Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1258/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1, ust. 2, ust. 3a, art. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 205 poz 1585
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jednolity.
article: § 3
journal: Dz.U. 2003 nr 141 poz 1365
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędziowie NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz del. WSA Jacek Czaja Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 31 stycznia 2011 r. sygn. akt III SA/Gl 996/10 w sprawie ze skargi I. J. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę I. J. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2010 r. w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji podał, że w dniu 14 października 2009 r. do ZUS (Oddział w S.) wpłynął wyrok Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt [...], przekazujący do rozpoznania wniosek skarżącej z dnia 25 kwietnia 2008 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej umorzenia należności z tytułu składek przypadających od spółki cywilnej "O.". Wniosek o umorzenie należności skarżąca umotywowała bardzo trudną sytuacją finansową wynikającą z faktu, iż utrzymuje się z emerytury, która od lat jest obciążona zajęciem komorniczym na poczet zobowiązań spółki cywilnej "O.". Oświadczyła także, iż jej udział w spółce wynosił tylko 10%, a pozostałe 90% przypadało na wspólniczkę W. O., która niepodzielnie zarządzała finansami oraz sprawozdawczością spółki. Dla poparcia tych twierdzeń skarżąca przedłożyła aneks nr 1 do umowy spółki z dnia 1 września 1996 r. Oświadczyła również, iż dodatkowe obciążenie jej spłatą całości zobowiązania wobec ZUS przypadającego od "O." s.c. oraz wspólnika tej spółki, tj. W. O. zmusi ją do szukania pomocy w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej, ponieważ jej sytuacja finansowa nie pozwoli na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. W piśmie z dnia 3 listopada 2009 r. skarżąca oświadczyła, iż jest osobą samotną, ciężko schorowaną, nie posiada żadnego majątku. Nie jest w stanie na bieżąco opłacać swoich podstawowych należności, żyje dzięki pomocy i dobrej woli rodziny i znajomych.

W wyniku analizy sytuacji finansowej skarżącej organ ustalił, iż w okresie od [...] czerwca 1995 r. do [...] września 2003 r. prowadziła ona działalność gospodarczą w zakresie gastronomii i hotelarstwa w spółce cywilnej "O." z W. O. Z dniem [...] października 2003 r. działalność została wyrejestrowana z ubezpieczeń, do dnia dzisiejszego działalność nie została wykreślona z ewidencji działalności gospodarczych.

Skarżąca otrzymuje emeryturę w wysokości 1.306,29 zł brutto. Z ww. świadczenia prowadzone jest przez Komornika Sądowego przy SR w S. postępowanie egzekucyjne, w ramach którego dokonywane są miesięczne potrącenia w wysokości 326,57 zł. Po odliczeniu podatku, składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz miesięcznego potrącenia dokonywanego przez Komornika do dyspozycji skarżącej pozostaje kwota w wysokości 774,15 zł netto miesięcznie. Komornik prowadzi także wobec niej postępowanie egzekucyjne w celu wyegzekwowania należności z tytułu niezapłaconych faktur wobec: Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji R. O. w D. na kwotę 15.334,40 zł oraz Firmy Handlowej "E." Sp. z o.o. na kwotę 17.795,11 zł

Skarżąca mieszka w mieszkaniu spółdzielczym położonym w S. Stałe miesięczne opłaty związane z utrzymaniem mieszkania wynoszą: czynsz 455,09 zł, energia 81,26 zł, woda 67,77 zł, telefon 65,00 zł, składka na ubezpieczenie 72,40 zł (płatna co kwartał). W mieszkaniu znajduje się podstawowy sprzęt gospodarstwa domowego bez wartości rynkowej. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w K. Wydział VIII Gospodarczy z dnia [...] czerwca 2006 r. została wpisana do rejestru dłużników niewypłacalnych pod numerem [...]. Z oświadczenia skarżącej wynika, iż wymaga ona opieki kardiologicznej oraz leczenia neurologicznego, miesięcznie na zakup niezbędnych lekarstw przeznacza ok. 145,01 zł. Zgodnie z informacją MOPS w S. z dnia 27 października 2009 r. nie figuruje w wykazie wnioskodawców objętych pomocą finansową w formie dodatku mieszkaniowego, nie korzysta z pomocy finansowej ww. Ośrodka. Z informacji Urzędu Miejskiego w J. i S. wynika, iż nie figuruje w operacie ewidencji gruntów i budynków jako właściciel, współwłaściciel lub wieczysty użytkownik. Zgodnie z danymi uzyskanymi przez organ z Urzędu Miejskiego w S. Referat Wymiaru Podatków z dnia 2 listopada 2009 r. I. J. nie figuruje w ewidencji podatników podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego. Stosownie do treści odpisu zupełnego z księgi wieczystej KW Nr [...] z dnia 4 listopada 2009 r. przesłanego przez Centralną Informację Ksiąg Wieczystych w Warszawie skarżąca jest współwłaścicielem nieruchomości o powierzchni 0,3010 ha położonej w miejscowości T., powiat w. Zgodnie z informacją Centralnej Ewidencji Pojazdów w Warszawie z dnia 10 listopada 2009 r. nie posiada żadnych środków transportu.

Zaskarżoną decyzją Zakład Ubezpieczeń Społecznych, po ponownym rozpatrzeniu sprawy I. J. na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm.), dalej: k.p.a. w zw. z art. 83 ust. 4 oraz w świetle art. 28 ust. 2 i ust. 3, ust. 3a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585), dalej: u. s.u.s., postanowił utrzymać w mocy decyzję ZUS z dnia [...] kwietnia 2008 r. odmawiającą umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne oraz Fundusz Pracy i FGŚP przypadających od "O." s.c. w części finansowanej przez płatnika za okres od stycznia 2002 do września 2003 r. w łącznej kwocie 13.528,91 zł.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ wziął pod uwagę, iż skarżąca posiada stały miesięczny dochód z tytułu emerytury, z którego prowadzone jest skuteczne postępowanie egzekucyjne przez komornika, ponadto jest współwłaścicielem nieruchomości o powierzchni 0,3010 ha położonej w miejscowości T., powiat w. (KW Nr [...]), która może stanowić źródło pozyskania środków na spłatę zadłużenia.

W ocenie organu przedstawione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy argumenty i dowody wskazujące na trudną sytuację finansową nie mogą być uwzględnione w sprawie, gdyż do dochodzonych należności nie mają zastosowania przepisy art. 28 ust. 3a u. s.u.s. oraz § 3 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365), dalej jako: rozporządzenie z dnia 31 lipca 2003 r. Należności z tytułu składek za okres od stycznia 2002 do września 2003 r. są bowiem nieopłaconymi składkami za osoby zgłoszone do ubezpieczeń z tytułu zatrudnienia w "O." s.c., a więc za ubezpieczonych niebędących równocześnie płatnikami składek.

Skargę na powyższą decyzję do WSA w G. wniosła I. J.

Sąd I instancji, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, ocenił jako niezasadny zarzut skarżącej naruszenia przez organ art. 28 ust. 3a u. s.u.s. w zw. z § 3 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003 r., poprzez ich niezastosowanie. Jak wyjaśnił, art. 28 ust. 3a u. s.u.s. stanowi, że należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenie mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Tymczasem należności z tytułu składek za objęty wnioskiem okres są nieopłaconymi składkami za osoby zgłoszone do ubezpieczeń z tytułu zatrudnienia w "O." s.c., a więc za ubezpieczonych niebędących równocześnie płatnikami składek. Nie ma sporu co do tego, że płatnikiem składek była "O." s.c., a nie skarżąca, a zatem przepis ten nie może mieć do niej zastosowania. W odniesieniu do składek, które ciążyły na spółce cywilnej, ustawodawca w art. 31 u.s.u.s. nakazał do należności tych stosować odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), w tym jej art. 115. Przepis ten stanowi, że wspólnik spółki cywilnej, jak również były wspólnik tej spółki, odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki i wspólników, wynikające z działalności spółki. O odpowiedzialności orzeka się w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 108 § 1 w zw. z art. 115 Ordynacji podatkowej. Określenie wysokości zobowiązania, zgodnie z art. 115 § 4 Ordynacji podatkowej następuje w jednej decyzji łącznie z orzeczeniem o odpowiedzialności wspólnika za zobowiązania spółki. Odnosząc się do twierdzenia skarżącej, iż W. O. jest osobą bezpośrednio odpowiedzialną za powstanie przedmiotowych zobowiązań, ZUS wyjaśnił, iż kwestię odpowiedzialności za zaległe zobowiązania przypadające od "O." s.c. I. J., W. O. oraz od wspólnika tej spółki, tj. W. O. określają decyzje nr [...] oraz nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. Od powyższych decyzji przysługiwało zarówno skarżącej jak i W. O. odwołanie do Sądu Okręgowego w K. Strony nie skorzystały z przysługującego im prawa, w związku z tym po uprawomocnieniu się decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r. zostało wdrożone przymusowe dochodzenie tychże należności. Sąd podniósł również, że przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują możliwości uznania byłych wspólników zlikwidowanej spółki cywilnej za jej następców prawnych.

Skoro zatem organ prawidłowo uznał, iż w sprawie nie ma zastosowania art. 28 ust. 3a u. s.u.s. oraz § 3 ww. rozporządzenia, zasadnie przeprowadził badanie możliwości umorzenia należności z tytułu składek w oparciu o art. 28 ust. 2 i ust. 3 u. s.u.s. Norma zawarta w art. 28 ust. 2 u.s.u.s. wyraźnie wskazuje na brak obowiązku umorzenia należnych składek w przypadku ich całkowitej nieściągalności, stanowiąc, że w takim wypadku "mogą być one umorzone". Natomiast przy braku całkowitej nieściągalności ustalonej według kryteriów wskazanych w art. 28 ust. 3, organ podejmujący decyzję na podstawie art. 28 ust. 2 tej ustawy pozbawiony jest w ogóle prawnej możliwości umorzenia należności z tytułu składek. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, stosując zasadę swobodnej oceny dowodów i nie przekraczając jej granic, zdaniem Sądu, organ zasadnie uznał, iż taka sytuacja miała miejsce w przypadku skarżącej. Odmawiając umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. Organ wziął pod uwagę, iż skarżąca posiada stały miesięczny dochód z tytułu emerytury, z którego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S., ponadto jest współwłaścicielem nieruchomości o powierzchni 0,3010 ha w miejscowości T., która może stanowić źródło pozyskania środków na spłatę zadłużenia.

W ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia art. 7, art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ w toku postępowania dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, znajdujących oparcie w materiale dowodowym sprawy i uwzględnił interes społeczny, wyrażając go w stosunku do interesu indywidualnego strony. W konsekwencji nie naruszył także zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz oddziaływania państwa na świadomość i kulturę prawną obywateli. Według Sądu nie można także organowi skutecznie postawić zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., tj. wadliwego uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji. Organ uznając, iż w sprawie nie ma zastosowania art. 28 ust. 3a u.s.u.s. i § 3 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003 r. nie mógł bowiem odnieść się do spełnienia przez skarżącą przesłanek z § 3 tegoż rozporządzenia. Prawidłowo odniósł się natomiast do kwestii niespełnienia przez skarżącą przesłanek z art. 28 ust. 3 u.s.u.s., tj. przesłanek całkowitej nieściągalności.

W złożonej skardze kasacyjnej I. J. zaskarżyła wskazany wyrok, wnosząc o jego uchylenie w całości, a także uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej według norm przepisanych. Pełnomocnik wnoszącej skargę kasacyjną oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone w całości lub w części. Wyrokowi zarzucono naruszenie:

1) prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 3a u.s.u.s., w zw. z § 3 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003 r. poprzez ich niezastosowanie

2) przepisów postępowania a w szczególności art. 7 k.p.a w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów, a także art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie wadliwego uzasadnienia faktycznego decyzji i nie uwzględnienia słusznego interesu skarżącej.

W uzasadnieniu podniesiono, że tak w zaskarżonej decyzji, jak i w wyroku brak konkluzji dotyczącej okoliczności, czy z uzyskiwanego przez skarżącą dochodu jest ona w stanie opłacić wszystkie należności, bez narażenia się na zbyt ciężkie skutki, tym bardziej że w kwestionowanej decyzji organ wprost potwierdza, że skarżąca jest przewlekle chora i wymaga opieki kardiologicznej oraz leczenia neurologicznego. Powyższe, zdaniem skarżącej, uzasadnia zarzut naruszenia przez organ przepisu art. 107 § 3 k.p.a. mający istotny wpływ na wynik sprawy i pozostaje w sprzeczności z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów publicznych.

Ponadto skarżąca podniosła, że jej odpowiedzialność ma umocowanie w treści art. 31 u.s.u.s. w zw. z art. 115 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż jako wspólniczka spółki cywilnej odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i z pozostałymi wspólnikami za zaległości spółki z tytułu nieopłaconych składek. Płatnikiem składek w sprawie była "O." s.c., jednak to skarżąca obecnie odpowiada za powstałe należności jako była wspólniczka i de facto następczyni prawna "O." s.c. Co więcej art. 115 § 1 Ordynacji podatkowej wprost stanowi, że wspólnik odpowiada solidarnie ze spółką. Dlatego też zdaniem skarżącej wstąpiła ona w prawa i obowiązki płatnika zaległych składek, a zatem art. 28 ust 3a u. s.u.s. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia powinny znaleźć w sprawie zastosowanie.

Konkludując, wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, że udowodniła że zapłata należności, której domaga się organ spowoduje egzystencjalną ruinę jej bytu. Zatem organ powinien wypowiedzieć się wyraźnie dlaczego odmawia wydania decyzji o umorzeniu zaległych składek na ubezpieczenie społeczne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie stwierdzić należy, iż skarga kasacyjna oparta została na obu wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. podstawach, z czego w ramach zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazano przepisy procesowe wiążące organ administracyjny.

W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełnym składzie z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1), wyjaśniono, że: "Przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na NSA stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a. obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych". W uzasadnieniu wspomnianej uchwały NSA przyjął, że w przypadku niepełnego wskazania podstawy kasacyjnej, ograniczającego się do wskazania przepisów postępowania administracyjnego nie ma przeszkód, by NSA po przeanalizowaniu uzasadnienia skargi kasacyjnej samodzielnie zidentyfikował zarzut naruszenia prawa przez WSA. Mając na uwadze ogólną moc wiążącą powołanej uchwały (art. 269 § 1 p.p.s.a.) Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę po przeprowadzeniu analizy uzasadnienia skargi kasacyjnej stwierdza, że wyprowadzone na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do twierdzenia, że Sąd I instancji nie dostrzegł, iż organ winien był dokonać analizy zebranego materiału dowodowego w świetle treści przepisów art. 28 ust. 3a u.s.u.s. i § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003 r. czego nie uczynił, naruszając przepisy postępowania, co z kolei doprowadziło do wadliwej odmowy zastosowania wskazanych przepisów prawa materialnego.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Sposób sformułowania zarzutów procesowych jako ściśle osadzonych w powołanych przez kasatora przepisach prawa materialnego nakazuje w pierwszym rzędzie odnieść się do tych właśnie przepisów. Otóż w art. 28 ust. 1 u.s.u.s. ustawodawca dopuścił możliwość umorzenia w całości lub części przez ZUS należności z tytułu składek, przy czym w ust. 2 zastrzegł, iż umorzone mogą być należności wyłącznie wówczas, gdy zachodzi ich całkowita nieściągalność. W odniesieniu do ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek, na mocy art. 28 ust. 3a u.s.u.s., przesłankę całkowitej nieściągalności zastąpiono istnieniem ich ważnego interesu przemawiającego za koniecznością umorzenia należności. Przewidziana tym ostatnim przepisem dodatkowa możliwość umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia dotyczy tylko ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek, czyli tych ubezpieczonych, którzy byli zobowiązani płacić sami za siebie składki, ale tego nie czynili, doprowadzając do zaległości. Ta grupa płatników potraktowana została przez ustawodawcę łagodniej i zaległe należności w przypadku takich podmiotów mogą być umarzane, mimo braku całkowitej nieściągalności, w sytuacjach określonych w rozporządzeniu MGPiPS (podobnie: wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 2011, sygn. akt II GSK 791/10).

Prawidłowe zrozumienie treści omówionych wyżej przepisów prawa materialnego wyznacza zakres postępowania dowodowego, którego wynik warunkuje zastosowanie określonych już przepisów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego WSA prawidłowo przyjął, iż wobec skarżącej nie było możliwe zastosowanie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. oraz § 3 rozporządzenia, bowiem nie można było jej uznać za ubezpieczoną będącą równocześnie płatnikiem składek, a tylko w stosunku do takich osób dopuszczalne jest odstąpienie od podstawowego warunku umorzenia należności z tytułu składek, jakim jest całkowita nieściągalność i rozważenie okoliczności wymienionych w § 3 rozporządzenia, a stanowiących tzw. uzasadnione przypadki, o których mowa w art. 28 ust. 3a u.s.u.s.

Niewątpliwie do płatników składek na ubezpieczenie społeczne zalicza się przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą zobowiązanych do opłacenia składek na swoje ubezpieczenie społeczne. Nie mniej jednak działalność gospodarcza, w wyniku prowadzenia której powstały zaległości z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie, prowadzona była przez wspólników spółki cywilnej "O." s.c., która to spółka jako podmiot zatrudniający i zgłaszający pracowników do ubezpieczenia, była płatnikiem składek, co zresztą przyznaje sam kastor. Nie można zgodzić się z wywodami skargi kasacyjnej co do tego, że odpowiadając za powstałe należności skarżąca wstąpiła w prawa i obowiązki płatnika zaległych składek i z tego względu należało wobec niej zastosować normy korzystniejsze art. 28 ust. 3a u.s.u.s. i § 3 rozporządzenia. Jeżeli bowiem podmiotem zatrudniającym i odprowadzającym składki – zaewidencjonowanym w ZUS jako płatnik - była spółka cywilna, nie mógł być nim równocześnie jej wspólnik.

Identyfikacja płatnika składek następuje poprzez ustalenie podmiotu będącego pracodawcą (art. 4 pkt 2) u.s.u.s.), do którego przypisane jest określone konto ZUS, a więc konto, na którym jest ewidencjonowana m.in. kwota zobowiązań z tytułu składek (art. 4 pkt 8 u.s.u.s.). Skarżąca jako wspólniczka prowadząca działalność w ramach spółki cywilnej nie mogła stać się płatnikiem, w rozumieniu art. 28 ust. 3a u.s.u.s. bowiem nie można było uznać jej za pracodawcę, którego konto wykazało zaległości. Jeżeli zatem podmiotem zatrudniającym i odprowadzającym składki – zaewidencjonowanym w ZUS jako płatnik - była spółka cywilna, nie mógł być nim, jak twierdzi kasator, równocześnie jej wspólnik. Odpowiedzialność skarżącej oraz jej wspólniczki za zaległe zobowiązanie spółki cywilnej "O." wynika z faktu ostania się w obiegu prawnym prawomocnych decyzji ustalających tę odpowiedzialność i niezasadne są wywody skargi kasacyjnej dotyczące wstąpienia byłych wspólników w prawa i obowiązki zlikwidowanej spółki cywilnej, co trafnie wyjaśnił Sąd I instancji.

Jeżeli zatem skarżącej nie można uznać za płatnika składek, to prawidłowa jest konkluzja WSA, iż przepis art. 28 ust. 3a u.s.u.s. nie może mieć do niej zastosowania, a w konsekwencji nie mogą też znaleźć w sprawie zastosowania przepisy rozporządzenia, w tym § 3 tego aktu, określające szczegółowe zasady umarzania należności, wyłącznie tych, o których mowa w art. 28 ust. 3a u.s.u.s.

Z tego względu nie można było podzielić zarzutów naruszenia wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania administracyjnego, bowiem podnoszona przez kasatora wadliwość, poprzez zaniechanie dokonania oceny ciężkich skutków jakie spowoduje dla skarżącej uregulowanie należności, miała mieć wpływ na zastosowanie art. 28 ust. 3a cyt. ustawy i § 3 rozporządzenia, tymczasem jak już wyjaśniono, przepisy te zastosowania znaleźć nie mogły.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku ustanowionego dla skarżącej pełnomocnika z urzędu o przyznania wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej, gdyż o przyznaniu lub odmowie przyznania pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia orzeka w drodze odrębnego postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 p.p.s.a.). Na postanowienie wydane w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu przysługuje odpowiednio sprzeciw i zażalenie (art. 259 § 1 i § 2 oraz art. 260 p.p.s.a.). W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony jest do orzekania w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu, dopiero w ramach kontroli instancyjnej postanowień sądów pierwszej instancji rozstrzygających wspomnianą kwestię.