Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1716/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów~Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4,
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 15 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 710
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal, Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia WSA del. Bożena Dziełak (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Szefa Krajowej Administracji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 305/17 w sprawie ze skargi M. P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 6 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z 31 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 305/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ("WSA") uchylił skierowaną do Skarżącego – M. P., interpretację indywidualną Ministra Finansów z 6 września 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

2. Opisując zdarzenie przyszłe we wspólnym wniosku o wydanie interpretacji Skarżący podał, że jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług prawniczych na terytorium Polski. Zainteresowana (żona Skarżącego), która nie prowadzi działalności gospodarczej, złożyła wniosek o rejestrację słownego znaku towarowego o którym mowa w art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2017 r., poz. 776) – dalej "P.w.p.", identyfikującego wspólne nazwisko jej i Skarżącego oraz o uzyskanie do tego znaku prawa ochronnego, zgodnie z art. 121 tej ustawy. Po rejestracji prawo do znaku zasili majątek osobisty Zainteresowanej. Uzyskawszy niezależną wycenę rzeczoznawcy majątkowego w celu ustalenia wartości rynkowej prawa, Zainteresowana na podstawie umowy darowizny nieodpłatnie przeniesie to prawo na Skarżącego (do jego majątku osobistego). Skarżący prawo to będzie wykorzystywał do celów prowadzonej działalności gospodarczej, w szczególności jako podstawę umacniania wizerunku biznesowego kancelarii i utrwalenia konotacji nazwiska (będącego treścią znaku) z szeroko pojętymi usługami prawniczymi.

Odnosząc się do zagadnień przedstawionych na tle powyższych okoliczności faktycznych Skarżący zajął stanowisko, zgodnie z którym nieodpłatne przeniesienie prawa do znaku w ramach darowizny nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz nie wpłynie na jego rozliczenia z tytułu podatku od towarów i usług, tj. będzie dla niego czynnością neutralną.

3. W interpretacji indywidualnej Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w K., jako nieprawidłowe ocenił stanowisko Skarżącego w zakresie wyłączenia nieodpłatnego przekazania znaku towarowego z opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Za prawidłowe uznał natomiast stanowisko Skarżącego o braku wpływu otrzymanej darowizny na rozliczenia tego podatku dokonywane przez obdarowanego.

Zdaniem organu interpretacyjnego przekazanie w formie darowizny znaku towarowego przez Zainteresowaną na rzecz Skarżącego stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.) – dalej "u.p.t.u.". W związku z realizacją tej czynności Zainteresowana wystąpi jako podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1 u.p.t.u. Charakter znaku towarowego i korzyści wynikające z faktu bycia jego właścicielem wykluczają, by mógł być on wykorzystywany na cele osobiste. Funkcje znaku towarowego, czyli oznaczanie pochodzenia, jakościowa oraz reklamowa, powodują, że niemożliwym jest skuteczne realizowanie praw z niego wynikających w sferze "życia prywatnego", w oderwaniu od działalności gospodarczej. Minister Finansów odwołał się do art. 8 ust. 2 pkt 2 u.p.t.u.

4. Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718) – dalej "P.p.s.a.".

Zdaniem WSA nie można uznać, że dla ustalenia statusu podatnika podatku od towarów i usług wystarczy samo stwierdzenie, iż charakter znaku towarowego i korzyści wynikające z faktu bycia jego właścicielem (współwłaścicielem) wykluczają, by mógł być on wykorzystywany na cele osobiste, a korzystanie z praw do znaku towarowego następuje zawsze w celach zarobkowych.

W ocenie WSA organ interpretacyjny dokonał nieprawidłowej wykładni art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. Nie jest bowiem działalnością gospodarczą darowizna składnika majątku osobistego (prywatnego), co ma miejsce w przedstawionym przez "skarżącą" stanie faktycznym. Uznanie jednorazowej czynności darowizny znaku towarowego za opodatkowaną podatkiem od towarów i usług wymagałoby wykazania, że w momencie jej realizacji "skarżąca" działała w charakterze producenta, handlowca lub usługodawcy, z zamiarem wielokrotnego wykonywania tych czynności, co w sprawie nie wystąpiło.

Dokonanie darowizny zarejestrowanego znaku towarowego (wraz z prawem ochronnym), czy niezarejestrowanego znaku towarowego, pozostaje bez wpływu na opodatkowanie tej czynności.

5. Szef Krajowej Administracji Skarbowej ("Szef KAS"), jako od 1 marca 2017 r. nowa strona postępowania sądowego w miejsce ministra właściwego do spraw finansów publicznych, złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i jej oddalenie, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

5.1. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Szef KAS zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

5.1.1. art. 141 § 4 P.p.s.a. przez wadliwe, nieodpowiadające wymogom ustawowym uzasadnienie wyroku, polegające na braku odniesienia się do argumentów prezentowanych przez organ interpretacyjny oraz niezawarcie w nim wyczerpującego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, bez szczegółowej analizy prawnej, przedstawionego przez Skarżącego stanowiska;

5.1.2. art. 141 § 4 P.p.s.a. przez sporządzenie wyroku w sposób nie spełniający wymogów ustawowych, w szczególności poprzez sprzeczność sentencji wyroku z jego uzasadnieniem, polegającą na przyjęciu przez WSA w sentencji wyroku, że stroną Skarżącą jest M. P. – obdarowany, a w uzasadnieniu wyroku, że Skarżącą jest osoba dokonująca darowizny znaku towarowego – małżonka Skarżącego (s. 8 wyroku), co w konsekwencji powoduje, że uzasadnienie wyroku jest niejednoznaczne. W niniejszej sprawie stroną Skarżącą jest obdarowany, występujący z wnioskiem wspólnym o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14r ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) – dalej "O.p.".

5.2. Natomiast na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Szef KAS zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. przez błędną wykładnię i uznanie, że w przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego czynność przekazania w formie darowizny prawa do zarejestrowanego znaku towarowego przez małżonkę Skarżącego na rzecz Skarżącego (który zamierza przedmiotowy znak towarowy wykorzystać do celów swojej działalności gospodarczej), nie będzie stanowiła działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., a małżonka Skarżącego nie będzie występowała w tej czynności jako podatnik podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 tej ustawy.

6. Skarżący nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.

7. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7.1. Sprawa niniejsza rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, stosownie do art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1842).

7.2. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania sądowego, której przesłanki – wymienione § 2 tego artykułu – w rozpoznanej sprawie nie wystąpiły. Nie stwierdzono też podstaw do odrzucenia skargi oraz do umorzenia postępowania w oparciu o art. 189 P.p.s.a.

7.3. Skargę kasacyjną Szefa KAS, rozpoznaną zgodnie z wyrażoną w art. 183 § 1 P.p.s.a. zasadą związania podniesionymi w niej zarzutami, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadną.

7.4. Przede wszystkim stwierdzić należy, iż nie mogły być skuteczne zarzuty naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., określającego wymogi formalne, jakie winno spełniać uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji.

Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a., jako samodzielna podstawa kasacyjna, uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku w sytuacji, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd podejmując rozstrzygnięcie, co skutkuje niemożnością dokonania kontroli instancyjnej wyroku, a także gdy przedstawiając stan sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 – wskazane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Szefa KAS naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. spowodowane zostało brakiem odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do argumentów organu interpretacyjnego oraz niezawarciem w uzasadnieniu wyczerpującego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a w konsekwencji bezpodstawnym przyjęciem, bez szczegółowej analizy prawnej, stanowiska przedstawionego przez Skarżącego (pkt 5.1.1. niniejszego uzasadnienia).

Uzasadniając ten zarzut Szef KAS przytoczył treść powyższego przepisu, a także, odwołując się do orzecznictwa, przedstawił znaczenie uzasadnienia wyroku dla możliwości poznania motywów rozstrzygnięcia, istotnych z punktu widzenia możliwości dokonania kontroli kasacyjnej wyroku oraz należytego wywiedzenia zarzutów skargi kasacyjnej.

Jednakże na tych rozważaniach – choć niewątpliwie słusznych, to jednak ogólnikowych i pozbawionych nawiązania do konkretnych treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku – poprzestał. Nie wskazał natomiast ani żadnego argumentu organu interpretacyjnego pominiętego w rozważaniach Sądu pierwszej instancji, ani powodów, dla których uważa, że podstawa prawna rozstrzygnięcia nie została wyczerpująco wyjaśniona. Tym samym zaś omawianego zarzutu nie uzasadnił. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny, działając w warunkach związania zarzutami skargi kasacyjnej, nie ma podstaw, aby samodzielnie poszukiwać argumentacji uzasadniającej te zarzuty.

Naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Szef KAS upatruje również w sprzeczności sentencji wyroku z jego uzasadnieniem. W sentencji wyroku Sąd pierwszej instancji przyjął bowiem, że stroną skarżącą jest M. P. – obdarowany, a w uzasadnieniu wyroku, że skarżącą jest osoba dokonującą darowizny znaku towarowego – małżonka Skarżącego, co uzasadnienie wyroku czyni niejednoznacznym (pkt 5.1.2. niniejszego uzasadnienia).

Rację ma Szef KAS, że w rozpoznanej sprawie stroną skarżącą jest M. P., a nie jego żona, będąca osobą zainteresowaną w rozumieniu art. 14r § 1 i § 2 O.p.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji kilka razy, między innymi na wskazanej przez Szefa KAS s. 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, posłużył się zwrotem "skarżąca" na określenie żony Skarżącego. Stwierdził bowiem, że darowizna składnika majątku prywatnego nie jest działalnością gospodarczą "(...) w przedstawionym przez skarżącą stanie faktycznym" oraz że "Uznanie (...) darowizny znaku towarowego za czynność opodatkowaną (...) wymagałoby wykazania, że w momencie jej realizacji skarżąca działała w charakterze producenta, handlowa lub usługodawcy (...)".

Tym niemniej uchybienie to, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy uznać za zwykłą pomyłkę, która nie mogła mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji przedstawiając istotę sporu w sprawie wskazał bowiem, że "w ocenie skarżącego dokonanie przez zainteresowaną (żonę skarżącego) darowizny znaku towarowego na rzecz skarżącego nie będzie objęte zakresem ustawy o podatku od towarów i usług (...)" i dalej "(...) skarżący wskazał że zainteresowana (żona podatnika) jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej (...). Zarejestruje ona znak towarowy, po czym w drodze darowizny przekaże go skarżącemu".

Uprawniony jest więc wniosek, że powyższa pomyłka Sądu pierwszej instancji wynikała z istoty spornej kwestii, dotyczącej statusu jako podatnika podatku od towarów i usług nie Skarżącego (obdarowanego), a jego żony (darczyńcy). Rozważania Sądu pierwszej instancji związane były z żoną Skarżącego i pisząc o niej Sąd ten kilkakrotnie określił ją jako "skarżącą".

Pomyłka ta nie powinna była się zdarzyć. Jednak, jak już wskazano, nie mogła mieć ona istotnego wpływu na wynik sprawy. Pomimo tej pomyłki, powody, dla których Sąd pierwszej instancji nie podzielił merytorycznego stanowiska organu interpretacyjnego zostały przedstawione w sposób jasny i pozwalający na weryfikację rozumowania, które doprowadziło WSA do takiego rozstrzygnięcia sprawy.

7.5. Jako naruszone przepisy prawa materialnego, Szef KAS wskazał art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. (pkt 5.2. niniejszego uzasadnienia).

W art. 15 ust. 1 u.p.t.u. ustawodawca zamieścił definicję podatnika podatku od towarów i usług. Zgodnie z tym przepisem, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne mniemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Natomiast art. 15 ust. 2 u.p.t.u. stanowi, że działalnością gospodarczą jest wszelka działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

7.5.1. Zarzut błędnej wykładni powyższych przepisów nie może być uwzględniony. Szef KAS bowiem ani nie wskazał, jak – jego zdaniem – przepisy te powinny być rozumiane (odczytywane), ani też na czym miałaby polegać zarzucana przezeń wadliwość dokonanej przez Sąd pierwszej instancji interpretacji tych przepisów.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że "Istota sporu w sprawie dotyczy interpretacji przepisów art. 15 ust. 1 i ust. 2 (...) u.p.t.u.", a przedstawiając wykładnię tych przepisów wyjaśnił, iż z wynika z nich wyraźnie, że "warunkiem koniecznym do uznania danego podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, że działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód. Przy czym należy zauważyć, że ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług (...). Działalność gospodarcza, co do zasady, cechuje się niezależnym, powtarzalnym i częstotliwym charakterem, ponieważ jest związana z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest więc podatnikiem podatku od towarów i usług, kto – jako osoba fizyczna – dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Taka sytuacja występuje w przypadku zbycia przez daną osobę majątku prywatnego. Majątek taki nabywany jest bowiem na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem do działalności gospodarczej, w tym handlowej, a zatem jego sprzedaż, czy darowizna, nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem w postaci uznania tej osoby za podatnika podatku od towarów i usług". Tym niemniej, odwołując się do art. 9 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L. 2006/347/1), w rezultacie Sąd pierwszej instancji wyraził pogląd, że "jednorazowe dokonanie darowizny znaku towarowego przez osobę fizyczną, będzie opodatkowana tylko wtedy, gdy zostanie dokonana w związku z jej działalnością gospodarczą".

Zdaniem Szefa KAS "w przedmiotowej sprawie istotne znaczenie ma ocena, czy znak towarowy może być uznany za majątek osobisty". Powołując się na orzecznictwo wywiódł, że "przekazanie znaku towarowego w drodze darowizny nie dowodzi, że mamy do czynienia z majątkiem osobistym osoby".

Tymczasem z przytoczonych wyżej twierdzeń Sądu pierwszej instancji wynika, iż nie wykluczał on możliwości opodatkowania jednorazowej darowizny majątku osobistego, warunkując to jednakże jej związkiem z działalnością gospodarczą darczyńcy.

Stanowisko Szefa KAS, zgodnie z którym znak towarowy nie może być uznany za majątek osobisty (prywatny) osoby fizycznej nie podważa ani zasadności powyższego stanowiska Sądu pierwszej instancji, ani też oceny tego Sądu, że do ustalenia statusu podatnika podatku od towarów i usług nie wystarczy sam charakter znaku towarowego.

7.5.2. Podniesione w ramach zarzutu naruszenia art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że czynność przekazania w formie darowizny prawa do zarejestrowanego znaku towarowego przez małżonkę Skarżącego na rzecz Skarżącego (który zamierza przedmiotowy znak towarowy wykorzystać do celów swojej działalności gospodarczej), nie będzie stanowiła działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., a małżonka Skarżącego nie będzie występowała w tej czynności jako podatnik podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 tej ustawy, ocenić należało jako zarzucenie temu Sądowi niewłaściwego zastosowania powyższych przepisów.

Zarzut ten nie jest zasadny.

Prawidłowo w skierowanej do Skarżącego interpretacji indywidualnej stwierdzono, że nie każda czynność stanowiąca świadczenie usług w rozumieniu art. 5 u.p.t.u. podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług – musi to być czynność wykonana przez podatnika.

W rozpoznanej sprawie, w której sporne jest opodatkowanie podatkiem od towarów i usług darowizny, istotne jest, czy w odniesieniu do tej darowizny status podatnika posiada małżonka Skarżącego, jako darczyńca.

Zważywszy na wiążącą w rozpoznanej sprawie wykładnię art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. przyjętą przez Sąd pierwszej instancji, w świetle której opodatkowanie jednorazowej czynności darowizny wymaga istnienia związku tej czynności z działalnością gospodarczą osoby dokonującej tej czynności, wskazać należy okoliczności faktyczne wynikające z opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego we wspólnym wniosku Skarżącego i jego żony o wydanie interpretacji. Z opisu tego wynika zaś, że małżonka Skarżącego nie prowadzi działalności gospodarczej, a prawo do zarejestrowanego znaku towarowego zasili jej majątek osobisty. Po określeniu przez rzeczoznawcę wartości rynkowej tego prawa, małżonka Skarżącego przekaże je nieodpłatnie (w drodze darowizny) Skarżącemu.

Okoliczności te świadczą to tym, iż będzie to jednorazowa darowizna składnika majątku osobistego, dokonana przez osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej. Z opisu zdarzenia przyszłego nie wynika przy tym, aby osoba ta tenże składnik majątkowy wykorzystywała do uzyskiwania dochodów oraz korzystała z funkcji przypisanych mu jako znakowi towarowemu. W takiej sytuacji faktycznej nie ma podstaw do twierdzenia, że planowane nieodpłatne zbycie prawa do znaku towarowego podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tak też prawidłowo przyjął Sąd pierwszej instancji.

Odnosząc się natomiast do stanowiących zasadniczą część argumentacji Szefa KAS, twierdzeń dotyczących charakteru i funkcji znaku towarowego oraz związku znaku towarowego z działalnością gospodarczą, podkreślić należy, że funkcje przypisane temu znakowi, co prawda, będą wykorzystywane w działalności gospodarczej, ale w działalności gospodarczej Skarżącego, a nie jego żony, której status jako podatnika był sporny w rozpoznanej sprawie. Sam akcentowany przez Szefa KAS charakter znaku towarowego nie przesądza zatem o tym, że jego darowizna zostanie dokonana w warunkach odpowiadających prowadzeniu działalności gospodarczej, skoro – jak wskazano wyżej – darczyńca działalności takiej nie prowadzi i nie wykorzystuje znaku towarowego w jakikolwiek inny sposób. Rację ma w tym względzie Sąd pierwszej instancji. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 14 czerwca 2019 r. sygn. akt I FSK 811/17, I FSK 813/17 i I FSK 911/17, aczkolwiek wydanych na tle wniesienia jako aportu do spółki jawnej znaku słowno-graficznego otrzymanego w drodze darowizny. Zauważyć też należy, że z przepisów ustawy Prawo własności przemysłowej nie wynika, aby osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej nie mogły zarejestrować znaku towarowego. Ustawa ta nie nakłada na podmiot, który zarejestrował znak towarowy, obowiązku wykorzystywania tego znaku (na skutek nieużywania prawo ochronne na znak towarowy może natomiast wygasnąć).

7.6. Reasumując Naczelny Sąd stwierdza, iż trafnie Sąd pierwszej instancji podkreślił, że z uwagi na związanie z profesjonalnym obrotem, działalność gospodarcza, co do zasady, ma charakter niezależny, powtarzalny oraz częstotliwy.

To właśnie działania danego podmiotu nacechowane profesjonalizmem (zawodowstwem) uzasadniają przyjęcie, że w określonym zakresie prowadzi on działalność gospodarczą, co stanowi o jego statusie podatnika podatku od towarów i usług (art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u.). Z kolei status podatnika może spowodować, że dana czynność zrealizowana przez niego zostanie uznana za opodatkowaną. Małżonka Skarżącego, co wynika jednoznacznie ze wspólnego wniosku o wydanie interpretacji, nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. Zamierzone nieodpłatne, w drodze darowizny, przekazanie przez nią praw do znaku towarowego Skarżącemu, nie stanowi czynności uzasadniającej wniosek, że w tym zakresie działała ona jak podatnik podatku od towarów i usług. Prawidłowa jest więc ocena Sądu pierwszej instancji, że przedmiotowa darowizna nie będzie podlegała opodatkowaniu.

7.7. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Szefa KAS, jako że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.

sędzia WSA del. sędzia NSA sędzia NSA

Bożena Dziełak Adam Bącal Roman Wiatrowski