Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1223/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust.2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 154 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Wojewoda ... zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. S. z dnia 24 lutego 2014 r. od decyzji Starosty [....] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], znak: [...], odmawiającej uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], znak: [...]zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. D. pozwolenia na budowę budynku przedszkola niepublicznego z lokalem mieszkalnym służbowym na działce ew. nr [...] z obrębu [...]przy ul. [...] w [...] - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej k.p.a.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, dalej Prawo budowlane) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], znak: [...].

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] lutego 2009 r. została wydana decyzja nr [...]Starosty [...] o pozwoleniu na budowę wyżej wymienionej inwestycji. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 14 marca 2009 r.

W dniu [...] sierpnia 2009 r. do Starostwa [...] wpłynęło pismo A. i A. S. o uchylenie wyżej wymienionej decyzji nr [...], które zostało rozpatrzone jako wniosek o wznowienie postępowania.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], znak [...]Starosta [...]odmówił wznowienia postępowania w tej sprawie. Pismem z dnia 28 grudnia 2009 r. A. i A. S. odwołali się od decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], znak [...]utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...]grudnia 2009 r. nr [...]. Na wyżej wymienioną decyzję Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli A. i A. S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 lipca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 916/10 oddalił skargę na decyzję Wojewody [...].

Wyrokiem z dnia 9 września 2011 r., sygn akt II OSK 2407/10 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyżej wymieniony wyrok Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W dniu 16 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok, sygn. akt VII SA/Wa 2683/11, którym uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...].

Stosując się do zaleceń wynikających z wyżej opisanego wyroku WSA z dnia 16 lutego 2012 r., pismem z dnia 10 lipca 2012 r. Starostwo Powiatowe w [...] zwróciło się do A. i A. S. o doprecyzowanie wniosku z dnia 10 sierpnia 2009 r. o uchylenie decyzji nr [...] poprzez wskazanie trybu i podstawy prawnej, na której został oparty wniosek. Ponieważ do Starostwa zwrócono pełną kopertę zaadresowaną do strony – A. S. z adnotacją "Adresat nie żyje", pismem z dnia 18 lipca 2012 r. poproszono o wskazanie spadkobierców po zmarłym A. S. W dniu [...] sierpnia 2012 r. do Starostwa wpłynęło pismo z dnia 3 sierpnia 2012 r. A. S., w którym wniesiono o rozpoznanie wniosku z dnia 10 sierpnia 2009 r. w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wskazano również spadkobierców po zmarłym A. S. poprzez dołączenie kopii aktu poświadczenia dziedziczenia.

Następnie pismem z dnia 23 sierpnia 2012 r. Starostwo Powiatowe w [...] zwróciło się do pełnomocnika A. S. o podanie konkretnej daty zapoznania się z treścią i rozstrzygnięciem decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], znak [...]. Pismem z dnia 6 października 2012 r. (data wpływu do Starostwa Powiatowego [...] października 2012 r.) A. S. udzieliła odpowiedzi na wyżej wymienione zapytanie, na podstawie której organ I instancji stwierdził, że został zachowany jednomiesięczny termin, określony w art. 148 k.p.a.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...]Starosta [...]wznowił postępowanie administracyjne, powiadamiając o tym strony postępowania i informując o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy oraz o możliwości składania uwag i wniosków.

W dniu [...] listopada 2012 r. do Starostwa Powiatowego wpłynęło pismo A. S. (opatrzone datą 28 grudnia 2012r.) z uwagami do prowadzonego postępowania oraz pismo z dnia 28 listopada 2012 r. z zastrzeżeniami A. S.

oraz D.i S. (działającej jako przedstawiciel ustawowy małoletnich M. S., N. S. i M. S.).

Pismem z dnia 5 grudnia 2012 r. zawiadomiono pełnomocnika A. S. o wznowieniu postępowania i o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy i składania uwag i wniosków.

W dniu [...] stycznia 2013 r. do Starostwa wpłynęło pismo z dnia 18 stycznia 2013 r. pełnomocnika A. S. o uchylenie decyzji Starosty [...] nr [...].

Pismem z dnia 4 lutego 2013 r. zawiadomiono strony w sprawie, że został zgromadzony materiał dowodowy umożliwiający wydanie decyzji oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Następnie w dniu [...] marca.2013 r. Starosta [...]wydał decyzję nr [...]odmawiającą uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], znak [...]zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. D. pozwolenia na budowę budynku przedszkola niepublicznego z lokalem mieszkalnym służbowym na działce ew. nr [...] z obrębu [...]przy ul. [...] w [...]. W dniu [...] kwietnia 2013 r. wpłynęło odwołanie pełnomocnika A. S. od decyzji Starosty [...] nr [...], które zostało przekazane do organu II instancji przy piśmie z dnia 26 kwietnia 2013 r., znak [...]. Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], znak [...]Wojewoda [...] uchylił wydaną przez Starostę [...] decyzję z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], znak [...]i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, celem ustalenia terminu, w którym strona powzięła informację o wydaniu decyzji zezwalającej na budowę przedszkola.

Pismem z dnia 27 września 2013 r., znak [...]zawiadomiono strony o ponownie prowadzonym postępowaniu w Starostwie Powiatowym. Następnie pismami z dnia 30 września 2013 r. Starostwo Powiatowe w [...] wystąpiło do pełnomocnika A. S. - adw. Z. M., a także D. S. działającej jako przedstawicielka ustawowa w imieniu i na rzecz małoletnich M. S., N. S. i M. S. o wskazanie jednoznacznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., tj. dnia, w którym wnioskodawcy dowiedzieli się o decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], znak [...]. Pismem z dnia 29

października 2013 r. (data wpływu do Starostwa [...] października 2013 r.) pełnomocnik A. S., opierając się na oświadczeniu B. K., udzieliła odpowiedzi na wyżej wymienione zapytanie. Z odpowiedzi tej wynika, że w dniu 6 sierpnia 2009 r. A. S. dowiedziała się o decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]. Natomiast wniosek o uchylenie decyzji nr [...] złożono w Starostwie Powiatowym w dniu [...] sierpnia 2009 r. a zatem z zachowaniem jednomiesięcznego terminu określonego w art. 148 k.p.a.

Pismem z dnia 22 listopada 2013 r. zawiadomiono strony w sprawie, że został zgromadzony materiał dowodowy umożliwiający wydanie decyzji oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Do dnia wydania decyzji nie wniesiono żadnych uwag.

Ponadto organ I instancji kierując się decyzją Wojewody [...] sprawdził, które działki w pobliżu inwestycji należały do A. i A. S., a obecnie są własnością A. S., M. S., N. S. i M. S.k (dołączono wypisy z rejestru gruntów dotyczące działek stron odwołujących się aktualne na dzień 10 sierpnia 2009 r., 25 września 2013 r. oraz 21 listopada 2013 r.).

Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], znak: [...], Starosta [...]odmówił uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...]lutego 2009 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. D. pozwolenia na budowę budynku przedszkola niepublicznego z lokalem mieszkalnym służbowym na działce ew. nr [...] z obrębu [...]przy ul. [...] w [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją nr [...] A. i A. S., właściciele działek ew. nr [...] Powołał art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu i art. 3 pkt 20 tej ustawy, który stanowi, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w jego otoczeniu na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Zauważył, że celem regulacji zawartych w tych przepisach jest zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których

planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to wynikające z przepisów odrębnych musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zgodnego z przepisami zagospodarowania ich nieruchomości.

Wskazał, że rozpatrywana sprawa dotyczy budowy przedszkola niepublicznego z lokalem mieszkalnym służbowym na działce ew. nr [...] obręb [...], która zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...], uchwalonym uchwałą [...]Rady Miasta [...] z dnia [...] lutego 2004 r. (opublikowaną w Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z 2004r., poz. [...]), położona jest, (tak samo jak działki ew. nr [...]wnioskujących o wznowienie postępowania), na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym w planie symbolem MN1. Wyjaśnił, że na terenie tym miejscowy plan przewiduje zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą i bliźniaczą z dopuszczeniem usług w formie lokali usługowych wbudowanych w budynki mieszkalne oraz usługowych obiektów wolnostojących.

Organ uznał, że projektowany budynek nie wprowadza ograniczeń dotyczących naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i czasu nasłonecznienia pomieszczeń w budynku istniejącym na działkach ew. nr [...] , to jest nie powoduje naruszenia przepisów § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.) w stosunku do tego budynku; nie występuje zjawisko przesłaniania. Wskazał, że na działce ew. nr [...] nie przewiduje się budowy żadnych innych obiektów i urządzeń, których usytuowanie narusza wymagania przepisów wyżej wymienionego rozporządzenia w stosunku do granicy działek ew. nr [...]i istniejącej na tych działkach zabudowy, jak również takich, które mogłyby wprowadzić ograniczenie w przyszłym zagospodarowaniu tych działek. Projekt przewiduje realizację miejsc parkingowych, utwardzonego placu na kontenery na odpady stałe, zbiornik na nieczystości płynne w znacznych odległościach od granicy działek ew. nr [...].

Zauważył też, że budowa przedszkola z lokalem mieszkalnym służbowym nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w obowiązującym w dacie wydania decyzji nr [...] rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów

przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004r. Nr 257 poz. 2573 z późn. zm.), jak również wymienionych w aktualnie obowiązującym rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 09.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 201 Or. Nr 213 poz. 1397).

Ponadto wskazał, że rozpatrywana inwestycja nie powoduje emisji drgań, hałasu, a także emisji pyłów, zapachów, które wykraczałyby poza granicę działki ew. nr [...].

Z powyższego wynika - jak zauważył - że projektowane przedszkole z lokalem mieszkalnym służbowym nie wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu działek ew. nr [...], a co za tym idzie właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy tych działek nie są stronami postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, zakończonego wydaniem decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r.

W związku z powyższym organ uznał, że osoby wnioskujące o wznowienie postępowania nie są stronami w postępowaniu i nie zachodzą przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. a w konsekwencji nie ma podstaw do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...].

Odwołanie od powyższej decyzji z zachowaniem przypisanego terminu złożyła w dniu 24 lutego 2014 r. A. S.

W wydanej na skutek tego odwołania decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...]stycznia 2014 r. nr [...], znak: [...], Wojewoda [...] zauważył, iż stosownie do art. 138 k.p.a. organ odwoławczy nie ogranicza się tylko do kontroli zaskarżonej decyzji, lecz zobowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę w jej całokształcie.

Organ zauważył, że wznowienie postępowania uregulowane w art. 145-153 k.p.a. jest instytucją procesową, stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją.

Wyjaśnił, że w sytuacji gdy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., czyli zawiera stwierdzenie, iż wnioskodawcy przysługiwał przymiot strony a został on w danym postępowaniu pominięty, to organ administracji przeprowadza merytoryczną ocenę materiału sprawy i dokonuje weryfikacji twierdzeń wnoszącego podanie, w przedmiocie przysługującego mu przymiotu strony w trakcie tzw. postępowania właściwego, czyli po wydaniu postanowienia o jego wznowieniu. Dalej wskazał, że w sytuacji, gdy organ administracji stwierdzi, iż nie występują przesłanki do uznania wnioskodawcy za stronę we wznowionym postępowaniu, winien jest, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówić uchylenia dotychczasowej decyzji.

W przedmiotowej sprawie - jak zauważył Wojewoda [...] - organ I instancji, zgodnie z procedurą administracyjną, wznowił postępowanie na wniosek A. S. i następców prawnych po zmarłym A. S. Nadmienił, że wnioskodawcy twierdzili, iż przysługiwał im przymiot strony w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia E. D. pozwolenia na budowę budynku przedszkola niepublicznego z lokalem mieszkalnym służbowym na działce ew. nr [...] z obrębu [...]przy ul. [...] w [...], a zostali oni w tym postępowaniu pominięci.

Wskazał, że w toku postępowania właściwego Starosta [...]na podstawie poczynionych ustaleń faktycznych i prawnych uznał, iż ze względu na brak oddziaływania planowanej inwestycji na działki wnioskodawców, nie można uznać ich za strony postępowania i decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], znak: [...], odmówił uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], znak: [...].

W ocenie Wojewody [...] decyzja Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], znak: [...]odpowiada prawu.

Organ podkreślił, iż zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 20 wyżej powołanej ustawy, obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w jego otoczeniu na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

Wojewoda [...] stwierdził, że w każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu, musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Zauważył, że samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że

inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że

nieruchomość jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia.

Zdaniem organu tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 maja 2008r., sygn. akt II SA/Go 708/07).

Tym samym - jak zauważył Wojewoda [...] - posiadanie przymiotu strony przez właściciela nieruchomości położonej "w zasięgu oddziaływania obiektu" jest uzależnione od tego, czy projektowany obiekt może oddziaływać ujemnie na jego nieruchomość, co jest równoznaczne z naruszeniem interesu prawnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 września 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 1252/2004).

Przenosząc dotychczasowe swoje rozważania na grunt niniejszej sprawy organ zauważył, że budowa przedszkola niepublicznego ze służbowym lokalem mieszkalnym, nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w obowiązującym w dacie wydania decyzji nr [...] rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. 2004 r. Nr 257 poz. 2573 z późn. zm.).

Wojewoda [...] wskazał, że w świetle aktualnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010 r. Nr 213 poz. 1397), planowana inwestycja również nie zalicza się do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Zaznaczył ponadto, że budynek przedszkola niepublicznego nie powoduje emisji drgań, hałasu, a także emisji pyłów, zapachów, które wykraczałyby poza granicę działki objętej inwestycją.

W dalszej kolejności zaznaczył, iż analiza projektu zagospodarowania terenu stanowiącego załącznik do kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę wykazała, iż odległość projektowanego budynku przedszkola niepublicznego ze służbowym lokalem mieszkalnym od granicy z działkami nr ew. [...] stanowiącymi własność skarżącej wynosi 4,96 m. Należy zatem - w ocenie organu - uznać, iż sporny budynek został zlokalizowany zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002. Nr 75. poz. 690 ze zm.).

Organ wskazał, iż z akt przedmiotowej sprawy (tj. projektu budowlanego oraz z inwentaryzacji budowlanej budynku na działce ew. nr [...]), wynika, iż usytuowanie projektowanego budynku względem istniejącej zabudowy na działkach skarżącej wynosi ponad 8 m, co spełnia wymogi z zakresu bezpieczeństwa pożarowego określone w § 271 - 273 wyżej wskazanego rozporządzenia.

Wojewoda [...] zaznaczył, iż zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwić naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli:

1. między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż:

a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m,

b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m,

2. zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60.

Organ zauważył, że analizując usytuowanie budynku przedszkola na działce nr ew. [...] w stosunku do nieruchomości na działkach nr ew. [...], należy wskazać, iż wysokość projektowanego budynku od poziomu terenu do kalenicy wynosi 7,0 m. Dodał, że jest on oddalony od istniejącego budynku na działkach skarżącej o ponad 8 m.

Wyjaśnił, że projektowany budynek, spełnia również wymogi określone § 60 wskazanego wyżej rozporządzenia, w zakresie dotyczącym naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i czasu nasłonecznienia pomieszczeń. Wojewoda [...] zaznaczył, że budynek zlokalizowany na działkach ew. nr [...]w części mieszkalnej jest mieszkaniem wielopokojowym, z oknami usytuowanymi, także od strony innych granic niż działka ew. nr [...]. Z analizy akt przedmiotowej

sprawy - jak wskazał - wynika, iż przepis § 60 ust. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia stanowiący, iż w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, został spełniony.

W dalszej kolejności organ stwierdził, iż zgodne z § 23 ust. 1 powoływanego rozporządzenia, odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe, powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Projektowane miejsca na pojemniki i kontenery na odpady stałe na działce objętej inwestycją, spełniają - w ocenie organu - ten wymóg zarówno w odniesieniu do budynku przedszkola na działce ew. nr [...], jak i do budynku na działkach skarżącej.

Nadmienił, że projekt przewiduje realizację miejsc parkingowych, utwardzonego placu na kontenery na odpady stałe, zbiornik na nieczystości płynne z zachowaniem odległości wskazanych w odrębnych przepisach od granicy działek ew. nr [...].

Mając na uwadze przedstawione powyżej usytuowanie projektowanego budynku względem nieruchomości na działkach ew. nr [...]organ stwierdził, iż nieruchomość skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem - zdaniem organu - jakichkolwiek ograniczeń, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, a co za tym idzie właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy tych działek nie są stronami postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, zakończonego wydaniem decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...].

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu A. S. organ wskazał, iż w jego ocenie, skarżąca niesłusznie podnosi, iż została uznana za stronę postępowania w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia E. D. pozwolenia na budowę budynku przedszkola niepublicznego z lokalem mieszkalnym służbowym na działce ew. nr [...] z obrębu [...]przy ul. [...] w [...], przez fakt wznowienia przez starostę procedury administracyjnej i otrzymywanie korespondencji w związku ze sprawą.

Wojewoda [...] wskazał, że zostało już wcześniej przytoczone, iż zbadanie przesłanki wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wymaga od organu wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Stwierdził, że weryfikacja twierdzeń podnoszonych przez wnioskodawcę ma miejsce, w trakcie

wznowionego postępowania administracyjnego. Zauważył, że w przypadku wykazania przez organ I instancji, iż wnioskodawcy nie przysługuje status strony w danym postępowaniu, zostaje wydana decyzja odmawiającą uchylenia poprzedniego rozstrzygnięcia.

Analiza akt przedmiotowej sprawy - jak uznał Wojewoda [...] - pozwala na stwierdzenie, iż Starosta [...]prawidłowo przeprowadził postępowanie wznowieniowe oparte o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Stwierdził, że postępowanie było zgodne z obowiązującą procedurą administracyjną oraz było przeprowadzone zgodnie ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawartym w wyroku z dnia 16 lutego 2012 r. (sygn. akt: VII SA/Wa 2683/11), który został wydany w niniejszej sprawie.

W dalszej kolejności Wojewoda [...] wskazał, iż zaskarżona decyzja, mimo podniesienia takiego zarzutu przez skarżącą, nie naruszyła art. 107 k.p.a.

Zauważył, że zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zarówno w treści jak i w rozdzielniku decyzji nr [...]z dnia [...] stycznia 2014 r., strony zostały prawidłowo wskazane przez organ I instancji a w rozdzielniku zaskarżonej decyzji adw. Z. M., została wskazana jako pełnomocnik A. S., tym samym zgodnie z przepisami k.p.a. wszystkie pisma powinny być jej doręczane.

Analizując dalsze zarzuty z odwołania, organ stwierdził, iż w jego ocenie, zbieżnej ze stanowiskiem Starosty [...] działka skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedszkola niepublicznego z mieszkalnym lokalem służbowym. Zarzucił, że skarżąca nie wskazała konkretnego przepisu prawa, przewidującego w danej sprawie ograniczenia w swobodnym korzystaniu z jej nieruchomości, ze względu na powstanie na sąsiedniej działce budynku przedszkola. Organ zatem uznał, iż ograniczenia, na które powołuje się skarżąca, są jej subiektywnym przeświadczeniem a nie ograniczeniami, które są wynikiem istnienia przepisów prawnych. Nie dają one zatem podstawy - w ocenie organu - do uznania skarżącej za stronę postępowania w sprawie, której przedmiotem jest wydanie pozwolenia na budowę budynku przedszkola niepublicznego z lokalem mieszkalnym służbowym na działce ew. nr [...] z obrębu [...]przy ul. [...] w [...] (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Op 171/10).

Analizując zarzut skarżącej dotyczący braku zgodności planowanej inwestycji z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...]uchwalonym uchwałą Nr [...]Rady Miasta [...] z dnia [...] lutego 2004 r., Wojewoda [...] wskazał, iż należy uznać, że nie ma on podstaw w zapisach wyżej wskazanego planu. Wskazał, że zarówno działki skarżącej, jak i działka ew. nr [...] są położone na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej i bliźniaczej, oznaczonym w planie symbolem MN1.

Zgodnie z § 31 pkt 3 wyżej wspomnianego miejscowego planu teren ten - jak wyjaśnił - przeznaczony jest na zabudowę jednorodzinną wolnostojącą i bliźniaczą z dopuszczeniem usług w formie lokali usługowych wbudowanych w budynki mieszkalne oraz usługowych obiektów wolnostojących. Wskazał, że przedszkole jest wolnostojącym obiektem usługowym, wykonującym usługi o charakterze oświatowym. Przyznał, że usługi takie są dopuszczone do realizacji na obszarze oznaczonym symbolem MN1, zgodnie z § 31 pkt 7 i 8 powołanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W wyniku analizy Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] uchwalonego uchwałą Nr [...]Rady Miasta [...] z dnia [...] lutego 2004 r., Wojewoda [...] podkreślił, iż w tymże miejscowym planie nie znajduje się zapis, który uniemożliwia lokalizację przy ul. [...] oznaczonej symbolem 45KDL wolnostojących obiektów usługowych.

Rozpatrując zarzut skarżącej, dotyczący nadmiernego hałasu powodowanego przez powstałą inwestycję organ zauważył, iż przekroczenie dopuszczalnego poziomu immisji w postaci nadmiernego hałasu, rodzi określone roszczenia cywilnoprawne, lecz nie daje praw strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.

W opinii Wojewody [...], zbieżnej ze stanowiskiem judykatury, źródłem interesu prawnego w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę nie mogą być immisje pośrednie (hałas). Jak zauważył organ, należy bowiem zwrócić uwagę, co jednoznacznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, iż fakt immisji pośrednich z jednej nieruchomości na inną nie uzasadnia jednak przyznania osobie poszkodowanej tymi niekorzystnymi oddziaływaniami przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (por. wyroku NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 12/08).

Organ wskazał też, że własny punkt widzenia dotyczący przedmiotu sporu, czy też samo zainteresowanie rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej dotyczą interesu faktycznego strony, a nie jej interesu prawnego. Przywołał tutaj rozstrzygnięcie WSA w Warszawie, w którym uznano, że "nawet pewne ustalenia dotyczące uciążliwości związanych z działalnością powstających obiektów np. w postaci zwiększonego hałasu czy ruchu samochodowego nie należy utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące w rozumieniu cytowanych przepisów (por. wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 904/08).

Wojewoda [...] przyznał, że nie ulega wątpliwości, iż organ, prowadząc postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę powinien bardzo często uwzględniać sprzeczne interesy - z jednej strony inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać poprzez realizację inwestycji naruszone. Czym innym jest jednak - jak wyjaśnił - interes prawny, którego granice określają powołane wyżej przepisy prawa budowlanego a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji. Podkreślił, że praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji.

Reasumując Wojewoda [...] zauważył, że mając na uwadze usytuowanie projektowanego budynku, jego gabaryty oraz przeznaczenie, należy stwierdzić, że nieruchomość skarżącej (działka nr ew. [...]) nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, tym samym A. S. oraz następcy prawni A. S. nie mogą na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego zostać uznani za stronę w przedmiotowym postępowaniu. Należy zatem - zdaniem organu - uznać, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...]odpowiada prawu.

W skardze na decyzję Wojewody [...] A. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej to rozstrzygnięcie decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...].

Skarżąca wskazała, że w toku postępowania prowadzonego przez organy administracji nie została uznana za stronę tego postępowania, również w zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...]kwietnia 2014 r., czego konsekwencją była odmowa wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], znak: [...].

Stwierdziła, że z poglądem tym nie zgadza się. Wskazała, że nie powtarzając argumentacji zawartej w swym odwołaniu z dnia 24 lutego 2014 r. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. skierowanym do Wojewody [...], wywody te nadal popiera. Nie do przyjęcia - w ocenie skarżącej - jest argumentacja powoływana w zaskarżonej decyzji Wojewody [...] nieuznającego zarzutów zawartych w powoływanym wyżej odwołaniu. Zaznaczyła, że dotyczy to w szczególności ocen zgodności inwestycji na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...], co również zostało wykazane w powoływanym odwołaniu. Uznać więc należy - zdaniem skarżącej - iż organy administracji wydając decyzję dokonały błędnej oceny możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji w świetle warunków zawartych w planie zagospodarowania przestrzennego. Zarzuciła, że pomimo wskazania w powoływanym odwołaniu skarżącej z dnia 24 lutego 2014 r. braku powierzchni biologicznie czynnej, Wojewoda [...] w decyzji swej nie ustosunkował się do tej kwestii.

A. S. podkreśliła, że inwestycja ta obecnie jest już zrealizowana, odebrana w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, oddana do użytkowania; istniejący stan faktyczny - jak zauważyła - daje więc możliwość weryfikacji czy spełnione zostały wymogi przewidziane prawem dla jej realizacji.

Nie można zgodzić się również - zdaniem skarżącej - ze stanowiskiem organów administracji, iż jej nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu usytuowanego na działce [...]. Wyznaczając powyższy obszar - jak podkreśliła - organy administracji architektoniczno-budowlanej powinny uwzględnić nie tylko przepisy techniczno-budowlane, ale całokształt regulacji administracyjnoprawnych, które mogą spowodować powstanie ujemnych skutków realizacji planowanej inwestycji dla sąsiedniej nieruchomości. Zdaniem skarżącej z uzasadnienia decyzji Wojewody [...] wynika, iż Wojewoda z góry zakłada po stronie skarżącej określone roszczenia cywilnoprawne związane z immisją nadmiernego hałasu pochodzącego z przedmiotowej inwestycji zamiast uniemożliwić ich powstawanie poprzez wydanie stosownych decyzji.

Jak zauważyła A. S., z powyższych względów nie można uznać, iż procedury zastosowane przez organy administracji odpowiadają przepisom prawa i dlatego wniosła jak na wstępie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w jego ocenie przesłanki wydania zaskarżonej decyzji zostały wyczerpująco omówione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zdaniem organu, skarżąca nie podnosi żadnych nowych argumentów, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Dlatego też - jak stwierdził - podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w sentencji i uzasadnieniu rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.".

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wydane rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zarówno organ I -ej jak i II e-j instancji realizując wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2012 r., aby ustalić czy ze stosownym wnioskiem wystąpił podmiot, który z uwagi na treść art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw z art. 28 kpa. posiada przymiot strony, przeprowadził dokładną analizę tych przepisów w prawa budowlanego, z których mógłby wynikać interes prawny Skarżącej.

Przypomnieć należy, że przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane ogranicza zakres podmiotów, którym może być przyznany przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Ograniczenie to polega na wskazaniu kategorii podmiotów uprawnionych do bycia stroną w postępowaniu oraz na zdefiniowaniu pojęcia obszaru odziaływania obiektu, który ma ułatwić ustalenie interesu prawnego właściciela, użytkownika wieczystego oraz zarządcy sąsiednich nieruchomości.

Zgodnie z art. 3 pkt 20b ustawy Prawo budowlane przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu.

Obszar oddziaływania terenu ma wyznaczać krąg stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oznacza, iż to przez to oddziaływanie naruszone zostają konkretne przepisy prawa materialnego, np. przepisy techniczno - budowlane czy też sanitarne, z których określony podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania.

Zbadanie przymiotu strony w sprawie było zagadnieniem podstawowym, albowiem determinowało dalszy tok postępowania.

Jako podstawę wznowienia postępowania Skarżąca wskazała art. 154 §1 pkt 4 kpa., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

W sprawie zakończonej wydaniem przez Starostę [...] decyzji z dnia [...] lutego 2009 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę przedszkola niepublicznego Pani E. D., Skarżąca nie brała udziału.

Nieruchomość Skarżącej, na której znajduje się aktualnie budynek gospodarczy, wcześniej użytkowany jako warsztat samochodowy i lakiernia samochodowa, sąsiaduje z działką E. D.

W rozpatrywanej sprawie organ zbadał przepisy ustawy Prawo budowalne, a także rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002, Nr 75, poz.690 ze zm.) - odniósł się do zapisu § 12, § 13, § 271-273 , § 60, § 23 w. cytowanego rozporządzenia, odniósł się prawidłowo do zarzutu immisji pośrednich - wskazując, iż nie są one uznane za źródło interesu prawnego.

Odniósł się także do zarzutu niezgodności z Planem Zagospodarowania Przestrzennego, co w ocenie Sądu w sytuacji odmowy Skarżącej przymiotu strony

było zbędne.

W skardze skierowanej do Sądu pełnomocnik Skarżącej podnosi, iż nie zgadza się z wydanym rozstrzygnięciem, popierając zarzuty zawarte w odwołaniu z dnia 30 stycznia 2014 r. Odnosząc się do zagadnienia interesu prawnego rozważanego w aspekcie obszaru oddziaływania inwestycji, pełnomocnik wskazuje, że "organy powinny uwzględnić nie tylko przepisy techniczno - budowlane, ale całokształt regulacji administracyjnoprawnych, które mogą spowodować powstanie ujemnych skutków realizacji planowanej inwestycji dla sąsiedniej nieruchomości."

Sąd stwierdza, że tak sformułowany zarzut nie konkretyzuje żadnego przepisu prawa, z którym pełnomocnik wiąże uprawnienie Skarżącej do bycia stroną postępowania. Zauważyć należy, że organy poszukiwały interesu prawnego Skarżącej w najbardziej typowych przepisach prawa budowlanego, w tym w przepisach rozporządzenia wykonawczego do ustawy. Wnikliwa analiza tych przepisów doprowadziła do słusznego wniosku, iż brak jest przepisu, którego naruszenie determinowałoby interes prawny strony.

W tej sytuacji odwołanie się w skardze przez pełnomocnika Skarżącej do "całokształtu regulacji administracyjnoprawnych" i brak wskazania przepisu prawa, z którego wywodzić należy jej interes prawny uniemożliwia polemikę ze stanowiskiem pełnomocnika i czyni skargę niezasadną.

Wyjaśnić należy, że we wskazanym odwołaniu z dnia 24 lutego 2014 r. pełnomocnik Skarżącej podnosi, że "starosta [...]wznawiając postępowanie administracyjne de facto uznał A. S. i jej małoletnie wnuki za strony postępowania, w przeciwnym razie nie prowadziłby z nimi korespondencji, nie udostępniłby im akt administracyjnych, w tym także projektu budowlanego, nie wzywał do zajęcia stanowiska, złożenia wyjaśnień...". Zarzuca, że organ rozpatrując sprawę nie rozważył, iż na działce A. S. znajduje się powstały w latach 90 warsztat samochodowy oraz, że przedszkole nie było przewidywane w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego, a hałas jaki wiąże się z istnieniem przedszkola nie jest "hałasem powodowanym przez ludzi w związku z ich naturalną egzystencją".

W ocenie Sądu żaden z w/wym zarzutów skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Organ II -ej instancji w sposób prawidłowy ocenił w swojej decyzji niezasadność zarzutów odwołania i utrzymał w mocy decyzję odmawiającą uchylenia decyzji będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego.

Ponownie podkreślić należy, że żaden z zarzutów nie konkretyzuje przepisu prawa mogącego mieć znaczenie dla ustalenia interesu prawnego Skarżącej, a podniesione uprawnienie do przeglądania akta - zresztą przyznane w postępowaniu o wznowienie ( nie - o wydanie pozwolenia na budowę) nie kreuje, co oczywiste, interesu prawnego strony.

Mając powyższe na uwadze Sądu uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił.