Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 486/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: par. 1 pkt 1, par. 4, par. 9 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant ref. stażysta Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi K. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2016 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W dniu 30 czerwca 2010 r. do Urzędu Miasta L. wpłynął wniosek K. H. (Inwestor) o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na remoncie i rozbudowie werandy oraz schodów na działce nr [...],ark. 14, obręb L., przy ul. [...] w L..

Burmistrz Miasta L., decyzją z [...] 2010 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji. Decyzja ta został uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...], a sprawę przekazano organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z [...] 2011 r. nr [...] Burmistrz Miasta L. ponownie ustalił warunki zabudowy dla wskazanej inwestycji. Również to rozstrzygnięcie zostało uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (decyzja z [...] 2011 r. nr [...]) i sprawę zwrócono organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Burmistrz Miasta L., decyzją z [...] 2012 r., nr [...] znak [...], ponownie ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na remoncie i rozbudowie werandy i schodów na działce nr [...],ark. 14, obręb L., przy ul. [...] w L.. Po rozpoznaniu odwołania K. H. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z 29 marca 2012 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Inwestor zaskarżył to rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z 23 kwietnia 2013 r. o sygn. akt II SA/Po [...] uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta L. z dnia [...] 2011 r. nr [...] (znak: [...])

W uzasadnieniu sąd administracyjny wskazał, iż uchylone decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Załączona do decyzji mapa nie spełnia bowiem warunków, o jakich mowa w powołanych powyżej przepisach i jest nieczytelna. Ponadto decyzja o warunkach zabudowy została wydana z naruszeniem art. 61 § 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 5 do § 8 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez wadliwe określenie wskaźników zabudowy.

W dniu 4 września 2013 r. Burmistrz Miasta L. wydał kolejną decyzję (nr [...]), która ustalił warunki zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji. Decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (decyzja z [...] 2014 r. nr [...]), a sprawę ponownie przekazano do rozpoznania przez organ I instancji.

Również decyzja Burmistrz Miasta L. z dnia [...] 2014 nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji została uchylona , po rozpoznaniu odwołania Inwestora, przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (decyzja z [...] 2015 r. nr [...]).

Decyzją z [...] 2015 r., nr [...] ([...]), Burmistrz Miasta L. ustalił na rzecz K. H. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na remoncie i rozbudowie werandy i schodów na działce nr ewid. [...], ark. [...] obręb L., przy ul. [...] położonej w L..

Uzasadniając powyższe rozstrzygniecie organ wyjaśnił, iż w celu ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji przeprowadzono analizę funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Przeprowadzona analiza wykazała, że w analizowanym terenie znajduje się co najmniej jedna działka, dostępna z tej samej drogi publicznej, zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Ustalono, że planowana inwestycja spełnia zasadę dobrego sąsiedztwa i kontynuacji warunków określony w przepisach art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec powyższego dla ww. inwestycji ustalono następujące wymagania:

- funkcję mieszkaniową jednorodzinną z towarzyszącymi jej usługami, jako kontynuację funkcji z terenu analizowanego;

- linie zabudowy: nieprzekraczalne linie zabudowy: zgodnie z załącznikiem graficznym;

- wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki ustalony na max. 27%, zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

- szerokość elewacji frontowej ustaloną na max. 6,3m, zgodnie z § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia;

- wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki ustaloną na max. 4,0 m, zgodnie z § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia;

- geometrię dachu ustaloną na dach płaski, wysokość do najwyższego punktu połaci dachowej budynku mieszkalnego: max. 4,0m zgodnie z § 8 ww. rozporządzenia.

Organ stwierdził nadto, iż spełnione zostały pozostał warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odwołanie wniósł K. H. zarzucając, iż organ I instancji błędnie określił położenie działki objętej wnioskiem, decyzja nie zawiera załącznika w postaci pisemnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania. Ponadto organ nieprawidłowo określił parametry (wskaźniki) planowanej zabudowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z [...] 2016 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie organu odwoławczego, postępowanie organu pierwszej instancji poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, organ pierwszej instancji sporządził szczegółową analizę, wykazał nieruchomości przyjęte do analizy oraz sposób ich zagospodarowania, określił wielkości średnie parametrów i na tej podstawie ustalił parametry dla nowej inwestycji, dostosowując tym samym to postępowanie do wywodów zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 kwietnia 2013r. sygn. akt II SA/Po 1089/12. Kolegium podzieliło ustalenia Burmistrza Miasta L., iż wynik przeprowadzonej analizy urbanistycznej pozwalają na określenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.

Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, iż decyzja organu I instancji zawiera wszystkie obligatoryjne załączniki, a skarżący miał przed jej wydaniem możliwość zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem w tym przeprowadzoną analizą urbanistyczną.

W skardze na powyższą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta L. K. H. zarzucił wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w taki sposób, iż przebiega ona przez obszar istniejącej zabudowy. Ponadto organ II instancji odniósł się bardzo ogólnikowo do zarzutu dotyczącego podania w zaskarżonej decyzji organu I instancji poszczególnych wskaźników zabudowy planowanej inwestycji w sposób niedookreślony, podającego poszczególne wartości jako wartości "min" lub "max" co stoi w sprzeczności z zaleceniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Po 1089/12.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji .

Pismem procesowym z dnia 28 sierpnia 2016 r. skarżący uzupełnił skargę o zarzut dotyczący błędnego określenia w decyzji organu I instancji położenia działki objętej wnioskiem. Ponadto, zdaniem skarżącego, przy sporządzaniu analizy urbanistycznej nie wzięto pod uwagę niektórych działek leżach w obszarze analizowanym, mimo, iż wzięto pod uwagę działki leżące w dalszej odległości, co mogło mieć wpływ na wynik analizy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się trafne.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – w skrócie: "P.p.s.a." - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności).

Zasadnicze znaczenie dla rozpoznania sprawy poddanej sądowej kontroli ma okoliczność, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Miasta L. z 20 października 2015 r. zapadły po prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 kwietnia 2013 r. o sygn. akt II SA/Po 1089/12. Skutkuje to koniecznością zastosowania art. 153 P.p.s.a. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Natomiast naruszenie przez organy administracyjne postanowień art. 153 P.p.s.a. uzasadnia możliwość powtórnego zaskarżenia aktu lub czynności na tej podstawie i spowoduje uchylenie ich przez sąd administracyjny.

Rolą obecnie kontrolującego zaskarżone decyzje Sądu jest m.in. weryfikacja, czy organy zastosowały się do zaleceń i wskazań poprzednio wydanego w tej sprawie rozstrzygnięcia sądowego, zwłaszcza z uwagi na podniesione w tej kwestii zarzuty skargi.

W ocenie składu sędziowskiego orzekającego w mniejszej sprawie, organy obu instancji ponownie rozpoznając sprawę, po wyżej opisanym wyroku z dnia 23 kwietnia 2013 r., nie zastosowały się do wszystkich wskazań zawartych w tym wyroku.

Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego jest ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na remoncie i rozbudowie werandy i schodów na działce nr [...],ark. 14, obręb L., przy ul. [...] w L.. Tak określony przedmiot (rozbudowa i remont werandy i schodów) nie był kwestionowany przez Sąd administracyjny w wyżej powołanym wyroku z 23 kwietnia 2013 r., który uznał, iż wykonanie takich robót budowlanych wymaga, wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uprzedniego uzyskania decyzji o warunkach zabudowy.

W powoływanym prawomocnym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zauważył, iż cześć graficzna decyzji została sporządzona na mapie, która jest nieczytelna i nie pozwala na określenie, w sposób niebudzący wątpliwości, terenu inwestycji oraz przebiegu linii zabudowy. W wyroku tym Sąd stwierdził, iż wyznaczony na niej obszar pokrywa się z istniejącą zabudową, co pozwala przyjąć, jak zasadnie wywodzi skarżący, że realizacja planowanej przez niego inwestycji będzie możliwa jedynie przy równoczesnej rozbiórce istniejącej zabudowy. W konsekwencji załączona mapa nie spełnia swojej roli, gdyż wyznaczona na niej linia zabudowy uniemożliwia skarżącemu jasne i precyzyjne określenie miejsca realizacji inwestycji. Fakt powyższy może znacznie utrudnić mu dalsze etapy procesu inwestycyjnego.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, iż decyzja Burmistrza Miasta L. z dnia [...] 2015 r., utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją z 29 kwietnia 2016 r., zawierała załącznik graficzny obrazujący obszar inwestycji oraz przebieg "nieprzekraczalnej linii zabudowy". Zauważyć należy, iż zgodnie z tym załącznikiem linia ta, od strony frontu działki przebiega tworząc uskok i przebiega w odległości od 3 m przy granicy z działką nr [...]) do 6,3 m (przy granicy z działką nr [...]). Stosownie do § 1 pkt 1 i § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz.1588) w decyzji o warunkach zabudowy należy określić obowiązująca linię od strony drogi publicznej. Linia to określa w jakiej odległości od pasa drogowego może być lokalizowana nowa zabudowa (por. wyrok WSA w Olsztynie z 5 lutego 2015 r. o sygn. akt II SA/Ol 1295/14 – dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przebieg tej linii musi zostać określony precyzyjnie, zgodnie z zasadami wynikającymi z § 4 powołanego wyżej rozporządzenia i powinna uwzględniać stan faktyczny istniejący na obszarze analizowanym w tym istniejącą na działce inwestora zabudowę. Zaznaczyć należy, iż organ ustalający warunki zabudowy jest związany z treścią wniosku inwestora i jeżeli w wyniku przeprowadzonej analizy funkcji zabudowy ustali, iż nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji w kształcie opisanym we wniosku bez istotnej ingerencji w jej kształt, to winien odmówić jej wydania. Sam nie może dokonywać, bez wyraźnej zgody inwestora, istotnych zmian parametrów planowanej inwestycji (por. wyro NSA z 10 czerwca 2016 r. o sygn. akt II OSK 2433/14 – niepubl.).

Jak wynika z wniosku, Inwestor planuje rozbudować i wyremontować werandę oraz schody bez rozbiórki istniejącej już zabudowy. Zdaniem K. H., wyznaczona linia zabudowy przebiega przez istniejący już budynek (który ma być rozbudowany). Organy obu instancji nie podniosły się do tej kwestii mimo, iż była ona już sygnalizowana w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 23 kwietnia 2013 r., a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala rozstrzygnąć tej kwestii. Ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu z wizji terenowej, przeprowadzonej w dniu 27 października 2010 r., wynika, iż odległość istniejącego budynku od ogrodzenia to 7,31 m, natomiast odległość schodów do przy budynków to 5,85 m. Z protokołu tego nie wynika jednak do jakiego ogrodzenia liczone są te odległości – znajdującego się od strony ul. [...], czy od strony działki [...]. Jeżeli przyjąć, że są to odległości liczone do ogrodzenia oddzielającego działkę [...] od pasa drogowego ul. 1 Maja, to protokół nie wyjaśnia, czy przebieg tego ogrodzenia pokrywa się z granicą działki geodezyjnej. Uniemożliwia to zweryfikowanie twierdzeń skarżącego, iż wyznaczona przez organ linia zabudowy przebiega przez istniejącą już zabudowę mimo, iż okoliczność ta powinna zostać jednoznacznie wyjaśniona. Weryfikacji twierdzeń skarżącego utrudnia także skala (1:1000) załączonej do decyzji mapy. Zaznaczyć należy, iż jeżeli nawet przyjąć, że odległość od ściany budynku do granicy działki [...] od strony pasa drogowego wynosi aktualnie 7,31 m, to linia zabudowy, ustalona w odległości 6,3 metra od granicy działki z pasem drogowym, uniemożliwi realizacje inwestycji zgodnie z wnioskiem inwestora, który wskazał, iż planowana weranda ma mieć 2 m szerokości, czyli ma się zbliżyć do frontu działki na odległość 5,3 metra.

Powyższa kwestia, mimo zleceń wynikających z ww. wyroku z 23 kwietnia 2013 r., wciąż nie została jednoznacznie wyjaśniona, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 153 P.p.s.a. w zw. z § 4 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skarżący trafnie zarzucił także, iż w decyzji organu I instancji z 29 października 2015 r. określono lokalizację planowanej inwestycji niezgodnie z wnioskiem, określając jej położenie w L. przy ul. [...] zamiast przy ul. [...]. Kwestia dokładnego ustalenie lokalizacji inwestycji objętej decyzją o warunkach zabudowy jest o tyle istotna, że zgodne z art. 55 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jej postanowienia wiążeą nie tylko organ, który ją wydał, ale także organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, a projekt budowlany musi być zgodny w postanowieniami tej decyzji – art. 35 ust. 1pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Stąd też w treści rozstrzygnięcia decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy wymagane jest dokładne określenie położenia terenu nią objętego. Błędne określenie położenia terenu inwestycji stanowi naruszenie art 107 § 1 K.p.a. w zw. z art. 54 pkt 1 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na niewłaściwym określeniu rodzaju inwestycji. Zauważyć należy, iż organ I instancji oraz organ odwoławczy, mimo podniesionego w odwołaniu zarzutu, nie wyjaśniły na jakiej podstawie określiły lokalizacje planowanej inwestycji na działce przy ul. [...].

Dalej zauważyć należy, iż mimo zaleceń wynikających z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 23 kwietnia 2013 r., organ I instancji ponownie określił parametry dla planowanej inwestycji w sposób niedookreślony używając określeń "min" i "max" – dotyczy to m.in. ustalenia powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu działki, szerokości elewacji frontowej działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Zauważyć jednak należy, iż mimo tego uchybienia określone maksymalne parametry szerokość elewacji frontowej działki oraz wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, pokrywają się z wielkościami tych parametrów wskazanymi przez inwestora w jego wniosku z 29 czerwca 2010 r. uzupełnionym pismem z 13 lipca 2010 r., zatem decyzja o warunkach zabudowy w tym zakresie zgodna jest z żądaniem inwestora. Stąd też Sąd uznał, iż te naruszenia nie mają wpływu na wynik sprawy – nie mają bowiem charakteru rażącego i nie prowadzą do naruszenia uprawnień i obowiązków inwestora. Z akt sprawy nie wynika także, aby określenie maksymalnego wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu działki niosło negatywne skutki dla inwestora. Pozwala mu to na zachowanie pewnego marginesu w realizacji planowanego zamierzenia budowlanego.

Reasumując, Sąd uznał, iż na gruncie rozpoznawanej sprawy powyższe naruszenie przepisów art. 153 P.p.s.a. w zw. z § 4-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie miało i nie mogło mieć istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Niezrozumiały jest nadto zarzut skarżącego dotyczący pominięcia w przeprowadzonej analizie urbanistycznej zabudowanych działek położonych w obszarze analizowanym przy ul. 1 Maja. Skarżący nie wskazał dokładnie, które z tych działek zostały według niego pominięte. Tymczasem w znajdującej się w aktach sprawy tekstowej częściowej analizy funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzonej w dniu 4 września 2015 r. wymienione są wszystkie 35 działki ewidencyjne położone w wyznaczonym obszarze analizowanym. W dokumencie tym przeanalizowano rodzaj zabudowy oraz parametry zabudowy występującej na tych działkach. Stąd też brak jest podstaw do uznania tego zarzutu jako zasługującego na uwzględnienie. Zauważyć przy tym należy, iż do decyzji z 29 października 2015 r., zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, złączono wynik analizy urbanistycznej z 4 września 2015r., czyli podsumowanie i konkluzje przeprowadzonej analizy. Część tekstowa wyników analizy nie musi zawierać wszystkich danych, na których oparł się organ prowadzący analizę urbanistyczną, a jedynie zawierać dane wynikające z tej analizy na podstawie, których organ może ustalić czy możliwe jest wydanie decyzji dla inwestycji o wnioskowanych przez inwestora parametrach. Strona może zapoznać się z pełną treścią analizy urbanistycznej, a nie tylko z jej wynikami, na każdym etapie postępowania administracyjnego, a także po jego zakończeniu postępowania zgodnie z dyspozycją art. 73 § 1 K.p.a.

Sąd nie dopatrzył się także, aby przeprowadzona w sprawie analiza urbanistyczna z dnia 4 września 2015 r. została wykonana z naruszeniem przepisu § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – obszar analizowany został wyznaczony zgodnie z ust 2 tego przepisu, na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu i planowaniu przestrzennym, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Ponadto część tekstowa analizy zawiera wyczerpujące dane dotyczące sposobu zagospodarowaniu, funkcji oraz parametrów zabudowy występującego w tym obszarze.

Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji powinien jednoznacznie, w trybie art. 136 K.p.a. ustalić przebieg obowiązującej linii zabudowy, mając na względzie stosowne przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz odnosząc się do zastrzeżeń podnoszonych przez skarżącego i uwag zawartych w niniejszym uzasadnieniu. Linia ta winna być oznaczona na załączniku zawierającym część graficzną decyzji o warunkach zabudowy, w sposób nie budzący wątpliwości, co do jej umiejscowienia względem pasa drogowego, jak też istniejącej na działce [...] zabudowy. Organ powinien też precyzyjnie oznaczyć w treści rozstrzygnięcia lokalizację (umiejscowienie) terenu planowanej inwestycji.

W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c P.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.