Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 127/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Zabezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 50, 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Halina Jakubiec spr. NSA Wiesław Kisiel Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi K. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr : [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia : s k a r g ę o d r z u c i ć .


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją wydaną w dniu [...] (znak [...]) na podstawie art. 3 ust. 3 i 4, art. 4, art. 8 , art. 14, art. 17 ust. 2 pkt 1, art. 41 pkt 1, art. 102, art. 104, art. 106, art. 109 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. nr 64, poz. 593 ze zm) odmówił P. A. przyznania świadczenia w postaci zasiłku celowego na dofinansowanie do biletów MPK. Organ wskazał na dokonane w drodze wywiadu środowiskowego ustalenia dotyczące sytuacji rodzinnej i majątkowej skarżącego. Prowadzi ona wspólne z matką K. A. gospodarstwo domowe. Jest on zarejestrowany w Grodzkim Urzędzie Pracy i posiada status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W miesiącu poprzedzającym dzień złożenia wniosku o zasiłek celowy na dofinansowanie do biletów MPK czyli w kwietniu 2007r. uzyskał dochód w wysokości 140 zł za udział jako statysta w programie telewizyjnym [...] a K. A. pobiera świadczenie emerytalne w wysokości 860,63 zł. Za powody decyzji odmownej w przedmiocie zasiłku celowego organ wymienił przede wszystkim brak współdziałania P. A. z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu jego trudnej sytuacji życiowej a także niedotrzymanie postanowień kontraktu socjalnego. Kontrakt socjalny zawarto z nim 20.04.2006r. Został jednak wypowiedziany z uwagi na brak ze strony P. A. zainteresowania wobec podejmowanych przez Grodzki Urząd Pracy działań ukierunkowanych na znalezienie dla niego pracy. Z dniem 17.05.2007r. został ostatecznie zwolniony z prac społecznie użytecznych. Organ uznał, że nie przejawia on w ogóle chęci do znalezienia stałej odpłatnej pracy, jedynie podejmując się krótkotrwałych zajęć o charakterze umów o dzieło czy zlecenie.

W odwołaniu od powyższej decyzji P. A. podniósł, że organ nie uwzględnił jego rzeczywistej sytuacji życiowej, która pod względem finansowym pogorszyła się w następstwie wypadku komunikacyjnego i uszkodzenia samochodu, który był używany przez niego w celach zawodowych. Proces sądowy mający na celu uzyskanie odszkodowania z towarzystwa ubezpieczeniowego przedłużał się a wobec tego, że występował w nim jako pełnomocnik matki K. A. - nie miał możliwości podjęcia stałej pracy. Wskazał, że jej rzeczywisty miesięczny dochód matki wynosi 605 zł miesięcznie gdyż 250 zł obciąża zajęcie komornicze. Działania jakie podejmował Grodzi Urząd Pracy wobec niego miały charakter pozorny gdyż udostępniono mu tylko komputer w celu przeglądania ofert pracy. Wypłacono jedynie 30zł, w ramach której to kwoty nie był w stanie opłacić wszystkich kosztów przejazdów na rozmowy kwalifikacyjne do siedzib przyszłych pracodawców, jak też dojazdów do miejsc wykonywania pracy w ramach kontraktu socjalnego. W tej sytuacji nie mógł się wywiązać z warunków kontraktu. Ponadto nie otrzymał wynagrodzenia za wykonaną pracę, co w sumie było powodem zaprzestania jej wykonywania, wbrew twierdzeniom organu I stopnia, iż powodem wypowiedzenia kontraktu była jego wina.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając sprawę jako organ II instancji wydało w dniu [...] decyzję znak [...], w której utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Odnosząc się do sytuacji P. A. oraz jego matki, wskazał, że wprawdzie P. A. spełnia przesłankę przyznania zasiłku celowego na podstawie art. 7 ustawy o pomocy społecznej ponieważ jest osobą bezrobotną, niemniej jednak dochód rodziny przekracza w sumie kryterium dochodowe. W miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o zasiłek celowy czyli w kwietniu 2007 r. dochód wyniósł 1063 zł co daje 550,31 zł. na osobę. Kryterium dochodowe wynosi natomiast 351 zł (art. 8 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy). Ponadto organ uznał za prawidłowe ustalenia poczynione przez organ I instancji na temat przebiegu pracy P. A. w ramach kontraktu socjalnego i wnioski poczynione w następstwie tj., że wykazywał on brak chęci współpracy w aktywnym poszukiwaniu innych rodzajów pracy lub zarobkowego zatrudnienia niż jako statysta, uznając to za współprzyczynę wydania decyzji odmownej w przedmiocie zasiłku celowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. A., wnosząc o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, podniosła, że organ nie wziął pod uwagę istotnych okoliczności sprawy tj. pogorszenia się sytuacji finansowej rodziny w związku z przedłużającym się procesem sądowym

o wypłatę odszkodowania z Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Przedłużanie się procesu spowodowało to, że syn nie mógł podjąć żadnej pracy na pełnym etacie. Ponadto pomoc ze strony Grodzkiego Urzędu Pracy w ramach kontraktu socjalnego syna była ograniczona i nie przyczyniła się do znalezienia odpowiadającej pod kątem wymagań i kwalifikacji. Niewywiązywanie się z kontraktu socjalnego było w dużym stopniu przyczyną braku udzielenia mu stosownych środków na dojazdy do miejsc wykonywania pracy społecznie użytecznej. Podniosła też, że pomoc ze strony Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w ostatnim czasie malała przy wzroście kosztów utrzymania mieszkania i innych stałych wydatków, co prowadziło do sytuacji, iż P. A. chcąc wywiązać się z kontraktu socjalnego korzystał z pieniędzy przeznaczonych na potrzeby dnia codziennego na dojazdy do pracy, w ten sposób powodując coraz większe zadłużenie rodziny.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosząc o oddalenie skargi podtrzymało stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W przedmiotowej sprawie punktem wyjścia do dokonania przez Sąd oceny legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji jest kwestia legitymacji procesowej skarżącej K. A. Stanowi o niej w sposób ogólny art. 50 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z poz. zm.) poprzez sformułowanie, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym lub inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Istotnym jest by przy ocenie legitymacji procesowej wziąć pod uwagę nie tylko okoliczność wystosowania przez dany podmiot żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem ale także to, czy podmiot ten był stroną w postępowaniu administracyjnym, czyli inaczej rzecz biorąc czy był stroną stosunku materialno - prawnego, który był przedmiotem konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym. W rozpatrywanej sprawie zachodzi niezgodność między stroną postępowania administracyjnego w przedmiocie zasiłku celowego wyrażonego decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...], znak [...] - był nią P. A. – a osobą, która wniosła skargę czyli K. A. Złożyła ona podpis pod pismem procesowym, którego treść wyraźnie wskazuje na zamiar zaskarżenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak [...], której to decyzji adresatem był jej syn P. A. Skarżąca nie jest więc stroną w przedmiotowej sprawie.

Powyższe daje podstawę do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi stało się niedopuszczalne, kwalifikując za inną przyczynę wniesienie skargi przez osobę nie będącą strona w sprawie, która jest przedmiotem skargi.