Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 553/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2008-11-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 87 i 86
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Małgorzata Roleder po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia F. Z. w B. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie WSA w B. z dnia 8 września 2008 r. sygn. akt II SA/Bk 553/07 sprawy ze skargi Stowarzyszenia F. Z. w B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy p o s t a n a w i a odmówić skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Białymstoku oddalił wniosek Stowarzyszenia F. Z. w B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Odpis powyższego orzeczenia doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej – radcy prawnemu D. R. w dniu [...] września 2008 r. (k. 117).

W dniu [...] września 2008 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek skarżącej

o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia [...] września 2008 r. Do wniosku dołączono zażalenie na w/w postanowienie.

W tym stanie rzeczy Sąd pismem z dnia [...] października 2008 r. zwrócił się do pełnomocnika skarżącej z zapytaniem czy podtrzymuje żądanie zawarte w piśmie

z dnia [...] września 2008 r., z jednoczesnym zobowiązaniem - w przypadku podtrzymania wniosku - do wykazania, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia został złożony w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia wniosku.

W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia

[...] października 2008 r. podał, iż postanowienie z dnia [...] września 2008 r. doręczone mu przez Sąd w dniu [...] września 2008 r., wysłał listem poleconym dnia następnego do skarżącej, albowiem nie mając jej pełnomocnictwa nie mógł podejmować czynności procesowych (pełnomocnictwo zostało mu udzielone dopiero w dniu [...] września 2008 r.). Natomiast jako prawdopodobną przyczynę uchybienia terminu i złożenia zażalenia w terminie 7 dni od jej ustania wskazał, iż może mieć ona związek z okresem, jaki upłynął od wysłania do doręczenia odpisu postanowienia stronie skarżącej. Nadto wskazał, iż pismem z dnia [...] października 2008 r. poinformował stronę o zawiadomieniu Sądu z dnia [...] października 2008 r., jednakże nie uzyskał żadnej odpowiedzi. Końcowo podniósł, iż w dniu [...] lipca 2008 r. poinformował tutejszy Sąd o fakcie nieudzielania mu przez skarżącą pełnomocnictwa do reprezentowania go w niniejszym postępowaniu. Natomiast zaskarżone postanowienie z dnia [...] września 2008 r. nie zostało doręczone skarżącej, a jedynie pełnomocnikowi z urzędu, który wobec braku pełnomocnictwa nie mógł skutecznie podejmować czynności procesowych. Pismo z dnia [...] października 2008 r. zostało przesłane przez pełnomocnika do wiadomości skarżącej.

W piśmie z dnia [...] października 2008 r. złożonym do Sądu, skarżąca wskazała, iż pismo pełnomocnika zostało doręczone jej w dniu [...] października 2008 r. Skarżąca podała, iż z powodu awarii sprzętu komputerowego nie była w stanie doręczyć kopii żądanych dokumentów, które posiada jedynie w postaci elektronicznej. Przyczyna ta ustała z dniem nadania niniejszego pisma na poczcie. Nadto podniosła, iż Stowarzyszenie znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Nie zatrudnia pracowników, tak więc nie ma możliwości dostarczenia lub przeglądania dokumentów osobiści. A zatem uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:

W ocenie Sądu wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

Z treści art. 86 i 87 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie się łącznie trzech przesłanek, a mianowicie: wniesienia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła jej dochowania terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której

w zakreślonym terminie nie dokonano, oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony.

Z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że bez wątpienia

w sprawie została spełniona jedna z przesłanek warunkujących przywrócenie terminu, a mianowicie: wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostało złożone zażalenie. Druga z okoliczności warunkujących pozytywne ustosunkowanie się do wniosku nie została przez stronę w żaden sposób wyjaśniona. Chodzi tu przede wszystkim o wykazanie, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia został złożony w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

W dalszej kolejności, konieczne stało się też rozważenie, czy argumenty skarżącej uprawdopodobniają, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło bez winy skarżącej. W ocenie Sądu w sprawie nie zostały wykazane okoliczności uprawdopodobniające brak jej winy.

Przede wszystkim podnieść należy, że strona skarżąca nie wykazała, że niedochowanie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło bez jej winy. Argumenty skarżącej podniesione w piśmie z dnia [...] października 2008 r. w kwestii awarii komputerów nijak się mają do faktycznego braku możliwości w sporządzeniu zażalenia. Jak dotąd nie ma bowiem obowiązku sporządzania jakichkolwiek pism procesowych w tym także środków zaskarżenia pismem maszynowym, czy sporządzonym na komputerze. Strona niezadowolona z treści orzeczenia sądu może sporządzić zażalenie własnoręcznie. Awaria komputerów w siedzibie skarżącego nie może być zatem uznana jako okoliczność uprawdopodobniająca brak winy po jego stronie do terminowego sporządzenia środka odwoławczego. Także argumenty stanowiące o słabej kondycji finansowej skarżącej, przez co niemożliwym było wysłanie korespondencji, nie przekonują sądu, że dochowano przy tym należytej staranności. Z urzędu sądowi jest wiadomym, że siedziba skarżącego nie jest umiejscowiona w tak dalekiej odległości, że niemożliwe byłoby złożenie pisma w inny sposób (np. osobiście, kurierem).

W tym miejscu należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie Stowarzyszeniu F. Z. w B. zostało przyznane prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych w całości i ustanowienie radcy prawego. Jak się jednak okazało, strona skarżąca nie skorzystała z pomocy przydzielonego pełnomocnika, bowiem ustanowiony pełnomocnik nie otrzymał stosownego pełnomocnictwa. O winie skarżącej w kwestii uchybienia terminu do wniesienia zażalenia przemawia zatem fakt, że pomimo faktycznej możliwości działania przez fachowego pełnomocnika ustanowionego przez sąd, strona nie skorzystała z jego pomocy (nie udzieliła mu pełnomocnictwa). Sporządzając zaś zażalenie po terminie, strona nie uprawdopodobniła okoliczności świadczących o braku winy, albowiem ani awaria komputerów nie mogła zatamować terminowego sporządzenia środka zaskarżenia (możliwość ręcznego sporządzenia), ani brak środków finansowych na korespondencję nie świadczy, że zażalenia nie można było dostarczyć innymi sposobami. Nie przekonuje też sądu argument o brakach kadrowych Stowarzyszenia. Osoba prawna winna bowiem tak organizować sobie pracę, by nie dochodziło z jej strony do uchybień procesowych w postępowaniach sądowych, których nota bene jest bardzo wiele, a w których strona składa te same ogólnikowe pisma, używając wciąż tych samych ogólnikowych argumentów, bez odniesienia do każdej z sytuacji z osobna.

Mając na uwadze powyższe, w oparciu o art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.