Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1288/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 35 par. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy

1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak: [...], w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1833/10, po rozpatrzeniu odwołania M. P. oraz B. D. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], znak: [...] odmawiającej stwierdzenia, na wniosek M. P.oraz B. .D nieważności decyzji Starosty [...] Wschodniego z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr 29135 [...] (w tym budowę: wieży antenowej, montaż anten, zlokalizowanie urządzeń teletechnicznych, wykonanie ogrodzenia, utwardzenie terenu stacji) wraz z wewnętrzną linią zasilającą n.n. oraz zjazdem na drogę publiczną w miejscowości [...], ul. [...], działki nr [...] i [...], gm. [...] - uchylił w całości zaskarżoną decyzję i stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...].

Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa.

2. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia, na wniosek M. P.oraz B. D., nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] (w tym budowę: wieży antenowej, montaż anten, zlokalizowanie urządzeń teletechnicznych, wykonanie ogrodzenia, utwardzenie terenu stacji) wraz z wewnętrzną linią zasilającą n.n. oraz zjazdem na drogę publiczną w miejscowości [...], ul. [...], działki nr [...] i [...], gm. [...].

Od decyzji tej odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyli M. P. oraz B. D..

Decyzją z dnia [...]sierpnia 2010 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na nie dokonanie przez organ pierwszej instancji oceny

Sygn. akt VII SA/Wa 1288/13

zgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z obowiązującym prawem. Powyższe, jak wskazano w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wyłącza poczynienie rozważań wyłącznie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 kpa.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1833/10 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010 r. W ocenie Sądu "nie zachodziły przesłanki uzasadniające uchylenie (...) decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia".

Orzeczenie sądu pierwszej instancji, na skutek oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 października 2012 r. II OSK 1180/11 skargi kasacyjnej, m.in., Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, stało się prawomocne.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

3. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym środkiem jej wzruszenia. Z uwagi na okoliczność, że instytucja ta stoi w opozycji do jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 kpa, może ona być stosowana jedynie po zaistnieniu enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa przesłanek.

Postępowanie nadzorcze jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny, w oparciu o zamknięty materiał dowodowy, weryfikuje samo orzeczenie.

Organ wskazał, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki

Sygn. akt VII SA/Wa 1288/13

społeczne wywołane decyzją (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2011 r. II OSK 1521/10, z dnia 27 września 2011 r. I OSK 1381/10).

W myśl art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 - wg stanu prawnego na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę), o ile zostaną spełnione wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Organ wskazał, że w aktach sprawy znajdują się złożone przez inwestora w dniu 27 stycznia 2009 r. pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działką nr ew. [...] (k. 4) oraz w dniu 28 stycznia 2009 r. oświadczenie dotyczące działki nr ew. [...] (k. 13).

Stosownie do art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, zatwierdzona decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] dokumentacja projektowa jest kompletna, zawiera wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. W szczególności, w aktach organu stopnia podstawowego znajdują się: pismo Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 14 października 2008 r., znak: [...] (z którego wynika, iż sporna inwestycja nie wymaga uzgodnienia); pismo Dowództwa Sił Powietrznych z dnia 31 października 2008 r. (opiniujące pozytywnie lokalizację inwestycji); opinia Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej z dnia 12 stycznia 2009 r. nr [...]; zezwolenie Zarządu Powiatu [...] z dnia 2 października 2008 r. nr [...] znak: [...] na lokalizację zjazdu z drogi powiatowej do działki nr ew. [...]. Ponadto, zdaniem organu, z akt sprawy wynika, że projekt budowlany został opracowany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.

Pozytywne rozpatrzenie przez właściwy organ wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę wymaga ponadto zapewnienia przez inwestora zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, oraz przepisami, w tym techniczno- budowlanymi - art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Zdaniem organu, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż obszar na którym zaprojektowano sporne zamierzenie inwestycyjne objęty był zapisami

Sygn. akt VII SA/Wa 1288/13

uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r.) - pismo Urzędu Gminy [...] z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...]. Z treści tego dokumentu wynika, że dla działki nr ew. [...] przywołany akt władztwa planistycznego gminy jako podstawowe przeznaczenie określił zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (symbol MN3), teren upraw polowych (symbol RP1) oraz teren komunikacji. Z zestawienia wyrysu mpzp oraz projektu zagospodarowania terenu wynika, że analizowana inwestycja zaprojektowana została na terenie oznaczonym symbolem MN3 (zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), na którym dopuszczono utrzymanie istniejących i możliwość lokalizacji usług zarówno wbudowanych w obiekty mieszkaniowe jak i wolnostojących z zastrzeżeniem, że prowadzona działalność nie może powodować negatywnego oddziaływania na środowisko przekraczającego granic[e] działki (§ 8 ust. 1 pkt 7). Za zgodne z planem uznano wprowadzenie usług pod warunkiem, że ich oddziaływanie nie będzie wykraczać poza działkę (§ 7 ust. 9). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuścił możliwość lokalizacji obiektów pomocniczych i gospodarczych oraz urządzeń i sieci infrastruktury technicznej (§ 7 ust. 5 lit. b). Jednocześnie plan zakazuje lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu oddziaływania jest obligatoryjne w rozumieniu przepisów prawa ochrony środowiska (§ 54 ust. 2 pkt 1).

Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że sporne zamierzenie inwestycyjne obejmuje wieżę w konstrukcji stalowej o wysokości h=41,3 m (wysokości całkowitej 42,3 m n.p.t.), zawieszenie na wieży anten sektorowych i radioliniowych, lokalizację trzech urządzeń teletechnicznych, ogrodzenie i utwardzenie terenu, budowę zjazdu z drogi publicznej wraz z drogą dojazdową oraz budowę wewnętrznej linii zasilającej (Projekt architektoniczno-budowlany, pkt. 3.1, s. 5).

Sporne zamierzenie inwestycyjne, zdaniem organu, niewątpliwie stanowi budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z urządzeniami i instalacjami, o której mówi art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, odpowiadającą jednocześnie definicji telekomunikacyjnego obiektu budowlanego, który w myśl § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864) stanowi linię kablową podziemną, linię kablową

Sygn. akt VII SA/Wa 1288/13

nadziemną, kanalizację kablową, kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe oraz wolno stojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego tak rozumiany obiekt budowlany nie narusza zapisów mpzp dotyczących lokowania urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, a w szczególności urządzeń telekomunikacyjnych, definiowanych jako urządzenie elektryczne lub elektroniczne przeznaczone do zapewniania telekomunikacji - art. 2 pkt 46 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.). Stacja bazowa telefonii komórkowej, zdaniem organu, niewątpliwie jest urządzeniem, które spełnia wymogi ww. definicji, będąc elementem niezbędnym dla funkcjonowania sieci, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych, dostępnych dla ogółu użytkowników.

Usługi mieszczą [się] w pojęciu ustawowym działalności gospodarczej - art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej z dnia 2 lipca 2004 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447). Realizacja stacji bazowej telefonii komórkowej operatora świadczącego usługi telekomunikacyjne to dziedzina działalności gospodarczej, polegająca na dostarczeniu sieci telekomunikacyjnych.

Podsumowując tę część rozważań Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż sporna inwestycja nie narusza zapisów mpzp dotyczących charakteru zabudowy - usługowej.

Jednakże, w ocenie organu odwoławczego analizowana inwestycja narusza zapis mpzp obligujący inwestora do tego, aby oddziaływanie inwestycji nie wykraczało poza działkę - § 7 ust. 9.

Z "Projektu architektoniczno-budowlanego" (pkt 3.3 i 3.4, s. 5-6) wynika, iż sporna inwestycja obejmuje realizację 6 anten sektorowych (zawieszonych na wysokości 35,0 m oraz 37,5 m), a także 3 anten radioliniowych (zawieszonych na wysokości 41,0 m).

Zgodnie z tabelą nr 2 umieszczoną w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych oraz sposobów sprawdzania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, charakteryzowane przez dopuszczalne wartości parametrów fizycznych, dla miejsc dostępnych dla ludności

Sygn. akt VII SA/Wa 1288/13

wynoszą 0,1 W/m2. W przypadku przekroczenia wartości granicznych określonych w tym akcie prawnym, zdaniem organu, określona inwestycja prowadzi do zagrożenia stanu środowiska, a szczególności - zdrowia i życia ludzi.

Dokumentacja projektowa zawiera "Informację o przedsięwzięciu", z której wynika maksymalny zasięg obszaru, w którym sumaryczna gęstość mocy dla pojedynczej anteny przekracza 0,1 W/m2. W przypadku anteny Kathrein K 742 225 zasięg oddziaływania w poziomie wynosi ok. 40,1 m, zaś anteny Katherin K 742 213 zasięg oddziaływania w poziomie wynosi ok. 34,9 m, natomiast sumaryczny zasięg tych anten wynosi ok. 53,2 m. Odnośnie zaś anten radioliniowych RFS SB2-220C - zasięg ich oddziaływania w poziomie wynosi ok. 30,0 m (s. 18).

Z treści tego opracowania, zdaniem organu, wynika, że oddziaływanie w pionie będzie miało miejsce na wysokości co najmniej 32,9 m n.p.t. (s. 18), a więc powyżej miejsc przebywania ludzi.

Mając na względzie usytuowanie spornej inwestycji (projekt zagospodarowania terenu, rys. nr 2) oraz rozmieszczenie anten (rzut przyziemia - rys. nr 2; widok wieży W1-W1 rys. nr 3) stwierdzić należy, zdaniem organu, iż promieniowanie wytwarzane przez sporną inwestycję o wartości przekraczającej 0,1 W/m2 znacznie wykracza poza granice działki, m in. w kierunku działki nr ew. [...] stanowiącej własność B. D. (akt notarialny z dnia 27 sierpnia 1999 r. Rep. A Nr [...]) znajdującej się w odległości 22,85 m od anteny RFS SB2-220C azymut 251 oraz działki nr ew. [...] stanowiącej własność M. P. (akt notarialny z dnia 10 września 1998 r. Rep. [...]) znajdującej się w odległości ok. 11,79 m od anteny Kathrein K 742 225 - azymut 180 oraz anteny Katherin K 742 213 azymut 180.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego prowadzi to do stwierdzenia, że analizowana inwestycja w sposób rażący narusza § 7 ust. 9 mpzp w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Stosownie do § 7 ust. 9 mpzp za zgodne z planem uznano wprowadzenie usług pod warunkiem, że ich oddziaływanie nie będzie wykraczać poza działkę. Jak wynika ze zgromadzonych w sprawie dokumentów w postaci załącznika graficznego do mpzp zarówno działka nr ew. [...] oraz nr ew. [...] znajdują się na obszarze oznaczonym w mpzp symbolem MN3 - zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Sygn. akt VII SA/Wa 1288/13

Zdaniem organu, ustalenie, że samo wykroczenie oddziaływania spornej

inwestycji poza granice działki nr ew. [...] stanowi o sprzeczności inwestycji z rygorami mpzp.

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 września 2012 r. II OSK 1014/11 zauważył, że "okoliczność, że niekorzystne oddziaływanie ma miejsce na określonej wysokości, na której pracują anteny, w żadnym wypadku nie eliminuje naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane" (podobnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 1157/10).

Zdaniem organu, bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje kwestia, czy właściciele działek nr ew. [...] oraz [...] będą mogli dokonywać robót ziemnych i budowlanych w dostępnym dla nich obszarze (nieruchomości te znajdują się w obszarze oznaczonym symbolem MN3 - wydruk z http://maps.qeoportal.gov.pl oraz wyrys z mpzp - wydruk http://andrespol.bip.cc/p,24,Plany i Programy Lokalne.html), mając na względzie § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), albowiem kwestia ta przesądziła o przyznaniu odwołującym się przymiotu strony. Z tego też powodu bez znaczenia dla zapadłego rozstrzygnięcia pozostaje zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 140, 143 oraz art. 144 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 21 Konstytucji RP w zw. z art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.). W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, przepisy te znajdują zastosowanie przy ocenie przymiotu strony, nie zaś podczas merytorycznej oceny decyzji o pozwoleniu na budowę.

Organ stwierdził, że lokalny ustawodawca w przepisie prawa miejscowego rozstrzygnął, że oddziaływanie usług lokalizowanych na obszarze MN3 ma się ograniczyć wyłącznie do działki inwestycyjnej. Innymi słowy zabroniono realizacji jakiejkolwiek inwestycji, której oddziaływanie wykracza poza granice terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Skoro, jak wykazano wyżej, oddziaływanie spornej inwestycji nie zamyka się w granicach działki nr ew. [...], zasadnym jest stwierdzenie, iż decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę

Sygn. akt VII SA/Wa 1288/13

narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 7 ust. 9 mpzp.

Organ stwierdził również, mając na względzie, iż przekroczenie dopuszczalnych wartości, co może powodować negatywne oddziaływanie na środowisko wykracza poza granice działki inwestycyjnej, że analizowana inwestycja w sposób rażący narusza także art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 8 ust. 7 mpzp.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oczywistość stwierdzonych naruszeń prawa nie budzi wątpliwości, albowiem ww. zapisy mpzp nie wymagają dokonania procesu ich wykładni. Za uznaniem powyższych naruszeń za rażące przemawia także charakter przepisów, które zostały naruszone. Wskazał, iż stosownie do art. 87 ust. 2 ustawy zasadniczej w zw. z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647) mpzp stanowi źródło powszechnie obowiązującego prawa na terenie działania organu, który ustanowił akt prawa miejscowego.

Zdaniem organu, zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę w opisanym wyżej stanie faktycznym spowodowało naruszenie przepisów ustawowych - art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego o charakterze ius cogens, a więc bezwzględnie obowiązujących, mających na celu ochronę szczególnie ważkich wartości oraz zapewnienie określonych gwarancji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych do tej ustawy mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących" (wyrok z dnia 26 października 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 375/05), a więc każde naruszenie takiego przepisu wyczerpuje znamiona rażącego naruszenia prawa (podobnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 1999 r. IV SA 1460/08).

Przechodząc do oceny skutków społeczno-gospodarczych Główny Inspektor Nadzoru Budowanego stwierdził, że pozostawienie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę byłoby nie do pogodzenia w praworządnym państwie. Odmowa stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] znak: [...] stanowiłaby bowiem wyraz pobłażliwości i akceptacji dla nagannej, ze społecznego punktu widzenia, praktyki

Sygn. akt VII SA/Wa 1288/13

naruszania prawa wbrew konstytucyjnemu obowiązkowi jego przestrzegania przez każdego - art. 83 ustawy zasadniczej, a także naruszania ładu przestrzennego.

Organ podniósł również, iż nie stwierdził, aby decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości - art. 156 § 1 pkt 1 kpa, bez podstawy prawnej - art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Powyższemu rozstrzygnięciu nie można również zarzucić, że: dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej ostateczną decyzją - art. 156 § 1 pkt 3 kpa, zostało skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie - art. 156 § 1 pkt 4 kpa, było niewykonalne w dniu jego wydania i niewykonalność miała charakter trwały - art. 156 § 1 pkt 5 kpa, jego wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą - art. 156 § 1 pkt 6 kpa, zawiera wadę powodującą jego nieważność z mocy prawa - art. 156 § 1 pkt 7 kpa.

Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż nie zasługuje on na uwzględnienie.

Zgodnie z tym przepisem pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r., przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ww. ustawy.

Rodzaje przedsięwzięć: 1) mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, 2) mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, oraz przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2 określa wydane na podstawie art. 51 ust. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25,

Sygn. akt VII SA/Wa 1288/13

poz. 150) w zw. z art. 173 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573).

Mając na względzie charakterystykę spornej inwestycji, tj. sumę mocy EIRP oraz odległość miejsc dostępnych dla ludzi, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż sporna inwestycja stanowi przedsięwzięcie, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., oraz, że nie znalazł podstaw do zastosowania § 4 tego rozporządzenia, nakazującego sumowanie parametrów tego samego rodzaju, charakteryzujących skalę przedsięwzięcia i odnoszących się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych. Zastosowanie tego przepisu wymaga łącznego spełnienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, zwrócić należy uwagę na użyty przez ustawodawcę zwrot "przedsięwzięć", czyli więcej niż jednego - w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy organ stwierdził, iż sporna inwestycja stanowi jedno przedsięwzięcie. Po wtóre, wymagane jest aby określone przedsięwzięcia położone były na terenie jednego zakładu lub obiektu. Reasumując, w przedmiotowej sprawie nie zaistniała pierwsza z ww. przesłanek.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził również, iż nie uznał za zasadny zarzut obarczenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] wadą rażącego naruszenia art. 7, 8, 9, 11 oraz 107 § 3 kpa, z uwagi na brak uzasadnienia faktycznego. W myśl art. 107 § 4 kpa można bowiem odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony; nie dotyczy to jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji wydanych na skutek odwołania. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy organ stwierdził, iż decyzja o pozwoleniu na budowę niewątpliwie uwzględnia w całości żądanie inwestora, przy jednoczesnym braku rozstrzygnięcia spornych interesów stron, za takie bowiem nie sposób uznać interesów inwestora oraz właściciela działki inwestycyjnej, który wyraził zgodę na realizację spornego zamierzenia inwestycyjnego, zaś pomimo zawiadomienia o wszczęciu postępowania żadna inna osoba w terminie poprzedzającym wydanie decyzji nie sprzeciwiła się analizowanej inwestycji.

Sygn. akt VII SA/Wa 1288/13

Reasumując, zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego niniejsze

postępowanie doprowadziło do stwierdzenia, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 7 ust. 9 mpzp oraz § 8 ust. 7 mpzp, a także rażącym naruszeniem art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Dlatego też należało uchylić w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] i stwierdzić nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...].

4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości.

II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron

1. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie; zarzucając naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego:

a) § 7 ust. 9 uchwały [...] Rady Gminy [...] z [...] kwietnia 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż przedmiotowa stacja bazowa oddziałuje na nieruchomości gruntowe należące do M. P. i B. D., tj. poza działkę gruntu, na której się znajduje, podczas gdy w rzeczywistości przedmiotowa stacja bazowa nie oddziałuje na te nieruchomości;

b) art. 3 pkt 20 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, po z. 1118, z późn. zm.), § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.), rozporządzenia Ministra Środowiska dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573, z późn.), poprzez ich

Sygn. akt VII SA/Wa 1288/13

niezastosowanie (pominięcie) przy ocenie oddziaływania przedmiotowej stacji bazowej na nieruchomości gruntowe należące do M. P. i B. D., w rezultacie czego przyjęto, iż:

■ przedmiotowa stacja bazowa oddziałuje na nieruchomości gruntowe należące do M. P. i B. D., tj. poza działkę gruntu, na której się znajduje,

■ M. P. i B. D. przysługuje przymiot strony w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...],

podczas gdy przedmiotowa stacja bazowa w rzeczywistości nie oddziałuje na te nieruchomości, w związku z czym M. P. i B. D. nie przysługuje przymiot strony w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...];

c) art. 143 Kodeksu cywilnego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż prawo własności nieruchomości gruntowej nie podlega ograniczeniom w płaszczyźnie wertykalnej, podczas gdy prawidłowa wykładnia tegoż przepisu prowadzi do konstatacji, że prawo własności nieruchomości gruntowej ograniczone jest w płaszczyźnie wertykalnej przez funkcjonalne kryterium społeczno-gospodarczego tegoż prawa, tj. do zakresu z reguły dostępnego i potencjalnie możliwego do wykorzystania przez właściciela;

d) § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów poprzez przyjęcie, iż przedmiotowa stacja bazowa stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy z uwagi na brak oddziaływania przezeń na miejsca dostępne dla ludności nie może być ona uznana za przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko;

e) art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 i Nr 25, poz. 150, z późn. zm.) poprzez jego niezastosowanie (pominięcie) przy ocenie oddziaływania przedmiotowej stacji bazowej na nieruchomości gruntowe należące do M. P. i B. D., w rezultacie czego przyjęto, iż przedmiotowa stacja bazowa oddziałuje na te nieruchomości, podczas gdy z uwagi na fakt, iż promieniowanie elektromagnetyczne emitowane jest na poziomie niedostępnym dla ludności, przedmiotowa stacja bazowa nie oddziałuje na te nieruchomości;

2) przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

Sygn. akt VII SA/Wa 1288/13

a) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pb w zw.

z § 7 ust. 9 oraz § 8 ust. 7 MPZP, a także art. 35 ust. 4 pb, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, w oparciu o wskazane w pkt 1 naruszone przepisy prawa materialnego, iż decyzja Starosty [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy decyzja ta nie naruszała - a tym bardziej nie naruszała w sposób rażący - wyżej wskazanych postanowień MPZP i przepisów pb;

b) art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż o rażącym naruszeniu prawa przez decyzję Starosty [...] decydowało to, że:

i) postanowienia § 7 ust. 9 oraz § 8 ust. 7 MPZP zostały naruszone w sposób rażący z uwagi na fakt, że nie podlegają one wykładni, podczas gdy wykładania dokonywana jest w każdym przypadku interpretacji przepisów prawa, choćby były sformułowane językowo w sposób niebudzący wątpliwości;

ii) przepisy art. 35 ust. 1 i 4 pb zostały naruszone w sposób rażący z uwagi tylko na ich charakter jako przepisów bezwzględnie obowiązujących, co stanowi wewnętrzną sprzeczność w rozumowaniu Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego;

c) art. 6, 7, 8, 9 oraz 11 kpa poprzez niezastosowanie się do wyrażonych w tych przepisach zasad ogólnych postępowania administracyjnego;

d) rażące naruszenie art. 16 kpa - zasady trwałości decyzji ostatecznych, poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] w sytuacji, gdy stwierdzenie nieważności stanowi jeden z wyjątków od zasady trwałości -

- domagała się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub uchylenia zaskarżonej decyzji.

2. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co

Sygn. akt VII SA/Wa 1288/13

oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

2. Zaskarżoną decyzją, w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1833/10, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. odmawiającą stwierdzenia, na wniosek M. P. oraz B. D., nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] (w tym budowę: wieży antenowej, montaż anten, zlokalizowanie urządzeń teletechnicznych, wykonanie ogrodzenia, utwardzenie terenu stacji) wraz z wewnętrzną linią zasilającą n.n. oraz zjazdem na drogę publiczną w miejscowości [...], ul. [...], działki nr [...] i [...], gm. [...], i stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...].

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

3.1. Jak wynika z akt sprawy, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2010 r. odmówił, na wniosek M. P. i B. D., stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę stancji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...].

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. na

Sygn. akt VII SA/Wa 1288/13

podstawie art. 138 § 2 kpa - uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1833/10 uchylił zaskarżoną decyzję, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 października 2012 r. II OSK 1180/11 oddalił skargi kasacyjne Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i M. P..

Tak więc zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. została wydana, jak słusznie wskazał organ, w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1833/10, i słusznie również organ podniósł, że stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

2. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem M. P. oraz B. D., o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] w miejscowości [...], ul. [...], działki nr [...] i [...], gm. [...].

3. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym jest formą nadzoru. Przedmiotem tego postępowania jest wyłącznie ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. W postępowaniu tym organ administracji nie jest władny rozstrzygnąć sprawę co do istoty, jak może to uczynić w postępowaniu odwoławczym, organ nadzoru może działać tylko jako organ kasacyjny, i bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 kpa. Przesłanki stwierdzenia nieważności zostały wymienione wyczerpująco w art. 156 § 1 kpa, powinny być interpretowane dosłownie, a nie rozszerzająco.

Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, organ administracji publicznej stwierdza

Sygn. akt VII SA/Wa 1288/13

nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji administracyjnej jest jednoznacznie sprzeczna z treścią przepisu prawa, i gdy taka decyzja nie może być zaakceptowana przez organy praworządnego państwa i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Nie jest rażącym naruszeniem prawa rozstrzygnięcie wynikające z odmiennej interpretacji przepisu, nawet jeżeli później zostanie ono uznane za nieprawidłowe. Rażącym naruszeniem prawa nie jest również błąd w wykładni przepisu, który, nawet przy zastosowaniu wszelkich zasad poprawnej interpretacji, może być interpretowany odmiennie. Rażącym naruszeniem prawa jest przekroczenie prawa, czyli naruszenie w sposób oczywisty i jednoznaczny przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Jeśli zastosowanie przepisu prawa wymaga interpretacji i subsumpcji do konkretnego stanu faktycznego - nie ma rażącego naruszenia prawa.

Słusznie organ wskazał, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, przez rażące naruszenie prawa rozumie się wyłącznie takie naruszenie, które wywołuje skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2000 r. III SA 1935/99).

Organ stwierdził, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki społeczne wywołane decyzją (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2011 r. II OSK 1521/10, z dnia 27 września 2011 r. I OSK 1381/10). Niniejszy skład orzekający to stanowisko oddziela w zupełności.

O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem jest wadliwe, ponieważ nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii

Sygn. akt VII SA/Wa 1288/13

naruszenia rażącego chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać. Ponadto o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli zasada ogólna postępowania administracyjnego wyrażona w art. 16 § 1 kpa - zasada stabilności ostatecznej decyzji administracyjnej.

3.4. Słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że analizowana inwestycja narusza przepis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obligujący inwestora do tego, aby oddziaływanie inwestycji nie wykraczało poza działkę. Z akt sprawy wynika, że obszar na którym zaprojektowano sporne zamierzenie inwestycyjne objęty był zapisami uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], inwestycja zaprojektowana została na terenie oznaczonym symbolem MN3 - zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, na którym dopuszczono utrzymanie istniejących i możliwość lokalizacji usług zarówno wbudowanych w obiekty mieszkaniowe jak i wolnostojących z zastrzeżeniem, że prowadzona działalność nie może powodować negatywnego oddziaływania na środowisko przekraczającego granice działki (§ 8 ust. 1 pkt 7), za zgodne z planem uznano wprowadzenie usług pod warunkiem, że ich oddziaływanie nie będzie wykraczać poza działkę (§ 7 ust. 9). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuścił możliwość lokalizacji obiektów pomocniczych i gospodarczych oraz urządzeń i sieci infrastruktury technicznej (§ 7 ust. 5 lit. b); plan zakazywał lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu oddziaływania jest obligatoryjne w rozumieniu przepisów prawa ochrony środowiska (§ 54 ust. 2 pkt 1).

Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne obejmuje wieżę w konstrukcji stalowej o wysokości całkowitej 42,3 m, zawieszenie na wieży anten sektorowych i radioliniowych, lokalizację trzech urządzeń teletechnicznych, ogrodzenie i utwardzenie terenu, budowę zjazdu z drogi publicznej wraz z drogą dojazdową oraz budowę wewnętrznej linii zasilającej. Jest budowlą, stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z urządzeniami i instalacjami, o której mowa w art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, odpowiadającą jednocześnie definicji telekomunikacyjnego obiektu budowlanego, który w myśl § 3 pkt 2 rozporządzenia

Sygn. akt VII SA/Wa 1288/13

Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864) stanowi linię kablową podziemną, linię kablową nadziemną, kanalizację kablową, kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe oraz wolno stojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe.

Słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż ten obiekt budowlany nie narusza przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczących lokowania urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, a w szczególności urządzeń telekomunikacyjnych, definiowanych jako urządzenie elektryczne lub elektroniczne przeznaczone do zapewniania telekomunikacji - art. 2 pkt 46 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.). Nie budzi wątpliwości, że stacja bazowa telefonii komórkowej, jest urządzeniem, które spełnia wymogi tej definicji, będąc elementem niezbędnym dla funkcjonowania sieci, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych, dostępnych dla ogółu użytkowników.

Skoro usługi mieszczą się w pojęciu ustawowym działalności gospodarczej - art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej z dnia 2 lipca 2004 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447), a realizacja stacji bazowej telefonii komórkowej operatora świadczącego usługi telekomunikacyjne to dziedzina działalności gospodarczej, polegająca na dostarczeniu sieci telekomunikacyjnych, to słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż sporna inwestycja nie narusza zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczących charakteru zabudowy - usługowej.

Słusznie również Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że przedmiotowa inwestycja narusza przepis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obligujący inwestora do tego, aby oddziaływanie inwestycji nie wykraczało poza działkę - § 7 ust. 9.

Przedmiotowa inwestycja obejmuje realizację 6 anten sektorowych zawieszonych na wysokości 35,0 m oraz 37,5 m, a także 3 anten radioliniowych zawieszonych na wysokości 41,0 m. Zgodnie z tabelą nr 2 umieszczoną w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych oraz sposobów sprawdzania tych

Sygn. akt VII SA/Wa 1288/13

poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, charakteryzowane przez dopuszczalne wartości parametrów fizycznych, dla miejsc dostępnych dla ludności wynoszą 0,1 W/m2. W przypadku przekroczenia wartości granicznych określonych w tym akcie prawnym, określona inwestycja prowadzi do zagrożenia stanu środowiska, a szczególności - zdrowia i życia ludzi.

Z "Informacji o przedsięwzięciu", wynika, że zasięg oddziaływania w poziomie w przypadku anteny Kathrein K 742 225 wynosi ok. 40,1 m, anteny Katherin K 742 213 ok. 34,9 m, natomiast sumaryczny zasięg tych anten wynosi ok. 53,2 m; zasięg oddziaływania w poziomie anten radioliniowych RFS SB2-220C wynosi ok. 30,0 m (s. 18). Słusznie zatem zauważył organ, że oddziaływanie w pionie będzie miało miejsce na wysokości co najmniej 32,9 m n.p.t. (s. 18), a więc powyżej miejsc przebywania ludzi.

Miał rację organ twierdząc również, że z usytuowania spornej inwestycji (projekt zagospodarowania terenu, rys. nr 2) oraz rozmieszczenie anten (rzut przyziemia - rys. nr 2; widok wieży W1-W1 rys. nr 3) wynika, iż promieniowanie wytwarzane przez sporną inwestycję o wartości przekraczającej 0,1 W/m2 znacznie wykracza poza granice działki, m.in. w kierunku działki nr ew. [...] stanowiącej własność B. D. (akt notarialny z dnia 27 sierpnia 1999 r. Rep. [...]) znajdującej się w odległości 22,85 m od anteny RFS SB2-220C azymut 251 oraz działki nr ew. [...] stanowiącej własność M. P. (akt notarialny z dnia 10 września 1998 r. Rep. [...]) znajdującej się w odległości ok. 11,79 m od anteny Kathrein K 742 225 - azymut 180 oraz anteny Katherin K 742 213 azymut 180.

Oznacza to, że przedmiotowa inwestycja w sposób rażący narusza § 7 ust. 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Z § 7 ust. 9 mpzp wynika, że za zgodne z planem uznano wprowadzenie usług pod warunkiem, że ich oddziaływanie nie będzie wykraczać poza działkę, zaś z załącznika graficznego do mpzp wynika, że zarówno działka nr ew. [...] jak i działka nr ew. [...] znajdują się na obszarze oznaczonym w mpzp symbolem MN3, czyli zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Tak więc samo wykroczenie oddziaływania spornej inwestycji poza granice działki nr ew. [...] stanowi o sprzeczności inwestycji z rygorami mpzp.

Sygn. akt VII SA/Wa 1288/13

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 września 2012

r. II OSK 1014/11 zauważył, że "okoliczność, że niekorzystne oddziaływanie ma miejsce na określonej wysokości, na której pracują anteny, w żadnym wypadku nie eliminuje naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane", a niniejszy skład orzekający stanowisko to podziela w zupełności.

Skoro przepis prawa miejscowego stanowi, że oddziaływanie usług lokalizowanych na obszarze MN3 ma się ograniczyć wyłącznie do działki inwestycyjnej, a zatem nie jest dopuszczalna jakakolwiek inwestycja, której oddziaływanie wykracza poza granice terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny, a oddziaływanie przedmiotowej inwestycji nie zamyka się w granicach działki nr ew. [...], zasadnym jest stwierdzenie, jak słusznie uznał organ, iż decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 7 ust. 9 mpzp.

Ponadto, skoro przekroczenie dopuszczalnych wartości, co może powodować negatywne oddziaływanie na środowisko, wykracza poza granice działki inwestycyjnej, to przedmiotowa inwestycja w sposób rażący narusza także art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 8 ust. 7 mpzp.

Oczywistość stwierdzonych naruszeń prawa nie budzi wątpliwości, ponieważ przywołane przepisy mpzp nie wymagają dokonywania procesu ich wykładni, są jasne i zrozumiałe.

Stwierdzić również należy, że za uznaniem powyższych naruszeń za rażące przemawia także charakter przepisów, które zostały naruszone.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Zgodnie natomiast z art. 87 ust. 2 Konstytucji, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Stosownie do art. 94 Konstytucji, organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowe, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647) w art. 14 ust. 8 stanowi,

Sygn. akt VII SA/Wa 1288/13

iż plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Z przywołanych przepisów w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wynika, że akt prawa miejscowego - miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na terenie działania organu, który go ustanowił.

Wobec powyższego, zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę w przedstawionym wyżej stanie faktycznym spowodowało naruszenie przepisów ustawowych - art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Nie budzi wątpliwości, że przepisy te mają charakter ius cogens, są bezwzględnie obowiązujące. Skoro więc przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych do tej ustawy mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących, co jak wyżej wskazano wynika z przepisów konstytucyjnych, to każde naruszenie takiego przepisu wyczerpuje znamiona rażącego naruszenia prawa.

Odnośnie skutków społeczno-gospodarczych stwierdzić należy, że pozostawienie w obrocie prawnym przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę byłoby nie do pogodzenia z zasadą praworządności. Odmowa stwierdzenia nieważności tej decyzji byłaby wyrazem akceptowania naruszania prawa wbrew konstytucyjnemu obowiązkowi jego przestrzegania przez każdego - art. 83 Konstytucji, a także naruszania ładu przestrzennego.

Podzielić należy również stanowisko organu, który nie stwierdził, aby decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości - art. 156 § 1 pkt 1 kpa, bez podstawy prawnej - art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Powyższemu rozstrzygnięciu nie można również zarzucić, że: dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej ostateczną decyzją - art. 156 § 1 pkt 3 kpa, zostało skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie - art. 156 § 1 pkt 4 kpa, było niewykonalne w dniu jego wydania i niewykonalność miała charakter trwały - art. 156 § 1 pkt 5 kpa, jego wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą - art. 156 § 1 pkt 6 kpa, zawiera wadę powodującą jego nieważność z mocy prawa - art. 156 § 1 pkt 7 kpa.

IV. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne.

V. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane.

Sygn. akt VII SA/Wa 1288/13

Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego,

w tym wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

VI. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.