Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 434/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, art. 6 pkt 7, art. 13 ust. 3, art. 15 ust. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 961
law: Ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych
article: art. 61 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 22 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Rosińska, , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2017 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 23 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a.", utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] r., znak: [...], odmawiającej A Sp. z o.o. z siedzibą w W. określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na: budowie zespołu składającego się z "do 4 elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 14 MW" zlokalizowanych na działkach o następujących numerach ewidencyjnych: 5, 6/1 obręb [...], 132/1, 131 obręb [...], 120/1 obręb [...], 1/1, 2 obręb [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą, tj. drogami dojazdowymi, zjazdami z dróg, placami montażowymi i manewrowymi, stacjami: transformatorową (tzw. wewnętrzny GPZ farmy wiatrowej), sterowania i telekomunikacyjną na działkach o nr ewidencyjnych: 5, 6/1 obręb [...], 132/2, 133, 134, 130, 132/1, 131, 83, 59 obręb [...], 120/1,121/2, 121, 1, 299 obręb[...], 1/1, 2, 4, 5, 3, 45 obręb[...], gmina K., powiat [...] woj. [...].

Kolegium wyjaśniło, że w uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż lokalizacja planowanego przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. (uchwała Rady Gminy K. nr [...] z dnia [...] roku - Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] ze zm.). Wskazał na pozytywną opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. nr [...] z dnia 2 czerwca 2016 roku oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. nr [...] z dnia [...] roku odmawiające uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. Jako podstawę wydania decyzji odmawiającej określenia środowiskowych uwarunkowań dla w/w przedsięwzięcia organ I instancji wskazał odmowę uzgodnienia warunków planowanego przedsięwzięcia przez RDOŚ w Ł..

Dalej organ II instancji podniósł, że w odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji pełnomocnik A Sp. z o.o. (dalej zwanej: "Spółką") zaskarżył również postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. nr [...] z dnia [...] roku odmawiające uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. Postanowieniu RDOŚ pełnomocnik Spółki zarzucił:

1. naruszenie art. 15 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016r., poz. 961) – zwanej dalej "u.i.e.w." – poprzez zastosowanie powyższego przepisu w sytuacji, kiedy w dniu 24 czerwca 2016 roku zostało wszczęte postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę i zgodnie z art. 13 ust.3 ww. ustawy, postępowanie w niniejszej sprawie powinno zostać prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych, a w związku z tym odległość, o której mowa w art. 4 ust. 1 nie ma zastosowania;

2. naruszenie art. 15 ust. 3 u.i.e.w. poprzez zastosowanie powyższego przepisu oraz wydanie postanowienia w przedmiocie odmowy uzgodnienia warunków realizacji inwestycji przez RDOŚ w Ł., w sytuacji, kiedy zgodnie z literalnym brzmieniem powyższego przepisu odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie art. 15 ust. 3 u.i.e.w. może wyłącznie organ prowadzący postępowanie;

3. naruszenie art. 13 ust. 3 u.i.e.w. poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało uznaniem przez organ I instancji, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 4 ust. 1 u.i.e.w.;

4. naruszenie art. 77 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 353 ze zm.) – w skrócie: "u.o.ś." – poprzez błędne jego zastosowanie, polegające na uznaniu przez organ uzgadniający, że w ramach jego kompetencji mieści się możliwość odmowy wyrażenia zgody na realizację inwestycji na podstawie art. 15 ust. 3 u.i.e.w.;

5. w konsekwencji powyższych naruszeń, naruszenie art. 80 ust. 1 pkt 1 u.o.ś., w sytuacji kiedy wszystkie wymagania prawne do wydania pozytywnej decyzji administracyjnej zostały spełnione;

6. naruszenie art. 77 ust. 6 u.o.ś. poprzez brak wydania uzgodnienia w terminie 30 dni od dnia przedstawienia dokumentacji ,o której mowa w art. 77 ust. 2 u.o.ś.

Pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. oraz zaskarżonej decyzji Wójta Gminy K. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik Spółki opisał stan faktyczny sprawy oraz uzasadnił zarzuty, wskazując m.in., że: wraz ze wszczęciem postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę inwestor nabył prawa związane z realizacją inwestycji na starych zasadach, obowiązujących przed 16 lipca 2016 roku, RDOŚ nie był uprawniony do stosowania art. 15 ust. 3 u.i.e.w. bowiem nie jest organem prowadzącym postępowanie, ale organem uzgadniającym, a przywołany przepis wskazuje, że uprawnionym do odmowy wydania zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia jest wyłącznie organ prowadzący postępowanie w sprawie o wydanie decyzji środowiskowej.

Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 16 lipca 2016 roku weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016 roku o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016r. poz. 961). Ustawa określa warunki i tryb lokalizacji i budowy elektrowni wiatrowych oraz warunki lokalizacji elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie istniejącej albo planowanej zabudowy mieszkaniowej. Definiuje również elektrownię wiatrową jako budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, składającą się co najmniej z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych, o mocy większej niż moc mikro instalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2015r., poz. 478 ze zm.). Zgodnie z art. 16 ust. 2 tej ustawy sprawy wszczęte i niezakończone, dotyczące decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach elektrowni wiatrowych są prowadzone przez organy, które były właściwe do ich prowadzenia przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W niniejszej sprawie oznacza to, że samorządowe kolegium odwoławcze jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania.

Kolegium podkreśliło dalej, że bezspornie planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 u.o.ś. - w związku z treścią § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010r., nr 213, poz. 1397 z zm.). Realizacja takiego przedsięwzięcia wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.ś. następuje to m.in. przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Przed wydaniem decyzji środowiskowej organ I instancji obowiązany jest uzgodnić warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz zasięgnąć opinii organu, o którym mowa w art. 78 (tj. właściwego organu państwowej inspekcji sanitarnej). Uzgodnienie z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska następuje w drodze postanowienia. Organ pierwszoinstancyjny wydający rozstrzygnięcie w postępowaniu głównym jest związany tym postanowieniem. Wiążący charakter stanowiska zajętego przez organ uzgadniający wyraża się w niemożności wydania decyzji pozytywnej w przypadku negatywnego stanowiska organu uzgadniającego, a także w niedopuszczalności określenia w decyzji pozytywnej warunków realizacji przedsięwzięcia w sposób odmienny niż uczynił to organ uzgadniający. Na postanowienie regionalnego dyrektora ochrony środowiska nie służy zażalenie. Jednakże choć ustawodawca, regulując procedurę dokonywania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przez wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowiącą współdziałanie organów administracji publicznej, o którym mowa w art. 106 k.p.a., wyłączył możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w tym trybie to nie zostało jednocześnie wyłączone stosowanie w tym przypadku normy art. 142 k.p.a., w konsekwencji postanowienie regionalnego dyrektora ochrony środowiska w sprawie uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia (zarówno pozytywne jak i negatywne) może zostać przez stronę zaskarżone w odwołaniu od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Kolegium stwierdziło, że zarzuty złożonego przez pełnomocnika Spółki odwołania formułowane są wyłącznie w odniesieniu do negatywnego postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. (dalej: RDOŚ) nr [...] z dnia [...] odmawiającego uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia, a w szczególności uwzględnienia w przedmiotowym postanowieniu przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Podkreślić należy, że przepisy tej ustawy zawierają przepisy przejściowe jedynie co do postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę (art. 13) i postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy (art. 14). Natomiast u.i.e.w. nie zawiera uregulowań przejściowych, odnoszących się do zakresu i sposobu stosowania przepisów nowych lub dotychczasowych w postępowaniach w sprawach ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Wynika z tego, że nowe uregulowania powinny być stosowane od dnia ich wejścia w życie. Organ bierze bowiem pod uwagę stan prawny istniejący w momencie wydawania przez niego decyzji lub postanowienia, chyba że samo prawo wprowadza inną regułę. Organ nie jest związany ani granicami poprzednio obowiązującego stanu prawnego, ani granicami wcześniej istniejących lub ustalonych faktów. Jedyną granicą są ramy sprawy administracyjnej. Przepis art. 16 ust. 2 u.i.e.w. wskazuje jedynie na ciągłość prowadzenia postępowania przez dotychczas właściwe organy. W związku z tym nie można zgodzić się z twierdzeniem pełnomocnika Spółki, że ponieważ postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę zostało wszczęte przed wejściem w życie u.i.e.w. to RDOŚ powinien zastosować art. 13 ust. 3 przedmiotowej ustawy i prowadzić postępowanie uzgodnieniowe na zasadach obowiązujących przed 16 lipca 2016 roku, oraz że wraz ze wszczęciem postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę inwestor nabył prawa związane z realizacją inwestycji na starych zasadach, a art. 13 ust. 3 u.i.e.w. dotyczy także postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej.

Dalej organ II instancji wyjaśnił, że z załączonego do odwołania postanowienia Starosty [...] wynikało, iż na wniosek Spółki w dniu 24 czerwca 2016 roku wszczęte zostało postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę. W tej dacie postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej było w toku. Spółka nie dysponowała ani postanowieniem RDOŚ, które określałoby warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia ani decyzją środowiskową. Jak wyżej wskazano, wydanie decyzji środowiskowej następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie zaś z art. 72 ust. 3 u.o.ś. decyzję środowiskową dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Złożenie wniosku następuje w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 4 i 4b. Ponieważ przepisy ustawy u.i.e.w. (jak wyżej wskazano) mają zastosowanie do postępowań wszczętych i prowadzonych już w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie zakończonych przed wejściem w życie tej ustawy, co wynika wprost z brzmienia jej przepisów, to w niniejszej sprawie znajdują one zastosowanie. Wcześniejsze złożenie przez inwestora wniosku o wydanie pozwolenia na budowę (bez załączenia decyzji środowiskowej) nie ma wpływu na postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej.

Organ odwoławczy podniósł, że wyżej przywołany przepis art. 13 ust. 3 u.i.e.w. reguluje wyłącznie postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę prowadzonego przed organem architektoniczno-budowlanym. Należy podkreślić, że postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej. Celem uzgodnień jest zasięgnięcie stanowiska organów posiadających tzw. wiedzę specjalistyczną (w niniejszej sprawie RDOŚ i PPIS), co do możliwości realizacji zamierzonych przedsięwzięć, z punktu widzenia ich właściwości. W wyniku przedłożenia raportu, określającego oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko w wariancie wybranym do realizacji, organ współdziałający dokonuje oceny zgodności wariantu realizacyjnego z przepisami prawa, znajdującymi zastosowanie w konkretnej sprawie. Regionalny dyrektor ochrony środowiska jako organ specjalistyczny określa w sposób szczegółowy warunki realizacji przedsięwzięcia, tj. rodzaj przedsięwzięcia, działania, jakie należy podjąć na etapie realizacji, eksploatacji oraz likwidacji przedsięwzięcia, wymagania dotyczące ochrony środowiska, jakie należy uwzględnić w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 u.o.ś. Zajmując stanowisko, regionalny dyrektor ochrony środowiska musi działać na podstawie i w oparciu o przepisy prawa powszechnie obowiązującego, zgodnie z art. 6 i 7 k.p.a.. RDOŚ, dokonując oceny planowanego przedsięwzięcia pod kątem wymogów ochrony środowiska był uprawniony do analizy zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji z uwzględnieniem minimalnej odległości ustawowej od zabudowy mieszkaniowej. Tylko wówczas jest możliwe ustalenie zgodnie z prawem warunków realizacji przedsięwzięcia. Dokonując analizy przedłożonego raportu RDOŚ stwierdził, że wysokość konstrukcji każdej z przedmiotowych turbin wynosi 210 m. Oznacza to, że dla spełnienia wymogów, dotyczących odległości od budynków mieszkalnych, przewidzianych przez przepisy u.i.e.w. konieczne jest zachowanie odległości 2100m (10 x 210m). Jak wynika z dokonanej przez RDOŚ analizy raportu odległości te nie zostały zachowane. W tej sytuacji zasadnie RDOŚ stwierdził, że brak jest możliwości dokonania uzgodnienia planowanego przedsięwzięcia. W świetle przepisów u.i.e.w. nie można bowiem ustalić warunków środowiskowych dla farm wiatrowych, jeżeli nie są spełnione ustawowe kryteria minimalnej odległości od zabudowy mieszkaniowej lub też terenów chronionych.

Kolegium stwierdziło, że przywołanie przez RDOŚ przepisu art. 15 ust.3 u.i.e.w. wynika z faktu, że w mniejszej sprawie lokalizacja elektrowni wiatrowych (planowanego przedsięwzięcia) jest przewidziana przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, obejmujący obszary objęte wnioskiem o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowej inwestycji, obowiązujące na dzień wejścia w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Z art. 15 ust. 3 u.i.e.w. wynika, że jeżeli w planie miejscowym, o którym mowa w ust. 2 lub w ust. 7 pkt 1, przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawia wydania pozwolenia na budowę, a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4. Przepis ten skierowany jest co prawda do organu prowadzącego postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej jednakże RDOŚ, jako organ biorący udział w ocenie oddziaływania na środowisko, nie mógł zignorować nowej regulacji ustawowej, która wyklucza realizację elektrowni wiatrowej w sytuacji, gdy nie są zachowane normy odległościowe. Skoro w postępowaniu dotyczącym ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia mają zastosowanie przepisy u.i.e.w. zasadnie RDOŚ odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia.

Organ II instancji uznał, że zarzut dotyczący przekroczenia przez RDOŚ 30- dniowego terminu do wydania postanowienia nie może być przedmiotem oceny Kolegium. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organem wyższego stopnia w stosunku Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska jest Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska.

Organ odwoławczy zauważył następnie, że w związku z wydaniem przez RDOŚ postanowienia, odmawiającego uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu czterech elektrowni wiatrowych organ I instancji skarżoną decyzją odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Uzasadnieniem odmowy był wiążący charakter postanowienia RDOŚ. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z przeznaczeniem terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Gminy K. nr [...] z dnia [...] r. Brak jest jednak w uzasadnieniu stanowiska organu I instancji czy lokalizacje poszczególnych elektrowni wiatrowych spełniają wymogi odległościowe wskazane w art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Zgodnie z ustaloną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Oznacza to, że skuteczne wniesienie odwołania przenosi na organ drugiej instancji kompetencje do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji. W przedmiotowej sprawie organ I instancji zasadnie odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, choć uzasadnienie decyzji ograniczył wyłącznie do braku uzgodnienia RDOŚ. Kolegium stwierdziło jednak, że ustalony w sprawie stan faktyczny i zgromadzony materiał dowodowy nie rodził konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia sprawy a pozwala na zajęcie stanowiska przez organ odwoławczy. Spółka nie kwestionuje bowiem ustaleń co do charakteru zabudowanych nieruchomości ani odległości, a spór w niniejszej sprawie koncentruje się wokół zmiany stanu prawnego, jaka nastąpiła na skutek wejścia w życie z dniem 16 lipca 2016r. ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, która nie zawiera przepisów przejściowych (poza przepisami procesowymi regulującymi właściwość organów) w toczących się postępowaniach, dotyczących decyzji środowiskowych. Zgodnie z zasadą bezpośredniego działania nowego prawa do postępowania w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane: 1) elektrownia wiatrowa - od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa oraz 2) budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej - jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej, mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej).

Dalej Kolegium wyjaśniło, że w przypadku niespełnienia wszystkich norm odległościowych dla każdej z elektrowni z osobna, wskazanych w art. 4 u.i.e.w. badanych metodą wskazaną w art. 5 ww. ustawy, zgodnie z art. 15 ust. 3 organ zobowiązany jest do wydania decyzji odmownej dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Zgodnie z § 21 uchwały nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] r., poz. [...]) - dalej zwany: m.p.z.p.- dla terenów oznaczonych symbolem od LEW do 4.EW plan ustala następujące zasady zagospodarowania terenu:

1) przeznaczenie podstawowe - teren pod lokalizację elektrowni wiatrowych; wyklucza się lokalizację budynków przeznaczonych na stały pobyt ludzi;

2) przeznaczenie uzupełniające:

a) lokalizacja urządzeń i sieci elektroenergetycznych wysokiego napięcia (WN) i średniego napięcia (SN) kablowych lub napowietrznych związanych z funkcjonowaniem elektrowni wiatrowych,

b) lokalizacja sieci telekomunikacyjnych podziemnych związanych z funkcjonowaniem elektrowni wiatrowych,

c) lokalizacja dróg wewnętrznych (niepublicznych) z poszerzeniami i placami manewrowymi obsługi urządzeń elektrowni wiatrowych. Teren niewykorzystany na powyższe funkcje może być użytkowany na cele rolnicze.

Organ II instancji wskazał, że z przedłożonego raportu oddziaływania na środowisko wynika, iż fundamenty planowanych turbin posadowione mają być na działkach oznaczonych nr ewid.: 5 (obręb 18 [...]) - fundament turbiny EW 1, 132/1 ( obręb [...]) - fundament turbiny EW 2, 120/1 (obręb [...]) - fundament turbiny EW 3 i 2 (obręb [...]) - fundament turbiny EW 4. Całkowita wysokość konstrukcji łącznie z łopatami wirnika - do 210 m, co oznacza zgodnie z w wyżej przytoczonym art. 4 u.i.e.w. konieczność, zachowania przy lokalizacji inwestycji odległości co najmniej 2100 m (dziesięciokrotność wysokości konstrukcji z łopatą). W raporcie (str. 43) wskazano, że "najbliżej położony teren chroniony akustycznie to: -budynek mieszkalny zabudowy zagrodowej - dz. nr ewid. 39 obręb [...] o ok. 521 m na północ od turbiny nr 4; - budynek mieszkalny zabudowy zagrodowej - dz. nr ewid. 6 obręb [...] o ok. 526 m na południowy zachód od turbiny nr 3; -budynek mieszkalny zabudowy zagrodowej - dz. nr ewid. 130/2 obręb [...] o ok. 542 m na południowy zachód od turbiny nr 2; - budynek mieszkalny zabudowy zagrodowej - dz. nr ewid 4/1 obręb [...] o ok. 601 m na zachód od turbiny nr l. Wskazane odległości są mniejsze niż 2100 metrów. Także odległość pomiędzy linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym, dopuszcza realizację budynku mieszkalnego, a linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej jest również mniejsza niż 2100 m. Wynosi ona od ok. 480 do ok. 543 m. Oznacza to, że nie zostały spełnione wymogi "odległościowe" wynikające z u.i.e.w. W przypadku niespełnienia wszystkich norm odległościowych dla każdej z elektrowni z osobna, wskazanych w art. 4 u.i.e.w. , badanych metodą wskazaną w art. 5 ww. ustawy, zgodnie z art. 15 ust. 3 organ zobowiązany jest do wydania decyzji odmownej dla wnioskowanego przedsięwzięcia.

Organ odwoławczy stwierdził zatem, że w ustalonym stanie faktycznym brak było podstaw do uchylenia decyzji Wójta Gminy K. i postanowienia RDOŚ.

Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. skargę do sądu administracyjnego złożyła A sp. z o.o. w W., zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15 ust. 3 u.i.e.w. poprzez zastosowanie powyższego przepisu w niniejszej sprawie w sytuacji, kiedy w dniu 24 czerwca 2016 roku zostało wszczęte postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę FW K. i zgodnie z art. 13 ust. 3 u.i.e.w. postępowanie w niniejszej sprawie powinno być prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych, a w związku z tym odległość, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1) u.i.e.w. nie ma zastosowania;

2. naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 13 ust. 3 u.i.e.w. poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało uznaniem, przez organ pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 4 ust. 1 u.i.e.w.;

3. w konsekwencji powyższych naruszeń, naruszenie przepisu prawa materialnego, art. 80 ust. 1 pkt 1 u.o.ś., poprzez odmowę określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, w sytuacji kiedy wszystkie wymagania prawne do wydania pozytywnej decyzji administracyjnej zostały spełnione;

4. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 ust. 1 pkt 1 u.o.ś. w zw. z art. 6 k.p.a. polegające na uznaniu przez organ uzgadniający, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, że w ramach jego kompetencji mieści możliwość odmowy wyrażenia zgody na realizację inwestycji na podstawie art. 15 ust. 3 u.i.e.w.

5. naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 4 ust. 1 u.i.e.w. poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, w

sytuacji kiedy powyższy przepis nie został notyfikowany na podstawie art. 5 ust. 1 Dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 roku ustanawiającej procedurą udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (ujednolicenie) jak przepis techniczny, o którym mowa w art. 1 ust. 1 pkt f Dyrektywy 2015/1535, a w związku z tym, w niniejszej sprawie pierwszeństwo maja przepisy prawa Unii Europejskiej zgodnie z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP.

6. naruszenie przepisów prawa Unii Europejskiej, art. 13 ust. 1 pkt d dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 roku w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz. Urz. UE. L 140 z 5 czerwca 2009r., s. 16, z późn. zm.) oraz art. 49 i art. 194 ust. 1 pkt c) Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dziennik Urzędowy C 326 , 26/10/2012 P. 0001 - 0390, ("TFUE") w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP poprzez utrzymanie w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji organu pierwszej instancji, na podstawie przepisów Ustawy o Inwestycjach EW, która jest niezgodna z prawem Unii Europejskiej, jako aktami posiadającymi prawo pierwszeństwa przed przepisami ustaw.

Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia [...] r., nr [...].

Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach prawa.

Prawidłowa jest bowiem konkluzja organów obu instancji, że przepisy art. 6 pkt 7 oraz art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, obliguje organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do odmowy określenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, jeżeli inwestycja nie spełnia wymogów odległościowych, przewidzianych w art. 4 tej ustawy. Przepis ten, wobec braku regulacji intertemporalnych w tym zakresie, ma zastosowanie również do postępowań wszczętych przed datą wejścia w życie ustawy. W rozpoznawanej sprawie jest natomiast niesporne, że wniosek o określenie środowiskowych uwarunkowań złożony został przed dniem 16 lipca 2016r. (data wejścia w życie ustawy) a sprawa nie została ostatecznie zakończona przed tą datą. Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza lokalizację inwestycji w odległościach mniejszych niż określone w art. 4 ustawie, podobnie jak planowana przez skarżącą spółkę inwestycja. W związku zatem z wejściem w życie ustawy z dnia 20 maja 2016r. organy obligowane były do jej bieżącego zastosowania i rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o jej przepisy. Dotyczy to przy tym zarówno organów merytorycznie rozpoznających sprawę jak i organów współdziałających. Trudno bowiem wyobrazić sobie pozytywne rozstrzygnięcie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w sytuacji, gdy przepis prawa wyklucza lokalizację przedsięwzięcia w zaproponowanym przez inwestora kształcie. Nie jest przy tym trafny zarzut naruszenia art.13 ust. 3 w zw. z art. 4 ust. 1 u.i.e.w., bowiem jak prawidłowo wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przepis ten nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż odnosi się, co wynika expressis verbis z jego treści, jedynie do organów administracji architektoniczno – budowlanych, właściwych w sprawach o udzielenie pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutów skargi w tym zakresie wskazać należy, że organ architektoniczno-budowlany miał obowiązek wszcząć postępowanie na wniosek o pozwolenie na budowę (art. 61 § 1 k.p.a.). Kwestia natomiast kompletności wspomnianego wniosku i ewentualnego rozstrzygnięcia, które może zapaść w tym postępowania, wykraczała poza kognicję Sądu w badanej sprawie.

Co się zaś tyczy zarzutów, odnoszących się do zaniechania obowiązku notyfikacji projektu przygotowywanego aktu Komisji Europejskiej w trybie Dyrektywy (UE)Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2015/1535 z dnia 9 września 2015r. (Dz.U.UE.L.2015.241.1), wymaganego, w ocenie strony skarżącej, na podstawie art. 5 tejże dyrektywy, podnieść należy, iż Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko, prezentowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że naruszenie obowiązku notyfikacji przepisów technicznych ma charakter naruszenia trybu ustawodawczego, którego konstytucyjność może być badana wyłącznie w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jeśli zatem w konkretnym postępowaniu sąd dochodzi do wniosku, że doszło do takiej wadliwości trybu ustawodawczego, może nie stosować tych przepisów tylko w ten sposób, że zawiesi prowadzone postępowanie, w którym miałyby one zostać zastosowane i skieruje stosowne pytanie prawne do Trybunału Konstytucyjnego. Jednakże do czasu zainicjowania tej kontroli lub podjęcia przez Trybunał stosownego rozstrzygnięcia, brak jest podstaw do odmowy stosowania przepisów ustawy ową wadliwością dotkniętej. (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2014r., sygn.akt IV KK 183/13 dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 1409532, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2013r., sygn.akt I KZP 15/13 OSNKW 2013/12/101)

W rozpoznawanej sprawie ocenić zatem należało, czy ustawa z dnia 20 maja 2016r. o inicjatywach w zakresie elektrowni wiatrowych, objęta była obowiązkiem notyfikacji oraz czy jej uchwalenie z pominięciem notyfikacji narusza procedurę legislacyjną. Ustawodawca w uzasadnieniu do projektu ustawy wskazał bowiem, że projektowana ustawa nie zawiera przepisów technicznych, w związku z tym nie podlega notyfikacji w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. nr 239, poz. 2039 ze zm.). Określenie wysokości elektrowni wiatrowej w celu przeprowadzenia analizy dotyczącej minimalnej odległości od zabudowy mieszkaniowej nie należy do grupy przepisów technicznych a jedynie do przepisów dotyczących lokalizowania elektrowni wiatrowych. (druk sejmowy nr 315 Sejmu VIII Kadencji, dostępny na stronie internetowej http://www.sejm.gov.pl)

Zgodnie z treścią art. 5 Dyrektywy (UE)Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2015/1535 z dnia 9 września 2015r. obowiązek notyfikacji Komisji Europejskiej obejmuje wszelkie projekty przepisów technicznych, rozumianych jako specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub korzystania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich z wyjątkiem, określonym w art. 7, zakazujące przywozu, wprowadzania do obrotu lub stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług.

Przepisy techniczne de facto obejmują:

(i) przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne państwa członkowskiego, które odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź innych wymagań lub zasad dotyczących usług, bądź też do kodeksów zawodowych lub kodeksów postępowania, które z kolei odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź do innych wymogów lub zasad dotyczących usług, zgodność z którymi pociąga za sobą domniemanie zgodności ze zobowiązaniami nałożonymi przez wspomniane przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne;

(ii) dobrowolne porozumienia, których organy publiczne są stroną umawiającą się, a które przewidują, w interesie ogólnym, zgodność ze specyfikacjami technicznymi lub innymi wymogami bądź zasadami dotyczącymi usług, z wyjątkiem specyfikacji odnoszących się do przetargów przy zamówieniach publicznych;

(iii) specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług, które powiązane są ze środkami fiskalnymi lub finansowymi mającymi wpływ na konsumpcję produktów lub usług przez wspomaganie przestrzegania takich specyfikacji technicznych lub innych wymogów bądź zasad dotyczących usług; specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług powiązane z systemami zabezpieczenia społecznego nie są objęte tym znaczeniem.

Obejmuje to przepisy techniczne nałożone przez organy wyznaczone przez państwa członkowskie oraz znajdujące się w wykazie sporządzonym i aktualizowanym, jeśli wystąpi taka konieczność, przez Komisję w ramach Komitetu określonego w art. 2.

Taka sama procedura stosowana jest przy wprowadzaniu zmian do tego wykazu (art. 1 lit f)

Definicja produktu, określona w dyrektywnie oznacza każdy wyprodukowany przemysłowo produkt lub każdy produkt rolniczy, włącznie z produktami rybnymi (art. 1 pkt 1 lit a), usługi natomiast – każdą usługę społeczeństwa informacyjnego, to znaczy każdą usługę świadczona za wynagrodzeniem, na odległość drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług. (art. 1 ust 1 lit b). "Specyfikacja techniczna" zaś określona została w dyrektywnie jako specyfikacja zawarta w dokumencie, który opisuje wymagane cechy produktu, takie jak: poziom jakości, wydajności, bezpieczeństwa lub wymiary, włącznie z wymaganiami mającymi zastosowanie do produktu w zakresie nazwy, pod jaką jest sprzedawany, terminologii, symboli, badań i metod badania, opakowania, oznakowania i etykietowania oraz procedur oceny zgodności. Termin "specyfikacja techniczna" obejmuje także metody produkcji oraz przetwórstwa stosowane w stosunku do produktów rolnych, zgodnie z art. 38 ust. 1 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), produktów przeznaczonych do spożycia przez człowieka i zwierzęta oraz produktów leczniczych określonych w art. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/83/WE(5), jak również metody produkcji oraz przetwarzania odnoszące się do innych produktów, gdzie mają one wpływ na ich charakterystykę. (art. 1 pkt 1 lit c). "Inne wymagania" obejmują natomiast wymagania inne niż specyfikacje techniczne, nałożone na produkt w celu ochrony, w szczególności konsumentów lub środowiska, które wpływają na jego cykl życia po wprowadzeniu na rynek, takie jak warunki użytkowania, powtórnego przetwarzania, ponownego zastosowania lub usuwania, gdzie takie warunki mogą mieć istotny wpływ na skład lub rodzaj produktu lub obrót nim.

Biorąc pod uwagę treść zacytowanych powyżej definicji, zawartych w Dyrektywie (UE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2015/1535 z dnia 9 września 2015r., przewidujących obowiązek notyfikacyjny w odniesieniu do określonej grupy projektów legislatury krajowej, wskazać należy, że materia, regulowana ustawą z dnia 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, nie obejmuje przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit f powołanej dyrektywy. Nie dotyczy bowiem ani produktu ani też usług, o których mowa w tejże dyrektywie. W szczególności nie określa żadnych specyfikacji technicznych ani innych wymagań, dotyczących produktu (za jaki w tym wypadku mogłaby być uznana energia, produkowana przez elektrownie wiatrowe). Nawet bowiem przy założeniu, że warunki lokalizowania elektrowni wiatrowych mogłyby być poczytane za metody produkcji (o których mowa w art. 1 ust. 1 lit c), nie mają one wpływu na charakterystykę produktu (nie odnoszą się bowiem do parametrów produktu, rozumianego jako wytworzona energia).

Nie znajdując przeto podstaw do kwestionowania poprawności procedury legislacyjnej w tym zakresie, odstąpiono od kierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego.

Nie podzielono również zarzutów skargi, wskazujących na naruszenie art. 13 ust. 1 pkt d dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 roku w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł oraz art. 49 i art. 194 ust. 1 pkt c) Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskie nie dopatrując się w regulacji, przyjętej ustawą z dnia 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, naruszenia prawa wspólnotowego. Art. 194 ust. 1 li c Traktatu przewiduje wspieranie efektywności energetycznej i oszczędności energii, jak również rozwoju nowych i odnawialnych form energii. Art. 13 ust. 1 dyrektywy nr 2009/28/WE zaś - obowiązki państw członkowskich w zakresie przepisów dotyczących procedur autoryzacji, certyfikacji i licencjonowania. Przepisy te winny być proporcjonalne i niezbędne oraz obiektywne, przejrzyste i nie posiadać dyskryminacyjnego charakteru przy uwzględnieniu charakterystyki poszczególnych technologii. Nie ma przy tym żadnych podstaw do twierdzenia, że uregulowanie minimalnych odległości lokalizowanych elektrowni wiatrowych od zabudowy mieszkaniowej zasady te narusza, zwłaszcza zaś, jak podnosi strona skarżąca, "wyłącza (...) w praktyce jakiekolwiek inwestycje w zakresie elektrowni wiatrowych w Polsce (...)". Uregulowania te mają natomiast zabezpieczyć zdrowie i życie ludzi oraz ochronę środowiska ale także interesy przedsiębiorców, kwestionujących wcześniejszą uznaniowość organów, określając dopuszczalną minimalną odległość lokalizacji farm wiatrowych od siedlisk i zabudowań ludzkich w przepisach rangi ustawowej, zgodnie z zaleceniami pokontrolnymi Naczelnej Izby Kontroli, zawartymi w sprawozdaniu sporządzonym po kontroli, obejmującej okres lat 2009 – 2013 i uwzględniającej zdarzenia zaistniałe przed i po tym okresie, a dotyczącej analizy i oceny procesów związanych z lokalizacją i budową farm wiatrowych. (por. Informacja o wynikach kontroli nr P/13/189 z dnia 26 lipca 2014r., dostępna na stronie internetowej http://nik.gov.pl/P/13/189). Sąd nie dopatrzył się w kwestionowanej regulacji naruszenia wskazanych przez skarżącą przepisów wspólnotowych, natomiast ocena ich konstytucyjności, dokonana zostanie przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygn.akt K 51/14. Ewentualne zakwestionowanie przez Trybunał konstytucyjności wskazanych przez wnioskodawców przepisów (w tym także art. 4 ust. 1 ustawy), otworzy zaś stronie skarżącej drogę do wznowienia postępowania.

Uznając natomiast zaskarżoną decyzję za zgodną z obowiązującym prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi z uwagi na brak podstaw do jej uwzględnienia.

A.B.