stwierdzone u skarżącego są zmianami pierwotnymi czy przerzutowymi, co upoważnia lub nie do stwierdzenia u niego choroby zawodowej – nowotworu płuc. Jednak kwestia ta powinna być ujęta i nie może przedmiotem domysłów.

Organ winien zatem jasno podać, czy przedmiotem rozpoznania było ustalenie istnienia u skarżącego jednego z nowotworów wymienionych w pkt 17 Wykazu (jeżeli tak to należy go wskazać), czy też ponowne badanie w kierunku istnienia u niego nowotworu złośliwego piersi o etiologii zawodowej. Rzecz ta wymaga zatem jednoznacznego określenia w celu ustalenia, czy nie chodzi o sprawę już poprzednio rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną. Gdyby ustalenia w tej kwestii były pozytywne, to organ podejmie w sprawie odpowiednie kroki przewidziane w kodeksie postępowania administracyjnego.

Dalsze uwagi poczynione przez Sąd mają merytoryczny charakter i zostaną uwzględnione przez organy w wypadku ustalenia przezeń, że rzecz nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną z dnia 9 grudnia 2009 r. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest odmowa stwierdzenia choroby zawodowej wymienionej w pozycji 17 Wykazu chorób zawodowych, będącego załącznikiem rozporządzenia, pod postacią: nowotwory złośliwe powstałe w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze.

Okolicznością bezsporną w sprawie jest wykonywanie przez skarżącego pracy w ,,narażeniu zawodowym" w okresie od dnia 3 lutego 1958 r. do 15 kwietnia 1988 r. Z karty oceny narażenia zawodowego wynika, że przez cały okres zatrudnienia skarżący pracował na stanowiskach: opałowego, piecowego, pierwszego koksowniczego w Zakładach Koksowniczych ,,[...]" w W. (obecnie W. Zakłady Koksownicze ,,[...] S.A. w W.). W podsumowaniu oceny wyrażono stanowisko, że warunki pracy mogły się przyczynić do powstania choroby zawodowej u skarżącego.

Zgodnie z przepisem § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, lekarz właściwy do orzekania w sprawie chorób zawodowych wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Zgodnie z przepisem ust. 2 rozporządzenia narażenie zawodowe podlega ocenie, przy dokonywaniu której uwzględnia się w odniesieniu do:

- czynników o działaniu rakotwórczym – substancje i preparaty chemiczne zakwalifikowane do kategorii 1 na podstawie przepisów o substancjach i preparatach chemicznych, czynniki i procesy technologiczne o działaniu rakotwórczym wymienione w przepisach wydanych na podstawie art. 222 § 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy oraz pierwotną lokalizację nowotworu i okres latencji;

Z zarzutów skargi wynika, że J. A., poza narażeniem na działanie czynników rakotwórczych: wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych występujących w smołach węglowych (o stężeniu ponad normatywnym) oraz benzenu zawartego w surowym gazie koksowniczym, był ponadto narażony na czynnik rakotwórczy: radon i produkty jego rozpadu oraz promieniowanie jonizujące z prawdopodobieństwem indukcji przekraczającym 10%.

W odpowiedzi na te zarzuty organ administracji sanitarnej zakwestionował ich treść motywując, że ani promieniowanie jonizujące, ani też radon i produkty jego rozpadu nie mogły być przyczyną choroby skarżącego – raka piersi. Promieniowanie jonizujące dlatego, że dotyczy tylko wymienionych przez organ grup zawodowych, wśród których brak jest stanowiska zajmowanego przez skarżącego, a radon dlatego, że zwiększa ryzyko zachorowalności na raka płuc, brak natomiast zależności między ekspozycją na jego działanie a zachorowalnością na raka piersi.

Z uwagi na wymogi procesowe postępowania w sprawie chorób zawodowych stanowisko organu musi być zakwestionowane. Należy przede wszystkim stwierdzić, że organy administracji opracowujące kartę zagrożenia zawodowego, a później opinie lekarskie o stanie zdrowia skarżącego nie dysponowały pełnymi informacjami na temat czynników rakotwórczych występujących w środowisku pracy skarżącego. Oznacza to, że nawet mimo dołożenia należytej staranności również opinie lekarskie były formułowane na podstawie niepełnego stanu faktycznego, to zaś mogło rzutować na końcowy wynik postępowania. Dotyczy to w szczególności kwestii narażenia skarżącego na czynnik rakotwórczy radon i produkty jego rozpadu. Wymagana byłaby tu opinia lekarska dotycząca samodzielnego oddziaływania tego czynnika na stan zdrowia skarżącego, tzn. w oderwaniu od innych zbadanych czynników stanowiących zagrożenie zawodowe, jak i jego oddziaływania w połączeniu z analizowanymi czynnikami rakotwórczymi: wielopierścieniowymi węglowodorami aromatycznymi występującymi w smołach węglowych oraz benzenu. Chodziłoby zwłaszcza o wpływ radonu na stwierdzone u skarżącego zmiany w płucach.

Opinia organu w tym zakresie udzielona w odpowiedzi na skargę jest trudna do zaakceptowania z dwóch podwodów. Po pierwsze, jest zbyt ogólnikowa, a nawet zdawkowa i nie poparta jakąkolwiek ekspertyzą lekarską sporządzoną przez lekarzy właściwych w sprawie chorób zawodowych. Uniemożliwia to dokonanie analizy jej prawidłowości formalnej. Po drugie, ustosunkowanie się do powyższej kwestii nastąpiło dopiero na etapie odpowiedzi na skargę. W orzecznictwie nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że próba uzasadnienia wydanej decyzji w piśmie procesowym, jakim jest odpowiedź na skargę, złożonym po zakończeniu postępowania administracyjnego, nie może zastąpić uzasadnienia rozstrzygnięcia określonego w art. 107 § 3 k.p.a. Pismo procesowe nie może ,,uzupełniać" zaskarżonej decyzji przez zamieszczenie w nim rozważań i ocen, które winny zostać zawarte w uzasadnieniu faktycznym i prawnym tej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ orzekający winien odnieść się do podniesionych w niej zarzutów, a nie dokonywać brakujących rozważań przemawiających za zasadnością stanowiska organów orzekających.

Powyższe należy również odnieść do kwestii ewentualnego narażenia skarżącego na promieniowanie jonizujące o indukcji przekraczającej 10%. I w tym samym względzie stanowisko organu udzielone w odpowiedzi na skargę jest ogólnikowe i nie poparte ekspertyzą właściwego ośrodka medycznego.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy administracji powinny dołożyć starań aby charakterystyka zatrudnienia zawodowego skarżącego ukazywała wszystkie rzeczywiste zagrożenia występujące w środowisku pracy, a nie tylko niektóre z nich, następnie zadbać aby okoliczności z tego wynikające były wzięte pod uwagę na dalszych etapach postępowania.

W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. ,,c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.