Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2219/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 5, art. 29 ust. 1 pkt 24, art. 48 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 21 kwietnia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia NSA Leszek Kamiński /spr./ sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. N. i J. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 315/13 w sprawie ze skargi A. N. i J. N. na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia 24 stycznia 2013 r. nr ... w przedmiocie nałożenia obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu sygn. akt IV SA/Po 315/13 oddalił skargę A. N. i J. N. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ostrowie Wielkopolskim na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym) oraz art. 123 k.p.a.:

1. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie obiektu budowlanego, budynku gospodarczo - garażowego na działce nr [...] z obrębu [...], przy ul. Z. w O.,

2. ustalił wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń prowadzonych prac budowlanych polegających na zabezpieczeniu terenu i budynku przed dostępem osób postronnych;

3. nałożył na A. i J. N. obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia:

- zaświadczenia Prezydenta Miasta Ostrowa Wielkopolskiego o zgodności budowy budynku z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowaniu przestrzennego,

- czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, wymaganymi przepisami szczegółowymi oraz zaświadczeniem o przynależności projektanta do izby samorządu zawodowego, aktualnym na dzień opracowania projektu,

- oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane właścicieli nieruchomości.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził niedopuszczalność zażalenia na powyższe postanowienie. Prawomocnym wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu sygn. akt IV SA/Po 1091/10 oddalił skargę na powyższe rozstrzygnięcie organu odwoławczego.

Pismem z dnia 12 lipca 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wezwał inwestorów do przedłożenia wymaganych postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. dokumentów.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. organ na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego oraz art. 104 k.p.a. nakazał A. N. i J. N. rozbiórkę obiektu budowlanego - budynku gospodarczo – garażowego na działce [...] z obrębu [...], przy ul. Z. w O.

Na skutek odwołania inwestorów od powyższej decyzji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2012 r. na podstawie art. 104 i art. 132 § 1 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję, którą to Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. i umorzył postępowanie zmierzające do wydania decyzji w trybie art. 132 k.p.a.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 104 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Zdaniem organu odwoławczego budowa budynku gospodarczo- garażowego o wymiarach: 12,63m x 4,35m i powierzchni zabudowy wynoszącej 54,94 m2 wymagała uzyskania decyzji pozwolenia na budowę, którego inwestor nie uzyskał. Przedmiotowy obiekt został wybudowany według ustaleń organu powiatowego po 2000 r., co potwierdzają udostępnione przez Starostwo Powiatowe szkice geodezyjne. Zgodnie z nim budynek został zinwentaryzowany w dniu 1 września 2009 r., natomiast poprzedni operat geodezyjny z dnia 18 grudnia 2000 r. nie pokazuje budynku na tej działce. Według oświadczenia W. J. obiekt został wybudowany w 2007 r. Ponieważ inwestor nie przedłożył wymaganych dokumentów organ był obowiązany wydać nakaz rozbiórki (art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego).

Nadto organ odwoławczy zgodził się również z organem I instancji, iż przedmiotowy budynek nie jest zapleczem budowy rozbudowy obiektu mieszkalnego. W sprawie powstał obiekt posiadający fundamenty (słupki betonowe osadzono w ziemi i zabetonowano), który nie spełnia przesłanek z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego.

Skargę na powyższą decyzję złożyli A. N. oraz J. N., wnosząc o jej uchylenie i zarzucając jej:

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego polegające na wydaniu nakazu rozbiórki budynku, który jako obiekt tymczasowy nie wymagał uzyskania pozwolenia na budowę,

- naruszenie przepisów postępowania tj. art. 107 § 3, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na nie ustaleniu istotnych w sprawie okoliczności faktycznych, nie ustosunkowaniu się do podniesionych przez stronę zarzutów oraz niepełnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Zdaniem skarżących dysponują oni ostatecznym pozwoleniem na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego, a przedmiotowy obiekt został postawiony tymczasowo jako zapiecze socjalno- magazynowe do prowadzonych prac budowlanych związanych tą z rozbudową i przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na rozbudowę. Nadto przedmiotowy budynek gospodarczy pobudowany został z elementów ogrodzeniowych tj. słupki betonowe pomiędzy którymi znajdują się ogrodzeniowe płyty betonowe i spełnia rolę budynku tymczasowego, z którego zamierzają również skorzystać wobec zamiaru rozpoczęcia budowy budynku gospodarczego. Również zdaniem skarżących, wbrew art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego decyzja nakazuje rozbiórkę całego budynku, podczas gdy możliwe jest doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z prawem poprzez dokonanie częściowej rozbiórki budynku tak, aby ostatecznie jego rozmiar nie przekraczał norm dopuszczalnych w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, czego organy nie rozważyły. Podjęcie środków w celu przywrócenia stanu zgodnego z prawem rodzi zatem potrzebę przeprowadzenia badania w trybie art. 84 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zaskarżonej decyzji.

Oddalając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał na materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (art. 48 Prawa budowlanego), podkreślając, iż w jej świetle w sytuacji, gdy inwestor dokonał samowoli budowlanej i nie przedłożył dokumentów umożliwiających wszczęcie postępowania legalizacyjnego, organ zobligowany jest do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. W niniejszej sprawie nie budziło wątpliwości, że skarżący nie wykonali nałożonych na nich obowiązków. Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] września 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zobowiązał skarżących do przedstawienia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia określonych dokumentów, a następnie pismem z dnia 12 lipca 2011 r. wezwał skarżących do przedłożenia wymaganych ww. postanowieniem dokumentów. Pomimo powyższego, do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy strona nie przedstawiła zaświadczenia o zgodności budowy budynku z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowaniu przestrzennego. Sam zamiar wystąpienia o wypis i wyry planu zagospodarowania przestrzennego nie może mieć wpływu na fakt nie wywiązania się z nałożonego obowiązku.

Następnie Sąd podzielił stanowisko organu, że skarżący zrealizowali roboty budowlane w ramach samowoli budowlanej, o jakiej mowa w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Jak wynika z prawidłowo ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy, inwestorem w zakresie budowy ww. obiektu budowlanego byli skarżący, zaś obiekt w obecnym kształcie został wybudowany "w po 2000 r.". Wynika to przede wszystkim z oświadczenie inwestora wskazującego na rok 2008 r. i znajduje potwierdzenie w oświadczeniu sąsiada wskazujące na rok 2007 r. oraz znajdujący się w aktach szkicach geodezyjnych. Przedmiotowy budynek został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej, bowiem inwestorzy po pierwsze nie udokumentowali faktu uzyskania decyzji o pozwoleniu na jego budowę, a po drugie sami oświadczyli, że na budowę przedmiotowego budynku nie mieli pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Załączona do akt sprawy dokumentacja - protokół kontroli robót budowlanych sporządzony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazuje, że na terenie działki [...] znajduje się budynek gospodarczo - garażowy o wymiarach 12,63 m x 4,35 m i powierzchni zabudowy wynoszącej 54,94 m. Ustalenia te potwierdził skarżący i nie były kwestionowane przez żadną ze stron.

Wskazując na powyższe, Sąd zgodził się ze stanowiskiem organów obu instancji, że na budowę przedmiotowego obiektu wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego wynika przy tym jednoznacznie, że każdorazowo przed rozpoczęciem robót budowlanych inwestor obowiązany jest uzyskać ostateczną decyzję właściwego organu o pozwoleniu na budowę, chyba, że ustawodawca w art. 29 – 31 ustawy wyłączył ten wymóg w stosunku do wyraźnie wskazanych robót budowlanych. Wskazując na przepisy art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 3 pkt 5 i 2 Prawa budowlanego, Sąd zaznaczył, że budynkiem jest tylko taki obiekt budowlany, który łącznie spełnia następujące warunki: jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (ścian), a także posiada fundamenty i dach. W świetle poglądów orzecznictwa "trwałe związanie z gruntem" sprowadza się przy tym do posadowienia obiektu budowlanego tak, aby zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie w inne miejsce. Wydzielenie budynku z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych tworzy w budynku przestrzeń zamkniętą, będąc jednocześnie osłoną przed szkodliwym działaniem czynników klimatycznych, zabezpieczeniem przed wejściem niepowołanych osób oraz takimi czynnikami zewnętrznymi jak hałas czy zapach. Właściwości tej nie ma drewniana wiata ogrodowa. Fundament jest z kolei elementem konstrukcyjnym, którego zadaniem jest przenoszenie obciążeń na grunt. Może być on wykonany z różnych materiałów budowlanych. Parametry fundamentu oraz głębokość jego posadowienia w gruncie zależą od wielkości przenoszonych obciążeń, które zależą od wielkości i rodzaju konstrukcji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd pierwszej instancji uznał, że przedmiotowy budynek gospodarczo- garażowy wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, którym skarżący się nie legitymują. Analizując z kolei cele wydania nakazu rozbiórki, Sąd podkreślił, że w aktualnym stanie prawnym zasadą jest poprzedzenie obowiązku rozbiórki w przypadku wybudowania (budowy) obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę oceną możliwości jego legalizacji, po ustaleniu, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza innych przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Nakaz rozbiórki może być bowiem orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości legalizacji. Oczywiście, legalizacja nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora. Takie postępowanie legalizacyjne zostało zainicjowane przez organ I instancji w niniejszym stanie faktycznym, a wydanie w sprawie nakazu rozbiórki poprzedzono wydaniem postanowienia na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Ponieważ strona nie wypełniła obowiązków nałożonych tym postanowieniem, przedstawione okoliczności sprawy nakładały na organ obowiązek wydania nakazu rozbiórki.

Z powyższych względów, wobec prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, Sąd nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. jak również art. 107 § 3 k.p.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi stawiane przez ten przepis.

Odnosząc się zaś do kwestii możliwości legalizacji części zamierzenia inwestycyjnego, Sąd stwierdził, że orzecznictwo przywołane przez skarżącego dotyczy sytuacji gdy kilka obiektów budowlanych realizowanych jest w ramach jednego zamierzenia inwestycyjnego i część z nich nie wymaga pozwolenia na budowę.

W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli A. N. i J. N., zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 7, 77 i 80 k.p.a., przejawiające się w sanowaniu przez Sąd naruszenia przez organ II instancji art. 7, 77 i 80 k.p.a., polegającego na zaniechaniu przez ten organ wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego, nieodniesieniu się przez Sąd w wyroku do podnoszonych przez skarżących zarzutów, nieuwzględnieniu podnoszonych okoliczności przy ocenie zgromadzonego materiału dowodowego a w konsekwencji na nieuzasadnionym przyjęciu, że postawienie obiektu budowlanego, będącego przedmiotem postępowania wymagało pozwolenia na budowę,

2. rażące naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.:

a. art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż sporny budynek nie stanowi obiektu, do którego budowy nie jest wymagane pozwolenie na budowę;

b. art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na orzeczeniu nakazu rozbiórki wobec budynku, który nie spełnia przesłanek samowoli budowlanej;

c. art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż wybudowany przez skarżących budynek nie posiada cech obiektu budowlanego o charakterze tymczasowym.

Wskazując na powyższe zarzuty kasacji, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu kasacji stwierdzono, że niewątpliwie sporny budynek należy do obiektów z art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego i stanowi zaplecze budowy i tak też jest wykorzystywany. Skarżący legitymują się ostatecznym pozwoleniem na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego usytuowanego na przedmiotowej działce, wydanym przez Starostę Ostrowskiego z dnia [...] lipca 2009 r. Został postawiony tymczasowo jako zaplecze socjalno-magazynowe do prowadzonych prac budowlanych związanych z rozbudową budynku mieszkalnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego i będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia zarzutów tej skargi.

W skardze sformułowano zarzuty naruszeń przepisów proceduralnych jak i przepisów materialnoprawnych.

W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść - w granicach określonych w skardze - do ocen o charakterze prawnomaterialnym. W przypadku jednak sformułowania zarzutów w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a., przedstawianych jako skutek przyjęcia przez Sąd Wojewódzki określonego poglądu w sferze prawa materialnego, z czym nie zgadza się autor skargi kasacyjnej, prezentujący inny pogląd w sferze prawa materialnego niż ten, który przyjęto za podstawę wyroku, właściwe jest rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności zarzutu naruszenia prawa materialnego, skoro zasadność zarzutów natury procesowej może się okazać skuteczną jedynie wówczas gdy, przyjęcie przez Sąd Wojewódzki określonego poglądu w sferze prawa materialnego okazałoby się wadliwe.

W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z zastosowaniem przez organy nadzoru budowlanego art. 48 Prawa budowlanego wywodząc, iż budynek będący przedmiotem decyzji nakazującej rozbiórkę nie odpowiada cechom budynku pozwalającym na zastosowanie ww. przepisu. Stąd biorą się zarzuty błędnej wykładni przepisów, o których mowa w pkt 2 lit a i c petitum skargi kasacyjnej, czego konsekwencję stanowi zarzut opisany pod lit. b tej skargi.

Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego błędna wykładnia prawa materialnego może polegać na nieprawidłowym odczytaniu normy prawnej wyrażonej w przepisie, mylnym zrozumieniu jego treści lub znaczenia prawnego, bądź też na niezrozumieniu intencji ustawodawcy (por. wyrok NSA z dnia 13 września 2005 r., sygn. akt II OSK 16/05, LEX nr 192124, wyrok NSA z dnia 23 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 539/04, LEX nr 165771, czy wyrok NSA z dnia 2 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1026/04, LEX nr 171170). Skuteczność tak podniesionego zarzutu należy oceniać w oderwaniu od ustaleń faktycznych, a jedynie w odniesieniu do bezspornych okoliczności faktycznych sprawy i uzasadnienia.

Jednakże stawiając powyższe zarzuty przy niespornym wydawałoby się stanie faktycznym, autor skargi kasacyjnej pomija pewne istotne okoliczności sprawy, które mają znaczenie dla sposobu rozumienia ww. przepisów.

Opisując bowiem, jako pozycję wyjściową dla analizy przepisu, stan faktyczny związany z zarzutem naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego, strona skarżąca kasacyjnie, wskazując na datę ([...] lipca 2009 r.) uzyskania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, dla którego obiekt budowlany objęty nakazem rozbiórki miałby stanowić zaplecze socjalno-magazynowe, pomija daty wybudowania tego obiektu (2008 r.), czy też zakończenia prac budowlanych przy budynku mieszkalnym (18 grudnia 2011 r.). Dodać trzeba, że organy nadzoru budowlanego wszczęły postępowanie w sprawie w dniu 21 września 2009 r., a wydały decyzję ostateczną w dniu [...] stycznia 2013 r.

Daty te mają istotne znaczenie dla oceny, czy wystąpiły przesłanki pozwalające na zastosowanie przepisu, o którym mowa w skardze kasacyjnej. Stanowi on, że pozwolenie na budowę nie jest wymagane dla budowy obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy. Z jego treści wynika zatem, że bez pozwolenia można wybudować taki obiekt w trakcie realizacji robót budowlanych. Ponieważ zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane (w tym prace przygotowawcze, o których mowa w art. 41 Prawa budowlanego) można było rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, którą Inwestor uzyskał w dniu [...] lipca 2009 r., oznacza to, że nie miał on żadnej podstawy prawnej do wybudowania przedmiotowego budynku przed tą datą, a jak sam oświadczył budynek ten wybudował w 2008 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że budynek ten powstał w warunkach samowoli budowlanej odpowiadającej warunkom opisanym w art. 48, a nie art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego. Sąd Wojewódzki prawidłowo zatem zastosował prawo materialne, a omawiany zarzut skargi kasacyjnej, nie ma usprawiedliwionej podstawy.

W skardze kasacyjnej twierdzi się też, że Sąd wadliwie rozumiał art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, definiującego tymczasowy obiekt budowlany, którego cechy posiadał, według strony skarżącej kasacyjnie, przedmiotowy budynek. Zgodnie z tym przepisem przez pojęcie tymczasowego obiektu budowlanego należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem.

Opisując w uzasadnieniu zarzutu dwa różne stany objęte ww. przepisem (związane z połączeniem takiego obiektu z gruntem) i nie kwestionując tego, że budynek objęty nakazem rozbiórki jest trwale powiązany z gruntem wskazuje się, iż nie stoi to na przeszkodzie uznania jego tymczasowości. Tu jednak strona skarżąca kasacyjnie zdaje się nie dostrzegać, że gdyby za taki obiekt uznać ten budynek, to powinien on być rozebrany z chwilą zakończenia realizacji robót budowlanych, a jak wynikało z oświadczenia Inwestora budowa budynku mieszkalnego zakończona została dnia 18 grudnia 2011 r. Co więcej, z przytoczonej przez stronę skarżącą kasacyjnie definicji wynika, że naturalnym zakończeniem funkcji takiego budynku jest jego rozbiórka. Jeżeli tak, to powstaje pytanie, dlaczego przedstawiając w skardze kasacyjnej tezę o tymczasowości tego budynku i nie kwestionując zakończenia procesu budowlanego, a tym samym podstaw rozbiórki tego budynku Inwestor wnosi skargę na decyzję nakazującą rozbiórkę, a od wyroku potwierdzającego ten stan wywodzi skargę kasacyjną.

Wobec powyższego nie ma usprawiedliwionej podstawy zarzut, iż Sąd Wojewódzki błędnie rozumiał przepis art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Konsekwencją zaś oddalenia omówionych zarzutów musi być również oddalenie zarzutu naruszenia art. 48 Prawa budowlanego Prawa budowlanego, który prawidłowo zrekonstruował Sąd I instancji.

Sąd Wojewódzki akceptując prawidłowo ustalony przez organy nadzoru budowlanego stan faktyczny sprawy, odnoszący się do zastosowania art. 48 Prawa budowlanego nie mógł zatem naruszyć przepisów proceduralnych opisanych w skardze kasacyjnej, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 7, 77 i 80 k.p.a., które niezależnie od nietrafności zarzutów, nie zostały doprecyzowane i właściwie uzasadnione w skardze kasacyjnej.

Z tych wszystkich względów uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.