Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1988/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 76
journal: Dz.U. 2013 poz 1232
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jednolity.
article: art 155, 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2015 r. sprawy ze skargi E.Sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej też GIOŚ) decyzją z [...] maja 2015r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.- dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej też: skarżąca, Spółka), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej też WIOŚ) z [...] lutego 2015r. znak: [...], odmawiającą zmiany ostatecznej decyzji [...] WIOŚ z dnia [...] lipca 2014r. znak: [...] wstrzymującej użytkowanie instalacji związanej z odzyskiem odpadów w zakresie fermentacji odpadów, zlokalizowanej na działce o nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...], powiat [...], eksploatowanej przez [...] sp. z o.o., w pkt 2 dotyczącym terminu bezpiecznego dla środowiska wstrzymania użytkowania instalacji ustalonego na dzień 31 stycznia 2015r.

Do wydania powyższej decyzji doszło na podstawie następujących ustaleń:

[...] WIOŚ decyzją z dnia [...] lipca 2014r., wydaną na podstawie art. 365 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (jt. Dz.U. z 2013r. poz. 1232 z późn. zm.- dalej: "P.o.ś.") wstrzymał użytkowanie instalacji związanej z odzyskiem odpadów w zakresie fermentacji odpadów, zlokalizowanej na działce o nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...], powiat [...] eksploatowanej przez skarżącą, określając termin wstrzymania użytkowania instalacji na dzień 31 stycznia 2015r. Przedmiotowa decyzja stała się ostateczna w dniu 18 sierpnia 2014r.

Pismem z dnia 8 stycznia 2015r. ECORIN/ER sp. z o.o. wystąpiła z wnioskiem o zmianę w/w decyzji z dnia [...] lipca 2014r. w pkt. 2 określającym termin wstrzymania użytkowania instalacji na dzień 31 stycznia 2015r., wnosząc o przedłużenie tego terminu do dnia 31 marca 2015r. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że droga dojazdowa do zakładu była nielegalnie blokowana, jak również, że dopuszczono się jej zniszczenia poprzez przeoranie, co nie spotkało się z żadną reakcją ze strony zarządcy drogi. Wskazano również, że przeszkody te uniemożliwiły skarżącej wywiezienie odpadów w terminie do 31 stycznia 2015r. Wniosek ten został uzupełniony stanowiskiem z dnia 15 stycznia 2015r., w którym dodatkowo jako przeszkodę w dochowaniu terminu zakreślonego decyzją z dnia [...] lipca 2014r. do wstrzymania użytkowania instalacji wskazano m. in. niekorzystne warunki atmosferyczne. W piśmie tym podkreślono, że za zmianą decyzji przemawia interes społeczny i słuszny interes skarżącej oraz poinformowano, że skarżąca poszukuje podmiotu, który posiadałby odpowiedni potencjał oraz wymagane prawem zezwolenia umożliwiające realizację prac związanych z usuwaniem odpadów.

[...] WIOŚ po rozpatrzeniu wskazanego wniosku o zmianę ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2014r., decyzją z dnia [...] lutego 2015r. znak: [...] odmówił zmiany własnej decyzji w pkt 2 określającym termin użytkowania instalacji.

Spółka od w/w decyzji wniosła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zmianę decyzji z dnia [...] lipca 2014r. [...] WIOŚ w pkt 2 i przedłużenie terminu bezpiecznego dla środowiska wstrzymania użytkowania instalacji na dzień 31 marca 2015r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W odwołaniu zarzucono organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które zdaniem Spółki miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 155 k.p.a. poprzez odmowę zmiany decyzji ostatecznej, pomimo istnienia ku temu przesłanek wskazanych w tym przepisie, oraz art. 7, 8, 77 i art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i wydania decyzji nieuwzględniającej wniosku Spółki, pomimo istnienia ku temu podstaw.

Decyzją z dnia [...] maja 2015r. znak: [...] GIOŚ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] WIOŚ z dnia [...] lutego 2015r. odmawiającą zmiany ostatecznej decyzji [...] WIOŚ z dnia [...] lipca 2014r. W ocenie GIOŚ decyzja WIOŚ wydana została prawidłowo i jest zgodna z obowiązującymi przepisami.

Organ w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że podstawą prawną decyzji jest przepis art. 155 k.p.a. Z analizy brzmienia wskazanego przepisu, zdaniem organu wynika, że na organie administracji publicznej ciąży obowiązek rozpatrzenia wniosku zgodnie ze słusznym interesem strony, jeśli nie stoi on w sprzeczności z przepisami prawa i nie pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym. Nadto decyzja wydawana w tym trybie ma charakter uznaniowy , co oznacza że do organu należy ocena, czy w konkretnej sytuacji interes społeczny lub słuszny interes strony przemawia za wzruszeniem decyzji ostatecznej. Organ wyjaśnił, że decydując o tym czy w niniejszej sprawie, w ustalonym stanie prawnym, istnieją szczególne przesłanki, dyktowane interesem społecznym lub słusznym interesem strony, skłaniające organ do zmiany decyzji ostatecznej, GIOŚ wziął pod uwagę ustalenia co do stanu faktycznego po wydaniu tej decyzji. W tym zakresie organ wskazał, że Spółka była zobowiązana do zakończenia eksploatacji instalacji do fermentacji odpadów oraz uprzątnięcia odpadów a ustalony w ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2014r. termin bezpiecznego dla środowiska wstrzymania użytkowania instalacji uwzględniał wniosek Spółki złożony podczas rozprawy administracyjnej, zgodnie z którym konieczne było dokończenie procesu technologicznego, a następnie przekazanie wytworzonego odpadu uprawnionym podmiotom. Organ zauważył, że Spółka miała 6 miesięcy na wykonanie obowiązku nałożonego w/w ostateczną decyzją. GIOŚ rozważył również podnoszone przez Spółkę okoliczności dotyczące nieprzejezdności drogi dojazdowej do zakładu co było wynikiem warunków atmosferycznych oraz zaoraniem części tej drogi jak również blokadami organizowanymi przez okolicznych mieszkańców, na potwierdzenie czego Spółka złożyła pisma kierowane do Wójta Gminy [...] i do Stowarzyszenia [...] z żądaniem doprowadzenia do warunków, które umożliwiłyby swobodny dojazd pojazdów do instalacji. W tym zakresie organ zauważył jednak, że Wójt Gminy [...], jako zarządca drogi nie potwierdził stanowiska Spółki co do nieprzejezdności drogi. W piśmie z dnia 23 stycznia 2015r. poinformował on bowiem WIOŚ, że droga do instalacji nie była w żaden sposób zablokowana i znajduje się ona w granicach ewidencyjnych, jest przejezdna oraz nie zaistniała żadna przeszkoda natury prawnej lub faktycznej uniemożliwiająca Spółce wykonanie postanowień decyzji z dnia [...] lipca 2014r. Nadto GIOŚ wziął również pod uwagę, że [...] WIOŚ podczas kontroli przeprowadzonej w lutym 2015r. w zakładzie potwierdził obecność ciężkiego sprzętu, który dojechał do instalacji przedmiotową drogą. Tym samym zdaniem GIOŚ wskazane ustalenia pozostają w sprzeczności z twierdzeniami Spółki.

GIOŚ wskazał również, że za zmianą decyzji nie przemawia interes społeczny ani też słuszny interes strony, gdyż słuszny interes strony został oparty na ustaleniach stanu faktycznego, które nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym zebranym w trakcie postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ I instancji. W szczególności, zdaniem organu, dotyczy to nieprzejezdności drogi gminnej prowadzącej do instalacji, co miało uniemożliwiać stronie wykonanie obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji. GIOŚ podniósł również, że słuszny interes strony pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym, gdyż działalność prowadzona przez stronę powoduje uciążliwości odorowe dla okolicznych mieszkańców oraz stanowi zagrożenie dla środowiska gruntowo-wodnego, bowiem Spółka rozpoczęła działalność, pomimo że nie wyposażyła instalacji w urządzenia techniczne chroniące środowisko, do czego była zobowiązana posiadanymi decyzjami administracyjnymi. Instalacji m. in. nie wyposażono bowiem: 1/ w urządzenia służące ochronie wód przed zanieczyszczeniem, 2/ w trwałe zabezpieczenia środowiska gruntowo-wodnego przed wydostawaniem się nieoczyszczonych odcieków z odpadów bezpośrednio do ziemi, 3/ w technologię kurtyn antyodorowych.

GIOŚ podniósł również, że przedłużenie terminu do 31 marca 2015r. stoi w sprzeczności z przepisem art. 76 P.o.ś., ponieważ dopuszczałoby dalszą eksploatację instalacji, pomimo że nie spełnia ona wymagań ochrony środowiska.

Niezgadzając się z decyzją GIOŚ z dnia [...] maja 2015r. Spółka wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając wskazaną decyzje GIOŚ w całości i wnosząc o uchylenie tej decyzji i zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania w tym koszty zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W skardze Spółka zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1/ art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na braku dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, na pobieżnym zebraniu materiału dowodowego, błędnej jego ocenie, w konsekwencji czego wydano wadliwą decyzję w oparciu o błędnie i powierzchownie oceniony materiał dowodowy; w szczególności naruszenie polegało na błędnym uznaniu, iż :

- w okresie styczeń-marzec 2015r. droga dojazdowa do zakładu była przejezdna, mimo iż z okoliczności sprawy wynika fakt wprost przeciwny,

- w okresie styczeń-marzec 2015r. warunki atmosferyczne nie stanowiły przeszkody w dochowaniu terminu wstrzymania użytkowania instalacji, w tym wywiezienia odpadów, podczas gdy okoliczności faktyczne wskazane przez skarżącą stanowią wprost odwrotnie,

- w niniejszej sprawie słuszny interes strony pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym, podczas gdy z okoliczności wskazanych przez skarżącą w sposób jednoznaczny wynika, iż interes strony nie pozostaje w takiej sprzeczności,

2/ art. 7, 8, 10 w zw. z art. 6, 11, 12 k.p.a. a tym samym podstawowych zasad postępowania administracyjnego, poprzez nieuzasadnione utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji , podczas gdy organ na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. winien uchylić zaskarżoną decyzję i orzec co do istoty sprawy.

3/ art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o uzasadnienie sprzeczne z zasadami logiki, uzasadnienie oparte o traktowanie przepisów prawnych instrumentalnie i wybiórczo oraz uzasadnienie które jest wewnętrznie sprzeczne i niespójne, czego konsekwencją jest utrata zaufania skarżącego do władzy publicznej,

4/ art. 155 k.p.a. poprzez uznanie, iż za zmianą decyzji nie przemawia słuszny interes strony oraz że zmianie decyzji sprzeciwia się interes społeczny, podczas gdy okoliczności stanu faktycznego wskazują, iż istniał słuszny interes strony w przedłużeniu terminu bezpiecznego wstrzymania użytkowania instalacji, wynikającego z niezawinionego braku możliwości wykonania decyzji z dnia [...] lipca 2014r.; oraz że zmianie decyzji nie sprzeciwia się interes społeczny.

W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała i podkreśliła, że w jej ocenie organ I instancji pominął okoliczności i dowody istotne dla ustalenia, że droga dojazdowa do zakładu była nieprzejezdna. Powyższy fakt powodował niemożność wywiezienia z terenu instalacji odpadów do czego została zobowiązana decyzją WIOŚ z dnia [...] lipca 2014r. a zatem przyczyna niewykonania decyzji była niezależna od niej i leżała po stronie osób trzecich oraz organów samorządu terytorialnego a także siły wyższej. Skarżąca podkreśliła, że po dniu wydania decyzji z dnia [...] lipca 2014r. droga do zakładu była notorycznie blokowana przez okolicznych mieszkańców, którzy nie tylko gromadzili się na drodze, ale również zatrzymywali tam swoje samochody, układali głazy, usypali wał ziemi. Nadto w okresie letnim 2014r. droga dojazdowa do zakładu została zawężona poprzez zaoranie jej krawędzi, co istotnie zmniejszyło jej szerokość i uniemożliwiło wjazd na drogę dla pojazdów o dużych gabarytach. Wskazano również, że droga stanowiąca dojazd do zakładu jest drogą gruntową, co oznacza, iż na stan jej przejezdności bardzo duży wpływ mają warunki atmosferyczne, które w omawianym okresie nie sprzyjały wywozowi odpadów, a czego organ nie wziął pod uwagę przy rozpoznawaniu sprawy. Skarżąca podkreśliła, że miała prawo przypuszczać, iż grunt w styczniu będzie mniej grząski niż był w rzeczywistości. Ciepła zima o typowo jesiennej aurze skutkowała dużą grząskością gruntu, a w konsekwencji nieprzejezdnością drogi dojazdowej do działki nr [...]. Powyższy stan zdaniem skarżącej potwierdza dołączona do odwołania oraz do pisma skarżącej z dnia 30 marca 2015r. dokumentacja.

Skarżąca wskazała również, że decyzja organu II instancji w wielu miejscach jest wewnętrznie sprzeczna np. w zakresie występowania słusznego interesu strony bowiem raz organ stwierdza, iż taki interes nie występuje a w dalszej części decyzji wskazuje, iż występuje ale pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym. Skarżąca podniosła również, że zważywszy na fakt, iż brak możliwości wykonania decyzji w terminie wynikał z przyczyn niezależnych od Spółki, to za przedłużeniem terminu bezpiecznego wstrzymania użytkowania instalacji przemawia słuszny interes strony a tym samym skarżąca nie może ponosić odpowiedzialności za niewykonanie decyzji z przyczyn niezależnych od niej.

Skarżąca podniosła również, że wydanie decyzji zgodnie z jej wnioskiem a zatem przedłużenie terminu do 31 marca 2015r. nie stoi w sprzeczności z interesem społecznym. Zagrożenie dla środowiska gruntowo-wodnego, na które powołał się organ w skarżonej decyzji, nie istnieje, bowiem w ramach procesu technologicznego prowadzonego w instalacji, odpady nie były gromadzone wyłącznie na polach odkładczych, lecz ponadto w szczelnym betonowym basenie oraz w szczelnych, zamkniętych tunelach fermentacyjnych. Nadto, w protokole z kontroli (nr [...]) przeprowadzonej przez [...] WIOŚ na terenie instalacji w dniach 12-23 lutego 2015r. stwierdzono prowadzenie prac polegających na przemieszczaniu odpadów z pryzm na teren utwardzony, a następnie do tuneli kompostowniczych, oraz że pozostałe na polach pryzmy są zabezpieczone folią. Tym samym, przeniesienie odpadów z terenu pól odkładczych na teren utwardzony i szczelny oraz wcześniejsze zgromadzenie pozostałych odpadów na tym terenie wykluczyło, zdaniem Spółki możliwość powstania zagrożenia, na które powołują się organy administracji. Zdaniem skarżącej jej interes w przedłużeniu terminu bezpiecznego wstrzymania użytkowania instalacji jest słuszny i godny ochrony a nadto termin winien być tak wyznaczony by był możliwy do spełnienia.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zaprezentowane w skarżonym orzeczeniu oraz wniósł o jej oddalenie podkreślając, że powodem wydania zaskarżonej decyzji, było ustalenie, że słuszny interes skarżącej pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym. Działalność prowadzona przez skarżącą stanowi bowiem zagrożenie dla środowiska gruntowo-wodnego, jak również powoduje uciążliwość odporową dla okolicznych mieszkańców.

Organ wyjaśnił również, że droga dojazdowa do zakładu była okresowo blokowana przez komitet protestacyjny mieszkańców, co mogło okresowo utrudniać jej użytkowanie. Jednakże z oświadczeń zarówno mieszkańców jak i przedstawicieli Stowarzyszenia [...], wynika iż zależało im na jak najszybszym wywiezieniu odpadów z terenu zakładu. Prowadzone przez nich blokady miały ograniczyć dowóz odpadów do instalacji, a nie ich wywóz. Tymczasem Skarżąca nie podjęła próby ich wywiezienia. Nadto organ wskazał, że nie można uznać, iż droga była nieprzejezdna, skoro tą drogą do zakładu był w stanie przejechać ciężki sprzęt, organy kontrolne oraz przedstawiciele zakładu (o czym świadczą wykonane zdjęcia).

Odnosząc się do argumentu skarżącej dotyczącego sprzeczności uzasadnienia w zakresie przejezdności drogi dojazdowej, organ wskazał, że w uzasadnieniu decyzji GIOŚ wyraził opinię, iż droga była okresowo blokowana przez komitet protestacyjny mieszkańców, co wprowadziło okresowe utrudnienia w jej użytkowaniu, ale nie sposób było uznać, że jest permanentnie nieprzejezdna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt.Dz. U. z 2014r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz. U. z 2012., poz. 270 z późn.zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie nie można podzielić zarzutu skargi, iż organ dopuścił się naruszenia art. 155 k.p.a. poprzez uznanie, iż nie zachodzą prawem przewidziane przesłanki do zmiany decyzji, na mocy której strona nabyła prawo.

Powyższy przepis dopuszcza możliwość zmiany lub uchylenia, za zgodą stron, decyzji ostatecznej na mocy której strona nabyła prawo, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się jej uchyleniu lub zmianie i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Spełnione więc muszą być łącznie następujące przesłanki, aby zaistniała możliwość zastosowania art. 155 k.p.a. tj.:

- strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji,

- przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji,

- za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.

Nie jest kwestionowanym w rozpoznanej sprawie, iż pierwsze dwie przesłanki zostały spełnione. Kwestia sporna sprowadzała się do oceny, czy w sprawie zaistniała ostatnia z wyżej wymienionych przesłanek. Analizując przedmiotową sprawę w tym zakresie, Sąd uznał stanowisko organu za trafne. Zauważyć bowiem należy, iż jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 stycznia 2003 r.- sygn. akt III SA 1195/01 (LEX nr 137821), zawarta w art. 155 k.p.a. przesłanka interesu społecznego lub słusznego interesu strony powinna podlegać ocenie według wynikającej z art. 7 k.p.a. zasady uwzględnienia z urzędu interesu społecznego oraz słusznego interesu strony. Oznacza to, że organ uprawniony przez przepisy prawa do rozstrzygnięcia sprawy powinien ją załatwić zgodnie ze słusznym interesem strony, jeżeli nie stoi on w kolizji z interesem społecznym.

Rozpoznając zatem sprawę z wniosku strony w trybie art. 155 k.p.a. organ powinien ją załatwić zgodnie ze słusznym interesem strony, jeżeli nie stoi on w sprzeczności z przepisami prawa i nie pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym.

W rozpatrywanej sprawie organy administracji trafnie uznały, że interes społeczny przemawia za tym, aby bezpieczne wstrzymanie użytkowania instalacji związanej z odzyskiem odpadów w zakresie fermentacji odpadów, zlokalizowanej na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], eksploatowanej przez [...] Sp. z o.o., z uwagi na zagrożenie jakie przedmiotowa instalacja stwarza dla środowiska, została zakończona w terminie określonym w ostatecznej decyzji WIOŚ z dnia [...] lipca 2014r. nr [...].

Słusznie organ zauważył, że w interesie społecznym leży jak najszybsze wyeliminowanie zagrożenia związanego z istnieniem i dalszym funkcjonowaniem instalacji, która nie posiada stosownych urządzeń zabezpieczających środowisko przed jej negatywnymi skutkami i uciążliwościami (urządzenia służące ochronie wód przed zanieczyszczeniem, urządzenia zabezpieczające środowisko wodno-gruntowe przed wydostawaniem się nieoczyszczonych odcieków z odpadów bezpośrednio do ziemi, kurty antyodorowe), jak również stosownej decyzji na wytwarzanie odpadów. Za organem w tym miejscu powtórzyć należy, że wskazana wyżej decyzja z dnia [...] lipca 2014r., w zakresie terminu bezpiecznego wstrzymania użytkowania instalacji, została wydana z uwzględnieniem wniosku strony, która wskazywała na konieczność dokończenia procesu technologicznego a następnie przekazanie wytworzonych odpadów uprawnionym podmiotom (zapis str. 6 w decyzji WIOŚ z [...] lipca 2014r.- dok. 13). Ustalony we wskazanej decyzji termin był, zdaniem Sądu, wystarczająco długi, by można było spokojnie podjąć stosowne czynności celem bezpiecznego wstrzymania instalacji. Tymczasem, w zakreślonym przez organ 6 miesięcznym terminie tj. do 31 stycznia 2015r., nie zostały podjęte stosowne czynności, pozwalające na bezpieczne zamknięcie instalacji. Z akt sprawy wynika, bowiem, że dopiero w styczniu 2015r. podjęte zostały kroki zmierzające do wykonania obowiązku bezpiecznego wstrzymania instalacji. Pierwszym z nich było podpisanie w dniu [...] stycznia 2015r. porozumienia i deklaracji z firmą [...] celem dokonania wywozu z terenu instalacji odpadów (dok. załączony do wniosku skarżącej ), przy czym wywóz odpadów z terenu instalacji miał się rozpocząć do dnia 15 lutego 2015r.

Za zasadną uznać zatem należy ocenę organu zawartą w skarżonym rozstrzygnięciu, iż przedłużenie terminu bezpiecznego zamknięcia instalacji do dnia 31 marca 2015r. stoi w sprzeczności z przepisem art. 76 P.o.ś., gdyż dopuszczałoby w istocie dalszą eksploatację instalacji, pomimo niespełniania przez nią od samego początku wymagań ochrony środowiska, co niewątpliwie nie leży w interesie społecznym i co w istocie determinowało wydanie negatywnej decyzji dla skarżącej.

Zdaniem Sądu, organ zasadnie nie uznał wskazywanych przez Spółkę okoliczności związanych z brakiem możliwości przejazdu drogą dojazdową do instalacji (blokowanie drogi, złe warunki atmosferyczne oraz zawężenie drogi przez zaoranie), za spełniające przesłankę słusznego interesu strony do przedłużenia tego terminu. Zauważyć bowiem wypada, że organ podjął w tym zakresie stosowne czynności wyjaśniające, co pozwoliło na prawidłowe przyjęcie, że twierdzenia skarżącej o niemożności wywiązania się z obowiązku w terminie do 31 stycznia 2015r. ze względu na nieprzejezdność drogi są niezasadne. Niewątpliwie zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, iż występowały okresowo utrudnienia w dojeździe do instalacji, o czym świadczy znajdująca się w aktach sprawy kopia pisma Wójta Gminy [...] z dnia 27 października 2014r. kierowanego do Stowarzyszenia [...], oraz z dnia 23 stycznia 2015r. kierowanego do WIOŚ (dok. 10), Oświadczenie B. P. przedstawiciela Stowarzyszenia [...] z dnia 6 lutego 2015r. i kopie pism Skarżącej kierowanych do Wójta Gminy [...] z dnia 1 października 2014r., 23 października 2014r., 17 listopada 2014r. Nie wskazują one jednak na całkowitą nieprzejezdność w tym okresie drogi prowadzącej do instalacji. Tym samym nie można przyjąć, iż strona skarżąca była pozbawiona możliwości wywiązania się z obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] lipca 2014r. a w konsekwencji, że w jej słusznym interesie leży przedłużenie tego terminu.

Zdaniem Sądu zasadnie zatem organ przyjął w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, że wskazywany przez skarżącą interes strony w przedłużeniu bezpiecznego zamknięcia instalacji pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym.

Pozbawiony uzasadnionych podstaw jest również zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., bowiem jak wskazano powyżej organy inspekcji ochrony środowiska przed podjęciem rozstrzygnięcia podjęły czynności wyjaśniające i dokonały niezbędnych ustaleń w tym m. in. poruszanej przez skarżącą kwestii przejezdności drogi dojazdowej do instalacji. W aktach sprawy znajdują się nie tylko dokumenty złożone przez skarżącą ale i pismo Wójta Gminy [...] z dnia 23 stycznia 2015r., będącego zarządcą drogi gminnej stanowiącej dojazd do instalacji, w którym stwierdza on, że od dnia [...] lipca 2014r. droga dojazdowa do instalacji nie była zablokowana oraz była przejezdna dla samochodów w tym również ciężarowych.

Nadto Sąd zauważa, że bez znaczenia dla sprawy jest ewentualne pozostawanie nieprzejezdną drogi w okresie luty-marzec 2015r.- co podkreśla strona skarżąca w skardze, bowiem decyzja z dnia [...] lipca 2014r. orzekająca o wstrzymaniu instalacji, określała termin bezpiecznego dla środowiska wstrzymania użytkowania instalacji na dzień 31 stycznia 2015r. Zatem ewentualne zdarzenia, dotyczące nieprzejezdności drogi, których wystąpienie miało miejsce po dacie określonej tą decyzją, nie mają znaczenia dla sprawy.

Zdaniem Sądu niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., bowiem GIOŚ w skarżonym orzeczeniu w sposób szczegółowy wyjaśnił z jakich przyczyn uznał, iż interes społeczny stoi w kolizji z interesem strony, co powoduje brak zaistnienia podstaw do zmiany decyzji w oparciu o art. 155 k.p.a. Organ administracji wydając decyzję o charakterze uznaniowym uzasadnił ją w sposób dokładny, precyzyjnie podając argumentację przemawiającą za takim rozstrzygnięciem i odwołując się do konkretnych okoliczności sprawy. Nie można więc mówić wbrew twierdzeniom strony skarżącej o nielogiczności uzasadnienia jego niespójności i wewnętrznej sprzeczności.

Mając na względzie powyższe w oparciu o art. 151 p.p.s.a., skarga została oddalona.